ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 105

7/7/2018

ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΦΑΝΑΤΙΚΟΥΣ ΔΙΣΚΟΦΙΛΟΥΣ ΤΟ ΠΟΣΤ

Το discogs μπορεί να το ψιλοσιχαίνομαι επειδή έχει μαζέψει διάφορους μαλάκες του δίσκου (που νομίζουν ότι επειδή έχουν κάτι, που δεν το έχουν άλλοι, δικαιούνται να το πουλάνε 500, 1000 ή 1500 ευρώ), αλλά στο eBay (το οποίο αληθινά παραδέχομαι) υπήρξα παίκτης για πολλά χρόνια. Από το 1999 με το αρχικό USER ID μου και από το 2001 με το επόμενό μου – και αυτά μέχρι το 2013-14, όταν σταμάτησα ουσιαστικά να ασχολούμαι και μ’ αυτό. 

Έχω αγοράσει κι έχω πουλήσει πολλά πράγματα στο eBay. Δεν έχω μετανιώσει για καμμία αγορά μου (εννοείται), αλλά έχω μετανιώσει για δύο τουλάχιστον πωλήσεις μου. Δεν έπρεπε να τα δώσω αυτά τα πραγματάκια, έπρεπε να τα είχα κρατήσει. Επειδή έχω χειρόγραφο αρχείο των συναλλαγών μου στο eBay δίνω τώρα λεπτομέρειες.  

16 Γενάρη 2006 πουλάω ένα ελληνικό(!) 45άρι της τουρκάλας folk-rocker Selda σ’ έναν Αμερικάνο από την Chattanooga του Τενεσί. Τιμή: 10.50$. Το 45άρι ήταν σε μια εταιρεία ονόματι Marionetta Records (άσπρο label), που είχε κυκλοφορήσει και ελληνικό ρεπερτόριο. Φυσικά το 45άρι δεν υπάρχει στο discogs. Γιατί το είχα δώσει; Γιατί τα τραγούδια δε μου πολυάρεσαν… αλλά τώρα δεν θα το έδινα και άρα το ξαναψάχνω…  

26 Μάη 2009 πουλάω (μετά από αρκετά bids) το LP των Leaf Hound στην αμερικάνικη Discwasher με πόστερ(!), επειδή τότε είχε βγει η έκδοση της Akarma με το ωραίο και κανονικό εξώφυλλο. Τιμή: 77$. Το αγοράζει κάποιος Σουηδός από τη Farsta (δήμος της Στοκχόλμης). Διέπραξα μαλακία! Δεν έπρεπε να δώσω αυτή την έκδοση, κρατώντας την κωλο-Akarma. Περιττό να πω πως αυτό το LP τώρα πουλιέται 150 ευρώ (καλά είχε πουληθεί για 77$, πριν από 9 χρόνια, αλλά δεν έπρεπε). 

5/7/2017 

Αυτό το σπλιτ afro-tropical δισκάκι με το “Comencemos” των Phirpo y sus Caribes στην πρώτη πλευρά και το “Cumbia en do menor” των Lito Barrientos y su Orchestra στην άλλη (δες τη φωτό στα σχόλια), το είχα αγοράσει μόλις είχε βγει, το 2007, από τη βρετανική Soundway.  

Οι Phirpo πρέπει να ήταν από τη Βενεζουέλα (αν όχι, τότε από Κολομβία) και το “Comencemos” δεν είναι άλλο από τη διασκευή τους στο “Let’s start” του Fela Kuti (από το κλασικό άλμπουμ του με τον Ginger Baker). 

Το LP των Phirpo y sus Caribes από το 1972 (εκεί ανήκει το “Comencemos”), σε άψογη κατάσταση, αν ποτέ βρεθεί, πάει πάνω από 500άρικο, ενώ και το 45άρι της Soundway πουλιέται ήδη από 40 έως και 75 ευρά!

Δε χρειάζεται να πω πως το “Comencemos” είναι δυναμίτης…  

4/7/2018

Εμφανισιακά, εγώ, 9 στους 10 σύγχρονους ποδοσφαιριστές, απ’ αυτούς που παίζουν και στο Μουντιάλ δηλαδή, τους διαγράφω. Από κουρέματα και τατουάζ, μέχρι σώβρακα και φανέλες.
Κολλημένος με την μπάλα; Κολλημένος με τον Τότη (Φυλακούρη).

Mε την τρυπητή (για να γαργαλιέται η ρόγα) μανταρισμένη μπλούζα, το κραουτρόκ μουστάκι και τις αρρενωπές μπαρμπέτες… 

4/7/2018 

>>Την 13-8-44 και από της 4ης πρωινής ώρας και μέχρι της μεσημβρίας περίπου απεκλείσθη άπασα η περιφέρεια του ενταύθα ΙΑ’ Αστυνομικού Τμήματος Συνοικισμού Καλαμαριάς υπό Γερμανών στρατιωτών… τμήματα δε των ενταύθα Εθνικιστικών Ομάδων (σ.σ. διάβαζε ταγματασφαλίτες, δωσίλογοι κ.λπ.) ενήργησαν κατ’ οίκον ερεύνας και εξετέλεσαν τους κάτωθι…<< 

Για το μπλόκο της Καλαμαριάς, το 1944, στο οποίο εκτελέστηκαν 11 πατριώτες (κομμουνιστές προφανώς) είχε γράψει τραγούδι ο Τσιτσάνης, που κυκλοφόρησε πολλά χρόνια αργότερα. Θ’ ακουστεί απόψε και από τους ξεδιάντροπους μενουμευρώπηδες-όλοιμαζιμπορούμε στο Παναθηναϊκό στάδιο (πλάκα κάνω)…  

Ο Τσιτσάνης δεν ήταν μόνο «ακρογιαλιές-δειλινά». Ήταν και πολλά άλλα, που σπανίως, για να μην πω σχεδόν ποτέ, δεν έχουν προβληθεί μαζικά. Κι εδώ δεν είναι λίγες οι ευθύνες της αριστεράς μας…

«Μία χούφτα παλληκάρια πολεμάν σαν τα λιοντάρια μέσα στην αντάρα / μέσα στη σκλαβιά / το θεριό στα δυο να κόψουν και τον τύραννο να διώξουν όλα θα τα δώσουν / για τη λευτεριά» 

4/7/2018

Δεν έχω διαβάσει ποτέ κανένα βιβλίο του Paulo Coelhο, αλλά στο τελευταίο του που λέγεται Hippie και είναι λέει αυτοβιογραφική νουβέλα θα ρίξω μια ματιά. Εννοώ πως θα μπω σ’ ένα βιβλιοπωλείο για να το ξεφυλλίσω και να το ψιλοδιαβάσω λάθρα κι αν λέει κάτι ίσως και να το αγοράσω. Το «αυτοβιογραφική» μου αρέσει, αλλά το «νουβέλα» με κρατάει επιφυλακτικό…
Εδώ κάτι σχετικό, που είχα γράψει παλιότερα...

https://www.lifo.gr/articles/music_articles/132764 

3/7/2018 

Ο Καμμένος είναι το πιο τυχάρπαστο και αναξιόπιστο άτομο της ελληνικής πολιτικής σκηνής, εδώ και πολλά χρόνια. Γνωστό τοις πάσι. Τα «είπα-ξείπα» του είναι μνημειώδη και αν ψάξει κάποιος, λίγο, στο δίκτυο θα βρει δεκάδες απ’ αυτά. 

Επειδή επιβιώνει πολιτικά μέσα από διαρκείς κωλοτούμπες θα θελήσει να το ξανακάνει… τουλάχιστον μια φορά ακόμη. 

Αν πάει μαζί με τον Τσίπρα στο «μακεδονικό» η πολιτική καριέρα του λογικά τελείωσε. (Ο ίδιος λέει ότι δεν θα πάει, αλλά κανείς δεν μπορεί να τον πιστέψει...). Αν πει «όχι», πάλι, όταν έρθει το θέμα στη Βουλή, θα είναι αργά για ’κείνον – μιας και θα έχουν καρπωθεί άλλοι τη δυσαρέσκεια του κόσμου για τη «συμφωνία» του Κοτζιά. Οπότε, δεν μπορεί, κάτι άλλο θα σκεφτεί…  

Πιθανώς να ρίξει την κυβέρνηση (αν του κάτσει κι έχει νόημα για ’κείνον να το κάνει λίγο πριν τις εκλογές), αν και εξ ίσου πιθανό είναι να (ξανα)συνεργαστεί ακόμη και με τη ΝΔ (στις αμέσως επόμενες ή στις κοντινές μεθεπόμενες εκλογές).  

Οι Καμμένοι-Ελληνες μπορεί να πάνε κατά διαόλου, αλλά ο ίδιος πολύ δύσκολα θα καεί… 

2/7/2018

Δεν ξέρω πόσοι θυμούνται το Ρομέο Μπενέττι, αυτόν το φοβερό ανασταλτικό μέσο που διέπρεψε σε Μίλαν και Γιουβέντους, αλλά βασικά στην Εθνική Ιταλίας, στη δεκαετία του ’70.
Ο Μπενέττι ήταν είδωλό μου, όταν ήμουν μικρός. Τον θυμάμαι να αλωνίζει στο κέντρο –γερά, φυσικά πνευμόνια, όχι τρίχες– κάνοντας φοβερό καταστροφικό παιγνίδι. Βασικά ήταν εκείνος που κρατούσε όλη την αντίπαλη επίθεση. Σκλητροτράχηλος, στα όρια του δρεπανηφόρου, ο Ρομέο δεν άφηνε να περάσει κουνούπι προς την άμυνά του, που τον είχε πάντα μπροστά από τα δύο σέντερ μπακ, ως κολώνα (και) του κατενάτσιο. Υπήρξε επίσης εξαιρετικός σουτέρ και καλός γκολτζής – καθώς η δύναμη ανάβλυζε από μέσα του και δεν συγκρατιόταν με τίποτα.

Μεγάλη ποδοσφαιρική μορφή και ωραίος άντρας, απορώ πώς δεν έκανε καριέρα και στο σινεμά – αν και δεν έλειπαν ποτέ οι ωραίοι από την Τσινετσιτά…

περί την Καραϊβική…

Τo 1962, σ’ ένα από τα πολλά ταξίδια του, ο αμερικανός folklorist Alan Lomax είχε επισκεφθεί την Καραϊβική, τα... γαλλικά νησιά της Μαρτινίκα, της Γουαδελούπη και του Αγίου Βαρθολομαίου, προβαίνοντας σε επιτόπιες ηχογραφήσεις (Άκου, ας πούμε, το άλμπουμ “Caribbean Voyage: The French Antilles” στην Rounder, το 2004). Από ’κει όπου σταμάτησε ο «επιτόπιος» Lomax, θα έλεγα πως ξεκινά η συλλογή της Soundway “Tumbele!, Biguine, afro & latin sounds from The French Caribbean, 1963-74” (2009)· ένα οδοιπορικό στις μουσικές των νήσων (Μαρτινίκα, Γουαδελούπη), όταν πλέον η ηλεκτρική ενίσχυση ήταν αναγκαία, και τα διάφορα υβρίδια επικοινωνούσαν για τον σχηματισμό της διεθνικής tumbele. Ρυθμοί από την Αϊτή και την Κούβα, η κλασική κονγκολέζικη ρούμπα, αλλά και οι νέες πατέντες του ηλεκτρισμένου latin (από Santana, μέχρι Eddie Palmieri), αγκαλιά με το τοπικό beguine (κι αυτό φυσικά ήταν υβρίδιο), προσέφεραν τη σίγουρη βάση, επί της οποίας θα πατούσαν τα δεκάδες… μικρά και μεγάλα συγκροτήματα της περιοχής. Τα 20 κομμάτια της “Tumbele!” εμφανίζουν μέσα στη ρυθμική τους ποικιλομορφία, μεγάλη αισθητική συνάφεια, που έχει να κάνει, βασικά, με το χορευτικότατο «έξω καρδιά» αίσθημα. Όλα τα tracks έχουν το δικό τους ενδιαφέρον – πρόκειται εξάλλου για μια μουσική που την απολαμβάνεις και την παρατηρείς ταυτοχρόνως – θα ξεχώριζα όμως το “D’leau coco” (1973) των Leopards, ενός από τα δημοφιλέστερα σχήματα της Μαρτινίκα στα early seventies (όργανο, αειθαλή κρουστά και σαξόφωνο σε δράση), το “Jojo” (1974) του Ensemble Perfecta, με εμφανείς και λιγότερο εμφανείς επιρροές από Eddie Palmieri, το ξεσηκωτικό beguine “Edamise oh!” της Lola Martin, το “Son tambou la” (1972) των Gentlemens, σύνθεση του περκασιονίστα Henri Guedon, μιας μεγάλης φίρμας της περιοχής, που έκανε τρανή καριέρα στη Γαλλία των 60s και των 70s, και το “Panty” των Mensieur Dolor et Les Guitar Boys, με τα αρχοντικά φωνητικά του Dolor Meliot και το ωραίο picking στην ηλεκτρική κιθάρα.Μετά το “Panama!2”, για το οποίο έγραψα παλαιότερα (http://is.gd/oUF0bq), να και το “Panama!3” [Soundway, 2009], ένα ακόμη πυρηνικό CD με την επιμέλεια των κ.κ. Roberto Ernesto Gyemant, Miles Cleret & Will Holland (aka Quantic). Ας ξανασημειώσω λοιπόν πως ο Παναμάς έχει πολλά κοινά στοιχεία πολιτισμού με τη γειτονική του Κολομβία, για την οποία θεωρείται κάπως σαν η «μαύρη επαρχία» της. Η cumbia λοιπόν είναι το κυρίαρχο στυλ, διαμορφωμένη βεβαίως μέσα στα χρόνια από το σύνολο των ήχων που έφθαναν στη Διώρυγα. Calypso, soul και funk, ήχοι από την Κούβα και την ευρύτερη Καραϊβική, όλα ανακατεμένα μέσα από live ή στούντιο jam sessions, στα οποία το αυτοσχεδιαστικό στοιχείο ήταν ο μόνος τρόπος, ίνα καλυφθεί ο παικτικός οίστρος των μουσικών. Έτσι κάπως μάς τα... προσδιορίζει και ο υπότιτλος της συλλογής: “Calypso Panameno, Guajira Jazz & Cumbia Tipica on the Isthmus 1960-75”. Βινύλια λοιπόν, 45άρια κυρίως, αλλά και κάποια long plays, είναι το σπανιότατο υλικό που διαχειρίζονται οι compilers, προκειμένου να μας παρουσιάσουν ένα 72λεπτο άλμπουμ, φισκαρισμένο στις ηχητικές εκπλήξεις. Ανάμεσα, το σεισμικό “Moving-grooving” (1969) του Little Francisco Greaves, το “Carmen” και το “Uptight” (1969) των Silvertones, μέσα από το οποίο σκάει και το “Summertime”, το “Shingalin en Panama” (1967) των Orquesta Los Embajadores con Camilo Azuquita (με την ωραία φωνή του Azuquita, αλλά και τη γενικότερη φωνητική διαχείρηση), το φρενήρες “Gua-jazz” (1971) των Ralph Weeks with The Telecasters, το “Llegamos ya” (1973) των Mozambiques, τα κομμάτια του Lord Cobra… Εξαιρετική συλλογή. Ακόμη πιο μεστή από την προηγούμενη.
Το άλμπουμ “Afro Tropical Soundz Vol.1” [Soundway, 2010] προσφέρει την ευκαιρία στη Soundway να επιμεληθεί μία καλαίσθητη συλλογή με afro και tropical (πέριξ της Καραϊβικής) κομμάτια, απ’ αυτά που ήδη είχε χρησιμοποιήσει στις συλλογές της Ghana Soundz, Colombia!, Panama!, Tumbele!, Nigeria Rock Special και Nigeria Special Modern Highlife…, συμπληρώνοντας με tracks από το LP των Γκανέζων Sweet Talks, στο οποίον έχω ήδη αναφερθεί (http://is.gd/XPebix), αλλά και από το 2LP των T.P. Orchestre Poly-Rythmo από την Μπένιν. Το αποτέλεσμα, για όσους έχουν υπ’ όψιν τους τις προηγούμενες εκδόσεις, είναι αναμενόμενο. Για όσους όμως δεν έχουν υπ’ όψιν τους τον κατάλογο της Soundway είναι μία καλή ευκαιρία να ρίξουν μια ματιά, καθότι η εταιρία είναι από εκείνες που πρωταγωνιστούν στο όψιμο ενδιαφέρον του μουσικόφιλου κοινού, για χορευτικούς ήχους από τον Τρίτο Κόσμο. Μάλιστα, όταν αυτοί ακριβώς οι χορευτικοί ήχοι συνδυάζονται με rock, soul, funk, psych, latin και λοιπά ηχοχρώματα το ενδιαφέρον μοιάζει να αυξάνει κατακορύφως. Δεν είναι η εντύπωσή μου. Συμβαίνει.

BLACK FEELING μία δισκογραφική φενάκη

Pacific Rhythm Combo, Shirley Eubanks Ensemble, Esperanto, The Mighty Show-Stoppers, Sexteto Excellencio, Queens Community Show Band, Prince Nafa & His Polynesians – ονοματάρες ε; – και λοιπά, και λοιπά... Ποιοι είναι όλοι αυτοί, και άλλοι τόσοι, που παίρνουν μέρος στη συλλογή “Black Feeling”; Ρίχνοντας μια ματιά στο εξώφυλλο-οπισθόφυλλο του άλμπουμ τής Freestyle, προσέχοντας δηλαδή την αισθητική του (τα φωτοτυπημένα ringwears, τα flipbacks), δεν έχεις παρά να υποθέσεις πως πρόκειται για κάποια παμπάλαιη συλλογή από την Καραϊβική, τις Αντίλες να πούμε, ή την area του Πασιφικού, την οποία ανακάλυψε η Freestyle παρουσιάζοντάς την ως τέτοια· ως «ανακάλυψη» δηλαδή. Παραμύθια. Πρόκειται για τον ορισμό της φενάκης. Το κιτρινισμένο χαρτί, οι φθορές και τα σελοτέιπ στο εξώφυλλο δεν είναι «φωτοτυπιζέ» από το original, αλλά κομπιουτεριζέ, τα ονόματα των συγκροτημάτων είναι αποκυήματα φαντασίας, ενώ και ο ήχος είναι επιμελώς παλιομοδίτικος, ούτως ώστε και από ’κει να τηνε «τρως», νομίζοντας αλλά αντί άλλων. Παραμύθι «σκηνοθετημένο» από τον κιθαρίστα των Bamboos, τον κύριο Lance Ferguson (ένα γκρουπ αποδίδει όλα τα κομμάτια, αποτελούμενο από μέλη των Bamboos, των Cookin On 3 Burners κ.ά.) το “Black Feeling” project κρύβει μεν την παραγματική του ταυτότητα, δεν κρύβει όμως την αφετηρία του και κυρίως, τις προθέσεις του. Την οριοθέτηση ενός groovy, funky πλαισίου, μέσα στο οποίο θα μπορούσε να συνυπάρξουν κλασικά «τζέιμς-μπραουνικά» άγχη, με τον χορευτικό ήχο της Stax, τις afro-caribbean αναφορές, το boogaloo περιτύλιγμα και την blax κορδέλα. Εν αντιθέσει δηλαδή με το προηγούμενο εγχείρημα του Ferguson, τους Cookin On 3 Burners ή μάλλον σε επέκταση εκείνου, το “Black Feeling” δείχνει πιο γεμάτο, πιο ρυθμοδυναμικό και εν τέλει πιο απολαυστικό, όσον αφορά στη μεταφορά των vibes από τις κονσόλες στη ψυχή μας. Γιατί; Προφανής ο λόγος. Όλες, ή σχεδόν όλες, οι συνθέσεις του άλμπουμ είναι (υπέροχες) διασκευές! Και μάλιστα όχι, σώνει και καλά, από την πρώτη γραμμή, αλλά και από τις πίσω θέσεις της δισκογραφίας – εκεί όπου οι εκπλήξεις είναι ο κανών και οι «πατάτες» η εξαίρεση. Το “Honky tonk popcorn” του James Brown (επιτυχία για τον Bill Doggett), το “Night of the wolf” της Al Foster Band (σ’ εκείνη τη short version από το 45άρι της Roulette, το 1975), το “Fire eater” του Rusty Bryant [Prestige, 1971], το “Yo yo” των Richard’s People (σε ετικέτα Tuba, κάποτε στα seventies), το επίσης «μπραουνικό» “Licking stick, licking stick”, αλλά και το “Executive party” του Andre Previn, από το soundtrack του “Rollerball”, όλα αντιμετωπίζονται με τον εννοούμενο σεβασμό όχι μόνον όσον αφορά στα πρωτότυπα, αλλά και στις απαιτήσεις της σημερινής «ντισκο-πίστας». Δύσκολος ο συνδυασμός. Οι Αυστραλοί να κοιμούνται δίχως τύψεις...

Ο ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΣ DJ

1. OSIBISA - Music for gong gong (Μεγάλη Βρετανία)
2. PHIRPO Y SUS CARIBES - Comencemos (Κολομβία)
3. MARIJATA - Mother Africa (Γκάνα)
4. MARIUS CULTIER - Joe (Μαρτινίκα)
5. T.P. ORCHESTRE POLY-RYTHMO - Kou tche kpo so o (Μπενίν)
6. MULATU ASTATKE - Netsanet (Αιθιοπία)
7. ROLAND LOUIS ORCHESTRA - Play up play up (Αντίλες)
8. GERALDO PINO - Right in the centre (Νιγηρία)
9. CHARLES HILTON BROWN - Argument's (Ιταλία)
10. CHANGO - Fire over water (ΗΠΑ)