AKIRA SAKATA / GIOTIS DAMIANIDIS / GIOVANNI DI DOMENICO / ALEKSANDAR SKORIC / PAAL NILSSEN-LOVE / PETROS DAMIANIDIS / TATSUHISA YAMAMOTO υπερέντασις

Πρόκειται για ένα πολύ περιποιημένο, εικαστικά, gatefold 2LP (με πολύ ωραία χαρτιά, τυπώματα και obi), που ετοίμασε με το γνωστό πλέον μεράκι της η defkaz RECORDS από τη Θεσσαλονίκη. Το free-improv αυτό άλμπουμ, που αποκαλείται “Hyperentasis” (2025), καταγράφει δύο διαφορετικά live, στα οποία συμμετέχουν δύο διαφορετικά κουιντέτα (με κάποια κοινά μέλη ανάμεσά τους). Να ξεκινήσουμε από το πρώτο, δηλαδή από τις πλευρές Α και Β, που αποκαλούνται “Entasis”.

Εδώ ακούμε τους Akira Sakata άλτο σαξόφωνο, κλαρίνο, φωνή, κρουστά, Giovanni di Domenico πιάνο, Γιώτη Δαμιανίδη ηλεκτρική κιθάρα, Πέτρο Δαμιανίδη κοντραμπάσο και Aleksandar Škorić ντραμς, καταγραμμένους στο Duende Upstairs της Θεσσαλονίκης, στις 27 Μαρτίου του 2023, από τον Χρήστο Χαρμπίλα (μείξη από τον di Domenico και mastering από τον Τίτο Καργιωτάκη). Ο Sakata δεν είναι η πρώτη φορά που ακούγεται μαζί με έλληνες μουσικούς σε δίσκο, καθώς υπάρχει και το LP “Hōryū​-​Ji” [mr. nakayasi, el NEGOCITO Records, 2019], όταν ο ιάπωνας μουσικός είχε εμφανισθεί μαζί με τους Χρήστο Γερμένογλου, Giovanni Di Domenico και Γιώτη Δαμιανίδη. Τότε είχα δώσει μερικά στοιχεία για τον Sakata, που καλό είναι να τα επαναλάβω, με αφορμή την τωρινή έκδοση.
Ο άλτο, βασικά, σαξοφωνίστας (αλλά και κλαρινίστας) Akira Sakata είναι μία από τις πολύ μεγάλες μορφές της ιαπωνικής free jazz, με πάμπολλες ηχογραφήσεις και κυκλοφορίες. Οι πιο παλαιές παρουσίες τού Sakata στο βινύλιο πρέπει να προέρχονται από το 1973 (τότε ήταν μέλος του περίφημου Yosuke Yamashita Trio), συμμετέχοντας ακόμη και σε εγγραφές άλλων ιαπωνικών ονομάτων... folk (Kan Mikami) ή και country-rock (Hachimitsupai). Με το Yamashita Trio έκανε, μάλιστα, μεγάλο όνομα και στην Ευρώπη, μέσω των εγγραφών του(ς) στη γερμανική Enja, καθώς άλμπουμ σαν το “Clay” (1974) θεωρούνται σήμερα κλασικά (και εκπληκτικά!). Βεβαίως στην πορεία ο Sakata θα βρεθεί ή θα συνεργαστεί με διάφορα ονόματα (Wha-ha-ha, Last Exit, Peter Kowald, DJ Krush, Terumasa Hino, Bill Laswell, Jim O'Rourke, Jeff Parker, Paal Nilssen-Love, Ken Vandermark, Peter Brötzmann, Hijokaidan κ.ά.), χωρίς όμως οι παρουσίες του να είναι... άπειρες. Θέλω να πω πως για τα μέτρα των free-improvisers, που έχουν ατελείωτη δισκογραφία, ο Sakata μοιάζει πιο επιλεκτικός και εκλεκτικός.
Το “Entasis” αποτελείται από τέσσερα tracks, δύο ανά πλευρά, τα οποία έχουν διάρκειες 11:14, 11:36, 17:43 και 4:27 λεπτά. Το πρώτο (“Collision path”) ξεκινά κάπως αργά και σε χαμηλό volume, με συνεισφορά απ’ όλα τα μέλη του κουιντέτου, για να ανεβάσει στροφές και volume συν τω χρόνω, με τον Sakata να δίνει το πρόσταγμα, και με τους υπόλοιπους μουσικούς να αναλαμβάνουν παράλληλες δράσεις «φορτώνοντας» τη «σύνθεση», που εξελίσσεται σε free παρανάλωμα (με συνεχή γεμίσματα από το πιάνο του di Domenico, κιθαριστικές ατασθαλίες και θορύβους από τον Γ. Δαμιανίδη και με το rhythm section να ακούγεται σαν σε... ελεύθερη πτώση). Το ήπιο πιανιστικό ξεκίνημα τού “Atsumori no saigo(I) / Kaigara-Bushi(II)” –με τον Sakata να επιδίδεται σε βοκαλισμούς-λαρυγγισμούς, συν την ατμοσφαιρική avant-rock κιθάρα του Γ. Δαμιανίδη–, εξελίσσεται σ’ ένα αληθινό rock improv, το οποίο εξισορροπείται από τα πνευστά του Ιάπωνα και την προσήκουσα συνοδεία των Π. Δαμιανίδη / Škorić. Το 18λεπτο “Lernaen Hydra”, που ανοίγει την Side B, εισάγεται από το πιάνο του di Domenico και την κιθάρα του Δαμιανίδη, μαζί με κάποιους χαμηλούς θορύβους, που ακούγονται σαν ηλεκτροστατικοί, με το κομμάτι να κινείται μάλλον υποβλητικά, εμμένοντας στη δημιουργία κλίματος, πριν αποκτήσει μια άγρια ομορφιά, με τον Sakata αεικίνητο στα φυσήματά του και με τους υπόλοιπους μουσικούς να συμβάλλουν στο γενικότερο εκρηκτικό πλαίσιο. Ο πρώτος δίσκος θα ολοκληρωθεί με το μικρής σχετικώς διάρκειας και κάπως διμερές “Symposium” (με χωρίς Sakata – και με Sakata σε πρώτο επίπεδο), που οδηγείται σ’ ένα μανιακό εκτονωτικό κλείσιμο.
Το δεύτερο βινύλιο αποκαλείται “Sakata 80”, είναι ηχογραφημένο στις 29 Ιανουαρίου 2025, στον Όμιλο της Θεσσαλονίκης ξανά από τον Καργιωτάκη (με μείξη και mastering από τους Καργιωτάκη και Χαρμπίλα). Εδώ το κουιντέτο είναι λίγο διαφορετικό. Υπάρχουν και πάλι οι Sakata, Γ. Δαμιανίδης και Π. Δαμιανίδης, ενώ την πεντάδα συμπληρώνουν, τώρα, δύο ντράμερ(!), ο Paal Nilssen-Love και ο Tatsuhisa Yamamoto. To βινύλιο αυτό αποκαλείται “Sakata 80” λόγω των ογδοηκοστών γενεθλίων του ιάπωνα πνευστού, που σε μια τέτοια ηλικία, και όπως τον ακούμε στην αρχή του 15λεπτου “Part I”, είναι πραγματικά ασυγκράτητος – τουλάχιστον μέχρι το 6:20 όταν βγαίνει μπροστά η ηλεκτρική κιθάρα που «σπέρνει» σ’ ένα free rock πλαίσιο, για να επανέλθει (μετά από τις σχετικές ανάσες) περί το δεκάλεπτο ο Sakata, με το ρυθμικό τμήμα να ακούγεται καταιγιστικό καθ’ όλη τη διάρκεια του track. Η Side C θα ολοκληρωθεί με το 6λεπτο “Part II”, που ανοίγει με άλτο και ντραμς και που σταδιακά πυκνώνει με συνεχείς κινήσεις «δίχως αύριο» απ’ όλα τους συμμετέχοντες. Τι να μας επιφυλάσσει άραγε η Side D; Εκεί είναι καταγραμμένο το 25λεπτο “Part III”, που και αυτό ξεκινά με κάτω τις ταχύτητες, σχεδόν από την ησυχία, με τα κρουστά να χαράζουν έναν πρώτο αχνό δρόμο, διαβρωτικό και υπαινικτικό σίγουρα, με τον Sakata να σπηκάρει σ’ αυτό το διάστημα (στα ιαπωνικά προφανώς) – πριν ξεκινήσει, από το έκτο λεπτό και μετά, να ανεβαίνει διαδοχικά η ένταση, αν και με αυξομειώσεις (εδώ το μπάσο του Π. Δαμιανίδη και το κλαρίνο του Sakata διεκδικούν το ενδιαφέρον μας). Όμως το κομμάτι ανεβάζει και πάλι στροφές, με την ηλεκτρική κιθάρα να γεμίζει συνεχώς, και με το άλτο να μπαίνει, τώρα, μπροστά, πριν τα φώτα κεντράρουν στον Γ. Δαμιανίδη, ο οποίος με την κιθάρα του θα συνοδηγήσει (πάντα μαζί με τον Ιάπωνα) το “Part III” σε μια γενικότερη απογείωση.
Αν βρίσκεσαι σε τέτοιους χώρους, με τέτοιας ποιότητας live, εκείνο για το οποίο, συνήθως, παρακαλάς, είναι... να βρισκόταν κάποιος να το ηχογραφήσει. Εδώ, στην περίπτωση του “Hyperentasis”, ευτυχώς αυτό συμβαίνει – σε μια καθ’ όλα ζηλευτή έκδοση.
Επαφή: https://defkaz.bandcamp.com/album/hyperentasis

SATOKO FUJII QUARTET δέκα οκτώ χρόνια μετά και πάλι στη δισκογραφία

Το Satoko Fujii Quartet υπήρξε ένα από τα πιο κλασικά σχήματα της ιαπωνίδας πιανίστριας, συνθέτριας και αυτοσχεδιάστριας Satoko Fujii, έχοντας μεγάλη παρουσία στα πάλκα και τη δισκογραφία στα 00s βασικά (όταν από το 2001 έως και το 2007 θα ηχογραφούσε πέντε άλμπουμ). Δέκα οκτώ χρόνια αργότερα, δηλαδή σήμερα, το σχήμα αυτό δραστηριοποιείται και πάλι, και μάλιστα από τα ίδια πρωταρχικά μέλη του (Natsuki Tamura τρομπέτα, Satoko Fujii πιάνο, φωνή, Hayakawa Takeharu μπάσο, φωνή, Tatsuya Yoshida ντραμς, φωνή) προκειμένου να ηχογραφήσει (Τόκυο, 2 Σεπτ. 2025 – πολύ πρόσφατα δηλαδή) και να αποτυπώσει το έκτο CD του, που αποκαλείται “Burning Wick” και το οποίο κυκλοφορεί, τώρα, σ’ ένα άψογο hardback gatefold (με 6σέλιδο insert και obi) από το label των Fujii-Tamura την Libra Records.

Το κουαρτέτο αυτό σίγουρα αποτελεί κάτι το ιδιάζον και ξεχωριστό, σε σχέση με τα υπόλοιπα απειράριθμα γκρουπ στα οποία εμφανίζεται η Fujii, κυρίως γιατί έχει οριοθετήσει ένα πεδίο αισθητικής δράσης, καθορισμένο, σε ίσους όρους, από τα τέσσερα όργανα. Μάλιστα η εκπληκτική εγγραφή του σου δίνει την ευκαιρία να απολαύσεις τρομπέτα, πιάνο, μπάσο και ντραμς σε τέσσερα διαφορετικά επίπεδα, που όταν συγκλίνουν δεν χάνουν ποτέ την αυθυπαρξία τους.
Έπειτα είναι η μουσική αυτή καθ’ αυτή. Οι επτά συνθέσεις της Fujii εννοώ, που κινούνται χρονικώς μεταξύ των οκτώ και των δεκατριών λεπτών, και που εναλλάσσονται με μια θαυμαστή σειρά, δημιουργώντας ένα πυκνό και συνάμα «ζεστό» πεδίο δράσης.
Θέλω να πω πως το άλμπουμ είναι άκρως εντυπωσιακό, προσφέροντας μοναδικές στιγμές σύγχρονης jazz, χωρίς ίχνος αυταρέσκειας ή ψεύτικου εντυπωσιασμού. Συζητάμε, φυσικά, για κορυφαίους οργανοπαίκτες, που παίζουν στα δάκτυλά τους όλη τη σύγχρονη μουσική, που μπορεί να αφορά (και) τα συγκεκριμένα όργανα, προτείνοντας μια σειρά συνθέσεων καθόλου «δύσκολων» και ταυτοχρόνως απαιτητικών, συνδυάζοντας πρωτοπορία και λαϊκότητα μ’ έναν σπάνιο τρόπο. Επίσης το πώς χρησιμοποιούν τις φωνές τους, οι Fujii, Takeharu και Yoshida, στο “Walking through the border town” και κυρίως στο “Mountain gnome” είναι κάτι που πρέπει να σημειωθεί –όταν ειδικά στο δεύτερο track οι φωνές θυμίζουν noise και electronic– και όλα αυτά σε συνδυασμό με το εντελώς μοναδικό ρυθμικό τμήμα του κουαρτέτου, που, σε κάθε σύνθεση, ξαφνιάζει με την ορμή και την εφευρετικότητά του (ακούς το progressive κλείσιμο του “Burning wick” και κάπως έτσι αντιλαμβάνεσαι πως δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να αντισταθεί σε τέτοιες παίκτριες και τέτοιους παικταράδες).
Απίθανος δίσκος, για άλλη μια φορά απ’ αυτούς τους ακατάβλητους Ιάπωνες!
Επαφή: www.satokofujii.com/

NATSUKI TAMURA / SATOKO FUJII από την παραγωγή στην κατανάλωση

Το ντουέτο Natsuki Tamura / Satoko Fujii είναι γνωστό τοις πάσι. Τέλος πάντων είναι γνωστό στους ανθρώπους που διαβάζουν τις τζαζ αναρτήσεις του δισκορυχείου. Λέμε για δύο ιάπωνες καλλιτέχνες, που συμβιώνουν στην Τέχνη και τη ζωή πολλά χρόνια τώρα – έχοντας πάντα κάτι καινούριο να πούνε και περαιτέρω να το μοιραστούν αυτό το καινούριο με τον κόσμο. Είναι πάμπολλα τα live που έχουν δώσει οι δυο τους, είτε ως σχήμα ντούο είτε μαζί με άλλους συναδέλφους τους, ενώ πάμπολλοι είναι και οι ανάλογοι δίσκοι – αν σκεφθούμε πως υπάρχουν, ούτε λίγο ούτε πολύ, δέκα ηχογραφημένα ντουέτα τους (χωρίς να υπολογίζουμε όλες τις άλλες δεκάδες συνυπάρξεις τους). Το πιο πρόσφατο ντούο-άλμπουμ των Natsuki Tamura / Satoko Fujii αποκαλείται “Ki” [Libra Records, 2025] και είναι ηχογραφημένο στο Orpheus Recording Studio του Τόκιο στις 15 Ιουλίου 2025. Δύο μόλις μήνες αργότερα, στις 19 Σεπτεμβρίου 2025, το “Ki”, ως CD, θα ήταν διαθέσιμο στους απανταχού φίλους των δύο και της μουσικής τους.

Το πρώτο που αξίζει κανείς να σχολιάσει είναι αυτό ακριβώς. Το πόσο γρήγορα περνούν τα CD της Fujii και του Tamura από την τεχνική παραγωγή στη φυσική μορφή. Αυτό το έχω παρατηρήσει και με άλλα άλμπουμ τους, και μπορώ να πω πως πάντα με εντυπωσίαζε. Τα sessions των δύο είναι «φωτογραφίες», που πρέπει να εμφανισθούν όσο πιο γρήγορα γίνεται αποτυπώνοντας συγκεκριμένες στιγμές, συναισθηματικές, ψυχολογικές, καλλιτεχνικές και άλλες. Νοούνται, δε, για τους ίδιους, ως ντοκουμέντα, που καταγράφουν συγκεκριμένες φάσεις και που μοιάζει κάπως σαν να «ακυρώνονται» μέσα στο πέρασμα των χρόνων. Σαν να «κιτρινίζουν» και να μένουν μόνον οι αναμνήσεις. Κάποιος κώδικας της ιαπωνικής ψυχής πρέπει να είναι αυτός, που δίνει αξία σε ό,τι γίνεται τη στιγμή που γίνεται, αλλιώς δεν εξηγείται...
Το δεύτερο που πρέπει να πούμε σε σχέση με το “Ki”, είναι πως αποτελείται από επτά συνθέσεις του Tamura και από μία, την τελευταία, της Fujii. Εν αντιθέσει με ό,τι θα ανέμενε ο φίλος και η φίλη των μουσικών τους, εδώ δεν έχουμε σκληρές avant και improv αποτυπώσεις. Δεν υπάρχει το πείραμα και οι εξερευνήσεις των δυνατοτήτων των οργάνων. Τα multiphonics του Tamura και τα ταχύτατα ιλιγγιώδη clusters της Fujii. Απεναντίας υπάρχει πολύς λυρισμός και πολύ συναίσθημα. Υπάρχει «εσωτερική» επικοινωνία, χάρη, και κυρίως μια άλλου τύπου ζωντάνια. Λιγότερο εξωστρεφής και πιο... χαμηλών τόνων.
Το “Ki” είναι, σίγουρα, ένα διαφορετικό άλμπουμ, για την δισκογραφία των δύο. Περισσότερο συναισθηματικό, έχει τον τρόπο να σε οδηγεί χαλαρά και ήπια σε πιο ευθείς δρόμους, χωρίς ποτέ να γίνεται μπλαζέ ή αδιάφορο. Η μουσική των Tamura / Fujii, θέλω να πω, δεν είναι υποτονική, ούτε ambient, ατμοσφαιρική και τα συναφή. Αν και αργή στην ανάπτυξή της, επί της ουσίας πρόκειται για μια παλλόμενη σύγχρονη jazz, που δίνει έμφαση στη μελωδία, έχοντας ταυτοχρόνως τη δύναμη να σε κινητοποιεί, σαν ακροατή, μέσω μιας μοναδικής υπόγειας έντασης. Πρέπει ν’ ακούσεις, για να αντιληφθείς πως εδώ δεν έχουμε κάτι που να προσεγγίζει το nordic ή το ECM κλίμα.
Επαφή: www.satokofujii.com, www.natsukitamura.com

KAZE & KOICHI MAKIGAMI με επέκταση στον φωνητικό αυτοσχεδιασμό

Οι Kaze (Christian Pruvost τρομπέτα, φλούγκελχορν, Natsuki Tamura τρομπέτα, φωνή, Satoko Fujii πιάνο, Peter Orins ντραμς) είναι ένα σχήμα, που μας απασχολεί συχνά εδώ στο blog, καθώς έχουμε γράψει για τα περισσότερα από τα CD του, αρχής γενομένης με το “Tornado” του 2013, που ήταν το δεύτερο άλμπουμ τους (μετά το “Rafale” του 2011). Υπάρχουν δε κείμενα στο blog και για τα άλμπουμ των Kaze με την χειρίστρια των ηλεκτρονικών Ikue Mori, όπως και για το άλμπουμ “June” (2017) των Trouble Kaze (μιας επέκτασης των Kaze, με επιπλέον πιάνο και ντραμς). Άρα οι φίλοι του Δισκορυχείου, που παρακολουθούν τις reviews της πιο προχωρημένης jazz, έχουν σίγουρα μια εικόνα γι’ αυτό το γκρουπ, που δεν παύει να μας τροφοδοτεί με αληθινά συναρπαστικά άλμπουμ.
Αυτά είχαμε σημειώσει λίγο παλαιότερα και τα επαναλαμβάνουμε και τώρα, με αφορμή το πιο νέο άλμπουμ των Kaze, που αποκαλείται “Shishiodoshi” [Circum-Disc / Libra Records, 2025] και στο οποίο συνεργάζονται με τον ιάπωνα τραγουδιστή-βοκαλίστα, φλαουτίστα και τρομπετίστα Koichi Makigami (παλιά καραβάνα και αυτός, καθώς βρίσκεται στη σκηνή από το τέλος των 70s, με το ψαγμένο ποπ σχήμα Hikashu στην αρχή, και με άλλα διάφορα στην πορεία).

Ο Makigami έχει φυσικά και προσωπική δισκογραφία, όπως και συνεργασίες (με Derek Bailey, John Zorn, Phil Minton, Gordon Grdina κ.ά.) και γενικώς αποτελεί μία περίπτωση στο προχωρημένο improv κύκλωμα, κυρίως λόγω της ικανότητάς του στα αλλόκοτα φωνητικά και τους βοκαλισμούς του (στην ιαπωνική), που δεν είναι εύκολο να περιγραφούν με λόγια, και που, σε κάθε περίπτωση, διαφοροποιούν άμεσα τα άλμπουμ στα οποία συμμετέχει. Κάπως έτσι συμβαίνει και με το “Shishiodoshi” των Kaze.
Στο CD αυτό καταγράφονται μόλις τρία tracks. Το 25λεπτο “Make a change” (σύνθεση του Tamura), το 20λεπτο “Shishiodoshi” (σύνθεση και των πέντε, Kaze + Makigami), συν το 16λεπτο “Inspiration 2” (σύνθεση του Tamura).
Το πρώτο είναι ένα εξωφρενικό κομμάτι, τελείως απονενοημένο στην εξέλιξή του, με παιξίματα στο κόκκινο απ’ όλη την ομάδα και με τον Makigami να παρουσιάζει όλο το «οπλοστάσιό» του στον φωνητικό αυτοσχεδιασμό, δίνοντας μία εξωφρενική παράσταση, αφήνοντας τον ακροατή με... ανοιχτό το στόμα. Έκπληξη; Απορία; Ασυζητητί – μαζί με στιγμές που μπορεί να φέρνουν ακόμη και το γέλιο, αλλά μαζί κι ένας σταθερός θαυμασμός, για όλα όσα βγαίνουν από το στόμα ενός ανθρώπου. Ο συναγωνισμός του δε (διάβαζε «διάλογος») με την τρομπέτα του Tamura στον άναρθρο λόγο και τα multiphonics, είναι σίγουρα ένα από τα highlights του δίσκου.
Στο δεύτερο φερώνυμο κομμάτι τα πράγματα μοιάζουν (μοιάζουν λέμε) πιο κατασταλαγμένα. Υπάρχει, τέλος πάντων, μία περισσότερο λογικοφανή εξέλιξη έως κάποιο σημείο, αν και υποχθόνια θορυβώδης, με τους Kaze να δημιουργούν ένα υπαινικτικό σκηνικό (με το πιάνο, το φλάουτο και την τρομπετική μελαγχολία να κυριαρχούν), πριν η κατάσταση αρχίσει να αγριεύει, μετά τη μέση και προς το τέλος του track, όταν ο Makigami θα αναλάβει και πάλι τα ηνία.
Τέλος, το “Inspiration 2” ξεκινά με αναπαράσταση ήχων της φύσης, πριν αρχίσει να εξελίσσεται, και αυτό, σε ακόμη μία παράσταση έξω από συμβάσεις και περιγραφές, με εκτεταμένη χρήση κρουστών, μα και εξώκοσμων φωνητικών, πριν από το καταιγιστικό σόλο πιάνο της Fujii και το σύντομο ομαδικό κλείσιμο.
Μοναδικό άκουσμα!
Επαφή: www.satokofujii.com

SATOKO FUJII THIS IS IT! μήνυμα

Ένα από τα δεκάδες σχήματα, μέσω των οποίων αναπτύσσει τις αισθητικές και άλλες τινές απόψεις της η ιαπωνίδα πιανίστρια, συνθέτρια και αυτοσχεδιάστρια Satoko Fujii είναι και οι This is It! – ένα trio, το οποίον αποτελούν, πέραν της ιδίας, ο Natsuki Tamura τρομπέτα και ο Takashi Itani ντραμς, κρουστά. Οι This is It! έχουν ένα πρώτο άλμπουμ, το “1538”, από το 2018, ένα δεύτερο, το “Mosaic” από το 2021 (για το οποίον υπάρχει review στο blog), ενώ επανέρχονται τώρα με το τρίτο CD τους, που αποκαλείται “Message” [Libra Records, 2025] και το οποίο είναι ηχογραφημένο στην Shibuya του Τόκιο στις 8 Οκτωβρίου του 2024.

Το άλμπουμ αυτό περιλαμβάνει έξι συνθέσεις (όλες ανήκουν στην Fujii) και κινείται, οπωσδήποτε, στο χώρο της σύγχρονης jazz-avant. Ο αυτοσχεδιασμός αποτελεί, πάντα, μέρος της ανάπτυξης των θεμάτων, αλλά τα θέματα, στη βάση τους, είναι γραμμένα. Υπάρχουν κάποιοι κανόνες θέλω να πω, έστω και χαλαροί, που τα διέπουν, με τους τρεις οργανοπαίκτες να εκμεταλλεύονται τις μεσαίες και μεγάλες διάρκειες προκειμένου να αναπτύξουν τους προβληματισμούς τους. Εννοώ πως η συνταγή και η διαδικασία είναι γενικώς γνωστή, σ’ αυτού του τύπου τις ηχογραφήσεις, χωρίς τούτο να σημαίνει πως είναι γνωστό και το οριστικό αποτέλεσμα, εκείνο που φθάνει στ’ αυτιά μας – αφού αυτό εξαρτάται από τις προσωπικότητες των οργανοπαικτών, τις εμπειρίες τους, μα και τις διαθέσεις της στιγμής. Υπάρχει λοιπόν μια κάποια προεργασία και στο “Message”, αλλά όλα πήραν μορφή εκείνη τη συγκεκριμένη ημέρα της εγγραφής – μια εγγραφή, που, συνήθως, είναι «μια κι έξω» και, σε κάθε περίπτωση, με πολύ προσεκτική χρήση της (μεταγενέστερης) μείξης.
Το πιο εντυπωσιακό κομμάτι του δίσκου είναι το 13λεπτο “Falafel feast”, που διαθέτει έντονους oriental υπαινιγμούς (κάτι όχι σύνηθες στον κόσμο της Fujii), το “Ernesto”, που το γνωρίζουμε από το πιάνο-σόλο άλμπουμ της Ιαπωνίδας “Hazuki” (2020), που αναφέρεται στον Che και το οποίον εδώ προσαρμόζεται στις ανάγκες ενός τρίο, το έντονο και δυναμικό “Never mind”, με το «ανοιχτό» drumming στην εισαγωγή, το διαδοχικό ανέβασμα του volume και τα συνεχή γεμίσματα από τον Itani, και ακόμη το λυρικό “Cryptography”, με την Fujii και τον Tamura να προσφέρουν και αυτή την πλευρά του εαυτού τους, χωρίς βεβαίως να απουσιάζει και σε τούτη την περίπτωση η δύναμη και το πάθος των παιξιμάτων.
Χοντρικά έχουμε να κάνουμε με ακόμη ένα απολαυστικό άλμπουμ των This is It!, που διαθέτει και εκτεταμένη «ιαπωνικότητα», αλλά και έτερες αναφορές, που, οπωσδήποτε, ανανεώνουν το ενδιαφέρον μας γι’ αυτούς.
Επαφή: www.satokofujii.com

SATOKO FUJII TOKYO TRIO το τρίτο άλμπουμ του

Το Satoko Fujii Tokyo Trio είναι ένα νέο σχετικώς σχήμα της ιαπωνίδας πιανίστριας, συνθέτριας και αυτοσχεδιάστριας Satoko Fujii, που ήδη έχει καταγραφεί δύο φορές – σε δύο άλμπουμ, για τα οποία υπάρχουν οι σχετικές reviews στο blog. Το ένα ήταν το “Jet Black” (2023) ηχογραφημένο στις 21 Μαρτίου 2023, στο χώρο Koendori Classics, στην περιοχή Shibuya, του Τόκιο και το άλλο το “Moon on the Lake’ (2021), ηχογραφημένο στο Pit Inn, στην Shinjuku, του Τόκιο, στις 15 Σεπτεμβρίου 2020. Τώρα στρίβει στο player το πιο νέο CD του trio, που αποκαλείται “Dream a Dream” [Libra Records, 2025] και το οποίο είναι γραμμένο σε στούντιο του Παρισιού (Sextan) στις 22 Μαΐου 2024 – εκεί όπου είχε γραφτεί και το “Yama Kawa Umi” (2024) των Satoko Fujii-Natsuki Tamura-Ramón López, για το οποίο επίσης έχουμε πει τα σχετικά στο δισκορυχείον.

Έχουμε, λοιπόν, να κάνουμε με το πρώτο στούντιο άλμπουμ του Satoko Fujii Trio, το οποίο αποτελούν, πέραν της Fujii, οι Takashi Sugawa (γενν. 1982) μπάσο και Ittetsu Takemura (γενν. 1989) ντραμς. Το σετ αποτελείται από πέντε συνθέσεις της Fujii, που έχουν τίτλους “Second step” (11:34), “Dream a dream” (18:51), “Summer day” (8:53), “Rain drop” (6:30) και “Aruku” (10:39).
Εκείνο, που αντιλαμβάνεσαι από το ξεκίνημα ήδη του δίσκου, τα πρώτα δύο tracks, που διαρκούν σχεδόν μισή ώρα είναι πως υπάρχει μία άνεση του σχήματος να διαχειρίζεται τις αργές ταχύτητες και το ανεπαίσθητο. Οι παύσεις που μοιάζουν και έχουν την διάρκεια των αναπνοών, τα συνεχή γεμίσματα από τα κρουστά και το πιάνο κυρίως, οι μονόλογοι του κοντραμπάσου και βεβαίως το γενικώς «ανεξερεύνητο» είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά της μουσικής της Fujii, που αναπτύσσεται κατά ελαφρά και ήσυχα κύματα, αβίαστα, φυσικά, δίχως να προκαλεί φαινομενικά, δημιουργώντας κυρίως υπαινικτικές καταστάσεις.
Παίξιμο στα πιατίνια ή και στην περιφέρεια του ταμπούρου, κοντραμπάσο με δοξάρι, όπου απαιτείται, προκειμένου το κλίμα να γίνει περισσότερο υποβλητικό, και βεβαίως πιανιστικά σόλο ή παιξίματα γενικώς άλλοτε σχεδόν θωπευτικά και άλλοτε γεμάτα με δυνατό παλμό και εσωτερική ένταση.
Σίγουρα ένα διαφορετικό piano-trio άλμπουμ, απ’ αυτά που δεν ακούς από τα ευρωπαϊκά ή τα αμερικανικά σύνολα.
Επαφή: www.satokofujii.com/

NATSUKI TAMURA / SATOKO FUJII / RAMÓN LÓPEZ παρισινό το session, πολωνική η εταιρεία

Το ζεύγος, και στη ζωή, Satoko Fujii-Natsuki Tamura, ή Tamura-Fujii αν προτιμάτε, συνεχίζει ακάθεκτο τις ηχογραφικές δραστηριότητές του σε κάθε γωνιά του κόσμου – όπου τέλος πάντων υπάρχουν άνθρωποι, που να αντιλαμβάνονται και να εκτιμούν τη σημαντικότητά τους στο χώρο της creative music. Τώρα, συναντάμε και τους δύο σ’ ένα γαλλικό session (Studio Sextan, Παρίσι, 19 Νοεμβρίου 2023), το οποίο μοιράζονται με τον γνωστό μας ισπανό ντράμερ Ramón López. Fujii και López είχαν συνεργαστεί και για το άλμπουμ “Confluence” [Libra Records, 2019], για το οποίο υπάρχει review στο blog, ενώ και οι τρεις μαζί έχουν αποτυπώσει και πάλι τις μουσικές τους στο CD “Mantle” [Not Two, 2020]. Από την πολωνική Not Two κυκλοφορεί και η πιο πρόσφατη συνεργασία του τρίο, που αποκαλείται “Yama Kawa Umi” (2024) – κλεισμένη σ’ αυτές τις πολύ σκληρές, χαρτονένιες, gatefold συσκευασίες, που χαρακτηρίζουν τις δουλειές της εταιρείας.

Κατ’ αρχάς να πούμε πως οι λέξεις “yama”, “kawa” και “umi” σημαίνουν βουνό, ποτάμι και θάλασσα, και πως οι τίτλοι των κομματιών εμπεριέχουν κι ένα κάποιο προγραμματικό στοιχείο – υπό την έννοια πως οι μουσικές των Ιαπώνων (χοντρικώς τα οκτώ από τα νέα κομμάτια) διαθέτουν φυσικές ροές. Αναπαριστούν, θέλω να πω, κάποιες φυσικές διαδικασίες, τις οποίες έχουν απλοποιήσει-κωδικοποιήσει οι Fujii-Tamura και περαιτέρω προσαρμόσει στις απαιτήσεις μιας αυτοσχεδιαστικής διαδικασίας-επικοινωνίας.
Έτσι, τίτλους σαν τους “Headwaters” (Κεφαλόβρυσο), “Sparkling water” (Ανθρακούχο νερό), “Cold water” (Κρύο νερό), “Dusk sky” (Ο ουρανός το σούρουπο), “Yama kawa umi” (Βουνό, ποτάμι, θάλασσα) κ.λπ. τους αντιλαμβάνεσαι, κάθε φορά, ως εναλλακτικές εκδοχές ηχητικών ροών, που έχουν τον τρόπο, να σε μετατοπίζουν από ένα λυρικό περιβάλλον, με στοιχεία αρκούντως συναισθηματικά, προς ένα περισσότερο δυναμικό, που βασίζεται σε καταρρακτώδη στοιχεία κίνησης – εντός των οποίων ο Ramón López, με το κρουστό σετ του, δρα, πάντα, σε παράλληλους άξονες (με εκείνους των Fujii-Tamura), προσθέτοντας, είτε με τις ομοβροντίες του είτε με τους πιο χαλαρούς ρούλους του, νέες εκφραστικές διεξόδους.
Οι φίλοι και οι φίλες των «δημιουργικών μουσικών» θα βρουν εδώ, ασυζητητί, καταστάσεις που να τους ενδιαφέρουν.
Επαφή: www.nottwo.com

KEIJI HAINO / NATSUKI TAMURA αναπάντεχη συνεργασία

Να εδώ μια τελείως αναπάντεχη ή έστω κάπως αναπάντεχη συνεργασία ανάμεσα σε δύο ιάπωνες μουσικούς, που, ο καθένας στο χώρο του, είναι κάτι πολύ μεγάλο. Λέμε για τον κιθαρίστα Keiji Haino και για τον τρομπετίστα και μαζί percussion player Natsuki Tamura.

Η συνεύρεσή τους συνέβη στο φεστιβάλ Aremo Koremo, που έλαβε χώρα στο Pit Inn, στην Shinjuku του Tokyo, τον Ιανουάριο του 2024 και είναι αυτή ακριβώς η ζωντανή συνεργασία, που καταγράφηκε σε τούτο το περιποιημένο CD (περιποιημένα, με obi, ένθετα κτλ., είναι όλα τα CD της Libra Records), κάτω από την ονομασία “What Happened There?” (2025). Βασικά λέμε για ένα track (με τίτλο ίδιο με εκείνον του δίσκου) διάρκειας τριάντα έξι περίπου λεπτών (στο CD, όταν το τοποθετείς στο player ξεχωρίζουν τέσσερα tracks), στο οποίο ακούς κιθάρα, τρομπέτα, φωνές και κρουστά.
Το παράξενο εδώ είναι πως πριν απ’ αυτό το live δεν είχαν παίξει ποτέ μαζί οι Haino και Tamura, και πως για πρώτη φορά θα δοκίμαζαν να συνυπάρξουν πάνω στη σκηνή του Pit Inn, σ’ ένα μαραθώνιο φεστιβάλ προχωρημένης μουσικής, που είχε υπό την επίβλεψή του το γνωστό ζευγάρι Fujii-Tamura.
Συνέβη λοιπόν, και είναι αυτό που ακούμε στο “What Happened There?”... και αν αναρωτιέστε, κι εσείς, τι ακριβώς συνέβη ή τι περίπου συνέβη σ’ εκείνο το live, μας το περιγράφουν, εδώ, οι Haino και Tamura, όσο πιο καλά μπορούν.
Μουσική ελεύθερη βεβαίως, αυθόρμητη και αυτοσχεδιαστική, γεμάτη από τις εμπειρίες στα πάλκα και τα στούντιο των δύο μουσικών – που μπορεί, εκ πρώτης, να φαίνονται αταίριαστοι, αλλά, στην πράξη, έχουν πολλά κοινά σημεία. Το λέμε, επειδή και οι δύο παίζουν πάνω στις κόψεις των ξυραφιών, «παντρεύοντας» rock, jazz, avant-garde, free-improv, experimental και abstract μουσική και άλλα διάφορα βεβαίως, με πρώτο όλων την «ιαπωνικότητα» –δεν είναι άσχετο αυτού το γεγονός πως εδώ ακούμε πολύ ιαπωνικό λόγο, και από τους δύο performers, κάτι που, ασυζητητί, τους φέρνει ακόμη πιο κοντά– προτείνοντας αμφότεροι μία παράσταση, ένα ακρόαμα τέλος πάντων καθηλωτικό, στη μεγαλύτερη διάρκειά του, με στιγμές αληθινά απογειωτικές, που μπορεί να σε φέρνουν μέχρι και στα όριά σου σαν ακροατή.
Ξέρουν οι Ιάπωνες απ’ αυτά, όσο ελάχιστοι άλλοι στον κόσμο.
Επαφή: www.natsukitamura.com  

SATOKO FUJII GEN σε υψόμετρο 1100 μέτρα

Ένα ξεχωριστό άλμπουμ για τα δισκογραφικά δεδομένα της ιαπωνίδας πιανίστριας, συνθέτριας και αυτοσχεδιάστριας Satoko Fujii έχουμε εδώ. Αποκαλείται “Altitude 1100 Meters” [Libra Records, 2025] και συνετέθη λίγο πριν από τα 65α γενέθλιά της, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 2023. Το «ξεχωριστό» της παρούσης ηχογράφησης έχει να κάνει με το γεγονός πως, για πρώτη φορά, η Fujii συνθέτει για έγχορδα – καθώς στο εξαμελές σχήμα GEN, μέσω του οποίου, μας παρουσιάζει τούτη τη νέα δουλειά της, ακούγονται τέσσερα έγχορδα, μαζί με πιάνο και ντραμς. Το έργο αυτό δημιουργήθηκε στα υψίπεδα του Nagano (τόπος διαμονής των γονιών της συνθέτριας), σε 1100 μέτρα πάνω από τη θάλασσα, κοντά ή μέσα στη φύση τέλος πάντων, και αυτό, οπωσδήποτε, επηρέασε την Fujii καθ’ όλη την διάρκεια της σύνθεσης. Το άλμπουμ βεβαίως ηχογραφήθηκε στο Tokyo (στο χώρο Koendori Classics, στην περιοχή Shibuya, τον Μάρτιο του 2024), αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν «κουβαλά» τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δημιουργήθηκε.

Ενδιαφέρον έχει επίσης το σχήμα, με το οποίο παρουσιάζει η Fujii το “Altitude 1100 Meters”. Λέμε για ένα σεξτέτο, λοιπόν, αποτελούμενο από τέσσερις γυναίκες, τις Yuriko Mukoujima βιολί, Ayako Kato βιολί, Atsuko Hatano βιόλα, ηλεκτρονικά και Satoko Fujii πιάνο, συν τους Hiroshi Yoshino μπάσο και Akira Horikoshi ντραμς.
Τώρα, τα πέντε tracks, που έχουν μέσες και μεγάλες διάρκειες (από 7:49 έως 19:49) έχουν... φυσικούς και κάπως προγραμματικούς τίτλους, σαν τους “Morning haze”, “Morning sun”, “Early afternoon”, “Light rain” και “Twilight”, και θα μπορούσε να υποστηρίξει κάποιος πως απεικονίζουν συγκεκριμένες συναισθηματικές, ψυχολογικές και φυσικές καταστάσεις. Εννοώ πως έχοντας στο νου σου τις συνθήκες κάτω από τις οποίες γράφτηκαν όλα αυτά τα tracks, μπορείς να παρακολουθήσεις πιο εύκολα την ηχογραφημένη ανάπτυξή τους – και αυτό συμβαίνει, εν ολίγοις, εδώ. Είναι χαρακτηριστικά, με άλλα λόγια, τα glissandi, στα βιολιά στην εισαγωγή του “Morning haze”, τα ούλτρα δυναμικά και ελεύθερα στοιχεία στο “Morning sun”, που αποδίδουν κατά κάποιον τρόπο την κυριαρχία του ζωογόνου ήλιου επί της καθημερινότητας, η άγρια κινητικότητα και η ζωντάνια του “Early afternoon”, που «πιάνει» κάτι ή και συμβολίζει μια αιχμή της παραγωγικότητας, με τα δύο τελευταία συνθέματα (“Light rain”, “Twilight”) να συνεισφέρουν με τις πιο παραδοσιακές νύξεις τους σε καταστάσεις, που μπορεί να αφορούν ακόμη και ένα διαλογιστικό περιβάλλον.
Όλα αυτά τα ωραία... είναι ωραία, όχι, βεβαίως, όταν τα περιγράφεις, αλλά όταν τα ακούς να αναπτύσσονται, έχοντας κατά νου τον τόπο, τον χώρο, τον χρόνο και τους ανθρώπους.
Ένα σπουδαίο άλμπουμ σύγχρονης μουσικής!
Επαφή: www.satokofujii.com

KIRA KIRA στην εμπροσθοφυλακή του avant-jazz-improv-rock

Σημαντικότατο γκρουπ της σύγχρονης avant-jazz-improv-rock σκηνής, οι Kira Kira έχουν έτοιμο το δεύτερο άλμπουμ τους –μετά από εκείνο το περιβόητο “Bright Force” [Libra Records, 2018], για το οποίο έχουμε γράψει παλαιότερα στο blog–, το οποίον αποκαλείται “Kira Kira Live” [Alister Spence Music, 2024]. Πρόκειται, λοιπόν, για την αποτύπωση των εμφανίσεων των Kira Kira στην Ιαπωνία, τον Ιανουάριο του 2024 (με ηχογραφήσεις από την Nagoya στις 14 εκείνου του μήνα, και από το Tokyo, στις 19), το οποίο φέρει για μία ακόμη φορά αυτό το γκρουπ στην... εμπροσθοφυλακή της εμπροσθοφυλακής.
Να υπενθυμίσουμε πως Kira Kira είναι οι Natsuki Tamura τρομπέτα, Alister Spence fender rhodes, εφφέ, προετοιμασίες, κρουστά, Satoko Fujii πιάνο, προετοιμασίες και Tatsuya Yoshida ντραμς και πως σε σχέση με την line-up του πρώτου CD υπάρχει διαφοροποίηση μόνο στη θέση του ντράμερ (τότε ο Ittetsu Takemura, τώρα ο Yoshida).

Στο “Kira Kira Live” καταγράφονται πέντε κομμάτια, και ας τα δούμε ένα-ένα.
Το εισαγωγικό “Vertical rainbow” (8:49) (σύνθεση του Yoshida) ξεκινά ήπια, αυτοσχεδιαστικά με κρουστά, φωνές και πιανιστικούς θορύβους, μένοντας σ’ ένα τελετουργικό μοτίβο, με υποχθόνιες συχνότητες, προσομοιώσεις φυσικών ήχων, και διαρκή γεμίσματα, απ’ όλα τα όργανα, που ακούγονται σε ρυθμό... κατολίσθησης. Ένα άπιαστο σόλο ντραμς από τον Yoshida κόβει το κομμάτι στη μέση, με το fender του Spence, το πιάνο της Fujii και την τρομπέτα του Tamura να δημιουργούν ένα σπιντάτο πλαίσιο ηλεκτρικής jazz, με πολλά free στοιχεία στην πορεία.
Στο “Bolognaise” (9:47) (σύνθεση της Fujii) οι αρχικές πρωτοβουλίες ανήκουν στον Yoshida και τον Tamura, ο οποίος παίζει με τον γνωστό θρασύ τρόπο του, «σχίζοντας», συνεχώς, το ελεύθερο ρυθμικό πλαίσιο που δημιουργούν τα ντραμς. Οι φωνές των μουσικών στην πορεία δίνουν στη σύνθεση μια αρχαΐζουσα όψη, ενώ, στη συνέχεια, οι ρεαλιστικές διαστάσεις από το rhodes, το πιάνο και την τρομπέτα, δημιουργούν ένα περισσότερο λυρικό περιβάλλον, πριν από το οριστικό και σκληροτράχηλο κλείσιμο.
Στο σχεδόν 14λεπτο “Green energy” (σύνθεση του Spence) το ξεκίνημα είναι καθαρά υποβλητικό, ψυχεδελικό σχεδόν, με πιάνο, rhodes και κρουστά να δημιουργούν μία τελείως «φευγάτη» προοπτική, «επηρεάζοντας» και την τρομπέτα του Tamura, που παρόλο τα οξέα timbre της εντάσσεται αρμονικά στο σύνολο. Το προοδευτικό ανέβασμα της έντασης καθορίζει τη σύνθεση, σε μια οριακή φάση της, πριν από το υποβολιμαίο σόλο της Fujii στο πιάνο, και το τελικό εντυπωσιακό και πλήρως «αποδεκτό» κλείσιμο.
Στο προτελευταίο 9λεπτο “Cat parade” (σύνθεση του Tamura) το πιάνο (μαζί με την προετοιμασία του) είναι ο βασικός πρωταγωνιστής στην αρχή, ορίζοντας ένα χώρο, που φθάνει έως την σιωπή. Η σκυτάλη περνάει αμέσως μετά στον Spence, για ένα έξτρα σόλο στο rhodes, με την σύνθεση να προσφέρει ένα επιπλέον... ροκ ντεμαράζ, συν ένα ακόμη σόλο ντραμς, πριν από το ομαδικό κλείσιμο.
Το “Kira Kira Live” θα ολοκληρωθεί με το 16λεπτο “Kite” (σύνθεση του Tamura). Εδώ (και) μέσω των προετοιμασιών θα αναπτυχθεί ένα ακόμη εύπλαστο πλαίσιο, με συνεχή breaks στα ντραμς, και με τα υπόλοιπα όργανα να παρατάσσονται το ένα μετά το άλλο, σε μια σειρά, προσφέροντας συνεχείς ανατροπές, με διαδοχικές εκρήξεις και νηνεμίες, οριακά ομαδικά παιξίματα και σόλι, τα οποία δεν εκβιάζουν την προσοχή του ακροατή. Απλώς την κερδίζουν με την αυτοσχεδιαστική τελειότητά τους.
Επαφή: www.alisterspence.com, https://alisterspence.bandcamp.com/album/kira-kira-live

SATOKO FUJII QUARTET μετά από χρόνια ξανά σε κίνηση το συναρπαστικό κουαρτέτο

Το κουαρτέτο της ιαπωνίδας πιανίστριας Satoko Fujii ήταν ανενεργό για πολλά χρόνια. Σχηματίστηκε στην αρχή των 00s από τους Natsuki Tamura τρομπέτα, Satoko Fujii πιάνο, Hayakawa Takeharu μπάσο και Tatsuya Yoshida ντραμς (από Ruins, Acid Mothers κ.λπ.), δίνοντας πέντε άλμπουμ στο διάστημα 2001-2007, για να ξανασφίξει τις σχέσεις του μόλις πρόσφατα, τον Απρίλιο του 2024, όταν θα ηχογραφούσε στα Orpheus Recording Studios του Τόκυο το παρόν “Dog Days of Summer” [Libra Records, 2024]. Το σχήμα αυτό είναι ένα από τα πιο... rock της Ιαπωνίδας, και αυτό, οπωσδήποτε, το κάνει διαφορετικό.

Σε χοντρές γραμμές θα μπορούσες να το χαρακτηρίσεις και jazz-rock το Satoko Fujii Quartet, μ’ έναν τρόπο ανατρεπτικό όμως – καθότι ό,τι πράττουν οι συγκεκριμένοι μουσικοί έχει εντός του στοιχεία ανατροπής, είτε σε σχέση με τα παιξίματα, είτε σε σχέση με τις διαμορφώσεις των κομματιών που ποτέ δεν ακολουθούν την πεπατημένη. Εδώ τα ηλεκτρικά vibes τα προσδίδει βασικά ο Takeharu με το ηλεκτρικό μπάσο του, που μπορεί να το μετατρέπει και σε κιθάρα ενίοτε με τα πεντάλια του – ενώ και η ορμή του rock δεν λείπει από τα χτυπήματα του Yoshida, που πολλές φορές είναι εκείνος που δίνει το σύνθημα για το οργανικό ξεπάστρεμα (άκου ας πούμε το “Metropolitan expressway”).
Το σχήμα παίζει τρομερά πυκνά και συνεκτικά, με τις συνθέσεις (όλες της Fujii) να ακούγονται... πληθωρικές και ογκωδέστατες. Σε όλα τα κομμάτια μπορείς να εντοπίσεις κάποια ροκ στοιχεία, αν και το “Haru wo matsu” (στη θέση 2), με το σόλο μπάσο του Takeharu στην αρχή, την πιανιστική συνέχεια και την εμπλοκή όλου του γκρουπ, μετά το τρίτο λεπτό, συν το σόλο ντραμς στο τέλος είναι χαρακτηριστικό της αντίληψης των Ιαπώνων για την δυνατή ηλεκτρική μουσική.
Ακόμη και το μικρότερο κομμάτι σε διάρκεια, το 5:45 λεπτών “A parcel for you” σε αποζημιώνει, ως ακροατή, με το καμπανωτό μπάσο και το εξουθενωτικό drumming, συν τον πιανιστικό και τρομπετικό ξεσηκωμό, που ετοιμάζουν οι Fujii και Tamura, με το 11λεπτο “Circle dance” να αποτελεί από μόνο του μια δοκιμασία – και για τα woofers των ηχείων μας και για τ’ αυτιά μας. Τεράστιοι μουσικοί σε σπάνιας δύναμης και λειτουργικότητας συνθέσεις.
Το άλμπουμ θα ολοκληρωθεί με δύο 7λεπτα κομμάτια, τα “Low” και “Dog days of summer” – με το πρώτο να μας συστήνει κατά κάποιο τρόπο τους τέσσερις οργανοπαίκτες και με το δεύτερο (και έσχατο) να μας αποτελειώνει μέσα από ένα... jazz-rock παρανάλωμα.
Δίσκος της χρονιάς. Ένας από τους πολύ λίγους τέλος πάντων.
Επαφή: www.satokofujii.com