ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 766

25/9/2026
>>Με μέτρια υγεία και με τουλάχιστον περίεργη συμπεριφορά –διαβάστε τι γράφει ο Michael Bloomfield στο βιβλίο «Με τον Big Joe Williams»– ο σημαίνων αυτός αρμονικίστας θα έλθει ξανά στο προσκήνιο μ’ εκείνο το σέσιον του ’61 (στη Νέα Υόρκη). Έχοντας δίπλα του τον Memphis Slim στο πιάνο και τον Arbee Stidham στην κιθάρα, ο Jazz Gillum θα ερμηνεύσει για τελευταία φορά, ανάμεσα σε άλλα, και το στάνταρντ «Key to the highway» (το είχαν πει παλαιά οι Charlie Segar και Big Bill Broonzy και τα πιο νέα χρόνια οι Steve Miller Band, Derek and The Dominos και δεκάδες άλλοι). Ο Jazz Gillum θα πυροβοληθεί σ’ έναν καυγά και θα πεθάνει στις 29 Μαρτίου 1966.<<

Για τον Jazz Gillum θα διαβάσεις στις σελίδες 60-61 του «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026].

23/9/2026
>>Ο δίσκος κυκλοφόρησε σε κόκκινο βινύλιο τον Οκτώβριο του 1973, έναν μήνα πριν από την εξέγερση του Πολυτεχνείου.<<

... κι έγραφε πάνω το label Μεταξουργείο Χώρος Θεάματος (γέλιο). Θέλουν να γράψουν και για τον Νεγρεπόντη... Τι του λείπει του ψωριάρη; Φούντα με μαργαριτάρι...

22/9/2026
Ευχαριστώ όλες και όλους για τις ευχές, για το δισκορυχείον. Δεν θυμάμαι να έχω ξαναποστάρει Far Cry, οπότε το κάνω τώρα και σας το αφιερώνω...
https://www.youtube.com/watch?v=IfXWtRO6er4&list=RDIfXWtRO6er4&start_radio=1

21/9/2026
Μετά από περίπου 14 μήνες κυκλοφορίας αυτό το βιβλίο μου «Το ροκ, ελληνικό ροκ, κοινωνία και πολιτική στη μακρά δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση)» είναι πλέον εξαντλημένο στην πηγή – στην αποθήκη του Όγδοου δηλαδή. Υπάρχουν μόνο, διαθέσιμα, όσα αντίτυπα βρίσκονται αυτή τη στιγμή στα βιβλιοπωλεία. 

Ένα βιβλίο ογκώδες, πεντακοσίων σχεδόν σελίδων, με πάνω από 210.000 λέξεις, που πουλήθηκε και πουλιέται ακόμη σε πολύ καλή τιμή, αρκετά κάτω από εκείνη που θα μπορούσε να πουλιέται λόγω του όγκου του, και το οποίο έχει γράψει ήδη ιστορία, στα θέματα με τα οποία καταπιάνεται. Αυτό μου λένε και σήμερα άνθρωποι που το αγόρασαν, που το διάβασαν και που το ξανανοίγουν με την πρώτη ευκαιρία. Σας ευχαριστώ όλους.

20/9/2026
Ένα από τα κορυφαία σάουντρακ του ελληνικού κινηματογράφου. Τρομερό! Κρίμα να μην υπάρχει σε βινύλιο μ’ ένα σωστό εξώφυλλο. Άκου στα σχόλια. Ξαρχάκος / 1963...

19/9/2026
Μια ιδιαίτερη περίπτωση, που κινήθηκε και κινείται συχνά στο μεταίχμιο blues και ρεμπέτικων είναι ο κιθαρίστας Δημήτρης Μυστακίδης. Αναφέρομαι στους δίσκους του “Amerika”, «Εδώ & Εκεί» και «Μόρσο», για τους οποίους κάνω λόγο στο επίμετρο του νέου βιβλίου μου, που εξετάζει την επικοινωνία blues και ρεμπέτικου στο πέρασμα των χρόνων.

18/9/2026
Η Ελλάς χωρίς ερείπια. Μέγας Ξαρχάκος. Βλέπω και Γιούλη Σταμουλάκη εδώ, και Γιώργο Εμιρζά ή μου φαίνεται; Οπότε το κλιπ πρέπει να ’ναι από άλλη γνωστή ταινία...
https://www.youtube.com/watch?v=MNaZ-5fuWSM

18/9/2026
Κβαντική ιατρική...
https://www.youtube.com/watch?v=fE20p83Gg1g

η σκληρή crime περιπέτεια “Operation Orient” από το 1978, σε σκηνοθεσία Ηλία Μυλωνάκου – συμμορίες, κυνηγητά, ναρκωτικά, βία και σεξ, με γυρίσματα σε Ελλάδα και Κύπρο

Ταινίες με αστυνομική πλοκή ή πλοκή με συμμορίες (με τις αστυνομίες ν’ απουσιάζουν), βία και σεξ γυρίζονταν κατά κόρον στην Ευρώπη, στα χρόνια του ’70. Μπορεί η Ιταλία να είχε πάρει τα ηνία από την Γαλλία στο είδος, όμως σχεδόν κάθε χώρα είχε να δώσει ανάλογα δείγματα, τα οποία, ορισμένες φορές θα μπορούσε να ξεφύγουν από το πλαίσιο του cult, αποκτώντας μια ευρύτερη αξία. Όχι πως η «ευρύτερη αξία» αποτελεί προϋπόθεση, προκειμένου να καταξιωθεί ένα φιλμ, αλλά, να, η “Roma Violenta” (1975) του Marino Girolami, για παράδειγμα, είναι μια ταινία που θα μπορούσε να αφορά περισσότερους.
Στην Ελλάδα των σέβεντις γυρίστηκαν τέτοια φιλμ, τα οποία όμως ελάχιστες φορές θα ξέφευγαν της καρικατούρας, μιας και οι σκηνοθέτες μας, έχοντας σχεδόν πάντα, ανύπαρκτα σενάρια, πριμοδοτούσαν σε σεξ (πράγμα εύκολο) και σε προκατασκευασμένη βία. Έτσι, και αφού χρησιμοποιούσαν, τις περισσότερες φορές, μουσικές παρμένες από ’δω κι από ’κει (ακόμη και από τους Pink Floyd!) φτιάχνοντας ατμόσφαιρα, επιχειρούσαν να αναπαράγουν το “poliziotteschi” ή το “crime” κλίμα των δυτικοευρωπαϊκών ταινιών, με, συνήθως, πενιχρά αποτελέσματα. Υπήρχαν όμως κι εξαιρέσεις, μετρημένες στα δάκτυλα. Έχω γράψει παλαιότερα για τις ταινίες του Παύλου Φιλίππου «Οι Εκβιασταί» (1972) και οι «Οι Απάνθρωποι» (1973) (https://www.lifo.gr/prosopa/apolies/o-paylos-filippoy-kai-oi-tainies-toy-apo-tin-dekaetia-toy-70-oi-ekbiastai-kai-oi), ενώ τώρα θα γράψω για μια ακόμη ταινία αυτού του ύφους, μία από τις καλύτερες οπωσδήποτε, την “Operation Orient” του Ηλία Μυλωνάκου από το 1978.

Κατ’ αρχάς να σημειώσω πως η ταινία θεωρείται «τσόντα», και γι’ αυτό προβλήθηκε στην Ελλάδα με τον τίτλο «Ισχυρή Δόση... Σεξ» (πρώτη προβολή την Δευτέρα 18 Δεκεμβρίου 1978 στο Drive-in της Μαλακάσας). Και ναι, υπάρχει αρκετό γυμνό και σεξ στο φιλμ (αχρείαστο και βιαστικό σε γενικές γραμμές, αφού αδυνατίζει το στόρι), όμως το όλο πράγμα δεν έχει καμία σχέση με τον –όπως τον έλεγαν παλαιά– ρεαλιστικό κινηματογράφο.
Η “Operation Orient”, μια παραγωγή του Βαγγέλη Φουρνιστάκη και της Atlas International, έχει καλούς, πειστικούς πρωταγωνιστές –την ερωμένη Anna Maria Clementi (ήδη γνωστή από την παρουσία της στο “Emanuelle e Gli Ultimi Cannibali” του Joe D’Amato), τον νευρώδη Gianni Gori, την αγέρωχη Mersiha Čolaković, την απατημένη σύζυγο Rosaria Della Femmina, τον μαφιόζο Gordon Mitchell (γνωστός από τους ρόλους μασίστα στις ταινίες peplum των σίξτις και άλλα τινά), τον ψυχρό εκτελεστή Νότη Πιτσιλό (Νotis Pizzilo), τον... Ιταλό Αντώνη Λιώτση–, έχει ενδιαφέρον σενάριο (Ηλίας Μυλωνάκος), συνετούς διαλόγους, καλή φωτογραφία (Πέτρος Καραβίδογλου) και ακόμη πολλά εξωτερικά γυρίσματα σε Ελλάδα και Κύπρο, που προσφέρουν σε αληθοφάνεια.
Επίσης, η ταινία έχει πρωτότυπη ροκ μουσική εκεί όπου απαιτείται, γραμμένη από τον Harry Alepis, δηλαδή τον Μπάμπη Αλέπη –από τα συγκροτήματα των greek sixties Lobster και Stop and Think, και επίσης γνωστό τεχνικό του ελληνικού κινηματογράφου (μοντέρ, όπως εδώ, ηχολήπτης κ.λπ.)–, με το θέμα των τίτλων να φέρνει στη μνήμη τους Ιταλούς Goblin ή τον A. Valotti του library LP “Blackout”!
Ο σκηνοθέτης Ηλίας Μυλωνάκος, τώρα, δεν ήταν τυχαία περίπτωση. Από τα ελάχιστα βιογραφικά στοιχεία του που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο μαθαίνουμε πως είχε σπουδάσει την τέχνη της κινηματογραφίας στη Στοκχόλμη. Μάλιστα από την πρωτεύουσα της Σουηδίας, το 1966, ο Μυλωνάκος θα έστελνε και ανταποκρίσεις σ’ ένα τολμηρό περιοδικό της εποχής, το «Καρδιοχτύπι», υπό τον τίτλο «Με τις ξανθές σέξυ καλλονές του βορρά...», γράφοντας για την απελευθερωμένη ερωτικά σουηδική νεολαία της εποχής, για την υποκουλτούρα των raggare (κάτι σαν τους αμερικανούς greasers και τους άγγλους rockers), για την καθημερινή κοινωνική αδιαφορία των Σουηδών και άλλα πολλά. Να ένα δείγμα γραφής του Μυλωνάκου από το «Καρδιοχτύπι» του ’66:
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/cinema/i-skliri-crime-peripeteia-operation-orient-apo-1978-se-skinothesia-ilia-mylonakoy

«Τα Παιδιά των Λουλουδιών»: η ταινία του Όμηρου Ευστρατιάδη από το 1973, με τη μουσική του Μάικ Ροζάκη – μια ερωτική περιπέτεια με πρωταγωνιστές τους Μαρία Βασιλείου, Χρήστο Νομικό και Ανδρέα Μπάρκουλη

                                              Στη μνήμη του Ανδρέα Μπάρκουλη

Τον Αύγουστο βλέπω πάντα ταινίες με τον Ανδρέα Μπάρκουλη (1936-2016), αυστηρά από τα σέβεντις όμως. Τα σίξτις του λίγο μ’ ενδιαφέρουν. Με ενδιαφέρει πρωτίστως ο Ανδρέας με... περούκα. Επίσης μερικά από τα πιο καλά μου κείμενα, για τον Ανδρέα, εδώ στο LiFO.gr, τα έχω γράψει Αύγουστο. Ανδρέας και ουσίες (23 Αυγούστου 2016), Ανδρέας και κρουαζιέρα του τρόμου (23 Αυγούστου 2021), Ανδρέας και τραγουδιστική πορεία στην Αμερική (23 Αυγούστου 2024) και τώρα Ανδρέας και παιδιά των λουλουδιών (23 Αυγούστου 2026). Η 23η Αυγούστου είναι η ημερομηνία που έφυγε από τη ζωή ο Ανδρέας Μπάρκουλης και είναι αυτός ο λόγος για τον οποίο τον τιμώ ιδιαιτέρως, μια τέτοια μέρα.
Το 1973 δεν υπήρχαν στην πραγματικότητα «παίδες των ανθέων», όπως αποκαλούσαν τα παιδιά των λουλουδιών οι... χουντικοί γυμνασιάρχες της εποχής. Ο χιπισμός στην Αμερική ήταν πλέον μια ανάμνηση, μετά το πέρας των σίξτις και την αποδιάλυση των χίπι κοινοτήτων, οι οποίες θα μετεξελίσσονταν –όσες θα απέμεναν δηλαδή– βασικά σε θρησκευτικές και παραθρησκευτικές σέχτες. Το «καλό» είχε θριαμβεύσει και πάλι, η κοινωνία εύρισκε ξανά τα συντηρητικά πατήματά της, η (πρώτη) πετρελαϊκή κρίση έκλεινε εκ νέου τους ανθρώπους στο καβούκι τους και το american dream, δηλαδή η επιτυχία με κάθε τρόπο και με κάθε μέσο, έβαζε στο περιθώριο την ιδέα ενός εναλλακτικού τρόπου ζωής, με την κοινωνία υπερυψωμένη.

Παρά ταύτα, στην Ελλάδα, ο μύθος των παιδιών των λουλουδιών, ήταν ακόμη ζωντανός, κυρίως μέσα από το τουριστικό ρεύμα, που ανέβαινε διαρκώς, και που συνοδοιπορούσε με την ερωτική ελευθερία, σε μια εποχή όπου το ροκ βρισκόταν στα τελειώματά του. Στην ταινία του Όμηρου Ευστρατιάδη, που γυρίζεται το καλοκαίρι του ’73 στη Ρόδο, έχοντας αυτόν ακριβώς τον τίτλο («Τα Παιδιά των Λουλουδιών»), η κατάδειξη της απελευθερωμένης ερωτικής διάθεσης, όπως και η ροκ μουσική της, γραμμένη από τον σημαντικό Μάικ Ροζάκη, ήταν τα κυριότερα και πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της.
Βασικοί πρωταγωνιστές στην ταινία του Ευστρατιάδη ήταν η Μαρία Βασιλείου (Μάγια) –η Ευδοκία της ταινίας του Αλέξη Δαμιανού, φωνητικά ντουμπλαρισμένη ξανά, αλλά όχι από την Ελένη Ροδά τώρα–, δύο νέα παιδιά της εποχής, ο Ντίνος Θεοδωρέλος (Χάρυ) και ο Γιάννης Πετρόπουλος (Τζίμυ), ακόμη ο σκληρός γόης Χρήστος Νομικός (Μάριος), και φυσικά ο Ανδρέας Μπάρκουλης (στο ρόλο του μεγαλόσχημου απατεώνα).
Ξαναλέω πως ο έρως και ο ερωτισμός πρωταγωνιστούν στην ταινία, σχεδόν σε όλες τις μορφές τους ή τις διαστάσεις τους. Υπάρχει έρως πληρωμένος (ο Χάρυ, που πάει με τη μεσόκοπη Αμερικάνα για τα φράγκα, η οποία Αμερικάνα, αρχικά, τραβάει κοντά της και τον Τζίμυ, γιατί της αρέσουν τα τρίο), υπάρχει δήθεν έρως και βασικά ερωτισμός στην εισαγωγική σκηνή, όταν οι τρεις πρωταγωνιστές (Μάγια, Χάρυ, Τζίμυ) γυρίζουν πορνογραφικό φιλμάκι, για να το πουλήσουν σε ενδιαφερόμενο, ασχέτως αν τελικά δεν το ολοκληρώνουν, υπάρχει υπαινιγμός αντρικού ομοερωτισμού (στη σκηνή με τον γερμανό βιομήχανο), υπάρχει η ερωτική προσφορά του πάρτυ στην έπαυλη με την πισίνα, εκεί όπου ψωνίζονται διάφοροι και διάφορες, και βασικά υπάρχει η Μάγια, που κυριαρχεί ερωτικά στην ταινία και η οποία είναι αληθινά ερωτευμένη και με τους δύο φίλους ταυτοχρόνως, τον Χάρυ και τον Τζίμυ. Προφανώς, στην ταινία υπάρχει πολύ γυμνό, και γυναικείο και αντρικό σε ίσους όρους, ενώ, κινηματογραφικά, ο Νομικός με τη Βασιλείου –σαν σώματα εννοώ – τοποθετούνται εκτός συναγωνισμού.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/cinema/ta-paidia-ton-loyloydion-i-tainia-toy-omiroy-eystratiadi-apo-1973-me-ti-moysiki-toy

ANNA ΣΤΕΡΕΟΠΟΥΛΟΥ συνθέσεις για τηλεοπτικά προγράμματα και ταινίες

Το πιο νέο άλμπουμ της συνθέτριας και sound artist Άννας Στερεοπούλου (Anna Stereopoulou) αποκαλείται «Als / Αλς» [Private Pressing, 2026] και περιλαμβάνει συνθέσεις της για τηλεοπτικά προγράμματα και ταινίες. 

Πιο συγκεκριμένα στο «Αλς» καταγράφονται μουσικές για την σειρά ντοκιμαντέρ «Νησιά στην Άκρη» και ειδικότερα για τα επεισόδια «Αντικύθηρα» και «Γυαλί» (σκ. Γιώργος Σαβόγλου, Διονυσία Κοπανά), για την σειρά «200 χρόνια από την ελληνική επανάσταση· 200 θαύματα και άλματα» (σκ. Oliwia Tado, Μαρία Ντούζα), αμφότερες συμπαραγωγές της ΕΡΤ, και ακόμη για την ταινία δοκιμίου «Μεταμέρεια» (σκ. Διονυσία Κοπανά). Αν και, εκ πρώτης, τα τρία αυτά projects μοιάζουν διαφορετικά, εκείνο που τελικά τα ενώνει είναι οι μουσικές της Στερεοπούλου, που διατηρούν, ανεξαρτήτως του σκοπού τους, τη δική τους αυτοτέλεια. Τούτο, δε, το αντιλαμβάνεσαι αμέσως, κατά τη διάρκεια της ακρόασης του δίσκου της, ο οποίος, παρά τη μεγάλη διάρκειά του (73 λεπτά), έχει μιαν αδιαφιλονίκητη ενότητα. Τα θέματα, εννοούμε, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι μικρής και μέσης διάρκειας (στο άλμπουμ καταγράφονται 22 tracks), κυλούν κάπως σαν το ένα να αποτελεί συνέχεια του άλλου, διατηρώντας μία συνεχή ροή καθαρών, ευανάγνωστων και απλών μελωδιών, με τις ambient ατμοσφαιρικότητες και τις προσεκτικές field recordings να πλαισιώνουν δημιουργικά το άκουσμα, προσδίδοντάς του χαρακτηριστικά meditation music.

Χρησιμοποιώντας διαφόρων ειδών πλήκτρα (ηλεκτρικό πιάνο, αναλογικά συνθεσάιζερ κ.λπ.) και ακόμη φωνητικά εφφέ, κέλτικη λύρα, κοχύλια, tin whistles και recorders, δηλαδή όργανα επιλεγμένα για τα πολύ ιδιαίτερα και αιθέρια ηχοχρώματά τους, η Στερεοπούλου συνθέτει μια σειρά από συναρπαστικά οργανικά (“Myron”, “The search”, “Nostos”, “False alarm”, “Trade” κ.λπ.), τα οποία προσδίδουν στο «Αλς» μία μαγική αύρα.
Επαφή: https://annastereo.bandcamp.com/album/als

VESLEMES μαλδίβες

Οι «Μαλδίβες» είναι μια ταινία του 2024, σκηνοθετημένη από τον Γερμανό Daniel Bolda. Όπως διαβάζουμε στο σάιτ του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης:
«Ένας δάσκαλος μουσικής, που ζει σε μία απομονωμένη ορεινή περιοχή με τον σκύλο του, ονειρεύεται να ξεφύγει από το κρύο λαχταρώντας μία ζωή κάτω από τον καυτό ήλιο δίπλα στη θάλασσα. Όταν ο σκύλος του εξαφανίζεται, ο απόηχος ενός άλλου κόσμου αρχίζει να διεισδύει στην καθημερινότητά του, φέρνοντας μαζί του ένα κύμα αλλόκοτων βιωμάτων που αναστατώνουν τη ζωή του».
Και παραδίπλα, στο ίδιο σάιτ:
«Ο Ντάνιελ Μπόλντα γεννήθηκε στη Γερμανία και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε κινηματογράφο στη Δανία. Το 2017 σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία μικρού μήκους “Muffin” και το 2020 την ταινία “Όταν γελάω κλείνουν τα μάτια μου”, οι οποίες έκαναν πρεμιέρα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Κορκ. Η ταινία “Μαλδίβες” είναι η πρώτη του μεγάλου μήκους».

Την ταινία δεν την ξέρω, δεν την έχω δει, αλλά ακούω τώρα το σάουντρακ [Veego Records, 2025], που θα έγραφε για ’κείνη ο Γιάννης Βεσλεμές (Veslemes). Στο οπισθόφυλλο του 20λεπτης διάρκειας δίσκου βινυλίου διαβάζουμε τα ονόματα των συντελεστών της ηχογράφησης: Γιάννης Βεσλεμές φωνή, σύνθια, modular, προγραμματισμός, Γιώτης Παρασκευαΐδης ακουστική, κλασική κιθάρα, μπάσο, κρουστά, αυλός, didgeridoo, Σταύρος Παργινός τσέλο, Γιώργος Κοκκινάρης κοντραμπάσο, συν παιδική χορωδία.
Η μουσική, που ακούγεται εδώ είναι ουσιαστική. Δεν ξέρω, φυσικά, πως «συμπεριφέρεται» μέσα στην ταινία, όμως φαίνεται πως διατηρεί μιαν αυτονομία, καθώς μπορείς να την απολαύσεις και πέρα από τις οθόνες. Είναι, και αυτό, ένα προφανές ατού της. Γιατί, τα άλλα ατού της είναι εκείνα που σχετίζονται με την ουσία της, τα ηχοχρώματά της, τα τραγούδια της και τη γενικότερη ατμόσφαιρά της.
Κατ’ αρχάς να πω πως από τη διάρκειά του, και μόνο, μου δημιουργήθηκε η εντύπωση πως το σάουντρακ του Βεσλεμέ αφορούσε μικρού μήκους ταινία, σκεπτόμενος πως αυτή (η ταινία) θα ήταν πλημμυρισμένη από μουσική. Το να γεμίζεις μια ταινία, είτε αυτή είναι μικρού μήκους είτε μεγάλου, με μουσική, το να έχει δηλαδή μια ταινία μεγάλης διάρκειας σάουντρακ, δεν το βρίσκω σωστό, το βρίσκω, χοντρικά, αντι-κινηματογραφικό, με αποτέλεσμα, όταν το διαπιστώνω, να σκέφτομαι αρνητικά (και για την ταινία και για το σάουντρακ). Εν προκειμένω πληροφορήθηκα γρήγορα πως η 20λεπτη μουσική του Βεσλεμέ αφορούσε μια σχεδόν 80λεπτη ταινία... οπότε είπα... όλα ok, να μια σωστής διάρκειας μουσική.
Λίγα και μικρά θέματα λοιπόν (σχεδόν όλα τα tracks είναι μονόλεπτα και δίλεπτα – υπάρχει κι ένα 4λεπτο), που είναι όλα πολύ ωραία, ιδιαίτερα και κυρίως σωστά παραταγμένα στις δύο όψεις του δίσκου, ώστε να τα παρακολουθείς απρόσκοπτα. Πολύ ωραία και τα χορωδιακά tracks, όπως και «Το βουνό» στο τέλος, με τους «Τίτλους τέλους» να μαγεύουν. Απλότητα, ευθύτητα, συγκίνηση, χάρη, ουσία και περαιτέρω απουσία κάλπικων εντυπωσιασμών, είναι τα χαρακτηριστικά αυτής της παράξενης μουσικής, που δεν μπορείς να την αποκαλέσεις ούτε ηλεκτρική, ούτε ακουστική, ούτε ηλεκτρονική, ούτε folk, ούτε blues, ούτε avant, ούτε κάτι άλλο... Σίγουρα ένας συνδυασμός όλων αυτών, και άλλων ίσως, να αποδίδει κάτι από την υφή της.
Μπράβο στον Βεσλεμέ, για τις «Μαλδίβες» του, ένα από τα κρυφά δισκογραφικά «διαμάντια» της χρονιάς που πέρασε. Πολύ ωραία, και από εικαστικής πλευράς, η έκδοση της Veego. Μπράβο και σ’ εκείνη.
Επαφή: https://veslemes.bandcamp.com/album/maldives-ost

τα ελληνικά άλμπουμ των LOS TRE και του VESLEMES είναι από τα ωραιότερα του τελευταίου καιρού - κυκλοφόρησαν προς το τέλος του 2025 και δείχνουν το υψηλό επίπεδο της εγχώριας σκηνής

Προς την περίοδο των γιορτών κυκλοφόρησαν πολλοί ελληνικοί δίσκοι (πάντα έτσι συμβαίνει). Οι εταιρείες και τα ανεξάρτητα labels επιχειρούν να εκμεταλλευτούν το καταναλωτικό κλίμα, τροφοδοτώντας με παραγωγές τους την αγορά. Αποτέλεσμα τούτου είναι στις λεγόμενες λίστες με «τα καλύτερα», που ετοιμάζονται στο τέλος κάθε χρονιάς, πολλά απ’ αυτά τα άλμπουμ να απουσιάζουν (αναφέρομαι, προφανώς, στα ωραιότερα εξ αυτών) είτε επειδή δεν έφτασαν εγκαίρως στα αυτιά των μουσικών συντακτών είτε γιατί πάνω στη σπουδή της δουλειάς δεν προσέχθηκαν όπως θα τους άξιζε. Βασικά, ποτέ δεν είναι αργά για ν’ ακούσεις και να ξανακούσεις ή για να ανακαλύψεις «τα καλύτερα» του 2025 ή οποιασδήποτε άλλης χρονιάς και οι δίσκοι των Los tre και του Γιάννη Βεσλεμέ είναι σίγουρα απ’ αυτούς...

LOS TRE: Taha Mu [Private Pressing, 2025]
Οι Los tre, τους οποίους αποτελούν οι Άγγελος Αγγελίδης κιθάρες, Βασίλης Παπασταμόπουλος μπάσο, Λέανδρος Φράτνικ ντραμς και Άγγελος Πολυχρόνου κρουστά, είναι ένα γκρουπ που υπάρχει από το 2012, έχοντας πολύ καλή και στιβαρή δισκογραφία, με το πιο πρόσφατο LP του να αποκαλείται “Taha Mu” – ένα ηλεκτρικό άλμπουμ, το οποίο δεν είναι εύκολο να το προσδιορίσεις με λίγες λέξεις. Έχει πάντως δικό του χρώμα, ύφος και κυρίως ενότητα, παρά τις πολλές και διαφορετικές αναφορές του.
Το πρώτο track, το “Taha mu”, συνδυάζει blues, afrobeat και oriental στοιχεία, και σαν lead track «κρατάει» όλο αυτό το μυστήριο, που χαρακτηρίζει τους Los tre σαν σχήμα. Στο επόμενο “Ike ohi” το funk δείχνει να κυριαρχεί σ’ ένα άλφα επίπεδο, αλλά το κομμάτι... ρεμπετοφέρνει, διαθέτει όργανο από τον Κωστή Χριστοδούλου (aka Pragma) και σόλο κιθάρα σε ανατολίτικο ύφος. Πολύ καλό είναι και το “Ela m’de”, εκεί όπου η βασική φόρμα είναι το δυτικο-αφρικανικό highlife με την κιθάρα να σπέρνει, και με τα πλήκτρα να φορτώνουν στο background. Η πλευρά θα κλείσει με το πολύ καλό 7λεπτο “Oute kan”, που κινείται κάπου ανάμεσα σε Tinariwen και Orchestra Baobab, για να αποκτήσει, μετά το 4:30, περισσότερα proggy γνωρίσματα, φέρνοντας στη μνήμη μου το LP “Released” (1971) των Βρετανών Jade Warrior. 

Το κομμάτι που ανοίγει την δεύτερη πλευρά, το “Bamako-Katapola”, είναι ένα πολύ ωραίο αποικιακού (δηλαδή δυτικο-αφρικανικού) τύπου blues, με το “A kala” να ακούγεται στ’ αυτιά μου περισσότερο παιγνιδιάρικο (ένα ανακάτεμα από ελληνικά, funky, oriental και anadolu στοιχεία). Λίγο πριν από το τέλος και οι Los tre μας ταξιδεύουν για μιαν ακόμη φορά με το έξτρα groovy “Isa pu”, που είναι funky ασυζητητί, με ωραίο όργανο (από τη μέση και μετά), ζηλευτές πενιές κι ένα ρυθμικό τμήμα όλο φωτιά, σ’ ένα στυλ T.P. Orchestre Poly-Rythmo (η ιστορική τοπ μπάντα από την Cotonou του Benin). Το “Taha Mu” θα κλείσει με το “Eke ti”, ένα μονότονο κάπως track, με oriental και anadolu αφήγηση. 

Ο δίσκος των Los tre είναι απολαυστικός – δεν το συζητάμε αυτό. Τα παιδιά τα έχουν «δουλέψει» όλα αυτά τα ηχοχρώματα που παρουσιάζουν, με αποτέλεσμα οι συνθέσεις τους να βγαίνουν φυσικές και όχι «τραβηγμένες». Μεγάλο πράγμα αυτό, αν θέλεις να λέγεσαι... μεγάλο γκρουπ. 

Επαφή: https://lostre.bandcamp.com/album/taha-mu

Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/ta-ellinika-almpoym-ton-los-tre-kai-toy-veslemes-einai-apo-ta-oraiotera-toy

από τους Ελβετούς Yello στον Γιάννη Μηλιώκα: πέντε άξια τραγούδια από τη δεκαετία του ’80 – μοιάζουν διαφορετικά μεταξύ τους όμως στο βάθος τα ενώνουν κι άλλα, εκτός από την εποχή

Είναι αρκετοί εκείνοι και εκείνες που πιστεύουν πως τα έιτις υπήρξαν η τελευταία πολύ σημαντική δεκαετία στην ιστορία της ποπ μουσικής. Η δεκαετία αυτή στηρίχτηκε μορφικά σε ό,τι της παρέδωσαν τα σίξτις και τα σέβεντις, ντύνοντας τα καινούρια τραγούδια με τις μελωδίες και τους ρυθμούς που προσέφεραν τα νέα, τότε, λαϊκά όργανα της εποχής, που δεν ήταν άλλα από τα συνθεσάιζερ. Φυσικά γράφτηκε και καλό ροκ στη δεκαετία του ’80, αλλά τα σύνθια ήταν εκείνα που χαρακτήρισαν, στις διάφορες αποχρώσεις τους, τα μουσικά έιτις.
Τα τραγούδια που επιλέγω πιο κάτω, για ένα μικρό σχολιασμό, προέρχονται φυσικά από τη δεκαετία του ’80 και είναι τέσσερα «ξένα» κι ένα ελληνικό. Τον χαρακτηρισμό «ξένα» τον χρησιμοποιώ και τον τοποθετώ μέσα σε εισαγωγικά, γιατί έπαιζε ακόμη στις κασέτες, που έγραφαν, άκουγαν και αντάλλασσαν οι νέοι άνθρωποι εκείνα τα χρόνια, ιδίως όταν αυτές (οι κασέτες) προορίζονταν για τα διάφορα μικρο-πάρτυ (φοιτητικά ή άλλα). Το να έγραφες μια «ενενηντάρα» κασέτα με... ξένα χορευτικά, το 1985, ισοδυναμούσε, πολλές φορές, με θησαυρό – καθώς μια καλή κασέτα, με «σωστές» επιλογές και περασμένη μέσα από κάποιον υποτυπώδη μίκτη, αντιγραφόταν πάραυτα, για να ακολουθήσει πιο μετά τη δική της ανεξιχνίαστη πορεία. Έτσι κάπως δημιουργούνταν οι playlists εκείνη τη δεκαετία.
Θα μπορούσα να διαλέξω μία από τις δικές μου κασέτες με... ξένες χορευτικές επιτυχίες, που έχουν διασωθεί, και να τις σχολιάσω track το track, όμως το κείμενο θα τράβαγε πολύ σε μάκρος, αφού θα έπρεπε να γράψω για καμιά 20αριά τραγούδια. Προτιμώ, λοιπόν, να επιλέξω πέντε μόνο, και να πω λίγα λόγια για το καθένα, καθότι η αφαίρεση έχει πάντα μεγάλο ενδιαφέρον – πολύ μεγαλύτερο από την πρόσθεση. Περιττό να πω πως αυτά τα πέντε τραγούδια αποτελούν δικά μου διαχρονικά αγαπημένα (πέρα από δεκαετίες), μα και πολλών άλλων υποθέτω, παρότι δεν πρόκειται για εντελώς αναμενόμενες επιλογές.

1. YELLO: Call it love (1987)
(από το LP “One Second” σε ετικέτα Mercury)
Οι Ελβετοί Yello ήταν ένα από τα καλύτερα συγκροτήματα της δεκαετίας του ’80 (υπάρχουν μέχρι τις μέρες μας) ανεξαρτήτως υφών, ειδών και επιμέρους προτιμήσεων. Μέσα στη συγκεκριμένη δεκαετία ηχογράφησαν τους καλύτερους δίσκους τους, έδωσαν τα ωραιότερα τραγούδια τους και υμνήθηκαν από τους fans τους ως ένα μοναδικό synth-pop σχήμα, εντελώς εστέτ, με τη δική του μοναδική electro αφήγηση και την περφεξιονιστική εικαστική επιμέλεια των βιντεοκλίπ του. Κάπως σαν κυρίαρχοι του στυλ.
Το “Call it love” ήταν μια σύνθεση του Boris Blank, που έπαιζε διάφορα πλήκτρα και σύνθια, κάνοντας τον προγραμματισμό και την ενορχήστρωση, βασισμένη σε λόγια του Dieter Meier, που περαιτέρω τραγουδούσε, και η οποία προερχόταν από το πέμπτο άλμπουμ των Yello, το καταπληκτικό “One Second”. Πέραν των Blank και Meier στο τραγούδι ακούγονται, ακόμη, το drum machine του Beat Ash, η ηλεκτρική κιθάρα του Chico Hablas και τα φωνητικά του πρόωρα χαμένου Billy MacKenzie.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/apo-toys-elbetoys-yello-ston-gianni-milioka-pente-axia-tragoydia-apo-ti-dekaetia-toy

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 645

12/6/2025
Είμαι στην ευχάριστη θέση να κάνω μία πρώτη ανακοίνωση για ένα δικό μου βιβλίο, που θα βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία τις επόμενες 10-15 μέρες, από το Όγδοο.
Το βιβλίο αυτό, κατ’ αρχάς, θα είναι τριπλάσιου όγκου, όχι σελίδων, από το «Ραντεβού στο Κύτταρο», καθώς μιλάμε για έναν βαρύ τόμο, στον οποίον έχει καταγραφεί μία πυκνή σε γεγονότα και καταστάσεις μουσικο-κοινωνικο-πολιτική ελληνική 18ετία.
Απλά να πω πως τέτοιο βιβλίο με τη συγκεκριμένη θεματολογία, δεν έχει γραφτεί ποτέ στην Ελλάδα, και πως μέσω αυτής της έκδοσης συμπυκνώνονται δεκαετίες ενασχόλησής μου με αυτά τα ζητήματα.
Προφανώς το βιβλίο θα έχει μοναδικές λεπτομέρειες για πολλά θέματα, οι οποίες για πρώτη φορά θα βγουν στο φως, και προσωπικά πιστεύω πως θα γράψει κι αυτό, στην πορεία, τη δική του ιστορία – είμαι δε σίγουρος πως αυτή θα είναι πολύ μεγαλύτερη από εκείνη του «Ραντεβού στο Κύτταρο». Θα είναι ένα βιβλίο «αναφοράς» θέλω να πω για το είδος του –με τέτοιο στόχο το έκανα εξάλλου–, το οποίο θα παραμένει αδιατάραχτο μέσα στις μέρες, στους μήνες και τα χρόνια. Περισσότερα σε λίγες μέρες...

[αυτό το μικρό κολάζ δεν έχει σχέση με το εξώφυλλο, πιάνει όμως κάτι από το πνεύμα του βιβλίου]

11/6/2025
To γεγονός ότι δεν ήξερε σερφ o Brian Wilson, αλλά παρ' όλα αυτά φωτογραφιζόταν και μεγαλωμένος με τις σανίδες είναι κάπως συγκινητικό. Θα το έκανε ωραίο διήγημα ο Μπόρχες...

11/6/2025
Να συμμετάσχω κι εγώ στην αρκουδολογία των ημερών, μ' ένα τραγουδάκι...
Κάπου λέει ο Mayall...
All the men of Canned Heat are part of my family
Οπότε όταν μιλάει για Aρκούδα,
Well the sun is shining down and the Bear is rolling in the shade
μιλάει για τον Bob Hite…
https://www.youtube.com/watch?v=FKYA5Rn5z7s

10/6/2025
Δεν μπορεί να λειτουργήσει η Βουλή με 297, να πάρουν τους... Δημήτρη Ευθυμάκη, Αλέκο Παπαναστασίου και Ανδρέα Στασινό του Προταγκών να συμπληρωθεί η 300άδα.

10/6/2025
Είχα αγοράσει την επανέκδοση όταν βγήκε, το 1989, από το Happening – 1800 δραχμές τότε, όταν τα πειρατικά έκαναν 2800. Τώρα αυτή η reissue στην See for Miles κάνει 70 ευρώ, ενώ τα πειρατικά μπορείς να τα πουλήσεις φτηνά, μόνο χέρι με χέρι, αφού από τις αγορές είναι εξορισμένα.
Υποτιμημένο βρετανικό folk/soft-rock από τον Pete Dello και τους Φίλους του. Τα originals, σε καλές καταστάσεις πουλιούνται γύρω στα 700 ευρώ, αν ποτέ βρεθούν...

Όταν οι δίσκοι, εννοώ τα τραγούδια, φτιάχνονταν με... τελείως αγνά υλικά και με το απαιτούμενο ταλέντο φυσικά.

9/6/2025
Πάει και ο Sly Stone. Πολλές οι τραγουδάρες...
https://www.youtube.com/watch?v=oPEIFMSAkcQ

9/6/2025
Ντίσκο, XT και Κώστα Γανωτή...
https://www.youtube.com/watch?v=tlokF7xFo58

9/6/2025
Την είχα παρεξηγήσει με τα... χάρτινα καλαμάκια και τη... φαιοπράσινη ενέργεια. Με τον αντιλαϊκό οικολογικό ακτιβισμό των βορείων προαστίων.

https://diskoryxeion.blogspot.com/2021/08/rebekka-karijord-jon-ekstrand-ost-i-am.html

7/6/2025
Μίμης Παπαϊωάννου πρώτη εκτέλεση, το 1971. Παίζει και ο Kadir İnanır, ο... Διονύσης Ξανθός της Τουρκίας. Μπύρα πίνει μόνον ο άντρας... αν πίνει κι αυτός.
https://www.youtube.com/watch?v=ibMPATGTYZ8

6/6/2025
Ροκ, όχι τρίχες, με πολύ συναίσθημα, από μουσικάρες από Θεσσαλονίκη μεριά. Seahorse, δεύτερο άλμπουμ...
https://www.youtube.com/watch?v=dJRkCVdgfMM

6/6/2025
Μ’ αρέσει στις θαμπές τις ετικέτες (σ.σ. των δίσκων 78 στρ. εννοεί) / χρυσά σβησμένα γραμματάκια να κοιτώ / να μου ζητούν πληροφορίες οι συλλέκτες / που όλο ψάχνουν για καινούργιο υλικό…
https://www.youtube.com/watch?v=Zp6RH075b9M

5/6/2025
«Η γραπτή επικοινωνία είναι παθητική και ψυχρή. Το βιβλίο μπορεί να χρησιμεύσει ως εγχειρίδιο, για να το διαβάζει ο καθένας μόνος του κι έπειτα να χρησιμοποιεί τις πληροφορίες και τα δεδομένα στη συλλογική δουλειά. Εκείνο που είναι σήμερα πιο σημαντικό είναι το πραγματικό δεδομένο, το γεγονός, το ντοκουμέντο, το κείμενο. Όχι πια κρυπτογραφήματα, ελιτίστικες ασκήσεις, διανοητικά παιγνίδια, καλλιτεχνικές μεταφορές, προσωπικές φαντασίες».
[Μario Maffi “Underground”]

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 641

15/5/2025
Ο Γιάννης Σπανός έχει το δικό του μερίδιο στις «Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου» [LiFO Books, 2024] ως συνθέτης των σάουντρακ των ταινιών «Αναζήτησις...» (1972) του Ερρίκου Ανδρέου, «Έγκλημα στο Καβούρι» (1974) του Κώστα Καραγιάννη και της τριάδας «Οι Εκβιασταί» (1972), «Οι Απάνθρωποι» (1973) και «Μαύρη Αφροδίτη» (1977) του Παύλου Φιλίππου.

14/5/2025

1972 Paz Trabajo Libertad
https://www.youtube.com/watch?v=06xjhD9EyBc

13/5/2025
757 προβολές μέσα σε 1 χρόνο... Κάποιες φορές ο κόσμος δεν εκτιμάει όπως πρέπει... Ένα από τα ωραιότερα ελληνικά τραγούδια της τελευταίας 10ετίας, γραμμένο από έναν φίλο εδώ μέσα...
https://www.youtube.com/watch?v=NOreaRMCdEA

13/5/2025
Αυτός τι παριστάνει τώρα; Για τι ακριβώς πανηγυρίζει; Τον αθώωσε κανείς; Μήπως έγινε η δίκη, μήπως έχει τελεσιδικήσει κάτι και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι; Πόσο ξεδιάντροπος πρέπει να είναι κάποιος για να βγαίνει στις ρούγες και να ζητωκραυγάζει, για κάθε τι που θεωρεί ότι τον βολεύει; 

Το άτομο είναι εκπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης και πρέπει να είναι ψύχραιμο. Δεν είναι χουλιγκάνος, ούτε εκπροσωπεί κάποιο σωματείο, κάποια συντεχνία, κάποιο σύλλογο, άρα εκείνο που οφείλει πρωτίστως να κάνει είναι να μην προκαταλαμβάνει τις αποφάσεις της δικαιοσύνης. Κανένα αφήγημα δεν πρόκειται να καταρρεύσει, με κρότο ή χωρίς κρότο, πριν από τη δίκη του αιώνα. Ας του το πει κάποιος...

13/5/2025
"Το Μοναστηράκι" (1964) σε σκηνοθεσία του (και ποιητή) Τάσου Δενέγρη (στη φωτό), με το σάουντρακ του Σταύρου Ξαρχάκου στις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024]...

13/5/2025

1.585 προβολές μέσα σε 9 χρόνια... Κάποιες φορές ο κόσμος δεν εκτιμάει όπως πρέπει... Ένα από τα ωραιότερα ελληνικά τραγούδια της τελευταίας 10ετίας, γραμμένο από έναν φίλο εδώ μέσα...
https://www.youtube.com/watch?v=oGXahGbfhmY

11/5/2025
Φωτιά θα έβαζε στα κλαμπ με τέτοια κομμάτια ο Wess στην Αθήνα, πριν από πολλά-πολλά χρόνια. Wess & The Airedales “There's Gonna Be A Revolution”…
https://www.youtube.com/watch?v=Jjx377HQ-Qc

10/5/2025
Δεν νομίζω να υπάρχει άλλο βιβλίο, που να διαβάζεις αναλυτικά για τον Φόβο (1966) του Κώστα Μανουσάκη...

9/5/2025

Δεν είναι ότι ήταν άσχετοι στην Σπέντζος (που γράφανε για ροκ και για Γούντστοκ), είναι γιατί το πανκ και το new-wave σαν ποσότητες δεν μετράγανε ιδιαιτέρως το 1982 (εμπορικά εννοώ).
Αν στα σίξτις το ροκ διαχύθηκε στην Ελλάδα τη στιγμή που γεννιόταν έξω, και συνοδοιπόρησε σε πρώτο χρόνο με το ελληνικό ροκ, στα έιτις υπήρχε μεγάλο χάντικαπ και με το πανκ και με το new wave. Αρκεί να σκεφθεί κανείς πως το πρώτο τεύχος του Ποπ & Ροκ (Μάρτιος ’78) είχε εξώφυλλο τον Hendrix και το πρώτο τεύχος της Μουσικής (Δεκέμβριος ’77) είχε στο εξώφυλλο... Μπετόβεν, Μικρούτσικο, Χατζιδάκι και Rolling Stones. Δηλαδή... στον κόσμο τους.

Το πανκ και το new-wave απέκτησαν κάποιο κοινό, που να ξέφευγε από τις λίγες εκατοντάδες άτομα, μετά το 1982, οπότε ο έμπορος δεν είχε κανα λόγο να γράψει περί πανκ στη διαφήμιση. Προτίμησε το «ροκ», θέλω να πω, που πούλαγε περισσότερο (και το ’82). Έτσι κι αλλιώς οι πάνκηδες και οι νιου-γουεβάδες θα την έβλεπαν την ταινία, λόγω ονομάτων, ενώ θα μάζευε και διαφόρους μη κολλημένους ροκάδες.
Σαν νέο ροκ πάντως είχα δει, κι εγώ, τότε το Urgh!. Ούτε σαν πανκ, ούτε σαν new-wave.

9/5/2025
Τα μουσικά βιβλία του Όγδοου, μαζί και το "Ραντεβού στο Κύτταρο", στην Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης...

8/5/2025

Η Λίνα Τριανταφύλλου, πρωταγωνίστρια στην ταινία "Η Εκπομπή" (1968) του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Απορώ, γιατί δεν έχω γράψει τόσα χρόνια ένα κείμενο γι' αυτή την ταινία. Λάθος μου...

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 618

25/12/2024
Ο Bob Behling και η Jane Lyle στην ταινία «Τα Παιδιά του Διαβόλου» του Νίκου Μαστοράκη, στις «Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου» [LiFO Books, 2024]...
Καλά Χριστούγεννα!

24/12/2024
Με χαρά την αυριανή και μακριά από τσιφούτηδες γενικώς... (γέλιο)
(δια χειρός Γιάννη Καλαϊτζή - κάποτε στα έιτις)

24/12/2024
Τα κάλαντα των χίπιδων... Λείπει αυτό το κείμενο από τις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου". Άγγελος Μαστοράκης (με το καπέλο και τα γυαλιά), Λεωνίδας Αλαχαδάμης (ο ξανθός) και ο άλλος ο αρκουδόμαγκας δίπλα, που τους μάζεψαν από το... Κύτταρο του '72, για να τους χώσουν στην ταινία...

23/12/2024
To Στέλιο δεν τον είχα ακούσει ποτέ live προφανώς (τον είχε ακούσει, όμως, ο μπάρμπας μου ο Στέλιος κι είχα πληροφόρηση από πρώτο χέρι), αλλά είχα ακούσει (live) τον Στάθη τον αδελφό του, που ήταν πολύ καλός και βεβαίως ουκ ολίγους «καζαντζιδικούς», με πρώτο και καλύτερο τον αείμνηστο Χρήστο Στυλιανέα...
https://www.youtube.com/watch?v=gOKrl6lVo4A

23/12/2024
O Κώστας Καραγιάννης κινηματογραφεί τον Donald Pleasence στο "The Devil's Men" (1976), που είχε μουσική του Brian Eno.
Στις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024]...

23/12/2024
Θυμάμαι τον Γιώργο Χρονά, σε μια παλιά συνέντευξή του, που έλεγε πως όταν είχε βγάλει το δεύτερο ποιητικό βιβλίο του «Οι Λάμπες», το 1974, εκείνοι που το αγοράζανε περισσότερο ήταν οι... ηλεκτρολόγοι.

Ελπίζω και το «Ραντεβού στο Κύτταρο» να πούλησε, κάπως παραπάνω, στους... κυτταρολόγους, καθώς στο νετ το βλέπεις γκρουπαρισμένο και με ιατρικά βιβλία... (γέλιο)

21/12/2024
ώπα-ώπα... Esma Redzepova - Cigancica mala - 1969
https://www.youtube.com/watch?v=5ZXpAUKPofE

21/12/2024
"Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογάφου" [LiFO Books, 2024], Γιώργος Εμιρζάς "βλέπε ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ" και Γιώργος Ρωμανός...

https://www.youtube.com/watch?v=LCF2ak4TqL8

21/12/2024
Από τις 11 έως τις 12 μιλάω στο ogdoo radio στην εκπομπή του Νίκου Θρασυβούλου «Αυτοπροσώπως» για το «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024]. Η εκπομπή θα μεταδοθεί και αύριο Κυριακή την ίδια ώρα...

https://www.ogdoo.gr/radio

20/12/2024
Είχα να πιάσω Athens Voice στα χέρια μου πολλά χρόνια – έντυπη εννοώ. Και βρήκα σήμερα μία στο Παγκράτι, σ’ ένα πάγκο, και την πήρα. Πάντα μ’ ενδιαφέρει να ξεφυλλίζω έντυπα. Σπάνια το βαριέμαι αυτό.
Διάβασα λοιπόν τη συνέντευξη του Τσεμπερόπουλου για το «Υπάρχω». Θα ’θελα πολλά να σχολιάσω, αλλά μένω σ’ αυτό που σκανάρω.

Κατ’ αρχάς την ταινία δεν την έχω δει. Θα την δω τις επόμενες μέρες. Και τον Τσεμπερόπουλο σαν σκηνοθέτη τον εμπιστεύομαι. Δεν νομίζω ότι θα έχει κάνει καλύτερη ταινία από το «Ο Εχθρός μου» (που ήταν γροθιά στην κοιλιά – η κορυφαία των ελληνικών 2010s), αλλά σε κάθε περίπτωση η ταινία θα έχει κάποια στάνταρντ ποιότητας. Επίσης ξέρω ότι η ταινία δεν πιάνει τον Στέλιο σε όλη τη ζωή του, και πως σταματάει στο «Υπάρχω», ουσιαστικά.
Αυτό που θέλω να πω είναι πως ο Στέλιος δεν σταμάτησε ποτέ να τραγουδά. Πάντα τραγουδούσε όποτε του δινόταν η ευκαιρία. Και φυσικά στο τέλος των 80s έβγαλε τρεις μεγάλους δίσκους με καινούρια και παλιά λαϊκά. Και φυσικά σε όλα τα έιτις πρωταγωνιστούσε με συνεντεύξεις του, με αφιερώματα στα περιοδικά, που ποτέ δεν θα τον ξεχνούσαν, ενώ τραγουδούσε κιόλας επίσημα στην τηλεόραση στους Ρεπόρτερς και αλλού.
Για να μη μιλήσω για τη δεκαετία του ’90, την τελευταία δεκαετία της ζωής του και ίσως μία από τις πιο ενδιαφέρουσες, που θα μπορούσε να γίνει από μόνη της μια φοβερή ταινία, σε σχέση με το πώς διαχειρίστηκε το μύθο του ο Στέλιος και όλα αυτά, που θα τον οδηγούσαν τελικά, πρόωρα, στο θάνατο. Αλλά αυτά είναι καυτά ζητήματα, που θέλουν μεγάλη διεισδυτική ματιά για να γίνουν σενάριο, που να σπάει κόκαλα.
Και αυτό που λέει ο Τσεμπερόπουλος ότι ο κόσμος ήξερε από τον Καζαντζίδη μόνο τα τραγούδια του και ότι γκρίνιαζε (ο Στέλιος) δεν ισχύει – στη γενικότητά του. Σε ποιον κόσμο αναφέρεται; Σ’ αυτούς που γεννήθηκαν μετά το 1980; Αν η Ελλάδα είναι δέκα εκατομμύρια, σχεδόν τα πέντε εκατομμύρια είναι πάνω από 50 χρονών.
Αν πας να ρωτήσεις έναν 50άρη για το Στέλιο δεν θα σου πει ό,τι θα σου πει ένας 30άρης. Μη νομίζεις, δε, ότι αν δείξεις Κουλουριώτη, Τριάνα του Χειλά, Κατελάνους, «Αδίστακτους» του Κατσουρίδη, Χιώτη, Δερβενιώτη, Μάτσα κ.λπ. (δεν ξέρω τι δείχνει η ταινία – έτσι τα λέω αυτά) θα κοιτάει ο κόσμος με ανοιχτό το στόμα. Αυτά όλα ανήκουν στη συλλογική συνείδηση του Έλληνα. Πες μας ότι έκανες μια ταινία για τους 30άρηδες να το δεχτώ.

20/12/2024
Οι «Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου» [LiFO Books, 2024] βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην 62η θέση στον ΓΕΝΙΚΟ ΚΑΤΑΛΟΓΟ των ευπώλητων, που αφορά ΟΛΑ τα βιβλία, του βιβλιοπωλείου Πολιτεία.

Η θέση είναι πολύ υψηλή, κατά τη δική μου γνώμη, για ένα βιβλίο, που δεν είναι λογοτεχνικό, ιστορικό (με τη στενή έννοια), βιογραφία κ.λπ. Είναι ένα βιβλίο για μια ειδική πτυχή του ελληνικού κινηματογράφου, αφορώντας κυρίως υποψιασμένους κινηματογραφόφιλους και μουσικόφιλους.
Αγοράστε το βιβλίο για εσάς (ή κάνετέ το δώρο στους φίλους και τις φίλες σας) είτε από την Πολιτεία είτε από οποιοδήποτε άλλο βιβλιοπωλείο στην Αθήνα ή έξω από την Αθήνα – και βοηθήστε το να ανεβεί ακόμη πιο ψηλά... Σας ευχαριστώ.

20/12/2024
Αύριο 11-12 το πρωί μιλάω για το «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024] στο Radio - Ogdoo. gr (το βρίσκεις εύκολα με search στο google - ιντερνετικό ραδιόφωνο είναι) και στον Νίκο Θρασυβούλου. Η εκπομπή θα μεταδοθεί και την Κυριακή την ίδια ώρα. Για όσους πιστούς και πιστές...
https://www.facebook.com/ogdoomusicgroup/videos/1282733819530465?locale=el_GR

19/12/2024
Το αποκλείω να υπάρχει ρόλος στην ταινία για τον Enrico Macias. Eδώ με Γιώργο Οικονομίδη και Στέλιο…

19/12/2024
Στις «Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου» [LiFO Books, 2024] θα διαβάσεις και για μερικά από τα σπανιότερα ελληνικά σάουντρακ. Εντάξει, η «Αναζήτησις...» του Σπανού, δεν είναι σαν το τέρας σπανιότητας «Ο Θάνατος του Αλέξανδρου» του Μαρκόπουλου ή σαν τα «Κοράλλια» του Πιτσιλαδή (για τα οποία επίσης γίνεται λόγος στο βιβλίο), αλλά πλέον για το CD θέλεις κανα 40άρι και για το βινύλιο τα διπλάσια...

Μου τη σπάει που το λένε «Αναζήτηση» και όχι «Αναζήτησις...», αλλά ok η διασκευή είναι ευπρόσωπη...
https://www.youtube.com/watch?v=fWmJYALQ8co