21/8/2026 Ένας από τους πιο βασικούς εκπροσώπους του piedmont blues
(ενός πιο ντελικάτου στυλ σε σχέση με το blues του δέλτα) υπήρξε ο Καρολινέζος
Pink Anderson. Ο Anderson ηχογράφησε για πρώτη φορά σχεδόν 100 χρόνια πριν,
μετά θα χαθεί από τη δισκογραφία, δίχως να χαθεί από τη μουσική, αφού
συμμετείχε σποραδικά σε medicine shows, για να τον βγάλει από την αφάνεια ο
Samuel Charters το 1961, φέρνοντάς τον ξανά στις ηχογραφήσεις. Έκανε, δε, τόση
εντύπωση στα σίξτις, ώστε εξανάγκασε τον Syd Barrett να δανειστεί το πρώτο
συνθετικό του ονόματός του, για να ονοματίσει τους Pink Floyd...
Για τον Pink Anderson θα διαβάσεις στις σελίδες 19-21 του
«Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο,
2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία.
19/8/2026 Σαν Κερκυραίοι χαιρόμαστε που η Μαντόνα
ντύθηκε με την παραδοσιακή φορεσιά του νησιού. Εντάξει... μπορεί να του γ@ησε
λίγο το κέρατο στο μπιχλιμπίδι, αλλά δεν πειράζει. Μας αρέσουνε και οι
παρδαλές. Χαλάλι της.
10/7/2026 Στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s /
Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που τώρα υπάρχει παντού
(κανονικά και ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία) δεν θα διαβάσεις μόνο για τα γνωστά
ονόματα, αλλά και για τα τελείως επισκιασμένα ή και άγνωστα ακόμη, όπως για τον
John Henry Barbee για παράδειγμα, με την ελάχιστη δισκογραφία, που είχε
ηχογραφήσει για πρώτη φορά το 1938, για να τον επαναφέρει, για λίγο, στο
προσκήνιο ο Willie Dixon στην αρχή των 60s. Ιστορίες με τη δική τους σημασία...
9/7/2026 Για τον Arthur “Big Boy” Crudup, τον
«πατέρα του rock ’n’ roll» –καθότι τα δικά του “That’s all right”, “So glad
you’re mine” και “My baby left me” τα είπε ο Elvis– και που συνεργάστηκε με
μέλη των Βρετανών Manfred Mann-McGuiness Flint, θα διαβάσεις διάφορα στο
«Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s», που κυκλοφορεί τώρα σε όλα τα βιβλιοπωλεία
από το Όγδοο..
8/7/2026
Εν τω μεταξύ, και εξ όσων έψαξα, ποτέ
δεν είπε ο Κοντονής ότι ο Τσίπρας πήρε λεφτά για να ψηφίσει τους ποινικούς κώδικες
– όπως ισχυρίστηκε, φτύνοντας, το μαντρόσκυλο. Λυπάμαι, δε, για τους
δημοσιογράφους, που ακούνε κάποιον να λέει κάτι τόσο βαρύ και δεν του λένε...
πότε το είπε αυτό, βρες το μας τώρα (VAR επί τόπου). Ακούνε και κοιτάνε με τόσο
δέος λες κι έχουν απέναντί τους τον Εσταυρωμένο.
8/7/2026 O Robert Pete Williams υπήρξεμίαμυθικήφιγούρατου blues revival στασίξτις. Στο
νέο βιβλίο μου «Βlues: Η μαύρη αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues &
Ρεμπέτικο», που βγήκε από το Όγδοο, γράφω πολλά γι’ αυτόν σε σχέση με την
ανακάλυψή του κ.λπ. Στη φωτό βλέπουμε τέσσερις δίσκους του στις εταιρείες
Arhoolie, Takoma, Ahura Mazda και Blues Beacon, μαζί με το βιβλίο.
26/6/2026 Τα θεσμικά είναι σοβαρά ζητήματα, και η
νουδού τα έχει κάνει σκ@τά παντού, αλλά ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται για τα
θεσμικά (τα αντιμετωπίζει ως "πολυτέλεια") και μια κυβέρνηση
"ειδικού σκοπού" θα την θεωρήσει στάχτη στα μάτια του, κοροϊδία.
Ειδικά όταν η καθημερινότητα, με συνεχή ακρίβεια, ενοίκια στα ύψη, ανυπαρξία
προγραμμάτων στέγης, υγεία και παιδεία της πλάκας, πρόστιμα, λογαριασμούς ΔΕΗ
στο θεό, τειρεσίες, μη εξυπηρετούμενα δάνεια και το φοβερό πρόβλημα της
υπογεννητικότητας, που βάζει δυναμίτη στην ίδια μας την ύπαρξη, δεν
αντιμετωπιστούν πρώτα και κύρια.
26/6/2026 Επίσης να πω, και σε σχέση με το προηγούμενο ποστ, πως την
τελευταία βδομάδα, είχα αρκετό ελεύθερο χρόνο, επειδή κάτι τελείωσα και
παρακολούθησα πολλές πολιτικές αναλύσεις από την τιβί και όχι μόνο, μέσω
youtube πάντα (γιατί κανονική τηλεόραση δεν έχω εδώ και χρόνια). Υπάρχει πάρα πολύ ανούσιο μπλα-μπλά στα κανάλια, σε σχέση με
τις εγχώριες πολιτικές εξελίξεις. Πάντα υπήρχε. Εντάξει, πρέπει κάποιοι να
βγάλουν το ψωμί τους, αλλά στην πράξη πολύ λίγες αναλύσεις και τοποθετήσεις
άκουσα, που να έχουν κάτι να πουν. Ο Κύρτσος λέει κάποια πράματα, ο Λυγερός και ο Αϋφαντής
επίσης, και από ’κει και πέρα πολύ κομψί-κομψά, πολλά στρογγυλέματα, και πολύ
γλείψιμο από διαφόρους και διάφορες, που λειτουργούν κάπως σαν γραφεία Τύπου
των κομμάτων. Γνωστά αυτά. Ιδίως στα καθεστωτικά κανάλια. Καλή δουλειά, στο δίκτυο, κάνει ο Καρβουνόπουλος επίσης –
αλλά κι εκεί θα πρέπει να πέσεις στον «σωστό» καλεσμένο. Επίσης είδα και άκουσα πολλές ακατάλληλες και ακατάλληλους,
για να βγαίνουν στο γυαλί, είτε γιατί δεν ξέρουν να μιλήσουν και σε ταράζουν
στα ααααααααα, εεεεεεεεεε κτλ., πασχίζοντας στην κυριολεξία να κάνουν μια
ερώτηση της προκοπής, είτε γιατί η φωνή τους είναι σαν να βγαίνει από τον...
τάφο (άρα παντελώς ακατάλληλη για τα μίντια), είτε γιατί εμφανίζουν μια
απαράδεκτη οικειότητα με τους καλεσμένους τους, που για τα δικά μου στάνταρ και
γούστα είναι εντελώς αποκρουστική. Θα μπορούσα να γράψω πολλά περισσότερα, σε στυλ άρθρου ας
πούμε, αλλά δεν έχει και πολύ νόημα. Καλύτερα ν’ ακούσω κανα δίσκο ή να διαβάσω
κανα βιβλίο.
26/6/2026 NουΔου, κόμμα Τσίπρα, Πασόκ, κόμμα
Σαμαρά, ανά δύο ή ανά τρεις θα συνεργαστούν μετά από τις εκλογές, ενώ αναλόγως
των αναγκών θα περιμένουν στον πάγκο για να βοηθήσουν και οι μικρότεροι
πρόθυμοι (Βελόπουλος, Λατινοπούλου, Κασελάκης κ.λπ.). ΝουΔου με κόμμα Σαμαρά
σίγουρα μπορούν να συγκυβερνήσουν, μαζί ίσως και με κάποιο πρόθυμο, και με ΠΘ
κοινής αποδοχής. Κόμμα Τσίπρα και Πασόκ, μαζί με κάποιο πρόθυμο, που άμεσα
μπορεί να μην τον φανταζόμαστε, αλλά σίγουρα θα υπάρξει, επίσης θα μπορούν να
συγκυβερνήσουν (όπως είχε κολλήσει ο Καμένος με τον Τσίπρα π.χ. θα μπορούσε να
κολλήσει τώρα ο Βελόπουλος ή ο Κασελάκης). Βασικά, τα 4 μνημονιακά κόμματα (που
ψήφισαν μνημόνια εννοώ), μαζί με τους δορυφόρους τους, μπορούν να τα βρουν στο
90% των καταστάσεων, υποβαθμίζοντας τις όποιες ψιλοδιαφορές τους για τα
λεγόμενα «εθνικά θέματα» (βασικά συμφωνία Πρεσπών, σχέσεις με Ρωσία, και
ελληνοτουρκικά – γιατί με τα υπόλοιπα συμφωνούν π.χ. συμμαχία με Ισραήλ,
ευρωατλαντισμός κ.λπ.). Από ’κει και πέρα στο πλαίσιο του αντιμνημόνιου και της
ανάκτησης των παραδιδόμενων στους «θεσμούς» και στην εγχώρια ολιγαρχία
εργαλείων θα υπάρχει πάντα ο Βαρουφάκης και όποιοι άλλοι μικρότεροι συμφωνήσουν
προς αυτή την κατεύθυνση. Το ΚΚΕ, που θα μπορούσε να συμπράξει με το
αντιμνημόνιο, δίνοντας μια προοπτική στο εγχείρημα δεν θα το κάνει, ενώ η
Καρυστιανού είναι το μεγάλο ερωτηματικό, προς τα πού θα οδεύσει εννοώ – αν
κατορθώσει, βέβαια, να δημιουργήσει κόμμα μέχρι να γίνουν οι εκλογές.
25/6/2026 Ο Marlon Brando, το ’68, ως ψευτο-γκουρού των χίπις στην
ταινία “Candy” του Christian Marquand
24/6/2026
>>Με προσέλαβαν επειδή ήμουν ωραίος, δεν είμαι
τεμπέλης όπως οι Αριστεροί<< >>Ποιος είναι η πλειοψηφία της; Η Ν.Δ. Τι αποφάσισε η
Νέα Δημοκρατία; Οτι δεν θέλει να ελεγχθούν. Τέλος<< >>δεν απολογούμαι σε κανένα κερατά<< Δηλαδή στην... τρίτη τετραετία τι θα λένε και τι θα κάνουν;
Τρομάζεις και μόνο που το σκέφτεσαι
9/5/2026 Ο Γιάννης Σπάρτακος (στη φωτό αριστερά)
στις σελίδες 141-144 του «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ / Από το μουσικό θέατρο και
το ελαφρό τραγούδι στη σύγχρονη και αυτοσχεδιαστική τζαζ» [Όγδοο, 2025]
8/5/2026 22η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, 7-10 Μαΐου, στις
εγκαταστάσεις της ΔΕΘ-HELEXPO. Οι φίλοι και οι φίλες από τη Θεσσαλονίκη, και απ’
όπου αλλού, θα βρουν εκεί τα βιβλία μου. Στο περίπτερο του Όγδοου.
8/5/2026 Το τραγούδι το είπαν και οι Saints το 1977. Εδώ είναι 1965 όμως.
Και με μαλλούρες οι τύποι από τότε... TheMissingLinks“Wild about you”… https://www.youtube.com/watch?v=glbkQ9a--NU
4/5/2026 >>Ότι κάτι πήγαινε στραβά, με την εφημερίδα, το
ψυλλιαζόσουν από το πρώτο κιόλας τεύχος, στο άρθρο «250 Χιροσίμες / Η ειρήνη
εδραιώνεται για τα καλά...», που ξεκινά με κριτική στη σοβιετική στρατιωτική
παρέλαση της 7ης Νοεμβρίου (επέτειος της Οκτωβριανής Επανάστασης), η οποία
αντιπαραβάλλεται με μια υπόγεια πυρηνική έκρηξη των Αμερικανών στο νησί
Amchitka της Δυτικής Αλάσκας. Το ύφος της «Πρωτοπορίας», όταν σχολιάζει
πολιτικά θέματα, θυμίζει ενίοτε την αντικομμουνιστική «Σοβιετολογία» του
Γεωργίου Γεωργαλά ή τον «Διάλογο», το περιοδικό της αμερικάνικης πρεσβείας.
Μάλιστα, το τεύχος #2 της «Πρωτοπορίας» [Δεκ. 1971-Ιαν. 1972] ανοίγει με μια
επαινετική επιστολή προς τους συντάκτες του, γραμμένη από τον Αιμίλιο
Μπουρατίνο, τον οποίο θα μαθαίναμε, στα 80s, από την επιμέλεια της ελληνικής
έκδοσης του αμερικανικού «Διαλόγου». Σ’ ένα άλλο, δε, κείμενο του πρώτου
τεύχους που επιγράφεται «Τι ζητούν οι φοιτητές; / Άρθρο του αμερικάνου φοιτητή
Έντουαρτ Σβαρτς» διαβάζουμε πως για την περίληψή του, που τυπώνεται στην
«Πρωτοπορία», είχε δώσει άδεια «η υπηρεσία Τύπου και μορφωτικών σχέσεων των
Η.Π.Α.». Αντιληπτόν.<<
[Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά
Δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση), Όγδοο, 2025, σελ.487 – τελευταία
αντίτυπα] [από το υποκεφάλαιο «πρωτοπορία-φοιτητική σκέψη», που
μεγεθύνει σε δύο φοιτητικά έντυπα της περιόδου 1971-1973 με ροκ θεματολογία]
21/4/2026 Έχω γράψει πολλές φορές για τον
σημαντικό συνθέτη Κυριάκο Σφέτσα, που έφυγε σήμερα από τη ζωή. Και στο βιβλίο
για την τζαζ λέω πολλά, και σε διάφορες αναρτήσεις στο blog, κι εδώ μέσα, και
στο Jazz & Τζαζ... Υπάρχουν διάφορα που μπορώ να πω ακόμη, αλλά δεν είναι
τώρα η πιο κατάλληλη στιγμή. Εν ειρήνη...
21/4/2026 Γράφω πολλά για τον Σάκη Παπαδημητρίου
στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], αλλά υπήρχαν / υπάρχουν κι άλλοι
συγγραφείς και μουσικογραφιάδες της τζαζ, παλαιότεροι και νεότεροι, για τους
οποίους γίνεται λόγος στο βιβλίο (σελίδες 311-325), σαν τους Άρι Γεωργίου,
Σπύρο Φέγγο, Γιάννη Λειβαδά και Βαγγέλη Αραγιάννη...
21/4/2026
Έχω επισκεφθεί κι έχω εξυπηρετηθεί από
την Μουσική Βιβλιοθήκη «Λίλιαν Βουδούρη» και χαίρομαι διπλά, γιατί αυτό ειδικά
το βιβλίο θα βρίσκεται στα ράφια της...
>>Μουσική Βιβλιοθήκη "Λίλιαν Βουδούρη" - Music Library of Greece "L. Voudouri"
ΝΕΑ ΑΠΟΚΤΗΜΑΤΑ ΡΟΚ, ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΡΟΚ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΗ ΜΑΚΡΑ
ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ ’60 του Φώντα Τρούσα «Ποια ήταν η πορεία του ροκ στην Ελλάδα, και βεβαίως του
ελληνικού ροκ, στη μακρά δεκαετία του ’60 (long sixties); Ποια γεγονότα και καταστάσεις επέδρασαν καταλυτικά στην
εμφάνιση, την εξέλιξη και την καθιέρωση, στη χώρα μας, στην περίοδο 1956-1974,
της πιο σημαντικής νεανικής έκφρασης στην ιστορία της μουσικής; Ποιος ο ρόλος του περιοδικού «Μοντέρνοι Ρυθμοί» στο μέσο των
σίξτις; - Πώς πορεύτηκε το ροκ και το ελληνικό ροκ στην περίοδο της δικτατορίας
και πριν απ’ αυτή;» Αυτά και άλλα πολλά ερωτήματα βρίσκουν την απάντησή τους στο
βιβλίο του Φώντα Τρούσα. Αναζητήστε το στον Κατάλογο και τα ράφια της Βιβλιοθήκης! https://www.facebook.com/MusicLibraryGreece/posts/pfbid06SAq3vhGftUQPF9cfP84xhxQi4jhbDKHizkHC6QqtX4nXU88o55Vg3sYCx72gh9Dl?locale=el_GR
18/4/2026 >>Η περίπτωση του αμερικανού συνθέτη, τραγουδιστή,
κιθαρίστα και πιανίστα της τζαζ Slim Gaillard (1911;-1991) είναι σημαντικότατη,
αν σκεφθείς πως ο ακατάτακτος αυτός μουσικός πρωταγωνίστησε στο κύκλωμα του
bebop στα χρόνια του ’40 (στην Αμερική), καθώς βρέθηκε δίπλα στον Charlie
Parker και τον Dizzy Gillespie. Αυτό από μόνο του λέει πολλά. Πάρα πολλά. Δεν
τα λέει όμως όλα, καθότι ο Gaillard δεν αυτοσχεδίαζε μόνο στα όργανα που
έπαιζε, αλλά ακόμη και στη γλώσσα! Έφθασε, μάλιστα, να φτιάξει ο ίδιος μια δική
του γλώσσα, την Vout-O-Reenee, την οποία διέδωσε μέσα στο κύκλωμα των hipsters,
στην Ανατολική και τη Δυτική Ακτή στα χρόνια του ’40 και του ’50, γράφοντας
μέχρι και το λεξικό της (The Slim Gaillard Vout-O-Reenee Dictionary). Η τιμή,
δε, που του επιφυλάχθηκε για όλα τούτα από τον Jack Kerouac στο «On the Road»
(1957) είναι πλήρως αποδεικτική της αξίας του ως καλλιτέχνη.<<
Το ότι ο Slim Gaillard τραγουδούσε και στα ελληνικά, τα
οποία είχε μάθει στην Κρήτη, στη δεκαετία του 1920 , δεν είναι μια
λεπτομέρεια... "100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" [Όγδοο, 2025] σελ.
59-64.
17/4/2026 O ελληνοκύπριος κιθαρίστας Ανδρέας
Γεωργίου (στη φωτό μαζί με τον γερμανό κοντραμπασίστα Eberhard Weber) αποτελεί
μία πολύ ξεχωριστή περίπτωση στο χώρο της ελληνικής τζαζ, με δραστηριότητα από
την αρχή της δεκαετίας του ’80 έως και σήμερα.
Στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ»
[Όγδοο, 2025], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, παρουσιάζεται το σύνολο
της δισκογραφίας του Γεωργίου (σελ. 277-281), η οποία έχει να επιδείξει πολλά
καταπληκτικά άλμπουμ.
16/4/2026 Εν τω μεταξύ, σύζυγοι, ανίψια,
ξαδέλφια, κουμπάροι, μπατζανάκηδες, κουνιάδοι, συννυφάδες κτλ. έχουν όλοι
διαφορετικά επώνυμα και δεν μπορείς να καταλάβεις τι γίνεται... (γέλιο)
16/4/2026 Πολύ καλή, για τα δικά μου γούστα,
λαϊκή ταινία από τα 80s, με συμπαθητικό Καΐλα, φοβερό Νίκο Ζιάγκο (γεια σου
Νικολέα φίλε μου - δεν εννοώ τον Ζιάγκο) και μουσική από το Σε Άλλους Κόσμους
του Ηρακλή...
15/4/2026 Το 1987-88 μπαίνανε σε ΑΕΙ-ΤΕΙ πάνω από 40 χιλιάδες άτομα.
Το ότι δεν μπήκε αυτός και το ότι δεν ξανάδωσε, για να μπει με τη δεύτερη (όπως
έκαναν μαθητές με προσόντα, που είχαν αποτύχει την πρώτη φορά) σημαίνει ότι
ήταν μαθητής-ναυάγιο. Και ως ναυάγιο πήγε στο κωλέγιο. Τώρα, κανένας σοβαρός άνθρωπος, αληθινός πτυχιούχος, που
κόπιασε χρόνια –και για να μπει σε μια σχολή, ως μαθητής, μα και για να
τελειώσει, ως φοιτητής–, δεν θα καταδεχόταν να ξεφτιλιστεί στην τηλεόραση
δείχνοντας το πτυχίο του στο πανελλήνιο. Θα το έδειχνε αρμοδίως και αυτό θα
αρκούσε. Το ότι του είπανε να πέσει στο λάκκο με τα λιοντάρια κι εκείνος πήγε
κι έπεσε είναι αρκετό για να βγάλεις όσα συμπεράσματα θέλεις, για το ποιόν
ολονώνε. Πάντως, θα ήτανε πιο πειστικός αν πήγαινε το μπακαλόχαρτο
κορνιζαρισμένο, όπως ο άλλος. Το ότι το πήγε σκέτο και κολλαριστό εμένα με
βάζει σε σκέψεις... Όπως και το ότι φωτογράφιζε... μπίλντινγκς την προηγούμενη
μέρα... Να μας δείξει... μπίλντινγκς από το λύκειο που πήγαινε, και να μας πει
άμα το τελείωσε και με τι βαθμό...
15/4/2026 >>Μου άρεσε ο Μουζάκης, η ορχήστρα του είχε μία
μοντέρνα τζαζ τάση που μ’ ενδιέφερε. Παίξαμε στα καλύτερα μαγαζιά της εποχής
και πρωτ’ απ’ όλα στον Καρυστινό, στη Λιοσίων. Είχαν εμφανιστεί εκεί η Κατερίνα
Βαλέντε, ο Ρενάτο Καροζόνε και άλλοι. Την άνοιξη του ’55 σαλπάρουμε με το
Βασίλισσα Φρειδερίκη για τη Νέα Υόρκη – θα παίζαμε στην επιστροφή, από Νέα
Υόρκη προς Πειραιά.<< [Γεράσιμος Λαβράνος] [100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ, Εκδόσεις Όγδοο, 2025]
Ηφωτογραφίαείναιαπότο S/S Queen Frederica των National Hellenic American Line. Βλέπουμε
μουσικούς να παίζουν στην πισίνα του καραβιού. Υπήρχε και αυτή η ελαφρού τύπου
τζαζ, πώς να το κάνουμε τώρα;
14/4/2026 – Δεν μου λες ρε, είσαι κανονικός πτυχιούχος; – Όχι. – Δεν είναι κανονικός ο καψερός. Θα το ξανακάνεις; – Δεν θα το ξανακάνω. – Δεν θα το ξανακάνει, να, το λέει και μόνος του. Ρε,
πεινάνε και τα παιδάκια σου; – Πεινάγανε και τα παιδάκια μου. – Πεινάγανε και τα παιδάκια του τού καψερού. Ρε... – Ναι... – Τι ναι; Τι ναι; Είναι και η μανούλα σου άρρωστη; – Έχω και τη μανούλα μου άρρωστη... >>Αληθώς ανέστη και υγεία παναπόλα<<
14/4/2026 >>Όπως περιέγραψε, η φοίτησή του κράτησε τέσσερα
χρόνια (1987-1992) σε Πολιτικές Επιστήμες και Δημοσιογραφία, ενώ τόνισε με
νόημα πως «οι σημερινοί αυτόκλητοι επικριτές δεν θα έβγαζαν ούτε το α΄ εξάμηνο»
στο συγκεκριμένο ίδρυμα εκείνη την εποχή, αναφέροντας πως δεν προτίθεται να
απολογηθεί για επιλογές ζωής που έκανε πριν από 40 χρόνια.<< Για όλους εμάς που σπουδάζαμε στα Πολυτεχνεία, όταν εκείνος
κωλοβάραγε, και για να πάρουμε το δίπλωμά μας περάσαμε 60 μαθήματα, μ’ ένα κάρο
εργασίες και εργαστήρια ανάμεσα, πέρα από τη διπλωματική, όλα αυτά ακούγονται
εντελώς γελοία, προκλητικά, φτηνιάρικα και ντροπιαστικά. Ουστ ρε.
13/4/2026 Patrick
Campbell-Lyons (13 July 1943 - 12 April 2026) RIP
12/4/2026 Στα Μεσόγεια θα πάμε να γλεντήσουμε μαζί έχω φίλους Αρβανίτες να τα πιούμε ως την αυγή Aπ’ το Λιόπεσι θα πάμε Σπάτα και στο Κορωπί μόνο μη μας δει κανένας και στη μάνα μου το πει [o Nusrat Fateh Ali Khan των Μεσογείων] https://www.youtube.com/watch?v=0x0QTUoFiNM&list=RD0x0QTUoFiNM&start_radio=1
11/4/2026 Ευχαριστώ πολύ τον Δημήτρη και την B-otherSide Records...
>>Σε περίπτωση που κάποιος δεν έχει ακόμα
προμηθευτεί το εξαιρετικό βιβλίο του Φώντα Τρούσα "100 χρόνια ελληνική
τζαζ", να ενημερώσουμε ότι μέσα στις σελίδες του εκτός από τις εκτενείς
αναφορές στις κυκλοφορίες μας του Κώστα Καπνίση και του Μίμη Πλέσσα, στην προτεινόμενη
δισκογραφία ανά έτος στο τέλος του βιβλίου θα συναντήσετε τις κυκλοφορίες του
Mr.Z, George Mourtos, Vassilis Lagos-Ntora Vlassopoulou-Γιώργος Δάγλας, Popi's
Orchestra αλλά και την πρόσφατη διανομή μας από τους Electric Mandarine του
Θάνου Αθανασόπουλου. Σας το προτείνουμε ανεπιφύλακτα ως ένα εξαιρετικό δώρο που
θα δώσει χαρά και γνώσεις στον παραλήπτη του! Χρόνια πολλά, καλή Ανάσταση, με
υγεία σωματική και ψυχική!<<
10/4/2026 Θαυμασμός μόνο για τον λαό, που
δημιούργησε με σκληρή δουλειά και πολύπτυχη επιστημονική γνώση τους τρόπους και
τα μέσα, ώστε να μπορεί να αντισταθεί στη συνδυαστική θανατική υπερμηχανή των
εγκληματιών πολέμου, και ο οποίος διέπρεψε σε επίπεδο στρατηγικής,
εκμεταλλευόμενος στο έπακρο τη γεωγραφική θέση και το ανάγλυφό του, όπως και τη
σαθρότητα των διαχρονικά υποτελών γειτόνων του στις μπανανίες-προτεκτοράτα,
δείχνοντας τον δρόμο, σε κάθε σοβαρή και ανεξάρτητη χώρα που απειλείται – της
σφυρηλάτησης εννοώ μιας πάνδημης αμυντικής προετοιμασίας, ανεπτυγμένης σε βάθος
χρόνου και χώρου, η οποία αύριο θα διδάσκεται στα πανεπιστήμια.
9/4/2026 >>Μετά τα όρια ηλικίας στα social media έρχονται μέτρα
για τον διαδικτυακό τζόγο και το gaming<< Ξύνουν τον πάτο του βαρελιού για να βρούνε θέματα με δήθεν
κοινωνική απήχηση, προκειμένου να κουκουλώσουν τις πομπές τους. Από μπροστά
παρθένα και από πίσω τραίνα, όπως λέγανε και οι παλιοί. Χειρότερα και από την
εποχή του Καντιώτη, γιατί εδώ υπάρχουν και ύποπτες προεκτάσεις σε σχέση με
προσωπικά δεδομένα και άλλα διάφορα. Εμένα τέτοιες μ@λακίες, σε κάθε περίπτωση, μου θυμίζουν αυτό
από τη δεκαετία του ’50 και του ’60, όταν οι πρόγονοί τους κυνηγούσαν τον
κινηματογράφο, αντί για τα σόσιαλ μίντια, προκειμένου να σώσουν τη νεολαία... >>Προ 32 ετών (σ.σ. δηλαδή το 1930) συνήντησα εις την
Αιδηψόν λίαν γνωστόν μου έμπορον των Αθηνών, όστις συνωδεύετο υπό του
δωδεκαετούς υιού του. Κάθε βράδυ μέχρι της 1ης ώρας μετά το μεσονύκτιον
επήγαιναν, πατήρ και υιός, εις τον κινηματογράφον. Όταν δε εγώ συνέστησα εις
τον πατέρα να μη ξαναπάρη μαζί του τον υιόν του, έλαβον την απάντησιν ότι
κυρίως ο υιός απήτει την φοίτησιν εις τον κινηματογράφον, εις τον οποίον
εύρισκε μεγίστην ηδονήν. Διηγήθην τον μύθον του Αισώπου περί της γαλής, ήτις
υπό της ηδονής ωθούμενη έτριβε την γλώσσαν της επί λίμας, μέχρις ότου αύτη εκ
της συνεχούς τριβής εχάθη εντελώς (σ.σ. η γλώσσα της γαλής, ουχί η λίμα).
Προσέθηκα δε «τον έχασες τον υιόν σου εντελώς, αν συνεχίση ούτος την μετάβασιν
εις τον κινηματογράφον». Ίνα δε κατανοήση πλήρως την βλάβην συνεβούλευσα αυτόν,
μετά την επάνοδον εις το ξενοδοχείον εκ του κινηματογράφου, να παρακολουθήση
τον ύπνον του υιού του. Την επομένην έντρομος μου διηγείτο ότι ο υιός του καθ’
όλην την νύκτα κατείχετο από σπασμούς του προσώπου, των χειρών και ποδών,
περιεστρέφετο διαρκώς και εστέναζε<< [Θέαμα και Νεότης, 25 Νοεμβρίου – 2 Δεκεμβρίου 1962]
9/4/2026 H ιστορία του τζαζ φεστιβάλ Praxis και
της δισκογραφικής εταιρείας Praxis του Κώστα Γιαννουλόπουλου, από το 1980 έως
και το 1988, στις σελίδες 241-247 του βιβλίου "100 Χρόνια Ελληνική
Τζαζ" [Όγδοο. 2025].
7/4/2026 >>Ο Αχιλλέας Καραμανλής, ως διευθυντής του ιδιαιτέρου
γραφείου τού Προέδρου της Κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Καραμανλή θέλει να διορίσει,
ξανά σε φυλακές, ακόμη δύο άτομα. Όπως αντιλαμβάνεστε οι θέσεις σε φυλακές ήταν
περιζήτητες εκείνη την εποχή, στις τάξεις των εθνικοφρόνων.<< >>Πάλι επί κυβερνήσεως ΕΡΕ (1958-1961) ο Κωνσταντίνος
Μητσοτάκης (βουλευτής Χανίων, τότε, με το Κόμμα Φιλελευθέρων) ενδιαφέρεται για
την προαγωγή, και όχι για τον διορισμό, δύο φυλάκων, στις φυλακές Αγυιάς-Χανίων
– εκ των οποίων ο ένας είχε και... γραμματικές γνώσεις. (Προφανώς ο άλλος θα
ήταν αγράμματος, αν και ούτε εκείνος θα έχασε...).<< [δείτε το αυτό, παλιότερο κείμενο που ανέβηκε 2021, με
διαχρονική όμως αξία] https://www.lifo.gr/now/greece/roysfeti-os-ishyri-idiomorfia-tis-ellinikis-koinonikopolitikis-zois
Σουηδικός ο δίσκος, ελληνική η διανομή του. Λέμε για το LPτων
Hanna & Jerry“Relaxed” [OUTERDISK / Sound Effect
Records, 2026] –όπου Hannaη Hanna Östergren (από Hills, LaughingEye, Trädenκ.λπ.) και όπου JerryoJerryJohansson
(από Grovjobbκαι CosmicGardenProject)–
ένα psych-prog-folkδιαμάντι σε
κάθε περίπτωση, ετοιμασμένο από δύο μουσικούς με τη δική τους ξεχωριστή διαδρομή
σ’ αυτές τις (σουηδικές) μουσικές καταδύσεις. Γιατί κάτι τέτοιο συμβαίνει στο “Relaxed”, μια κατάδυση στις
μυστικές μουσικές των ανθρώπων, σε όλους εκείνους τους ήχους που έχουν τον
τρόπο και τη δύναμη να σε συνεπαίρνουν. Σιτάρ, μπάντζο, μέλοτρον και κιθάρα
χειρίζεται ο Jerry, ενώ η Hanna ακούγεται σε ντραμς,
όργανο, rhodes, μέλοτρον, μπάσο, φωνή, φλάουτο, κρουστά, shrutibox και fieldrecordings.
Δύο άνθρωποι λοιπόν, αλλά πολλαπλάσιες οι ηχητικές πηγές, ικανές να προσδώσουν
στο “Relaxed”,
σε κάθε περίπτωση, έναν εντελώς trippy χαρακτήρα.
Ξεκινάει ήπια και αργά ο δίσκος με το
6λεπτο “Remains”, το οποίον, όμως, μετά από το 3:30 λεπτό, «γεμίζει» και
αγριεύει. Θέλω να πω πως οι Hanna & Jerry, παρότι ντούο, δεν
ακολουθούν πάντα ήπιες διαδρομές, επεεκτείνοντας τον ήχο τους σε διαφορετικές
κατευθύνσεις. Τούτο φαίνεται και με το επόμενο track, το σχεδόν 9λεπτο “Silence”,
που ακούγεται σαν συνέχεια του προηγουμένου, στηριγμένο σε μια πανέμορφη
επαναλαμβανόμενη μελωδία, με το σιτάρ να κυριαρχεί στην αρχή, και με τα πλήκτρα
να αναλαμβάνουν τα ηνία μετά από το 4:50, φέρνοντας στη μνήμη μου στιγμές από PopolVuh των mid-70s (το “LetzteTage - LetzteNächte”
π.χ. του 1976). Το κλείσιμο της πρώτης πλευράς με το πιο πειραματικό και κάπως
θριλερικό “Still” είναι
ό,τι πρέπει. Φοβερό το 6λεπτο “Mountain”, που ξεκινά κάπως σαν country-psych-folk, εμφανίζοντας ανατολίτικες αναφορές, για ν’ αρχίσει να
βαραίνει σταδιακά, και βασικά μετά από το 3:30, όταν τα vibes του γίνονται σχεδόν μεγαλιθικά. Το
“Relaxed” των Hanna & Jerry θα κλείσει με το 13λεπτο “Dawn”, που ξεκινά ήπια, σε
κλίμα meditation, με fieldrecordings κελαηδημάτων,
διατηρώντας αυτή την αργόσυρτη ροή του καθ’ όλη την εξέλιξή του. Κι αυτό...
μαγικό track, που σε
«καταπίνει» μέσα απ’ αυτή την psych-folkambience τύπου SandyBull ας πούμε. Εν ολίγοις;
Καταπληκτικές μουσικές ακούμε εδώ. Επαφή:
https://outerdisk.bandcamp.com/album/relaxed
7/4/2026 >>Ο Αχιλλέας Καραμανλής, ως διευθυντής του ιδιαιτέρου
γραφείου τού Προέδρου της Κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Καραμανλή θέλει να διορίσει,
ξανά σε φυλακές, ακόμη δύο άτομα. Όπως αντιλαμβάνεστε οι θέσεις σε φυλακές ήταν
περιζήτητες εκείνη την εποχή, στις τάξεις των εθνικοφρόνων.<< >>Πάλι επί κυβερνήσεως ΕΡΕ (1958-1961) ο Κωνσταντίνος
Μητσοτάκης (βουλευτής Χανίων, τότε, με το Κόμμα Φιλελευθέρων) ενδιαφέρεται για
την προαγωγή, και όχι για τον διορισμό, δύο φυλάκων, στις φυλακές Αγυιάς-Χανίων
– εκ των οποίων ο ένας είχε και... γραμματικές γνώσεις. (Προφανώς ο άλλος θα
ήταν αγράμματος, αν και ούτε εκείνος θα έχασε...).<< [δείτε το αυτό, παλιότερο κείμενο που ανέβηκε 2021, με
διαχρονική όμως αξία] https://www.lifo.gr/now/greece/roysfeti-os-ishyri-idiomorfia-tis-ellinikis-koinonikopolitikis-zois
4/4/2026 Vinyl Market, 4 και 5 Απριλίου (Σαββατοκύριακο) στην
Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων, από τις 11:00 το πρωί μέχρι τις 22:00 το βράδυ.
Στον πάγκο του Όγδοου το "Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία
& Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του '60" και το "100 Χρόνια
Ελληνική Τζαζ" ανάμεσα στα υπόλοιπα μουσικά βιβλία των εκδόσεων...
4/4/2026 Η τζαζ και η ελληνική τζαζ δεν υπήρξαν
ποτέ ποπ μουσικές (εκτός κάποιων εξαιρέσεων φυσικά, που επιβεβαιώνουν τον
κανόνα). Παρά ταύτα σαν μουσικές εκμεταλλεύτηκαν κάποια από τα στηρίγματα που
δημιούργησε η λεγόμενη «μουσική βιομηχανία» για να περάσει τα δικά της προϊόντα
στον πολύ κόσμο – τον μουσικό Τύπο ας πούμε. Στην Ελλάδα, πέρα από το “Jazz
& Τζαζ”, που υπήρξε το κορυφαίο τζαζ περιοδικό, που κυκλοφόρησε ποτέ στη
χώρα, υπήρξαν κι άλλα έντυπα που κινήθηκαν στην ίδια κατεύθυνση, και για όλα
αυτά θα διαβάσεις αναλυτικά στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] στις
σελίδες 359-371.
2/4/2026 O κορυφαίος έλληνας crooner Φώτης Δήμας δεν θα μπορούσε να
απουσιάζει από ένα βιβλίο, που θέλει να αποτυπώσει την τζαζ στην Ελλάδα προς
κάθε διάστασή της...
[100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ, Όγδοο, 2025, σελ.119-126]
Πρόκειται για μια νέα σειρά ροκ δίσκων από την Ευρώπη και
την Ωκεανία, οι οποίοι μας δίνουν την ευκαιρία να περιπλανηθούμε σε αγαπημένους
ήχους, που ξεκινούν από το απώτερο χθες ταξιδεύοντας στο μέλλον...
LAMP OF THE UNIVERSE: Existence of the Self [Sound Effect Records, 2026] ΤομπαράζκυκλοφοριώντωνLamp of
The Universe –ψυχεδελικόόχηματουCraig Williamson, πουεδρεύειστοHamilton τηςΝέαςΖηλανδίας– απότηSound Effect
Records συνεχίζεταιμεαμείωτηένταση. ΥπενθυμίζωπωςηεταιρείααπόταΕξάρχειαέχειεπανατυπώσειταδύοπρώταάλμπουμτουκαλλιτέχνηαπότηναρχήτων 2000s (“The Cosmic
Union”, “Echo in Light”), έχονταςδώσειβεβαίωςκαινεότερεςεγγραφέςτου, σαντις“Enters your Somas” (2024) (μεDr Space), “Kaleidoscope Mind”
(2023) και “The Akashic
Field” (2023). Τώρα ήρθε η ώρα του πλέον πρόσφατου LP των LampofTheUniverse στην SoundEffect, που αποκαλείται “ExistenceoftheSelf” και στο οποίο
καταγράφονται συνθέσεις-τραγούδια του νεοζηλανδού μουσικού από το διάστημα
2023-2025. Άρα συζητούμε για απολύτως καινούριο υλικό, στο οποίο, κατά τα
ειωθότα, ο Williamson
χειρίζεται όλα τα όργανα που ακούγονται – παίρνοντας μικρές βοήθειες μόνο από
τον JoelvanRoode
σε τανπούρα, σιτάρ στο A2
track. Στο LP καταγράφονται τρία + τρία tracks ανά πλευρά, όλα
συντεθειμένα,εννοείται, από τον
Νεοζηλανδό. Το εισαγωγικό “Sceptreofhealing” είναι ένα τραγούδι
με ακουστικά και ηλεκτρικά μέρη, με πολλές Indianεπιρροές, που ακούγεται κάπως σαν mantra. Οπωσδήποτε τα ινδικά
όργανα (σιτάρ, τάμπλας κ.λπ.) πρωταγωνιστούν εδώ, αλλά υπάρχουν και φλάουτα,
πλήκτρα, κιθάρες και εφφέ, που προσδίδουν στο κομμάτι space-psych χαρακτηριστικά (όσοι θα ανακαλέσουν τους ιστορικούς Brainticket π.χ. δεν θα το
κάνουν άστοχα). Στο “Shipofeternity”
υπάρχουν και κάποια progστοιχεία, βασικά στη χρήση των πλήκτρων (μέλοτρον ή κάτι
τέτοιο τέλος πάντων στο ξεκίνημα), αλλά από ’κει και κάτω το Indian-folk δείχνει να κυριαρχεί, με τη
σύνθεση-τραγούδι να κυλάει σε μάλλον γρήγορο τέμπο και σε κάθε περίπτωση
μαγικά. Το “Mantricwaves”,
που θα κλείσει την SideA, διαρκεί
περί τα εννέα λεπτά, ξεκινά με συνδυασμούς από πιάνο-πλήκτρα και βαρύτατο rhythmsection, για να εξελιχθεί σ’
έναν psych-progύμνο,
με εκτονωτική ορχηστρική ένταση από το πέμπτο λεπτό και πέρα (και με τις φωνές
σε ρόλο οργάνου). Η δεύτερη πλευρά του “ExistenceoftheSelf” θα ξεκινήσει με το “Intothelight”, το οποίο ακούγεται
ενισχυμένα folky, με
τις ακουστικές κιθάρες και τα κρουστά να πρωταγωνιστούν στο μεγαλύτερο μέρος
του και με τις φωνές, που είναι περασμένες μέσα από εφφέ, να προσδίδουν στη
σύνθεση έναν κοσμικό χαρακτήρα. Το φερώνυμο track, το “ExistenceoftheSelf”,
ξεπερνά τα οκτώ λεπτά σε διάρκεια (είναι το δεύτερο πιο μακρύ στο χρόνο)
καταγράφοντας τους LampofTheUniverseγια μιαν ακόμη φορά σε φάση έξαρσης και βασικά «χασίματος»,
με το σιτάρ στην αρχή και την ηλεκτρική κιθάρα στη συνέχεια να προεξέχουν πάνω
από τόνους εφφέ, πλήκτρων, μπάσου και κρουστών, δίνοντας τον τόνο. Το νέο LP
του Νεοζηλανδού θα ολοκληρωθεί με το “Arkkadianritual” – και όποιοι-ες έχουν ακόμη στ’
αυτιά τους τούς φοβερούς δίσκους του Σουηδού St. Mikael
στην XoticMindαπό τα 90s
(το “PsychocosmicSongs”
φερ’ ειπείν) είναι σίγουρο πως, εδώ, θα ανατριχιάσουν. Όπως και με όλο το άλμπουμ
εξάλλου. Επαφή: https://www.soundeffect-records.gr/lamp-of-the-universe Η συνέχεια εδώ... https://www.lifo.gr/culture/music/rok-dilonei-panta-paron-mesa-apo-tis-psyhedelikes-kai-progressive-optikes-toy
25/3/2026 Πήγαινα κι εγώ στο Τσάι με Σαχάρα στα Ιλίσια (όπως το ’λεγε
ένας φίλος και γελάγαμε), αλλά δεν συνάντησα ποτέ τον Στρατηγό... [Το διαβάζω και σαν φόρο τιμής στο «Αμέρικαν μπαρ στην Αθήνα» του Λευτέρη
Πούλιου]
Ο Καραϊσκάκης στο μπαρ ‘Τσάι στη Σαχάρα’
Κολυμπώντας σε νέφη από κρασί μεσάνυχτα μπήκα στο μπαρ. Καθώς σε θυμιάματα οργίαζαν οι πόθοι, μπήκε αυτός• ο που φτάνει συχνά στο μισοΰπνι μου. Πλησίασε δίπλα μου κι αμίλητος κάθισε κατεβάζοντας ένα Cutty Sark ανέρωτο. Μέσα σε νότες αφρισμένες κορίτσια έπιναν σκύβοντας όπως σε φέρετρο ανοιχτό. Με έπιασε μανία να μάθω. Τι να ’χε κατά νου τότε ριγμένος από τ’ άλογο; «Άσε τα λόγια και πιες». Είπε και με πήραν φωταψίες σε τριγμούς μεγαφώνων. Και η νύχτα λιγόστευε στο μπαρ, τον αγκάλιασα. Α! βρε Καραΐσκο πουτσαρά, πώς φύρανε η φύτρα μας. Με κοίταξε περίλυπος και σώπαινε άγρια κοψιά μιας γύφτισσας μοίρας. Θα μάθαινα άραγε τι να είχε κατά νου; Τι να σκεφτόσουν καθώς κρύωνε η πληγή, και αρματωμένα τα παιδιά σου ποτίζαν τον ελαιώνα με δάκρυα; Ξεμάτωνες ρουφηγμένος από θανάσιμα ρίγη κι έλεγες πως ξέρεις τον αίτιο, Καραϊσκάκη χωρατατζή, του γένους
καμάρι. Σε έπιασα απ’ το μπράτσο, πήραμε τους νοτισμένους δρόμους. Αλαφιασμένο φίδι η γλώσσα μου, έλεγε να με πας στο Φάληρο, να δω πώς έγινε το φονικό της Ρωμιοσύνης από φονιά ρωμιό. Ποιος ήταν; σου φώναξα. Πες μου, αλλιώς να μην ξανάρθεις. Γεράκι το βλέμμα σου και βρυχηθμός η πνοή σου, και τρόμαξα. «Κλάστε μου τώρα τον μπούτζον», ξανάπες• στα μούτρα λεβαντίνων και άκαπνων το ισόβιο φτύμα σου.
[Ηλίας Γκρης «Η Έφεσος των Αλόγων», εκδ. Δελφίνι, 1993]
24/3/2026 Το 1973 τελειώσανε όλα και από τότε περιμένουμε πότε θα
ξαναρχίσουνε...
24/3/2026
Θα χαρώ πολύ να δω φίλους-ες από τα βόρεια προάστια, και από
οποιοδήποτε άλλο μέρος της Αθήνας εννοείται, στην παρουσίαση του «100 Χρόνια
Ελληνική Τζαζ» στον Ευριπίδη στην Κηφισιά (Λεωφόρος Κηφισίας 310), μεθαύριο
Πέμπτη στις 19:00.
>> Μουσικές βραδιές στον Εὐριπίδη / 26.03.2026 /
Πέμπτη 19:00 / «100 χρόνια ελληνική τζαζ» Τα Βιβλιοπωλεία Εὐριπίδης και οι Εκδόσεις Όγδοο σας
προσκαλούν σε μια μουσική βραδιά με αφορμή το βιβλίο του Φώντα Τρούσα «100
χρόνια ελληνική τζαζ» στον Εὐριπίδη στην Κηφισιά. Με τον συγγραφέα θα συνομιλήσουν οι μουσικοί Τάνια Γιαννούλη, πιανίστρια και συνθέτρια Πέτρος Κλαμπάνης, κοντραμπασίστας και συνθέτης Τη συζήτηση συντονίζει ο ραδιοφωνικός παραγωγός και
δημοσιογράφος, Γιώργος Μουχταρίδης.<<
21/3/2026 Ο κλαρινίστας Πετρολούκας Χαλκιάς, οι
συνεργασίες του με τον κιθαρίστα της τζαζ Τάκη Μπαρμπέρη, τα πρότζεκτ «Έλληνες
& Ινδοί», «Έλληνες & Ο Κόσμος» και άλλα περιρρέοντα αποτελούν ύλη του
βιβλίου «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] (σελ.305-310) – μέσω της
οποίας (ύλης) καταγράφεται η εποχή (χοντρικά θα έλεγα η δεκαετία 1995-2005) των
πιο σημαντικών crossovers στην ιστορία της εγχώριας τζαζ & αυτοσχεδιαστικής
σκηνής.
20/3/2026
Γιάννης Κακουλίδης "Ο θρίαμβος του
Χάπα Χούπα" [Επικαιρότητα, 1982]
19/3/32026 Ο άνεμος είχε τον πένθιμο σκοπό κυνηγημένου σκυλιού εκείνο το βράδυ. Άκουσα κάποιον να φωνάζει δυνατά, μια τζαμαρία να σπάει, ένα μαχαίρι να κόβει, να κόβει τη νύχτα, τις σάρκες κ’ έπεσα κάτω από τη σκάλα ανάσκελα στα κάρβουνα και τις αράχνες. Το μαχαίρι βρισκόταν μπηγμένο στο μάτι μου. Δώδεκα. Έδειξε το ρολόι της όχθης. Ένα δίχτυ τραβήχτηκε απ’ τα νερά με μια γυναίκα μέσα γυμνή που σκλήριζε και βασανιζόταν. Στο βυθό και στον αέρα σάλευαν προϊστορικά τέρατα. «Πρέπει να μάθεις για το έγκλημα, τον τρόπο». «Μάθε τον τρόπο να σκοτώνεις» φώναξε μια φωνή από κοντινό μεγάφωνο. «Να σκοτώσεις». Μα δεν μπορούσα να πιστέψω. Ωστόσο πνιγόμουν απ’ το φόβο. Να κάνω έγκλημα; Και δεν μου το ’μαθε κανείς αυτό· θα το απέφευγα πάντα. Στα δικαστήρια όπου πήγαινα τ’ άκουγα όλα, στο δρόμο τα ’βλεπα όλα, βασανιστήρια μέσα σε κέντρα και ξυλοδαρμούς. Το ’ξερα πως η ταπείνωση κράταγε το πρώτο κεφάλαιο. Ξαφνικά ένιωσα να πέφτω στο κενό και ότι η απόσταση όλο μίκρυνε και θα τσακιζόμουν. Και κάπως θολά θαμπά κι αβέβαια άρχισε να φεύγει η μνήμη μέσα σ’ ένα χειμωνιάτικο τοπίο από κλαδιά, γαλάζιους ιστούς και σκοτάδι. Ήμουνα λέει μικρός με τη μάνα μου κάτω απ’ τα πλατάνια, εκεί που σφυρίγματα πουλιών κελαϊδούσαν και τα νερά κατρακύλαγαν με ορμή απ’ τα ρυάκια. Το ίδιο τραγούδι, η ίδια αγάπη θα ’ρχεται με κάποιο γνώριμο αεράκι που αγκαλιάζει τις τέντες και φέρνει ταραχή, σαν τότε που απ’ τη θάλασσα έφταναν οι φωνές των γλάρων και κάποιο κόκκινο καΐκι ήταν αραγμένο στο μουράγιο· τότε μου ’λεγε ο πατέρας, δείχνοντάς μου το τουφέκι: «Παρ’ το και ρίξε, σκότωσ’ το». Τον κοιτούσα κρατώντας μια αρμαθιά φρεσκοκομμένα λεμόνια κι έκλαιγα. Θύμωνε και γινόταν κακός, έλα, μου ’λεγε, δεν είσαι άντρας; Και πάταγε τη σκανδάλη που έφερνε το θάνατο ζεστό στα χέρια μου. Ήταν γραμμένος μέσα μου ο θάνατος πάνω σε μπλε σημαία κουρελιασμένη από σφαίρες. Κανείς δεν ήξερε τίποτα απ’ αυτά, κανείς κ’ εγώ μεγάλωνα κλαίγοντας για το θάνατο που πατούσε πόδι σπίτι μας για το τουφέκι που χτυπούσε και μας λιγόστευε με το χρόνο. Κι όλο μαύρα κι άσπρα άλογα μας παίρναν και μας έφερναν σ’ εκείνο το συννεφιασμένο Κοιμητήριο. «Πρέπει να μάθεις τον τρόπο να σκοτώνεις». «Σκότωσε». «Σκύψε και χτύπα» «Άκου τα γαυγίσματα που σε προστάζουν». «Δεν είσαι άντρας; Δεν είσαι άντρας;» έλεγε και ξανάλεγε το μεγάφωνο. Θα ’πρεπε να ’χαν δυο ώρες τουλάχιστο περάσει από τη στιγμή που είχα κατεβεί τη σκάλα και δέχτηκα το χτύπημα. Σ’ όλο αυτό το διάστημα υπηρεσιακοί αστυφύλακες ανεβοκατέβαιναν τις σκάλες με σιδερένια παπούτσια, με το θόρυβο βαθειά χωμένο στο κεφάλι μου. Ήταν ένας θόρυβος που ερχόταν κατά κύματα. Πότε πότε ένα κενό σιωπής που γέμιζε από εικόνες φρίκης. Νερουλιασμένοι νεκροί σε κάρα που τους έσερναν αφηνιασμένα άλογα ποδοπατώντας τον κόσμο στις πλατείες. Ύστερα πάλι ο θόρυβος τα σίδερα μες στο κεφάλι μου. Ω! ω το κεφάλι μου θεόρατο εργαστήρι με σφυριά και αμόνια. Ένα σιδηρουργείο με καμίνι, φυσερά και πρέσες, ένα τεράστιο στραβό καζάνι που το ’χαν περικυκλώσει ομάδες ανθρώπων και το χτυπούσαν με σφυριά αλύπητα· κ’ ήτανε μέσα στο μυαλό μου, η φωνή μου και το χτυπούσαν ώρες, μέρες, ολόκληρη ζωή. Νταν... Νταν... Νταν... Και η ζωή έφευγε με το ίδιο πάντα τραγούδι, με την ίδια ταραχή σε ρυθμό φθινοπωριάτικου απογεύματος και μοναξιάς κάτω από θεόρατα πλατάνια. Όλη νύχτα ονειρευόμουν σφίγγοντας το σίδερο του κρεβατιού στα δόντια μου. Το πρωί η πόρτα μου άνοιξε απότομα κι ο ήλιος ρώτησε λαχανιασμένος: Σας συνέβη τίποτα; Ω φίλε μου, είδα από ένα φρικτό άνοιγμα. [Κ.Ρ.] (1964)
19/3/2026 >>Στις αρχές του 1967 σχηματίζονται οι Aphrodite’s
Child με μπασίστα και τραγουδιστή τον ξάδερφο του Vangelis, Ντέμη Ρούσσο,
κιθαρίστα τον Αργύρη Κουλούρη και ντράμερ τον Λουκά Σιδερά. Με την έλευση της
δικτατορίας το γκρουπ αποφασίζει να πάει στο Λονδίνο, αφού στην Ελλάδα οι
συνθήκες εργασίας γίνονται δύσκολες για τον Vangelis και τα άλλα μέλη, αλλά
τελικά λόγω μιας απεργίας των μέσων μεταφοράς στη Γαλλία εγκλωβίζονται στο
Παρίσι. Εκεί όπου θα μεγαλουργήσουν τα επόμενα χρόνια.<< Αυτός που τα γράφει αυτά πρέπει να τα διάβασε στο βιβλίο του
Γκρίφιν, που τώρα μεταφράστηκε στα ελληνικά (κι επειδή είναι άσχετος με αυτά τα
θέματα, προφανώς, τα αναπαράγει δίχως να μπορεί να τα ελέγξει). Το βιβλίο αυτό
το έχω στ’ αγγλικά από το 1998 και μάλιστα υπογεγραμμένο από τον συγγραφέα, με
τον οποίο τότε επικοινωνούσα. Υπάρχουν πολλά λάθη και ανακρίβειες στο βιβλίο
(στη δεύτερη έκδοση, που έχω εγώ), που, πολύ φοβάμαι -αν κρίνω από το άνω
απόσπασμα- πως κινούνται ανάμεσά μας, χωρίς να τις πάρει κανένας χαμπάρι. Είναι κρίμα δηλαδή να διαβάζεις πως –αν είναι δυνατόν– ο
Βαγγέλης με το Ρούσσο ήταν ξαδέλφια (αυτό αναφέρεται και στο πρωτότυπο βιβλίο),
πως οι Aphrodite’s Child σχηματίστηκαν στις αρχές του 1967, ενώ αυτό έγινε ένα
χρόνο αργότερα, τον Φλεβάρη του ’68 και πώς οι συνθήκες έγιναν τάχα δύσκολες
για τον Βαγγέλη, υπονοώντας πως η χούντα κυνήγαγε το συγκρότημα, όταν είναι
γνωστό πως επί χούντας είχαν ανοίξει ακόμη περισσότερο οι δουλειές των
συγκροτημάτων... Τι να πεις... τα έχουμε πει χιλιάδες φορές...
19/3/2026 >>«Έπρεπε να κάνω αυτή τη μικρή εκδρομή και να κάνω
κάτι που κανένας άλλος πρόεδρος δεν είχε το θάρρος να κάνει»<< Εδώ έχουν επιστρέψει φέρετρα με νεκρούς αμερικάνους. Αφήνω
τους τραυματίες, το κόστος των καταστροφών σε αεροπλανοφόρα, βάσεις, οπλικά
συστήματα κ.λπ. και ο άλλος μιλάει για «εκδρομές». Πλήρης ξετσιπωσιά (δεν τα λες αυτά ούτε σε καφενείο), οίηση,
μαλάκυνση, μαζί με ασέβεια έναντι νεκρών και ό,τι άλλο θες. Μπάρμπα μην ξεχάσεις να στρώσεις και κανα τραπεζομάντηλο στο
γρασίδι...
19/3/2026 >>Δένδιας: Οι ελληνικοί Patriot κατέρριψαν ιρανικούς
πυραύλους στη Σαουδική Αραβία<< αντί να το κρύβουν, κοκορεύονται - τα χάλια τους «Στ’ όνομα της θεϊκής ενέργειας του Πριάπου, στ’ όνομα της
ολοκλήρωσης, καλούμε τους δαίμονες του Πενταγώνου ν’ απελευθερωθούνε απ’ τα
καρκινώματα των στραταρχών του πολέμου, των γραμματέων και των λοιπών ενστόλων
που δεν ξέρουν τι τους γίνεται, όλης της γραφειοκρατίας, της ίντριγκας και του
μίσους, όλων των ξερατών που έχουνε ζευγαρώσει με τον προστάτη καρκίνο στο
νεκροκρέββατο…». The Fugs - Ed Sanders / Eξορκισμός του Πενταγώνου / 21 Oκτ.
1967
Για τον Pink Anderson θα διαβάσεις στις σελίδες 19-21 του
«Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο,
2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία.
