Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα greek reviews. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα greek reviews. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

καινούρια και παλαιότερα ελληνικά συγκροτήματα στους πρόσφατους ροκ δίσκους τους – είναι τα νέα άλμπουμ των Μωρά Στη Φωτιά, Terrapin, The Black Tabasco, Space Gravel και Automaton

Το ροκ, σε όλες τις μορφές του, εξακολουθεί να αποτελεί ένα βασικό πεδίο δράσης και για τα ελληνικά συγκροτήματα – παλαιότερα και πιο νέα. Μια πεντάδα πρόσφατων ηχογραφήσεων το επιβεβαιώνει.
TERRAPIN
: Metamorphic [Private Pressing, 2026]
Οι Terrapin είναι ένα ελληνικό συγκρότημα που, από δισκογραφικής πλευράς, έχει κλείσει δεκαετία στα δρώμενα. Σ’ αυτό το διάστημα έχει ηχογραφήσει τρεις δίσκους, αρχικά το “Sanctuary” [G.O.D. Records, 2017], πιο μετά το “Zero Repercussions” [Private Pressing, 2021] και εσχάτως το “Metamorphic” – ένα ιδιωτικής έκδοσης digipak CD, που περιέχει οκτώ tracks. Terrapin είναι σήμερα οι Vassilis Athanassiadis κιθάρα, φωνή, George Tzivas, ντραμς, κρουστά, James Stathatos μπάσο και Alexandros Misirliadis πλήκτρα, με τον Αθανασιάδη να είναι υπεύθυνος για τις μουσικές και τους στίχους των τραγουδιών και με το συγκρότημα να επιμελείται τις ενορχηστρώσεις και την παραγωγή.
Μπορεί ορισμένοι-ες να αναρωτηθούν. Τι συνδέει τους Terrapin, με το πρωταρχικό και ιστορικό ροκ συγκρότημα, στο οποίο συμμετείχε ο Αθανασιάδης στα 80s, τους No Man’s Land; Σίγουρα υπάρχουν συνδέσεις, αφού έχουμε να κάνουμε μ’ έναν άνθρωπο που συμμετείχε και τότε στην δημιουργία τραγουδιών, και ο οποίος, δεκαετίες μετά, εμμένει, σταθερά, στην ροκ αφήγηση. Θέλω να πω πως και το “Metamorphic” είναι ένα ροκ άλμπουμ – μπορεί χαμηλότερων τόνων, σε σχέση μ’ εκείνα των παλαιών No Man’s Land, αλλά πάντως ροκ.
Εν τω μεταξύ το ροκ των 60s-70s είναι εκείνο που βρίσκεται, πάντα, στο επίκεντρο της τραγουδοποιίας του Αθανασιάδη. Με άλλα λόγια το ψυχεδελικό ροκ και φολκ-ροκ, όπως και η μετεξέλιξή τους σε progressive αποτελούν το επιστέγασμα (των τραγουδιών). Αναφορές θα βρεις σε πολλά κλασικά ονόματα της βρετανικής σκηνής εννοώ, από τους πρώιμους Genesis και τους Gryphon, μέχρι τους Fairport Convention, τους Mr. Fox και τους Renaissance, με τους progressive και φολκ-ροκ ήχους να κυριαρχούν στις ενοργανώσεις.
Περαιτέρω τα τραγούδια κυλούν αβίαστα, τα παιξίματα είναι ουσιαστικά και ιδανικά θα έλεγα γι’ αυτό το είδος της μουσικής (άκου τα “The body” και “Dreamtime”), ενώ οι ερμηνείες, που είναι και οι πιο συγκρατημένες, δένουν, και αυτές, με τους γενικότερους χαμηλούς τόνους. Τέλος, το γεγονός πως δεν γίνεται κατάχρηση χρόνου, με σχεδόν όλα τα τραγούδια να κινούνται περί τα 4 και 5 λεπτά, αποτελεί και αυτό ένα από τα προτερήματα του “Metamorphic”.
Επαφή: https://terrapin3.bandcamp.com/album/metamorphic
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/kainoyrgia-kai-palaiotera-ellinika-sygkrotimata-stoys-prosfatoys-rok-diskoys-toys

Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2026

DRAMACHINE χορός του θανάτου

Οι Dramachine υπάρχουν τουλάχιστον από το 2020, με το πιο πρόσφατο άλμπουμ τους να αποκαλείται «Χορός του Θανάτου» [Cobalt Music, 2026]. Λέμε για ένα synth-punk τρίο, που χρησιμοποιεί τον ελληνικό στίχο για να εκφραστεί και το οποίο αποτελούν οι Eleni Makka lead vocals, κιθάρες, Yiorgos Pallis συνθεσάιζερ, drum machine programming, φωνητικά και Haris Zacharopoulos bass guitar.
Οι Dramachine, όπως και άλλα ελληνόφωνα παρεμφερή σχήματα, ακολουθούν κατά βάση τα στάνταρντ του στυλ. Τα σύνθια, το μπάσο και το ντραμ-μασίν, εννοώ, είναι οι μεταφορείς των ήχων, ενώ ο λόγος έχει να κάνει με τις περιγραφές των γνωστών αστικών καταστάσεων, προβληματικών οπωσδήποτε, τις οποίες βιώνουν όχι μόνον οι νέοι άνθρωποι (όπως τέτοιοι είναι, φαντάζομαι, οι Dramachine), μα σχεδόν κάθε κάτοικος μιας σύγχρονης μεγαλούπολης. Έτσι, από τη μια μεριά έχουμε μία εντελώς εξωστρεφή ηχητική πρόταση, χορευτική δηλαδή, ενώ από την άλλη ο στίχος μάς οδηγεί σε περισσότερο πνιγηρά, αγχωτικά ή και απάνθρωπα περιβάλλοντα. Όμως και αυτή η αντίστιξη αποτελεί ίδιον του synth-punk. Οπότε «όλα καλά».
Τραγουδούν κάπου οι Dramachine: «Μην νομίζεις πως μιλάω για όσα θυμώνω (σ.σ. για όσα με θυμώνουν εννοούν) / ούτε πως παίρνω όσο μου ανήκει οξυγόνο / μην νομίζεις ότι ξέρω τι μου φταίει / που οι στίχοι δεν μου βγήκανε σπουδαίοι». Ναι, όντως. Οι στίχοι θα μπορούσε να ήταν πιο προσεγμένοι, εκφράζοντας ακριβώς τα ίδια συναισθήματα, δίχως να αλλάζει η προβληματική τους – και αυτός είναι ο τομέας επί του οποίου μπορεί να γίνει δουλειά, ώστε στο επόμενο LP τους οι Dramachine να είναι ακόμη πιο ουσιαστικοί. Πάντως κι εδώ υπάρχουν τραγούδια που έχουν πράγματα να πουν, όπως το «Φάντασμα» και βασικά το “Mind the gap”, που δείχνουν πως το συγκρότημα έχει ανοιχτούς ορίζοντες μπροστά του.
Επαφή: https://dramachine.bandcamp.com/album/--3

Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2026

NEFELI WALKING UNDERCOVER στοιχεία του άχρονου κόσμου

Την Νεφέλη Λιούτα (Nefeli Walking Undercover) την γνωρίζουμε από το instrumental ambient άλμπουμ της “Twelve”, που είχε κυκλοφορήσει το 2020 (υπάρχει review στο blog). Τώρα, μέσω του «Στοιχεία του Άχρονου Κόσμου» [Η Άλλη Δισκέξ, 2026], την γνωρίζουμε και ως τραγουδοποιό – κάτι που, σε κάθε περίπτωση, μας δημιουργεί πολλά ερωτηματικά.
Κατ’ αρχάς, και κοιτάζοντας το innersleeve, παρατηρείς πως στον δίσκο συμμετέχουν περισσότεροι από είκοσι μουσικοί, όπως και πολυμελής χορωδία (σ’ ένα track). Αναρωτιέσαι, λοιπόν, αν όλες αυτές οι παρουσίες, και αν όλα αυτά τα όργανα, βοηθούν στην υπόθεση του δίσκου – αν του παρέχουν νέες διαστάσεις, αν ξανοίγουν νέα περιβάλλοντα. Δεν θα το έλεγα, ακούγοντάς τον.
Τα τραγούδια της Λιούτα υποφέρουν από την ηχητική πανσπερμία, με τον δίσκο, εν τέλει, να μην διαθέτει χαρακτήρα. Και το γεγονός ότι δύσκολα μπορείς να τον χαρακτηρίσεις ως indie, weird folk, pop δωματίου, πειραματικό ή κάτι άλλο δεν είναι στα υπέρ του. Υπάρχουν διάσπαρτα πολλά στοιχεία (απ’ όλα τα προαναφερόμενα στυλ και από άλλα ακόμη), αλλά δεν υπάρχει ένας κεντρικός άξονας, σαφής και αμετάβλητος, που να δίνει στα τραγούδια, και στον δίσκο, μια ταυτότητα.
Μα κι αν έρθουμε στα τραγούδια αυτά καθ’ αυτά, κι εκεί υπάρχουν ζητήματα. Το να κάνεις πειραματικό τραγούδι είναι το δυσκολότερο όλων, γιατί θα πρέπει να λειτουργεί αυτό και να μην ακούγεται από τελείως ξεκομμένο έως τυχαίο. Φοβάμαι, πως ελάχιστα πράγματα με έκαναν να «σταματήσω» στον δίσκο, και να πω πως... α, για μια στιγμή, εδώ κάτι συμβαίνει... Νοήματα ενδιαφέροντα ή λιγότερο ενδιαφέροντα (όσον αφορά τους στίχους) μπορεί να υπάρχουν, όμως οι μελωδίες υποσκάπτονται, μέσα στο ίδιο κομμάτι κάθε φορά, από μία ακατανόητη διάθεση για περιπέτεια και ανατροπή, φέρνοντας τον ακροατή σε μια κατάσταση απορίας...
Νομίζω πως η Λιούτα πρέπει να επιστρέψει τάχιστα στις instrumental συνθέσεις της και ν’ αφήσει το τραγούδι για αργότερα, όταν θα έχει στο συρτάρι της υλικό (έστω και πειραματικό), που να μπορεί κατ’ αρχάς να στέκεται (αυτή είναι η λέξη που βαραίνει) μ’ ένα πιάνο ή μια κιθάρα. Όλα τα υπόλοιπα έπονται.
Επαφή: https://nefeliwalkingundercover.bandcamp.com/album/elements-of-the-timeless-world

Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2026

THE FAKE ξεχασμένο ελληνικό γκρουπ από τα early 90s

Πολλοί φίλοι του ελληνικού ροκ θα θυμούνται το LP-συλλογή “The Rock Propaganda Series” [Cactus Records], που συγκέντρωνε συγκροτήματα της Θεσσαλονίκης –γνωστά και λιγότερο γνωστά– εκεί στο ξεκίνημα των 90s (1992). Στη δεύτερη πλευρά εκείνου του δίσκου, το τελευταίο κομμάτι του track list ανήκε στο συγκρότημα The Fake. Το σχήμα αυτό σε πρώτο χρόνο είχε κυκλοφορήσει μόνο δύο κασέτες (πέραν της παρουσίας του στη συλλογή), ενώ τώρα έχουμε μπροστά μας ένα ολάκερο CD του, το “The Name of This Band Was The Fake” [Slavic Smile Music, 2026], που έχει έντεκα tracks και το οποίο έθεσε σε κίνηση ο τότε ντράμερ της μπάντας Chris Koutsouris (γνωστός από τις παρουσίες του στους Lone Stars του Αλέξανδρου Πέρρου, στους Free Soul, στους T4Trouble του Θόδωρου Παπαντίνα κ.λπ.).
Η σύνθεση του γκρουπ είναι κάπως αδιευκρίνιστη, υπό την έννοια πως σε κάθε τραγούδι η line-up αλλάζει, όμως σε όλα τα τραγούδια ντράμερ είναι ο Koutsouris (τραγουδάει κιόλας), μπασίστας είναι ο Χρήστος Κλάρος και κιμπορντίστρια-πιανίστρια-τραγουδίστρια είναι η Suzy Beza. Υπάρχει, λοιπόν, ένα βασικό τρίο και από ’κει και πέρα υπάρχουν προσθήκες σε ηλεκτρικές κιθάρες (Ασκληπιός Ζαμπέτας, Lakis Ragazas, Vasilis Kehagias), άλτο σαξόφωνο (Βασίλης Κυριακού), φλάουτο-τρομπέτα (Αχιλλέας Αναστασόπουλος), σύνθια (Emmanuel Trihakis) κ.λπ., που δίνουν στον ήχο των Fake μια πιο ολοκληρωμένη όψη.
Ο ήχος των Fake είναι ροκ, όπως είπαμε, και με σέβεντις προσαρμογές. Το συγκρότημα κινείται σε μια ευρεία γκάμα, παρουσιάζοντας επιρροές από το progressive jazz-rock (“We got to be human”), από το funk-rock (“Stranger”), από το pop-rock (“Don’t you know that”), από το country-rock (“Soul from deep down, lookin’ up”), το folk-rock (“Why?”) κ.λπ., φέρνοντας στη μνήμη μου στις καλύτερες στιγμές του [“I know (I will never dance like I used to)”] κάτι από Tonton Macoute και ύστερους Quicksilver Messenger Service.
Γενικά, σαν τραγούδια, όλα όσα καταγράφονται εδώ, δείχνουν συνθετικές ικανότητες (σίγουρα οι μουσικοί των Fake δεν είναι τυχαίοι), αλλά κάτι η στοιχειώδης παραγωγή, κάτι οι συγκεκριμένες φωνητικές δυνατότητες, κάτι η αισθητική ποικιλομορφία (και όχι ένα κάποιο καταστάλαγμα) αδυνατίζουν το τελικό αποτέλεσμα. Το τελευταίο τραγούδι, τώρα, μπορεί να έχει ελληνικό στίχο («Στην φύση»), αλλά δεν είναι από αυτά που κάνουν τη διαφορά.
Συμπερασματικά. Το “The Name of This Band Was The Fake” είναι ευπρόσδεκτο, οπωσδήποτε, δείχνοντας πως κάτω από διαφορετικές και, σίγουρα, πιο επαγγελματικές συνθήκες θα μπορούσε να προκύψει κάτι καλό για τους θεσσαλονικείς φίλους μας, εκεί στα early 90s.
Επαφή: https://chriskoutsouris.bandcamp.com/album/the-fake

Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2026

SPACE GRAVEL αθηναϊκό space stoner

Καινούριο, αθηναϊκό, instrumental γκρουπ, οι Space Gravel (Dimitris Koffas μπάσο, Alexis Siotis ντραμς, Ntinos Frantzolas κιθάρες, Michalis Chrysos κιθάρες) κάνουν τώρα την εμφάνισή τους μ’ ένα LP που αποκαλείται “Inside” [Private Pressing, 2026]. Το άλμπουμ περιέχει έξι κομμάτια, τρία και τρία ανά πλευρά, και ανήκει χοντρικά στο είδος ή έστω υποείδος του space stoner.
Έχουμε λοιπόν μία «σκληρή» μπάντα, που επενδύει στο έπος, στο βαρύ, στο τελετουργικό, στο επαναληπτικό ή και στο μονότονο ακόμη (με την έννοια πως οι ρυθμικές αλλαγές κατά την εξέλιξη των κομματιών είναι ανεπαίσθητες), αφήνοντας τις κιθάρες να προβάλλουν τα ομιχλώδη σόλι τους, μ’ αυτό τον γνωστό και εν πολλοίς ανελέητο τρόπο.
Το distortion δουλεύει αδιάκοπα στους Space Gravel, οι οποίοι μόλις στο τελευταίο track του άλμπουμ τους, το “Cat style” δείχνει πως θα μπορούσε να διαχειριστούν και άλλες ροκ καταστάσεις, ξεφεύγοντας από την καταδυνάστευση των riffs και της αέναης (και κάπου χωρίς σκοπό) βαρύγδουπης εναλλαγής αναμενόμενων μοτίβων.
Η μπάντα παίζει πολύ καλά, δεν υπάρχει θέμα, απλώς είναι το συγκεκριμένο είδος που υπηρετεί, το οποίο δεν παρέχει πολλές δυνατότητες διαφυγής. Σίγουρα οι Space Gravel μπορούν να πάνε παρακάτω, και αξίζει, στην επόμενη δουλειά τους, να το επιχειρήσουν...
Επαφή: https://spacegravel.bandcamp.com/album/inside

Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2026

το νέο άλμπουμ του ΝΙΚΟΥ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ είναι ζωντανά ηχογραφημένο το 1986 – πρόκειται για live στο Θέατρο Δάσους της Θεσσαλονίκης, που κυκλοφορεί τώρα σε διπλό βινύλιο

Είναι, αναμφισβήτητα, ένας από τους (διπλούς) ελληνικούς δίσκους της χρονιάς. Ένα καινούριο άλμπουμ του Νίκου Παπάζογλου (1948-2011) ηχογραφημένο ζωντανά στο Θέατρο Δάσους της Θεσσαλονίκης, στις 18 Αυγούστου 1986. Πώς φθάσαμε στο γεγονός; Απλώς, εντοπίστηκαν οι ταινίες της ηχογράφησης στο υπόγειο του σπιτιού του, το 2023, και από ’κει και πέρα, με τις ελάχιστες δυνατές τεχνικές επεμβάσεις –ώστε να μη χαθεί το πρωτότυπο αίσθημα, μαζί με τα vibes της εποχής και της συγκυρίας–, μετατράπηκαν σε δύο βινύλια, που κυκλοφορούν τώρα, ως «Επιτόπια Ηχογράφηση, Θέατρο Δάσους, 18 Αυγούστου 1986», από το label Στρογγυλοί Δίσκοι σε διανομή από την B-otherSide Records. Τα αντίτυπα είναι 1000 (ένα σωστό, επιτέλους, νούμερο) και αριθμημένα.
Ποιο είναι το πιο βασικό ατού του συγκεκριμένου 2LP; Το γεγονός ότι καταγράφει τον Παπάζογλου στη φωνητική και ερμηνευτική ωριμότητά του. Και δεν θα ήταν υπερβολή αν έγραφα πως τον ακούω, επί του προκειμένου, ακόμη καλύτερο και από τους δίσκους του εκείνης της περιόδου (mid-80s), προσανατολισμένο και δοσμένο, εντελώς, σ’ εκείνο που πράττει στη σκηνή, πλέρια ευαίσθητο και δυναμικό ταυτόχρονα, με τη φωνή του να σπαρταράει και να δονείται (όπως κι όλη η ορχήστρα του εξάλλου).
Είναι ο συντονισμός της στιγμής θέλω να πω, που σπρώχνει σ’ αυτή την ορμητική εκτόξευση, στην προσπάθεια να ξεπεράσεις κάθε τι προηγούμενο – καθότι εμφανίζεσαι και στον τόπο σου, στο σπίτι σου, δίπλα στους φίλους και τους συγγενείς σου.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/neo-almpoym-toy-nikoy-papazogloy-einai-zontana-ihografimeno-1986

Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2026

το ελληνικό πανκ δεν υποστέλλει τη σημαία και η δισκογραφία το αποδεικνύει – τα νέα άλμπουμ των Head On, Trommara, Realist και Αθίγγανων του Σύμπαντος

Το ελληνικό πανκ, είτε κοιτώντας μπροστά είτε κοιτώντας πίσω στο παρελθόν του, δεν παύει να αποτελεί μία πολύ δυναμική συνιστώσα της μουσικής σκηνής μας. Με ήχο καίριο και σημερινό περιγράφει ένα ποικίλο φάσμα ζητημάτων, βασικά κοινωνικών, επιχειρώντας να κρατήσει «ζεστούς» ή και να αφυπνίσει όσους και όσες το παρακολουθούν.
TROMMARA
: Trommara 
[Trumpetfish / B-otherSide Records, 2026]
Οι Trommara είναι ένα νέο ελληνικό πανκ γκρουπ, που σχηματίστηκε μετά από το σιδηροδρομικό έγκλημα των Τεμπών, το 2023. Απαρτίζονται, δε, από τέσσερα άτομα, τους Tasoka κιθάρα, φωνή, Γιάννη Βούλγαρη κιθάρα, φωνητικά, Άγγελο μπάσο και Mantalou ντραμς, με το "Trommara" να αποτελεί το πρώτο άλμπουμ τους – ένα βινύλιο τριακοσίων αντιτύπων, με innersleeve και ένθετο με στίχους και πληροφορίες.
Τα μέλη των Trommara συμμετείχαν παλαιότερα σε άλλα συγκροτήματα, κάτι που έχει το νόημά του, υπό την έννοια πως εδώ έχουμε να κάνουμε με μια μπάντα απολύτως συνειδητοποιημένη, τοποθετημένη πάνω στη δική μας παράδοση (τα Μωρά στη Φωτιά είναι μία αναφορά), μα και σε σχέση με τον στίχο της, η οποία δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες.
Θέλω να πω –και ξεκινάω από την πρώτη πλευρά του δίσκου με τα έξι τραγούδια– πως από πλευράς ήχου έχουμε να κάνουμε μ’ ένα σπιντάτο, αποφασιστικό και ουσιαστικό πανκ, με παιξίματα απολύτως λειτουργικά, και με κομμάτια που κυλάνε νεράκι, με ωραία κοψίματα, αλλαγές, σόλι κτλ. Δηλαδή, από μουσικής πλευράς, η μπάντα πετάει και αυτό δεν κρύβεται από τις πρώτες κιόλας νότες τού «Τελειώνει η ιστορία».
Στιχουργικά, τώρα, τα πράγματα είναι και εδώ με την καλή έννοια αναμενόμενα. Ένας απόλυτα κοινωνικός στίχος έρχεται για να κουμπώσει πάνω στις αγριεμένες μουσικές των Trommara, μέσω του οποίου περιγράφονται όλα τα σύγχρονα αδιέξοδα – και της κοινωνίας γενικότερα, και της πιο νέας γενιάς ειδικότερα. Και τούτο γίνεται μ’ έναν πειστικό, νευρώδη τρόπο, δίχως καλλιέπειες και μισόλογα. Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον και οι ερμηνείες έρχονται για να υπογραμμίσουν το άπαν.
Κι ενώ όλα αυτά εξελίσσονται στην πρώτη (6-tracks) πλευρά του δίσκου, στη δεύτερη έχουμε κάτι άλλο. Έχουμε καταγραμμένο ένα μόνο κομμάτι, διάρκειας δέκα επτά σχεδόν λεπτών(!), που οπωσδήποτε μετατοπίζει το πανκ των Trommara σε πιο electric improv, noisy και experimental περιβάλλοντα.
Μεγάλης διάρκειας πανκ κομμάτια, μεγαλύτερα των δέκα λεπτών εννοώ (κάτι ασύμβατο, γενικά, με τη σχετική τραγουδοποιία), συναντάμε από τα γεννητούρια του είδους (θυμάμαι, εδώ, το “We will fall” των Stooges από το 1969), ενώ και στα 80s οι Hüsker Dü με το 14λεπτο “Reoccurring dreams” (1984) έδειξαν ένα δρόμο. Και κάπως έτσι οι Trommara δημιουργούν το δικό τους καταιγιστικό και εν πολλοίς αυθόρμητο πλαίσιο, εντός του οποίου πετάνε στίχους σαν και τούτους:
«Υπερκατανάλωση, μεγάλες ευκαιρίες / Άγχος, γρήγορο φαγητό / Γρήγορο σεξ, όχι φλερτ / Κανένα συναίσθημα, αδιαφορία / Μισός, εγωκεντρισμός / Συνδρομητικές φιλίες / Φόβος / Γρήγορη δουλειά, επιτυχία / Ανταγωνισμός, κέρδος / Εξυπηρέτηση πελατών / Μοντέρνα δουλεία / Αγόρασε τώρα, πλήρωσε μετά».
Είναι ολοφάνερες οι προθέσεις των Trommara σ΄ αυτό το πρώτο LP τους... Το αφυπνηστάριουμ, όπως το έλεγε και ο Λεωνίδας Χρηστάκης.
Επαφή: https://trommara.bandcamp.com/album/trommara
 
Το όλον εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/elliniko-pank-den-ypostellei-ti-simaia-kai-i-diskografia-apodeiknyei

Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2026

ΚΡΕΩΝ ΚΑΝΑΚΑΡΗΣ λίβελοι, καντάδες, ζωγραφιές & συναξάρια

Τον Κρέοντα Κανακάρη τον γνωρίζουμε, βασικά, από ένα άλλο ενδιαφέρον άλμπουμ του που κυκλοφόρησε εφέτος (σε συνεργασία με την Νάντη Χατζηγεωργίου), το «Πότε Κλείνουν οι Στοές» (για το οποίο έχουμε ήδη γράψει). Αν κι έχει μια δεκαετία σχεδόν πίσω του σε μουσικά πρότζεκτ (δεν ξέρω πόσοι θυμούνται τους Παράλληλο Πάρτυ), ο Κανακάρης εμφανίζεται τώρα μ’ έναν εντελώς προσωπικό δίσκο, ωραίας κατασκευής-παραγωγής (gatefold cover παλιομοδίτικης σχεδίασης), μέσω του οποίου μας παρουσιάζεται ως singer-songwriter.
Οκτώ και τέσσερα τραγούδια ανά πλευρά περιλαμβάνει το «Λίβελοι, Καντάδες, Ζωγραφιές & Συναξάρια» [Δίσκοι Δισκέξ, 2026] – λέξεις οι οποίες, κάθε μία χωριστά, κάπου παραπέμπουν. Ένα πάντως είναι σίγουρο, πως αυτό που πράττει στο συγκεκριμένο LP ο Κανακάρης πολύ λίγοι Έλληνες το έχουν δοκιμάσει μέσα στα χρόνια – βασικά, μόνο τον Βασίλη Νικολαΐδη μπορώ να ανακαλέσω αυτή τη στιγμή ή και κάτι από Δημήτρη Λάγιο (περιστασιακά). Κάποιες λίγες επιρροές, δευτερευούσης σημασίας, μπορείς να ανακαλύψεις και από τον Διονύση Σαββόπουλο, ιδίως στο 10λεπτο τραγούδι «Του Γιώργη Ζάρκου», που εμένα για κάποιους λόγους (ούτε μουσικο-συνθετικούς πάντως, ούτε στιχουργικούς) φέρνει στη μνήμη μου το «Μακρύ ζεϊμπέκικο για τον Νίκο», όμως από ’κει κάτω θα πρέπει να ξεπεράσεις τα ημέτερα σύνορα και να πας προς... Georges Brassens, Renaud και άλλους διάφορους γάλλους και γαλλόφωνους τροβαδούρους – που κι εκείνοι είναι επηρεασμένοι από François Villon και άλλους γάλλους ποιητές και τροβαδούρους του ύστερου μεσαίωνα.
Η λέξη «καντάδα» σηματοδοτεί, λοιπόν, αυτή τη βασική δυτική επιρροή τού Κανακάρη, η οποία επεκτείνεται και στις προσεγμένες ενορχηστρώσεις. Τα βασικά πρόσωπα, δε, που συμμετέχουν στην ηχογράφηση του άλμπουμ είναι τα ακόλουθα (με τα όργανα που χειρίζονται): Κρέων Κανακάρης φωνή, κιθάρα, Κώστας Στεργίου κιθάρα, κρουστά, ηλ. μπάσο, μπαλαλάικα, ηλ. κιθάρα, φωνητικά, Λάμπρος Παπανικολάου κοντραμπάσο, Σοφία Αλαμανή Ναθαναηλίδου φλάουτο, Σέργιος Βούδρης φωνητικά, αρμόνιο, ηλ. μπάσο, χάμοντ, Μίλτος Κουτρούμπας πιάνο και Γιώργος Χατζηγεωργίου βιολί.
Αυτή η ευρηματικότητα στους τρόπους σύμπλευσης των οργάνων επιχειρεί να αναδείξει, προφανώς, την τραγουδοποιία του Κανακάρη, που, περαιτέρω, διακρίνεται για τις κοινωνικές αναφορές της, την δηκτικότητά της, τον ευτράπελο και σκωπτικό χαρακτήρα της και την άμεση και ουσιώδη κριτική της στα κακώς ή καλώς κείμενα.
Όσον αφορά τις ερμηνείες ο Κανακάρης «φωνάζει» τα τραγούδια του, επιζητώντας και δι’ αυτού του τρόπου την προσοχή του ακροατή. Οι στίχοι του βεβαίως θέλουν μια μεγαλύτερη ακόμη προσοχή (στα μέτρα, στις ομοιοκαταληξίες, στην προσωδία), αλλά γενικώς ανταποκρίνονται σ’ αυτό που έχει στο νου του ο τραγουδοποιός. Μελωδικώς, επίσης τα πράγματα είναι ενδιαφέροντα, με διάφορα τραγούδια να ξεχωρίζουν, συνολικά, όπως τα «Η χαρούμενη επιστήμη», «Χήρα στρατηγού», «Οι στρατιώτες», «Για το παγκόσμιο κύπελλο» (με βολές κατά του ποδοσφαίρου), «Αγκάθι του αχινού» κ.λπ.
Μια απρόσμενη και όχι εύκολη δουλειά από τον Κρέοντα Κανακάρη, που, χοντρικά, κινείται στο χώρο της ευρωπαϊκής μπαλάντας, και η οποία απαιτεί την ενασχόληση και την επιμονή του ακροατή, προκειμένου αυτός (ο ακροατής) να ανταμειφθεί.
Επαφή: https://kreonkanakaris.bandcamp.com/album/-

Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2026

ΑΓΝΩΣΤΗ ΑΙΤΙΑ ξεχασμένο ελληνικό πανκ/ροκ από το 2004

Η Άγνωστη Αιτία ή οι Άγνωστη Αιτία ήταν ένα συγκρότημα από την Κατερίνη, με δράση στο διάστημα mid 90s-2007. Εκείνη την περίοδο συμμετείχαν σε πάμπολλα live, εμφανιζόμενοι μαζί με τους Γκούλαγκ, Λώλαμα, Panx Romana, Μωρά στη Φωτιά, Deus ex Machina κ.ά., ενώ θα κατόρθωναν να ετοιμάσουν κι ένα private CD, ηχογραφημένο στο Rock Sound στούντιο της Θεσσαλονίκης, με τη συμμετοχή και του Ασκληπιού Ζαμπέτα (από Mushrooms, Τρύπες) στις κιθάρες. Στην πιο μεστή φάση τους (2004) οι Άγνωστη Αιτία αποτελούνταν από τους Μίλτο Ντελήμπαλτα στίχοι, φωνή, Βασίλη Ντόντη κιθάρα, Δημήτρη Χανδόλια μπάσο και Μιχάλη Τσίκρα ντραμς. Είκοσι δύο χρόνια αργότερα, δηλαδή σήμερα (2026), εκείνο το ιδιωτικό CD των Άγνωστη Αιτία τυπώνεται σε βινύλιο (200 αριθμημένα αντίτυπα) από τις B-otherSide Records-Vinylmania, με νέο mastering από τον Γιάννη Κύρη, συν 4σέλιδο ένθετο με στίχους και φωτογραφίες.
Οι Άγνωστη Αιτία έχουν ελληνικό στίχο στα τραγούδια τους και χοντρικά κινούνται σε κάπως πιο σκοτεινές punky διαδρομές. Προσωπικά, ανακαλώ επιρροές και από Τρύπες, Γενιά του Χάους και άλλα πανκ/ροκ ονόματα των 80s, αλλά και από σχήματα σαν τα Διάφανα Κρίνα ας πούμε. Αυτές τις δύο κατευθύνσεις –η μία πιο εξωστρεφής, η άλλη πιο μελαγχολική– οι Άγνωστη Αιτία ξέρουν, δηλαδή κατορθώνουν να τις συνδυάσουν με τον πρέποντα τρόπο, προτείνοντας μια σειρά από τραγούδια (δέκα στο σύνολο ή πέντε και πέντε ανά πλευρά), που στις πιο δυνατές φάσεις τους («Καλύτερες στιγμές», «Θα πρέπει πρώτα», «Είμαι...», «Ό,τι τελειώνει είναι αρχή», «Κάποιοι από ’σας», «Πρόστυχες στιγμές») δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τα ωραιότερα εκείνης της εποχής. Ναι μεν ο δίσκος ξεκινά κάπως συγκρατημένα, αλλά όπως κυλάει, και βασικά στην δεύτερη πλευρά του, τα πράγματα ανεβαίνουν κατακόρυφα.
Μια χαμένη ψηφίδα, λοιπόν, από τα ελληνικά πανκ/ροκ 00s, που ανακαλύπτεται τώρα και που προσφέρεται ξανά στο κοινό, σε μια άψογη βινυλιακή έκδοση.
Επαφή: https://open.spotify.com/album/2AcZa5eeuhyhsWjrfJoxNj?si=jl0rOK05TuiC_XNGoN9CAA&nd=1&dlsi=8fa05065b2794772

Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2026

νέες παραγωγές έντεχνου τραγουδιού, κι ένα ανέλπιστο δώρο από το χθες – Βιολέτα Ίκαρη, Νάντη Χατζηγεωργίου-Κρέων Κανακάρης και Διονύσης Τσακνής-Μαριανίνα Κριεζή σε θεατρική «Μαντάμ Σουσού» από τα 90s

To έντεχνο τραγούδι αποτελεί ένα πολύ μεγάλο κομμάτι τόσο της γενικότερης μουσικής παραγωγής (θεάματα και live σε κέντρα ή θέατρα, ανοιχτές συναυλίες κ.λπ.), όσο και της δισκογραφίας. Που σημαίνει ότι παράγονται και νέα έντεχνα τραγούδια, από νεότερους δημιουργούς (συνθέτες, στιχουργούς, ερμηνευτές), τα οποία έρχονται να τοποθετηθούν δίπλα στο παλαιό και καταξιωμένο ρεπερτόριο. 
Άννα Παναγιωτοπούλου-Σταύρος Παράβας από την "Μαντάμ Σουσού" (1998-99)
Τα τρία άλμπουμ που παρουσιάζονται στη συνέχεια είναι πρόσφατα, με τα δύο να αφορούν νέες προτάσεις και με το τρίτο να μας ταξιδεύει σχεδόν 30 χρόνια πριν σε μια επιτυχημένη θεατρική παράσταση, η μουσική της οποίας κυκλοφορεί τώρα, για πρώτη φορά, σε βινύλιο.
 
H συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/nees-paragoges-entehnoy-tragoydioy-ki-ena-anelpisto-doro-apo-hthes

Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2026

ΜΩΡΑ ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ 40th Anniversary / Live στο Θέατρο Βράχων)

Τα 40 χρόνια του συγκροτήματος Μωρά στη Φωτιά γιορτάζονται μ’ αυτόν τον δίσκο, τον «40th Anniversary / Live στο Θέατρο Βύρωνα (Βράχων)» [Baby Records, 2026], που είναι ζωντανά ηχογραφημένος στο Θέατρο Βράχων (ένα track είναι γραμμένο στο Θέατρο Κήπου στη Θεσσαλονίκη) και αποτυπωμένος σ’ ένα κόκκινο βινύλιο, κλεισμένο σε ωραίο, τύπου κόμικ (Βασίλης Γκογκτζιλάς), gatefold cover. Ο δίσκος περιλαμβάνει πέντε και έξι τραγούδια ανά πλευρά, επιλεγμένα απ’ όλη τη διαδρομή του γκρουπ.
Πιο συγκεκριμένα ακούγεται σχεδόν όλο το πρώτο ιστορικό LP των Μωρά στη Φωτιά [Ano Kato Records, 1988], δηλαδή τα τραγούδια (μουσικές-στίχοι του Στέλιου Σαλβαδόρ) «Το παιχνίδι», «Μανιφέστο», «Υποσχέσεις», «Αδέλφια στην κόλαση», «Σκυλίσια μέρα», «Παυσίπονο», «Ηρωίνη» και «Κάτω στην πόλη», και ακόμη τα τραγούδια «Ο χαμαιλέων» (στίχοι Οδυσσέας Ελύτης) από το άλμπουμ «Θεατρίνοι» [Lazy Dog, 1999], «Αδρεναλίνη» από το «Στο Δρόμο» [Baby Records, 2005] και «Σαλονίκη» από το «20 Χρόνια / Ζωντανή Ηχογράφηση στο Κύτταρο» [Baby Records, 2008].
Έχουμε λοιπόν, από πλευράς track list, μια ικανοποιητική επιλογή –αν και θεωρώ κάπως ριγμένο το άλμπουμ «Θεατρίνοι»– με το συγκρότημα, έτσι όπως εμφανίζεται εδώ (Στέλιος Σαλβαδόρ μπάσο, φωνή, Λάκης Ραγκαζάς κιθάρα, Σάκης Ζαχαριάδης κιθάρα, Φώτης Τσακιρίδης ντραμς, Δημήτρης Ματζίρης τρομπόνι, φωνητικά, Κώστας Κατσαρός τρομπέτα, πιάνο, συνθεσάιζερ), να παίζει εντελώς δυναμικά και στην τσίτα. Εντάξει, για live πρόκειται, και μια τέτοια εντελώς σπιντάτη απόδοση δεν είναι κάτι που μπορεί να εκπλήσσει και πολύ περισσότερο να δυσαρεστεί, από τη στιγμή που το πρωτογενές υλικό είναι αυτό που είναι, δηλαδή κλασικό – ειδικά, αν αναφερόμαστε στο LP της Ano Kato, ένα από τα πιο σημαντικά ελληνικά ροκ άλμπουμ της δεκαετίας του ’80.
Ο Σαλβαδόρ είναι πάντα εδώ, με τις εντελώς χαρακτηριστικές ερμηνείες του, οι κιθάρες (Ραγκαζάς, Ζαχαριάδης) είναι άψογες, τόσο ρυθμικά όσο και σολιστικά, ενώ και τα πνευστά, όπως και τα πλήκτρα, δίνουν μια ξεχωριστή αύρα στις ενορχηστρώσεις.
Τα 40 χρόνια είναι ούτως ή άλλως πολλά, σαν αριθμός, αλλά μπορεί να γίνουν ακόμη περισσότερα για τα Μωρά στη Φωτιά. Γιατί όχι; Όρεξη, καλή διάθεση και καινούρια τραγούδια να υπάρξουν... Το ευχόμαστε.
Επαφή: https://open.spotify.com/album/1E77nYrEl4X57zUKwzx0ep

Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2026

HEAD ON σημερινό αθηναϊκό punk στα καλύτερά του

Οι Αθηναίοι Head On δεν είναι καινούριο συγκρότημα, καθώς έχουν κάνει έναν πρώτο δίσκο το 2018, για να επανέλθουν τώρα με το δεύτερο άλμπουμ τους, που αποκαλείται “Punkentelechy” [Underground Union Records, 2026]. Λέμε για ένα ροζ βινύλιο, κλεισμένο σε punky αισθητικής ασπρόμαυρο φάκελο, που περιλαμβάνει και 4σέλιδο ένθετο με στίχους.
Από τον τίτλο του άλμπουμ αντιλαμβάνεσαι αμέσως πως οι Head On παίζουν punk, αγγλόφωνο punk, γεμάτο ένταση, δύναμη και βεβαίως με κοινωνικά και άλλου είδους μηνύματα. Επίσης, νοιώθεις αμέσως, με τα πρώτα κιόλας tracks, πως το συγκρότημα δεν είναι τυχαίο, πως ξέρει τι επιζητά, και σε ήχο, και σε λόγια, και σε ερμηνείες (ας το πω έτσι), καταφέρνοντας σε όλα να παίρνει πολύ καλό βαθμό, για να μην πω άριστο.
Ναι, είναι εξαιρετικοί οι Head On (Kostas ντραμς, κρουστά, Giannis μπάσο, φωνητικά, Chris φωνή, σαξόφωνο, μελόντικα, Giorgos κιθάρα, φωνητικά), κάτι που αποτυπώνεται και στα πιο κλασικά τραγούδια τους, τα πρώτης τάξεως “Nechayev” και “Kafkaesque” (σαφείς οι ιστορικές αναφορές), αλλά και στις ιδιαιτερότητες τύπου «Εθνικός ύπνος», με την απαγγελία του Θάνου Κόη και το σαξόφωνο του Chris – track, που φέρνει στη μνήμη μου τους James Chance and The Contortions.
Το “Punkentelechy” είναι ένας δίσκος, που διαθέτει όλα όσα μπορεί να επιζητήσει ένας σύγχρονος punk ακροατής, δηλ. πειστικότητα, ζωντάνια, άποψη, στυλ, μηνύματα, δόσιμο – ένας δίσκος, που τον ρίχνεις στο πικάπ και ξεχνάς να τον βγάλεις. Εννοώ, πως τελείως ανεπαίσθητα μπορείς να τον ακούσεις 4-5 φορές σερί, δίχως να νοιώσεις ότι τον επαναλαμβάνεις.
Επαφή: https://headongreece.bandcamp.com/album/punkentelechy

Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2026

MORDANA με άξονα την παράδοση

Πέντε χρόνια μετά από το “Roots” οι Mordana επανέρχονται μ’ ένα νέο CD, που αποκαλείται “Echoes of Pomegranate” [Private Pressing, 2026]. Για το ελληνικό σχήμα έχω γράψει και στο παρελθόν (με αφορμή το “Roots”) και επανέρχομαι τώρα, για να τονίσω, κατά πρώτον, πως ο χώρος της παράδοσης αποτελεί τη βασική πηγή έμπνευσης των Mordana, και κατά δεύτερον πως αυτή ακριβώς η χρήση της ευρύτερης παραδοσιακότητας συμβαίνει μ’ έναν τρόπο σύγχρονο και καθ’ όλα συμβατό με τις τωρινές απαιτήσεις.
Κατ’ αρχάς και τα επτά tracks του CD είναι πρωτότυπα, δηλαδή συνθέσεις των Περικλή (5) και Βαγγέλη Βραχνού (2) – περαιτέρω ο Περικλής χειρίζεται λάφτα και βιόλα, ενώ ο Βαγγέλης κοντραμπάσο. Δίπλα στους δύο παρατάσσονται, επίσης, η Andriana Achitzanova νέι, ο Μάκης Μπακλατζής βιολί και ο Νίκος Βαρελάς κρουστά, ενώ βοηθούν ανά περιστάσεις και οι Βασίλης Ζιγκερίδης κανόνας, Ιάκωβος Μωυσιάδης λάφτα, σάζι και το φωνητικό ensemble Nefes.
Το βασικό γνώρισμα του “Echoes of Pomegranate” έχει να κάνει με την προσοχή που δίνεται στο μελωδική ανάπτυξη των συνθέσεων. Κάτι που φανερώνεται και στα μεγαλύτερης διάρκειας κομμάτια, στα 7λεπτα «Αγνώστου Θεού» και «Ένας Πόντιος στον Σμόλικα» ή στο 6λεπτο «Αμόνι». Εδώ, οι αναφορές στους ευρύτερους ήχους της ανατολικής Μεσογείου (εντός και η κλασική οθωμανική μουσική) είναι περισσότερο εμφανείς, μέσα από τις ελικοειδείς περιπτύξεις των μελωδιών και την πρέπουσα ρυθμική αγωγή. Ξεχωριστό, εκεί στο τέλος, είναι και το κομμάτι «Πρόσφυγες», που διαθέτει φωνητικά μέρη, στην αρχή και στο κλείσιμο, και εμπνευσμένη μελωδία (με κρητικές και άλλες eastern αναφορές).
Γενικώς θα έγραφα για ένα απολύτως συνεπές άκουσμα, και για ένα άλμπουμ που επεκτείνει τους ηχητικούς προβληματισμούς των Mordana (σε σχέση με τον δίσκο του 2021) και σε ηχοχρώματα και σε αναφορές. 
Επαφή: https://mordana.bandcamp.com/album/echoes-of-pomegranate-2

Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2026

η ελληνική δισκογραφία στα άκρα της: αυτοσχεδιασμοί, πειραματισμοί, ηλεκτρονικά, ambient folk και weird ήχοι – είναι τα πρόσφατα άλμπουμ των Γιαννάτου-Almeida-Δρυγιανάκη, Άννας Στερεοπούλου, Lüüp και Ψήχος

Η ελληνική μουσική σκηνή έχει πολλές διαστάσεις. Από τις πιο μέινστριμ, τις πιο δημοφιλείς και τις πιο λαϊκές, έως τις πιο ακραίες, τις πιο δύσκολες και τις πιο απαιτητικές. Επειδή ο χώρος είναι μικρός και όλοι-ες στο ίδιο καζάνι βράζουμε, παρατηρείται, ορισμένες φορές, το φαινόμενο καλλιτέχνες διαφορετικών χώρων, έως και τελείως αντιδιαμετρικών, να επικοινωνούν μεταξύ τους ή να ανταλλάσσουν επιρροές και αναφορές, προτείνοντας έτσι νέα υβρίδια και νέες μορφές. Όλα έχουν το νόημά τους, μικρό ή μεγαλύτερο, και όλα κρίνονται κατά περίπτωση. Στους πρόσφατους δίσκους που ακολουθούν και που είναι γενικώς «ακραίοι» και απαιτητικοί, οι πιο δημοφιλείς αναφορές δεν απουσιάζουν (σε κάποιους τουλάχιστον απ’ αυτούς).

Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/h-elliniki-diskografia-sta-akra-tis-aytoshediasmoi-peiramatismoi-ilektronika

Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2026

REALIST στην αυλή ψυχιατρείου

Όπως διαβάζω στο σχετικό δελτίο Τύπου, που μου έστειλε το συγκρότημα και το οποίο αναπαράγω, επειδή μεταφέρει άγνωστα (ευρύτερα) ιστορικά στοιχεία:
«Οι Realist είναι ένα punk συγκρότημα με ελληνικό στίχο και έδρα τη Θεσσαλονίκη. Τα μέλη του συγκροτήματος είναι οι: Γιάννης “Έλμερ” Γερακιός φωνή, στίχοι, Λευτέρης Αγγελής κιθάρα, Γρηγόρης Μαρινίκας μπάσο και Γιώργος Γκουλγκουντίνας τύμπανα. Τα μέλη των Realist συμμετείχαν στην πρώτη γενιά των punk και heavy metal συγκροτημάτων στις δεκαετίες του ’80 και ’90 (Μπέστε Σκύλοι Αλέστε, Χαοτική Απειλή, Πανικός, Μάστιγα, Καταδίκη, Stallung 7, ΣΥ.ΧΑ.ΜΑ., Ghouls) και συνέχισαν τη μουσική τους πορεία μέχρι και σήμερα σε συγκροτήματα punk, post-punk και alternative rock (Remain in Light, Expired, Love Underground, The Accureacy, Full Orange Moon, Penetration Society). Παρόλο που το συγκρότημα δημιουργήθηκε τον Οκτώβριο του 2023, το όνομα Realist έχει τη δική του ιστορία στο punk της Θεσσαλονίκης. Το 2013, με άλλη σύνθεση και με μόνο κοινό μέλος τον Γιάννη “Έλμερ” Γερακιό στα τύμπανα, κυκλοφόρησε μαζί με τα συγκροτήματα Μάστιγα και Καταδίκη την ιστορική συλλογή punk κομματιών “Η Τιμή Της Σιωπής”. Ο πρώτος δίσκος LP των Realist, με τη σημερινή τους σύνθεση, με τίτλο “Στην Αυλή Ψυχιατρείου” με 16 κομμάτια (κυρίως καινούρια, αλλά και διασκευές) κυκλοφόρησε σε ψηφιακή μορφή στο bandcamp τον Αύγουστο του 2025 και σε βινύλιο τον Ιούνιο του 2026 από την Music Kitchen».
Εκείνο που ακούω στο
LP «Στην Αυλή Ψυχιατρείου» [music kitchen, 2026] και προέχει να το γράψω είναι πως οι Realist είναι ένα πολύ πειστικό ελληνικό πανκ συγκρότημα. Η πειστικότητα έχει να κάνει με τα πάντα. Κατ’ αρχάς με τον ήχο τους, που είναι αψύς, στιβαρός, δυνατός και πλούσιος σε vibes, βεβαίως με τον στίχο τους που είναι απόλυτα κοινωνικοπολιτικός, εστιάζοντας και σε ευρύτερα ζητήματα, μα και σε πιο «ειδικά», που έχουν να κάνουν με τη λειτουργία του ροκ εν ρολ ή του πανκ στα καθ’ ημάς, οπωσδήποτε με τη φωνή του μπροστάρη τραγουδιστή Γιάννη “Έλμερ” Γερακιού, ο οποίος ακούγεται χωρίς να χάνεις λέξη και άρα (χωρίς να χάνεις) και το νόημα όλων όσων λέει, και σίγουρα με την ηχογράφηση-παραγωγή, που βοηθάει τα παιξίματα και τη γενικότερη αύρα του γκρουπ να περνάνε όπως πρέπει στο βινύλιο.
Και τούτο. Το «Στην Αυλή Ψυχιατρείου» περιλαμβάνει δέκα έξι κομμάτια (οκτώ και οκτώ ανά πλευρά) τα οποία κυλάνε με φοβερή ενότητα, καθώς η διαδοχή από το ένα στο άλλο γίνεται τελείως φυσικά και ανεπαίσθητα. Το λέω αυτό και υπό την έννοια πως δύσκολα μπορείς να επιλέξεις κάποια τραγούδια των Realist ως τα «καλύτερα», καθότι όλα κινούνται σ’ ένα υψηλό επίπεδο. Τα περισσότερα tracks του δίσκου είναι πρόσφατα, αλλά υπάρχει και παλαιό υλικό εδώ από τις μέρες της Χαοτικής Απειλής (1987), της Μάστιγας (1991), των Αδιέξοδο (1982-86), των ίδιων των Realist (1998) κ.λπ.
Μην αμελήσετε, άμα γουστάρετε σύγχρονο ελληνικό πανκ, με στίχο και με γενικότερη στάση και συνείδηση που να καίνε.
Επαφή: https://realist2023.bandcamp.com/album/-

Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου 2026

ΑΘΙΓΓΑΝΟΙ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ oι ζωντανές μας ουτοπίες

Όπως διαβάζουμε στο πολύ επιμελημένο 4σέλιδο, δίγλωσσο, ένθετο του δίσκου:
«Οι Αθίγγανοι του Σύμπαντος ήταν θεσσαλονικιώτικο punk rock συγκρότημα, ενεργό από το 1997 μέχρι το 2001. Αποτελούνταν από τον Γιώργο (κιθάρα, φωνητικά), τον Στέλιο (μπάσο, φωνητικά) και τη Σόνια (ντραμς, φωνητικά), ενώ κατά τον τελευταίο χρόνο της ύπαρξής του προσχώρησε στο σχήμα και ο δεύτερος Γιώργος (κιθάρα, φωνητικά). Όλα τα μέλη του συγκροτήματος συμμετείχαν ενεργά στη συνέλευση του κατειλημμένου, αυτοδιαχειριζόμενου στεκιού στο Βιολογικό, συμβάλλοντας στη διοργάνωση DIY συναυλιών, καθώς και στα ελεύθερα κοινωνικά ραδιόφωνα της Θεσσαλονίκης, Ράδιο Κιβωτός και Ράδιο Ουτοπία. Στα 4 χρόνια της ύπαρξής του, το συγκρότημα έκανε τρεις ευρωπαϊκές περιοδείες, παίζοντας σε αυτόνομα κοινωνικά κέντρα, καταλήψεις και αυτοσχεδιαζόμενα στέκια. Το υλικό αυτού εδώ του LP συνιστά το σύνολο της δισκογραφικής τους δουλειάς, που είχε κυκλοφορήσει σε μια κασέτα το 1997 και στο split LP με το αυστριακό συγκρότημα Knallkopf. Η μουσική και οι στίχοι όλων των κομματιών είναι προϊόν συλλογικής δημιουργίας του συγκροτήματος».
Εκείνο που πρέπει να συμπληρωθεί στα προηγούμενα είναι πως η Σόνια προερχόταν από τους Ναυτία και πως το βινύλιο των Αθίγγανων του Σύμπαντος «Οι Ζωντανές μας Ουτοπίες» [Labyrinth of Thoughts, 2026] «κόπηκε» σε 300 αντίτυπα, ενώ κατόπιν απαίτησης του γκρουπ το LP δεν θα πωλείται στα δισκάδικα, με μέρος των εσόδων να διατίθεται... «στην κοινότητα των κατειλημμένων προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας στην Αθήνα, ως ενίσχυση του αγώνα των κατοίκων τους ενάντια στα σχέδια του Δήμου Αθηναίων να τις-τους καταστήσει ανέστιες-ους, καταστρέφοντας παράλληλα αυτό το ζωντανό παράδειγμα αντιιεραρχικά κι αντιεμπορευματικά οργανωμένης συμβίωσης».
Οι Αθίγγανοι του Σύμπαντος υπήρξε ένα συγκρότημα με συγκεκριμένη ιδεολογική, ελευθεριακή κατεύθυνση, κάτι που φαίνεται όχι μόνο από τα λόγια που τραγουδούν, αλλά και από το κείμενό τους στο ένθετο – ένα μακροσκελές κείμενο, το οποίο χωρίζεται στα εξής κεφάλαια: «Ιδιωτικοποίηση, ακρίβεια, αποδρομή του συνδικαλισμού», «Αποξένωση, εμπόριο εθισμών και ψυχική υγεία», «Συρρίκνωση του δημόσιου χώρου και “εξευγενισμός”», «Έλεγχος, επιτήρηση, αστυνόμευση», «Λευκή υπεροχή: αποικιοκρατία, εθνοπατριαρχία, μιλιταρισμός, πόλεμος», «Η ηγεμονία των ΗΠΑ ως “ύβρις” προς την ανθρωπότητα», «Η διαρκώς εντεινόμενη κατάχρηση εξουσίας από πλευράς των εγκληματιών πολέμου», «Ευρωπαϊκή πολιτική των συνόρων», «Ο ρόλος της Ελλάδας στην απανθρωποποίηση της ζωής των πιο αδύναμων», «Οι αόρατες αλυσίδες μας» και «Μόνη μας ελπίδα η δημιουργία κοινοτήτων αγώνα ως πόλων, για την υπεράσπιση των ζωών μας».
Το συγκρότημα αποδίδει σκληροπυρηνικό πανκ, κινούμενο λίγο πριν από το όριο του hard core, εμφανίζοντας σε ορισμένα tracks και κάποιες reggae επιρροές («Για να βρείτε τη χαμένη σας ορμή»), φέρνοντας στη μνήμη μου, εδώ κι εκεί, την Γενιά του Χάους («Αρχίζω ξανά») και με τραγούδια σαν το «Πάνω από την πόλη», για παράδειγμα, να στέκονται στην κορυφή του ελληνικού πανκ της εποχής (τέλος 90s-αρχή 00s). Και όλα αυτά στην πρώτη πλευρά των έξι κομματιών, με τη δεύτερη (τέσσερα κομμάτια) να διατηρεί στο ίδιο ύψος τα εξτρίμ vibes και την ενεργητικότητα των Αθιγγάνων του Σύμπαντος, μέσα από τραγούδια-δυναμίτες, με κεραυνοβόλα riffs («Γυναίκα»), reggae παρεκτροπές («Σημαδεύουν πάντα στο μυαλό»), και με καταλυτικές αποδόσεις γενικότερα σε παιξίματα και ερμηνείες.
Σημειώνω, τέλος, πως ταυτοχρόνως η Labyrinth of Thoughts έκανε και μια δεύτερη «κοπή» στο υλικό των Ναυτία και πως όποιος-α θέλει να θυμηθεί τι είχα γράψει το 2019, για το συγκεκριμένο δίσκο, μπορεί να κοιτάξει εδώ... https://diskoryxeion.blogspot.com/2019/10/hardcore-90.html.
Επαφή: https://labyrinthofthoughts.gr/en/shop/athiganoi-tou-sympantos-outopies/