ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 697

22/1/2026
Η συνεργασία της Νάνας Μούσχουρη με τον Quincy Jones το καλοκαίρι του 1962, στη Νέα Υόρκη, μέσα από την οποία προέκυψε το ιστορικό άλμπουμ “The Girl from Greece Sings”, αποτελεί ύλη του βιβλίου «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] και θα διαβάσεις γι’ αυτήν στις σελίδες 78-79.

21/1/2026

>>Δεν θα αναχωρήσει σήμερα για Νταβός ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Ο πρωθυπουργός ανέβαλε το ταξίδι του λόγω της κακοκαιρίας που πλήττει τη χώρα<<
Έμεινε πίσω για να πιάσει τις σκούπες, άμα χρειαστεί.

21/1/2026
>>Χατζηδάκης κατά Ανδρουλάκη: Λέτε ό,τι και οι ψεκασμένοι - Τα εμβόλια για την ευλογιά των προβάτων δεν είναι εγκεκριμένα, θα απαγορεύσουν την εξαγωγή φέτας<<
Δεν πειράζει ρε κήνσορα του φιλελερισμού, να την απαγορεύσουν. Να φτάνει η φέτα στα σουπερμάρκετ 5 ευρώ, για να την τρώει ο Έλληνας, που του λείπει και το ασβέστιο.

Πριν 100 χρόνια τα υπουργεία είχανε βρει φάρμακα για τη χλαπάτσα και το κελεμπέκι, για να σώσουν τα κοπάδια των ανθρώπων, κι εσείς έχετε στείλει στον τάφο κτηνοτρόφους, γιατί τους σφάξατε τα ζώα. Που να σας ψεκάσουν με άγρια φαγουρόσκονη...

21/1/2026
>>Νέες μηνιαίες τιμές στο νερό από τις αρχές του 2026 - Τι αλλάζει στα τιμολόγια<<
Και να βρέχει 600 χρόνια τις αυξήσεις θα τις φας κατακέφαλα. Δεν υπάρχει ουδεμία περίπτωση να τις πάρουν πίσω. Αν υπάρξει λόγος θα βρουν κάτι άλλο για να σε παραμυθιάσουν, ώστε να στα ξαναπάρουν.

21/1/2026
Για βόλτα με σκύλο σήμερα δεν στείλανε 112, οπότε επιτρέπεται...

21/1/2026

Πάτησαν πάνω στο Μάτι με αναίσχυντο τρόπο, για να κερδίσουν τις εκλογές του 2019. Θέλουν να στέλνουν στον άλλο κόσμο όχι μόνο χωρίς ποινικές συνέπειες, αλλά και χωρίς πολιτικές.

20/1/2026

Όσοι ασχολούμαστε βαθιά με το παλιό ροκ γνωρίζουμε τους Sume – το πρώτο ροκ συγκρότημα από την Γροιλανδία (όπως λέγεται), που ξεκίνησε να βγάζει δίσκους το 1973.
Το πρώτο άλμπουμ των Sume το ακούω πολλά χρόνια και το εκτιμώ – προφανώς γιατί έχει ωραία τραγούδια, τα οποία αποδίδονται στην τοπική γλώσσα κι έχουν πολιτικό περιεχόμενο. Βασικά οι Sume καταφέρονται κατά των Δανών στον δίσκο αυτό –παρότι ο δίσκος τους κυκλοφόρησε στη Δανία από μια προοδευτική εταιρεία, με αντιπολεμικές-αντιαμερικανικές αντιλήψεις όμως– κάτι που φαίνεται και στο εξώφυλλο, εκεί όπου ένας αυτόχθονας έχει καθαρίσει έναν Σκανδιναυό, κρατώντας το κομμένο χέρι του σαν λάφυρο. Έχουν κι άλλα άλμπουμ οι Sume αλλά το πρώτο τους είναι μάλλον το καλύτερο...
[rural progressive, που ηχητικά φέρνει στη μνήμη μου τους Δανούς Culpeper's Orchard]
https://www.youtube.com/watch?v=9SFVntcDv3Q&list=RD9SFVntcDv3Q&start_radio=1

20/1/2026
Σκισ' τους Αριστοτέλη... [ένας πολύ μεγάλος έλληνας καλλιτέχνης]
https://www.youtube.com/watch?v=RlT9JtS02gs&list=RDRlT9JtS02gs&start_radio=1

20/1/2026
Για τον ρόλο του Θάνου Μικρούτσικου στην διάδοση της τζαζ στην Ελλάδα (στη φωτογραφία μαζί με τον Wynton Marsalis), και βεβαίως για τις δικές του τζαζ συνθέσεις και δίσκους θα διαβάσεις πολλά στο "100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" [Όγδοο, 2025] στις σελίδες 254-261.

19/1/2026

«Μαζική κουλτούρα / όγκοι κοπριά»
Το τι είναι η ποπ κουλτούρα το έχει πει ξεκάθαρα ο Σαββόπουλος στο «Μωρό», το 1972.
Γι’ αυτό κι εμείς ψάχνουμε στα ρείθρα και τις σκιές, για να βρούμε όσους άφησαν πάτημα αχνό, έχοντας όμως κάτι να μας πούνε...
[Κ.Ρ. – 1982]

19/1/2026

Μερικές συναυλίες από τα 70s και τα 80s με έχουν σημαδέψει. Γιατί τότε ήμουνα πιτσιρικάς, ήμουνα νέος, και όλα μου φαίνονταν καινούρια και απίθανα. Γιατί άμα είσαι 40, 50 ή 60 τι να σε σημαδέψει; Ό,τι ήταν να γίνει έγινε...
Οι Oregon στην Πάτρα στις 9 Ιουλίου 1987 (λίγο πριν σκάσει ο μέγας καύσωνας) είχαν δώσει μια συγκλονιστική συναυλία – την οποία θυμάμαι ακόμη και ανατριχιάζω. Ήταν η εποχή που έπαιζαν μια μοναδική τζαζ, για μένα τότε, που δεν είχα τέτοια ακούσματα, καθώς ανακάτευαν ανάμεσα ethnic και ηλεκτρονικά, με τον Ralph Towner να είναι άπιαστος όχι μόνο στην κιθάρα, αλλά και στα σύνθια, και με τον Trilok Gurtu να κάνει απίστευτα πράγματα με τις τάμπλες του. Δίπλα τους ήταν σίγουρα ο Paul McCandless σε όλα τα πνευστά και βεβαίως ο Glen Moore στο μπάσο.
Τι να πεις; Τα χρόνια πέρασαν. Στην πορεία αγόρασα διάφορους δίσκους των Oregon, τους οποίους κατα-φχαριστήθηκα, αλλά αυτό το live αποτελεί μια τεράστια ανάμνηση, καθορίζοντάς με από τότε σαν ακροατή.

[στη μνήμη του Ralph Towner, που πέθανε χθες στα 86 του]
[α, κι αυτό - την προηγούμενη μέρα, την Τετάρτη 8 Ιουλίου 1987, είχα δει τους Blue Öyster Cult στο γήπεδο του Παναθηναϊκού στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, ενώ ελάχιστες μέρες μετά είχα δει Μάνο Χατζιδάκι και Ravi Shankar – μέσα σε μια βδομάδα όλα αυτά]

19/1/2026
O σαξοφωνίστας και κλαρινίστας της improv-jazz, ethnic-jazz κ.λπ. Φλώρος Φλωρίδης είναι ένα από τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν στις σελίδες του «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] και μάλιστα σε διάφορα κεφάλαια. Χοντρικά υπάρχουν αναφορές, πληροφορίες και ιστορίες για τις περισσότερες δραστηριότητές του - από την εποχή των Jo-Ba-Sa νωρίς στα σέβεντις, το «Αυτοσχεδιάζοντας στου Μπαράκου» με τον Σάκη Παπαδημητρίου και το πρώτο προσωπικό LP του, το «[(ν)Τζζρρρτ]», μέχρι τα πιο πρόσφατα CD του.

17/1/2026

Όχι και... Αγγουρά ρε φίλε, Ταμπουρά τον λένε τον άνθρωπο και βεβαίως ζει (για τον... Αγγουρά δεν ξέρω) και δεν είχε καμία σχέση με το Πάλι, απ' όσο θυμάμαι (μην κάτσω να ξεφυλλίσω τώρα ένα-ένα τα τεύχη). Στο Σήμα το 9 ήταν ο Ταμπουράς. Τα μπέρδεψες...

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 604

5/10/2024
Μίμης Πλέσσας (1924-2024)

Όλα ξεκινούν από εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/o-mimis-plessas-kai-i-tzaz-sti-dekaetia-toy-60

4/10/2024
Θα πάρει Νόμπελ η Σωτηροπούλου και δεν θα έχω διαβάσει ούτε ένα βιβλίο της - ποίημά της όμως έχω δει...

4/10/2024

Δυστυχώς, δεν πάει έτσι όλος ο δίσκος... Τι να κάνουμε... Ξαναγυρνάμε σε Tangerine Dream, Klaus Schulze και Michael Hoenig… Ηλεκτρονική μουσική ακούμε εδώ, electronic music δηλαδή, και όχι ό,τι άλλο έχει μπει, με το έτσι θέλω, κάτω από τη συγκεκριμένη ταμπέλα. Hania Rani...
https://www.youtube.com/watch?v=C-qZAUPE7sE

3/10/2024
Άμεση ανάλυση... [Λεωνίδας Ζενάκος, 1955]

3/10/2024

Ελληνίδες μανεκέν, με φορέματα του Γιάννη Τσεκλένη, μπροστά από το ξενοδοχείο Phoenicia της Βηρυττού, το 1970...

2/10/2024
Από τις προσφορές το είχα αγοράσει, τζάμπα σχεδόν. Όλοι οι Ραχμπάνηδες είναι μεγάλοι μάστορες. Εδώ ο Ηλίας στο οπισθόφυλλο του δίσκου (1972), γράφει πως νοιώθει υπερήφανος για την βράβευσή του στην Ολυμπιάδα Τραγουδιού της Αθήνας, τρία χρόνια νωρίτερα (όχι παίζουμε)...
https://www.youtube.com/watch?v=1hbSlNZu_y8

2/10/2024
Βενζίνες και πετρέλαια εμείς τα κυνηγάμε / γιατί έχουνε πολλά λεφτά και μόρτικα περνάμε

1/10/2024
Αυτό το εξώφυλλο του Nick είναι φοβερό και εντελώς προοδευτικό – καθώς ο Nick υψώνει την αριστερή μεγεθυμένη γροθιά του.

Όταν το είχα πρωτοδεί νόμιζα ότι είναι του R. Crumb, που ένα χρόνο νωρίτερα είχε κάνει το εξώφυλλο του “Cheap Thrills” –η τεχνοτροπία μοιάζει–, αλλά τελικά είναι κάποιου Don Wilson. Ακόμη και ο τίτλος του δίσκου “My Labors” (δηλαδή οι κόποι μου ή καλύτερα τα βάσανά μου) περικλείει κάποιο μήνυμα. Ιδίως αν ακούσεις το τραγούδι με τον ίδιο τίτλο, που μιλάει έμμεσα για τον πόλεμο (“this madness around me”) και για τον τρόπο, που μπορεί να επιβιώσει η αγάπη μέσα σε τέτοιες συνθήκες. Τεράστιε Nick!

1/10/2024
Αυτό το θέμα των «συμμετοχών» των καλλιτεχνών σε διάφορες συναυλίες κ.λπ., για «καλό σκοπό», είναι κομμάτι περίεργο –για να μην πω κάτι άλλο– και θέλει πολλή προσοχή.
Πρέπει να αποφευχθεί εννοώ εκείνη η παλιά συνήθεια να τραγουδάμε για το ένα ή το άλλο, έτσι, ελαφρά τη καρδία. Και θα πρέπει να βρεθούν τρόποι ώστε κάτι τέτοιο να γίνεται αλλιώς, για να μην υπάρχουν σκιές τού στυλ… ορισμένοι εκμεταλλεύονται κάποια κοινωνικά γεγονότα, για να προωθήσουν την καριέρα τους.
Είμαι της γνώμης, λοιπόν, πως τέτοιου τύπου «συμμετοχές» κρίνονται από το ΤΙ ΔΙΑΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ο καθείς. Όσο θα συμμετέχεις κάπου ΕΚ ΤΟΥ ΑΣΦΑΛΟΥΣ δεν θα παύει, αυτό, να είναι λιγάκι ύποπτο. Τουλάχιστον κάποιοι από ’μας θα μπορούν να προσάψουν κάτι τέτοιο.
Τελικά μου φαίνεται πως με το να ΜΗΝ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙΣ, σε διάφορα τέτοια «κοινωνικής ευαισθησίας» events, όλο και κάτι περισσότερο διακινδυνεύεις.

lounge music: ιστορίες πτητικής ελαφρότητας – από τον Paul Mauriat και τον Franck Pourcel στον Γιώργο Χατζηνάσιο και τον Βαγγέλη Πιτσιλαδή

Εάν υπήρξε μία σταθερή αξία, που να συνέπλευσε με τους ήχους της χαλαρότητας, της ευζωίας και του ευρύτερου lounge, στη δεκαετία του ’60, τούτη είχε να να κάνει με την εικόνα των αεροπλάνων και των αεροδρομίων. Πέραν της ψυχολογίας πριν από την πτήση, που απαιτεί ηρεμία και εκτόνωση –η μουσική έχει τον τρόπο ν’ αντικαθιστά τα διάφορα σκευάσματα–, ήταν ο «αέρας» εκείνος που επέβαλλε από πολύ νωρίς ένα κλίμα, μιαν ατμόσφαιρα, συμπαρασύροντας στην πορεία τα πάντα. Από τα αεροπλάνα αυτά καθ’ αυτά, μέχρι τους χώρους υποδοχής, τους πύργους ελέγχου, ακόμη-ακόμη και τις «εικόνες» των αεροσυνοδών και των πιλότων.
Όλα σηματοδοτούσαν το πολυτελές chill-out, τη δυνατότητα να υπάρχεις περαιτέρω σ’ ένα χώρο ασφαλή (με την παραδοσιακή έννοια), δίπλα ή κοντά με την «καλή κοινωνία», το jet-set να πούμε, παρακολουθώντας ένα κατά τι φουτουριστικό παιγνίδι με πρωταγωνιστή τον εαυτό σου. Τώρα, αν δεν μπορούσες να σφίξεις το χέρι του Ωνάση, θα μπορούσε να σφίξεις, σίγουρα, εκείνο του... Κώστα Πρέκα. Βεβαίως, στη διαδρομή, το «κατέβασμα» της πτήσης προς το λαό, κατά το αντίστοιχο... αυτοκίνητο για το λαό, μπορεί να αφαίρεσε, εκ πρώτης, την αίσθηση της κλάσης, που είχαν οι πτήσεις στα σίξτις, κατακράτησε όμως πολλά από τα σημαινόμενά τους. Ακόμη και σήμερα προσεγγίζοντας οδικώς ένα αεροδρόμιο νοιώθεις κάτι...
Όπως είχαμε γράψει πιο παλιά (το 2014) εδώ στο LiFO.gr, το lounge δεν ήταν άμοιρο των εξελίξεων στην ποπ, στις καθοριστικές δεκαετίες του ’50 και του ’60. Ούτε είναι παράξενο το γεγονός της σύνδεσής του με την ευζωία στην Ευρώπη και την Αμερική. Η άνοδος του βιοτικού επιπέδου μετά τον Πόλεμο, η ταχεία ανάπτυξη των αεροπορικών συγκοινωνιών, η άνθηση του τουρισμού, το μακρύ μεσογειακό καλοκαίρι (που συνδέεται αυθωρεί με το euro-lounge) και ακόμη η πολυδιάστατη ανάπτυξη της ίδιας της ποπ (με την διάχυσή της στον κινηματογράφο, τη μόδα, τον Τύπο, παντού) οδήγησαν τους μαέστρους στη δημιουργία... μικρομεσαίων ορχηστρών, που είχαν για βάση τους τις προηγούμενες μπάντες του swing (αμερικανικού και ευρωπαϊκού), αποφλοιώνοντας συνήθως ένα δημοφιλές ρεπερτόριο που τότε βρισκόταν στην υψηλότερη (αισθητική) κορυφή του.
Η ουσία του lounge ήταν ακριβώς αυτή. Η απόπειρα να απαλυνθούν από τις αιχμές τους τα επιτεύγματα της ποπ, ώστε να μπορέσουν να καταναλωθούν με μεγαλύτερη ευκολία από τις όψιμες ηλικίες (με τα ανάλογα υψηλά εισοδήματα). Ένα εξώφυλλο άλμπουμ που να λειτουργεί και ως «σύμβολο» του στυλ θα μπορούσε να είναι το “More Mauriat” [Philips, 1967] του Paul Mauriat (1925-2006) και της Ορχήστρας του, στο οποίο εικονίζονται μία καλοντυμένη κυρία κι ένας κύριος με παπιγιόν να πλοηγούν ένα ελικόπτερο! Φόντο, στη φωτογραφία; Ψηλά κτήρια και ουρανοξύστες. Η ποπ του jet-set σε όλο το μεγαλείο της.

Μια άλλη ορχήστρα, που πρότεινε καλό lounge, ήταν εκείνη του γερμανού σαξοφωνίστα, φλαουτίστα και κλαρινίστα Ambros Seelos (1935-2015) – ένα επιτυχημένο σχήμα στην κεντρική Ευρώπη, στη δεκαετία του ’60, με πάμπολλες ηχογραφήσεις στις εταιρείες SABA και MPS. Το ρεπερτόριό της ήταν οπωσδήποτε ελαφρύ. Μυοχαλαρωτική τζαζ, λελογισμένο σέικ, αποφλοιωμένο λάτιν, άπαχο σουίνγκ και τα τοιαύτα. Έχει χάρη. Εκείνο, πάντως, που μου κέντρισε το ενδιαφέρον, ώστε ν’ αγοράσω κάποτε το LP “Around the World” [SABA, 1965] ήταν οπωσδήποτε το εξώφυλλό του. Σαν από διαφήμιση της Lufthansa...
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/lounge-music-istories-ptitikis-elafrotitas

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 475

27/11/2022
Όταν ο Χιώτης γύρισε από την Αμερική γεμάτος εμπειρίες και με όρεξη για νέα πράγματα η «νύχτα» είχε αλλάξει στην Ελλάδα. Το ελαφρολαϊκό, που εκείνος είχε ξεκινήσει στην ουσία, όπως και ο νεοπλουτισμός (πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν νεόπλουτοι) είχαν αλλάξει τα ήθη και μουσικοί σαν τον Χιώτη θεωρούνταν πλέον ξεπερασμένοι.
Δεν είναι τυχαίο ότι εκείνη την περίοδο ο Χιώτης φωτογραφιζόταν με ηλεκτρικές κιθάρες, με βιολιά και με κινέζικα όργανα! Ήταν σαν να έλεγε στους άσχετους... μάγκες εδώ είμαι για νέα πράγματα, αλλά εσείς κοιμάστε.

Η «χίπικη περίοδος» του Χιώτη, δηλαδή το γεγονός πως δεν αποτυπώθηκε αυτή δισκογραφικά, αποτελεί ένα από τα πιο ανομολόγητα «εγκλήματα» που συνέβησαν ποτέ στο χώρο.
Δεν βρέθηκε ένας παραγωγός, κάποιος τέλος πάντων που να τον καταλάβει, να τον εμπιστευτεί και να τον προσανατολίσει προς νέες ανεξερεύνητες διαστάσεις. Ο Χιώτης τα ’χε όλα, και ήταν έτοιμος. Κι αν προλάβαινε την άνοδο του ροκ, στη χώρα, μετά το ’70, καθώς πέθανε πάνω εκεί, στην αλλαγή, κάποιος θα τον «τσίμπαγε» και θα έκανε θαύματα. Για να μην σκεφτούμε τι θα συνέβαινε, αν ζούσε άλλα 30 χρόνια κι έφτανε στα 80...
Αυτά σκέφτομαι, καθώς σήμερα ο Hendrix θα γινόταν 80 χρονών...

26/11/2022
Paul Mauriat “Jesus Cristo”…
https://www.youtube.com/watch?v=tkARm2azMpE

26/11/2022
Τεστ οργανογνωσίας. Να βρεις όλα τα όργανα, που ακούγονται σ’ αυτή τη σύνθεση του Ένιο Μορικόνε, από το εκπληκτικό «Υπεράνω Πάσης Υποψίας» (1970) του Έλιο Πέτρι. Θυμίζει το θέμα από τη «Συμμορία των Σικελών» βέβαια, αλλά είναι ωραία παραλλαγμένο...

25/11/2022
Καθαρό Ροκ εδώ, χωρίς Ποπ κι άλλες αηδίες... (1969)

25/11/2022
Γιάννης Μαρής με Αλίκη Βουγιουκλάκη στην Lagoudera της Ύδρας...

Όποιοι δεν είδαν το κείμενό μας για το "Έγκλημα στα Παρασκήνια", που ανέβηκε την Κυριακή, ας το δούνε τώρα...
https://www.lifo.gr/culture/cinema/einai-egklima-sta-paraskinia-i-koryfaia-elliniki-astynomiki-tainia

23/11/2022
Αυτά δεν συνέβαιναν στα τζαζ κλαμπ...
Πήγαν κάτι ναυτικοί, τρεις το πρωί, να ζητήσουν από την Καίτη Ντάλη να πει ένα τραγούδι του Δημήτρη Ξανθάκη. Ο Ξανθάκης έγινε έξω φρενών. Απαγόρευσε στην Ντάλη να το πει, οι ναυτικοί επέμειναν, θα γίνηκαν οι σχετικοί τσαμπουκάδες, και τότε όλοι στο μαγαζί, από τραγουδιστές μέχρι σερβιτόρους, αρχίσανε να τους κοπανάνε (τους ναυτικούς). Ένας στο νοσοκομείο, δύο ελαφρύτερα, και όταν θα πλάκωνε η αστυνομία για να μαζέψει τα υπόλοιπα, θα ’βρισκε το μαγαζί κλειστό...

23/11/2022
Ένας από τους τελευταίους, αν όχι ο τελευταίος πολύ μεγάλος μουσικός της τζαζ, που είχε εμφανιστεί στο Τζαζ Κλαμπ του Μπαράκου, ένα μήνα πριν κλείσει...
5-17 Οκτ. 1983 ο πολωνός σαξοφωνίστας Zbigniew Namyslowski στο κλαμπ. 23 Νοε. 1983 κλείνει το κλαμπ.
https://www.youtube.com/watch?v=gYu7A6roh9U

22/11/2022
Μην γράφετε ότι το Τζαζ Κλαμπ του Μπαράκου ήταν το πρώτο τζαζ κλαμπ, που άνοιξε στην Αθήνα. Εκτός αν πείτε ότι ήταν το πρώτο στο οποίο μπορούσαν να πάνε και ν’ ακούσουν τζαζ άφραγκοι φοιτητές ή φοιτητές με λίγα χρήματα τέλος πάντων – αλλά και πάλι...
Το Galaxy του Hilton τι ήτανε; Δεν ήτανε τζαζ κλαμπ, το οποίο «διηύθυνε» ο τεράστιος πιανίστας Μανώλης Μικέλης με τους συνεργάτες του; Απλώς το Galaxy δεν ήτανε για το λαό. Είχε ανεβασμένες τιμές και πηγαίνανε ξένοι κυρίως και έλληνες, από μεσοαστοί και πάνω.
Τζαζ κλαμπ είχε και η Τρούμπα, για άλλο κοινό φυσικά. Όπως τζαζ κλαμπ είχε και η Ελληνοαμερικανική Ένωση στα τέλη του ’50 – το εντευκτήριό της, στο οποίο σύχναζε και ο Μπαράκος και που γινόντουσαν και live (μέχρι και ο Χατζηνάσιος είχε παίξει – άσημος τότε πιανίστας), γίνονταν ακροάσεις δίσκων (όπως και στου Μπαράκου), συζητήσεις (όπως και στου Μπαράκου) κ.λπ. Δηλαδή ήταν μια κανονική λέσχη (ήτοι κλαμπ).

22/11/2022
Χθες διαδόθηκε εδώ μέσα ότι πέθανε ο Γιώργος Μπαράκος του προαιώνιου Τζαζ Κλαμπ στην Πλάκα. Εγώ πέρασα σήμερα το πρωί από το σπίτι του, αλλά δεν είδα κάτι. Θα περάσω και πάλι το απόγευμα...
Εν τω μεταξύ έχουν bγραφτεί ήδη διάφορες ανακρίβειες και ασυναρτησίες για τον Μπαράκο και το μαγαζί του, και εδώ μέσα (από σχολιαστές, μουσικούς κ.λπ.) και έξω από εδώ (από άσχετους), πράγμα αναμενόμενο – καθότι έχουν περάσει δεκαετίες από τότε και οι μνήμες, των όσων, έχουν ασθενήσει. Όμως και σε κάθε περίπτωση υπάρχουν τα ντοκουμέντα και αν κάποιος γουστάρει, και ξέρει να ψάχνει, μπορεί να γράψει κάτι καλό.
Άλλα δεν έχω για την ώρα να πω. Θα επανέλθω ανάλογα με τις εξελίξεις...

22/11/2022
>>“ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Στις 9:14 πμ, την Πέμπτη, 21 Οκτωβρίου, 2021, έλαβα ηλεκτρονικά από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια (Columbia) το δίπλωμά μου<<

Και το εκτύπωσε αμέσως σε printer 3-D, κορνιζαρισμένο, έτοιμο, με τζάμι, και το πήγε στο Μητσοτάκη...

22/11/2022
Δεν αντιλαμβάνεσαι επακριβώς τι λέει, νοιώθεις όμως ότι κάτι τον ζεματάει και τα λέει. Εδώ υπάρχουν και άρθρα από το σπάνιο εφημεριδάκι του «Σύστημα». Κάποτε είχα βρει κάτι φύλλα...

[Μιχάλης Κατσαρός 1919-21 Νοε. 1998]

21/11/2022
Στο νέο Yellow Box, που κυκλοφορεί στα περίπτερα, γράφουμε για τα 50 χρόνια από την έκδοση του πρώτου άλμπουμ των krautrockers Neu! Η ιστορία του γκρουπ, και ακόμη οι Harmonia και ο Brian Eno, οι La Düsseldorf κ.λπ.

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 359

7/4/2021
O Λευτέρης Μυτιληναίος, που πέθανε σήμερα, ήταν τραγουδιστής... της χούντας. Δεν λέω χουντικός ε; Να καταλαβαινόμαστε, μετά από τόσα χρόνια.
Η δεξιά σιχαινόταν το λαϊκό τραγούδι και κάθε τι το λαϊκό. Χοντρικά το λέμε αυτό – μην αρχίσετε να μου λέτε για τις εξαιρέσεις (τις ξέρω). Και η ακροδεξιά, δηλαδή η χούντα, το σιχαινόταν ακόμη περισσότερο. Γι’ αυτό και τα «παλικάρια» της στα έντυπα, και ιδίως, στα νεανικά (βλ. Μοντέρνοι Ρυθμοί), το λαϊκό τραγούδι το έφτυναν και το συκοφαντούσαν. Γι’ αυτό το λόγο δημιουργήθηκε επί χούντας το ελαφρολαϊκό. Για να μετατοπίσει το ενδιαφέρον του κόσμου από το τραγούδι της (λαϊκής) παρέας, σ’ εκείνο της (μικροαστικής) αγέλης. Στα μεγάλα μαγαζιά της νύχτας, στα σώου, στα φώτα, στις σκηνές, στα χορευτικά κ.λπ. Απλά, τι γινότανε; Επειδή υπήρχαν άξιοι συνθέτες (όπως ο Γιώργος Κατσαρός π.χ.) το ελαφρολαϊκό τραγούδι είχε μια ποιότητα. Ήταν καλό, μορφολογικά, τραγούδι. Κι ένας τραγουδιστής τού ελαφρού βασικά, όπως ήταν ο Μυτιληναίος, δεν θα έχει κανένα να πρόβλημα να διακριθεί σ’ αυτή τη νέα κονίστρα. Όπως και διακρίθηκε, γιατί ήταν διαβασμένος τραγουδιστής με ωραία φωνή.
Όχι λαϊκό τραγούδι λοιπόν ο Μυτιληναίος, ελαφρολαϊκός ήταν.
Τώρα, από το ’80 και μετά οι τραγουδιστές αυτοί φάγανε πόρτα από το ΠΑΣΟΚ. Είχαν συνδεθεί και με την χούντα και με την μεταπολιτευτική δεξιά, οπότε ήταν αποκλεισμένοι από τα μέσα. Και βασικά από το ραδιόφωνο. Ο Μυτιληναίος επιβίωσε στη δισκογραφία, εν αντιθέσει με άλλους καλλίφωνους, που τους έφαγε το μαύρο σκοτάδι, αλλά εγώ δεν θυμάμαι τίποτα απ’ αυτόν από την δεκαετία του ’80 (παρότι τον είχα δει live τότε από συγκυρία, όχι από επιλογή), ούτε κι από ’κείνη του ’90. Και «Τα είδωλα» το θεωρώ ψευτολαϊκό, και τραγούδι του ξεπεσμού. Απορώ τι του βρίσκουν κάποιοι... Ούτε ελαφρολαϊκό είναι, ούτε τίποτα.
Ο αείμνηστος Τριανταφυλλίδης τον ανέστησε τον Μυτιληναίο και καλά έκανε. Γιατί ήταν μια δική του εμμονή και κανενός άλλου – ασχέτως αν έπιασε και νεώτερους. Και άνθρωποι με τέτοιου τύπου εμμονές, που ξεφεύγουν από αυτό που επιτάσσει η πραγματικότητα, το εμπόριο, η «μούρη» κ.λπ., έχουν πάντα πολλά να δώσουν. Ιδίως, όταν αυτές τις εμμονές τους έχουν τον τρόπο να τις προωθήσουν και να τις προβάλλουν.
[Είχε πει και Γκάτσο ο Μυτιληναίος - το τραγουδάκι, που παίζει από κάτω]
https://www.youtube.com/watch?v=H-WOtTvV40s

7/4/2021
Διαβάζω κάτι κείμενα του Γιάννη Πετρίδη στην A.V. και στενοχωριέμαι.
Ο Πετρίδης είναι αδιάφορος γραφιάς, μέτριος ή και κακός. Μην τον βάζετε να γράφει – και μάλιστα τώρα στα γεράματα. Δώστε δουλίτσα σε νέα παιδιά – ας γράφουν και λαθάκια, δεν πειράζει, κάτι περισσότερο θα πούνε, μπας και μάθουμε κι εμείς τίποτα...
Τα κείμενα τού Πετρίδη είναι φτηνά εγκυκλοπαιδικά, σε στυλ σέβεντις –όταν όλοι οι μουσικόφιλοι νόμιζαν πως θα καταλάβουν από μουσική, διαβάζοντας μια ξερή μουσική εγκυκλοπαίδεια–, στηριγμένα, αστήρικτα, σε φαντασιακά τοτέμ, όπως είναι λόγου χάριν οι «πρωτιές».
Ο Πετρίδης κάνει μόνο για ραδιόφωνο. Σ’ αυτό είναι καλός ή και πολύ καλός ή και εξαιρετικός – όπως το βλέπει ο καθείς.
Όπως είχαμε σημειώσει και παλιότερα (δες το κείμενό μας στο LiFO.gr, στα σχόλια) «ο Πετρίδης το ξέρει πολύ καλά το αγγλοαμερικάνικο τραγούδι από πληροφοριακή και αισθητική σκοπιά». Προσέξτε τις λέξεις όμως, από «πληροφοριακή και αισθητική σκοπιά» λέμε.
Ο Πετρίδης δεν το ξέρει το τραγούδι από την κοινωνική μεριά του. Δεν το έχει ψάξει, εννοούμε, σε όλες τις διαστάσεις του – και βασικά στις κυριότερες. Δεν μπορεί να κάνει συνδέσεις με τα κινήματα, με την λογοτεχνία, με την ποίηση, με το σινεμά κ.λπ. να δει τις σχέσεις του τραγουδιού με τα καθεστώτα, με την πολιτική, να το εντάξει μέσα σ’ ένα πλατύτερο κοινωνικό πλάνο, βαθαίνοντας. Γι’ αυτό και τα κείμενά του είναι αδιάφορα, τετριμμένα, κοινότοπα και επιφανειακά.
Απεναντίας έχει αισθητήριο και γνώσεις σε επίπεδο ξερής πληροφορίας – την οποία ξερή πληροφορία δεν την υποτιμώ, απλώς θεωρώ πως πρέπει να συνδυάζεται και με άλλα πράγματα, για να αποκτήσει πλήρες νόημα– και μπορεί να σου φτιάξει μια ραδιοφωνική εκπομπή, με τραγούδια από το 1930 μέχρι το 2021 φερ’ ειπείν, που, σαν ροή, να φυσάει. Να είναι γ@μάτη. Κάτι που δεν μπορεί να το κάνει κανένας άλλος, όπως αυτός. Ή εν πάση περιπτώσει ελάχιστοι.
Γι’ αυτό τον τιμάμε, για την ραδιοφωνική ιστορία και εμπειρία του. Όχι για τα κείμενά του.

7/4/2021
Μεγάλη απώλεια, για όσους μεγαλώναμε στα σέβεντις. Πέθανε ο Λευτέρης Μυτιληναίος.

5/4/2021
Κάτι άλλο ήθελα να ρίξω, αλλά πρέπει πρώτα να πέσει αυτό. Σκληρό σελφ-τεστ, για βαριά αρρώστους του ελληνικού ροκ... Ποιοι είναι οι κύριοι;

5/4/2021
Ψάχνοντας κάτι στις ηλεκτρονικές καβάτζες μου βρήκα αυτό. Δεν θυμάμαι γιατί το είχα σκανάρει. Κάποιος θα μου το είχε ζητήσει – κάπου θα το ’στειλα. Από παλιό Jazz & Τζαζ είναι, πριν 10-15 χρόνια, δεν θυμάμαι ακριβώς.
Μην νομίζετε πως πρόκειται για κανα δισκάκι της σειράς. Είναι σπάνιο και κυρίως πολύ καλό (έχει μέσα Morricone και άλλα τινά). Αυτή τη στιγμή δεν το πουλάει κανείς στο discogs, ενώ έχει πουληθεί ακόμη και 118 ευρώ! Διαβάστε το...

5/4/2021

Βομβάρδιζε ο B.B. Dickerson στους War, που πέθανε πριν από τρεις μέρες στα 71 του, δεν έπαιζε απλά μπάσο. Μεγάλος μουσικός, συνθέτης και τραγουδιστής μαζί...
https://www.youtube.com/watch?v=8dUFin2ORpg

4/4/2021
Παράξενο τραγούδι. Πολύ παράξενο. Μάικ Ροζάκης & Οι Play Boys…
https://www.youtube.com/watch?v=XWqyeo0MtMQ

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 250

25/4/2020

Με βάση τη λογική του Τσιόδρα και του Μητσοτάκη τίποτα δεν θα πρέπει να ανοίξει μετά τις 4 Μάη. Ό,τι ίσχυε για τη χώρα στα μέσα Μάρτη, όταν επιβλήθηκε η καραντίνα ισχύει και τώρα. Ακριβώς «τα ίδια» όσον αφορά στις καμπύλες, για να μην πω «πολύ χειρότερα», όσον αφορά στην πραγματική διασπορά του ιού στην κοινωνία, για την οποίαν εξακολουθούμε να μην έχουμε την παραμικρή εικόνα.
Χωρίς σχέδιο μπήκε λουκέτο τον Μάρτη, με ό,τι αυτό θα συνεπαγόταν για την οικονομική καταστροφή μιας χώρας που στηρίζει την ύπαρξή της στον τριτογενή τομέα, στην παροχή υπηρεσιών, χωρίς σχέδιο θα ξεκλειδώσει η χώρα τον Μάη, επειδή, κατά τους ιθύνοντες, κάποια στιγμή θα πρέπει να λήξει η καραντίνα, για να πάνε τα παιδιά στο σχολείο κ.ο.κ.
Τυχαίες και αδιανόητες κινήσεις, με τεράστιο κόστος για όλους μας, που ελήφθησαν και λαμβάνονται στο πόδι είτε υπό το καθεστώς του πανικού, είτε υπό το καθεστώς της απελπισίας.

24/4/2020

Πολύ περισσότερο από τους Pink Floyd, ας πούμε, επηρέασαν το γούστο μου οι μουσικές που άκουγα στην τηλεόραση στα σέβεντις και που συνόδευαν συνήθως τα «μας συγχωρείτε για τη διακοπή».
Για όσους δεν τα πρόλαβαν αυτά... να πω πως βλέπαμε στην οθόνη το σήμα της ΕΡΤ ή της ΥΕΝΕΔ, ακούνητο, για κανα τέταρτο, στα καλά καθούμενα, εκεί όπου παρακολουθούσαμε κάτι, οτιδήποτε, και ξαφνικά ακούγαμε κάτι lounge-ιές πολύ ξεγυρισμένες.
Έπεφτε, φυσικά, και το σχετικό βρισίδι από μεγάλους και μικρούς, αλλά στο τέλος μας έμεναν τα trax...

https://www.youtube.com/watch?v=py7AOAQ1-IE

24/4/2020

Βλέπω διάφορους, φίλους, γνωστούς και αγνώστους, που γράφουν για τα βιβλία, τους δίσκους, τις ταινίες που τους διαμόρφωσαν κ.λπ. Η καραντίνα έχει ανοίξει τα χρονοντούλαπα, κυριολεκτικά και μεταφορικά, και από κει μέσα βγαίνουν... σκελετοί ή και μικρο-θησαυροί καμιά φορά.
Η δική μου γνώμη γι’ όλα αυτά είναι πως τίποτα δεν με διαμόρφωσε ουσιαστικά μετά τα 15 μου ή ακόμη-ακόμη και μετά τα 10 μου. Το γεγονός ότι έμαθα τον Robert Wyatt κάποια στιγμή στα 17 μου, και τον Phil Ochs στα 20 μου, δεν αποτέλεσε καμία «διαμόρφωση» για το γούστο μου, γιατί ήδη άκουγα Θεοδωράκη από τα 9 μου και ήταν λογικό (για μένα) να αναζητήσω και ξένους τραγουδοποιούς, με πολιτική άποψη για τα πράγματα, καθώς μεγάλωνα. Μόνο στα παιδικά ακούσματα (αν μιλάμε για τραγούδια – μα και για ταινίες και για βιβλία ισχύει) δίνω βάση. Και ό,τι γούστο έφτιαξα το οφείλω σε τραγούδια σαν κι αυτό ας πούμε, που το άκουγα όταν βγήκε, το 1975, παιδί ακόμη, από τις διαφημιστικές εκπομπές της Columbia στο ραδιόφωνο τις Κυριακές, και που μου προξενούσε μιαν αδιόρατη έλξη, μαζί μ’ έναν μυστηριακό (παγανιστικό θα τον έλεγα σήμερα) φόβο. Έτσι το «επεξηγούσα» τότε... Και τώρα...

24/4/2020

«Ταξιάρχαι», «Κασταλία»... ωραία ονόματα για κλινικές!
Ο ένας Ταξιάρχης ήταν ψυχοπομπός, που σημαίνει... μπαίνεις για γιατροσόφια και σε βγάζουν τέσσερις, ενώ η Κασταλία (πηγή) πήρε το όνομά της, λέει, από την μυθική νύμφη Κασταλία, η οποία στην προσπάθειά της να ξεφύγει από τον Απόλλωνα έπεσε στην πηγή και πνίγηκε.

ENJA RECORDS οι νέες παραγωγές της γερμανικής εταιρείας

Παραγωγές της Enja Records, και εκείνης του Werner Aldinger και εκείνης του Matthias Winckelmann, έχουμε καιρό να δούμε στο δισκορυχείον. Να η τελευταία σοδειά της…

PHILIP CATHERINE / PAULO MORELLO / SVEN FALLER: Manoir de Mes Rêves [enja yellowbird / Werner Aldinger, 2019]

Μεγάλη περίπτωση ο βέλγος (αλλά γεννημένος στο Λονδίνο) κιθαρίστας Philip Catherine και ελαφρώς υποτιμημένος θα έλεγα από την ελληνική μουσική πραγματικότητα. Με δεκάδες δίσκους και εκατοντάδες θα λέγαμε συνεργασίες, ο Catherine εξακολουθεί στα 77 του να βρίσκεται στη σκηνή, να εμφανίζεται σε live και να ηχογραφεί.

Η πιο πρόσφατη δουλειά του είναι αυτό το άλμπουμ, το “Manoir de Mes Rêves”, στο οποίον ο ίδιος παίζει ηλεκτρική κιθάρα φυσικά συνεργαζόμενος με τους Paulo Morello επίσης ηλεκτρικές-ακουστικές κιθάρες και Sven Faller μπάσο. Δυο κιθάρες κι ένα μπάσο λοιπόν, κι ένα ρεπερτόριο αρκούντως γαλλικό ή γαλλόφωνο τέλος πάντων (Django Reinhardt, Georges Brassens, Henri Salvador, Paul Misraki, Eddy Louis, Michel Berger…), αλλά όχι μόνο (Djalma Ferreira, Isham Jones…).

Η προσέγγιση τού τρίο τού Philip Catherine είναι χαλαρή – και Django-ειδής και βραζιλοπρεπής και εκλεπτυσμένα pop. Και όταν λέμε“pop” αναφερόμαστε όχι μόνο στις διάφορες επιλογές, αλλά και επί του πρακτέου. Στο χαλαρό και ήπιο περιβάλλον, που χτίζουν το ένα μετά το άλλο όλα αυτά τα tracks, τα οποία δεν «χάνονται» μέσα σε μακροσκελείς αυτοσχεδιασμούς, διατηρώντας στο μέτρο του δυνατού πάντα, για ένα jazz-trio, την μελωδική αμεσότητά τους.

Απλές, αλλά καθαρές τζαζ γραμμές λοιπόν από τρεις μουσικούς, με τη δική τους προσωπική ιστορία ο καθένας τους. (Ο Faller ήταν μέλος του Trio Elf, με εγγραφές στην Enja, ενώ και ο Morello διαθέτει σειρά ηχογραφήσεων στη γερμανική In+Out).

DIE DREI DAMEN: Venus in the Backyard [enja yellowbird / Werner Aldinger, 2018]

Οι Die Drei Damen είναι τρεις Γερμανίδες, η πιανίστρια, τραγουδίστρια και συνθέτρια Andrea Hermenau, η keyboard player και τραγουδίστρια Christiane Öttl και η τραγουδίστρια Lisa Wahlandt. Μαζί εδώ και κάποιο καιρό, οι Die Drei Damen έχουν δύο άλμπουμ στην Enja, με το περυσινό δεύτερό τους να μας απασχολεί τώρα.

Στο “Venus in the Backyard” οι Die Drei Damen κινούνται στα όρια της jazz με την pop. Αν αποκαλούσαμε το στυλ τους... κάπως-σοφιστικέ pop, δεν θα λέγαμε ψέματα. Με ρεπερτόριο ποικίλο από Bruno Mars (“Count on me”) και Justin Bieber-Ed Sheeran (“Love yourself”), μέχρι Nat Adderley (“Old country”), Bobby Timmons-Oscar Brown Jr. (“Dat dere”) και Beatles (“Here comes the sun”), οι τρεις Γερμανίδες έχουν έναν τρόπο να ενώνουν, σ’ ένα σύστημα, εποχές και τραγούδια, δημιουργώντας μιαν αίσθηση ή ψευδαίσθηση, πείτε το όπως θέλετε, χαλαρότητας, με προφανή αισθητική επάρκεια.

Όχι κάτι συγκλονιστικό, ούτε κάτι πρωτότυπο. Αλλά ούτε και κάτι... άνευ νοήματος.

ISLA ECKINGER ENSEMBLE: Isla’s Island / The Music of Isla Eckinger [Enja Records / Matthias Winckelmann, 2019]

Μεγάλη περίπτωση ο 80χρονος ελβετός μπασίστας, αλλά εδώ τρομπονίστας και βιμπραφωνίστας Isla Eckinger. Από τους στυλοβάτες της ευρωπαϊκής jazz από τα χρόνια του ’60 ήδη, ο Eckinger έχει παίξει με τους πάντες – και τους Ευρωπαίους (Stéphane Grappelli, Dusko Goykovich, George Gruntz, Joe Haider…) και τους Αμερικάνους (Mal Waldron, Buck Clayton, Don Byas, Ben Webster, Horace Parlan, Johnny Griffin, Chet Baker, Dexter Gordon…). Μάλιστα ο Eckinger παίζει μπάσο και σ’ ένα από τα πιο άγρια ψυχεδελικά άλμπουμ που ηχογραφήθηκαν ποτέ, στο “Psychonaut” (1971) των Brainticket, ενώ τον συναντάμε και στους Drum Circus του Peter Giger την ίδιαν εποχή. Τέλος πάντων, εκείνο που θέλουμε να σημειώσουμε, εδώ, είναι πως η ιστορία αυτού του οργανοπαίκτη είναι τεράστια και πως κάθε δισκογραφική δουλειά του δεν μπορεί παρά να κουβαλά το βάρος τής διαδρομής του.

Το “Isla’s Island” είναι το πιο πρόσφατο CD τού Eckinger – ένα άλμπουμ που περιλαμβάνει έντεκα δικές του τζαζ συνθέσεις, στις οποίες συμμετέχουν διάφοροι οργανοπαίκτες. Ας τους αναφέρουμε: υπάρχει ο τενορίστας Chuck Manning, ο κιθαρίστας Riner Scivally, ο πιανίστας Jim Scilagyi, οι μπασίστες Blake White, Hamilton Price και Derek Oles, καθώς και οι ντράμερ-περκασιονίστες Scott Bradman, Tim Pleasant και Fritz Wise. Όλοι αυτοί δεν παίζουν βεβαίως μαζί –άλλος εμφανίζεται εδώ, άλλος εκεί– αλλά όλοι μαζί προσφέρουν στο “Isla’s Island” αυτό το τόσο ιδιαίτερο groovy, lounge, space, late-night ηχόχρωμα, το εντελώς απολαυστικό σε συνθέσεις όπως οι “Jumpin’ at the Lochness”, “Steps”, “Slavic mood”, “Lonely street” κ.λπ.

Πραγματικά, δεν βρίσκω, δεν ακούω μέτρια ή αδιάφορη σύνθεση εδώ και αυτό, πολλάκις, δεν έχει μικρότερη σημασία από εκείνην (τη σημασία) που θα αφορούσε σ’ ένα άλμπουμ της πρωτοπορίας.

Ένα πλήρες και απολύτως απολαυστικό CD είναι το “Isla’s Island” του Isla Eckinger, ένα άλμπουμ που μπορεί να σε χαλαρώσει και να σου φτιάξει διάθεση στο πι και φι.

OR BAREKET: 33 [yellowbird records / enja, 2019]

Διαβάζουμε στο discogs πως ο Or Bareket (που είναι συνθέτης και μπασίστας) είναι γεννημένος στην Ιερουσαλήμ, πως έχει μεγαλώσει στο Μπουένος Άιρες και το Τελ-Αβίβ και πως θεωρείται από τους ανερχόμενους μπασίστες της νεοϋορκέζικης σκηνής. Έτσι θα ’ναι...

Στο “33”, που είναι το πιο πρόσφατο CD του, κι ένα από τα ελάχιστα εξάλλου που έχει κυκλοφορήσει ως leader, o Bareket συνεργάζεται με διάφορους μουσικούς (Shachar Elnatan κιθάρες, Nitai Hershkovits πιάνο, Daniel Dor ντραμς, Camila Meza φωνή, κιθάρες, Eden Bareket βαρύτονο σαξόφωνο), παρουσιάζοντας μια σειρά δικών του συνθέσεων, καθώς και λίγες versions (την “Zamba de Argamonte” του αργεντίνου συνθέτη Cuchi Leguizamón, το “Carmo caprice” του Βραζιλιάνου Hamilton de Holanda), ικανές όλες να περιγράψουν ένα είδος μελωδικής ethnic-jazz, πιο πολύ jazz και λιγότερο ethnic, με σαφείς αναφορές στις μουσικές της Λατινικής Αμερικής.

Το άκουσμα είναι όμορφο. Τα κομμάτια έχουν χάρη και ζωντάνια, αφήνοντας μιαν ωραία αίσθηση, μια γλύκα, και μάλιστα δίχως να καταχρώνται τον χρόνο, εκβιάζοντας συναισθηματικές ή άλλες καταστάσεις. Ο πιανίστας και κιμπορντίστας Nitai Hershkovits κάνει πολύ καλή δουλειά, «γεμίζοντας» μαγικά τα κομμάτια (“W Schubert & Troy”), με όλους τους υπόλοιπους μουσικούς να βρίσκονται πάντοτε στις θέσεις τους, όσον αφορά στα σόλο, στις συνοδείες, στους αυτοσχεδιασμούς σε όλα.

Ένα απλό, αλλά ουσιαστικό άλμπουμ είναι το “33” του Or Bareket – ένα άλμπουμ που μπορεί να σε κάνει να νοιώσεις όμορφα, οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας (ή της νύχτας).

JACQUES SCHWARZ-BART: Hazzan [enja yellowbird / Werner Aldinger, 2018]

Γάλλος σαξοφωνίστας, συνθέτης και ενορχηστρωτής, γεννημένος το 1962 στην Γουαδελούπη, ο Jacques Schwarz-Bart, παρουσιάζει στο “Hazzan” την άποψή του για μια σειρά από παραδοσιακούς εβραϊκούς θρησκευτικούς σκοπούς, τους οποίους και εναρμονίζει μετατρέποντάς τους σε σκληρά post-bop tracks, με afro αναφορές (αφροκουβανικές, μαροκινές κ.λπ.). Σε κάθε περίπτωση έχει γίνει σοβαρή δουλειά εδώ, κάτι που είναι προφανές... ακόμη κι αν ακούσεις μόλις ένα-δυο κομμάτια από το συγκεκριμένο άλμπουμ. Ο Schwarz-Bart, που κρατάει το πνευστό μέρος, είναι άξιος εννοείται και σαν εκτελεστής, αλλά, εδώ, είναι όλη η μπάντα που βοηθάει, ώστε το “Hazzan” να μετατρέπεται σταδιακώς σ’ ένα κρυφό-μικρό αριστούργημα. Λέμε για τον πιανίστα Gregory Privat, τον μπασίστα Stéphane Kerecki, τον ντράμερ Arnaud Dolmen, τον τραγουδιστή (σε δύο tracks) David Linx και τον τρομπετίστα (σ’ ένα track) Darren Barrett.

Με τα εννέα από τα δέκα κομμάτια να είναι παραδοσιακά (υπάρχει ένα μόλις πρωτότυπο, σύνθεση του Schwarz-Bart), το “Hazzan” δείχνει, για άλλη μια φορά, το πώς ένα παραδοσιακό υλικό, μπορεί να μετατραπεί σε κάτι άλλο, τελείως διαφορετικό, δίχως να απεμπολεί, εν προκειμένω, την εγγενή πνευματικότητά του, προβάλλοντας προσωπικά αρμονικά, μελωδικά και ενορχηστρωτικά χαρακτηριστικά.

NITAI HERSHKOVITS: New Place Always [enja yellowbird / Werner Aldinger, 2018]

Το ονοματεπώνυμο του πιανίστα (και συνθέτη) Nitai Hershkovits το συναντήσαμε λίγο πιο πάνω, όταν γράψαμε για το άλμπουμ τού Or Bareket. 

Ο Hershkovits, που έγινε γνωστός μέσα από τη συνεργασία του με τον κοντραμπασίστα Avishai Cohen, εμφανίστηκε πέρυσι στην Enja μ’ ένα σόλο-πιανιστικό CD, το “New Place Always”, στο οποίο παίζει, συνθέτει, διασκευάζει και αυτοσχεδιάζει.

Στα δεκατρία σύντομης διάρκειας tracks, ο 31χρονος ισραηλινός πιανίστας, δείχνει τις όψεις του ταλέντου του, σε όλα τα επίπεδα (και στο εκτελεστικό, και στο συνθετικό-αυτοσχεδιαστικό). Και μάλιστα μ’ ένα ρεπερτόριο ποικίλο, όπως συμβαίνει με πολλούς πιανίστες της γενιάς του πια – μ’ ένα ρεπερτόριο που διαθέτει συνθέσεις του Paul McCartney, μα και των Pat Thomas & Ebo Taylor (οι γκανέζοι μουσικοί τού highlife, afrobeat κ.λπ.). Φυσικά, εδώ υπάρχουν και πρωτότυπα, και είναι αυτά ακριβώς τα θέματα που φανερώνουν τον προσωπικό τρόπο του Hershkovits – να συνθέτει, δηλαδή, άλλοτε πεντατονικά (“Red wagon go”, “Explaining sage”), άλλοτε με βάση τον και-πιανίστα Charles Mingus (“South to Cairo”) και άλλοτε με έμφαση σε πιο «σύγχρονα κλασικά» μοτίβα (“Annette & Issac”).

Το αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι άλλο από αυτό που πρέπει και που περιμένεις από έναν ταλαντούχο μουσικό. 

Η ENJA RECORDS εισάγεται από την AN Music