ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 374

28/5/2021
Αυτό το είχα αγοράσει με το που βγήκε, το 1983. Δεν θυμάμαι, αυτή τη στιγμή, να είχα ακούσει άλλο ελληνικό ραπ νωρίτερα...
https://www.youtube.com/watch?v=JyZwT2pZY4g

28/5/2021
Βγαίνει ο άλλος και σου λέει... δεν γουστάρεις το ραπ.
Για κάτσε ρε μεγάλε, πόθεν το συμπέρασμα; Όταν εγώ άκουγα τα αριστουργήματα του ραπ, στα μέσα του ’80, εσύ ήσουν ακόμη αγέννητος... Για κάνε μας τη χάρη...
https://www.youtube.com/watch?v=vp3XE9gL5ck

28/5/2021
Για την ενσωμάτωσή μας στην Ευρώπη:
«Δεν θα μπορέσουμε ποτέ να απαλλαγούμε, ούτε να ελευθερωθούμε, διότι θα είναι μία επιλογή μας, ενώ επί τουρκοκρατίας έγινε μία υποταγή μας, αυτή είναι η διαφορά».

Ακούστε τον να τα λέει κιόλας, ο ίδιος, στα σχόλια...

28/5/2021
Ακούγοντας το κομμάτι του Μιθριδάτη, επιβεβαιώνω, για μένα, κάποια προφανή πράγματα.
Στο χιπχόπ ενδιαφέρον έχουν μόνο τα λόγια, που είναι αυτό που αποκαλούμε street poetry. Η μουσική είναι ασήμαντη και ο μόνος ρόλος της είναι απλώς να συντροφεύει τα λόγια, δεν έχει καμία αξία από μόνη της. Αν της βγάλεις τα λόγια είναι μηδέν – στην πλειονότητα των περιπτώσεων δεν στέκεται. Δεν είναι όπως στο ροκ, όπου η μουσική ενός τραγουδιού από μόνη της έχει αξία (όταν έχει) και γι’ αυτό ένα τραγούδι θα μπορούσε να διασκευαστεί άπειρες φορές ως instrumental.
Προσωπικά θα προτιμούσα την street poetry να την διάβαζα και όχι να την άκουγα, αλλά, ok, αναγνωρίζω πως ο προφορικός λόγος έχει τη δύναμη να επιβάλλεται του γραπτού, ως πιο άμεσος. Με το beat και το flow δε, την προσωδία, αποκτά και την «επιθετικότητα», με την καλή έννοια που οφείλει να έχει ο λόγος – να μην είναι κοιμήσικος δηλαδή, τεχνικά ανερμάτιστος και υποτονικός. Η υποτυπώδης μουσική σπρώχνει το λόγο και υπό αυτή την έννοια είναι απαραίτητη, έστω και σ’ αυτή την τελείως πρωτόλεια μορφή της. Η μάλλον, μόνον ως πρωτόλεια και στοιχειώδης έχει νόημα.
Αυτά που είπε ο Μιθριδάτης στο «Για να μην τα χρωστάω» δεν είναι τίποτα σοφίες. Είπε πράγματα που τα ζούμε όλοι μας, καθημερινά, δύο χρόνια τώρα. Απλά τα είπε με το όνομά τους, ενώ προσδιόρισε και ποιος είναι ο «εχθρός».
Και το λέμε τούτο, γιατί από το πολύ το «λέγε-λέγε» τελικά κάπου χάνεται η μπάλα. Μπερδεύεσαι, και στο τέλος δεν ξέρεις αν τελικά εχθρός είναι ο... πατέρας σου κι η μάνα σου ή το περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωσαν ο πατέρας σου κι η μάνα σου. Ο Μιθριδάτης τα έχωσε στο περιβάλλον, στον χουντο-φιλελερισμό, σ’ ένα συνδυασμό δημοκρατίας με το σταγονόμετρο, που έχει το ψέμα στην κορυφή και την βία στη βάση, πασπαλισμένο με πουριτανική ηθική, γελοίο μεγαλοϊδεατισμό, χατζηαβατισμό έναντι των δυνατών και μίσος έναντι των αδυνάτων.
Κι αυτά τα δύο κομματάκια...
«Το κεφάλαιο έχει ενισχύσει την αντεπαναστατική οργάνωση της κοινωνίας προς όλες τις κατευθύνσεις. Οι δυνάμεις του νόμου και της τάξης έχουν γίνει μια δύναμη πάνω από το νόμο. Ο κανονικός εξοπλισμός της αστυνομίας σε πολλές πόλεις μοιάζει με τον εξοπλισμό των SS – η κτηνωδία των πράξεών της είναι γνωστή».
Herbert Marcuse «Αντεπανάσταση και Εξέγερση» [Εκδόσεις Παπαζήση, 1974]
«Για κάθε σου απορία έχουν μια διμοιρία / ένας λαός σε μία δυστοπία κι ομηρία / ομάδες της καταστολής για να ’σαι ασφαλής / στα περιπολικά το κράτος είναι μερακλής / και μπλε στολές μεσ’ στις σχολές να βγάζουν θυμικό / πάνω στους φοιτητές ξυλοδαρμό και χημικό»
Μιθριδάτης «Για να μην τα χρωστάω»

28/5/2021
>>Με την εξαίρεση της αδέξια κεφάτης και ακόμη πιο αλλόκοτα ενδεδυμένης (ιδίως από τη μέση και κάτω) σε σχέση με την περίσταση ποπ τραγουδίστριας Μόνικας, στην οποίαν ανατέθηκε το μουσικό διάλειμμα της βραδιάς, η υπόλοιπη εκδήλωση χαρακτηρίστηκε από την αναμενόμενη, επετειακή και τυπική, σοβαρότητα.<<
Ορίστε. Δεν τους κάνει τώρα ούτε η Μόνικα. Την θεωρούν αδέξια κεφάτη, μη... ευπρεπώς ενδεδυμένη και ασόβαρη, καθώς υπήρξε... επιρρεπής στον λαϊκισμό, μην αναγνωρίζοντας το πρωτόκολλο και τη σοβαρότητα της στιγμής.
Σαν σε χουντο-ρεπορτάζ από τον Ελεύθερο Κόσμο, όταν σκανδαλίζονταν από το μίνι και το σορτς οι πουριτανοί, οι πεινασμένοι κι οι λιγούρηδες.

27/5/2021
Έστω και με λίγη καθυστέρηση ο Μιθριδάτης πήρε την απάντηση που του άξιζε...

26/5/2021
Bootlegs δεν μάζευα ποτέ, καλώς ή κακώς τα θεωρούσα πεταμένα λεφτά. Εκτός από Bob Dylan, που έχω μερικά...

26/5/2021
Από τις ωραιότερες διασκευές, αν όχι η ωραιότερη, σ' αυτό το κλασικό τραγούδι του Bob Dylan. Από τον Hamilton Camp, τον άνθρωπο που είχε γράψει εκείνο το φοβερό Pride of Man (που είχαν αποθεώσει οι Quicksilver Messenger Service).
1967 με τίποτα, μπορεί 1968, αλλά μάλλον 1969...
https://www.youtube.com/watch?v=LQ747f55YX0

26/5/2021
Κείμενα και κειμενάκια για τον Μπομπ Ντύλαν γράφονταν στην Ελλάδα από τα μέσα της δεκαετίας του ’60.
Αρκετά καλό για την εποχή του ήταν το άρθρο «μια νέα σελίδα στην Ιστορία της Αμερικής / Τη γράφουν φοιτητές και λαϊκοί τραγουδιστές / ΤΡΑΓΟΥΔΙ ένα καινούριο όπλο / μα ποιος είσθε MISTER BOB DYLAN?» του 19χρονου τότε και γνωστού σήμερα εκλογολόγου-καθηγητή Ηλία Νικολακόπουλου στο αριστερό φοιτητικό περιοδικό «Πανσπουδαστική» (τεύχος 50, Φεβρουάριος 1966), αλλά καλύτερο ήταν ένα μεταφρασμένο κείμενο του Gene Bluestein (καθηγητής στο Fresno στην Καλιφόρνια), υπό τον τίτλο «Η λαϊκή παράδοση και η ποίηση της ροκ», που είχε δημοσιευθεί στο τεύχος 6 τού περιοδικού (της αμερικάνικης πρεσβείας) Διάλογος, το Φθινόπωρο του 1971 και στο οποίο υπήρχε ξεχωριστή παράγραφος για τον Ντύλαν (με λογοτεχνικές αναφορές, αναφορά στο A Hard Rain's A-Gonna Fall κ.λπ.).

Κείμενα για τον Ντύλαν στα τέλη του ’60 και τις αρχές του ’70 γράφονταν σε όλα τα περιοδικά της εποχής, από τα Επίκαιρα και το Φαντάζιο, μέχρι τα δευτεροκλασάτα μουσικά – αλλά σχεδόν πάντα ήταν από μέτρια και κάτω.
[όπου «λαϊκή ροκ» εννοείται το “folk rock” προφανώς]

BLACK SATURN & GROSSO GADGETTO experimental, drone, industrial και noise rap

Εδώ, στο “Earth Project” [Atypeek Music, 2020], έχουμε τη συνεργασία δύο. Του γαλλικού ηλεκτρονικού και κατά τόπους noise συγκροτήματος Grosso Gadgetto και του αμερικανού street poet και hiphop artist Black Saturn (κανονικό όνομα Ned Jackson).

Έτσι, από την μια μεριά έχουμε απαγγελίες και από την άλλη ένα οργανικό background, που ανταποκρίνεται εντελώς στα tags του bandcamp, ήτοι: experimental, drone, industrial και noise rap.

Όπως ακούς λοιπόν το “Earth Project”, κι έτσι όπως ηχητικώς εξελίσσεται, συντονίζεται τέλεια μ’ ένα μετα-αποκαλυπτικό τοπίο, με ολοφάνερες σινεφιλικές αναφορές (το να γράψουμε για Blade Runner είναι, μάλλον, κάτι προφανές), δημιουργώντας μία κάπως βαρύθυμη ατμόσφαιρα, μέσα στην οποίαν ο λόγος έχει το δικό του μερίδιο στην ανάδειξη αυτής της... κλειστοφοβικής υποβολής.

Εύκολο και απλό, παρά ταύτα, σαν άκουσμα, το “Earth Project” μπορεί εύκολα να σε «καταπιεί» σαν ακροατή, να σε παγιδεύσει στην πορεία και την εξέλιξή του, δημιουργώντας σου όλα εκείνα τα κλασικά... οντολογικά ερωτήματα σε σχέση με του «ποιοι είμαστε» και με το «πού πάμε».

Επαφή: www.atypeekmusic.com

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 228

8/3/2020

Το Στην Yγειά μας Ρε Παιδιά! το κοιτάω πού και πού, τα μεσημέρια της Κυριακής από το YouTube, όχι για ν’ ακούω τις φλούδες του Σπύρου Παπαδόπουλου, που νομίζει ότι η «Μικρά Ασία» των Καλδάρα-Πυθαγόρα είναι δίσκος της Μεταπολίτευσης (μαζεύτε τον!), αλλά μπας και ακούσω καμιά καλή νέα φωνή. Φωνή που να μην είναι απλώς καλή (σωστή), αλλά που να έχει κι ένα κάποιο χρώμα, μιαν originality, ώστε να την κάνει διακριτή μέσα στη μάζα.
Την είχα ξανακούσει την Κύπρια Παμπίνα Κοντέα (που δεν είναι εντελώς καινούρια τραγουδίστρια), την είχα προσέξει από παλιότερα, αλλά τώρα που την ξανακούω έχω την άποψη πως έχουμε να κάνουμε με κάτι πολύ σπουδαίο.

Νομίζω πως από την εποχή της Μοσχολιού έχει ν’ ακουστεί τέτοιο «βιολοντσέλο» στο ελληνικό τραγούδι.
Το δυστύχημα με την Κοντέα, και με την κάθε νέα Κοντέα, είναι πως δεν υπάρχουν πλέον άνθρωποι, δημιουργοί, που να μπορούν να γράψουν σπουδαία, καινούρια, τραγούδια. Κι έτσι, η γυναίκα αυτή, το πιο πιθανόν είναι να χαθεί. Να αναλώνεται σε δεύτερες εκτελέσεις εννοώ και πού και πού να λέει και κανένα καινούριο τραγουδάκι – που ακόμη κι αν είναι καλό (και όχι τραγουδάκι) κανένας δεν θα το παίρνει χαμπάρι με τον τρόπο που λειτουργεί πλέον η δισκογραφία.
Πέραν όμως από αυτά τα γνωστά-θλιβερά για δείτε, εδώ, για τι περιπτωσάρα συζητάμε...

7/2/2020

Υποτιμημένοι. Μάστορες του soft-rock οι Three Dog Night. To τραγούδι μού θυμίζει Aphrodite’s Child. Λες να ήταν επηρεασμένοι; Μπα...

https://www.youtube.com/watch?v=Jipdv6EUMcc

6/3/2020

Ο Νίκος Σαράβας έζησε μόλις 26 χρόνια, από το 1904 έως το 1930. Ήταν μέλος της παρέας του Μπάγκειου, ήταν πότης λένε, επιρρεπής στα ναρκωτικά, τελείως μποέμ σαν τύπος (τριγυρνούσε στα λαϊκά στέκια του Πειραιά, ακούγοντας τα παλιά ρεμπέτικα ή μάλλον ό,τι υπήρχε πριν τα ρεμπέτικα, σμυρνέικα κ.λπ.) κι έγραφε το ίδιο παράξενα διηγήματα και μυθιστορήματα (σουρεαλιστικά λένε). Πρόλαβε να βγάλει τέσσερα βιβλία πριν πεθάνει, για κάποια εκ των οποίων, όπως λέει ο μύθος, είχε πουλήσει ακόμη και τα ρούχα του για να τυπωθούν. 

Σήμερα αγνοούνται, τα βιβλία αυτά, απ’ όλους. Εννοώ πως δεν ξαναβγήκαν ποτέ από τότε. Έτσι τουλάχιστον νομίζω. Είθε να γίνει κάτι, κάποτε...

6/3/2020

Πέθανε ο Τροχανάς, παλιός πρόεδρος της ΑΕΚ (στα 90s). Είχε βγάλει και βιβλίο, είχε κάνει και άλλα διάφορα, αλλά δεν τα διαβάζεις στα σάιτ. Σέβονται τον νεκρό...

5/3/2020

Εδώ φίλε μου ακούς μουσική, βλέπεις ανθρώπους να παίζουν μουσική και όχι να υποκρίνονται πως κάτι κάνουν στη σκηνή. Βλέπεις μπάντα. Και ακούς και φωνή – όχι autotune νιαουρίσματα. Μπράβο στα παιδιά (Ταφ Λάθος και λοιποί). 

https://www.youtube.com/watch?v=z7ylnFpzlQE

5/3/2020

Επινοούνται συνεχώς νέα «είδη» στη μουσική (ονομασίες εννοώ), που πολλές φορές είναι κλεμμένα από το παρελθόν.
Όλοι ξέραμε το r&b, δηλαδή το rhythm n’ blues. Ξαφνικά βγήκαν στα nineties ορισμένοι και άρχισαν να αποκαλούν r&b κάτι ασουλούπωτα πράγματα (beats, με ηλεκτρονικά, με ραπάρισμα, με σύνθια κ.λπ.), που δεν είχαν ουδεμία σχέση μ’ εκείνο που ξέραμε όλοι ως r&b (r&b της Δυτικής Ακτής, british r&b κ.λπ.).
Την ίδιαν εποχή είχε πάρει το αυτί μου το garage ή UK garage, που επίσης δεν είχε ουδεμία σχέση μ’ εκείνο που ξέραμε για garage στα σέβεντις και στα έιτις (δηλαδή την αμερικανική απάντηση στην «βρετανική εισβολή» των σίξτις), καθώς κι αυτό ήταν ένα τουρλουμπούκι, ένα συνονθύλευμα από beats, ηλεκτρονικά, house, r&b (το νέο, όχι το παλιό) και δε συμμαζεύεται.
Τον τελευταίο καιρό διαβάζω από δω κι από κει περί afrobeats, υπάρχει κι ένα “s” στο τέλος, στο ξεκούδουνο. Και πάλι αυτό το πράμα δεν έχει ουδεμία σχέση με το γνωστό μας afrobeat (Fela κ.λπ.), είναι βασικά σημερινή ποπ από την αγγλόφωνη δυτική Αφρική ή από τους αντίστοιχους μετανάστες στις δυτικές μητροπόλεις. Ok, όμως βρείτε κάτι άλλο για να το περιγράψετε ρε μάγκες, μην αλλοιώνετε παλιούς και καταξιωμένους όρους. Είναι σαν να βγαίνει κάποιος σήμερα, στην Ελλάδα, να διασκευάζει Μάρκο με ηλεκτρονικά, και ν’ αποκαλείς αυτό που ακούς «ρεμπέτικο» ή «rembeticos». Πόσο γελοίο!
Συνήθως αυτά τα ονόματα τα δίνουνε DJs –για μένα άνθρωποι, που έχουν διαλύσει τη μουσική από το ’90 και μετά, μαζί και τις ετικέτες της– και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο δεν τους έχω την παραμικρή εμπιστοσύνη.

4/3/2020

Πάντως αυτό που είπε ο Μητσοτάκης ότι «δεχόμαστε ασύμμετρη απειλή» λόγω των γεγονότων στον Έβρο, είναι άλλη μία ελεεινή μπαρούφα – παντελώς κενή περιεχομένου.
Η χώρα δέχτηκε «ασύμμετρη απειλή» και γονάτισε απ’ αυτή, χωρίς να μπορεί ακόμη να σηκωθεί, και θα είναι έτσι ακριβώς, στα τέσσερα, επί πολλές δεκαετίες, εξαιτίας των μνημονίων, που υλοποίησε και ο Μητσοτάκης, μαζί με πασόκους, δεξιούς, ακροδεξιούς και την αστεία, δήθεν ριζοσπαστική, «κυβερνώσα αριστερά».
Από την ασύμμετρη αυτή απειλή η χώρα βγήκε αποδεκατισμένη, χάνοντας το 1/4 του ΑΕΠ της, οδηγώντας εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες στη μετανάστευση, διαλύοντας κάθε καλή πίστη στον χώρο της εργασίας, υποθηκεύοντας την περιουσία της για 80 χρόνια, και υπογράφοντας απέραντη λιτότητα τουλάχιστον μέχρι το 2060.
Κανένας απ’ όλους αυτούς τους ρεμπεσκέδες που υλοποίησαν μνημόνια, μόνο και μόνο για να σώσουν τις γερμανογαλλικές τράπεζες, και που τώρα το παίζουν «πατριώτες», δεν αναφέρθηκε ποτέ σε «ασύμμετρη απειλή», όλη την προηγούμενη δεκαετία. Το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να εφαρμόζουν ξενόδουλες και εγκληματικές πολιτικές, προκειμένου να σώσουν τ’ αφεντικά τους.
Αυτή είναι η αλήθεια.

3/3/2020

Κακώς ο Μητσοτάκης δεν έβαλε και το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων στην Ούρσουλα (πάνε να τη βγάλουν καθαρή με 700 εκ. οι φραγκοφονιάδες οι Γερμανοί).
Ο Chairman Τσίπρας θα το έβαζε. Θα τους έθετε όλους προ των ευθυνών τους (γέλια).

3/3/2020

Βγήκε και ο Τσίπρας να μας πει να πιέσουμε την ΕΕ, τη Γερμανία για το προσφυγικό-μεταναστευτικό. Να απειλήσουμε με βέτο, να ζητήσουμε κυρώσεις κ.λπ.
Μην μας αγχώνεις Πρόεδρε, γιατί θα γεμίσουμε όλοι έρπητες...

3/3/2020

A masterpiece! Και το κομμάτι και το άλμπουμ. Θυμάμαι να πρωτακούω το Breathe Awhile των Arcadium, πριν 30+ χρόνια και να παραμιλάω...

https://www.youtube.com/watch?v=ymODiEeQFEs

CHUCK D “Fight the Power” – μια παλαιά κριτική στο βιβλίο του, με αφορμή την επανεμφάνισή του στην Αθήνα

Ο Chuck D, με τους Prophets of Rage, θα εμφανιστεί μετά από χρόνια στην Αθήνα, στο Γήπεδο του Tae Kwon Do, μεθαύριο Τρίτη 27 Αυγούστου. Με αυτή την αφορμή ανασύρω από ένα παλαιό τεύχος του Jazz & Τζαζ, το #72 από τον Μάρτιο του 1999 (έχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια όπως βλέπετε), κάποια λόγια που είχα γράψει, τότε, για το βιβλίο του, για το βιβλίο τού Chuck D Fight the Power / Η συναρπαστική διαδρομή της κουλτούρας του hip-hop, σε μετάφραση Αλέξη Καλοφωλιά, που είχε τυπωθεί τον Οκτώβριο του 1998 από τις εκδόσεις οξ υ / σειρά Μuzika. Το κείμενο μεταφέρεται αυτούσιο, όπως είχε γραφτεί εκείνη την εποχή, χωρίς ουδεμία επικαιροποίηση ή άλλου είδους επέμβαση.

Ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του «μαύρου εθνικισμού», από τα χρόνια του ’60 έως τις μέρες μας, είναι ότι κατόρθωσε, στο επίπεδο της καθημερινής επικοινωνίας, να στηρίξει την άποψη που λέει ότι κάθε φορά που κάποιος (λευκός) θα επιχειρήσει να κάνει –καλοπροαίρετη εννοείται– κριτική στα λεγόμενα, τα έργα και τις πράξεις των μαύρων ηγετών της κοινωνίας και της Τέχνης, θα έχει αυτομάτως εγκολπωθεί την ταυτότητα του ρατσιστή. Αυτό το «σχήμα» λειτούργησε αποτελεσματικά για κάμποσα χρόνια, και καλώς κατά τη γνώμη μου, γιατί δημιούργησε μιαν υπεροχή ευαισθησίας, σε παγκόσμιο επίπεδο, γύρω από τα προβλήματα της μαύρης κοινωνίας (στην Αμερική κυρίως) και βοήθησε φιλολογικώ τω τρόπω –γιατί πρακτικώς πολλοί μαύροι, όπως και πολλοί λευκοί, εξακολουθούν να καθαρίζουν καμπινέδες στην Αμερική– στην προσπάθεια επούλωσης της φυλετικής πληγής.

Η τακτική όμως αυτή του επώδυνου, πολλές φορές, λέγε-λέγε, συσσώρευσε με τα χρόνια κάποια νέα και άλλου είδους ζητήματα, αδυνατώντας συγχρόνως να δώσει διέξοδο στις παλαιότερες ανάγκες. Έτσι η μαύρη πνευματική ηγεσία πέρασε σχεδόν ανεπαίσθητα από την κατάδειξη του προβλήματος στο ξεπέρασμά του μέσα από τα θέσφατα του «αφροκεντρισμού», υιοθετώντας τις μεθόδους της φραστικής υπερβολής, όντας εν αμύνει μπρος στη «νέα τάξη πραγμάτων».

Η υπερβολή όμως δεν λειτουργεί πάντα ως αυτοσκοπός και αυτό ο Chuck D –η εμπροσθοφυλακή των Public Enemy και συγγραφέας του ενδιαφέροντος βιβλίου Fight the Power– το ξέρει όταν τραγουδά: «Ο Elvis(…) ήταν ρατσιστής και δεν το έκρυβε / αυτός ο γαμιόλης ήταν απλοϊκός και ξεκάθαρος / τον γαμώ κι αυτόν και τον John Wayne μαζί». Για να συμπληρώσει λίγο πιο κάτω (σελ.286): «Η επίθεση δεν είχε στόχο τον Elvis Presley, γιατί ο Elvis ήταν ένας ταλαντούχος τραγουδιστής και δεν υπήρχε αμφιβολία γι’ αυτό. Η επίθεση είχε στόχο τον Elvis ως θεσμό, γιατί οι λευκοί σκέπτονται και παρουσιάζουν τον Elvis σαν την αρχή και το τέλος του κόσμου, ενώ οι μαύροι σκαπανείς που προηγήθηκαν του Elvis ποτέ δεν έτυχαν ανάλογου σεβασμού και υποδοχής».

Γράφει πολλά ενδιαφέροντα ο Chuck D στο Fight the Power και είναι αλήθεια πως ανοίγει πολλά ζητήματα για συζήτηση, που αν επιχειρούσαμε ακόμη και συντόμως να τα σχολιάσουμε θα χρειαζόμασταν, πιθανώς, το μισό περιοδικό. Συμφωνώ σε πολλά σημεία μαζί του. Ιδίως όταν λέει (σελ.26) ότι «αν η νοημοσύνη του κόσμου προσβάλλεται διαρκώς από σκουπίδια, τότε αυτό που θα ζητήσει να δει θα είναι σκουπίδια» ή πάλι όταν υποστηρίζει (σελ.63) «ότι πρέπει να αναγκάσουμε τη σημερινή νεολαία να στρωθεί και να διαβάσει, αλλά οι νέοι προτιμούν να διαβάσουν κάτι που βρίσκεται μέσα στα ενδιαφέροντά τους. (...) Αν ένας δάσκαλος δεν γνωρίζει τίποτε για τα σύγχρονα ρεύματα και τον τρόπο που η σημερινή κοινωνία αντιμετωπίζει τους νέους, τι θα μπορέσει να διδάξει; (…) Οι νέοι πηγαίνουν γραμμή από το σχολείο στο σπίτι για να δουν βίντεο. Από τα βίντεο και τα rap τραγούδια μαθαίνουν περισσότερα απ’ όσα στο σχολείο» (κάτι μου θυμίζει αυτό).

Αδικεί όμως ο Chuck D την διεισδυτικότητα της ματιάς του, όταν «νοσταλγεί» την περίοδο των άθλιων φυλετικών διακρίσεων στην δεκαετία του ’20, υποστηρίζοντας ότι τότε ήταν η εποχή της μέγιστης μαύρης συσπείρωσης (σελ.72-76). Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα – πώς να το κάνουμε δηλαδή. Ούτε φυσικά δείχνει ανοιχτό μυαλό, όταν λέει (σελ.64) πως: «αν δεν εκπαιδεύσουμε τη Μαύρη νεολαία από τη Μαύρη σκοπιά πάμε χαμένοι».

Το να εκπαιδεύσεις όμως κάποιον από κάποια σκοπιά ένα στόχο έχει μόνο. Να τον κάνεις υποχείριό σου. Αυτή είναι η λογική του φασισμού. Και ξέρετε τώρα πώς αναπτύσσονται κάτι τέτοιες απόψεις εκεί όπου η πίεση, το στρίμωγμα και η έλλειψη ευκαιριών αποτελούν κοινό τόπο.

Σε μια χώρα στην οποία βασιλεύει ο σεξισμός (τελευταίο αποκρουστικό φαινόμενο το Monica-gate), θα ’θελα να ’ξερα, πραγματικά, ποια είναι η θέση της μαύρης Αμερικάνας σ’ αυτό το «έθνος του hip-hop».

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 103

29/6/2018
Πλανάται η αίσθηση από ορισμένους ανίδεους πως όσοι ακούνε χιπχόπ σήμερα ακούνε κάτι σύγχρονο και μοντέρνο και πως όσοι ακούνε ροκ για παράδειγμα ή τζαζ ή άλλες μουσικές είναι ξεπερασμένοι και παλιομοδίτες.
Ορισμένοι φαίνεται πως δεν ξέρουν πως το ραπ και το χιπχόπ έχουν εμπορική ιστορία που φτάνει τα 40 χρόνια (το μιούζικαλ Runaways π.χ.), προγόνους από το 1968 (Pigmeat Markham) και ογκολιθικές field εγγραφές από γκέτο, σε ύφος gangsta rap, από το 1959 (Street And Gangland Rhythms - Beats And Improvisations By Six Boys In Trouble), σχεδόν 60 χρόνια πριν δηλαδή.

Ε όχι και να μας το παίζουνε «προχωρημένοι» αυτοί που ακούνε μουσικές, που ακούγανε οι μπαμπάδες και οι παππούδες τους! Ίσα ρε μπεκούνια…

28/6/2018

Κάτι έγραψα χθες για τους Shadows και τον Hank Marvin και είπα πως θα συνεχίσω σήμερα με τον Cliff Richard.
Cliff Richard and The Shadows λοιπόν και το πρώτο 45άρι τους, φρονώ, μ’ αυτό το όνομα (καθώς είχαν προηγηθεί κάποια ως Cliff Richard and The Drifters) από το 1959 με τα κομμάτια “Dynamite” και “Travellin’ light”.
Ο Cliff Richard, η πρώτη πολύ μεγάλη φωνή του ροκ στη Βρετανία, σπέρνει ασύλληπτα ροκεντρολάδικα vibes στο “Dynamite” – αν και τη μεγάλη επιτυχία την έκανε το άλλο κομμάτι, που ήταν slow, κι είχε φθάσει στο Νο 1 (στο βρετανικό Top 50).

Στη φωτογραφία βλέπουμε το ελληνικό 45άρι εκείνης της εποχής. Παρότι με... ξεφλουδισμένη ετικέτα, «σκοτώνει» στο πλατώ…

28/6/2018

Πέθανε πριν δυο μέρες ένας από τους πιο διακεκριμένους μπασίστες του ροκ (και τραγουδιστής ακόμη και άλλα διάφορα) στην παλιά Τσεχοσλοβακία, ο Fedor Frešo. Ήταν 71 ετών.
Εντάξει, αυτοί οι θάνατοι μπορεί να περνάνε απαρατήρητοι από τους πολλούς, αλλά για όσους από μας μεγαλώσαμε (και) με τα τσεχοσλοβάκικα συγκροτήματα –δίσκους των οποίων μαζεύαμε και από τα φεστιβάλ της ΚΝΕ στα έιτις, καθότι οι Κνίτες, τότε, ακούγανε βασικά ρεμπέτικα και ευτυχώς δεν ασχολούνταν μ’ αυτά– πάντα θα λένε κάτι.
Πέντε μόνο γκρουπ από τα οποία πέρασε o Frešo. The Soulmen, Prúdy, Collegium Musicum, M Efekt και Fermáta. Ειδικά οι εγγραφές του με τους Collegium Musicum συγκαταλέγονται μεταξύ των κορυφαίων του… κομμουνιστικού progressive.
Τον θυμόμαστε λοιπόν μ’ ένα βίντεο, που ανέβασαν χθες οι (Τσεχο)Σλοβάκοι και που έχει τα πάντα μέσα…
 

28/6/2018

Τo έγραψα και σε τοίχο φίλου σχετικά με τα ελληνικά πανηγύρια για την ήττα των Γερμανών στο Μουντιάλ.
Κατ’ αρχάς να πούμε πως ο κόσμος έχει σωστό αισθητήριο (μην το απαξιώνουμε αυτό). Δεν είναι ηλίθιος.
Ξέρει, δηλαδή, ότι οι Γερμανοί καταστρέφουν ξανά την πατρίδα, μετά την Κατοχή, μέσω ενός οικονομικού 4ου Ράιχ (σε συνεργασία, πάντα, με τους εγχώριους μαυραγορίτες της ΛΜΑΤ κ.λπ.) και εκφράζεται μ’ αυτόν τρόπο.
Το θέμα είναι πως μέσω του συγκεκριμένου τρόπου έκφρασης (να επιχαίρεις για μια ποδοσφαιρική ήττα του εχθρού) δεν πρόκειται ν’ αλλάξει απολύτως τίποτα. Πρόκειται για μιαν εκτόνωση που ναι μεν έχει σωστό κίνητρο, αλλά έχει χάσει το στόχο.
Κάπως σαν το blues δηλαδή. Τραγουδάς για την κακή σου μοίρα, αλλά στο τέλος ξεχνάς ότι πρέπει να την αλλάξεις.

27/6/2018

Πριν τους Beatles, στην αυγή των σίξτις, μόνο αυτοί υπήρχαν και επηρέαζαν κόσμο. Οι Shadows με τον Hank Marvin (για τον Cliff Richard θα πω αύριο).
Αυτό το κομμάτι, το “Man of mystery”, είναι από το 1960 κι έχει ένα από τα ωραιότερα κιθαριστικά σόλο που έχω ποτέ ακούσει. Κι ένα από τα πιο αγαπημένα μου.
Φοβερό overdrive για ’κείνη την εποχή… Αθάνατο μέχρι σήμερα…

26/6/2018

Κι ένα λαϊκό 45άρι, μετά το εντεχνολαϊκό που ρίξαμε χθες.
Είναι ένα από τα πρώτα σχετικά και σίγουρα όχι από τα πολύ γνωστά τραγούδια, που έχει πει η Βίκυ Μοσχολιού (ή και… Βίκη, όπως διαβάζουμε στο δισκάκι).
Σκληρή ζεμπεκιά του Γιάννη Καραμπεσίνη το «Όλοι για το συμεφέρον» προέρχεται από το σάουντρακ της ταινίας του Κώστα Γεωργούτσου Η Πικραγαπημένη (1965), με την Γκέλυ Μαυροπούλου, το Στέφανο Στρατηγό, το Θανάση Μυλωνά κ.ά.
Στην άλλη πλευρά υπάρχει ένα τσιφτετέλι, από την ίδια ταινία, με τον Μιχάλη Μενιδιάτη και τη Φούλη Δημητρίου.

Το δισκάκι μάλλον είναι από τα σπανιότερα της Μοσχολιού, όμως το τραγούδι υπάρχει στο ΥouTube και το προτείνω για ακρόαση…

26/6/2018

Υπήρξα φαν του σκηνοθέτη David Lynch στα έιτις –τώρα πια δεν μ’ ενδιαφέρει και τόσο… μεγάλωσα– κι έχω δει τις πρώτες 5 ταινίες του (από τις δέκα συνολικά) από το Eraserhead, που το είδα σε βίντεο πολύ νωρίς στα έιτις και είχα εφιάλτες, μέχρι και το Wild at Heart. Α, είχα δει παλιά και κάποια επεισόδια του Twin Peaks, αλλά η γενικότερη αποστροφή μου προς τις τηλεοπτικές σειρές δεν με άφησε να… ολοκληρώσω.

Χθες-προχθές ο David Lynch, που εξ όσων φαίνεται βλέπει μπροστά και μακριά, είπε κάτι που θα εξοργίσει το… προοδευτικό Hollywood. Μπράβο στο φίλο μας… και λέω να ξεκινήσω να βλέπω, τώρα στα γεράματα, και την υπόλοιπη πεντάδα του αρχίζοντας από το The Lost Highway...

25/6/2018

Υπάρχουν δισκάκια, 45άρια εννοώ, που έχουν… δύο τρύπες και υπάρχουν διάφορες εκδοχές γι’ αυτό. Έχω μερικά τέτοια, τα οποία έχω αγοράσει έτσι για το γαμώτο.
Τούτο εδώ παίζει να είναι το κορυφαίο δισκάκι του Γιάννη Μαρκόπουλου, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην παλιά Polydor (πορτοκαλί με αστέρια) το 1965 και προς το 1968 στην κλασική κόκκινη. Ποιος ξέρει γιατί τρυπήθηκε και αχρηστεύτηκε…
Και τα δύο τραγούδια είναι σε μουσικές Γιάννη Μαρκόπουλου, στίχους Δημήτρη Χριστοδούλου και με ερμηνείες του Πάνου Τζανετή.

Πικρά, αλλά μεγάλα τραγούδια (το «Ποιος δρόμος» είναι γνωστό από την κινηματογραφική εκδοχή των Στέλιου-Μαρινέλλας-Κούρκουλου στους «Αδίστακτους» του Κατσουρίδη το 1965), που ακούγονταν επί Ένωσης Κέντρου, αλλά δεν είμαι σίγουρος πως μεταδίδονταν, από τα μέσα, και επί χούντας. Καθώς η χούντα κυνηγούσε τα τραγούδια που είχαν ηχογραφηθεί επί Κέντρου και έβγαζαν μια λύπη, μια στέρηση, έναν καημό, έναν πόνο («Να βρω τη μαύρη μοίρα μου / βαριά να της μιλήσω… Ποιος είναι αυτός που έφτιαξε / Το μαύρο ριζικό μας») θυμίζοντας συγχρόνως και Θεοδωράκη… Υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα «σημαδεμένων» στίχων, που κατά τους υπεύθυνους των τότε μέσων υπέκρυπταν κάτι από τις βασανισμένες ζωές των αριστερών και συνεπώς ήταν απορριπτέα. 

24/6/2018

Πάει ο άλλος και φωτογραφίζει κάτι πατάτες λες και είναι ο… Καποδίστριας.
(Ο μόνος που θα εδικαιούτο, δηλαδή, να κάνει κάτι τέτοιο).
Από τότε που πέθανε το φιλμ το 90% των φωτογραφιών είναι για τα σκουπίδια.

24/6/2018

Μάγκες μη μου στέλνετε χιπχόπ για κριτικές… αν θέλετε το καλό μου. Καλύτερα βγάλτε σε βιβλιαράκι τις πρόζες σας και στείλτε μου αυτές.
Τώρα που μουσική και μουσικοκριτική πάνε κατά διαόλου γράφω και για… ποίηση άμα λάχει.

24/6/2018

Βγήκε ο Sting να παίξει reggae στους καναπεδάτους με τις προσκλήσεις στο Ηρώδειο και μαραθήκανε όλα τα τρίφυλλα από τον Καρβασαρά μέχρι την Αγουλινίτσα...