ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 743

29/7/2026
>>Σχεδόν μισό αιώνα αργότερα, το καλοκαίρι του 1975 (στο κόμικ πάντα), ένας νεαρός blues fan και συλλέκτης έχει πάρει σβάρνα τις Πολιτείες, τις πόλεις και τα χωριά του Νότου των ΗΠΑ, ψάχνοντας για ξεχασμένους δίσκους 78 στροφών. Έτσι, σε μια γειτονιά θα εντοπίσει μια μαύρη, γριά, χήρα, που είχε τους δίσκους του άντρα της πεταμένους σε μια αποθήκη, λέγοντάς της πως ψάχνει για παλιά τραγούδια και πως ενδιαφέρεται να τους αγοράσει. Όντως, η γριά θα φέρει μια πρώτη ντάνα με δίσκους στον συλλέκτη (όλα αυτά διαδραματίζονται στο κόμικ επαναλαμβάνω) και κάπως έτσι, ανάμεσα σε Henry Brown, Cannon’s Jug Stompers, Frank Stokes, Joe Callicott, Charley Patton κ.ά. (υπαρκτά ονόματα όλα τούτα) ο τύπος θα ανακαλύψει κι ένα 78άρι, που δεν του έλεγε απολύτως τίποτα. Ήταν ο μοναδικός δίσκος του Tommy Grady (φανταστικό όνομα επαναλαμβάνω)!<<

Κάτι λέμε για τον R. Crumb στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία.

28/7/2026
Και τέλος πάντων ο Μητσιάς έχει τραγουδήσει σημαντικότερους στίχους του Γκάτσου αυτή τη στιγμή από το Γιάννη το φονιά, που δεν τους έχει μελοποιήσει ο Χατζιδάκις. Εγώ αυτό θα ήθελα ν' ακούσω, σήμερα, σε μια συναυλία...

Πού πήγαν οι ώρες, πού πήγαν οι μέρες, πού πήγαν τα χρόνια,
φωτιά στα Χαυτεία, καπνιά στην Αιόλου, βρωμιά στην Ομόνοια,
ουρλιάζουν τριγύρω Φολκσβάγκεν και Φίατ, Ρενώ και Τογιότα,
σε λίγο νυχτώνει, στους άχαρους δρόμους θ’ ανάψουν τα φώτα
κι ανθρώποι μονάχοι στην κόλαση ετούτη θα γίνουν λαμπάδα
πώς τα ’κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα, Ελλάδα.

Πού πήγες Αφρούλα του ονείρου λουλούδι, πού πήγες Ελένη,
κρυφές αμαρτίες της άχαρης μέρας το φως δεν ξεπλένει,
μονάχα πληβείοι με μάτια θλιμμένα χτυπάνε καρτέλες
στον άθλιο μισθό τους σφιχτά κολλημένοι σα στρείδια, σα βδέλλες
για ένα τριάρι, για λίγη βενζίνα, για μια φασολάδα.
πώς τα ’κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα, Ελλάδα.

Πού πήγες αγάπη, παράδεισε πρώτε, πού πήγες ελπίδα,
περάσαν οι μέρες, περάσαν τα χρόνια κι ακόμα δεν είδα
ατρόμητους άντρες, σοφούς κυβερνήτες, μεγάλους αντάρτες,
να σπάζουν τις πύλες, να ρίχνουν τα τείχη, ν’ αλλάζουν τις στράτες
κι η νύχτα να γίνει χρυσό μεσημέρι κι η χώρα λιακάδα.
πώς τα ’κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα, Ελλάδα.

28/7/2026
Από τότε που πέθανε η δισκογραφία –δηλαδή την πεθάνανε, δεν πέθανε από μόνη της– οι συναυλίες έχουν εξελιχθεί σε φάμπρικα.
Εντάξει οι δημιουργοί πρέπει να μπορούν να επιβιώσουν, αλλά τι σημαίνει δημιουργός? Ένας τραγουδοποιός, που βρίσκεται εν ζωή, έχει συνήθως τα δικά του τραγούδια και βγάζει πρόγραμμα μ’ αυτά. Τον ενδιαφέρει να προβάλλει το δικό του υλικό και όχι να κάνει διασκευές. Τι γίνεται όμως όταν μιλάμε για τραγουδιστές, που απλώς τραγουδούν, και δεν έχουν γράψει στίχους ή μουσικές? Μπορούν να δανείζονται ό,τι θέλουν, χωρίς να λογαριάζουν κανέναν? Τα νομικά ζητήματα δεν μ’ ενδιαφέρουν.
Θέλουν κάποιοι να κάνουν ένα συναυλιακό αφιέρωμα ας πούμε στον Νίκο Γούναρη. Δεν είναι λογικό να πάνε να βρούνε τους κληρονόμους του (αν υπάρχουν) και να συζητήσουν μαζί τους? Και αν οι κληρονόμοι αρνηθούν, για τους χι ψι λόγους, επειδή το κόνσεπτ δεν τους κάνει, επειδή οι τραγουδιστές δεν τους αρέσουν, επειδή τα σκηνικά είναι χάλια, επειδή ο χώρος είναι χάλια, επειδή κάποια τραγούδια είναι ειδικού περιεχομένου και δεν γίνεται να λέγονται οπουδήποτε και οποτεδήποτε τότε τι πρέπει να γίνει? Πρέπει να προχωρήσει η συναυλία ή όχι? Εγώ, ας πούμε, και μιλάω πάντα για το ηθικό μέρος (γιατί το νομικό δεν μ’ ενδιαφέρει – το ξαναλέω), θα σταματούσα. Δεν θα προχωρούσα, αν δεν είχα τη σύμφωνη γνώμη του κληρονόμου.
Υπάρχουν συναυλίες που είναι δομημένες σωστά και προς κάθε κατεύθυνση, υπάρχουν συναυλίες μέτριες και υπάρχουν και αρπαχτές. Γιατί κάποιος κληρονόμος θα πρέπει να λέει ναι σε όλες? Προφανώς και δεν μπαίνουν μόνο τα οικονομικά ζητήματα στη μέση. Και προφανώς υπάρχουν αισθητικοί και άλλοι λόγοι, που για κάποιους μπορεί να μετράνε περισσότερο.

28/7/2026
Τι να μας πει τώρα ο Νόλαν...

28/7/2026
Τα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι και με τον Μητσιά και με όλους τους άλλους ερμηνευτές είναι ελεύθερα, τζάμπα, στο ίντερνετ, στο YouTube ας πούμε, και μπορεί όποιος-α θέλει να τ’ ακούσει. Αντιθέτως εκατοντάδες ελληνικές ταινίες, που αποτελούν επίσης, πολιτιστική κληρονομιά, είναι αποκλεισμένες και δεν μπορεί κανείς να τις δει, τζάμπα, στο YouTube. Και γι’ αυτό δεν μιλάει κανείς. Τέλος πάντων εγώ, για να μην πολυλογώ, συμφωνώ με τον γιο του Χατζιδάκι και με την αυστηρή στάση που κρατάει σε σχέση με το έργο του πατέρα του. Και από τη στιγμή που έχει ελεύθερα τα τραγούδια του Χατζιδάκι στο διαδίκτυο, για μένα έχει πράξει το καθήκον του, και το θέμα έχει τελειώσει. Το τι συμβαίνει με τις συναυλίες, ειλικρινά, δεν μ’ ενδιαφέρει. Και σε κάθε περίπτωση το θεωρώ έλασσον.
[λυπάμαι, θα τα κλείσω τα σχόλια - γιατί η συζήτηση δεν έχει νόημα - είναι σαφές το τι λέω στο ποστ - σέβομαι την άλλη άποψη, αλλά θεωρώ δικαίωμα του κληρονόμου να συμπεριφέρεται όπως εκείνος θέλει - και εν προκειμένω συμφωνώ μαζί του]

28/7/2026
Η συσχέτιση του blues με το ρεμπέτικο έχει βαθύ παρελθόν, με το ξεκίνημά της να τοποθετείται στο τέλος των 60s-αρχή 70s. Σ’ αυτό το βιβλίο, το «Rebetika», που είχαν τυπώσει δύο Αμερικανίδες στην Αθήνα του ’75, υπάρχει ένα πρώτο κείμενο, στα αγγλικά, γραμμένο από τον Σάκη Παπαδημητρίου, που επιχειρεί να κινηθεί ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο είδη. 

Όλη την ιστορία του «blues-ρεμπέτικο» θα την διαβάσεις, όπως δεν έχει ξαναγραφεί ποτέ, στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία

27/7/2026
Ωραίος ως Έλλην... Έχω και φοβερό garage punk από κάτω, που πάει και προς mod με επιρροές από Motown.

https://www.youtube.com/watch?v=kQ9GMnZM_f4&list=RDkQ9GMnZM_f4&start_radio=1

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 719

9/5/2026
Ο Γιάννης Σπάρτακος (στη φωτό αριστερά) στις σελίδες 141-144 του «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ / Από το μουσικό θέατρο και το ελαφρό τραγούδι στη σύγχρονη και αυτοσχεδιαστική τζαζ» [Όγδοο, 2025]

8/5/2026
40 χρόνια στα ράφια, στην επανέκδοση της heyoka. Goldenrod “The Gator Society”...
https://www.youtube.com/watch?v=3kv53MgwdvY&list=RD3kv53MgwdvY&start_radio=1

8/5/2026
22η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, 7-10 Μαΐου, στις εγκαταστάσεις της ΔΕΘ-HELEXPO. Οι φίλοι και οι φίλες από τη Θεσσαλονίκη, και απ’ όπου αλλού, θα βρουν εκεί τα βιβλία μου. Στο περίπτερο του Όγδοου.

8/5/2026
Το τραγούδι το είπαν και οι Saints το 1977. Εδώ είναι 1965 όμως. Και με μαλλούρες οι τύποι από τότε... The Missing Links “Wild about you”…
https://www.youtube.com/watch?v=glbkQ9a--NU

THE SEX BEAT οι ευτυχισμένες μέρες του 1985-89

Τους SeΧ BeΑΤ –είχαν δημιουργηθεί στο Ηράκλειο, στο μέσο της δεκαετίας του ’80–, τους θυμάμαι από εκείνη την εποχή, της garage punk αναβίωσης και γενικώς του ξανανιώματος του rock, που ερχόταν και πάλι πυρωμένο στην καθημερινότητά μας, με την προωθητική δύναμη που ενσωμάτωνε από τα sixties. Μάλιστα είχα αγοράσει, τότε, και τη μία από τις τρεις κασέτες των SeΧ BeΑΤ, την “Let It Out” (1987) από το mail order του Rollin’ Under και ακόμη θυμάμαι πως μου είχε αρέσει (σε πρώτο χρόνο). Τούτο έχω την ευκαιρία να το επιβεβαιώσω, τώρα, μέσω του ανεξάρτητου CD “Happy Days / 12 tracks from the tapes (1985-1989)” [Dreamtown Works], που κυκλοφόρησε το 2024 και που έφερε πάλι στο φως, και στη μνήμη μου, εκείνα τα παλιά τραγούδια των SeΧ BeΑΤ, που, χοντρικά, εξακολουθούν να δουλεύουν καλά ή και πολύ καλά, παρά τα αναμενόμενα ηχογραφικά θέματα. Θέλω να πω πως οι παλαιές κασέτες ξανάνιωσαν, με το νέο mastering να επιχειρεί, και να κατορθώνει, να μεταφέρει όλη εκείνη τη δύναμη και την κάψα των SeΧ BeΑΤ – όπως αυτή τέλος πάντων θα αποτυπωνόταν σε «δυναμίτες» σαν τους “Last chance” και “Wasted” (από την κασέτα “Let It Out”).

Δεν ήταν όμως μόνον αυτοί, κι εκείνη κασέτα, καθώς και τα υπόλοιπα tracks έχουν ενδιαφέρον, επιλεγμένα βασικά από τις δύο πρώτες κυκλοφορίες του γκρουπ, την “SeΧ BeΑΤ 01” (1985) και την “Don’t Take Chances with The SeΧ BeΑΤ” (1986). (Επισημαίνω, εδώ, το γεγονός πως τα δέκα από τα δώδεκα κομμάτια του CD προέρχονται από τις κασέτες των ετών 1985-1987, ενώ δύο είναι γραμμένο το 1989).
Φυσικά και από τις άλλες κασέτες, όπως και από το τελευταίο σέσιον των SeΧ BeΑΤ, μπορείς να βρεις καλά τραγούδια στο “Happy Days”, και τέτοια είναι, για παράδειγμα, τα “Simple as lies”, “Keep the day mine”, “(Take just another) chance” και “The way to the top”.
Εκείνο που πρέπει να πω είναι πως, υπό άλλες συνθήκες, οι SeΧ BeΑΤ θα μπορούσε να διαπρέψουν στο τότε ελληνικό σκηνικό, πλασαριζόμενοι δίπλα στα υπόλοιπα και πιο γνωστά σχήματα της εποχής, σαν τους Last Drive, τους Mushrooms κ.λπ., με τσαμπουκά και με άνεση. Το λέω, γιατί αν βρίσκονταν σε μια πιο επαγγελματική σειρά όλα θα βελτιώνονταν ακόμη περισσότερο, και οι κάποιες αδυναμίες τους εύκολα θα αμβλύνονταν.
SeΧ BeΑΤ ήταν τότε οι Babis Laskaris κιθάρα, φωνή, μπάσο, λόγια, συνθέσεις, Sfuck ντραμς, φωνή και Psilos μπάσο, με όλες τις ηχογραφήσεις να έχουν γίνει στο Ηράκλειο στο διάστημα καλοκαίρι 1985-άνοιξη 1989.
Επαφή: https://www.facebook.com/haralambos.laskaris.5?locale=el_GR

THE DIONYSIANS να κάψουμε το χθες

Οι Dionysians είναι ένα ντουέτο το οποίο αποτελούν ο Κώστας Μηλιαράς, φωνή, κιθάρα, μπάσο, ντραμς, κρουστά, φυσαρμόνικα (γνωστός από τους Polaroid Buffalo Club) και o Γιώργος Παπακώστας φωνή, farfisa, κιθάρα, με το «Να Κάψουμε το Χθες» [Veego Records, 2025] να αποτελεί το πρώτο άλμπουμ τους. Ο τίτλος είναι ειρωνικός προφανώς, αν δεν είναι... άστοχος, γιατί οι Dionysians υπάρχουν μόνο και μόνο γιατί... υπάρχει το χθες. Θέλω να πω πως το garage punk που παίζουν έχει καθαρά σίξτις αναφορές, Seeds ας πούμε – κάτι που δεν κρύβεται προφανώς και στα έντεκα tracks του δίσκου. Εκείνο, δε, που διαφοροποιεί τους Dionysians από άλλα γκρουπ της αναβίωσης του garage, παλαιότερα και νεότερα, είναι πως τραγουδούν στα ελληνικά.

Ακούγοντας τον δίσκο στην αρχή, ή και τώρα ακόμη, μετά από την τρίτη ακρόαση, κάπως μπερδεύτηκα. Δηλαδή, αρχικώς, μου φάνηκε σαν να κάνουν πλάκα οι Dionysians, σαν να θέλουν να εμφανιστούν ως πιο διαβασμένοι και επικεντρωμένοι... Tonis Sfinos. Εντάξει δεν με πείθουν εντελώς πως δεν κάνουν και πλάκα ανάμεσα (ο τρόπος που τραγουδούν είναι μια πρώτη και βασική αιτία), αλλά από την άλλη δεν γίνεται να παραβλέψεις πως η μουσική τους δεν είναι καθόλου πλακατζίδικη, και κομμάτια σαν τα «Αφερέγγυα φιλιά» και «Διαστροφή» από την πρώτη πλευρά ξεσηκώνουν (ενδιαφέρον είναι και το κάπως frat «Το κορίτσι του βουντού»).
Όμως, αφού αποφάσισαν να κάνουν ένα τόσο εντελώς σίξτις-φιλικό και garage-φιλικό LP, οι Dionysians θα έπρεπε να προσέξουν λίγο παραπάνω και τα λόγια τους – με πιο κοφτές φράσεις και γενικώς με λιγότερη πολυλογία. Επίσης η (στιχουργική) αφέλεια που εμφανίζουν είναι επιτηδευμένη, και αυτό φαίνεται. Πώς θα γινόταν να μην φαίνεται; Μα με το να ήταν οι ίδιοι αληθινά αφελείς – πράγμα δύσκολο. Άρα πού καταλήγουμε; Στο ότι οι στίχοι θα έπρεπε να είναι... σημερινοί.
Η δεύτερη πλευρά ανοίγει με το καλό «Ποτέ ξανά» (που έχει ωραίες κιθάρες), ενώ ενδιαφέροντα είναι επίσης τα «Ηλεκτρισμένα beach bar» και «Φλοράλ πουκάμισο».
Τέλος ο... πανηγυρτζίδικος «Χορός», που κλείνει τον δίσκο, δείχνει έναν επόμενο δρόμο, που θα μπορούσε να βαδίσουν οι Dionysians – αν ήταν «πονηροί» και την ψάχνανε με τα παλιά πανηγύρια στα Μεσόγεια π.χ. (που δεν είναι, όμως, τόσο προφανή στον ήχο τους, όσο είναι το garage). Οι Σπαταναίοι σίγουρα θα έχουν παλιές σέβεντις και έιτις ηχογραφήσεις, για να τις μελετήσουνε.
Επαφή: https://dionysians.bandcamp.com/album/-

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 658

9/8/2025
Μπορεί να πέρασαν τα χρόνια και οι πιτσιρικάδες του ’66 να έγιναν κύριοι, αλλά η ψυχή τους δεν τους προδίδει. Ένας ύμνος του garage-punk, με δυνατές Dylan/Byrds αναφορές, πέρα από τη βασική επιρροή από το “Louie Louie”. 

https://www.youtube.com/watch?v=TCd_ze06T-E&list=RDTCd_ze06T-E&start_radio=1

9/8/2025
Το δισκάδικο Pop Eleven των αδελφών Φαληρέα και η ιστορία του, στο πιο νέο βιβλίο μου για το ροκ και το ελληνικό ροκ, που τώρα κυκλοφορεί από το Όγδοο.

8/8/2025
Βασίλης Ντάλλας (1949-1996), ένας από τους μεγαλύτερους μπασίστες του ελληνικού ροκ. Η φωτογραφία αυτή είναι από τον «Κούρο» του Λεωνίδα Χρηστάκη, όπως και η συνέντευξη στον Τάσο Φαληρέα, την οποία θα διαβάσετε στο «Ροκ, Ελληνικό Ροκ Κοινωνία και Πολιτική στη μακρά δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση)» [Όγδοο, 2025]. 

Στη συγγραφή του βιβλίου χρησιμοποίησα τρία τεύχη του «Κούρου». Σε μελλοντικά ποστ θα γράψω και για τα υπόλοιπα δύο.

8/8/2025
>>Επειδή η γνωστή τοξικότητα και κακία των πολιτικών μας αντιπάλων δεν σέβεται ούτε τον θάνατο ενός νέου ανθρώπου, ούτε την τραγωδία που βιώνει η οικογένεια Σαμαρά, αναγκάζομαι να διευκρινίσω τα εξής.<<
Υπήρξαν πολιτικοί αντίπαλοι του Γεωργιάδη, που επιχείρησαν να εκμεταλλευθούν το θάνατο της εν λόγω γυναίκας; Γιατί δεν τους κατονομάζει; Διάβασα συλλυπητήριες δηλώσεις απ’ όλους (τουλάχιστον απ’ αυτούς που έκαναν) και ήταν όλες ok, ανάλογες της περίστασης.
Ερήμην κουβέντες, που στόχο έχουν τη δημιουργία εντυπώσεων και την εκμετάλλευση ενός τραγικού συμβάντος από τον ίδιο, και όχι από τους... αντιπάλους του.

8/8/2025
Από τα άγραφα. Μπορεί το «Θα σε πάρουμε να φύγουμε» να το τραγουδούσε η Ρένα Βλαχοπούλου στις σκηνές από το 1944, αλλά για πρώτη φορά το είπε σε δίσκο το 1985! 41 χρόνια μετά – αν είναι δυνατόν! Η πρώτη δισκογράφηση στην Ελλάδα πρέπει να είναι από τον άγνωστο, αλλά φοβερό Πάνο Παπαθανασίου (και το Τρίο Μέλοντυ) από το 1959. Η τεράστια σύνθεση του Γιάννη Σπάρτακου ρε φίλε. Το ένα και μοναδικό Greek Bolero...
https://www.youtube.com/watch?v=5rVLw3Q76kM&list=RD5rVLw3Q76kM&start_radio=1

7/8/2025
Τρελά πράγματα συνέβαιναν με τους M.G.C. το 1968. Πρώτα τους βγάζουν στη νεότευκτη τηλεόραση, μετά τους παρουσιάζει η χούντα στα Επίκαιρα (που μεταδίδονταν σε όλους τους κινηματογράφους της χώρας) να παίζουν το ψυχεδελικό “My friend Jack” των Smoke, ως ένα γκρουπ, που διασκέδαζε τον κόσμο την Αποκριά, με τον σπίκερ να λέει το φοβερό... «Μα το ξεφάντωμα περισσότερο αισθητό γινόταν στους δρόμους της Πλάκας, με το μεγάλο το ανώνυμο πλήθος που χαιρόταν ΧΩΡΙΣ ΑΓΩΝΙΕΣ (σ.σ. χωρίς αγωνίες το ’68) αυτή τη χρονιά τη θεότρελη Αποκριά» (που σημαίνει πως το ψυχεδελικό ροκ, ελληνικό ή βρετανικό, ήταν τελείως απενοχοποιημένο από το καθεστώς), ενώ μετά ακολουθεί, υποτίθεται, το κυνήγι της... ψυχεδελικής νεολαίας (με τη σύλληψη των Πουλικάκου και Πολύτιμου, για τη γνωστή υπόθεση), όπως και το κάνσελ, που πάλι υποτίθεται ότι τρώνε οι M.G.C. 

Πώς ακριβώς είχαν τα πράματα; Τι στ’ αλήθεια είχε γίνει; Και πώς εξηγούνταν όλα αυτά; Θα βρεις πολλά να διαβάσεις στο «Ροκ, Ελληνικό Ροκ Κοινωνία και Πολιτική στη μακρά δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση)» [Όγδοο, 2025].

6/8/2025
Θες να μάθεις τι συνέβαινε στο Rodeo τις σεζόν 1968-69, 1969-70 και 1970-71; Να αφουγκρασθείς κάτι από το σκηνικό μέσα από το οποίο ξεπήδησαν «Το Περιβόλι του Τρελλού» και ο «Μπάλλος»; Θες να μάθεις ποιοι καλλιτέχνες, συγκροτήματα, τραγουδιστές, και διάφοροι άλλοι τύποι συμμετείχαν στα προγράμματα του Σαββόπουλου; 

Άμα θες να μάθεις αυτά και άλλα πολλά (που γράφονται για πρώτη φορά), θα τα βρεις όλα μαζεμένα στο «Ροκ, Ελληνικό Ροκ Κοινωνία και Πολιτική στη μακρά δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση)» [Όγδοο, 2025].

5/8/2025
Δεν μπορούμε να βάλουμε ούτε ένα λαϊκό τραγούδι μ' αυτό το έγκλημα διαρκείας που συντελείται στη Γάζα, από τους ξεφτιλισμένους. Με μισή καρδιά το ποστάρω.
Ψησταριά Κατέχου, συνοικία Χαλκωματά, το τάιζα καλά στο τζουκ μποξ, όταν περίσσευε κανα φράγκο (καμιά δραχμή εννοώ). Fifty years... Γεια σου ρε Στράτο απάνθρωπε!
https://www.youtube.com/watch?v=eqs8oKt-P1k

YOGHURT ένα ροκ κρυμμένο μυστικό της Θεσσαλονίκης

Δεν ξέρω πόσο καλά κρυμμένο μυστικό ήταν οι Yoghurt για την ροκ σκηνή της Θεσσαλονίκης, στη δεκαετία του ’80 ή και για το ελληνικό ροκ γενικότερα, αλλά τώρα όλα τα μυστικά αποκαλύπτονται μέσω αυτής της κοινής έκδοσης των B-otherSide Records και Vilylmania, η οποία αποτελείται από ένα LP και ένα DVD.
Κατ’ αρχάς να πούμε πως οι Yoghurt σχηματίστηκαν στο τέλος της δεκαετίας του ’70 και υπήρχαν σαν σχήμα μέχρι το 1987. Η ιστορία του γκρουπ έχει πολλές διαστάσεις και διακλαδώσεις μελών (από τη σύνθεσή του θα περνούσε και ο τραγουδιστής Γιώργος Δημητριάδης), και όλα αυτά εν πάση περιπτώσει αναγράφονται με λεπτομέρειες στο 4σέλιδο ένθετο, που συνοδεύει την έκδοση, οπότε, εδώ, ας μιλήσουμε για τα ίδια τα τραγούδια.
Κατ’ αρχάς να πούμε πως, όταν οι Yoghurt θα διάβαιναν την πόρτα του στούντιο Magnanimus του Γιώργου Πεντζίκη, τον Ιανουάριο του ’87, προκειμένου να γράψουν τα κομμάτια που ακούμε στο φερώνυμο άλμπουμ τους, ήταν τριπλέτα, την οποία αποτελούσαν ο Θανάσης Νικολαΐδης κιθάρα, φωνή, ο Στέλιος Χατζηπαππάς μπάσο, φωνή και ο Γιώτης Μπάγγαλας ντραμς – μουσικοί, δηλαδή, που είχαν την ιστορία τους. Φερ’ ειπείν ο Νικολαΐδης είχε περάσει από τους Γκρόβερ, ο Μπάγγαλας από την Εταιρία Καλλιτεχνών κ.λπ. Άρα είχαμε να κάνουμε με πεπειραμένους παίκτες που αλώνιζαν τα πάλκα τουλάχιστον μια δεκαετία – κάτι που, τέλος πάντων, φαίνεται στις ηχογραφήσεις του “Yoghurt”(2025).

Βασικά το γκρουπ παίζει garage-punk, όχι όμως με ήχο κολλημένο στα sixties, αλλά προσαρμοσμένο στην πιο σκληρή eighties πραγματικότητα. Τα πυρακτωμένα παιξίματα στην κιθάρα, το πακτωμένο ρυθμικό τμήμα και η δυναμική ερμηνεία είναι τα πιο βασικά χαρακτηριστικά των Yoghurt, οι οποίοι κατά το κοινώς λεγόμενο «τα σπάνε».
Και αυτό το αντιλαμβάνεσαι αμέσως από τον εισαγωγικό δυναμίτη “Break out”, για να συνεχίσεις με το εξωστρεφές “For your eyes”, το ροκεντρολάδικο “Just in case”, το τύπου “Louie Louie” “Get me” και το αυθάδες “Chairs”, πριν έρθει η ώρα για να αλλάξεις πλευρά.
Η Side B ανοίγει με το «Στους δρόμους», που έχει ελληνικούς στίχους φυσικά, και που ακούγεται το ίδιο ενδιαφέρον με τα αγγλόφωνα κομμάτια τους, χωρίς να θυμίζει τίποτα από Τρύπες ας πούμε ή άλλα ελληνόφωνα γκρουπ της εποχής. Ίσως κάτι, μόνον, από Φάντης Μπαστούνι & Οι Άσσοι, αλλά οι Yoghurt είναι πολύ πιο βαρβάτοι. Ωραίο τραγούδι, με πληθωρικές κιθάρες και δυνατά vibes. Ακολουθεί μια live εκτέλεση του “Pipeline” των Chantay’s, που είναι πολύ καλή, ένα instro, για να κλείσει ο δίσκος με δύο «ζωντανά» κομμάτια από live των Yoghurt στο Θέατρο Δάσους (1984;), τα “Get me” και “Gonna miss me” (των 13th Floor Elevators).
Ως bonus, στην έκδοση, δίνεται κι ένα DVD με τους Yoghurt να εμφανίζονται δύο βραδιές στο μπαρ Up Tempo της Θεσσαλονίκης, αποδίδοντας “Louie Louie”, “Boom boom” και άλλα διάφορα, συν κάτι από μια εμφάνισή τους στο Θέατρο Δάσους, με όλο το πακέτο να είναι κομμένο σε 100 αριθμημένα αντίτυπα. Οπότε... σπεύδετε.
Επαφή: https://www.b-otherside.gr/

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 628

20/2/2025
Ένας από τους 4-5 μεγαλύτερους τραγουδιστές στην ιστορία του ελληνικού ροκ. Είχε γίνει χαμός στη Λάρισα, στα Διονύσια, το '69, όταν Τζονιχάκης και Πουλικάκος τραγουδούσαν, μαζί, στους MGC. Ντροπή για τους παράγοντες του ελληνικού ροκ, στα 70s και στα 80s, να μην κάνουν τα πάντα, για να αποτυπώσουν τον Τζονιχάκη σ' ένα βινύλιο...
https://www.youtube.com/watch?v=N2G0p-EwgF4

20/2/2025
"Πανικός" (1969) σε σκηνοθεσία Σταύρου Τσιώλη, στις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024]

19/2/2025
Κυβέρνηση και αντιπολίτευση νομίζουν ότι με το να κονταροχτυπιούνται για τα Τέμπη τούς πιστώνονται οφέλη. Η πρώτη με το να υπερασπίζει τη «νομιμότητα» με γελοίο τρόπο και η δεύτερη με το να μετατρέπεται σε τηλεβόα του Συλλόγου. Πλανώνται πλάνην οικτράν. Πιο σώφρον θα ήτανε να το βουλώσουν.
Εν τω μεταξύ η μπάλα έχει χαθεί. Η κοινωνία κινείται σε άλλη κατεύθυνση και όλο και λιγότερα, πλέον, γυρίζουν γύρω από τους κομματικούς. Εγώ αυτό εισπράττω από μια τελευταία δημοσκόπηση, περί αντισυστιμικότητας κ.λπ. Υπάρχει μια ριζοσπαστικοποίηση του κόσμου, αλλά κανείς δεν μπορεί να προδικάσει, αυτή τη στιγμή, αν θα έχει θετικό πρόσημο ή αν θα αποδειχθεί ανάχωμα του συστήματος (μιλάω για τη Λατινοτέτοια, τον επιστολογράφο του Χριστού και τα λοιπά).
Σκοτεινή εποχή – με ελάχιστα φωτάκια από δω κι από κει.

19/2/2025
Ψυχοπαθείς εγκληματίες τριγυρίζουν ελεύθεροι μέσα στα ψυχιατρικά νοσοκομεία και ξανασκοτώνουν αθώους ασθενείς... Δεν ξέρεις για τι να πρωτο-εκραγείς, σ’ αυτή τη διαλυμένη χώρα. Πάντα κάτι καινούριο θα υπάρχει, για να σε βγάζει από τα ρούχα σου...

19/2/2025
Οι Donald Pleasence, Δημήτρης Μπισλάνης και Κώστας Καραγιώργης στο "The Devil's Men" (1976) σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη και με μουσική του Brian Eno. "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024].

18/2/2025
Ζούμε σ’ ένα κόσμο μαγικό
Υποχθόνια δουλεύει, με μοναδικό σκοπό
να σε μπάσει στο παιχνίδι, τη ζωή σου πως θα φτιάξει
να σου τάξει, να σου τάξει, την ψυχή σου να ρημάξει
Κι όταν φτάσει να ελέγχει της ελπίδας σου τον πόνο
δεν του φτάνει τούτο μόνο
Με γλυκόλογα σε παίρνει απ’ το χέρι
σε βαφτίζει της Ελλάδας νοικοκύρη
Κι εκεί που λες αλλάξανε τα πράγματα και σηκώνεις το ποτήρι
αρπάζει, κλέβει τ’ όνειρό σου και του κάνει χαρακίρι
[Μπάμπης Τσικληρόπουλος]
[το θυμήθηκα διαβάζοντας το πρώτο του βιβλίο με ποιήματα, την "Επίσκεψη", από το 1966]

17/2/2025
- Γεια σου Αρίστο
- Να πας στο καλό...
https://www.youtube.com/watch?v=DIJaDaZV6l4

17/2/2025
H "Γαλήνη" (1958) του Gregory J. Markopoulos στις "Cult Οψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [Lifo Books, 2024]...

16/2/2025
Και όσο θυμάμαι ότι ήμουν φίλος εδώ μέσα με τον αείμνηστο Κώστα Κωτούλα, τον άνθρωπο που είχε γράψει αυτά τα φοβερά λόγια, σε τούτο το αριστούργημα του Γιάννη Σπανού, νοιώθω ξαφνικά πολύ υπερήφανος...
https://www.youtube.com/watch?v=vKxDMUxW9xY

15/2/2025
κουλτούρες, λιγούρες, μανούρες, θολούρες
σούζες, καζούρες, μαστούρες, καψούρες
https://www.youtube.com/watch?v=XZHJ0-ViBl4

15/2/2025
"Ο Βιασμός μιας Παρθένας" (1966) των Τζάκσον, Οικονόμου, Μποντικούλη, Κοκκόλη στις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024]

14/2/2025
Έγραφε και στίχους για τραγούδια ο Πάνος Θεοδωρίδης - δεν ήταν μόνο συγγραφέας, ποιητής κ.λπ. Πολύ καλή διασκευή. Την προτιμώ και από την πρωτότυπη εκτέλεση...
https://www.youtube.com/watch?v=14xGld3aGZo

14/2/2025
Πάνος Θεοδωρίδης (RIP). "Το Ροκ των Μακεδόνων". (Ακόμη και για το ΠΑΟΚ-Παναχαϊκή 3-5 γράφει μέσα).

13/2/2025
Συγκλονιστικά λιτό γκρουπ, με τελείως δική του αφήγηση. Η επιτομή του garage-punk. Είμαστε τυχεροί όσοι είδαμε τον Sky Saxon ζωντανό, έστω και καθυστερημένα...
Καλά, από πότε άφηνε τα μαλλιά του ο Daryl Hooper, για να έχουν τέτοιο μήκος το 1967;
https://www.youtube.com/watch?v=avAWk2wRnxo

13/2/2025
"Αιμιλία η Διεστραμμένη" (1974) σε σενάριο Γιάννη Κοκκόλη και σκηνοθεσία Παύλου Παρασχάκη, στις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024]

12/2/2025
Ρε θα γράψετε βιβλίο για το ελληνικό ροκ, μετά το '82 και δεν θα έχετε μέσα το Λάκη και την Ελένη Δήμου; Μόνο με Τρύπες και με Last Drive θα τη βγάλετε; (γέλιο)
https://www.youtube.com/watch?v=HCXTb8ogvYM

12/2/2025
Κύριος

11/2/2025
Ο... αδελφός του Βασ. Παπακωνσταντίνου τραγουδάει...
https://www.youtube.com/watch?v=QCvIaxti204

THE CRAMPS ένα βιβλίο από τις Εκδόσεις στο Περιθώριο

Ένα βιβλίο για τους Cramps –το γκρουπ που γεφύρωσε 20 χρόνια rock ’n’ roll (Elvis, rockabilly, surf, garage punk, proto punk, glam rock, british punk), μπλέκοντάς το με διάφορες υποκουλτούρες που σχετίζονταν με τα κόμικς, τα αμερικάνικα b-movies των 50s κ.λπ., μεταφέροντάς όλο αυτό το «πακέτο» στα eighties και πέρα απ’ αυτά–, κυκλοφόρησε στο τέλος της περασμένης χρονιάς (Νοέμβριος 2023) από τις Εκδόσεις στο Περιθώριο. Ο τίτλος του; “Stay Sick, Turn Blue!”. Το βιβλίο έχει διαστάσεις 17X23, είναι ελαφρώς μεγαλούτσικο δηλαδή, διαθέτοντας 136 χοντρές σελίδες. Προφανώς επιλέχθηκε τέτοιο πάχος χαρτιού και για αισθητικούς λόγους, αλλά και για πρακτικούς, ώστε να «κάτσουν» πιο καλά οι πάμπολλες φωτογραφίες, που υπάρχουν στην έκδοση – έγχρωμες και ασπρόμαυρες.

Όπως διαβάζουμε και στην αρχή το βιβλίο δεν θα κυκλοφορούσε –αυτό υπονοείται από τα συμφραζόμενα–, αν δεν υπήρχε διαθέσιμο ένα σώμα φωτογραφιών των Cramps, από τις εμφανίσεις τους στην Ελλάδα, στα χρόνια του ’90. Έτσι, οι φωτογραφίες, που θα τραβούσαν οι Δημήτρης Μυλωνάς, Νίκος Κερκινός, Παύλος Φυσάκης (από τις συναυλίες της Αθήνας) και οι Δημήτρης Καντούρης, Παύλος Παπαδόπουλος (από τις εμφανίσεις του γκρουπ στην Θεσσαλονίκη) αποτελούν την πρώτη ύλη του βιβλίου.
Παρά ταύτα το “Stay Sick, Turn Blue!” δεν είναι λεύκωμα, δηλαδή δεν περιέχει μόνο φωτογραφίες και λεζαντοκείμενα, ή εν πάση περιπτώσει μικρά κείμενα, καθώς πρόκειται για μια πλήρη έκδοση, που μπορεί άνετα να προσανατολίσει τους αναγνώστες (και εδώ δεν αναφέρομαι στους fans) σε σχέση με το τι ήταν, στην πράξη, οι Cramps, όχι μόνο σαν ήχος, αλλά και σαν εικόνα, εμφάνιση, αναφορές, σχεδιαστική προσέγγιση των δίσκων, των flyers, των αφισών τους και άλλα πολλά.
Προς τούτο η έκδοση καταφεύγει σε ανθρώπους, θιασώτες βασικά της μουσικής και των τραγουδιών των Cramps, προκειμένου να γραφτεί ό,τι έπρεπε να γραφτεί. Έτσι, ένα βασικό κομμάτι των κειμένων, το μεγαλύτερο δηλαδή, ανήκει στον Θανάση Αντωνίου (δημοσιογράφος και εκδότης του fanzine «Εντροπία»), ο οποίος καταπιάνεται με όλα τα βασικά. Δηλαδή με την ιστορία και με όλα όσα επηρέασαν το γκρουπ του Lux Interior (1946-2009) και της Poison Ivy (γενν. 1953), και βεβαίως με την αναλυτική δισκογραφία των Cramps, όπως και με άλλα ειδικότερα μα πολύ βασικά θέματα του «μύθου» τους, που έχουν να κάνουν με την «ανδρόγυνη αρρενωπότητα» του Lux Interior, τις «θηλυκές παρουσίες» στις κατά καιρούς line-ups τους, την «εμμονή τους με το σεξ», την γραφιστική αισθητική τους (εδώ κυριαρχεί, φυσικά, η σειρά κόμικς “Tales from the Crypt”), το ντύσιμό τους κ.λπ.
Επίσης υπάρχουν ξεχωριστά κείμενα για τα διάφορα μέλη του γκρουπ (Lux Interior, Poison Ivy, Bryan Gregory, Nick Knox, Kid Congo Powers, Miriam Linna), το live άλμπουμ “Smell of Female” (1983), section με φωτογραφίες δίσκων, αφισών, εξωφύλλων περιοδικών κ.λπ. (και ελληνικών ανάμεσα), συν μια σειρά μικρότερων κειμένων, επί του θέματος, γραμμένων από τους Προκόπη Τζιλή, Βασίλη Καμπούρη, Chris B.I. και Alex K. (αμφότεροι από Last Drive), Μπάμπη Λάσκαρι και Γρηγόρη Βάιο, συν μια συνέντευξη της Poison Ivy για το fanzine “The Thing” και άλλα διάφορα.
Νομίζω πως έγινε κατανοητό, για τι ακριβώς συζητάμε...
Επαφή: www.facebook.com/EkdoseisStoPerithorio

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 576

17/5/2024
Με κάλεσε ο Γιώργος Μητράκης να μιλήσω για το βιβλίο μου «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024], στην ραδιοφωνική «Ενημερωτική Εκπομπή του Σαββατοκύριακου» στον 102 FM της ΕΡΤ3, που θα μεταδοθεί αύριο Σάββατο, στις 11 με 1 το πρωί. Γύρω στις 11:30 θα ξεκινήσει η συζήτηση...

16/5/2024
Από τη μεγάλη εποχή του νεολαϊκού, στην αρχή της δεκαετίας του '80.
Τραγουδάρα των Νικολόπουλου-Χαψιάδη-Νταλάρα. Και με εξώφυλλο σε στυλ Κυριτσόπουλου....
https://www.youtube.com/watch?v=dCVLV58BTug

16/5/2024
Τα πρόσωπα που με απασχολούν στο «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024] και που σχετίζονται με το ελληνικό ροκ, είναι δεκάδες. Και όχι μόνο τα πασίγνωστα, σαν τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου π.χ., αλλά και τα εντελώς αγνοημένα.

Σε κανένα άλλο βιβλίο δεν θα βρεις, ας πούμε, να γράφονται λόγια (περισσότερα από 3 σελίδες) για τον Νίκο Παπαθανασίου, τον αδελφό του Βαγγέλη Παπαθανασίου (απόντες και οι δύο από τη ζωή πια), σε σχέση πάντα με τις ποπ-ροκ δραστηριότητές του, σε Ελλάδα και Ιταλία, στις δεκαετίες του ’60 και του ’70. Μέχρι και για τα δύο τελείως άγνωστα στην Ελλάδα άλμπουμ του από τα early seventies (άγνωστα υπό την έννοια πως δεν έχω διαβάσει ποτέ κάτι γι’ αυτά) γράφω μέσα...

15/5/2025
Πάνε να ξανακάνουνε μόδα τα προγλωσσικά; Όμως τούτο εδώ είναι πανεπιστήμιο μπροστά στις σημερινές σαχλίτσες...
(με... Μπρίλη και Τόλη κάποια στιγμή στο κόλπο)
A-well-a bird, bird, b-bird's the word
A-well-a bird, surfing bird, brr, brr, ah, ah
Ah, bap-a-pa-pa-pa-pa-pa-pa-pa-pa-pa-pa-pa-pa-pap
Ma-ma-mow, pa-pa, ma-ma-mow, pa-pa
Ma-ma-mow, pa-pa, ma-ma-mow, pa-pa
Ma-ma-mow, pa-pa, ma-ma-mow, pa-pa
Ma-ma-mow, pa-pa, ma-ma-mow, pa-pa
Ma-ma-mow, pa-pa, ma-ma-mow, pa-pa
Ma-ma-mow, pa-pa, ma-ma-mow, pa-pa
Ma-ma-ma-ma-mow, pa-pa, ma-ma-mow, pa-pa
Ma-ma-ma-ma-mow, pa-pa, ma-ma-mow, pa-pa
Ma-ma-mow, pa-pa, ma-ma-mow, pa-pa
Ma-ma-mow, pa-pa, ma-ma-mow, pa-pa
Ma-ma-mow, ma-ma-mow, pa-pa
Ma-ma-mow, ma-ma-mow, pa-pa
Ma-ma-ma-ma, ma-ma-mow
Ma-ma-ma-ma, ma-ma-mow
Ma-ma-mow, pa-pa, ma-ma-mow, pa-pa
Ma-ma-mow, pa-pa, ma-ma-mow
https://www.youtube.com/watch?v=styV-fdt4dE

15/5/2024
Για τους Axis είχα διαβάσει για πρώτη φορά στο Ποπ & Ροκ στο τέλος της δεκαετίας του ’70 - δείτε τη φωτό. Ήταν μια συνέντευξη του Δημήτρη Κατακουζηνού (πρωταρχικό μέλος τους), στην οποία έλεγε διάφορα και, ανάμεσα, σε άλλα ότι γούσταρε πολύ την βυζαντινή μουσική.
Από τότε έψαχνα να μάθω για τους Axis, αλλά όλη τη δεκαετία του ’80 δεν είχε γράψει κανένας γι’ αυτούς (στα βασικά μουσικά περιοδικά), έτσι νομίζω. Και βεβαίως στα δισκάδικα, όταν έλεγα για Axis κουνούσαν όλοι το κεφάλι τους – στο στυλ «τι μας λες τώρα». Δεν είχε κυκλοφορήσει ποτέ δίσκος ή δισκάκι των Axis στην Ελλάδα, και γι’ αυτό ήταν εντελώς αγνοημένοι.
Αγοράζω δίσκο των Axis, τον δεύτερό τους, στο τέλος των 80s από τον γαλλικό κατάλογο του Franck Luinaud, ενώ στις αρχές των 90s αγοράζω από τον ίδιο, πάντα σε λογικές τιμές, και το τρίτο LP τους, τα φανταστικό Canterbury-sound progressive – εκεί όπου ο Κατακουζηνός, που δεν ήταν τότε μέλος του γκρουπ, θα έχωνε μέσα και το βυζαντινό «Αι γενεαί πάσαι»–, ενώ στα 2000s πια, θα αγόραζα από το eBay και το πρώτο άλμπουμ τους (που έχει δύο άλλα σπουδαία τραγούδια, στη θέση των επιτυχιών “Ela ela”, “Osanna”).
Για τους Axis έγραψα για πρώτη φορά στο “Jazz & Τζαζ», στο τεύχος #60, τον Μάρτιο του 1998, και θα ήταν τότε η πρώτη φορά στην Ελλάδα, που θα γραφόταν ένα πλήρες και αναλυτικό κείμενο γι’ αυτούς, ενώ νωρίτερα, τον Νοέμβριο του 1996, στο τεύχος #44 (το επονομαζόμενο και “Lady Jazz”), θα έκανα συνέντευξη και με τον ντράμερ τους Χρήστο Στασινόπουλο, που επίσης θα μιλούσε για πρώτη φορά σε περιοδικό, για το παρελθόν του με τους Axis κ.λπ.

Φυσικά γράφω πολλά για τους Axis και στη νέα έκδοση του βιβλίου μου «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024], που υπάρχει τώρα στα κανονικά και ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία και σας περιμένει...

14/5/2024
Τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου τον θυμάμαι από τα χρόνια του Δημοτικού ακόμη, στην πρώιμη μεταπολίτευση, να τραγουδάει «Του ’παν θα βάλεις το χακί» και «Ο Πέτρος, ο Γιόχαν κι ο Φραντς» και όταν άκουσα στο ραδιόφωνο το τραγούδι του «Με νικοτίνη δυνατή και τον Μπομπ Ντύλαν» (1978) αγόρασα τον πρώτο εντελώς προσωπικό δίσκο του (που σήμερα τον θεωρώ «τομή» στο ελληνικό τραγούδι, και θα εξηγήσω άλλη φορά «γιατί»), επειδή μου άρεσε και το συγκεκριμένο τραγούδι (του Βαρδή) και γιατί είχα αρχίσει τότε να ακούω Bob Dylan (να διαβάζω τους μεταφρασμένους στίχους της Συριώτη κ.λπ.).
To 1981 τον είχα δει live τον Βασ. να ροκάρει με Λοΐζο, Μικρούτσικο και Λεοντή, ενώ το 1982 θα αγόραζα και το «Φοβάμαι». Θυμάμαι δε πως εκείνη την εποχή είχα μάθει πως ο Βασ. έπαιζε ροκ στα νειάτα του, με τους Crosswords και πως δεν ήταν όψιμος ρόκερ – και το έλεγα αυτό σε κάποιους φίλους, τότε, που τον κατηγορούσαν για γιαλαντζί ροκά. Τη «Διαίρεση» δεν την αγόρασα ποτέ, γιατί μου την έσπαγαν κάποια τραγούδια από ’κει μέσα, ούτε άλλους δίσκους του αργότερα. Το «Όλα από χέρι καμένα» μόνο, του Μικρούτσικου, είχα αγοράσει κάποτε στα 90s από τις προσφορές.
Τέλος πάντων, άλλη γνώμη είχα στα late 70s-early 80s για τον Βασ., άλλη στα 90s και άλλη σήμερα.

Και φυσικά ο Βασ., με τους δύο πρώτους προσωπικούς δίσκους του, με απασχολεί και στο «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία – κανονικά και ηλεκτρονικά.

13/5/2024
Όταν γίνονταν οι Ολυμπιάδες Τραγουδιού της Αθήνας, επί χούντας, από το 1968 έως το 1973, καμία χώρα από τις δεκάδες που συμμετείχαν –όλη η Δυτική Ευρώπη, χώρες του κομμουνισμού, ακόμη και η σοσιαλιστική Χιλή του Salvador Allende–, κανένας εκπρόσωπός τους δεν διανοήθηκε να πει κάτι, είτε σε συνέντευξη Τύπου, είτε μέσω τραγουδιών, δηλώσεων κ.λπ., για τους εξόριστους στα ξερονήσια, τα βασανιστήρια, τα εγκλήματα, για την κατάργηση των κομμάτων, των εκλογών, την απαγόρευση των τραγουδιών του Θεοδωράκη κτλ.
Τεράστιοι καλλιτέχνες, που θα εμφανίζονταν στις Ολυμπιάδες, μπροστά στους οποίους οι σημερινοί της Eurovision είναι απλά τσίχλες, σαν τους Gilbert Becaud, Charles Aznavour, Ivan Rebroff, Amalia Rodrigues, Josephine Baker, Al Bano, Sandie Shaw, Carmen Sevilla, Johnny Hallyday, Golden Gate Quartet δεν διανοήθηκαν να πουν κάτι για όσα συνέβαιναν στη χώρα ή έξω από αυτή (γιατί και τότε υπήρχαν τα εγκλήματα στο Βιετνάμ, υπήρχαν οι αντιπαραθέσεις των Ισραηλινών με τους Άραβες κ.λπ.).
Ήταν προσκεκλημένοι, όλοι αυτοί, ενός διεθνούς διαγωνισμού τραγουδιού, που στόχο είχε να προβάλλει το καλό ελαφρό και ποπ τραγούδι, και βεβαίως τη συμφιλίωση των λαών, αφού στις Ολυμπιάδες συμμετείχαν χώρες της Δύσης (ΗΠΑ, Γαλλία, Βρετανία κ.λπ.), μαζί με τον «μισητό κομμουνισμό» (Ουγγαρία, Ρουμανία, Γιουγκοσλαβία κ.λπ.), ο οποίος για τη χούντα αποτελούσε τον υπ’ αριθμόν 1 δημόσιο κίνδυνο, συμμετείχε η Αίγυπτος, το Ισραήλ, η Συρία και ο Λίβανος (που είχαν πολεμήσει μεταξύ τους στον πόλεμο των Έξι Ημερών), φυσικά η Τουρκία κ.ο.κ.
Ο καλλιτέχνης δεν έχει κανένα λόγο, από τη στιγμή που συμμετέχει σ’ έναν καλλιτεχνικό διαγωνισμό να λέει το μακρύ του και το κοντό του. Έχει χαθεί το μέτρο. Δεν μπορεί να κάνει πολιτική η Σάττι και η κάθε Σάττι. Άμα θες να πας κόντρα σ’ έναν καλλιτεχνικό διαγωνισμό τύπου Eurovision, επειδή συμμετέχει μια χώρα που δεν γουστάρεις, είτε δεν συμμετέχεις εσύ, είτε σαν χώρα μποϋκοτάρεις. Αυτό είναι μια τίμια δράση.
Από τη στιγμή όμως που λες ναι, αφήνεις τα χασμουρητά και τις ψευτομαγκιές στην άκρη, και κοιτάς μόνο το τραγούδι σου. Υπάρχουν άλλοι για να διαμαρτυρηθούν, να ασκήσουν πιέσεις, να αντιδράσουν κ.λπ. Εσύ είσαι εκεί για το φαν, για τη χαρά, το τραγούδι και τη συναδέλφωση. Αλλιώς αν δεν γουστάρεις δεν πας.
Τώρα προσέξτε όμως... πώς αλλάζουν τα πράματα.
Όταν διαβάζεις αυτό: >>«Όταν κάποιος εκπροσωπεί μια χώρα ακόμα και σε έναν μουσικό διαγωνισμό και ταξιδεύει με έξοδα του Έλληνα φορολογούμενου, πρέπει να προσέχει τη συμπεριφορά του, τη δημόσια εικόνα του και τη συμπεριφορά του γενικότερα», ήταν η απάντηση του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη για όλα αυτά.<< λες όπα... μπάστα.
Γιατί. το να βγαίνουν αυτοί οι τελεμέδες, οι πολιτικοί, και να λένε πως ενδιαφέρονται για τα λεφτά του Έλληνα φορολογούμενου, όταν έχουν διαλύσει τη χώρα, όταν έκλεψαν το 25% του ΑΕΠ της, εν καιρώ ειρήνης, όταν διέλυσαν τα ασφαλιστικά ταμεία μας, που τα χτίσαμε με το υστέρημά μας, όταν καταδίκασαν ένα λαό να ψωνίζει από τις προσφορές ή να αγοράζει ό,τι χειρότερο ποιοτικά υπάρχει για να ζήσει, όταν διέλυσαν τα νοσοκομεία μας, τα σχολεία μας κ.λπ., μην αφήνοντας τίποτα όρθιο, τότε το χασμουρητό της Σάττι είναι πταίσμα.
Εγώ, αν ήμουνα Σάττι, θα έριχνα σε όλους αυτούς που επικαλούνται, με τέτοια αναίδεια, τα λεφτά του Έλληνα φορολογούμενου πριν από το χασμουρητό μια κλανιά για απεριτίφ κι αμέσως μετά ένα χèσιμο, για τη χώνεψη.

13/5/2024
Roger Corman "The Trip" (1967). Ένα από τα πιο συγκλονιστικά κομμάτια, που γράφτηκαν ποτέ για ηλεκτρική κιθάρα. Electric Flag, Mike Bloomfield, Nick Gravenites, Barry Goldberg κ.λπ. Όποιος έχει δει την ταινία δεν μπορεί να έχει ξεχάσει τη σκηνή στο κλαμπ, λίγο μετά τη μέση, όταν ακούγεται αυτό το ανεπανάληπτο ψυχεδελικό κομμάτι...
https://www.youtube.com/watch?v=pLrcLRGRbYE

13/5/2023
Χθες έμαθα εδώ μέσα πως πέθανε ο αμερικανός σκηνοθέτης Roger Corman, στα 98 του – ο βασιλιάς των b-movies. Είδα διάφορα κείμενα σήμερα στα σάιτ, αλλά δεν είδα πουθενά να αναφέρεται ένα πολύ βασικό, για εμάς τους Έλληνες, πως ο Corman είχε γυρίσει ταινίες στην Ελλάδα – σίγουρα μία, αλλά μάλλον και δεύτερη. Λέω για το ψευδοϊστορικό “Atlas”, το 1960 (προβλήθηκε την επόμενη χρονιά), στο οποίο έπαιζαν ο Ανδρέας Φιλιππίδης (τον βλέπετε στη φωτό με το μούσι), ο Θεόδωρος Έξαρχος, η Μιράντα Κουνελάκη, ο Θεόδωρος Δημήτριεφ και άλλοι. Επίσης πίσω από τις κάμερες είχε ρόλο και ο πολύ γνωστός ποιητής αργότερα Τάσος Δενέγρης!

Εντάξει, εμείς που ακούμε ροκ ξέρουμε τον Corman από τα θρυλικά “The Trip”, “Gas!” κ.λπ. Φυσικά τον ξέρουμε και από τις ταινίες του τις βασισμένες στα διηγήματα του Poe και άλλα τινά. Αλλά ρε μάγκες μου, όταν γράφουμε στην Ελλάδα για τον Roger Corman, να λέμε πως ο άνθρωπος είχε έρθει και στην πατρίδα μας και γύρισε ταινίες – δεν είναι δα και επιλήψιμο.

THE SENCES, RUSTY PARTS, ALIEN MUSTANGS τα 45άρια τους στην Lost in Tyme Records

THE SENCES: Done with you, Behind me / Be over [Lost In Tyme Records, 2023]
Εκείνο που κάνει εντύπωση με την περίπτωση των Sences από τη Θεσσαλονίκη, πριν καν στρίψει το δισκάκι στο πλατώ, δεν είναι το γκαραζοψυχεδελικό εξώφυλλο, μα η ηλικία των μελών του γκρουπ. Διαβάζεις στο back cover: Zan (17άρης) φωνή, lead κιθάρα, Stavrianna (16άρα) κιθάρες, φωνητικά, Jesus Kos (16άρης) farfisa, Marios (14άρης) μπάσο και Weird Finger (17άρης) ντραμς, φωνητικά (δίπλα σ’ αυτούς και κάποιος Nick Young, ανάλογης ηλικίας υποθέτω, που παίζει ταμπουρίνο).

Σ’ αυτές τις ηλικίες ξεκινούσαν τα παιδιά στην δεκαετία του ’60 να παίζουν ροκ, σχεδόν πάντα κάτω από τα 20 – ενώ κάτω από τα 20 διάβαιναν και τις πόρτες των στούντιο, για να ηχογραφήσουν. Τώρα μπορεί να συμβαίνει το ίδιο με το hip hop και τα παρακλάδια του, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν και μαθητικά ροκ γκρουπ, που να παίζουν πολύ καλά και που να χτυπάνε με αξιώσεις την πόρτα της δισκογραφίας. Ένα τέτοιο παράδειγμα έχουμε τώρα εμπρός μας με το δισκάκι των Sences, που καταγράφει τρία κομμάτια τους. Τα “Done with you” και “Behind me” στην πρώτη πλευρά, και το “Be over” στην δεύτερη.
Από το πρώτο κομμάτι αντιλαμβάνεσαι πως αυτοί οι πιτσιρικάδες «το έχουν». Έχουν ακούσει και έχουν ψάξει το garage punk, αποτυπώνοντας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο όλες τις αισθητικές διαστάσεις του. Κάνει εντύπωση λοιπόν το τραγουδοποιητικό ταλέντο τους και βεβαίως η γνώση των κωδίκων του είδους, καθώς το “Done with you” κυλάει στο πλατώ, σπέρνοντας άγριο και αγνό rock.
Την ίδια... ασυμβίβαστη γραμμή επιδεικνύουν οι Sences και στο A2 track, το “Behind me”, που διαθέτει διαρκές fuzz και ηχογραφική «σκοτεινιά», που σε κάνει να νομίζεις πως το κομμάτι είναι γραμμένο το 1966 και όχι 57 χρόνια αργότερα.
Το τρίτο κομμάτι τους τώρα, το “Be over”, που πιάνει όλη την δεύτερη πλευρά, έχοντας, φυσικά, την μεγαλύτερη διάρκεια από τα τρία, κινείται σε πιο garage-folky δρόμους, ανακαλώντας τον ήχο των συμπατριωτών τους Basements.
Φυσικά και αυτό το τραγούδι δείχνει το ταλέντο των παιδιών, που έχουν όλες τις προϋποθέσεις να συνεχίσουν εκείνο που αγαπάνε.

RUSTY PARTS: Tonight [Lost In Tyme Records, 2022]
Οι Rusty Parts, τώρα, προέρχονται από την Πτολεμαΐδα, αλλά δεν είναι πιτσιρικάδες –αν κρίνουμε από τις φωτογραφίες τους, στο insert του μικρού δίσκου τους “Tonight”– είναι αρκετά μεγαλύτεροι.
Λέμε λοιπόν για τρία δικά τους τραγούδια, που μοιράζονται στις πλευρές αυτού του παρθενικού single τους –τα “Millie” και “Never walk away” στην πλευρά Α και το “Tonight” στην πλευρά Β – τα οποία αποδίδουν οι Misel φωνή, κιθάρες, Nick.D μπάσο, Nick.X ντραμς και Vag όργανο.
Το πρώτο κομμάτι, το “Millie”, είναι ένα mid-tempo garage, με τη φωνή και το όργανο να πρωταγωνιστούν στα κουπλέ, και με την κιθάρα να αναλαμβάνει τα πρωτεία στο μεσαίο μέρος, εμφανίζοντας και κάποιες ψυχεδελικές διαστάσεις (ιδίως προς το τέλος, όταν το όργανο βγαίνει και πάλι μπροστά).
Όμως και το “Never walk away” θα το χαρακτήριζες «αργό» και moody και βεβαίως αρκούντως συναισθηματικό σαν κομμάτι. Ο τραγουδιστής αποδίδει απλά, χωρίς να επιδιώκει να φανεί «κάπως», αφήνοντας τα όργανα να οδηγήσουν το κομμάτι – που κυλάει απλά και καθαρά, χωρίς παραδοξότητες.
Η πίσω πλευρά, το “Tonight”, δεν αλλάζει τις εντυπώσεις. Τα κομμάτια των Rusty Parts έχουν κάτι το πρωτόλειο, το αβίαστο και το αγνό και αυτό τελικά... δεν μαρτυρά την ηλικία τους.

ALIEN MUSTANGS: The world as I am / Planet bee [Lost In Tyme Records, 2021]
Το 45άρι αυτό είναι λίγο παλαιότερο (2021) και προέρχεται από τα sessions της ηχογράφησης του LP των Θεσσαλονικέων Alien Mustangs “Beat of the Earth” (Φεβρουάριος 2020). Περιέχει δε δύο κομμάτια, τα “The world as I am” και “Planet bee”, τα οποία αποδίδονται από το 5μελές σχήμα. Που το αποτελούν ποιοι; Σημειώστε: Nikos Maloutas κιθάρες, φωνή, Haris Agoritsas κιθάρες, Nikakis Aggelopoulos organ synths, Aris Ramejkis Bernadette μπάσο και Kosmas Mavridis ντραμς.
Το πρώτο κομμάτι, το “The world as I am”, είναι ένα track τύπου ψυχεδελικό (με υπαινιγμούς από τα γκρουπ της british psychedelic scene κυρίως), με πειραγμένα και κάπως dreamy φωνητικά, που κυλάει ωραία και ώριμα, έχοντας τις κιθάρες μπροστά, και με όλα τα όργανα να δημιουργούν τα πρέποντα και κάπως θορυβώδη, στη βάση τους, vibes.
Το άλλο κομμάτι, το “Planet bee”, είναι εμφανώς σκληρότερο, περισσότερο μονότονο, με τις κιθάρες και πάλι να πρωταγωνιστούν, με τα φωνητικά να εμφανίζονται το ίδιο «χαμένα» και με τα instro parts να είναι μάλλον προτιμότερα, καθώς εκεί αναπτύσσεται πιο ελεύθερα η «άποψη» του γκρουπ.
Από τότε (2021) έχουμε να ακούσουμε δισκογραφικά νέα τους...
Επαφή: perismihos@gmail.com