Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα προσωπικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα προσωπικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2026

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 777

14/11/2026
>>Αυτή τη μανία, την οποίαν προβάλλουν και κάποιοι έλληνες ρεμπετολογούντες, που θέλουν να μετατρέψουν το ρεμπέτικο σε... blues, βάζοντάς το στα χείλη όλου του κόσμου, δεν την καταλαβαίνω. Το blues έγινε παγκόσμιο τραγούδι, γιατί, πρώτον, το επέβαλε ως τέτοιο η νικήτρια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου Αμερική (μέσα από τη «Φωνή της Αμερικής») στα χρόνια του ’50 και του ’60, γιατί, δεύτερον, ήταν αγγλόφωνο και, τρίτον, γιατί αποτέλεσε την πιο ισχυρή βάση του rock ’n’ roll, ενώ και στη διαμόρφωση του 60s-rock είχε τρανή συμμετοχή μέσα από το british blues κ.λπ. Αν ο Πουλικάκος είχε αποκαλέσει το ρεμπέτικο «ελληνικό μπλουζ» ήδη από το 1971, κάτι οπωσδήποτε πολύ προχωρημένο σαν σκέψη (εκείνα τα χρόνια), αλλά λανθασμένο στη βάση του, σήμερα τούτο ακριβώς λέγεται και αναπαράγεται συνεχώς όχι μόνον εδώ, μα και στο εξωτερικό.<<
«Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] σελ.191

13/11/2026
O Kenny Rogers είχε ισχυριστεί πως ο Jimi Hendrix του είχε πει κάποτε πως το “Just Dropped In (To See What Condition My Condition Was In)” ήταν το πιο αγαπημένο του τραγούδι όλων των εποχών. Εγώ τον πιστεύω τον Kenny Rogers, παρότι ο Hendrix δεν το διασκεύασε ποτέ. Έχω δε τη γνώμη πως αν το έκανε μπορεί και να ξεπερνούσε ακόμη και το “All along the watchtower” (αν και για να μην το διασκευάσει τελικά σημαίνει πως μάλλον δεν θα είχε να προσθέσει τόσα πολλά, όπως πρόσθεσε στο τραγούδι του Dylan). Τέλος πάντων, προσωπικά παλεύω δεκαετίες μέσα μου για να βρω ποιο από τα δύο είναι το δικό μου πιο αγαπημένο ροκ τραγούδι όλων των εποχών. Άλλοτε λέω το ένα, και άλλοτε το άλλο... Τρίτο δεν υπάρχει. The First Edition : Just Dropped In (To See What Condition My Condition Was In).
https://www.youtube.com/watch?v=AULOC--qUOI&list=RDAULOC--qUOI&start_radio=1

12/11/2026
Λάκης Τεάζης, εν ειρήνη... Tζουκ μποξ μνήμες. Eίχε βγει και σε 45άρι το τραγούδι, γι’ αυτό το λέω… Ξανθίππη Καραθανάση «Μας χωρίσανε τα βόλια» (1972).
https://www.youtube.com/watch?v=ZLDlz49xBSE&list=RDZLDlz49xBSE&start_radio=1

11/11/2026
Μαζί με το “Shock Corridor” (1963) του Samuel Fuller οι κορυφαίες ταινίες που έχω δει με θέμα την παράνοια. Σπουδαίος Stacy Keach, RIP, και φοβερός «Ένατος Σχηματισμός» (1980).

10/11/2026
Πέθανε χθες ο ηθοποιός Χρήστος Δακτυλίδης, με τον ρόλο του, ως ανακριτή Φιλίππου, στην ταινία του Πέτρου Λύκα, με σενάριο του Σταύρου Τσιώλη, «Θέμα Συνειδήσεως» να μ’ έχει σημαδέψει.
Την ταινία την είχα δει το καλοκαίρι του ’73 (σε θερινό της γειτονιάς μου προφανώς), πολύ μικρός ακόμη, παρότι, σίγουρα, ήταν ακατάλληλη από 13 ετών και κάτω –μπορεί να ήταν και από 17 και κάτω–, αφού πάντα υπήρχε τρόπος να δεις εκείνο που σου κινούσε την περιέργεια. Να μην το αφήσεις να περάσει έτσι, με τη λέξη «ακατάλληλο» να σε κεντρίζει και να σε οπλίζει με ακόμη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα.
Εντάξει, εκείνη την εποχή, στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, δεν μπορούσα να αντιληφθώ πως υπήρχαν και ανακριτές σαν τον Μπάμπαλη και τον Μάλλιο, που βασάνιζαν κόσμο, νομίζοντας πως όλοι οι ανακριτές ήταν αδέκαστοι σαν τον Φιλίππου (Δακτυλίδη).
Αυτό βέβαια δεν είναι κακό να το πιστεύεις, έτσι ως ιδανικό να πούμε, όταν είσαι μικρός, και υπό αυτή την έννοια το «Θέμα Συνειδήσεως» λειτουργούσε παιδευτικά, καθώς παρακολουθούσες έντιμους αστυνομικούς λειτουργούς και εισαγγελείς (Γρηγόρης Βαφιάς), που δεν ενέδιδαν σε πιέσεις υπουργών, ώστε να αποφασίσουν ευνοϊκά προς την εξουσία.
Μπορεί, μεγαλώνοντας, να αντιλαμβάνεσαι τι παίζει, ok, αλλά όταν είσαι πιτσιρικάς πρέπει να παίρνεις τα σωστά μηνύματα, έχοντας «ήρωες» ακέραιους – σαν τον Δακτυλίδη (Φιλίππου), που ήταν κομμένος και ραμμένος πάνω στο σουλούπι ενός άλλου έντιμου ανακριτή, του Ζαν Λουί Τρεντινιάν (Σαρτζετάκης) από το «Ζ», αλλά αυτό θα το αντιλαμβανόμουν πιο μετά.

Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2026

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 776

10/11/2026
Ζω με τη χαρά να μπαίνω τυπογραφείο για έκτη φορά τα τελευταία δυόμισι χρόνια. Είναι μεγάλος ο αριθμός, για ένα τόσο μικρό διάστημα – και σε σχέση με τους τίτλους και σε σχέση με το περιεχόμενο των βιβλίων.
Κανονικά αυτά τα έξι βιβλία θα έπρεπε να βγουν σε 10 χρόνια ή και παραπάνω, αλλά... δεν φταίω εγώ γι’ αυτό. Οι προτάσεις που είχα από το 2024 και πίσω ήταν όλες αναιμικές, έως παντελώς αδιάφορες κι έτσι συγκεντρώθηκε μια δουλειά, που βασικά πίεζε για να τυπωθεί. Εκδόθηκαν λοιπόν όλα μαζί, κοντά-κοντά, και μ’ αυτό το βιβλίο που θα κυκλοφορήσει στην αρχή του Δεκεμβρίου παίρνει σχήμα ένας πολύ βασικός κύκλος, καθώς δημιουργείται ένα «σώμα» βιβλίων, τα οποία σχετίζονται μεταξύ τους, μπαίνει το ένα μέσα στο άλλο, κι έτσι ολοκληρώνεται μια εποχή (δικής μου ενασχόλησης και μελέτης), μα κι ένας κόσμος γενικότερα.
Το νέο βιβλίο δεν ξέρω αν είναι το πιο φιλόδοξο απ’ όλα, σίγουρα πάντως είναι το πιο βαρύ, το πιο διεισδυτικό και το πιο πολυσέλιδο όλων. Είναι κάτι που έρχεται να συμπληρώσει όλα τα προηγούμενα, δίνοντας μια συνολική εικόνα εκείνου που έχω στο μυαλό μου, σε σχέση με γεγονότα και καταστάσεις μιας πολύ συγκεκριμένης εποχής. Δεν θέλω να πω περισσότερα τώρα. Θα τα πούμε όταν με το καλό το βιβλίο θα είναι διαθέσιμο στα βιβλιοπωλεία...

7/11/2026
Εντάξει η εκτέλεση είναι λίγο... στην υγειά μας ρε παιδιά, αλλά δεν πειράζει. Σάββατο βράδυ είναι... Lenny Kravitz & Eric Clapton perform All Along The Watchtower 1999…
https://www.youtube.com/watch?v=THyZUv_vvss&list=RDTHyZUv_vvss&start_radio=1

7/11/2026
>>Απ’ όσο θυμάμαι, στην Ελλάδα οι συστημικοί διόλου δεν ενδιαφέρονταν για τις λεπτομέρειες που αφορούσαν τον πολιτισμό. Για να πάει προς ιδέες, μνήμη και ηθική, ο καθεστωτικός διανοούμενος πρέπει να έχει θαμμένη μέσα του βαθιά μια διαστροφή από εκσυγχρονισμό –τυχόν ρηγάδικη προϋπηρεσία θα εκτιμηθεί δεόντως. Και βουαλά, το σχέδιο είναι απλό: Σκέφτονται, «τώρα που έχουμε την ηγεμονία» –συγγνώμη για τον γκραμσιανό όρο– θα σας αλλάξουμε τα φώτα στην «ειλικρίνεια».<<
Συμφωνώ με αυτό που γράφει ο Γιώργος Φλωράκης στην A.V. Οι συστημικοί, ακροκεντρώοι διανοούμενοι δεν έχουν καμία ουσιαστική επαφή με την πολιτιστική ιστορία μας – εκτός κι αν έτυχε να έχουν κάποια θητεία στην Αριστερά, στα νειάτα τους, οπότε, σ’ αυτή την περίπτωση, κάτι μπορεί να έχουν πάρει χαμπάρι. Δεν έχουν βιώσει, εννοώ, τίποτα από αυτό που αποκαλούμε Τέχνη, σε όποια μορφή της, δεν μπορούν να διακρίνουν τον τρόπο μέσω του οποίου ενσωματώνεται η Τέχνη στην καθημερινότητα και δεν έχουν τις συνδέσεις ανάμεσα στην αισθητική και το κοινωνικώς αναγκαίο ή αιτούμενο κάθε εποχής. Έτσι, και παρά το πλήθος των πληροφοριών που θα τους δώσεις να διαχειριστούν στο τέλος εκείνο που θα μείνει θα είναι μία άτολμη, επιφανειακή ερμηνεία γεγονότων και καταστάσεων, ικανή να καταναλωθεί μόνο σαν προϊόν του σουπερμάρκετ.

6/11/2026
Tinto Brass RIP. Nerosubianco - to be free (scene) 1969
https://www.youtube.com/watch?v=o_HFgfqS5ao

Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2026

μια συζήτησή μου με τον Γιώργο Μητράκη, στο Voria.gr, με αφορμή τα βιβλία μου για την ελληνική τζαζ και το blues

Ο πολυκύμαντος αιώνας της ελληνικής τζαζ και η αναβίωση των μπλουζ στη δεκαετία του 1960
Γιώργος Μητράκης
08/11/2026, 12:37

Η ενασχόληση του Φώντα Τρούσα με τη μουσική, από την πλευρά του ακροατή, του παρατηρητή, του συλλέκτη και του δημοσιογράφου, ξεπερνάει τις τέσσερις δεκαετίες. Όπως ο ίδιος δηλώνει αγαπάει τη ροκ, τα μπλουζ και την τζαζ, κάτι το οποίο φαίνεται άλλωστε στα γραπτά του. Πρόσφατα και σε πολύ μικρή χρονική απόσταση εξέδωσε δύο βιβλία, το «100 χρόνια ελληνική τζαζ» και το «Blues – H μαύρη αναβίωση στα 60s» - και τα δύο στις εκδόσεις «όγδοο». Δύο βιβλία διαφορετικά, που τα συνδέει το πάθος για τη μουσική έκφραση.
Στη συνέντευξη που παραχώρησε στη Voria.gr ο Φώντας Τρούσας συστήνει τα δύο βιβλία, παραθέτει στοιχεία και ιστορίες, ενώ εξηγεί και τους λόγους που τον οδήγησαν να τα γράψει. Κυρίως όμως η συζήτηση που ακολουθεί μας (υπεν)θυμίζει αφενός ότι τη μουσική πέραν από να την ακούμε καλό είναι να διαβάζουμε γι’ αυτήν και τους ανθρώπους της. Αλλά και ότι αξίζει να συζητάμε για μουσική, κάτι που μάλλον στις μέρες μας τείνει να ξεχαστεί. Διότι η μουσική δημιουργεί συναισθήματα, περιγράφει καταστάσεις, εκφράζει χαρακτήρες, συχνά λέει για μας όσα οι ίδιοι δυσκολευόμαστε. Κι όλα αυτά αφενός μέσω μιας μυθολογίας προσώπων που αξίζει να γνωρίζουμε τις ιστορίες τους, που προβάλλονται με φόντο την κοινωνία και την εκάστοτε συγκυρία.
Κύριε Τρούσα τι σας ώθησε να γράψετε την ιστορία της τζαζ στην Ελλάδα;
Δύο βασικοί λόγοι. Πρώτον, η έλλειψη ή μάλλον η απουσία σχετικής βιβλιογραφίας, για την τζαζ στην Ελλάδα, ή την ελληνική τζαζ αν θέλετε, και δεύτερον η γνώση του χώρου, την οποία είχα αποκομίσει μετά από 30 και πλέον χρόνια ενασχόλησης. Και κατά την εποχή του περιοδικού «Jazz & Τζαζ» (1993-2013), στο οποίο υπήρξα για 18 χρόνια συντάκτης-αρχισυντάκτης, μα και πριν και μετά από το περιοδικό, τα θέματα γύρω από την τζαζ στην Ελλάδα ήταν από εκείνα που με ενδιέφεραν έντονα.
Ποια θέση κατέχει η τζαζ στα ακούσματα των Ελλήνων ακροατών και μουσικών;
Εξαρτάται από τις εποχές και από το τι εννοούμε όταν λέμε τζαζ. Προπολεμικά οι τζαζ ορχήστρες ήταν πολύ δημοφιλείς στην Ελλάδα. Παρουσίαζαν χορευτική μουσική κι είχαν συνδεθεί με την οπερέτα, την επιθεώρηση και το ελαφρό τραγούδι. Και στα χρόνια του ’60 ανάλογες ορχήστρες πρωταγωνιστούσαν στα καλύτερα κέντρα της εποχής, παρουσιάζοντας κυρίως λάτιν, κουβανέζικη και μεξικάνικη μουσική, σουίνγκ, μποσανόβες κ.λπ. Τότε, όλες αυτές οι μορφές της τζαζ αφορούσαν πολύ κόσμο. Στη δεκαετία του ’70 οι ορχήστρες σχεδόν θα εξαφανίζονταν, και μια άλλη τζαζ περισσότερο εσωστρεφής (ας την πούμε έτσι), συνδεδεμένη με τις πιο προχωρημένες φόρμες, που επικρατούσαν στην Ευρώπη και την Αμερική ήδη από τα ’60s, άρχιζε να εμφανίζεται δειλά στη χώρα –φερ’ ειπείν στο Τζαζ Κλαμπ του Γιώργου Μπαράκου στην Πλάκα–, αποκτώντας στην πορεία το δικό της κοινό. Από τη δεκαετία του ’90 και μετά, με το εμπορικό αποκορύφωμα του έθνικ, η έθνικ-τζαζ θα γνώριζε νέες πιένες, ενώ, σήμερα, θα έλεγα πως βρισκόμαστε σε μία καλή φάση για την τζαζ στη χώρα μας. 
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.voria.gr/article/o-polykymantos-aionas-tis-ellinikis-tzaz-kai-i-anabiosi-ton-mployz-sti-dekaetia-toy-1960

Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2026

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 770

13/10/2026
Με ρωτήσανε φίλοι... ρε δε θα κάνεις κι εσύ τα MY9ALBUMS? Εντάξει, δε θέλω να φανεί ότι σνομπάρω αυτές τις ιστορίες, από τη στιγμή που είμαι στο fb και συμμετέχω στο σχετικό αλισβερίσι. Πήγα λοιπόν να κάνω τη λίστα μου, αλλά μετά λύπης μου διαπίστωσα πως τα περισσότερα από τα άλμπουμ που ήθελα να βάλω δεν τα έβγαζε το σύστημα. Οπότε; Οπότε κάθισα κι έφτιαξα μόνος μου την 9άδα.
Τραγούδια απ’ όλους αυτούς τους δίσκους τα άκουσα πριν από τα δεκαετέσσερα χρόνια μου, όταν ήμουν παιδί – και είναι αυτά (και μερικές 9άδες ακόμη-αλλά δεν πρόκειται να ανεβάσω άλλη), που με διαμόρφωσαν όχι μόνο μουσικά, αλλά και γενικότερα (σαν χαρακτήρα, σε σχέση με ιδέες, με γούστα κτλ.). Έπαιξαν ρόλο, δηλαδή, στο πρώτο στάδιο της ζωής μου. Γιατί κάπως έτσι εγώ αντιλαμβάνομαι αυτό το MY9ALBUMS. Αλλιώς δεν έχει νόημα να επιλέξω τώρα με άλλα κριτήρια…

13/10/2026
>>Ο Howell βρισκόταν σε κακή κατάσταση (η υγεία του ήταν επισφαλής), ενώ και τα δάκτυλά του είχαν χάσει την ευλυγισία τους (όπως γράφει και ο Bob Groom στο βιβλίο του «The Blues Revival»). Παρ’ όλα αυτά δεν θα χρειασθούν πολλά προκειμένου να πεισθεί για να ηχογραφήσει και πάλι (Ατλάντα, 11 Απριλίου 1963). Πρόθυμο το πνεύμα η σάρκα όμως;<<
Και για τον βασανισμένο bluesman Peg Leg Howell, που τον ανακάλυψαν κι αυτόν στα σίξτις, σχεδόν 30 χρόνια μετά από τις τελευταίες προπολεμικές ηχογραφήσεις του, θα διαβάσεις στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] στη σελίδα 70.

12/10/2026
ανή-κουστα πρωτά-κουστα (ήτανε τότενες για μας)

12/10/2026
Σε σχέση με κάτι που διαβάζω... Η ΕΡΕ δεν ήθελε την τηλεόραση το 1961 και ο υπουργός προεδρίας Τριανταφυλλάκος διαμαρτύρεται στον Καραμανλή, ο οποίος άλλο που δεν ήθελε... Προετοιμαζόταν η βία και η νοθεία, και η τηλεόραση, που θα έπρεπε πάση θυσία να ελεγχθεί, θα ήταν ένα ακόμη βάσανο εκείνο τον καιρό, καθώς θα έβαζε το ραδιόφωνο στο περιθώριο της προπαγάνδας... [Μποστ ανελέητος]

10/10/2026
Τα παιδιά του Μαρξ και της κοκακόλας...

10/10/2026
Αυτά τα αχρεία υποκείμενα, τα διεφθαρμένα μέχρι το κόκαλο, που κυβερνάνε, εκλεγμένα ή μη εκλεγμένα, την Ευρώπη –την οποία θέλουν να αιματοκυλήσουν για να καλύψουν τις πομπές τους και μόνον αυτές– είναι υπεύθυνα για ό,τι συμβαίνει σήμερα στη Γαλλία και σε κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Είναι υπεύθυνα και για την ακρίβεια, και για τη στεγαστική κρίση, και για την ενεργειακή κρίση, και για το δημογραφικό, και βασικά είναι υπεύθυνα για τον αποδεκατισμό των ονείρων της εναπομείνουσας νέας γενιάς. Το πώς θα απαλλαγούμε από αυτά τα καθάρματα, τους στυγνούς εγκληματίες, είναι το μεγαλύτερο ζητούμενο της εποχής μας.

Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2026

φίλοι αναγνώστες για τα βιβλία μου (φωτογραφίες και εντυπώσεις)

Martin Marimbas
Λίγα μουσικοφιλικά λόγια για το Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s (Όγδοο, 2026). Σε καμία περίπτωση δεν διεκδικώ ειδημοσύνη πάνω στο μπλουζ. Γνωρίζω κάμποσα διάσημα ονόματα, ακολούθησα κάποιες -μάλλον λιγοστές- δισκογραφίες, έχω μερικά διαλεχτά λάηβ άλμπουμ και τρυγώ μονάχα περιστασιακά από το είδος παρότι το σέβομαι και το αγαπάω βαθιά κι υπάρχουν μπάντες και καλλιτέχνες του που στέκουν πολύ ψηλά στην εκτίμησή μου ανάμεσα σ’ όλα τα μουσικά ιδιώματα που ακούω. Καθότι πολλοί από δαύτους είναι λευκοί, το να μάθω πώς γύρισαν τα γρανάζια για τη γεφύρωση της μαύρης παράδοσης με την ιστορική, παγκόσμια συνέχισή της εκεί στην κομβική δεκαετία του ’60 μού προξένησε μεγάλο ενδιαφέρον. 
Οπότε, αναπόφευκτα, το Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s κλειδώθηκε εξαρχής στο αναγνωστικό στόχαστρό μου. Χώρια ότι τα ίχνη απ’ την πένα που κρατά ο Φώντας Τρούσας είναι πάντα απόλαυση να τ’ ακολουθεί κανείς! Το βιβλίο, λοιπόν, είναι στα χέρια μου εδώ και δυο-τρεις μέρες και λειτουργεί σαν ένα εγχειρίδιο εξερεύνησης για μένα, δηλαδή, από τη μια μαθαίνω πάμπολλα ονόματα που ομολογώ ότι είχα άγνοια για την ύπαρξή τους, από την άλλη γυρεύω να ακούσω και να ψάξω τις δουλειές τους βουτώντας με λαχτάρα σε αχαρτογράφητα μουσικά ύδατα. Ένα βιβλίο-θησαυρός!
 
Labis Vasilatos

Thanos Dimopoulos

Κώστας Κιτσίκης
4,5 σελίδες αφιερώνει ο Φώντας Τρούσας στον συμπατριώτη μας κοντραμπασίστα της Τζάζ Petros Klampanis στο βιβλίο του «100 χρόνια ελληνική Τζαζ». Να δούμε πότε θα καταφέρουμε να στήσουμε ξανά ένα φεστιβάλ Τζαζ στον τόπο μας που γεννάει τέτοια ταλέντα...

Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2026

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 767

30/9/2026
>>Το ωτοστόπ ήταν ένας τρόπος ταξιδιού για τους νεολαίους της εποχής, με τον Ιατρόπουλο να γράφει έναν βιωματικό στίχο και γι’ αυτό το λόγο καίριο και ουσιαστικό. (Τραγούδι με τίτλο «Ωτοστόπ» είχαν τραγουδήσει και οι Babylon τότε, διασκευάζοντας το “Travelin’ band” των Creedence Clearwater Revival, με τους ελληνικούς στίχους της Ρέτης Ζαλοκώστα). Και φυσικά το ωτοστόπ ήταν ένας βασικός τρόπος μετακίνησης των beatniks στα fifties και των hippies στα sixties και μάλλον αρκετοί θα είναι εκείνοι που θα γνωρίζουν, σήμερα, το ποίημα του Gregory Corso “Poets hitchhiking on the highway”, από τη συλλογή του “The Happy Birthday of Death” (1960), που έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά (π.χ. από τους Κώστα Γιαννουλόπουλο-Φώτη Αθέρα) στο βιβλίο «Ποιήματα» [3] των εκδόσεων Νεφέλη, το 1982. Έτσι κάπως αποκτούν ευρύτερο νόημα και οι ελληνικοί στίχοι. Ήδη από το πρώτο βιβλίο του, τις «Απολογίες» [4], που για κάποιους αποτελεί μια πρώιμη ποιητική κατάθεση της λεγόμενης «αμφισβήτησης», ο 18χρονος Ιατρόπουλος σημειώνει στην «Προσμονή» του: «Πλανήθηκα / σε τρίστατα προσμονής / ζητώντας μιαν αχτίδα λευκή, / χαϊδεμένη / από πράσινα ανθισμένα λειβάδια.(...) Πλανήθηκα / στη μικρή μου αγκαλιά / το μεγάλο κόσμο / να κλείσω / χωρίς να ρωτώ, τι θα βρω».<<
Ένα απόσπασμα από το κείμενό μου για την ροκ φάση του Θανάση Γκαϊφύλλια (περίοδος «Ωτοστόπ») στην αρχή της δεκαετίας του ’70, έτσι όπως δημοσιεύεται στο πρόσφατο βιβλίο του Μετρονόμου (επιμέλεια Ηρακλής Οικονόμου) «Θανάσης Γκαϊφύλλιας / Ατέλειωτη Εκδρομή».
[Στη φωτογραφία. Το καλοκαίρι του ’76 ο Γκαϊφύλλιας τραγουδούσε ακόμη στην Αθήνα – δεν είχε φύγει για Κομοτηνή. Πίσω φαίνεται και γ@μιστερή ονομασία μπαρ... Καζαμπλάνγκα (με γκ). Τα όργια των... Εαμοσλαύων θα γίνονταν εκεί μέσα (γέλιο)]

29/9/2026
Σ’ ένα ιατρείο που πήγα, για να γράψουν κάτι φάρμακα για τη γιαγιά μου, που πλησιάζει τα 140, από τα εφτά άτομα που ήμασταν εκεί τα έξι βρίζανε το Μητσοτάκη. Εγώ, ο έβδομος, απλώς άκουγα...

29/9/2026
>>Από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις του blues revival, η Elizabeth Cotten υπήρξε μέγιστη επιρροή για ολόκληρη την αμερικανική, αλλά και για τη βρετανική, folk και blues σκηνή, αφού το δικό της «Freight train» τραγουδήθηκε από δεκάδες μουσικούς (Chet Atkins, Joan Baez, Norman Blake, Jerry Garcia, Taj Mahal, New Lost City Ramblers, ‘Peter, Paul & Mary’... κάποιοι απ’ αυτούς). Την Elizabeth Cotten έφερε στο προσκήνιο το 1957 ο Mike Seeger (1933-2009), σημαντικός folklorist και τραγουδιστής, ετεροθαλής αδελφός του Pete Seeger (1919-2014), μιας και η αμερικανίδα τραγουδοποιός από την North Carolina εργαζόταν στο σπίτι των Seegers από τα χρόνια του ’40.<<
Και για την Elizabeth Cotten θα διαβάσεις στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] στις σελίδες 40-41.

28/9/2026
Θυμάμαι σ’ ένα μπαρ στην Καλλιδρομίου πριν καμιά 20αριά χρόνια. Παρέα με Γιούλη-Στέφανο από το Jazz & Τζαζ, δεν θυμάμαι αν ήταν και ο Χαρωνίτης μαζί, και με Γεράσιμο Λαβράνο. Από αλλού ερχόμασταν, ήταν παράωρα, και το μπαρ ήταν σχεδόν άδειο. Κι όπως έτσι τα πίναμε χαλαρά και άνετα, κάποια στιγμή ο μαέστρος σηκώνεται πάει στο πιάνο, κι αρχίζει να παίζει ένα ελαφρολαϊκό, που ξεκινούσε χαλαρά και μετά αγρίευε με κάτι λάτιν στράκες και άλλα ωραία στολίδια, παίρνοντάς μας το σκαλπ. «Τζίνα» του φωνάζω και γνέφει καταφατικά, απαντώντας με απανωτά γεμίσματα, όπως εδώ...
[Όσο εσείς θα μιλάτε για τη Βίσση, εγώ θα μιλάω για την Τζίνα. Μουσική-στίχοι: Γεράσιμος Λαβράνος]
https://www.youtube.com/watch?v=2145ufMWq_g&list=RD2145ufMWq_g&start_radio=1

27/9/2026
Η Άννα Στερεοπούλου είναι μία από τις πιο σημαντικές ελληνίδες συνθέτριες την τελευταία 15ετία (για να μην πω η πιο σημαντική). Έχω γράψει πολλές φορές για την περίπτωσή της και για αρκετές δουλειές της. Ό,τι έχει παρουσιάσει είναι πρώτης τάξεως και κάθε φορά, με κάθε νέο άλμπουμ της, περιμένω να με... διαψεύσει, αλλά δεν συμβαίνει. Δεν συνέβη και με το «Αλς», τον πιο προσφατο δίσκο της.

27/9/2026
Ό,τι έχει ζήσει ο ΟΝΝΕΔίτης το 'χει πει η Βίσση. (Για άλλους δεν παίρνω όρκο).

27/9/2026
H Βίσση δεν είχε «φάει» μόνο το αστρόνειρο “UFO” του Κώστα Τουρνά από τον ελληνικό προκριματικό της Eurovision το 1980, με το αστείο «Ωτοστόπ», αλλά είχε «φάει» και το «Εσύ» του Robert Williams από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 1977, με το μετριότατο «Ας κάνουμε απόψε μιαν αρχή». Το «Εσύ» έπρεπε να είναι, τότε, πρώτο με διαφορά και όχι δεύτερο...
(Δεν ξέρω μπας κι είχε «φάει» και τίποτα του Λογαρίδη η Βίσση και δεν το έχω πάρει χαμπάρι). 

26/9/2026
Μία από τις πιο σημαντικές blueswomen, που είχαν ξεκινήσει να ηχογραφούν 100 χρόνια πριν, στη δεκαετία του 1920, και που θα έκαναν ξανά τρανό όνομα στην εποχή του blues revival στα σίξτις ήταν οπωσδήποτε και η Sippie Wallace. Γι’ αυτή την πολύ σημαντική τραγουδοποιό θα διαβάσεις στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] στις σελίδες 130-131.
Στη φωτογραφία αριστερά ένας άγνωστος δίσκος της Sippie Wallace με τον γερμανό πιανίστα Axel Zwingenberger από το 1984 και δεξιά ο πρώτος δίσκος της Bonnie Raitt από το 1971, μιας λευκής τραγουδοποιού που είχε επηρεαστεί σφόδρα από την Wallace. Στο παρόν LP η Raitt διασκευάζει δύο τραγούδια της Wallace (τα “Mighty tight woman” και “Women be wise”).

25/9/2026
Από εκείνη την εποχή, όταν τις πορτοκαλάδες τις σερβίριζες σε μισογεμάτα ποτήρια, ενώ έδιναν κι έπαιρναν οι μουστακαλήδες...

25/9/2026
Διάβασα τη συνέντευξη του Νίκου Κοντογούρη στο Merlin’s. Μερικές παρατηρήσεις...
Πούγουνας: Τώρα που είπες 1968, αυτό που έχω σκεφτεί είναι πως κυκλοφόρησαν πάρα πολλά καλά πράγματα εκείνη την συγκεκριμένη χρονιά αλλά επειδή εμείς είχαμε χούντα, όταν αυτή έπεσε, οι δισκογραφικές εταιρείες δεν μπορούσαν να τα κυκλοφορήσουν ένα-ένα επειδή ήταν πολλά, οπότε εμείς μάθαμε πολλούς καλλιτέχνες μέσω συλλογών… Βγάζανε λοιπόν τις συλλογές και ό,τι έβλεπαν ότι «τραβάει», κυκλοφορούσαν το άλμπουμ στην Ελλάδα.
Κοντογούρης: Έτσι… Αφού σκέψου, το πρώτο άλμπουμ που πήρα εγώ ήταν το εξαγωνικό των Stones και το δεύτερο ήτανε μια συλλογή Dance Party vol. 2 που είχε μέσα Cream, The Crazy World of Arthur Brown…

[Τι σχέση είχε η χούντα ρε Μιχάλη με την ξένη δισκογραφία; Έχεις δει σε ελληνικής κοπής 45άρια τι κυκλοφορούσε στο δεύτερο μισό των σίξτις; Τα πάντα. Από Pink Floyd και John’s Children, μέχρι Barbarians και Moby Grape. Εντάξει, πολλά LP δεν έβγαιναν βασικά γιατί δεν είχε ο κόσμος σωστά πικάπ για να παίζει τα (ξένα) 33άρια, όχι γιατί τα εμπόδιζε η χούντα. Εξάλλου η χούντα μετέδιδε τα πάντα στα κρατικά ραδιόφωνα από το 1967 ήδη, και βεβαίως είχε εκπομπές με συγκροτήματα και στην τηλεόραση]
Πούγουνας: Του Μαστοράκη ήταν αξιόλογες οι εκπομπές;
Κοντογούρης: Όχι μωρέ, ήταν πληρωμένες από τις εταιρίες. Διαφημιστικές και απλά τις παρουσίαζε.

[Τι σημαίνει πληρωμένες; Όταν η Lyra ή η Columbia έκαναν πληρωμένες εκπομπές σημαίνει ότι ήταν κατώτερες απ’ αυτές που έκανε φερ’ ειπείν ένας ανεξάρτητος παραγωγός ή ένας ραδιοπειρατής; Ποιος θα παρουσίαζε όλο το ελληνικό ροκ στο ραδιόφωνο στα early 70s (Σαββόπουλος, Πελόμα, Ρωμανός, Γκαϊφύλλιας, Εξαδάκτυλος, Δάμων & Φιντίας, Μπουρμπούλια, Νοστράδαμος κ.λπ.) αν δεν το παρουσίαζε η Lyra;]
Πούγουνας: Η Χούντα τι ζημιά έκανε σε όλο αυτό;
Κοντογούρης: Μεγαλύτερη δεν μπορούσε να κάνει. Πρώτα από όλα με το που ανέβηκαν, τα πρώτα διατάγματα περιείχαν την απαγόρευση του ροκ. Αλλά, στα μπαρ παιζόταν. Όταν ξανάνοιξαν οι ντισκοτέκ –γιατί στην αρχή δεν λειτουργούσε τίποτε από αυτά– δεν μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά γιατί ο κόσμος αυτά χόρευε, αυτά ήθελε, αυτά άκουγε και σιγά-σιγά, επειδή οι δισκογραφικές εταιρίες ήταν πολυεθνικές, δεν μπορούσαν να πάνε κόντρα σε αυτές και στους Αμερικάνους… Μετά υπήρχε ο Αμερικάνικος σταθμός από την Αμερικάνικη βάση, που τον ακούγαμε ανελλιπώς. Θυμάμαι, διάβαζα, και ο Αμερικάνος ήταν συντονισμένος στο τραντζιστοράκι και τα πρώτα χρόνια του γυμνασίου, μιλάμε για 1970-71, ανακαλύπτω στο ραδιόφωνο δύο συγκλονιστικές εκπομπές, στην μια ήταν dj ο Nikola Karaklajić [σημ. θεωρείται ο πατέρας του rock στην Σερβία στην δεκαετία του 1960. Η εκπομπή του στο radio Belgrade κράτησε για τρείς δεκαετίες].

[Βασικά, τίποτα δεν απαγόρευσε η χούντα από ξένη μουσική. Και πολύ περισσότερο το ροκ. Από πού το απαγόρευσε, και μάλιστα με «διατάγματα», όταν ροκ ακουγόταν στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση ήδη από το καλοκαίρι του ’67; Αυτές τις μπαρούφες να σταματήσουν επιτέλους να τις λένε κάποιοι. Τα έχουμε γράψει χίλιες φορές και σε βιβλία και σε άρθρα, κι έχω βαρεθεί να τα επαναλαμβάνω. Εσείς που συναντιέστε με τον Κοντογούρη κάντε του δώρο το βιβλίο μου «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60», εκεί όπου είναι συγκεντρωμένα όλα τα σχετικά, αφού πρώτα το διαβάσετε. Όλοι κάτι θα μάθετε παραπάνω. Το μόνο άξιο λόγου, που διαβάζω εγώ εδώ πέρα –όχι ότι δεν το ήξερα, αλλά εν πάση περιπτώσει καλά κάνει ο Κοντογούρης και το λέει– είναι για τις ροκ εκπομπές στην Γιουγκοσλαβία, γιατί κάποιοι άσχετοι ή αφελείς διαδίδουν ακόμη πως το ροκ το κυνήγαγε ο κομμουνισμός σε όλο το eastern bloc].
Καστανάρας: Με τα ελληνικά συγκροτήματα της εποχής τι σχέση είχες;
Κοντογούρης: Αρχές δεκαετίας του ’70, όταν η Χούντα επέτρεψε κάποιες ελευθερίες, πήγαινα φροντιστήριο 4-6 το απόγευμα, μετά φεύγαμε με έναν κολλητό μου συμμαθητή, κατεβαίναμε στο Κύτταρο, βλέπαμε 6 με 8 την πρώτη παράσταση με τους Socrates ή τους Πελόμα Μποκιού και λέγαμε στο σπίτι ότι μας είχε κρατήσει παραπάνω ο καθηγητής…

[Σε σχέση με την ξένη μουσική δεν «επέτρεψε» τίποτα παραπάνω η χούντα στην αρχή της δεκαετίας του ’70, απ’ όσα είχε «επιτρέψει» ήδη από το ξεκίνημά της]
[Και τα δύο αποκόμματα που βάζω εδώ. Το αριστερό είναι από την τηλεόραση, και το Κανάλι Ενόπλων Δυνάμεων, με την βασιλική αεροπορία να προσφέρει, στους νέους, μουσικά συγκροτήματα, τον Αύγουστο του ’68. Τι είδους συγκροτήματα? Να σαν αυτά που φαίνονται στο δεξιό απόκομμα από το κρατικό ραδιόφωνο του ίδιου μήνα. Όπως βλέπετε στα ραδιοφωνικά προγράμματα γράφανε επακριβώς τι θα παιζόταν στις εκπομπές, ώστε να μην υπάρχει ουδεμία αμφιβολία... σήμερα, για το περιεχόμενό τους]
[Aνόητα σχόλια θα σβήνονται –δεν πρόκειται να πιάσω κουβέντα για θέματα προφανή– τα έχω γράψει στα βιβλία αναλυτικά]

Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου 2026

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 766

25/9/2026
>>Με μέτρια υγεία και με τουλάχιστον περίεργη συμπεριφορά –διαβάστε τι γράφει ο Michael Bloomfield στο βιβλίο «Με τον Big Joe Williams»– ο σημαίνων αυτός αρμονικίστας θα έλθει ξανά στο προσκήνιο μ’ εκείνο το σέσιον του ’61 (στη Νέα Υόρκη). Έχοντας δίπλα του τον Memphis Slim στο πιάνο και τον Arbee Stidham στην κιθάρα, ο Jazz Gillum θα ερμηνεύσει για τελευταία φορά, ανάμεσα σε άλλα, και το στάνταρντ «Key to the highway» (το είχαν πει παλαιά οι Charlie Segar και Big Bill Broonzy και τα πιο νέα χρόνια οι Steve Miller Band, Derek and The Dominos και δεκάδες άλλοι). Ο Jazz Gillum θα πυροβοληθεί σ’ έναν καυγά και θα πεθάνει στις 29 Μαρτίου 1966.<<
Για τον Jazz Gillum θα διαβάσεις στις σελίδες 60-61 του «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026].

23/9/2026
>>Ο δίσκος κυκλοφόρησε σε κόκκινο βινύλιο τον Οκτώβριο του 1973, έναν μήνα πριν από την εξέγερση του Πολυτεχνείου.<<
... κι έγραφε πάνω το label Μεταξουργείο Χώρος Θεάματος (γέλιο). Θέλουν να γράψουν και για τον Νεγρεπόντη... Τι του λείπει του ψωριάρη; Φούντα με μαργαριτάρι...

22/9/2026
Ευχαριστώ όλες και όλους για τις ευχές, για το δισκορυχείον. Δεν θυμάμαι να έχω ξαναποστάρει Far Cry, οπότε το κάνω τώρα και σας το αφιερώνω...
https://www.youtube.com/watch?v=IfXWtRO6er4&list=RDIfXWtRO6er4&start_radio=1

21/9/2026
Μετά από περίπου 14 μήνες κυκλοφορίας αυτό το βιβλίο μου «Το ροκ, ελληνικό ροκ, κοινωνία και πολιτική στη μακρά δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση)» είναι πλέον εξαντλημένο στην πηγή – στην αποθήκη του Όγδοου δηλαδή. Υπάρχουν μόνο, διαθέσιμα, όσα αντίτυπα βρίσκονται αυτή τη στιγμή στα βιβλιοπωλεία. 
Ένα βιβλίο ογκώδες, πεντακοσίων σχεδόν σελίδων, με πάνω από 210.000 λέξεις, που πουλήθηκε και πουλιέται ακόμη σε πολύ καλή τιμή, αρκετά κάτω από εκείνη που θα μπορούσε να πουλιέται λόγω του όγκου του, και το οποίο έχει γράψει ήδη ιστορία, στα θέματα με τα οποία καταπιάνεται. Αυτό μου λένε και σήμερα άνθρωποι που το αγόρασαν, που το διάβασαν και που το ξανανοίγουν με την πρώτη ευκαιρία. Σας ευχαριστώ όλους.

20/9/2026
Ένα από τα κορυφαία σάουντρακ του ελληνικού κινηματογράφου. Τρομερό! Κρίμα να μην υπάρχει σε βινύλιο μ’ ένα σωστό εξώφυλλο. Άκου στα σχόλια. Ξαρχάκος / 1963...

19/9/2026
Μια ιδιαίτερη περίπτωση, που κινήθηκε και κινείται συχνά στο μεταίχμιο blues και ρεμπέτικων είναι ο κιθαρίστας Δημήτρης Μυστακίδης. Αναφέρομαι στους δίσκους του “Amerika”, «Εδώ & Εκεί» και «Μόρσο», για τους οποίους κάνω λόγο στο επίμετρο του νέου βιβλίου μου, που εξετάζει την επικοινωνία blues και ρεμπέτικου στο πέρασμα των χρόνων.

18/9/2026
Η Ελλάς χωρίς ερείπια. Μέγας Ξαρχάκος. Βλέπω και Γιούλη Σταμουλάκη εδώ, και Γιώργο Εμιρζά ή μου φαίνεται; Οπότε το κλιπ πρέπει να ’ναι από άλλη γνωστή ταινία...
https://www.youtube.com/watch?v=MNaZ-5fuWSM

18/9/2026
Κβαντική ιατρική...
https://www.youtube.com/watch?v=fE20p83Gg1g

Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου 2026

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 763

15/9/2026
Πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησε ένα βιβλίο για τον Θανάση Γκαϊφύλλια από τον Μετρονόμο. Λέγεται «Ατέλειωτη Εκδρομή» και έχει την επιμέλεια του Ηρακλή Οικονόμου. Το βιβλίο περιέχει κυρίως κείμενα και στίχους του ίδιου του Γκαϊφύλλια, όπως και γνώμες ανθρώπων που τον γνώρισαν, αλλά περιέχει και μερικά κείμενα που αφορούν το έργο του γραμμένα από τρίτους. Ένα απ’ αυτά είναι και το δικό μου, που έχει τίτλο «Η ροκ περίοδος του ωτοστόπ». 
Στο κείμενο αυτό που είναι πρωτότυπο και που δεν υπάρχει πουθενά αλλού, ασχολούμαι διεξοδικά (5000 λέξεις) με τη ροκ περίοδο του Γκαϊφύλλια, ενός ακρογωνιαίου τραγουδοποιού για την πιο σημαντική περίοδο της ιστορίας του ελληνικού ροκ – εκεί στα early 70s. Τέτοιο κείμενο, τόσο βαθύ, αναλυτικό και με τέτοιες αναφορές (ποιητικές, κοινωνικές κ.ά.) για τον Γκαϊφύλλια της εποχής δεν έχει ξαναγραφτεί. Δεν λέω ότι αξίζει να αγοράσετε το βιβλίο μόνο για το δικό μου κείμενο (προς θεού), αλλά οι φίλοι και οι φίλες που ξέρουν τι δουλειά ρίχνω σ’ αυτά τα θέματα να το έχουν κατά νου

14/9/2026
Βασικά στις εκλογές θα γίνει μάχη ανάμεσα στο σημιτικό πασόκ (που είναι 3-4 κόμματα, φανερά ή κρυμμένα) και το πατριωτικό πασόκ (που είναι άλλα 3-4). Με άλλα λόγια κοντράρονται η επιδέξια δεξιά (η καπάτσα δηλαδή, που κάνει τις δουλειές της δίχως ν' αφήνει ίχνη), με την αδέξια δεξιά (την κακομοίρικη δηλαδή). Την αριστερά δεν την ξυπνάμε...

14/9/2026
Σαν σήμερα, του Σταυρού, πριν από 25 χρόνια πεθαίνει ο Στέλιος, ενώ σήμερα κηδεύεται ο Μαζωνάκης. Και καθώς περνάνε διάφορα από το μυαλό μου σε σχέση με τη λαϊκότητα και με το πώς αυτή μετασχηματίζεται μέσα στις εποχές, επιλέγω ένα τραγούδι με νόημα ενός τρίτου –που είναι η μεταξύ τους γέφυρα, και αυτός με τον οποίον εγώ μεγάλωσα– για τον αποχαιρετισμό...
https://www.youtube.com/watch?v=jt21e30b9XU&list=RDjt21e30b9XU&start_radio=1

12/9/2026
Το τραγούδι παίζει για τους Θέμη Ανδρεάδη, Γιάννη Κιουρκτσόγλου και Σταύρο Καρτσωνάκη (συγγραφέα της βιογραφίας του Θέμη, που κυκλοφορεί από τον Μετρονόμο), τους οποίους είδα και τους τρεις μαζί, στη Γιορτή του Βιβλίου, την περασμένη Τρίτη, όταν πήγα να παρουσιάσω το δικό μου. Τον Θέμη τον είχα γνωρίσει ήδη από κοντά, αλλά τους Κιουρκτσόγλου και Καρτσωνάκη όχι, καθώς μιλούσαμε μόνο από δω μέσα ή μέσω ημέηλ.
[Tι ωραία που θα ήταν να ακουγόταν έτσι ενορχηστρωμένο αυτό το φοβερό τραγούδι του Σαββόπουλου και στο «Περιβόλι...»]
https://www.youtube.com/watch?v=CrbrB0PYhjM&list=RDCrbrB0PYhjM&start_radio=1

Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2026

o Γιάννης Αλεξίου γράφει για την βραδιά παρουσίασης του «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» την Τρίτη 8 Σεπτ. στο Πεδίο του Άρεως

Φώντας Τρούσας: Ένα βιβλίο για την αναβίωση του blues στα σίξτις και τη σχέση του με το ρεμπέτικο
Γιάννης Αλεξίου / 12 Σεπτ. 2026


Μπροστά σε ένα πολυάριθμο κοινό για τέτοια εκδήλωση, που διψούσε να ακούσει και να μάθει για το Blues από έναν ερευνητή του είδους, τον Φώντα Τρούσα, έγινε η πρώτη επίσημη παρουσίαση του πρόσφατου βιβλίου του «Blues: η μαύρη αναβίωση στα 60s», που συνοδεύεται από το επίμετρο «Blues και Ρεμπέτικο» και που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις του Όγδοου.
Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του 54ου Φεστιβάλ Βιβλίου στην σκηνή «Αρχιμήδης» όπου δίπλα στον συγγραφέα ήταν ο επίσης γνωστός για τις πλούσιες μουσικές γνώσεις του Χάρης Συμβουλίδης, που προλόγισε την έκδοση.
Στην πρώτη καλοκαιρινή βραδιά που φυσούσε ένα δροσερό αεράκι κι έκανε τη νύχτα ομορφότερη οι πληροφορίες, η γνώση και οι συζητήσεις για το Blues έδιναν κι έπαιρναν.
Σίγουρα μια έκδοση που επικεντρώνεται στο Blues έχει ιδιαίτερη βαρύτητα αν λάβουμε υπόψη και το πού βρίσκεται η μουσική αυτή σήμερα στη χώρα μας:
«Το Blues είναι σήμερα σφόδρα υποτιμημένο», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Φ. Τρούσας και ρώτησε το κοινό «Θυμάστε πότε ήρθε τελευταία φορά μπλουζίστας να παίξει στην Ελλάδα;». Οι σποραδικές εμφανίσεις μουσικών του Blues από το 2000 και μετά είναι ενδεικτικό του τι συμβαίνει. «Στην Αμερική υπάρχει το CD ακόμη, γιατί πουλάει το Blues, η Jazz και η Country», επισήμανε ο συγγραφέας για το «υποτιμημένο αυτό μουσικό είδος, που είναι η βάση της αμερικανικής λαϊκής μουσικής».
«Στην Ελλάδα έχει πάρει το Blues στις πλάτες του ο Ηλίας Ζάικος. Ζωντανό το κρατούν επίσης ο Ανδρέας Γκομόζιας, ο Γιώτης Κύτταρης, ακόμη και ο Γιώργος Κοντραφούρης που έχει πει ότι αγαπάει το Blues όσο και την jazz ή και παραπάνω».
Επίσης κάτι ενδιαφέρον: «Στην Ελλάδα έχουν κυκλοφορήσει πάμπολλα βιβλία, από έλληνες συγγραφείς, που έχουν την λέξη μπλουζ στον τίτλο τους (μερικές εκατοντάδες), αλλά μόνο 4-5 αφορούν το Blues σαν μουσική. Ασχολήθηκα με το blues revival, που αφορούσε μουσικούς που βγήκαν έξω από τα πράγματα για πολλά χρόνια και έκαναν άσχετες δουλειές με την μουσική για να επιβιώσουν, οι οποίοι ήρθαν στην επιφάνεια μετά από δεκαετίες, με την αναβίωση του είδους στα 60s», ανέφερε ο συγγραφέας.
«Υπήρξε μια αναμόχλευση για το Blues με όλους αυτούς που άρχισαν να ψάχνουν αυτά τα πρόσωπα, συλλέκτες, εθνομουσικολόγους, θιασώτες, οι οποίοι προσπαθούσαν να πείσουν τους bluesmen ότι είχαν κάνει στα νιάτα τους κάτι πολύ σημαντικό. Έτσι τους έπεισαν να μπουν στα στούντιο και να ξανατραγουδήσουν τα Blues, που ήδη έπαιζαν κάποιοι λευκοί στα κλαμπ. Ασχολούμαι με τους μουσικούς του 1920 και 1930, που βγήκαν μετά από 30-40 χρόνια ξανά στην επιφάνεια. Εμμένω στη δεκαετία του 1960. Οι περισσότεροι είναι άγνωστοι και δεν έχει γραφτεί ποτέ κάτι γι’ αυτούς στην Ελλάδα».
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.ogdoo.gr/politismos/vivlio-theatro-cinema/fontas-trousas-ena-vivlio-gia-to-blues-stin-ellada/

Πέμπτη 10 Σεπτεμβρίου 2026

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 761

10/9/2026 
O σαλτιμπάγκος γαβγίζει πως σε όλη την Ευρώπη μόνο το μητσοτάκ δίνει, και πως όλοι οι άλλοι είναι σε ύφεση και κάνουν περικοπές. Και σ’ αυτές τις π@παριές οι διάφοροι εκεί που τον φιλοξενούνε του λένε... μάλιστα... αντί να του πούνε πως θα πρέπει να δίνει επί 200 χρόνια, τα ψίχουλα που δίνει, με όλους τους άλλους να είναι μόνιμα σε ύφεση, μπας και καταφέρουμε να πλησιάσουμε κάποτε την αγοραστική τους δύναμη (του Γάλλου, του Ολλανδού ή του Φινλανδού). Προσωπικά δεν τσαντίζομαι μ’ αυτά που λέει ο σαλτιμπάγκος, αλλά γιατί τα λέει χωρίς αντίλογο στις διάφορες καφροεκπομπές που του στρώνουν το τραπέζι...

10/9/2026
Προχθές, στην παρουσίαση του βιβλίου για το blues/blues-ρεμπέτικο, στο Πεδίο του Άρεως, έγιναν ωραίες φάσεις. Μέχρι και ποίημα είπα, που είχα να πω από τη δευτέρα δημοτικού. (Έχω και φωτό από τότε, που λέω μπροστά το ποίημα και πίσω φαίνεται, κρεμασμένο στον τοίχο, το «πουλί» της χούντας). Κάποια στιγμή ήρθε η κουβέντα στον Θεοδόση Άθα, και απευθυνόμενος στο ακροατήριο το ρώτησα αν θέλει να διαβάσω το ποίημά του για το blues, με το οποίο ανοίγω το βιβλίο. Ο κόσμος είπε ναι – κι έτσι το διάβασα. Στο τέλος, δε, κάποιος θα με πλησίαζε, λέγοντάς μου πως έπαθε σοκ με το ποίημα – με το πώς ένας Έλληνας, το 1959, τόσο παλιά, έπιανε αυτή την originality του delta blues. Έτσι είναι! Πάντα ένας Έλληνας θα κρύβεται κάπου, στην πιο απίθανη στιγμή. Κι ήταν ωραία αυτή η φάση γενικότερα. Γιατί δείχνει τη δύναμη του αυθόρμητου (καθώς δεν είχα κανένα σκοπό να διαβάσω ποίημα δημοσίως, μετά από μισό plus αιώνα) και των ζωντανών καταστάσεων εν γένει..

10/9/2026
Τον Μαζωνάκη τον είχα δει για πρώτη και τελευταία φορά live στην αρχή της δεκαετίας του ’90 στην Πάτρα, στην Παριζιάνα – με δύο πολύ καλούς φίλους μου, τον Χρήστο Δ. τον πιανίστα και τον αείμνηστο συμμαθητή μου Σάκη Π. Δύο πράγματα θυμάμαι από τότε. Ένα, πως μας είχε κάνει εντύπωση ένα 20χρονο παιδί στην πίστα, λεπτό και μικροκαμωμένο, αλλά με τσαγανό, που στα μάτια μας φαινόταν σαν διάδοχος του Καφάση και, δύο, πως είχαμε περάσει τόσο καλά στην Παριζιάνα, με αποτέλεσμα να «φάμε» (δηλαδή να πιούμε) και την τελευταία δεκάρα που είχαμε πάνω μας, γυρνώντας το πρωί, σε κατάσταση groggy, από του Τσαούση στην Πάτρα με τα πόδια (όσοι ξέρουν από κείνα τα μέρη, ξέρουν ότι αυτή η απόσταση δεν είναι καθόλου μικρή). 
Τις επαρχιακές «μεγάλες πίστες» τις αντέχω, και μέχρι εκεί είναι τα όριά μου. Από τις αθηναϊκές δεν θέλω να περνάω ούτε απ’ έξω. Δεν με συνδέει απολύτως τίποτα, ούτε με τους χώρους, ούτε με αυτούς που συχνάζουν εκεί, αλλά ούτε και με τα τραγούδια, έτσι όπως ακούγονται κει μέσα. Ειδικά, αν μιλάμε για τη δεκαετία του ’90, που συνδέεται με τη χειρότερη «νύχτα» του ευρωλιγούρικου, εκσυγχρονιστικού (υπό την έννοια πως δίδαξε νέους τρόπους μάσας), σημιτικού και κλεπτοκρατικού πασόκ. Δυστυχώς μέσα σ’ αυτή τη νύχτα έδρασε και ο άμοιρος Μαζώ.

9/9/2026
Κι αυτό δυνατό - και άγνωστο. Και όταν κάτι είναι άγνωστο, και μετράει, μας εξιτάρει περισσότερο, καθώς αναρωτιόμαστε «γιατί»...
https://www.youtube.com/watch?v=SVVAD-YN-GU&list=RDSVVAD-YN-GU&start_radio=1

9/9/2026
Αν είναι να τα βάλεις με τον εαυτό σου... μην πατήσεις πρώτος τη σκανδάλη. Φοβερό τραγούδι - γραμμένο από δημιουργούς, όχι παίξε-γέλασε. Και ακόμη φοβερότερο βιντεοκλίπ. RIP Γιώργο Μαζωνάκη. Το καλύτερο τραγούδι σου με διαφορά, απ' όσα δικά σου έχω ακούσει...
https://www.youtube.com/watch?v=Ai6ECRxcNr8&list=RDAi6ECRxcNr8&start_radio=1

Τετάρτη 9 Σεπτεμβρίου 2026

από τη χθεσινή παρουσίαση του βιβλίου για το blues / blues-ρεμπέτικο στο Πεδίο του Άρεως

Η χθεσινή παρουσίαση του βιβλίου για το blues / blues-ρεμπέτικο στο Πεδίο του Άρεως ήταν πολύ επιτυχημένη. Προσωπικά δεν περίμενα τόσο κόσμο, επειδή ήταν καθημερινή και σχετικά αργά. Αλλά ο κόσμος ήρθε, και νομίζω πως ευχαριστήθηκε μια ουσιαστική παρουσίαση από τον Χάρη Συμβουλίδη κι από μένα. Υπήρξαν και ερωτήσεις στο τέλος, και διάλογος, και προτάσεις, και γενικώς υπήρξε συμμετοχή, που δείχνει το ενδιαφέρον των μουσικόφιλων, κινηματογραφόφιλων κτλ. γύρω απ’ αυτά τα θέματα, με τα οποία καταπιάνομαι στα βιβλία μου. Και σε σχέση με το τελευταίο, που αφορά το blues / blues-ρεμπέτικο, μα και για όλα τα προηγούμενα. 
Σας ευχαριστώ πολύ λοιπόν, όλες και όλους, για την παρουσία και τη συμμετοχή σας και εις άλλα με υγεία.

Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 2026

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 760

8/9/2026
Απόψε στις 9:30, στο Πεδίο του Άρεως, στο Φεστιβάλ Βιβλίου, στη σκηνή Αρχιμήδης, θα παρουσιάσουμε το «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026]. 
Θα χαρώ να δω φίλες και φίλους, αναγνώστριες και αναγνώστες και να συζητήσουμε για το βιβλίο – όπως είχαμε κάνει στον ίδιο χώρο και πέρυσι (με το «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60») και πρόπερσι (με το «Ραντεβού στο Κύτταρο»). Και όσοι-ες θυμούνται τις προηγούμενες παρουσιάσεις, και ενδεχομένως ξαναέλθουν, ξέρουν πάνω-κάτω τι θα επικρατήσει. Ας το πούμε λοιπόν και για τους καινούριους φίλους πως η συζήτηση θα είναι δυναμική, ουσιαστική, προκλητική και ελεύθερη για τα θέματα που σχετίζονται με το βιβλίο – συζήτηση που συχνά ανάβει, ξεφεύγοντας και προς άλλα θέματα παρεμφερούς ενδιαφέροντος. Μαζί μου στο τραπέζι θα είναι ο συνάδελφος Χάρης Συμβουλίδης (όπως ήταν και πέρυσι και πρόπερσι), τον οποίον και ευχαριστώ, για ακόμη μία φορά.

7/9/2026
>>Πώς θα λειτουργεί ο νέος «κουμπαράς για τη νέα γενιά; Τα κεφάλαια θα επενδύονται ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ σε αμοιβαία κεφάλαια, μετοχές ή ομόλογα και θα παραμένουν δεσμευμένα έως την ενηλικίωση του παιδιού, με εξαίρεση συγκεκριμένες περιπτώσεις σοβαρών λόγων υγείας ή θανάτου<<
Όταν ήμασταν παιδιά τους κουμπαράδες δεν τους σπάζαμε σώνει και καλά, αλλά τους γυρίζαμε ανάποδα και μ’ ένα μαχαιράκι επιχειρούσαμε να τους αδειάσουμε. Έτσι οι κουμπαράδες, εξωτερικά, φαίνονταν «υγιείς» και ωραίοι. Τώρα, σ’ αυτούς τους νέους κουμπαράδες θα τζογάρει το κράτος (αυτό πάει να πει «επενδύονται»), που σημαίνει πως αν κάποια φορά θελήσεις να τους... γυρίσεις ανάποδα, μπορεί και να μη βρεις τίποτα μέσα.

7/9/2026
Mειώνουν τον ΕΝΦΙΑ σε Μύκονο, Σαντορίνη, Φαληράκι Ρόδου κ.λπ., αλλά στα townships της Αττικής τίποτα. Kαι μετά σου λένε ότι δεν μειώνουν τον ΦΠΑ, για να μην επωφεληθούν οι πλούσιοι…

7/9/2026
Μια μεγάλη περίπτωση του blues revival υπήρξε ο κιθαρίστας και τραγουδιστής Johnny Shines, ο οποίος είχε ξεκινήσει δίπλα στον Robert Johnson στη δεκαετία του 1930, για να γίνει κάπως περισσότερο γνωστός μόλις το 1966. Για τον Johnny Shines θα διαβάσεις διάφορα στις σελίδες 127-128 του «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία.
Στη φωτογραφία δίσκοι του Johnny Shines στις εταιρείες Biograph (πάνω), Testament και Blue Horizon (κάτω).

6/9/2026
 «Για λόγους ιστορικούς αλλά και παραδειγματισμού δεν μπορώ να μην αναφερθώ σε ένα σκοτεινό γεγονός. Αυτούς τους κορυφαίους διάλεξε μια μικρόνοη και διχαστική διοίκηση να διώξει το 1977 από τον Παναθηναϊκό, γράφοντας δυστυχώς μια από τις μελανώτερες σελίδες της ιστορίας του».
Κώστας Καραμανλής, χθες, περί Δομάζου-Αντωνιάδη
Για στάσου ρε πρόεδρε. «Μικρόνοη» και «διχαστική» η διοίκηση του «πατριάρχη» του συλλόγου Απόστολου Νικολαΐδη, του πρώτου μεταπολιτευτικού-δημοκράτη προέδρου του ΠΑΟ, που πήρε και νταμπλ το 1976-77 επί Κάζιμιρ Γκόρσκι? Δηλαδή δεν έπρεπε να γίνει ανανέωση στην ομάδα? Μάλλον για άλλον χτύπησες την κουδούνα...

5/9/2026
Δεν πεθαίνουν ποτέ τέτοιες φωνές. Cassandra wilson - Easy rider…
https://www.youtube.com/watch?v=-kzwMWjOFmc&list=RD-kzwMWjOFmc&start_radio=1

5/9/2026
Μόνο o X.Z. δεν πήρε τίποτα απόψε από το Μητσοτάκη...

Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2026

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 759

5/9/2026
>>Σημαντικός bluesman, που έζησε πολλά χρόνια και αποτέλεσε πηγή γνώσεων και πληροφόρησης για διάφορα ιστορικά πρόσωπα του blues, o Robert Lockwood Jr. υπήρξε θετός γιος του Robert Johnson – και άρα ένας από ’κείνους που θα μετέφεραν, στα νεότερα χρόνια, καίριες εντυπώσεις για τον μυθικό συνοδοιπόρο του (τον αποκαλώ «συνοδοιπόρο», λόγω του γεγονότος ότι πατριός και θετός γιος είχαν μόλις τέσσερα χρόνια διαφορά).<<
Και για τον Robert Lockwood Jr. θα διαβάσεις στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] στις σελίδες 89-81.
Στη φωτό CD του Robert Lockwood Jr. στις εταιρείες Trix/32 Blues, Blueseye Blues, Verve και Telarc.

5/9/2026
Την Τρίτη στις 9:30 το βράδυ στο Πεδίο του Άρεως (σκηνή Αρχιμήδης) θα συζητήσουμε για το "Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο" [Όγδοο, 2026]. Σας ευχαριστώ πολύ.

4/9/2026
Τη μακρινή εκείνη εποχή, όταν oι Μπητλς δεν είχαν εισβάλλει στην Αμερική και οι Στόουνς ήταν ακόμη κολλημένοι με τα μπλουζ, ο κόσμος δεν αγωνιούσε για το τι θα έλεγαν οι πολιτικοί στη ΔΕΘ. Ο καθένας είχε τον άνθρωπό του stand by, για να τον ακούσει και να δώσει άμεση και μόνιμη λύση στα προβλήματά του. Και είναι γνωστό, επίσης, πως όσο πιο πολλά ονόματα είχε «ο άνθρωπός σου», τόσο περιορίζονταν και οι πιθανότητες για να σε εξαπατήσει...

Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2026

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 757

2/9/2026
Ένα από τα κορυφαία άλμπουμ του blues revival στα σίξτις – παρότι κυκλοφόρησε στα σέβεντις. Για τον Robert Nighthawk θα διαβάσεις πολλά στις σελίδες 107-114 του «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία, όπως και στο online κατάστημα του Όγδοου.

1/9/2026
Την άλλη Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου θα γίνει η παρουσίαση του «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] στο πλαίσιο του 54ου Φεστιβάλ Βιβλίου στο Πεδίο του Άρεως. 
Πιο συγκεκριμένα θα μιλήσουμε για το βιβλίο στις 21:30 το βράδυ, στη σκηνή Αρχιμήδης. Στο πάνελ θα παραβρεθεί και ο μουσικογράφος Χάρης Συμβουλίδης. Όσοι πιστοί και πιστές προσέλθετε. Σας ευχαριστώ πολύ.

31/8/2026
Μέχρι το καλοκαίρι του ’24 σίγουρα, αλλά και πιο μετά, στη βάση IMDb στο λήμμα για τον σκηνοθέτη Ηλία Μυλωνάκο, είχαν βάλει φωτό του δημοσιογράφου Ηλία Μπαζίνα! Είχα κάνει σχετικό ποστ τότε (δες στα σχόλια). 
Εντάξει τους είχα ψιλοκράξει, και κάποια στιγμή, μπορεί φέτος, μπορεί το ’25, βρήκαν κάτι από Μυλωνάκο και βάλανε. Το λέω, γιατί φωτογραφίες του Μυλωνάκου δύσκολα βρίσκεις και οι... περίπου δύο που ανέβηκαν την Κυριακή, στο κείμενο που έγραψα για το «Ισχυρή Δόση... Σεξ» είναι σκαναρισμένες και επεξεργασμένες (από μένα) από έντυπα – δεν υπήρχαν στο ίντερνετ. 
Περιττό να πω πως ο περισσότερος κόσμος είδε τον Μυλωνάκο, για πρώτη φορά, από το κείμενο στο LiFO. gr.

Τετάρτη 19 Αυγούστου 2026

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 751

19/8/2026
Το να σε ενδιαφέρει το «άγνωστο» δεν σημαίνει πως δεν σ’ ενδιαφέρει το «γνωστό». Απλώς δεν γίνεται να γράφεις συνεχώς για τα προφανή – παρότι το τι είναι προφανές και τι όχι σηκώνει κι αυτό συζήτηση στις μέρες μας. Τέλος πάντων στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» ['Ογδοο, 2026], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, τα άγνωστα και παραμελημένα blues πρόσωπα αποτελούν το κυρίως μενού, κι ένα απ’ αυτά είναι και ο πιανίστας Robert McCoy (σελ.92), ο οποίος είχε ξεκινήσει να ηχογραφεί στη δεκαετία του 1930, μετά χάθηκε, για να τον ανακαλύψουν κι αυτόν το 1962, κάπου στην Αλαμπάμα, φέρνοντάς τον και πάλι στο στούντιο. Από τότε προέρχονται οι ηχογραφήσεις που υπάρχουν στο άλμπουμ που φαίνεται.

19/8/2026
18/8/2026
>>Πρθ: Εθνική επιτυχία η μείωση του δημόσιου χρέους, είναι μια από τις πιο ουσιαστικές κατακτήσεις των Ελληνίδων και των Ελλήνων<<
Φτωχοποιεί τους Έλληνες, με ανελέητη ακρίβεια και δυσβάσταχτους έμμεσους φόρους (άσε τους άμεσους) και επαίρεται... γιατί οι άνθρωποι βουτάνε τα καρότσια, με γεμάτα πράματα, από τις λαϊκές, ενώ ψωνίζεις, και αφήνουν στη θέση τους άδεια. Στην Ομόνοια γίνεται χαμός μου έχουνε πει, αλλά και στη γειτονιά μου δεν πάμε πίσω. Ο κόσμος δεν έχει να φάει, κυριολεκτικά, για να μη μείνουν παραπονούμενοι οι δανειστές. Όποιος νομίζει πως έχουμε βγει απ’ τα μνημόνια ζει σε άλλο πλανήτη.

16/8/2026
Έλβις, 49 χρόνια... για να σας προλάβω...

15/8/2026
Πέθανε και ο άνθρωπος, που όμνυε μια ζωή στο "λιγότερο κράτος", τουλάχιστον μέχρι εκείνο να τον... εκδικηθεί, κάποια στιγμή.

1
5
/8/2026
Πέθανε προχθές ο Χρήστος Πριτσαπίδουλας. Παλιός δημοσιογράφος και φίλος εδώ μέσα. Είχε περάσει από πολλές εφημερίδες ο Χρήστος και βασικά από την «Ελευθεροτυπία». Είχαμε, δε, συχνή επαφή, και τελευταία φορά μιλήσαμε στο μέσεντζερ τον Ιούνιο, όταν τον ρώτησα κάτι για ένα πρόσωπο (συμπατριώτη του από το Μεσολόγγι) που μ’ ενδιέφερε. Ο Χρήστος με εκτιμούσε –προφανώς ήταν αμοιβαία η εκτίμηση– σχολίαζε σε διάφορα ποστ μου και πολλές φορές μου έστελνε μηνύματα για πρόσωπα και καταστάσεις του ελληνικού τραγουδιού, τα οποία ήταν για «μεταξύ μας» (όπως μου τόνιζε) και όχι δημοσιεύσιμα. Είχε φάει τη νύχτα με το κουτάλι στα 60s-70s ο Πριτσαπίδουλας κι ήξερε πολλά. Εγώ τα διάβαζα αυτά που μου έγραφε, όπως ακούς τις ιστορίες που σου λέει ένας μεγαλύτερος, και τα επεξεργαζόμουνα με τον δικό μου τρόπο. Τι άλλο; 
Το βασικότερο όλων (για μένα), που δεν γράφτηκε πουθενά. Ο Χρήστος ήταν αρχισυντάκτης στο «Μουσικό Εξπρές», το πρώτο μουσικό περιοδικό που αγόρασα στη ζωή μου, στο τέλος του 1979 (έχω από τότε το δεύτερο τεύχος, με ημερομηνία 16-30 Νοέμβρη 1979 κι από κει είναι το σκανάρισμα). Σνομπάριζα το «Ποπ & Ροκ», το οποίο ελάχιστες φορές αγόρασα (το ξεφύλλιζα βέβαια από φίλους), βαριόμουνα τον «Ήχο» λόγω των σελίδων με τα μηχανήματα, και τη «Μουσική» δεν την είχα ανακαλύψει ακόμη – και κάπως έτσι το «Μουσικό Εξπρές» ήταν το περιοδικό μου. Ο Χρήστος Γιαννακόπουλος (Πριτσαπίδουλας) ήταν φανατικός μουσικόφιλος και ακόμη φίλος του ροκ και του ελληνικού ροκ. Κι ας ήταν κομμουνιστής. (Το επισημαίνω αυτό, επειδή κάποιοι αγαθοί ή κακοπροαίρετοι νομίζουν πως οι κομμουνιστές έφτυναν, συλλήβδην, το ροκ). Εν ειρήνη
.

14/8/2026
Μάρω... που έχεις αύριο τη γιορτή σου...
Γιατί διαβάζεις τα βιβλία
κι αδίκως τη ζωή σου τρως;
Δεν σου ’χουν μάθει στα σχολεία
πως είν’ αγέρας ο καιρός;

[ο Πυθαγόρας στο λέει κι άμα στο λέει ο Πυθαγόρας είναι πυθαγόρειος νόμος]
https://www.youtube.com/watch?v=CCxpTHcyAM4&list=RDCCxpTHcyAM4&start_radio=1

14/8/2026
>>Από 1η Σεπτεμβρίου η υποχρεωτική ηλεκτρονική καταχώρηση διαγνωστικών εξετάσεων<<
Ψευτοκυβερνάνε από μακριά, με πλατφόρμες και με sms. Στο πεδίο τα έχουν κάνει παντού σκατά, γιατί τα λεφτά έχουν φαγωθεί και τρώγονται συνεχώς από τους διαχρονικούς οπεκεπέδες. Δεν υπάρχει δίφραγκο... ούτε για ταξί, όπως έλεγε και το τραγούδι. Χώρα μπατίρισσα, με κλέφτες ζάπλουτους. Είναι η μεταπολεμική Ελλάδα των μνημονίων, της υποτέλειας και της πλήρους υποταγής στα πάσης φύσεως συμφέροντα, που αγωνιούν, δήθεν-τάχα, για το καλό μας. Χειρότερη και από τη μεταπολεμική Ελλάδα του ’45.