η συζήτησή μας με τον Θοδωρή Μανίκα στην ραδιοφωνική εκπομπή του «Το Χαμένο Σαββατοκύριακο»

Όποιος-α θέλει ν’ ακούσει τη συζήτηση που κάναμε την Κυριακή με τον Θοδωρή Μανίκα στην εκπομπή του «Το Χαμένο Σαββατοκύριακο» Στο Κόκκινο 105.5fm, δίνω το λινκ του αρχείου των εκπομπών του σταθμού στο τέλος.
Πατάς το λινκ, σκρολάρεις έως εκεί όπου λέει «ΑΡΧΕΙΟ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ», επιλέγεις από το βελάκι «Κυριακή 01.03.26» και κλικάρεις πάνω στο «18:00-20:00 Το Χαμένο Σαββατοκύριακο Θοδωρής Μανίκας» (όπως δείχνω και στη φωτογραφία).

Η συζήτηση ξεκινάει στο 30:30 με το “Jeronimo yanka” των Forminx και τελειώνει στο 59:30 με το “Starvation” των Socrates.
https://www.avgi.gr/sto-kokkino#archive

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 699

1/2/2026
Αν υπάρχουν ταινίες που να μπορούν να αναθερμάνουν την αγάπη των παλαιότερων για το blues ή να το γνωρίσουν στους νεότερους εγώ τις υποστηρίζω με χίλια – και ας μην μετράνε και τόσο σαν ταινίες. Και αυτό το λέω ανεξάρτητα από τα όσκαρ, τις 16 υποψηφιότητες και όλες τις υπόλοιπες αμερικανιές.
Can't Win for Losin' • Tierinii Jackson • Cedric Burnside • Sinners Movie
https://www.youtube.com/watch?v=ZiOMc3QVrRk&list=RDZiOMc3QVrRk&start_radio=1

30/1/2026
 «Ο δίσκος έγινε στη Minos και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου ήταν αυτός που έπεισε την εταιρεία να τον κάνει, άσχετα αν αυτός τελικά δεν πούλησε τίποτα. Αν δεν μεσολαβούσε ο Παπακωνσταντίνου δεν θα γινόταν ποτέ. Αποκλείεται η εταιρεία να διέθετε 2 εκατομμύρια, όσο δηλαδή στοίχισε η παραγωγή, για να πουλήσει 600 περίπου αντίτυπα. Δεν θα το έκανε ποτέ. Ο Μάτσας όταν άκουσε τον Χρονοναύτη και όταν του είπε ο Παπακωνσταντίνου ό,τι του είπε, άκουσε πέντε πράγματα, πέντε δείγματα και είπε ότι “αυτόν τον δίσκο τον προορίζω για το εξωτερικό”. Έκτοτε καμία ενέργεια δεν έγινε. Μάλιστα, στα δικαιώματα που πήρα, στις καρτέλες της εταιρείας, γράφει ότι πουληθήκανε 602 δίσκοι στην Ελλάδα και ένας στο εξωτερικό. Ένας πήγε έξω. Έτσι λέει η εταιρεία, έτσι λέει και η ΑΕΠΙ. Ότι πήγε ένας δίσκος στο εξωτερικό και όλοι οι υπόλοιποι είναι στην Ελλάδα. Ενώ άλλα λέγαμε στην αρχή, στο τέλος γίνανε άλλα. Δηλαδή θάφτηκε ο Χρονοναύτης τελείως, για να βγει, στο τέλος, στο περιθώριο. Όχι μόνο προώθηση δεν έγινε, αλλά ούτε καν διανομή στην Ελλάδα. Αν πας σ’ ένα οποιοδήποτε δισκοπωλείο κεντρικό δεν θα τον βρεις τον δίσκο».
[Κώστας Γανωσέλλης – από συνέντευξη εποχής]

Τον «Χρονοναύτη» τον αγόρασα με το πού βγήκε, το 1983-84 (ήμουν ο ένας από τους... 602). Και μάλιστα είχα αγοράσει και το βινύλιο και την κασέτα. Τον άκουγα αρκετά εκείνη την εποχή και θυμάμαι πως μου άρεσε. Είχε απ’ όλα μέσα. Τζαζ, ροκ, έθνικ, classic κ.λπ. Έφερνε στη μνήμη μου κάτι από ύστερους Yes, Patrick Moraz, UK… ύστερο progressive τέλος πάντων. Πρέπει, εν τω μεταξύ, να είναι ο δίσκος με τα περισσότερα ηχογραφημένα κρουστά στην ελληνική δισκογραφία – καθώς ακούγονται πάνω από 20! Και με πολλά keyboards βέβαια.
Πιο πολύ απ’ όλα, όμως, μου άρεσε το τραγούδι που έλεγε ο Παπ. σε στίχους του αείμνηστου Βασίλη Ζαρούλια. Ήταν το καλύτερο τραγούδι που είχα ακούσει από τον Παπ. εκείνα τα χρόνια. Και επειδή το άκουσα και τώρα, νομίζω πως είναι ένα από τα ελάχιστα δικά του εκείνης της φάσης που μπορώ ν’ ακούσω και σήμερα (μαζί με ένα-δύο από το «Φοβάμαι»).
Και το ωραίο εξώφυλλο ήταν, επίσης, του Ζαρούλια. Που θα έβγαζε κι αυτός το δικό του πολύ καλό LP «Ώρα Μηδέν» το ’84. Με τον οποίο Ζαρούλια συζητούσαμε, στο σπίτι του, κάπου στον περιφερειακό του Φιλοπάππου, για να βγει η «Ώρα Μηδέν» με το σωστό ρημίξ, αλλά τελικά δεν κατέστη δυνατό...
Αναμνήσεις και κυρίως απώλειες...

30/1/2026
To περιοδικό "ΤΖΑΖ" υπήρξε το πρώτο τζαζ περιοδικό, που κυκλοφόρησε ποτέ στη χώρα. Για την ιστορία του θα διαβάσετε στις σελίδες 362-364 του "100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" [Όγδοο, 2025], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία...

29/1/2026

Κάπως έτσι ήταν τα πράματα (και τώρα, δηλαδή, δεν πιστεύω ότι είναι καλύτερα). Ο Κώστας Γανωσέλλης τα είχε γράψει αυτά...

29/1/2026

Το 1985 είχα τη φαεινή ιδέα να πάω στον Νάκα, για να μάθω όργανο. Ξεκίνησα, έχοντας δίπλα μου τα πρώτα βασικά βιβλία του Κώστα Γανωσέλλη. Το πάλεψα κανα χρόνο, ίσως λίγο παραπάνω, αλλά τα παράτησα. Δεν έφταιγε ο Νάκας, ούτε φυσικά τα βιβλία του Γανωσέλλη, που ήταν ιδανικά - έτσι ευκολοδιάβαστα όπως ήταν.
Εκείνος ο χρόνος στον Νάκα, μου είχε δώσει να καταλάβω πως ο συνθέτης είναι το πιο... ανώδυνο πράγμα στον κόσμο. Χωρίς να ξέρεις επί της ουσίας κάποιο όργανο μπορείς να λες... συνέθεσα αυτό. Ας είναι μια μ@λακία και μισή. Σε 2-3 μήνες, θέλω να πω, συνέθετα σ’ ένα κίμπορντ της Yamaha, και αυτό που άκουγα στεκόταν. Ψευτοστεκόταν εννοώ.
Ο συνθέτης είναι ένα τελείως υποκειμενικό πράγμα, που δύσκολα μπαίνει σε κριτήρια. Κάνει ο άλλος ό,τι του κατέβει κι έχει κάθε δικαίωμα να αυτο-αποκαλείται συνθέτης. Δεν μπορείς να τον πείσεις για το αντίθετο. Μάλιστα, μπορεί να ηχογραφείς κιόλας (αν και εγώ δεν το επιχείρησα ποτέ αυτό).
Αντιθέτως ο οργανοπαίκτης υπόκειται σε κάποια κριτήρια. Και βασικά τον άσχετο τον αντιλαμβάνεται ο πας τις. Κι ένας που δεν έχει πιάσει ποτέ κιθάρα στα χέρια του αντιλαμβάνεται αμέσως ποιος είναι ο... γκασμάς. Και ο... γκασμάς πολύ δύσκολα θα πάρει την απόφαση να εκτεθεί. Θα πρέπει να είναι τελείως θρασύς.
Το να μάθεις να παίζεις σωστά ένα όργανο απαιτεί στρώσιμο κwλου. Απαιτεί μελέτη, ώρες σκυψίματος πάνω του, διάβασμα. Το να συνθέσεις, όμως, δεν απαιτεί απολύτως τίποτα. Όλα επαφίενται στον πατριωτισμό του καθενός. Υπάρχουν και στυλ σαν τα avant, noise, improv, experimental κτλ. μέσα στα οποία μπορούν να παρεισφρήσουν οι γκασμάδες και να μην τους πάρει κανένας χαμπάρι.
Τώρα αυτό συμβαίνει και με την ποπ. Ούτε εκεί τους παίρνουν χαμπάρι, όσοι τους ακούνε...
[στη μνήμη του Κώστα Γανωσέλλη]
[δυστυχώς δεν έχω μαζί μου τα βιβλία του, για να τα δείξω – και ούτε βρήκα τις mid-80s εκδόσεις στο ίντερνετ]
[μάλλον θα κάνω και δεύτερο ποστ για τον Γανωσέλλη]
[το έκανα και το δεύτερο ποστ - και ίσως κάνω και τρίτο]

29/1/2026
>>"Είμαστε εμείς, που δίναμε το στίγμα της μουσικής μας ταυτότητας σ’ όλη την Ελλάδα, παίζοντας jazz κι επιτυχίες της εποχής. Εποχή sixties, night club, ραντεβού, βερμουτάκι, parties, βλέμμα αληθινά ερωτευμένο. Η εποχή της αθωότητας. Με παρέσυρε ο φίλος μου Κώστας Γιαννίκος ν’ αποτυπώσουμε σε CD ό,τι διασώθηκε από τις νεανικές μας φιλοδοξίες. Καταξιωμένοι, σήμερα, όλοι οι παλιοί μου φίλοι-συνεργάτες, με πρώτο και καλύτερο τον Βαγγέλη Παπαθανασίου, που το μεγάλο του ταλέντο φαινόταν στους αυτοσχεδιασμούς του σ’ ένα όργανο που δεν ήταν δικό του, όπως το βιμπράφωνο. Ο Τίτος Καλλίρης στην κιθάρα, ο “γερόλυκος” της ελληνικής jazz. Ο Ρήγας Σαριτζιώτης στα πνευστά, που τον ήχο του επαίνεσε ο Stan Getz. Ο Γιώργος Λαβράνος στα drums. Ρυθμικός στυλοβάτης του συγκροτήματος, μαζί με τον Κώστα Σκόκκο στα κρουστά. Μπασίστες, που θα τους ζήλευαν πολλοί jazzmen, όπως ο Νίκος Τσεσμελής ο “τσικός” και ο Νίσος Πανταζής. Τους ευχαριστώ όλους από καρδιάς, που με δέχτηκαν σαν leader τους."<<

O Γιώργος Θεοδοσιάδης στο "100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" [Όγδοο, 2025] σελ. 166-168

28/1/2026
Θυμήθηκα έναν παλιό γείτονά μου, χουντοπρόσκοπο, που όποτε έβλεπε Ριζοσπάστη τον άνοιγε για να διαβάζει το πρόγραμμα της τηλεόρασης...

28/1/2026
>>Έτσι, από τις 14 Σεπτεμβρίου 1980, με την έναρξη δηλαδή της νέας... σχολικής χρονιάς, και κάθε Κυριακή, από τις 5:30 έως τις 8:00 το βράδυ, θα παρέδιδε μαθήματα αυτοσχεδιασμού ο πιανίστας Μάρκος Αλεξίου, που τότε συμμετείχε στο συγκρότημα Sphinx, παίζοντας πιάνο και με το συγκρότημα του Γιώργου Κατσαρού, στην εκπομπή ταλέντων «Να η Ευκαιρία». Όπως έγραφε ο ίδιος ο Μπαράκος στο περιοδικό «ΤΖΑΖ» [τεύχος #10, Μάιος-Ιούλ. ’80] (απίστευτα και πρωτάκουστα πράγματα):
«Το σύστημα του Μάρκου Αλεξίου, απόρροια πολυετούς μελέτης και διδασκαλικής πείρας, πέρα από την εκμάθηση των βασικών κανόνων, η άγνοια των οποίων καθιστά προβληματική την επικοινωνία των μουσικών, έχει σαν σκοπό να δώσει στους μουσικούς την ικανότητα να μπορούν να εκφράζονται ελεύθερα, να συνθέτουν και να ενορχηστρώνουν. Στα μαθήματα θα μπορούν να συμμετάσχουν όχι μόνο μουσικοί, ανεξαρτήτως οργάνου, αλλά και ακροατές, που θέλουν να βελτιώσουν την κρίση τους και να πολλαπλασιάσουν το ενδιαφέρον και την απόλαυσή τους».<<

Για τον Μάρκο Αλεξίου (από Sphinx κ.λπ.), έναν από τους κορυφαίους πιανίστες της τζαζ στην Ελλάδα, θα διαβάσεις σε πολλές σελίδες του "100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" [Όγδοο, 2025] και σε πολλά διαφορετικά κεφάλαια.

27/1/2026
Όπου ο φτωχός κι η μοίρα του – και για τα δύο δυστυχήματα.
Στην Ελλάδα του 2026 και της ψευτοανεργίας του 8% γυναίκες αναγκάζονταν να δουλεύουν γερμανικά νούμερα, για να μπορέσουν να τα βγάλουν πέρα και να προσθέσουν κάτι τι στο όποιο μικρο-εισόδημά τους.
Άφραγκοι φίλαθλοι θέλανε να πάνε στη Λυών μέσω Ρουμανίας, λόγω Σένγκεν λέει (αν είναι δυνατόν!), όταν μπορούσαν να πάνε με καράβι από Ηγουμενίτσα μέχρι Ανκόνα και από κει, από τις ασφαλείς δρομάρες της Ιταλίας και της Γαλλίας, να φτάσουνε στον προορισμό τους – απλά και σίγουρα, σαν άνθρωποι.
Η ξεφτίλα της Ελλάδας του 2.0, της... ανάκαμψης και της ανθεκτικότητας.

μια συνέντευξή μου για το «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση)» στον 102 FM της ΕΡΤ3

Το «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση)» [Όγδοο, 2025] είναι ένα βιβλίο που, μετά από έξι μήνες κυκλοφορίας, βρίσκεται στα τελειώματά του (πρέπει να έχουν μείνει λιγότερα από 100 αντίτυπα).
Ο κόσμος αγκάλιασε το βιβλίο και τον ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό, αλλά οι επαΐοντες, για τους δικούς τους λόγους, δεν το αντιμετώπισαν όπως θα του άξιζε – το λέω υπό την έννοια πως το βιβλίο «ανοίγει» εκατοντάδες θέματα, μέσα από τα οποία μπορεί να υπάρξουν ατελείωτες και ουσιαστικές συζητήσεις.
Ευχαριστώ πολύ, για ακόμη μία φορά, τον Αντρέα Σταματόπουλο από την EΡT3, έναν δημοσιογράφο, που έχει ασχοληθεί με όλα τα βιβλία μου, δίνοντας μου την δυνατότητα να μιλήσω γι’ αυτά.
Εδώ η συζήτησή μας (μαζί και ο Αιμίλιος Σαπρανίδης), που συνέβη στις 9 Ιανουαρίου στην εκπομπή «Επόμενη Στάση: Ενημέρωση», στον 102 FM της ΕΡΤ3.

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 680

1/11/2025 

>>(...) Και αν στα περιοδικά της αριστεράς (των «λαμπράκηδων» εννοώ) το θέμα με τους Beatles αντιμετωπιζόταν μέσα από μια απολύτως ευνοϊκή σκοπιά, σ’ ένα άλλο περιοδικό της εποχής, τον «Σπουδαστικό Κόσμο», που μπαίνει μπροστά το 1963, η αντιμετώπιση είναι διαφορετική. Στην αρχή, το έντυπο αυτό, έμοιαζε κάπως με εφημερίδα, για να μετατραπεί, μετά από μερικά τεύχη, σε περιοδικό, μη σταθερής περιοδικότητας όμως. Ο «Σπουδαστικός Κόσμος» ήταν το περιοδικό της «άλλης» αριστεράς, καθώς από τον Μάη του ’66, και το 9ο τεύχος του, αποτελούσε πλέον, επίσημα, κάτι σαν όργανο της μαοϊκής ΠΠΣΠ (Πανσπουδαστική Προοδευτική Συνδικαλιστική Παράταξη). Στο τεύχος #7 του περιοδικού, από τον Μάρτη του ’66, διαβάζουμε μια απάντηση σ’ ένα άρθρο του Τσιριντάνη, που είχε δημοσιευθεί προηγουμένως στις «Εικόνες» και που είχε τίτλο «Η νεολαία αυτό το πρόβλημα». Ο συντάκτης του «Σπουδαστικού Κόσμου» γράφει πως... «Ο κ. Τσιριντάνης μας μιλάει για Μπητλς κι υστερία, και μεις του υπενθυμίζουμε την πάλη που κάνουμε ενάντια σε κείνους που θέλουν να κάνουν τους συλλόγους μας κατάλληλους μόνο για χορούς και εκδρομές». Μοιάζει κάπως σαν να είχαν εξαπολύσει σταυροφορία, τότε, οι μαοϊκοί κατά των μοντέρνων χορών.
Μεγάλο ενδιαφέρον έχει, όμως, και το 8ο τεύχος του «Σπουδαστικού Κόσμου» από τον Απρίλη του 1966 και βασικά το άρθρο κάποιου Κ.Σ. υπό τον τίτλο «Νεολαία / Γύρω από το πρόβλημά της», εκεί όπου διαβάζουμε, μεταξύ άλλων, πως «δεν είναι συνηθισμένος ο έξαλλος θαυμασμός για τους Μπητλς ανάμεσα στους νέους των εργατικών στρωμάτων», λες και οι Beatles δεν είχαν ήδη θιασώτες παιδιά της εργατικής τάξης και στην Αγγλία και παντού στον κόσμο. Πιο κάτω δε, στο ίδιο άρθρο, διαβάζουμε το εξής:
«Οι “σύγχρονοι” ρυθμοί που χορεύονται ομαδικά δεν αποτείνονται σε πρόσωπα, αλλά σε απρόσωπες ορέξεις. Εδώ μια παρένθεση: γνωστός συνθέτης και πολιτικός σε μια του συνέντευξη χαραχτήρισε σαν δείγματα κοινωνικής λειτουργίας, απροσανατόλιστης βέβαια, μα οπωσδήποτε υγιείς τους χορούς αυτούς. Μήπως και οι τελετουργικές εκδηλώσεις της Νυρεμβέργης ήταν απροσανατόλιστες βέβαια, μα οπωσδήποτε προοδευτικές; Κλείνει η παρένθεση. Η κυριαρχία της παντομίμας και του ρυθμού είναι η επιστροφή στο ομαδικό ασυνείδητο, και το ομαδικό ασυνείδητο είναι κοντά στο φασισμό».
Εδώ ο συντάκτης απαντά, και μάλιστα με ειρωνικό τρόπο, σε όσα είχε πει ο Μίκης Θεοδωράκης στο «Σινεμά», τον Δεκέμβριο του 1965...<<

[Ένα απόσπασμα από το "Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του '60 (μία αντι-ανάγνωση)" [Όγδοο, 2025], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία]

31/10/2025
Τα πιο σημαντικά, που είπε ποτέ σε συνεντεύξεις ο Σαββόπουλος τα είπε τέλος ’70-αρχή ’80.
Ήταν καλή εποχή εκείνη γενικά. Η δεξιά μπορεί να διατηρούσε ακόμη μια αίσθηση αγροίκου στη συμπεριφορά της (του τύπου γ@μώ και δέρνω, α λα φίφτις και σίξτις), αλλά είχε και κάποια λαϊκά γνωρίσματα (στα θέματα της οικονομίας π.χ.), το πασόκ ήταν στα πάνω του και δεν είχε φθαρεί ακόμη, η αριστερά είχε δύναμη μεγαλύτερη από τα ποσοστά της, υπήρχε ο «χώρος» σε ακμή, το life style ήταν ακόμη κάτι άγνωστο, με την κίνηση των ιδεών να είναι πολύ πιο ώριμη απ’ όσο στα ελληνικά σίξτις και στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης (και με τον ξύλινο λόγο να μην συναρπάζει πια). Υπήρχαν ακόμη οράματα τέλος πάντων –για τελευταία φορά στη σύγχρονη ελληνική ιστορία–, δεν ήταν όλα (ξε)πουλημένα, με τον κόσμο να ελπίζει σε κάτι καλό που να αφορά πολλούς κ.λπ. Αυτή την εποχή μαρκάρουν τα λόγια του Σαββόπουλου, που συμβολίζουν και την άνεση να μιλάς ελεύθερα (είμαστε επί Πασόκ πια), δίχως να σκέφτεσαι τις συνέπειες όσων θα πεις...

31/10/2025

>>Πιερρακάκης: Πρέπει να ληφθούν δύσκολες αποφάσεις για την επιβίωση των ΕΛΤΑ<<
Τα ΕΛΤΑ τα διέλυσαν αυτοί. Δεν διαλύθηκαν από μόνα τους, ούτε γιατί τα ξεπέρασε η εποχή. Δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ να τα εκσυγχρονίσουν, απλά γιατί είναι πουλημένοι στα συμφέροντα της αγοράς, και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η απαξίωση της δημόσιας περιουσίας. Αν μπορούν να την πουλήσουν κάνουν κανα μερεμέτι και τη χαρίζουν στους... επενδυτές. Αν δεν μπορούν να την πουλήσουν, τη διαλύουν, την απαξιώνουν και την κλείνουν. Το θέμα «κοινωνική ευαισθησία» δεν τους απασχολεί καθόλου. Δεν υπάρχουν τέτοιες λέξεις στην ατζέντα τους, στο λεξιλόγιό τους.
Τα ΕΛΤΑ με τη δυναμική και τη διασπορά που είχαν σε όλη τη χώρα θα μπορούσε να ανταγωνιστούν τους πάντες – κάθε ιδιωτικό κούριερ (και να κλείνουν τα ιδιωτικά κούριερ και όχι τα ΕΛΤΑ). Απλά δεν τους ενδιαφέρει αυτό το πράγμα. Δεν γουστάρουν να επενδύσουν. Να τα βγάλουν από πάνω τους τους νοιάζει μόνο, να τα ξεφορτωθούν.
Να φανταστείτε το τραγελαφικό της κατάστασης... οι υπάλληλοι για να σου δώσουν ένα δέμα στο έδιναν με τριπλάσια διαδικασία από το box now ας πούμε. Σκάναραν, αλλά ταυτόχρονα έκαναν και χειρονακτική παράδοση! Και τα δύο μαζί! Ενώ αν τύχαινε να πληρώσεις αντικαταβολή ήταν σαν να βρισκόσουν, με χρονοκάψουλα, στη δεκαετία του ’70.
Τα άφησαν να σαπίσουν τα ΕΛΤΑ, και τώρα απλώς τα πετάνε στα σκουπίδια.

31/10/2025
Όσοι και όσες δεν έχουν αγοράσει ακόμη το βιβλίο μου «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική...» (Χίππις, Γούντστοκ κτλ.), σκέφτονται να το κάνουν και κινούνται στο... τριεθνές, στα σύνορα Καισαριανής, Βύρωνα και Παγκρατίου, υπάρχει στο βιβλιοπωλείο Βιβλιοχώρα, στην Φορμίωνος 66. Ο Χριστόφορος θα σας εξυπηρετήσει...

31/10/2025
«των Ελλήνων οι κοινότητες φτιάχνουν άλλο γαλαξία»
[φυσικά είχε υπάρξει μεγάλη θεωρητική μόχλευση, πριν τραγουδηθεί το θέμα από τον Σαββόπουλο]
[να μη σας πω από πού είναι αυτό, γιατί θα μου την πέσετε... ]

30/10/2025
Ψάχνω να δω ποιοι ήταν αυτοί που είπαν για πρώτη φορά «Νιόνιο» τον Σαββόπουλο.
Πολύ πριν από τους φιλελέδες, ακροκεντρώους κτλ. που χρησιμοποίησαν το «Νιόνιος» χαϊδευτικά τα πιο πρόσφατα χρόνια, μαρκάροντάς τον για δικό τους άνθρωπο, οι πρώτοι που τον είπαν έτσι ήταν σίγουρα κάποιοι της Αριστεράς, για να τον μειώσουν – επηρεασμένοι από τον Νιόνιο ή Σιόρ Διονύσιο του Καραγκιόζη κατά πάσα πιθανότητα.
Το αποκλείω να τον είπαν έτσι οι Κουκουέδες, γιατί είναι σοβαροί και δεν κοροϊδεύουν, κάνουν πολιτική κριτική, άμα θέλουν, αλλιώς άμα δεν θέλουν, διαγράφουν (κάνουν κάνσελ, εννοώ, και ξεμπερδεύουν) και είμαι 100% βέβαιος (έχω στοιχεία δηλαδή) πως «Νιόνιο» τον είπαν οι «αναθεωρητές», οι «εσωτερικάκηδες», στην εποχή της νεο-ορθοδοξίας, στην εποχή του «Τραπεζάκια Έξω».
Αυτοί το έπαιζαν πάντα έξυπνοι και απελευθερωμένοι δήθεν-τάχα και αμόλαγαν διάφορα. Σίγουρα δεν ήσαν σ’ αυτά εξυπνότεροι από τους αναρχοαυτόνομους (από την καζούρα των οποίων υπέφεραν) – αλλά, και ψάχνοντας όσο μπορούσα, δεν βρήκα πουθενά σε έντυπα του «χώρου» να αποκαλείται «Νιόνιος» ο Σαββόπουλος, τουλάχιστον πριν αρχίσουν να τον κοροϊδεύουν οι του «Εσωτερικού». Από ’κει και έως τα πιο πρόσφατα βρισίδια των συριζαίων (των κληρονόμων του «Εσ.») η απόσταση είναι μικρή φυσικά. Αυτά.
[έκλεισα τα σχόλια, γιατί κουράστηκα - άμα τα διαβάσετε θα κουραστείτε κι εσείς]

29/10/2025
Από παλιό κείμενο, που είχα γράψει για το LiFO. gr. Όποιος-α δεν βαριέται διαβάζει...
(...) Το 1982-83 ο Θ. Μικρούτσικος βάλει κατά του νεολαϊκού, του νεορεμπέτικου, του αναβιωμένου ρεμπέτικου, των λαϊκών πανηγυριών στον Λυκαβηττό (συναυλίες με τον Πάνο Γαβαλά, τον Μανώλη Αγγελόπουλο κ.ά.) και μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο δηλώνει στην εφημερίδα «Τα Νέα» (24 Οκτ. 1983) πως «τα στάδια και τα ντέφια δεν είναι πολιτιστική πρακτική», επεξηγώντας:
«Στην Ελλάδα σήμερα το τραγούδι και η μουσική έχει υποκατασταθεί από τον ήχο Αναψυκτήριο-Λυκαβηττός ’83. Λούμπεν τραγούδια, νεορεμπέτικα, ινδικά, αραβικά, επαναλήψεις ρεμπέτικων συχνά κακόηχες. Και το συμπέρασμα: ένα κοινό που κάποτε μετείχε σε μια ποιοτική πολιτιστικά διαδικασία τώρα λυσσομανά με το ντέφι και το τσιφτετέλι. Αυτή για μένα είναι η λαίλαπα της Αραπιάς. Εγώ έχω το κουράγιο στην άχαρα εποχή μας να χτυπηθώ μαζί τους. Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι το μοτίβο θα έχει αλλάξει σε 2-3 χρόνια και οι νυν θεωρητικοί της Αραπιάς και της Γυφτιάς θα ψάχνουν να βρουν επιχειρήματα για να υιοθετήσουν το νέο πρόσωπο του λαϊκισμού – αυτής της χαμαιλεόντιας ιδεολογίας».
Λέγοντας «Γυφτιά» και «Αραπιά» ο Μικρούτσικος αναφέρεται στην έκρηξη του νεολαϊκού και νεορεμπέτικου τραγουδιού, η αρχή του οποίου τοποθετείται το 1978 με το άλμπουμ των Νίκου Ξυδάκη-Μανώλη Ρασούλη «Η Εκδίκηση της Γυφτιάς» [Lyra, 1978]. Κατά βάση υπάρχει κόντρα του Μικρούτσικου με ένα ιδεολογικό ρεύμα της εποχής, την νεο-ορθοδοξία, βασικός εκφραστής της οποίας είναι τότε και ο Διονύσης Σαββόπουλος.
Η κόντρα Μικρούτσικου-Σαββόπουλου μπορεί να ξεκινάει στην αρχή της Μεταπολίτευσης, μπορεί να παίρνει σχήμα στο τέλος της δεκαετίας του '70, όταν ο Σαββόπουλος σε συνέντευξή του στον Γιώργο Πηλιχό (για την εφημερίδα «Τα Νέα») δηλώνει πως «η Ραφαέλα Καρά είναι καλύτερη από τον Μικρούτσικο, κι αυτό το ξέρουν και τα μικρά παιδιά», αλλά κεφαλαιώνεται στην αρχή του '80, όταν ο Μικρούτσικος καταφέρεται κατά της «Γυφτιάς» (παραγωγός στον δίσκο των Ξυδάκη-Ρασούλη ήταν ο Σαββόπουλος ως γνωστόν) και της «Αραπιάς» (το τραγούδι του Γιώργου Μητσάκη «Στη μαγεμένη Αραπιά» ακουγόταν πολύ, τότε, από την Οπισθοδρομική Κομπανία, που είχε την εμπιστοσύνη του Σαββόπουλου), αφήνοντας σαφείς υπαινιγμούς (ο Μικρούτσικος) περί «σταδίων» (ο Σαββόπουλος είχε τραγουδήσει στο νέο τότε Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας, στην Καλογρέζα, στις 19 Σεπτ. 1983) και περί «ντεφιών» (υπονοώντας και το περιοδικό «Ντέφι», στην επιτροπή του οποίου, ανάμεσα σε άλλους, ήταν και ο Τάσος Φαληρέας, συνομιλητής του Σαββόπουλου, από τους βασικούς υποστηρικτές της στροφής προς το λαϊκό τραγούδι, με την παράλληλη άρνηση του «προτεσταντικού ροκ»).
Αν η άποψη, η φιλοσοφία που κουβαλούσε το νεολαϊκό, το νεορεμπέτικο κ.λπ. ήταν και πρακτικά, μα και θεωρητικά εναρμονισμένη με την ντόπια παράδοση (που περιλάμβανε, ως βασικό άξονά της και την ορθόδοξη πίστη), έτσι όπως εκείνη αποκαλυπτόταν, για παράδειγμα, μέσα από τις «Μελέτες» του Ζήσιμου Λορεντζάτου («την παράδοση μπορείς να την καταλάβεις μονάχα με τη ζωή σου ή με τη μεταφυσική πράξη, διαφορετικά απομένει και αυτή μόνο φιλοσοφία ή φιλοσοφικό σύστημα και το σπουδαιότερο χάνει τότε τη θεϊκιά της προέλευση»), από την άλλη μεριά η καταφυγή σε δυτικά πρότυπα «πατούσε» σε ιδεολογικά κενά, τα οποία δεν μπορούσε, εύκολα να σχηματοποιηθούν, θεωρητικά και πρακτικά, μέσα στο περιβάλλον της κομμουνιστικής αριστεράς. Οι αισθητικές επιλογές, θέλω να πω, τότε, του Μικρούτσικου, έμοιαζαν (δεν λέω ήταν) σχεδόν ξεκρέμαστες.
Ο ίδιος, μάλιστα, λίγο καιρό αργότερα θα ερχόταν σε σύγκρουση με τον χώρο του και αυτή τη φάση την περιγράφει γλαφυρά ο αείμνηστος συνθέτης στην «Αυτοβιογραφία» του. Ένα μικρό απόσπασμα:
«Μπαίνοντας στο 1983, θα ξεκινήσω με την πολιτική διάσταση των πραγμάτων. Έχουν περάσει βέβαια δύο χρόνια από την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, εγώ είμαι ακόμη στο ΚΚΕ, έχοντας σοβαρές διαφωνίες με την επίσημη άποψη του Κόμματος, για τα θέματα του πολιτισμού κυρίως, αλλά και γενικότερα, για ιδεολογικά ζητήματα. Υπήρχαν καθημερινές, μικρές ή μεγάλες αφορμές, για να αναδειχτούν αυτές οι διαφωνίες και να γίνουν αντιπαραθέσεις.(...) Λίγες μέρες αργότερα κάναμε μία συνέντευξη στον Ριζοσπάστη με τον Δημήτρη Δανίκα, όπου έλεγα “ναι στον Φρανκ Ζάππα, όχι στην εμπορευματοποιημένη αμερικάνικη μουσική, που προσπαθεί να επιβάλλει έναν μητροπολιτικό ήχο”. Αν αυτή η άποψη ακούγεται αυτονόητη σήμερα, σε διαβεβαιώ (σ.σ. μιλάει στον Οδυσσέα Ιωάννου) πως τότε δεν ήταν καθόλου αυτονόητη».
Στους πρώτους μήνες του 1984 ο Μικρούτσικος θα διαγραφόταν από το ΚΚΕ.. (…)
Το ιδεολογικό κενό, πάντως, δεν θα μπορούσε να γεφυρωθεί ούτε στο «Εμπάργκο», μέσω της... ποιητικής επίθεσης στον Σαββόπουλο, δια χειρός Άλκη Αλκαίου («τώρα ανακάλυψες με μιας / σαράντα αιώνες μοναξιάς / παραμυθάκι μου ακριβό / βαλκανικά σε χαιρετώ»), όταν από την άλλη μεριά ολάκερο το άλμπουμ είναι αφιερωμένο σε μια σημαντική προσωπικότητα της κομμουνιστικής αριστεράς, μα και του νεο-ορθόδοξου ρεύματος της εποχής, τον Κωστή Μοσκώφ (1939-1998). (…)
Βεβαίως ο Μοσκώφ θεωρούσε πως δεν βρισκόταν από την ίδια πλευρά της νεο-ορθοδοξίας με τον Διονύση Σαββόπουλο ή τον Στέλιο Ράμφο. Υπήρχαν τάσεις κι εκεί, και όχι μόνο δύο, που άπτονταν και πολιτικών-ιδεολογικών ζητημάτων, μα και θεωρητικών-πρακτικών σε σχέση με την «ανάγνωση» της ορθόδοξης πίστης και ζωής. Πάντως ο Μοσκώφ είχε εκφράσει την επιθυμία να φέρει κοντά τους Σαββόπουλο και Μικρούτσικο, χωρίς μάλλον να το καταφέρει. Σε μία συνέντευξή του στο περιοδικό «Σχολιαστής» (τεύχος #5, Αύγουστος 1983) διαβάζουμε:
«Ο Σαββόπουλος επηρεάζεται πράγματι από το Ράμφο, αλλά ελπίζω να τον κερδίσουμε εμείς. Το μεγάλο μου όραμα είναι να φέρω σ’ επαφή τους φίλους μου αυτούς, το Διονύση με τον Μικρούτσικο και να σταματήσουν αυτή την εχθρότητα, μια και νομίζω ότι μετά το Μίκη, είναι οι δυο μεγαλύτεροι μουσικοί. Θα τους φέρω σε επαφή σε κάτι εκπομπές που θα κάνω στο Τρίτο Πρόγραμμα, καλώντας τους να μιλήσουν. Πάντως ο Σαββόπουλος δεν έχει ξεπεράσει την επιρροή του Ράμφου».
Στο επόμενο τεύχος του «Σχολιαστή» (#6, Σεπτέμβριος 1983) ο Σαββόπουλος, σε συνέντευξή του, είχε αρνηθεί την τοποθέτησή του από τον Μοσκώφ, στην «συντηρητική» πλευρά του νεο-ορθόδοξου ρεύματος, πλέκοντας παράλληλα τον ύμνο του ροκ (εκείνου της αντικουλτούρας), εκφράζοντας την άποψη πως μόνο αν συναντιόταν το ροκ με μια μεγάλη παράδοση της Ανατολής, θα εύρισκε ξανά το νόημά του (κάτι παντελώς αμφίβολο, φυσικά, για να μην πούμε αδύνατο), ενώ «τα χώνει», συγχρόνως, στον «προτεστάντη» Bob Dylan (σε κοινή γραμμή με τον Φαληρέα του περιοδικού «Ντέφι»). (...)

29/10/2025
>>Ο Σαββόπουλος είχε συγκεκριμένη άποψη, για την ένταξη του Τζίμη στο ροκ σώου του Κυττάρου. Στο ίδιο τεύχος των «Επικαίρων» λέει κάτι πολύ ωραίο:
«Τους πεχλιβάνηδες, τους παλαιστές, τον Τζίμη τον Τίγρη, τους έβαλα, γιατί τ’ αγαπώ αυτά από μικρός. Αυτοί οι άνθρωποι ολοκληρώνονται μέσα από την διαπόμπευσή τους. Η δουλειά τους είναι να φορτωθούν την αγριότητα αυτού του κόσμου (σ.σ. τους παρουσιάζει σαν... Χριστούς!). Είναι εκεί για να δεχτούν τις ειρωνείες μας και το θαυμασμό μας. Τους ειρωνευόμαστε γιατί είμαστε πλαστικοί (σ.σ. οι “plastic people” του Frank Zappa και των Mothers of Invention). Υποκαθιστούν τον χαμένο ήρωα. Δεν είναι αυτοί που θα θέλαμε (σ.σ. οι μεγάλοι ήρωες), αλλά το υποκατάστατό τους. Τους θαυμάζουμε λόγω της μεγάλης αντοχής τους στον χλευασμό μας. Γιατί μπορούν να “δέρνουν” (σ.σ. μεταφορικά και κυριολεκτικά) τον εαυτό τους».<<

[Ένα απόσπασμα από το νέο βιβλίο μου, που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία]

29/10/2025
>>Το να κατηγορείς την κυβέρνηση Μητσοτάκη για αυταρχισμό παραείναι γελοίο. Εδώ δεν καταφέρνει να καταργήσει τα τσαντίρια. Φοράει βελούδινα γάντια. (...) Η αντιμετώπιση των ζητημάτων της ευταξίας χρειάζεται γενικότερη διαπαιδαγώγηση και τήρηση των νόμων με συνέπεια, χωρίς εξαιρέσεις.<<
Δεν υπάρχει ούτε ίχνος οράματος, πλέον, σ’ αυτά τα άτομα.
Το μόνο που τους νοιάζει πια είναι μια χουντικού τύπου «τήρηση της τάξεως» (ακόμη και ο Μητσοτάκης τους φαίνεται λίγος), που να αφορά όχι μόνο τον περιβάλλοντα χώρο (μνημεία κτλ.) –θα είχαν ξεκινήσει ακόμη και αντι-γόπιν εκστρατεία, αν δεν φοβόντουσαν την καζούρα της συσχέτισης με τον Παττακό–, αλλά και τη συμμόρφωση της αριστεράς γύρω από το «ορθώς συμπεριφέρεσθε» ακόμη και δια της βίας.
Τώρα γιατί -για όσους τολμούν να εκφράζουν εναλλακτικές προτάσεις διαχείρισης της ιστορικής μνήμης και της συσχέτισής της με τα προβλήματα του σήμερα- δεν επισείουν ακόμη και την αναμόρφωση σε ξερονήσια, ως μια προσπάθεια διαφύλαξης της καθημερινής αισθητικής (όπως την εννοούν) και της ευρυθμίας, είναι γιατί η... αστική ευπρέπειά τους δεν τους επιτρέπει να απεμπολήσουν και το τελευταίο φύλλο συκής (το λέω, γιατί άλλου τύπου εμπόδια, ιδεολογικά να πούμε, δεν υφίστανται).

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ 100 χρόνια: «Πολύτροπον», ένα πείραμα από το 1973-74 – η εποχή, οι συνεντεύξεις του Χατζιδάκι, ο προσανατολισμός του κόσμου και η Αρλέτα

Το τέλος του 1973 υπήρξε μια πολύ ιδιαίτερη περίοδος για την ελληνική κοινωνία (και πλέον για την Ιστορία). Υπάρχει πάντα δικτατορία στη χώρα, ενώ έχουμε τη δοτή «πολιτική» κυβέρνηση Μαρκεζίνη, τον ξεσηκωμό των Μεγαρέων για την γνωστή υπόθεση Ανδρεάδη (που θα γινόταν και ταινία-ντοκιμαντέρ από τους Σάκη Μανιάτη και Γιώργο Τσεμπερόπουλο), την εξέγερση στο Πολυτεχνείο και το νέο πραξικόπημα Ιωαννίδη (όλα αυτά μέσα σε ενάμισι μήνα). Επρόκειτο για μεγάλα γεγονότα, που θα έριχναν τη σκιά τους σε κάθε διάσταση της καθημερινότητας και φυσικά στην Τέχνη. Στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στα εικαστικά, στο τραγούδι... παντού. Τίποτα δεν θα μπορούσε να μείνει ανεπηρέαστο (από τα εν λόγω γεγονότα) και τίποτα δεν θα μπορούσε να προβλεφθεί στην πορεία, καθώς το μέλλον διαγραφόταν σκοτεινό και αβέβαιο.
Τούτο, φυσικά, δεν σημαίνει πως η ζωή δεν συνεχιζόταν, κατά τους συνήθεις ρυθμούς της, για την πλειονότητα του κόσμου. Θέατρα, κινηματογράφοι, μπουάτ, κλαμπ, ντισκοτέκ, νυχτερινά κέντρα κ.λπ. έκαναν τη δουλειά τους –αυτή που κάνουν πάντα, και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες– είτε επιχειρώντας να αρθρώσουν έναν λόγο πολιτικό, μέσα στο πλαίσιο ανοχής της περιόδου, είτε να προτείνουν μια πιο απτή ψυχαγωγία και διασκέδαση, αγνοώντας την περιρρέουσα κατάσταση. Κανείς, βεβαίως, δεν μπορεί να λησμονήσει πως ένα μικρό κομμάτι του πληθυσμού εξακολουθούσε να υποφέρει για τις ιδέες και τη δράση του, με το ΕΑΤ-ΕΣΑ να αποτελεί το προπύργιο «του νόμου και της τάξης», δρώντας επί της ουσίας σαν παραστρατιωτική οργάνωση, με την Γυάρο να ξανανοίγει κ.λπ.

Το 1973 είναι μια καθοριστική χρονιά για πολλούς ανθρώπους της Τέχνης εκείνης της περιόδου, ενώ ταυτόχρονα είναι και μια μάλλον περίεργη χρονιά για τον Μάνο Χατζιδάκι – κάτι που φαίνεται και από το γεγονός της πλήρους δισκογραφικής αποχής του.
Ο Χατζιδάκις είναι κάπως έξω από τα νερά του. Η πολύ χλιαρή αντιμετώπιση του «Μεγάλου Ερωτικού», από τον κόσμο, ήταν ένα χτύπημα για τον ίδιο, όπως και να το κάνουμε, με αποτέλεσμα ο συνθέτης να σκέφτεται ακόμη και την αποχώρησή του από την ελληνική πραγματικότητα. Το αγωνιστικό κλίμα, τουλάχιστον στο χώρο της νεολαίας, στην οποία κατά βάθος προσβλέπει ο Χατζιδάκις, όπως και η έντονη πολιτικοποίηση της περιόδου, δεν τον ευνοούν. Έτσι, το πρώτο εξάμηνο του 1973 θα το περάσει βασικά στο εξωτερικό, κινούμενος μεταξύ Παρισίων, Βρυξελλών και Λονδίνου.
Πιο συγκεκριμένα θα βρεθεί να συνεργάζεται με τον χορογράφο Maurice Béjart και την σοπράνο Βάσω Παπαντωνίου, στην παρουσίαση της “La Traviata” του Giuseppe Verdi, στο βασιλικό θέατρο La Monnaie των Βρυξελλών (27 Φεβρουαρίου 1973), ετοιμάζοντας το σάουντρακ της γερμανικής ταινίας “Der Fußgänger” (1973) του Maximilian Schell, ενώ την ίδια εποχή θα γνώριζε στο Παρίσι και τον γιουγκοσλάβο σκηνοθέτη Dušan Makavejev, για την ταινία του οποίου “Sweet Movie” (1974) θα έγραφε αργότερα μουσική.
Εν τω μεταξύ το καλοκαίρι του ’73 έρχεται στην Αθήνα ο Mayo Thompson (μέλος του ροκ συγκροτήματος Red Crayola στο τέλος των σίξτις) προσβλέποντας σε μια συνεργασία με τον Χατζιδάκι, καθώς οι δυο τους τα είχαν μιλήσει από την Αμερική, αλλά ο Χατζιδάκις θα αρρώσταινε (όπως είχε πει ο Thompson σε συνέντευξη), με αποτέλεσμα αυτή η απροσδόκητη επαφή, που δεν ξέρουμε πού θα κατέληγε, να μην συμβεί ποτέ (δυστυχώς).
Την ίδια εποχή ο έλληνας συνθέτης επεξεργάζεται και ετοιμάζει τον «Οδοιπόρο», όπως ήταν ο πρώτος ανεπίσημος τίτλος του επερχόμενου δίσκου του. Ο τίτλος είναι παρμένος από την ταινία “Der Fußgänger” του Schell (der fußgänger στα γερμανικά σημαίνει ο πεζός, ο οδοιπόρος), που θα έβγαινε στις αίθουσες στις 6 Σεπτεμβρίου 1973 (όπως μαθαίνουμε από τη γερμανική wiki). Μάλιστα, για αφηγητής στον δίσκο προοριζόταν ο ίδιος ο Schell, ενώ τα τραγούδια επρόκειτο να τα ερμηνεύσουν ο Δημήτρης Ψαριανός, η Φλέρυ Νταντωνάκη, όπως και η πρωτοεμφανιζόμενη Αρετή Γεωργίου (στην πορεία θα άλλαζαν όλοι οι ερμηνευτές). Ο Χατζιδάκις δεν είχε γράψει πολλή καινούρια μουσική για την γερμανο-ελβετική ταινία (ανάμεσα ακούγονται και τα τραγούδια «Ο ταχυδρόμος πέθανε» και «Το μαντολίνο» με τη Ζωή Φυτούση), όμως ένα από τα λίγα πρωτότυπα κομμάτια που ακούγονταν εκεί ήταν και «Η μπαλλάντα του οδοιπόρου» (χωρίς τους στίχους), σε ελαφρώς διαφορετική εκτέλεση από εκείνη του δίσκου.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/100-hronia-manos-hatzidakis-polytropon-ena-peirama-apo-1973-74

μια συζήτηση στο Δεύτερο Πρόγραμμα της ΕΡΤ

Το Σάββατο 2 Αυγούστου συζήτησα με την κ. Σύσση Καπλάνη στο Δεύτερο Πρόγραμμα της ΕΡΤ, στην εκπομπή της «Με μια Αγκαλιά Βιβλία», με αφορμή το «Ροκ, ελληνικό ροκ, κοινωνία και πολιτική στη μακρά δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση)» [Όγδοο, 2025]. 

Η συζήτηση ανοίγει με μια μπαλάντα του Περικλή Χαρβά στο 30:48 και ολοκληρώνεται μ’ ένα τραγούδι των Νοστράδαμος στο 48:17. Στο ενδιάμεσο είναι όλα εκείνα που είπαμε. Στο λινκ...

https://www.ertecho.gr/radio/deftero/show/me-mia-agkalia-vivlia/ondemand/1064573/me-mia-agkalia-vivlia-me-ti-syssi-kaplani-02-08-2025/

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 646

18/6/2025
>>Έκτακτη σύσκεψη στο υπουργείο Άμυνας: Σχέδια για προστασία της Ελλάδας από βαλλιστικούς πυραύλους<<
>>Μητσοτάκης: Η Ελλάδα έτοιμη να συμμετάσχει στο κλαμπ χωρών με πυρηνική ενέργεια<<
[έλεος ρε μπαγαπόντηδες, πόνεσε η κοιλιά μας από τα γέλια]

18/6/2025
Επί Σάχη...

18/6/2025
Πρέπει να έπαθε εγκεφαλικό τις τελευταίες ώρες, δεν εξηγείται αλλιώς...

17/6/2025
Ένα progressive συγκρότημα, που κατά λάθος έπεσε στην εποχή του πανκ...
https://www.youtube.com/watch?v=WYkqLm9cM3Y

17/6/2025
Πάλι καλά που δεν αποκαλούσαν την Οκτωβριανή Επανάσταση και συμμοριτοπόλεμο...

17/6/2025
Υπάρχουν και οι ιέρακες που πιστεύουν ότι ο Τραμπ θα πάρει τελικά τον Νόμπελ Ειρήνης αν δράσει αποφασιστικά και φανερά κατά του Ιράν (και η αλήθεια είναι πως το έχουμε ξαναδεί, στο παρελθόν, το έργο αυτό). Όμως, σ’ αυτή την περίπτωση το America First και το MAGA θα πάνε κατευθείαν στα σκουπίδια, αποτελώντας το μεγαλύτερο ξεφτιλίκι του. Πιστεύω, πως ο άνθρωπος δεν μπορεί να κοιμηθεί τα βράδια, γιατί τον τραβολογάνε πότε οι μεν (τα γεράκια) και πότε οι δε (οι νεο-πατριώτες) για το τι, τελικά, θα πρέπει να αποφασίσει...

17/6/2025
Αυτά που λέει ο Σαββόπουλος εδώ πέρα, και που εγώ τα κρίνω ως «καταπληκτικά», απαντούν και σε σχέση με το Ιράν, και με το γιατί ενώ θέλουν οι ξεφλουδισμένοι δυτικοί να το διαστρέψουν και να το κάνουν σαν τα δολοφονικά μούτρα τους, εκείνοι (οι Ιρανοί και οι Ιρανές) επιμένουν να κοιτάνε από την άλλη μεριά. Ο Σαββόπουλος λέει τα ίδια ουσιαστικά (παρότι αναφέρεται στην Ελλάδα) μ’ εκείνα που έλεγε ο Bommi Baumann για την Περσία του Σάχη, σ’ ένα πιο προηγούμενο ποστ.

16/6/2025
Η χειρότερη και η πιο πολεμοχαρής Ευρώπη των τελευταίων δεκαετιών παραμένει παντελώς απούσα από οποιαδήποτε θετική συνεισφορά, προκειμένου να πάμε σε μια κάποια εξομάλυνση. Μακρόν, Μελόνι, Μερτς, Στάρμερ κ.λπ. –άσε τον δικό μας–, σαν τη γλίτσα στο βαρέλι.

16/6/2025
Παλιά οι άνθρωποι το μυαλό τους το είχαν μέσα στο κεφάλι τους και όταν διάβαζες κάτι δικό τους ήξερες πως σε μεγάλο ποσοστό αυτό ήταν αλήθεια. Ο Χιώτης ας πούμε, όταν είχε γυρίσει από την Αμερική, την άνοιξη του ’68, είχε δώσει συνεντεύξεις σε ελληνικά περιοδικά και αν υπήρχε έστω και ένα εκατοστό αλήθειας στο ότι είχε γνωριστεί με τον Χέντριξ, στην Αμερική, θα το έλεγε ο ίδιος από μόνος του – όταν ο Χέντριξ ήταν πλέον θεός.

Όταν ο μπαρμπαΤάσος Χαλκιάς έλεγε αυτά που έλεγε περί Benny Goodman στο βιβλίο της Απόπειρας, στο μέσο του ’80, είναι 100% πιστευτός. Γιατί τότε ακόμη οι άνθρωποι δεν φαντασιώνονταν. Ήταν προσγειωμένοι και δεν είχαν πάρει τα μυαλά τους αέρα, με τη βοήθεια και των διαφόρων ανίδεων καλοθελητών, οι οποίοι (καλοθελητές) για το μόνο που ενδιαφέρονται, διαχρονικά, είναι να προξενούν ντόρο, να πουλάνε φύλλα, να υφαρπάζουν κλικ κ.λπ. Πολλές ιστορίες υπαγορεύτηκαν από καλοθελητές δολίως μετά το 1990, και πολλά «στραβά μάτια» γίνανε, μετά από την πτώση του «υπαρκτού», όταν όλα μετατράπηκαν σε εμπόρευμα, με αποτέλεσμα από ένα σημείο και μετά να μην ξέρεις τι να πιστέψεις και σε τι να δώσεις βάση.
Αυτός είναι κι ένας από τους λόγους που δεν κάνω συνεντεύξεις με παλιούς – γιατί δεν θέλω, βασικά, να γίνω φορέας «τεράτων» και αναπόδεικτων ιστοριών (δεν λέω ψεύτικων σώνει και καλά, λέω αναπόδεικτων). 

Κατά τα λοιπά φοβερό το αμερικάνικο πουκάμισο του Πετρολούκα (ήταν και 20 χρόνια νεότερος από τον μπαρμπαΤάσο) και μια χαρά μουσικός ήταν ο άνθρωπος...

16/6/2025
Ενώ δεν ξέρουν πώς γράφεται ο Benny και ο Louis (είναι παντελώς άσχετοι δηλαδή), θέλουν να γράψουν και... ξεχωριστή ιστορία, για το αν υποκλίθηκαν κιόλας...

15/6/2025
Την τελευταία 15ετία, χοντρικά, έχω γράψει 17 κείμενα σχετικά με τον ή για τον Μάνο Χατζιδάκι. Τα 16 έχουν δημοσιευθεί είτε στο δισκορυχείον είτε στο LiFO. gr, ενώ ένα (το έχω γράψει ήδη) θα δημοσιευθεί τον Νοέμβριο-Δεκέμβριο, γιατί τότε πρέπει.
Υπάρχει ένα ακόμη κείμενο, που με απασχολεί τα τελευταία χρόνια, σχετικό πάντα με τον Χατζιδάκι, έχω συγκεντρώσει κάποια στοιχεία, αλλά δεν το έχω ξεκινήσει ακόμη – είναι πολύ μπελαλίδικο και δύσκολο, θέλει δουλειά πολλή, και φυσικά είναι πρωτότυπο (εννοώ πως δεν έχει ξαναγράψει κανείς γι’ αυτό το θέμα). Ελπίζω, κάποια στιγμή, να βρω το κουράγιο να το προχωρήσω...
Νομίζω πως με αυτά τα 18 κείμενα, όταν θα γίνουν 18, θα έχω ολοκληρώσει την γραπτή ενασχόλησή μου με τον κορυφαίο συνθέτη-τραγουδοποιό. Δεν υπάρχει κάτι άλλο που να με απασχολεί (σε σχέση μ' αυτόν) θέλω να πω, ούτε πιστεύω πως θα βρεθεί στο μέλλον...
Να υπενθυμίσω τα δύο τελευταία, πρωτότυπα κείμενα που έχω γράψει για τον Χατζιδάκι...
«Κατοχή» και «Η Τελευταία Άνοιξη»: Δύο σίριαλ του 1973 με μουσικές του Μάνου Χατζιδάκι
https://www.lifo.gr/culture/cinema/katohi-kai-i-teleytaia-anoixi-dyo-sirial-toy-1973-me-moysikes-toy-manoy-hatzidaki
Μάνος Χατζιδάκις / Ευάγγελος Αβέρωφ-Τοσίτσας: Επιστροφή στις Μυκήνες
https://www.lifo.gr/culture/theatro/manos-hatzidakis-eyaggelos-aberof-tositsas-epistrofi-stis-mykines

14/6/2025
Carol Grimes And Delivery - Is It Really The Same
https://www.youtube.com/watch?v=QJOQyNduic4

14/6/2025
 «Από τη Βαγδάτη πήγαμε στην Τεχεράνη. Στην εξουσία ήταν ακόμα αυτός ο εγκληματίας ο Σάχης. Ήταν σα να έρχεσαι στη Γερμανία.(…) Υπήρχαν ακριβώς οι ίδιες αφίσες με φωτογραφίες καταζητούμενων, όπως και στη Γερμανία, αλλά με κόκκινο πλαίσιο. Ήταν αυτοί που καταζητούσε ο Σάχης: Μουτζαχεντίν και μερικοί Σιίτες. Μετά, ήταν τα σπίτια με τις κεραίες τηλεοράσεων. Νωρίς το πρωί δεν υπήρχαν άνθρωποι στους δρόμους. Φαινόταν σαν ένα προάστιο γερμανικής πόλης. Όλα τα σπίτια νεόκτιστα, με τις Μερσεντές μπροστά στην πόρτα. Ήταν ανυπόφορο. Εκείνη την εποχή οι άνθρωποι κυκλοφορούσαν στους δρόμους κοιτάζοντας πάντα κάτω. Κανένας δεν ύψωνε το κεφάλι, εκτός από τους Μουλάδες. Πάνω στις στέγες στέκονταν στρατιώτες με αυτόματα, για να ελέγχουν την περιοχή· βλέπετε είχε γίνει μία σειρά από ένοπλα χτυπήματα. Όπως στη Γερμανία. Η γενική διάθεση στην Τεχεράνη ήταν τελείως καταθλιπτική, αντίθετα με την κίνηση στους δρόμους που ήταν επιθετική. Νομίζω πως ήταν η χειρότερη κυκλοφορία του κόσμου. Μεθάνε και μετά ορμάνε εμπρός. Στην Τεχεράνη αισθάνεται κανείς αυτή την διαφωνία που υπάρχει όταν συναντιούνται δύο κόσμοι: Ανατολή και Δύση. Επιβάλανε τον Δυτικό τρόπο ζωής, ακόμα και με την χρήση των όπλων. Αλλά ο κόσμος δεν τον καταλαβαίνει αυτό τον τρόπο, δεν τα βγάζει πέρα μαζί του. Πρέπει να διαλέξουν την Μερσεντές ή το Τζαμί. Και διαλέγουν το Τζαμί. Αυτή η σύγκρουση τους εξουθενώνει. Αργότερα πήγαινα συχνά στην Τεχεράνη, και κάθε φορά ο πολιτισμός είχε προχωρήσει κι ένα βήμα. Όλα τα δυτικά σκατά ήταν εκεί. Μπορούσες, στο δρόμο, ν’ αγοράσεις την Bild Zeitung της ημέρας. Ακριβώς όπως στη Γερμανία. Οι δρόμοι είχαν μία σχεδόν ευρωπαϊκή εικόνα. Επίσης, οι άνθρωποι φοράγανε ευρωπαϊκά ρούχα. Όλοι οι άντρες και οι περισσότερες γυναίκες· και προ πάντων στις πόλεις. Υπό το καθεστώς του Σάχη, οι γυναίκες γυρνάγανε με μίνι φούστες, μαλλιά βαμμένα ξανθά και κραγιόν. Παντού υπήρχαν μπουτίκ με τζην, και κτιζόντουσαν κολοσσοί από μπετόν, εμπορικά κέντρα με μπουτίκ και καφετέριες. Μέσα στο κέντρο της Ασίας βρίσκεις μια γωνιά της Ku’damn (σ.σ. εμπορικός δρόμος του Δυτικού Βερολίνου). Τελείως παράλογο· έξω από κάθε πραγματικότητα».

Μπόμι Μπάουμαν «Οδοιπορικό» [Αμηχανία, Μάης 1989]

14/6/2025
«Διαμαρτύρονται οι ευαίσθητοι ιμπεριαλιστές γιατί δήθεν η Ιρανική Επανάσταση καταπιέζει τις γυναίκες αναγκάζοντάς τες να φορούν τσαντόρ. Τους προειδοποιούμε, ότι η μόδα της περιφέρειας τους επιφυλάσσει πολλές ακόμη εκπλήξεις: παλαιστινιακά καφτάνια, ελληνικά τσαρούχια, λατινοαμερικάνικα πόντσος.»

[Αντώνης Τρίτσης, Γενικός Γραμματέας της Οργάνωσης για την Αφροασιατική Αλληλεγγύη - λίγο μετά από την επανάσταση των μουλάδων]

14/6/2025
Πολλοί θέλουν να μεσολαβήσουν (ρώσοι, γάλλοι, πορτογάλοι...) για να τα βρούνε πέρσες με εβραίους, προκειμένου να μην πληγεί ο ελληνικός τουρισμός και αυτό το καλοκαίρι, παρότι η νατοϊκή αριστερά θα έπρεπε να είναι ένα βήμα πιο μπροστά...

14/6/2025

Colosseum - I can't live without you
https://www.youtube.com/watch?v=nCw7HLUiwo0

13/6/2025
Τίποτα δεν πρόκειται να γίνει στη Μέση Ανατολή, αν δεν εμπλακούν οι πολύ μεγάλοι παίκτες, όπως οι Κινέζοι ας πούμε – των οποίων δεν είναι στην κουλτούρα τους να πολεμάνε μακριά από τα σύνορά τους. Με τη Ρωσία αποδυναμωμένη και απασχολημένη σ’ έναν δικό της παρατεταμένο πόλεμο, ΗΠΑ και Ισραήλ παίζουν χωρίς αντίπαλο στη Μέση Ανατολή. Κάνουν ό,τι θέλουν και θα τα κάνουν όλα «χωράφι» σε Παλαιστίνη, Υεμένη, Ιράν ή όπου αλλού γουστάρουν. Οι μικρομεσαίες δυνάμεις τύπου ΕΕ, Τουρκία κ.λπ. δεν πρόκειται να εμποδίσουν απολύτως τίποτα, γιατί είναι φανερά ή κρυφά προσκυνημένες.

13/6/2025
Πρώτα εξοπλίσανε τους φίλους τους σαν αστακούς. Μετά τα βρήκανε με τα φασιστικά καθεστώτα των σεΐχηδων-πετρελαιάδων. Μετά διαλύσανε όποια χώρα λειτουργούσε στην περιοχή (από Ιράκ και Συρία μέχρι Λιβύη). Όπου χρειαζόταν να στηρίξουν δικές τους χούντες (Αίγυπτος), με τις παριλάλητες «ανοίξεις» το έκαναν. Στο τέλος έβαλαν και τους Ρώσους να σκοτώνονται με τους Ουκρανούς, για να μην τους έχουν στα πόδια τους, ενώ και με τους γείτονες έχουν οικοδομήσει από παλιά, μέσα στο πλαίσιο του Νάτο, σχέσεις αγά προς γιουσουφάκι. Και κάπως έτσι βρέθηκε τώρα ο άβουλος, απαξιωμένος και καρπαζοεισπράκτορας «πρόεδρος» και οι φίλοι τους έχουν ξεσαλώσει. [Αυτά σε χοντρές γραμμές]

12/6/2025
Έχει και κλιπ...

https://www.youtube.com/watch?v=AfF9xubECvo

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 626

4/2/2025
Ο Τζωρτζ Χάμιλτον και η Νόρα Βαλσάμη στην ταινία "Medusa" (1973) παραγωγής Θεόδωρου Ρουμπάνη. "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου [LiFO Books, 2024].

4/2/2025
Γύρνα Χρήστο επειγόντως - με τα τραγούδια σου να "θάψεις" όσους σπέρνουν πανικούς...
https://www.youtube.com/watch?v=KvpfymuY7q4

3/2/2025
Θέλω να ρωτήσω τα παιδιά εκεί από την ΕΡΤ, που απ’ όσο είδα, στην εκπομπή τους με το Σαββόπουλο, προβάλλανε και φωτογραφίες του με τα Μπουρμπούλια από ένα παμπάλαιο Φαντάζιο –τις οποίες... τελείως συμπτωματικά είχα βάλει κι εγώ στο LiFO. gr πριν από δέκα χρόνια, το 2015– μήπως έχουν και αυτό το τεύχος, που έχει εξώφυλλο τον Ντόνοβαν και το οποίο ψάχνω από χρόνια (δεν κάνω πλάκα).

Αν το έχουν... θα με εξυπηρετήσουν. (γέλιο) Όπως τους εξυπηρέτησα κι εγώ...

3/2/2025
Ο φοβερός ορισμός του Βελλούδιου για τον ζεϊμπέκικο, που τον συνδέει με την κοινωνική και οικονομική καταπίεση, και με το ξέδομα που επιχειρείται μέσα από τη χορευτική διαδικασία, ώστε κάποιος να χαλαρώσει, να ηρεμήσει και να σκεφθεί αν πρέπει τελικά να βγει ή όχι με τα... σφυριά και τα δρεπάνια στους δρόμους.
Για να αντιληφθείτε, με απλά λόγια, γιατί τα ζεϊμπέκικα που χορεύονται απ’ όποιους να ‘ναι, όπου να ‘ναι, είναι για τα μπάζα...
«Αυτός ο χορός, ή μάλλον η όρχησις – διότι είναι κατ' εξοχήν ανδρική όρχησις, αφού υπονοεί και ορισμένους αδένας του άρρενος εις την σύνθεσίν της και την ετυμολογία της. Διότι μόνον ένας άνδρας έχει το βάρος να χορέψει μόνος και εκ του εαυτού του για τον εαυτόν του. Είναι ένα είδος, ας πούμε, κινησιολογικής υπερβατικής μεταρσιώσεως. Και έτσι ο κατατρυχόμενος από διάφορα βάρη οικονομικά, οικογενειακά, οιασδήποτε κοινωνικής σειράς πηγαίνει σε μία ταβέρναν εις ένα κέντρον, σηκώνεται, και χωρίς να 'χει ανάγκην από συντροφιά γυναικός ή άλλου ατόμου αρχίζει και χορεύει μονήρης, σόλο, μίαν όρχησιν χαλαρώσεως που είναι ο Αρτοζήνας-Ζεϊμπέκικος. Δηλαδή αρχίζει και περιδινίζεται , περιστρέφεται, απλώνει τα χέρια του σαν φτερούγες και τα κινεί σαν να ήθελε να πετάξει. Και πράγματι φαντάζεται ότι στις ωμοπλάτες του έχει φτερά και αιωρείται μεταξύ ας πούμε χρόνου και διαστήματος χώρων. Αφού εκτελέσει αυτό το γύμνασμα αισθάνεται χαλαρωμένος και πάει και κάθεται στην καρέκλα του, εις το κουτούκι(...) χωρίς να έχει το μίσος της πάλης των τάξεων, που λένε».
[Θάνος Μούρραης-Βελλούδιος]

3/2/2025
Επανέρχομαι στο ζήτημα της ανάρτησης του περασμένου Σαββάτου, σε σχέση με την υφαρπαγή ντοκουμέντων, από την εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης, Στούντιο 4 – τα οποία ντοκουμέντα είχα αναρτήσει πρώτος εγώ σε άρθρο μου σχετικό με το «Βρώμικο Ψωμί» του Σαββόπουλου (μα και σε άλλα), στο LiFO. gr.
Κατ’ αρχάς θέλω να ευχαριστήσω τον κόσμο (600 λάικ) για την ηθική συμπαράσταση. Γιατί, για μένα, το θέμα είναι ΜΟΝΟ ΗΘΙΚΟ και τίποτ’ άλλο. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου η όποια νομική διάσταση του ζητήματος – και αν κάποιος σχολιάσει επ’ αυτού τα σχόλιά του θα τα σβήσω αμέσως. Θέλω να είμαι ξεκάθαρος.
Οι άνθρωποι αυτοί μπήκαν στο LiFO. gr και ξεκόλλησαν σκαναρισμένα ντοκουμέντα από τα κείμενά μου, για να τα χρησιμοποιήσουν στην εκπομπή τους. Τα ντοκουμέντα αυτά, βασικά σκαναρίσματα από παλιές (50ετίας) εφημερίδες και περιοδικά, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της έρευνάς μου για το «Βρώμικο Ψωμί» (και για τον Σαββόπουλο γενικότερα), δεν είχαν αναδημοσιευτεί ποτέ πριν τα αναδημοσιεύσω εγώ και βεβαίως πριν τα επεξεργαστώ. Έξω από τα κείμενά μου, θέλω να πω, δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα.
Βεβαίως οι άσχετοι της ΕΡΤ αυτό δεν το καταλαβαίνουν. Έχουν μαύρα μεσάνυχτα γι’ αυτά τα θέματα, τα οποία ανακατεύουν με διάφορα άλλα της επικαιρότητας, στο στυλ... όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω.
Φυσικά, για να εμπλουτίσουν την εκπομπή τους με τον Σαββόπουλο, θα μπορούσε να πάρουν φωτογραφίες από τους δίσκους του, και με αυτές και μόνο να πλαισιώσουν τη συνέντευξή τους – και θα ήταν μια χαρά.
Τόσους δίσκους έχει βγάλει ο Σαββό, τόσο φωτογραφικό υλικό υπάρχει μέσα σ’ αυτούς. Όχι... δεν θέλανε να δείξουν τον «Μπάλλο» ή το εξώφυλλο του “Happy Day” ή όλες αυτές τις κοινές φωτογραφίες του Σαββό που κυκλοφορούν παντού, ήθελαν να πάρουν τις δικές μου – εννοώ αυτές από τα κείμενά μου. Γιατί; Γιατί τους φάνηκαν μπάνικες, γιατί ακόμη και με το πτωχό τους μυαλό είδαν πως δεν πρόκειται για κάτι τετριμμένο, και θέλησαν να το παίξουν «ερευνητές» πάνω στην πλάτη μου. Ξεδόντιασαν δηλαδή τα κείμενά μου –γιατί κείμενα και φωτογραφίες είναι ένα πράγμα–, κάνοντάς τα φύλλο και φτερό, ακυρώνοντας κατά βάση τα ντοκουμέντα (με τον τρόπο που τα παρουσίασαν στην εκπομπή τους).
Γιατί, τι νόημα είχε να βάλλουν το απόκομμα από τη «Μουσική Γενιά» στην τηλεόραση; Το απόκομμα αυτό μπήκε στο κείμενό μου για να τεκμηριώσει κάτι που ακουγόταν από δω κι από κει, πως ο Σαββόπουλος είχε απευθυνθεί στην τύχη για να βρει μουσικούς για το Βρώμικο Ψωμί. Γιατί υπήρχαν θέματα με τα Μπουρμπούλια κι έψαχνε να βρει αντικαταστάτες τους. Γι’ αυτό μπήκε το απόκομμα. Το οποίο έτσι όπως είναι δημοσιευμένο και επεξεργασμένο στο LiFO. gr αποτυπώνει και τη δική μου δουλειά πάνω σ’ αυτό (στο απόκομμα εννοώ). Όποιος έχει τη «Μουσική Γενιά» και δει το συγκεκριμένο σημείο θα αντιληφθεί αμέσως τι δουλειά έχω κάνει εκεί. Θέλω να πω πως το απόκομμα αυτό έχει επάνω δέκα αόρατα «υδατόσημα», που αποδεικνύουν τη δουλειά μου.
Θέλανε, λοιπόν, οι λεβέντες αυτοί να δείξουν «γράμματα». Δεν τους έκαναν μόνον κάποιες κοινές φωτό του Σαββό (που θα ήταν μια χαρά –το ξαναλέω– για την εκπομπή τους), θέλανε να το παίξουνε και ερευνητές, υφαρπάζοντας ξένες έρευνες. Και το έκαναν αυτό, επεμβαίνοντας επί των κειμένων μου (διαχωρίζοντας τα αδιαχώριστα), επειδή εγώ γι’ αυτούς είμαι ένας «τίποτας», ένας «άγνωστος».
Είμαι δε σίγουρος, πως αν ήμουν δημοσιοσχεσίτης, αν τριγύριζα σε διαδρόμους, και αν πήγαινα όπου με καλούν να πάω, και εμφανιζόμουνα στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις τους, θα μου συμπεριφέρονταν αλλιώς. Το γεγονός ότι με απαξιώνουν, μετά από 30 επαγγελματικά χρόνια στην αρθρογραφία, είναι κάτι που μπορεί να μ’ ενοχλεί σ’ ένα μικρό βαθμό (βασικά χέστηκα, για τη γνώμη τους για μένα), αλλά κυρίως αυτό δείχνει το θράσος τους και την ασχετοσύνη τους.
Για κάθε ντοκουμέντο που υφάρπαξαν από τα κείμενά μου ισχύουν αυτά που έγραψα. Όπως ισχύουν και για το διαφημιστικό με τους ρεμπέτες από το Κύτταρο του ’73, που δεν είχε καμία σχέση με την εκπομπή τους, και μ’ αυτά που λέγανε με το Σαββόπουλο. Εκείνο όμως το φτωχό διαφημιστικούλι, που επίσης φάνηκε για πρώτη φορά στο άρθρο μου στο LiFO. gr, είχε τη δική του σημασία, για την ιστορία που ανέπτυσσα εκεί.
Αυτά τα ολίγα.

1/2/2025
Θες ν' ακούσεις μια δυνατή κουβέντα για το ελληνικό ροκ, στην οποία μιλάω για Σαββόπουλο, Πουλικάκο-Εξαδάκτυλο, Πελόμα Μποκιού, Σιδηρόπουλο-Σπυριδούλα, Τζίμη Πανούση, Φατμέ-Πορτοκάλογλου και άλλα πολλά; Εδώ με τον Ανδρέα Σταματόπουλο...
https://www.youtube.com/watch?v=TKSpPy4nh4U

1/2/2025
Και για την ταινία «Μοναστηράκι» (1964) του ποιητή Τάσου Δενέγρη, με τη μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου, και για την ταινία «Τετράγωνο» (1964) των Γιάννη Κοκκόλη, Στέλιου Τζάκσον-Νίκου Οικονόμου, Κώστα Τοσίου και Πάνου Κατέρη, ξανά με μουσική του Ξαρχάκου, θα διαβάσετε στις «Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου» [LiFO Books, 2024]…

1/2/2025
Μου τα βούτηξαν όλα. Με έγδυσαν κανονικά. Νοιώθω σαν να μου πήραν τα υπάρχοντά μου. Όλα όσα με κόπο έχω μαζέψει, για να τα χρησιμοποιήσω στη δουλειά μου, γίνονται φύλλο και φτερό, και τα βλέπω παντού – σε σχετικούς και άσχετους. Ιδίως στους δεύτερους.
Μου πήρανε τις φωτογραφίες από τη «Μουσική Γενιά», από το «Φαντάζιο», από τα «Επίκαιρα», μου τα πήραν όλα. Μπήκαν στα κείμενά μου, στο LiFO. Gr, και τα ξεκόλλησαν ένα-ένα για να τα βάλουν στις εκπομπές τους. Γιατί οι ίδιοι είναι ανίκανοι να παρουσιάσουν κάτι δικό τους, κάτι πρωτότυπο, κάτι που να έχει τον κάματο της κ@βλας και της γνώσης μαζί.
Γιατί εμένα είναι η ζωή μου όλα αυτά τα πράγματα, και αυτή δεν την σέβονται. Είναι ο πολύτιμος χρόνος μου, οι ώρες που έχω ρίξει πίσω από κάθε επεξεργασμένη φωτογραφία, ώστε να την φέρω σ’ ένα σημείο «άλφα» (από ’κείνα τα παλιόχαρτα, που τα έχουν μετρημένοι στα δάκτυλα), ώστε να μπορεί να δημοσιευθεί.
Είναι τα λεφτά μου, που τα δίνω από δω κι από κει, για να βρω μετά κόπου όλα αυτά τα ντοκουμέντα, ώστε να στοιχειοθετήσω τα κείμενά μου – τα καλύτερα και πιο ουσιαστικά κείμενα που έχουν γραφτεί ποτέ για το «Περιβόλι του Τρελλού», για τον «Μπάλλο» και «Το Βρώμικο Ψωμί». Κείμενα γεμάτα ουσία, γνώσεις και πληροφορίες, που γίνονται βορά για τον κάθε τυχάρπαστο.
Λυπάμαι πολύ αλλά κάτι τέτοιες κινήσεις με φέρνουν στα όριά μου. Θα ήθελα να εξαφανιστώ. Να μην ξαναδημοσιεύσω ποτέ τίποτα. Να κάνω ένα κλειστό blog για 100 ανθρώπους, που να με αγαπάνε και να σέβονται τον κόπο μου.

[μιλάω για την εκπομπή της ΕΡΤ1 Στούντιο 4, που στηρίχθηκε φωτογραφικά σε μεγάλο βαθμό στη δουλειά μου, χωρίς να με ρωτήσει– ντροπή της]

31/1/2025
Έχω διάφορους φίλους, που όταν πάνε στο Λονδίνο, θέλουν να φωτογραφίζονται στην Abbey Road, σαν τους Beatles. (Ρε να προσέχετε, γιατί οι Εγγλέζοι οδηγάνε ανάποδα... μη σας πατήσουνε...). Εν τω μεταξύ κανείς τους δεν σκέφτηκε ποτέ να φωτογραφηθεί στην Ηρώδου Αττικού -δεν περνάνε και αυτοκίνητα από εκεί, συχνά- σαν τον Magic Alex...

31/1/2025
Ξέρετε πολλά ελληνικά τραγούδια, με ελληνικό στίχο, με σαφές γκέι περιεχόμενο, που να είναι ταυτοχρόνως και σπουδαία τραγούδια; Να έχουν δηλαδή φοβερές μουσικές, ερμηνείες... τα πάντα; Εγώ ξέρω ελάχιστα. Ξέρω επίσης πως ένα από τα καλύτερα, που το έλεγε ο Χρήστος Λεττονός, είχε ακουστεί στο κυνηγημένο θεατρικό του Κολλάτου «Ένας Έλληνας Σήμερα», το 1975. Τόσο παλιά. Γι’ αυτό το τραγούδι είχα γράψει το 2020 ένα κείμενο στο LiFO. gr.

Δείτε το κείμενο και ακούστε και το τραγούδι στα link γιατί έχουν λίγο γυμνό οι φωτογραφίες και θα μας τα κόψουν οι τζαναμπέτηδες...

https://www.lifo.gr/culture/music/ena-exairetiko-tragoydi-toy-giorgoy-hatzinasioy-me-gkei-periehomeno

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 625

31/1/2025
Μετρημένες στα δάκτυλα του ενός χεριού φορές έχω μιλήσει σε επώνυμο, στο δρόμο, την ώρα που διασταυρωνόμαστε. Το λέω, γιατί δεν μου αρέσει να ενοχλώ τους ανθρώπους. Το εκλαμβάνω σαν ενόχληση δηλαδή – το να μιλήσεις σε κάποιον, που δεν τον γνωρίζεις. Αυτός είναι ο κανόνας. Κι επειδή οι εξαιρέσεις πάνε πάντα μαζί με τους κανόνες, μία από τις λίγες φορές, που θα πήγαινα κόντρα στη συγκεκριμένη αρχή, θα ήταν στη μοναδική συνάντησή μου με τον Δημήτρη Κολλάτο. Θα βοηθούσε και η ώρα, βεβαίως, για να συμβεί κάτι τέτοιο.
Πρέπει να ήταν κάπου στην αρχή του Μάρτη, του 2013. Ήταν μεσάνυχτα. Και ερημιά. Εγώ ανέβαινα με τα πόδια την Βασιλέως Αλεξάνδρου, λίγο πριν από το Κάραβελ, εκεί στο παρκάκι, ενώ ο Κολλάτος την κατέβαινε. Δηλαδή λίγο πριν διασταυρωθούμε ήμουν πεπεισμένος πως ήταν εκείνος –παρ’ όλο το σκοτάδι– και γι’ αυτό του μίλησα. Καλησπέρα κ. Κολλάτε... κάτι τέτοιο.
Σταμάτησε. Συστηθήκαμε, του είπα ποιος είμαι, του είπα ότι έχω γράψει για το «Θάνατο του Αλέξανδρου» στο μπλογκ (όντως είχα γράψει τον Οκτώβριο του 2012), του είπα ότι έχω διαβάσει τα περισσότερα βιβλία του, του είπα ότι θα ήθελα πολύ να είχα δει στο θέατρο το «Ένας Έλληνας Σήμερα» (ήμουν μικρός όταν ανέβηκε) και μετά πιάσαμε κουβέντα για τα... μνημόνια. Ήταν η εποχή τους, και ο Κολλάτος το είχε πάρει πολύ ζεστά εκείνο το θέμα (ως γνωστόν θα πω), όπως και οι περισσότεροι Έλληνες εξάλλου. Είχαμε σταθεί κάτω από ένα φανάρι του πάρκου, μια νύχτα του Μαρτίου, σε απόλυτη ερημιά, και τα λέγαμε για κανα μισάωρο, λες και γνωριζόμασταν χρόνια, πριν χωρίσουμε ανταλλάσσοντας τηλέφωνα...
Θα μιλούσαμε και στο τηλέφωνο κάποια στιγμή αργότερα, όταν θα μου έλεγε πως του είχε αρέσει το κείμενο για τον «Θάνατο του Αλέξανδρου» –το οποίο υπάρχει εμπλουτισμένο και στις «Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου»–, καλώντας με και στο σπίτι του, με την αφορμή κάποιας προβολής κ.λπ. Τελικά, δεν ξανασυναντηθήκαμε δια ζώσης, ξαναπιάνοντας επαφή στο facebook, όταν τον βρήκα και γίναμε «φίλοι».
Και αυτό.
Διάβασα χθες σε μια κοινή νεκρολογία που μοιράστηκε στα σάιτ, γεμάτη από διάφορες ανακρίβειες, πως το πρώτο βιβλίο του από το 1956, που ήταν ποιητικό, είχε τίτλο «Δέκα ερωτικά ποιήματα». Το βιβλίο αυτό, που είχε τίτλο απλώς «Ποιήματα» κι είχε κυκλοφορήσει ιδιωτικά όντως το 1956 σε 500 αντίτυπα, περιείχε 14 ποιήματα του 19χρονου τότε Κολλάτου, που δεν ήταν όλα σώνει και καλά «ερωτικά». Το βιβλίο αυτό, που είναι πολύ σπάνιο, το είχα βρει, τυχαία φυσικά, σ’ ένα παλαιοβιβλιοπωλείο της Πάτρας, λίγους μήνες μετά από τη συνάντησή μας, και το θεώρησα κάπως «καρμικό» σαν γεγονός. Πως το βιβλίο με περίμενε σ’ εκείνο το μαγαζί, για να πάω εγώ εκεί και να το πάρω...
Ένα... κινηματογραφικό ποίημα του 19χρονου Δημήτρη λοιπόν, από το εν λόγω βιβλίο...

31/1/2025
Την απώλεια του Δημήτρη Κολλάτου την κρίνω ως πολύ σημαντική για το σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό.
Δεν ήταν μόνο οι ταινίες του, δεν ήταν μόνο τα βιβλία του (λογοτεχνικά και ποιητικά), δεν ήταν μόνο τα προκλητικά θεατρικά έργα του, που αναστάτωναν την Αθήνα στα σέβεντις και τα έιτις, ήταν και οι πάντα ρηξικέλευθες απόψεις του σε σχέση με την πατρίδα, τη θρησκεία, την εκκλησία, την πολιτική και άλλα διάφορα ζητήματα του δημόσιου βίου, όπως ήταν και η αποφασιστικότητά του να ευαισθητοποιήσει τους Έλληνες, μόνος του αυτός, ήδη από τα χρόνια του ’80, σε σχέση με τον αυτισμό, και τα παιδιά που υπέφεραν και υποφέρουν απ’ αυτή την αθεράπευτη διαταραχή.
Έχω γράψει σίγουρα 3-4 κείμενα για τον Δημήτρη Κολλάτο μέσα στα χρόνια και σίγουρα θα γράψω κι άλλα και στο μέλλον. Αυτά για την ώρα...

[Στη φωτό ο Δημήτρης Κολλάτος και η σύζυγός του και στην πραγματική ζωή Αρλέτ Μπωμάν στη δραματική ταινία του 1966 «Ο Θάνατος του Αλέξανδρου»]

30/1/2025
Marianne Faithfull as Lilith / "Lucifer Rising" (1972) (dir. Kenneth Anger) 

30/1/2025 

Είναι μια ωραία συζήτηση, με τον δημοσιογράφο Ανδρέα Σταματόπουλο, για τον ραδιοσταθμό Flash 99.4 της Θεσσαλονίκης, που συνέβη προχθές.

Συζητάμε, με αφορμή το "Ραντεβού στο Κύτταρο" [Όγδοο, 2024], και για το βιβλίο, και για το ελληνικό ροκ και την ποπ, και για άλλα διάφορα (πρόσωπα,, συγκροτήματα, καταστάσεις κ.λπ.). Σας προτείνω να την ακούσετε... στο λινκ που ακολουθεί.
https://www.youtube.com/watch?v=TKSpPy4nh4U

29/1/2025
Το έχω πει πολλές φορές. Τα βιβλία που μεταφέρουν προφορικές ιστορίες θέλουν τσεκάρισμα από γνώστες των αντικειμένων, αλλιώς δίνουν λάθος πληροφορίες δίχως να είναι αυτή η πρόθεσή τους (και είναι κρίμα). Είναι άλλο ο διορθωτής ή και ο επιμελητής των κειμένων (της ορθογραφίας και της σύνταξης), και άλλο ο άνθρωπος που ξέρει γεγονότα και καταστάσεις μέσα από πηγές, έχοντας τον τρόπο να επαληθεύσει ή όχι τον προφορικό λόγο. Οι εκδοτικοί οίκοι δεν έχουν τέτοιους ανθρώπους στη δούλεψή τους – απλώς επαφίενται στην καλή διάθεση των συγγραφέων, που τις απείρως περισσότερες φορές δεν επαρκεί.

[τη Δημοκρατική Αλλαγή, την εφημερίδα της Αριστεράς από το μέσο του '60, που την έκλεισε η χούντα, δεν την βρήκα στο γιουσουρούμ, ούτε την αγόρασα από το διαδίκτυο – την είχε ο πατέρας μου χωμένη σ’ ένα συρτάρι, και την ανακάλυψα στο παλιό μου σπίτι πριν από μερικά χρόνια...]

29/1/2025
Ευχαριστώ πολύ τον Κώστα Προβατά για την παρουσίαση της δουλειάς μου, μέσα από το σάιτ Μουσικόγραμμα.

Είχε προηγηθεί μια συζήτησή μας για τις «Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου» [LiFO Books, 2024], ενώ τώρα συζητάμε και για το «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024]. Η συζήτηση στο λινκ...
https://www.mousikogramma.gr/synenteukseis/arthro/fontas_trousas_sto_rok_h_teleutaia_leksi_den_eipothike_oute_tha_eipothei_pote-5949/#gsc.tab=0

28/1/2025
>>«Τα παιδιά με τα μαλλιά και τα μαύρα ρούχα» θα είναι εκεί. Το 1972 ο Διονύσης Σαββόπουλος δήλωνε «είμαι ένας Έλλην που παίζει ροκ». Το 2025 θα είναι ένας Έλλην που θα παίξει ροκ στο Rockwave, με το φεστιβάλ να γιορτάζει τα 30 χρόνια του.<<
Το «είμαι ένας Έλλην που παίζει ροκ» το έφερα εγώ για πρώτη φορά στο φως το 2015, σ’ ένα κείμενό μου στο LiFO. gr, βγαλμένο από μια σπάνια συνέντευξη του Σαββό, από το 1972 (δες στα σχόλια) κι έχει ένα πολύ συγκεκριμένο νόημα, που συνδέεται με την τότε εποχή (και με τα πριν και τα μετά του).
Τώρα το βλέπω παντού. Το έχουν πάρει, σχετικοί και άσχετοι, το έχουν κάνει μαστίχα και το κολλάνε οπουδήποτε...

μια συνέντευξή μου στον Ανδρέα Σταματόπουλο, στον Flash 99,4 της Θεσσαλονίκης, για το «Ραντεβού στο Κύτταρο»

Είναι μια ωραία συζήτηση, με τον δημοσιογράφο Ανδρέα Σταματόπουλο, για τον ραδιοσταθμό Flash 99.4 της Θεσσαλονίκης, που συνέβη προχθές.
Συζητάμε, με αφορμή το «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024], και για το βιβλίο, και για το ελληνικό ροκ και την ποπ, και για άλλα διάφορα (πρόσωπα, συγκροτήματα, καταστάσεις κ.λπ.). Σας προτείνω να την ακούσετε...

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟ ΚΥΤΤΑΡΟ – μια συνέντευξή μου στο σάιτ Μουσικόγραμμα

Ευχαριστώ πολύ τον Κώστα Προβατά για την παρουσίαση της δουλειάς μου, μέσα από το σάιτ Μουσικόγραμμα. Είχε προηγηθεί μια συζήτησή μας για τις «Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου» [LiFO Books, 2024], ενώ τώρα συζητάμε και για το «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024].

Η συζήτηση εδώ...
https://www.mousikogramma.gr/synenteukseis/arthro/fontas_trousas_sto_rok_h_teleutaia_leksi_den_eipothike_oute_tha_eipothei_pote-5949/