DEMETRIA ένα άξιο ντεμπούτο, από μια νέα ελληνίδα τραγουδοποιό

Νέα καλλιτέχνιδα και στο μουσικό τοπίο και στην ηλικία, η 21χρονη Demetria κάνει τώρα την πρώτη ολοκληρωμένη εμφάνισή της μ’ ένα CD, που αποκαλείται “Pillow Shifter” [Puzzlemusik, 2022].
Σ’ αυτό το CD, η Demetria, που είναι φοιτήτρια στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, στην Κέρκυρα, συνθέτει, γράφει στίχους, τραγουδά, ενώ χειρίζεται και όλα τα όργανα, που ακούγονται στον δίσκο της (πιάνο, πλήκτρα, synthesizers, κιθάρες, μελόντικα, μουσικά παιγνίδια, bongos, djembe, ντραμς, ενώ προγραμματίζει και τα μπάσα).
Περαιτέρω το “Pillow Shifter” το ηχογράφησε η ίδια στο home στούντιό της, κάνοντας την μείξη και την παραγωγή. Έχουμε να κάνουμε λοιπόν με μία πολύπλευρη καλλιτέχνιδα, η οποία αναλαμβάνει τα πάντα, και τα τραγουδοποιητικά και τα τεχνικά, έχοντας έτσι τον πλήρη έλεγχο της δουλειάς της. Σίγουρα, όχι κάτι που το συναντάς κάθε μέρα στην ελληνική σκηνή, αλλά όχι ενδεχομένως και κάτι που δεν έχει ξαναγίνει. Τελική σημασία, πάντως, δεν έχουν αυτά –όχι ότι είναι ασήμαντα, ίσα-ίσα–, μα αν εκείνο που ακούμε στο “Pillow Shifter” έχει το ίδιο ξεχωριστό και σπάνιο νόημα.

Ας πούμε για αρχή πως είχαμε ξεχωρίσει την Demetria, ως παρουσία, στην συλλογή τής Puzzlemusik «15» (ανάρτηση της 16ης Ιαν. 2022), μέσω του τραγουδιού της “My trauma is on you”, πριν φθάσει στ’ αυτιά μας το “Pillow Shifter”. (Από τα δεκατρία tracks της συλλογής είχαμε ξεχωρίσει τρία και ένα ήταν το κομμάτι της Demetria).
Το ύφος του “Pillow Shifter”, γενικότερα, είναι εκείνο της «ψαγμένης», της weird pop. Η Demetria δεν γράφει τραγούδια για να μπούνε σε ραδιοφωνικές playlists, δεν την ενδιαφέρει κάτι τέτοιο. Εκείνο που την ενδιαφέρει είναι να δημιουργήσει ένα «σώμα» τραγουδιών, τα οποία εμφανίζουν ποικίλα χαρακτηριστικά και επιρροές, μέσα στο γενικότερο ποπ πλαίσιο (μέσα και το rock, μέσα και η jazz, μέσα και το folk / ethnic), κάνοντάς τα (τα τραγούδια) να ακούγονται τελείως διαφορετικά το ένα από το άλλο.
Και είναι αυτό που δημιουργεί στο άλμπουμ της το παράξενο, το weird κλίμα και όχι τόσο οι μελωδίες ή τα λόγια της.
Ξεκινώντας από τα δεύτερα (τα λόγια) θα πούμε πως αυτά σχετίζονται με ονειρικές καταστάσεις, ή μάλλον με καταστάσεις του ονείρου. Μάλιστα, είναι όλα τοποθετημένα εντός εισαγωγικών, λες και δεν είναι της Demetria, αλλά τα δανείζεται από κάποιον άλλο. Αυτά τα... υπαγορευμένα όνειρα γίνονται η πρώτη ύλη για τα τραγούδια της Demetria, που, και σε κάθε περίπτωση, δεν συνδέονται με μία το ίδιο dreamy συνοδεία.
Το άλμπουμ έχει έντονες στιγμές, με τα ντραμς να ακούγονται σε αρκετές φάσεις δυνατά, ενώ και η ένταση, που αγγίζει σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και την έκσταση, δεν είναι απούσα από τις συνθέσεις.
Γενικώς, η Demetria «παίζει» με τις εντάσεις, τους χρόνους, τα μέτρα, και φυσικά με τα ηχοχρώματα.
Ξαναλέμε πως κάθε track του CD της ακούγεται σαν κάτι άλλο από το προηγούμενό του, και πως τραγούδια σαν τα “Kids are chasing the fox”, “WHO KILLED THE PIG?” και “Cinderella”, χωρίς να υποτιμούμε άλλα, όπως το “Baku is dead” ή το “Welcome to my necropsy”, είναι από αυτά που δεν φθάνουν στ’ αυτιά σου κάθε μέρα, εμφανίζοντας στοιχεία μεγάλης και σίγουρης τραγουδοποιού.
Δεν ξέρω... Πολλά ταλέντα έμειναν στα μισά του δρόμου. Τα παράτησαν. Βαρέθηκαν. Δεν δούλεψαν. Δεν ψάχτηκαν. Αν η Demetria δεν εγκαταλείψει τον αγώνα θα κάνει κι άλλα πράγματα στο μέλλον. Ακόμη πιο σημαντικά. Από την ίδια εξαρτάται.
Πολύ ιδιαίτερο ντεμπούτο. Και μάλλον... σπουδαίο. (Ας την χρησιμοποιήσω εν τέλει αυτή την λέξη, που την έχω από την αρχή στο μυαλό μου και με εμπόδιζε κάτι, έως το τέλος, να την γράψω).
Επαφή: www.puzzlemusik.com

λοκατόλα, Zoi, Farwest Mandolinistic Orchestra, Pridon και Αντώνης Λιβιεράτος σε δίσκους κοντά στα όρια ή και πέρα απ’ αυτά – πέντε ελληνικά weird άλμπουμ της Same Difference Music

Η Same Difference Music είναι μια παράλληλη ετικέτα της γνωστής μας Inner Ear, που λειτουργεί, όμως, με την δική της αυτονομία.
Στον κατάλογό της θα βρεις ποπ, ηλεκτρονικές, avant, ακόμη και τζαζ παρασπονδίες, διαφόρων γνωστών και λιγότερο γνωστών ονομάτων, μεμονωμένων καλλιτεχνών και συγκροτημάτων, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα λέγαμε πως συνιστούν ένα weird, ένα παράξενο ηχητικό κύμα.
Πέντε από τις πιο πρόσφατες εκδόσεις της Same Difference Music επιβεβαιώνουν το αληθές.

1. ΛΟΚΑΤΟΛΑ: Νέκυια [Same Difference Music, 2022]
Τους λοκατόλα τους ξέρουμε από παραστάσεις και από την κασέτα τους «Μονοτονία Ρωθ», που είχε κυκλοφορήσει πρόπερσι (2020) από την A Man Out of A Man.
Βασικά λέμε για μία τριάδα, την οποίαν αποτελούν οι Τάσος Τζωρτζάτος ποίηση, φωνή, Γιάννης Λιανός συνθεσάιζερ και Κωστής Γαρδίκης κιθάρες, συνθεσάιζερ (γνωστός από το project Dance with Invisible Partners κ.λπ.).
Ο λόγος, η ποίηση, παίζει πολύ βασικό ρόλο εδώ, αλλά δεν κυριαρχεί, αναγκαστικά, επί της μουσικής, επειδή (ο λόγος) αποκτά, ακόμη και αυτός, μουσικά-ηχητικά χαρακτηριστικά.
Κάθε λόγος που απαγγέλλεται είναι και ήχος ταυτοχρόνως, αλλά αν ο λόγος αποκρυπτογραφείται αναλυτικά, και «σπάει» στα νοήματά του, κατά την διάρκεια της ακρόασης, τότε δύναται να εκτοπίζει το οργανικό τμήμα των συνθέσεων, κυριαρχώντας επί τούτων.
Εδώ δεν συμβαίνει αυτό, καθώς ο λόγος, παραμένοντας δύστροπος, αφήνεται να επενεργήσει δια της μουσικής και όχι ξέχωρα απ’ αυτήν, τοποθετημένος πάνω σε μιαν άχρονη πλατφόρμα, που στήνουν τα πλήκτρα και οι κιθάρες.
Ό,τι λέγεται είναι σημαντικό, λοιπόν, εδώ, κυρίως  για όσα υπονοούνται ή για όσα δημιουργούνται ως αίσθηση ή ψευδαίσθηση, από αυτή την καταιγιστική αφήγηση, που σκεπάζει σχεδόν όλη την διάρκεια του δίσκου.
Ενός δίσκου, που περιλαμβάνει τρία tracks ανά πλευρά, και που τιτλοφορείται «Νέκυια». [«Νέκυια» είναι μια αρχαιοελληνική μαγική τελετή, μέσω της οποίας ανακαλούνται τα πνεύματα των νεκρών, ώστε να ερωτηθούν για τα μελλούμενα. Έτσι αποκαλείται και η ενδεκάτη (λ) ραψωδία της «Οδύσσειας»].
Αν, λοιπόν, από την μια μεριά καραδοκεί ο λόγος, από την άλλη μεριά καραδοκούν τα σύνθια και οι κιθάρες, που υφαίνουν τα αναμενόμενα περιβάλλοντα, άλλοτε περισσότερο σκοτεινά, άλλοτε με κάποιες εξάρσεις, που αγγίζουν τα όρια του θορύβου, και άλλοτε τοποθετημένα υπαινικτικά στο background, συμβάλλοντας στην περαιτέρω συσκότιση, του ήδη σκοτεινού τοπίου.
Κάποια κύρια ονόματα που ακούγονται ανά σημεία, μπορεί να δώσουν μιαν «εξήγηση» σε σχέση με το είδος του λόγου που διακινούν οι λοκατόλα (Νίκος Καρούζος, Norman Spinrad, Μίλτος Σαχτούρης κ.λπ.), έτσι σαν οδοδείκτες σ’ έναν ούτως ή άλλως... επικίνδυνο δρόμο, με ανάποδες στροφές, χωρίς φανάρια και δίχως μπάρες προστασίας.

2. ZOI: Reveries [Same Difference Music, 2021]
Το “Reveries” της Ζωής Λιάνου ή και σκέτο Zoi, όπως βλέπουμε το όνομα στο εξώφυλλο, ηχογραφήθηκε στο δωμάτιο τής τραγουδοποιού, ανάμεσα στα χρόνια 2011-2014 και παρέμενε έως τώρα στο συρτάρι. Μέχρι πριν από λίγο καιρό εννοούμε, όταν το κυκλοφόρησε, τελικά, σ’ ένα ωραίο triple folded digipak η εκλεκτική Same Difference Music.
Εκλεκτική είναι, βεβαίως, και η ποπ της Zoi, οπότε δεν γεννάται θέμα. Έχουμε, δηλαδή, μια κυκλοφορία, στο ύφος και το στυλ της ετικέτας – συμβατή, εννοούμε, με τις αισθητικές κατευθύνσεις της.
Τα τραγούδια της Zoi είναι παράξενα. Είναι το πρώτο που μπορείς να επισημάνεις. Μοιάζουν, και ίσως να είναι, πρωτόλεια, αλλά αυτό το βαθύ και πρωταρχικό στοιχείο τους φαίνεται πως έχει «κάτι». Τούτο το αντιλαμβάνεσαι σταδιακά και μετά από πολλαπλές ακροάσεις.
Αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι, εννοούμε, έναν «κόσμο» ιδιωματικό, που από μουσικής πλευράς στηρίζεται σε απλές μελωδίες και σε παράξενες αρμονίες. Το φωνητικό κομμάτι είναι σημαντικό εδώ, και ανά tracks καθοριστικό, ενώ οι ενοργανώσεις είναι και αυτές λίαν στοιχειώδεις – κάποια πλήκτρα, μια κιθάρα ή και κάτι ακόμη. Γενικά λίγα «πράγματα» όμως, και πάντως low profile, που παραπέμπουν περισσότερο σε demo, παρά σε κάτι ολοκληρωμένο.
Κι εδώ υπάρχει ένα θέμα. Μια μουσικός, χωρίς κάποιο εγνωσμένο παρελθόν «επιζητά» να κριθεί για κάτι στοιχειώδες, που όμως διαθέτει ενδείξεις μιας κάποιας επεξεργασίας, που προϋποθέτει γνώση. Υπάρχει, με άλλα λόγια, μία διάθεση ανατροπής εδώ, η οποία δεν αιτιολογείται επαρκώς, και άρα μπορεί να καταγραφεί ακόμη και ως αστοχία.
Ποια είναι η Zoi; Τι άλλο έχει κάνει σε σχέση με την μουσική; Ήθελε να ηχογραφήσει, όντως, ένα... απροσάρμοστο CD ή αυτό προέκυψε τυχαία;
Θα μπορούσαμε να γράψουμε περισσότερα, αν γνωρίζαμε κάτι από το πριν ή το μετά του “Reveries” και της Zoi – δυστυχώς, όμως, δεν γνωρίζουμε τίποτα.
Το άλμπουμ της Zoi ακούγεται με «την μία», καθώς επιπλέον είναι μικρής διάρκειας. Και όχι απλώς ακούγεται με «την μία», αλλά ακούγεται και «σαν ένα», αφού δεν υπάρχει κάτι εδώ για να το ξεχωρίσεις ή να το προτείνεις – καθώς όλα τα κομμάτια, χωρίς να είναι ίδια, μοιάζουν ως προς τα βασικά συστατικά τους. Που είναι λίγα, αλλά (το ξαναλέμε) τοποθετημένα ακανόνιστα.
Στην ευρεία ποπ υπάρχουν τέτοιες ιδιαιτερότητες από παλιά (για παράδειγμα το πολύ γνωστό “Song Cycle” του Van Dyke Parks από τα σίξτις ), που ακούγονται σίγουρα με ενδιαφέρον, αλλά ταυτοχρόνως και με μιαν επιφύλαξη – μικρή ή μεγαλύτερη.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/pente-ellinika-weird-almpoym-tis-same-difference-music

LIV, SVERRE GJØRVAD δύο ξεχωριστά weird-folk, jazz ή περί την jazz άλμπουμ από την Νορβηγία

LIV: Hage [Losen Records, 2021]
Με το όνομα LIV αναγνωρίζεται ένα γαλλο-νορβηγικό συγκρότημα, που σχηματίστηκε στον νορβηγικό βορρά το 2013, όταν ο γάλλος Thierry Girault βρέθηκε στο Tromsø, αρχίζοντας να συνεργάζεται με τοπικούς μουσικούς. Αργότερα μετέβη εκεί ένας ακόμη Γάλλος, ο Alain Kawczk, και κάπως έτσι πήραν μπροστά οι LIV, που αποτελούνται από την Liv Hanne Haugen φωνή, τον Øystein Blix τρομπόνι, φωνή, τον Thierry Girault πιάνο, σύνθια, φωνή, τον Alain Kawczk κιθάρες και την Mari Boine φωνή σε τρία tracks.

Το 2015 οι LIV ηχογράφησαν ένα πρώτο άλμπουμ, ενώ τώρα επανέρχονται με το “Hage”, μία νέα δουλειά τους, που είναι δύσκολο να καταταχτεί κάπου – κάτι που την κάνει εκ προοιμίου ενδιαφέρουσα. Και είναι αληθινά ενδιαφέρον το “Hage”, γιατί εδώ έχουμε ένα γκρουπ, κι ένα άλμπουμ, ουσιαστικά ξεχωριστό, άγριο με μέτρο και λυρικό συνάμα, που επιχειρεί να συνδυάσει, ασυνδύαστες εν πολλοίς «ποιότητες». Folk / ethnic μελωδίες, με ποπ ενορχηστρώσεις, «ψαγμένες» ροκ εκτροπές, μαζί με weird και ambient επιρροές.
Το αποτέλεσμα είναι εκείνο που περιμένεις από συγκροτήματα, που καταπατούν αισθητικά σύνορα και ταυτότητες, καθώς μετατρέπονται πάραυτα σε φορείς ενός «δικού τους» ρηξικέλευθου ήχου, που χρωστά πρώτα στην δική τους προσωπικότητα και έπειτα στις όποιες (αξιοπρόσεκτες) αναφορές τους.
Και αυτό συμβαίνει με τους LIV. Σου δημιουργείται η βεβαιότητα, δηλαδή, πως ό,τι ακούς εδώ είναι αληθινά πρωτότυπο, και κυρίως ελκυστικό έως και συναρπαστικό.
Θα μπορούσα να ισχυριστώ πως οι LIV είναι οι… Comus, του “First Utterance”, του σήμερα – για να δώσουμε ένα περίπου ανάλογο, και όχι ακριβές… κι ας μας πείτε υπερβολικούς.
Φοβερά tracks ακούγονται εδώ, όπως το “Stjernestøv” και το “Shaman punk”, ενώ εντυπωσιακή είναι και η εισαγωγή με το “Little fly” (που σχετίζεται, στιχουργικώς, με το ποίημα “The fly” του William Blake), με τις ιδιαίτερες φωνές και τις συναρπαστικές  ενορχηστρώσεις (LIV & Andreas Mjøs) να προσφέρουν πολλά στο τελικό αποτέλεσμα.
Ένα έξοχο άλμπουμ!

SVERRE GJØRVAD: Time to Illuminate Earth [Losen Records, 2021]
Δεν είναι η πρώτη φορά που θα γράψουμε για ένα άλμπουμ του ντράμερ Sverre Gjørvad, καθώς έχουν προηγηθεί reviews για τα “Elegy of Skies” [Losen, 2020] και “Voi River” [Losen, 2019]. Και για τα δύο εκείνα CDs είχαμε γράψει πολύ θετικά λόγια, σημειώνοντας ανάμεσα σε άλλα πως πρόκειται για... συναρπαστικά κατά τόπους άλμπουμ, προϊόντα μιας εταιρείας που μας έχει συνηθίσει στις εκπλήξεις.
Στον ίδιο βαθμό «έκπληξη» αποτελεί και το πιο καινούριο άλμπουμ του Sverre Gjørvad, που αποκαλείται “Time to Illuminate Earth” και στο οποίο συμμετέχουν, πέραν του 55χρονου νορβηγού ντράμερ-περκασιονίστα, και οι Herborg Rundberg πιάνο, φωνή, Kristian Svalestad Olstad κιθάρες, φωνή, Dag Okstad μπάσο, φωνή και Embrik Snerte μπασούν (σε δύο tracks).
Όλες οι συνθέσεις που ακούγονται στο “Time to Illuminate Earth” ανήκουν στον S. Gjørvad, πλην του εισαγωγικού “All of a sudden (it’s too late)” των XTC, από το “English Settlement” [Virgin, 1982]. Ακόμη και αυτή η μία και μόνη διασκευή, που καταγράφεται εδώ, είναι ενδεικτική του «ψαξίματος» του νορβηγού μουσικού, της διάθεσής του να παρουσιάσει κάτι πέρα από το αναμενόμενο – το οποίον, εν πολλοίς, καταφέρνει. (Το κατάφερνε, εξάλλου, και στα προηγούμενα άλμπουμ του).
Η jazz θα αποτελεί πάντα ένα πεδίο δράσης του S. Gjørvad, όμως σίγουρα υπάρχουν κι άλλα αισθητικά μέτωπα, που τον απασχολούν και που επιχειρεί, εδώ, να τα ενσωματώσει σ’ ένα γενικότερο πλάνο.
Από την μια είναι το rock, λοιπόν, στις πιο avant εκδοχές του (με το “The neighbourhood pond” να ξεχωρίζει ως ένα εξαίρετο «ελεύθερο» fusion track) και από την άλλη είναι ο κινηματογράφος, καθώς τα cinematic tracks έχουν έντονη παρουσία στο “Time to Illuminate Earth” (με πρώτο και καλύτερο το “Dismantle”, που έχει φοβερή δουλειά στο ρυθμικό τμήμα, σε ντραμς, κρουστά και μπάσο δηλαδή).
Το rock βεβαίως, στις πιο progressive διαστάσεις του, το συναντάμε και σε άλλα κομμάτια, όπως στο “Massively uncomfortable rock (c’ est la vie)”, που έχει έξοχη κιθάρα (από τον Kristian Svalestad Olstad), ενώ στο μεγαλύτερο στο χρόνο track του CD, στο 8λεπτο “Swedish braids”, είναι το πιάνο εκείνο που αναλαμβάνει τα πρωτεία, μαζί με τις... εξαϋλωμένες κιθάρες και το κοντραμπάσο. Πολύ ενδιαφέρον track κι αυτό, με την μελωδία σε πρώτο πλάνο, που κινείται προς την e.s.t. παράδοση.
Επαφή: www.losenrecords.no

ΛΟΚΑΤΟΛΑ μονοτονία ρωθ

Λοκατόλα σημαίνει... Τάσος Τζωρτζάτος ποίηση, φωνή, Γιάννης Λιανός συνθετητές, Κωστής Γαρδίκης κιθάρα, συνθετητές, και... «Μονοτονία Ρωθ» [A Man Out of A Man, 2020] σημαίνει μια κασέτα με τρία tracks, τα «ρωθ β» και «ρωθ α» στην πρώτη πλευρά και το «ρωθ γ» στην δεύτερη πλευρά, μεγάλης γενικώς διάρκειας (10λεπτο το πρώτο, 11λεπτο το δεύτερο και 14λεπτο το τρίτο), τα οποία ακούγονται, και όχι απλώς ακούγονται αλλά και είναι, περίεργα. Πείτε τα και πειραματικά.

Βασικά εδώ οι απαγγελίες παίζουν πολύ μεγάλο ρόλο, αλλά χωρίς να έχεις τους στίχους μπροστά σου, να τους διαβάζεις, όπως τους κοιτάς, όπως τους ακούς, δεν μπορείς εύκολα να τους αποκρυπτογραφήσεις. Εννοούμε, με αυτό, πως οι στίχοι ακούγονται... σουρεαλιστικοί, αλλά ίσως, εδώ, σημασία δεν έχει το συνολικό νόημα, μα η ατμόσφαιρα που μπορεί να χτίζεται από τις λέξεις μία-μία, και από τις προτάσεις μία-μία.

Από μουσικής πλευράς, το πρώτο track, ξεκινά ήπια στην αρχή, αλλά στην πορεία αποκτά μιαν αυξανόμενη ένταση – και φωνητικά και οργανικά. Το background είναι μάλλον noisy, στο πιο μεγάλο μέρος του, αλλά υπάρχουν και στιγμές πιο ήρεμες (στις οποίες πρωταγωνιστεί η κιθάρα).

Στο «ρωθ α», το δεύτερο κομμάτι της πλευράς, το ξεκίνημα είναι εξ ίσου noisy, εκρηκτικό θα λέγαμε. Προς αυτό δεν βοηθούν μόνον τα όργανα, αλλά και οι φωνές, που ακούγονται εξώκοσμες, είτε στο μέρος των κραυγών, είτε στο πιο καθαρό λεκτικό, αν και μετά τη μέση το track αποκτά πιο νορμάλ χαρακτηριστικά.

Τέλος, στο «ρωθ γ», στο 14λεπτο track, η ατμόσφαιρα γενικώς δεν αλλάζει. Το κλίμα είναι πάντα weird, τα σύνθια και οι κιθάρες δημιουργούν αυτά τα τελείως «ανοιχτά» πλαίσια, και η φωνή, απομονωμένη λες από το ηχητικό background, απαγγέλει συνεχώς, σχεδόν ασθμαίνουσα.

Είναι δύσκολο το άκουσμα της κασέτας «Μονοτονία Ρωθ», αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν έχει ενδιαφέρον.

Επαφή: www.manofman.bandcamp.com/album/--6

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 165

25/5/2019

Το ωραιότερο σχόλιο, δηλαδή το πιο έξυπνο, που διάβασα από τον Άγνωστο Συριζαίο.
>Αλέξη, να τελειώνουμε με τη δεξιά στην Ελλάδα. Κόψε επίδομα για κονσέρβες...<

23/5/2019

To blues βρίσκεται στα αζήτητα στην Ελλάδα και είναι κρίμα. Ούτε που θυμάμαι πόσα χρόνια έχει να γίνει μια μεγάλη ανοιχτή συναυλία (με ξένα ονόματα). Κανείς δεν γράφει για το blues, δίσκοι πρακτικά δεν βγαίνουν, παρότι (ελληνικά) συγκροτήματα υπάρχουν, ελάχιστοι ποστάρουν blues στα σόσιαλ μίντια και όλα τούτα, όταν το blues εξακολουθεί να αποτελεί τη βάση κάθε σύγχρονου, μαύρου τουλάχιστον, μουσικού στυλ. Πώς κατάντησαν έτσι τα πράγματα;

Πάντως, το νέο μεγάλο όνομα στο χώρο, στην Αμερική, αυτή τη στιγμή, είναι τούτος εδώ ο 20χρονος γίγαντας, ο Christone “Kingfish” Ingram...

23/5/2019

Σοφές κουβέντες, με διαχρονικό νόημα, από τον μεγάλο κομμουνιστή δάσκαλο Δημήτρη Γληνό, γραμμένες πριν από 80 χρόνια. Πάντα τις λαμβάνω υπ’ όψη μου, από τότε που περιήλθαν στη γνώση μου, πριν μπω στο παραβάν…

«Ο στείρος αρχαϊσμός, η φορμαλιστική προγονοπληξία που κυριάρχησε σ’ όλο το Γένος, λυτρωμένο και αλύτρωτο, ύστερα από το ’21, είναι αποτέλεσμα της ΛΑΪΚΗΣ ΑΔΥΝΑΜΙΑΣ. Ανάσταση της Αρχαίας Ελλάδας, Βυζαντινο-χριστιανική παράδοση και Μεγάλη Ιδέα, δηλαδή πολιτική ανασυγκρότηση της βυζαντινής αυτοκρατορίας, είτανε το παράξενο ιδεολογικό τρίπτυχο(…) κάτω από την γοητευτική ακτινοβολία του οποίου κρύβονταν ΥΨΗΛΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ…».

Δ. Αλεξάνδρου (Δημήτρης Γληνός) «Πλάτωνος “Σοφιστής”» [Εκδοτικός Οίκος Ιωάννου & Π. Ζαχαροπούλου, Αθήναι 1940]

23/5/2019

Είναι κρίμα, δηλαδή είναι ντροπή να παρατηρείς σε σάιτ, που θέλουν να περνιούνται για αξιόλογα, το να μην υπάρχει ένας άνθρωπος που να βλέπει τον John Cage και να τον αναγνωρίζει.
Στην Αthens Voice παίζει για ώρες φωτογραφία του Cage, που υποτίθεται πως είναι ο συγγραφέας, ποιητής κ.λπ. Nanni Balestrini, που πέθανε πριν από λίγες μέρες!!

Ξεκουνάτε ρεε...

22/5/2019

Αυτό το τραγούδι (Ρία Ζέρβα «Σε σκέφτομαι») το θυμόμουν από τη δεκαετία του ’80 από το ραδιόφωνο, μου άρεσε από τότε, και κάποια στιγμή, τα πιο πρόσφατα χρόνια, το βρήκα και το άκουσα (και το ξανάκουσα και το ξανάκουσα) από το YouTube. Μάλιστα είχα γράψει και στο δισκορυχείον, μεταξύ σοβαρού και αστείου, πως το ψάχνω, πως ψάχνω το συγκεκριμένο άλμπουμ, και κάπως έτσι μια ωραία πρωία, όταν πήγα να παραλάβω από το ταχυδρομείο, βρήκα ανάμεσα στα δέματα κι αυτό το LP! Κάποιος αναγνώστης είχε διαβάσει τα σχετικά και είχε προθυμοποιηθεί να μου το στείλει. (Τον είχα αναζητήσει και του είχα στείλει κι εγώ κάτι). Τα τυχερά της δουλειάς…
Το τραγούδι αυτό το γουστάρω πάρα πολύ (η Τζένη Βάνου θα το απογείωνε), έχει φοβερή ενοργάνωση, είναι ροκ κατά βάση, ενώ και η τραγουδίστρια (που η φωνή της «φεύγει», αλλά δεν μ’ ενοχλεί – δείχνω κατανόηση) το πιάνει ωραία.
Σωστά λαϊκά, απ’ αυτά που τα ξέρουν λίγοι κι έχουν αξία…  

22/5/2019

Η λογική (και) του ελληνικού ίντερνετ είναι το weird. Προβάλλεται ανελλιπώς, γιατί μαζεύει κλικ σωρηδόν. Κατά 99% όμως ό,τι weird παρουσιάζεται είναι φαιδρό. Δεν έχει στυλ. Αυτοί που γράφουν τα σχετικά κείμενα είναι κόπανοι, που δεν ξέρουν να χειριστούν τη γλώσσα, ενώ δεν διαθέτουν ούτε ίχνος από χιούμορ.
Προσέξετε weird είδηση από παλιά ελληνική εφημερίδα και συγκρίνετε με τις αηδίες που διαβάζουμε σήμερα.

«Ο Αντώνιος Λεμονίδης, ετών 56, εκ Σερρών, ιδιωτικός υπάλληλος, ενώ ίστατο καπνίζων προ του παραθύρου του αιφνιδίως κατέπεσεν εξ αυτού από ύψους 6 μέτρων και ετραυματίσθη ελαφρώς εις τους πόδας. Ως εξηκριβώθη, ούτος, εις μίαν στιγμήν αφηρημάδας, αντί να πετάξη το τσιγάρον του από το παράθυρον, ερρίφθη ο ίδιος»
Είναι αυτό ακριβώς που ο ευφυής Ουμπέρτο Έκο θα αποκαλούσε... σημειολογικό βραχυκύκλωμα.

19/5/2019

Το παν είναι οι συνθέσεις. Άμα δεν έχεις ταλέντο να γράφεις συνθέσεις (με ζωή) δεν μετράς στο ροκ (και πουθενά δηλαδή).
Σ' αυτό το απίστευτο live των θρύλων Brainticket από το 2011 υπάρχει μόνο ο γέρος Joel Vandroogenbroeck (σήμερα είναι πάνω από 80) από την ιστορική line-up του 1971 - όλοι οι υπόλοιποι είναι νεότεροι μουσικοί. Και όμως τα ψυχεδελικά vibes που εκπέμπονται εδώ σμπαραλιάζουν κάθε καινούριο γκρουπ, που θέλει να αποκαλείται "ψυχεδελικό". (Οk, μένουν κάτι Vibravoid απ' έξω... και δεν ξέρω ποιοι άλλοι τώρα...).
Το εκπληκτικό “Places of ligh”", από το LP “Cottonwoodhill” (ένα από τα πιο άγρια ψυχεδελικά άλμπουμ που ηχογραφήθηκαν ποτέ, όπως είχε πει κάποτε ο Edward Ka-Spel), σε μια συγκλονιστική σύγχρονη εκτέλεση...
 

Nzʉmbe – ένα ισπανικό πείραμα

Nzʉmbe αποκαλείται ένα πρόσφατο project του Ισπανού (από τη Γαλικία) Miguel Prado. Ο Prado είναι πειραματιστής, ζει από το περασμένο φθινόπωρο στο Μπρίστολ και αυτός είναι o δεύτερος τόμος των Nzʉmbe, που έχει τίτλο “Titubeo”. Απ’ ό,τι διάβασα στο discogs η προηγούμενη κυκλοφορία των Nzʉmbe ήταν ένας… φωνογραφικός κύλινδρος(!), «χτυπημένος» σε δέκα(!) μόλις αντίτυπα (οι κύλινδροι ήταν, ως γνωστόν, οι πρόδρομοι των δίσκων από εβονίτη και αργότερα από γομαλάκα). Το επισημαίνω τούτο γιατί το… weird είναι κάτι που απασχολεί τον Prado, όχι μόνο όσον αφορά στις ηχητικές κατασκευές, αλλά συγχρόνως και στη φόρμα τους – παρότι το “Titubeo” κυκλοφορεί σε 250 αντίτυπα απλού, απτού βινυλίου (με mastering του Giuseppe Ielasi) από την organized music from Thessaloniki του Κωστή Κηλύμη.

Το άλμπουμ έχει κατά βάση τραγούδια – κι ας ακούγεται αυτό σε πρώτη φάση παράξενο. Φυσικά, δεν πρόκειται για τα τυπικά τραγούδια, που αναμένει ν’ ακούσει ο… μη πονηρεμένος ακροατής, αλλά για «τραγουδο-απαγγελίες» στην ισπανική, εμπνευσμένες από πολλά και διάφορα. Στο “Serpientes y escaleras” π.χ. η έμπνευση προέρχεται από το παιδικό παιγνίδι «φιδάκι», ενώ στο “Ano solar” από το L'anus solaire του Georges Bataille. Μέσα από αυτή την «αντιθετότητα» περνάει το άλμπουμ των Nzʉmbe, του Miguel Prado δηλαδή, ο οποίος δεν συνθέτει απλώς, αλλά περαιτέρω τραγουδά, παίζοντας σύνθια, κιθάρες και κρουστά. Δίπλα του μάλιστα παρατάσσονται σε συγκεκριμένα tracks κι άλλοι μουσικοί (Rafael Mallo κρουστά, Roberto Mallo άλτο σαξόφωνο, Ruth Barberán τρομπέτα, Alfredo Costa Monteiro ακορντεόν), παρέχοντας όλοι μαζί τα εντελώς ιδιοσυγκρασιακά vibes του “Titubeo”. Λίγα λόγια για μερικά, πράγματι εντυπωσιακά tracks...

Το “Máscara de Ocelote” βασίζεται σε μια κρουστή μονοτονία, πάνω στην οποία πατά η φωνή, και η οποία (μονοτονία) γεμίζει από θορύβους «πλήθους», δημιουργώντας ένα κάπως εκστατικό περιβάλλον. Η φωνή του Prado φέρνει στο νου τον Mayo Thomson στο “Corky’s Debt to his Father” – ενώ και η γενικότερη προβληματική δεν είναι πολύ μακριά από εκείνη ορισμένων κομματιών των Red Krayola (περισσότερο βυθισμένων, όμως, μέσα στο θόρυβο και το «χάος»). Πολύ ενδιαφέρον είναι και το “Agláope” (πάντα από την πρώτη πλευρά), που μοιάζει με ψυχεδελική υμνωδία (προσπάθησα να μεταφράσω τους στίχους, αλλά δεν κατάλαβα και πολλά πράγματα…).

Στη δεύτερη πλευρά τα κομμάτια είναι τρία. Το “Segare la ragazza” είναι εντελώς αποστασιοποιημένο, με τον Prado να απαγγέλει τους στίχους του πάνω από ένα σταθερά διακεκομμένο… συνθομπάσο κοντίνουο, που σπάει από «ξαφνικά» θορυβώδη breaks (με κάτι σαν…ικετευτικές φωνές ανάμεσα-και-προς-το-τέλος). Το “13 lunas nuevas” είναι εμπνευσμένο από την ταινία Η Χρονιά με τα 13 Φεγγάρια του Rainer Werner Fassbinder. Εξαιρετική σύνθεση-τραγούδι, εντελώς προσωπικής αφήγησης, με στοιχεία «ακραία», αλλά και «τυπικά», που συνδυάζονται με απαράμιλλο τρόπο – και με το τελευταίο μέρος να είναι επιβλητικό και υποβλητικό ταυτοχρόνως. Τέλος, στο “Na man” η τρομπέτα τής Barberán και το ακορντεόν του Monteiro συνθέτουν την πρέπουσα «νωχελική» βάση, πάνω στην οποία θα πατήσει για ακόμη μία φορά η απαγγελία.

Το “Titubeo” των Nzʉmbe είναι ένα περίεργο, αλλά καθόλου στριφνό long play, ικανό να ψαρέψει ψυλλιασμένους ακροατές διαφορετικών γούστων και ηλικιών.

Επαφή: https://soundcloud.com/organized-music/sets/nzumbe-titubeo-t28-2015, http://thesorg.noise-below.org/2/?p=917, http://www.taumaturgia.com/miguelprado/