Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα afro. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα afro. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 19 Μαρτίου 2025

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 632

19/3/2025
«Τα Παιδιά του Διαβόλου» (1976) του Νίκου Μαστοράκη με τον Bob Behling στις «Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου» [LiFO Books, 2024]

18/3/2025
>>Την 1η Απριλίου του 1985, ένας δίσκος που για χρόνια γυρνούσε από εταιρεία σε εταιρεία και όλοι τον απέρριπταν, βρήκε τον δρόμο του προς το μεγάλο κοινό. Ο Μανώλης Ρασούλης το πρότεινε -και επέμεινε-, η MINOS-EMI το δέχτηκε και έτσι ένα άλμπουμ που σήμερα είναι σαν να υπήρχε από πάντα, άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά μέσα στα Sierra Studios στη Μεσογείων.<<
Μου το έσπρωξε κάποιος φίλος για να το διαβάσω. Το ξεκίνησα, αν και δεν έχω καθόλου χρόνο αυτή τη στιγμή, αλλά μόλις είδα αυτό το MINOS-EMI (για το 1985), το παράτησα. Βαριέμαι να διαβάζω κείμενα άσχετων...
Δεν έχουν καμία σχέση τα «Ζεστά Ποτά» με τη Minos (δεν υπήρχε περίπτωση η Minos να έβγαζε τέτοιο δίσκο τότε), o δίσκος έγινε επί Πετσίλα ακόμη, στην Columbia.
Κι επειδή κάτι είδα βιαστικά και διαγώνια. Υπερτιμάται ο ρόλος των στούντιο και των τεχνικών. Η πρώτη ύλη μετράει. Γενικά, και σε φάσεις απ’ έξω (για ξένους δίσκους εννοώ) έχω διαβάσει αυτά τα... αναθεωρητικά, για τις «μαγκιές» των στούντιο και σπάζομαι... Πάνε κάποιοι να υποκαταστήσουν με όσα λένε την πρώτη ύλη. Μόνο οι δημιουργοί αξίζει να μιλάνε. Και οι άλλοι ας πούνε τα δικά τους, αλλά τελευταίοι...
Και το άλλο. Τη βαριέμαι αυτού του τύπου την... ακτινογραφία. Δεν έχουν καμία αξία οι λεπτομέρειες των λεπτομερειών. Δεν μ’ ενδιαφέρει το «από μέσα». Σημασία έχει να πει κάποιος τι σήμαινε για το 1985 ένας τέτοιος δίσκος. Μόνο αυτό μετράει. Αλλά γι΄ αυτά δεν μπορούν να πούνε τίποτα. Γι’ αυτό σε πρήζουνε με ό,τι να ’ναι.

17/3/2025
Τα σπάγανε και στην Καζαμπλάνκα το '70
(έχουμε και κλιπ στα σχόλια)

17/3/2025
Αν σκεφθεί κανείς πως η κυβέρνηση Μητσοτάκη την πρώτη τετραετία ουσιαστικά δεν κυβέρνησε, λόγω κόβιντ, η φθορά της μέσα σε 2-3 χρόνια καθαρής διακυβέρνησης (γιατί τόσα είναι, δεν είναι περισσότερα) είναι εντυπωσιακή, πόσο μάλλον όταν κυβερνά χωρίς αντίπαλο. Στην παγιδευμένη έως απελπισίας κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο κόσμος είναι έτοιμος να δώσει πάνω από 50% σε όποιον έρθει, έξω από το υπάρχον ασυνάρτητο κομματικό σύστημα, μιλώντας του με ειλικρίνεια για ένα-δυο πράγματα που τον καίνε. Αυτό, δε, μπορεί να είναι από λυτρωτικό έως καταστροφικό. Εξαρτάται απ’ αυτόν που θα το κάνει.

17/3/2025
To «Έγκλημα στα Παρασκήνια» (1960) του Ντίνου Κατσουρίδη στις «Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου» [LiFO Books, 2024]

15/3/2025
Πρόσφατα ο Μετρονόμος κυκλοφόρησε ένα 2CD-book με ποιήματα και τραγούδια του σπουδαίου Γιάννη Γλέζου, υπό τον τίτλο «Αιώνιος Άνεμος Ι». Δεν ξέρω πόσοι το έχουν πάρει χαμπάρι... Θα γράψω αναλυτικά, όταν ανεβούν και μερικά κομμάτια στο YouTube. Τα τραγούδια αυτά έχουν στίχους της Εύας Λίτινα, είναι ηχογραφημένα πρόχειρα από τον ίδιο τον Γλέζο (που τραγουδά και παίζει πιάνο), τη διετία 1998-99, και ήταν έως εσχάτως ανέκδοτα. Μπορεί από τεχνικής-ηχογραφικής πλευράς τα τραγούδια να υστερούν, αλλά πολλά απ’ αυτά, γιατί μιλάμε για 37 στον αριθμό, είναι συγκλονιστικά!
Δεν ξέρω αν ο Θανάσης Συλιβός έχει συνειδητοποιήσει ότι έχει τυπώσει και κυκλοφορήσει κάτι πολύ μεγάλο (για μένα αυτή η έκδοση είναι must have, για κάθε φίλο και φίλη του ελληνικού τραγουδιού), όμως σε καιρούς ξερούς, που ψάχνεις το καλό ελληνικό τραγούδι με το κιάλι, αυτά τα τραγούδια του Γλέζου είναι μάννα εξ ουρανού.
Δημοσιεύω μόνο τους στίχους της Λίτινα από το φοβερό «Περνούν και φεύγουν», αφού ως τραγούδι δεν υπάρχει κάπου στο δίκτυο... περιμένοντας να ανεβούν πολλά απ’ αυτά, και δη τα ωραιότερα, το αμέσως επόμενο διάστημα.

15/3/2025
Márta Szirmai, μια φωνή από την άλλη μεριά του κόσμου - Ουγγαρία 1963. Απίστευτη διασκευή σ΄ ένα κλασικό τραγούδι του Cole Porter…
https://www.youtube.com/watch?v=YUxd0y8D4Tw

14/3/2025
>>Υφυπουργός αρμόδιος για τον απόδημο Ελληνισμό: Γιάννης Λοβέρδος<<
Όχι Γιάννης Λοβέρδος - ο Γιάννης ο Λοβέρδος είναι το σωστό...

14/3/2025
Οι «Μεταμορφώσεις» (1973) του Γιάννη Κοκκόλη (με τον Βαγγέλη Καζάν και την Μάρω Γραβλιώτου στη φωτό) στις «Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου» [LiFO Books, 2024]

13/3/2025
Ποπ με λιγάκι νόημα στα λόγια. Έξοχη η Μαριάννα Τόλη, έπρεπε να το πει όλο μόνη της ή έστω μαζί με τον Ρόμπερτ. Είχαν φοβερά εκφραστικές φωνές και οι δυο τους.
https://www.youtube.com/watch?v=s-JzOmRK9fQ

13/3/2025
Το ψευτοδίπολο συστημισμός-αντισυστημισμός που στήνουνε τα μητσοτακικά μίντια θέλει τη δήθεν αντισυστημική Ζωή στη δεύτερη θέση. Τουρκοφάγοι, Μακομάχοι και... Καραμπελιάδες γενικώς είναι οι Ζωικοί, δηλαδή παλαιοδεξιοί και ακροδεξιοί από κούνια. Δικά τους παιδιά με άλλα λόγια – με τα οποία, κάποια στιγμή, και με τον όποιο τρόπο, θα έλθουν εις γάμου κοινωνίαν.
Ο αληθινός αντισυστημισμός, που απλώνεται στην κοινωνία μέσω των συγκεντρώσεων των νέων ανθρώπων βασικά, λόγω Τεμπών, και που εκφράστηκε με απόλυτη σαφήνεια χθες το βράδυ από την Καρυστιανού στην Πάντειο, σε μία καθαρά πολιτική ομιλία, θα πρέπει να περιφρουρήσει την ουσία και την αυθυπαρξία του, διαχωρίζοντας τις θέσεις του από τις βδέλλες του συστήματος –που ήδη έχουν κολλήσει πάνω του και τον απομυζούν για ίδιον όφελος– βρίσκοντας τον τρόπο να εκφραστεί και πολιτικά.
Ο αντισυστημισμός δεν μπορεί να εκφραστεί από πρόσωπα του συστήματος. Είναι αστείο να πιστεύει κανείς κάτι τέτοιο.

12/3/2025
Αυτός είναι ένας από τους μεγαλύτερους δίσκους στην ιστορία του λαϊκού τραγουδιού. Ας έχει δεύτερες εκτελέσεις. Πολλές είναι καλύτερες και από τις πρώτες. Έχει στην ενορχήστρωση τον σπουδαίο Κίμωνα Βασιλά (τζαζίστας βασικά), στις κιθάρες τον τζάζμαν Τίτο Καλλίρη, στο φλάουτο το Θανάση Αραπίδη (άλλος τζαζίστας αυτός), στα μπουζούκια τους Γιάννη Παλαιολόγο και Δομένικο Βαμβακάρη και μπροστά, στη φωνή τον καταπληκτικό Αντώνη Λορέντζο (ετεροθαλής αδελφός του Γιάννη Φλωρινιώτη). Συγκλονιστικό άλμπουμ - έχω τραγούδια στα σχόλια. (1978).
Μην ακούτε τα ίδια και τα ίδια σε κανένα μουσικό είδος, και μην πιστεύετε όσους προμοτάρουν ξανά μανά τα ίδια ονόματα - παλιά ή καινούρια δεν έχει σημασία. Υπάρχουν καινούρια, που είναι παλιά από τη γέννα τους. Και παλιά, που θα είναι πάντα καινούρια και ασυναγώνιστα.

12/3/2025
Ο Αιγύπτιος είχε ηχογραφήσεις και στην Αίγυπτο λέει...

Τρίτη 5 Νοεμβρίου 2024

GERMÀ NEGRE, TRÈVOL, MOMI MAIGA δίσκοι από την Καταλονία

GERMÀ NEGRE: Puja Aquí Dalt I Balla [Segell Microscopi, 2024]
Καταλανικό συγκρότημα από την Banyoles της Girona, οι Germà Negre έχουν καινούριο CD, που αποκαλείται “Puja Aquí Dalt I Balla”.
Κατ’ αρχάς να πούμε πως το συγκρότημα είναι επταμελές, αποτελούμενο εκ των
Adrià Estarriola βιολί, μαντολίνο, Adrià Mateos ντραμς, Aleix Pagès μπάσο, συνθεσάιζερ, Ferran Roure σαξόφωνα, Adrià Dilmé φωνή, ακορντεόν, David Mauricio κιθάρα, φωνή και Marc Vall κρουστά, ενώ υπάρχουν και μερικές «βοήθειες» σε άλλα όργανα (η φωνή και η τρομπέτα της Alba Careta κ.λπ.).
Τα τραγούδια των Germà Negre είναι εύθυμα και έχουν πολλές άκρες στην παράδοση, χωρίς να είναι folk με την πιο στενή έννοια. Αυτή η εξωστρέφεια, μα και η χορευτική διάθεση είναι που τα χαρακτηρίζει απ’ άκρη σ’ άκρη, ενώ και οι επιρροές από άλλα στυλ, σαν το cha-cha-cha, την reggae, το pasodoble κ.λπ., προσδίδει στα κομμάτια τους ακόμη πιο χαρούμενα vibes.
Καταπληκτικό είναι το “Coll d’oca” (με την παρουσία και των Quico el Célio, el Noi i el Mut de Ferreries – σημαντικό σχήμα, με μεγάλη δισκογραφία και με ιδιαίτερη έφεση στην παραδοσιακή μουσική κληρονομιά της νότιας Καταλονίας) και ακόμη το “Fica-li noia”, που διαθέτει εξ ίσου συναρπαστικό χρώμα.
Οι Germà Negre έχουν δείξει μεγάλη προσοχή και στις φωνές, μα και στις οργανικές περιπτύξεις, δίχως ν’ αρνούνται και τα οφέλη των πιο σύγχρονων οργάνων (όπως τα συνθεσάιζερ ας πούμε), που βοηθούν και αυτά στην ολοκλήρωση τούτου του σύνθετου ηχητικού patchwork.
TRÈVOL: Qui omple un estadi no és pas un graller [Segell Microscopi, 2024]
Καινούριο συγκρότημα είναι οι Trèvol, αποτελούμενοι από δύο άντρες και δύο γυναίκες. Πιο συγκεκριμένα μέλη του γκρουπ είναι η Laia Glück τραγούδι, η Léonie Martet flabiol, ταμπουρίνο, ο Bernat Garcés πλήκτρα, φωνή και ο Martí Fleta ντραμς, κρουστά, φωνή.
Το ρεπερτόριο των Trèvol είναι... έντεχνο. Έτσι, από τη μια μεριά υπάρχει το παραδοσιακό στοιχείο, με τα ακουστικά όργανα και τις παλαιού τύπου μελωδίες, ενώ από την άλλη υπάρχουν διάφορα στοιχεία μοντερνισμού, που έχουν να κάνουν και με τις ερμηνείες, και με τις συνθετικές επιρροές και με τις ενοργανώσεις.
Το άλμπουμ ανοίγει μ’ ένα έντονο-χορευτικό ακουστικό κομμάτι, το “Castellanes i basques”, για να συνεχίσει το ίδιο εντυπωσιακά μ’ ένα track που αποκαλείται “Folk&roll” και που είναι περίπου αυτό που λέει ο τίτλος του. Μελωδία σαγηνευτική και ρυθμοί συναρπαστικοί.
Ανάμεσα, όμως, θα συναντήσεις πολλές ιδιαιτερότητες, σπαρμένες εδώ κι εκεί, που δείχνουν πως οι Trèvol το ψάχνουν προς ποικίλες κατευθύνσεις, επιχειρώντας να καινοτομήσουν. Όπως συμβαίνει, για παράδειγμα, με το “MIX2X4ENC”, που διαθέτει και σύνθια, και κάτι σαν ηλεκτρική κιθάρα στο background, και «χιπχοπάδικη» εισαγωγή. Και όχι δεν είναι «φτηνά κόλπα» όλα αυτά που μας παρουσιάζουν οι Trèvol – καθώς κινούνται, πάντα, εντός του πλαισίου της παράδοσης, επεμβαίνοντας πάνω σ’ αυτή με φαντασία και με γούστο.
MOMI MAIGA: Kairo [Segell Microscopi, 2024]
Όπως έχουμε ξαναγράψει ο 27χρονος, τώρα, Momi Maiga μπορεί να είναι γεννημένος στην Γκάμπια, αλλά θεωρείται και είναι Σενεγαλέζος. Ο βασικός λόγος είναι ότι σχετίζεται με το γένος των Cissokho, καθώς θείος του ήταν ο Solo Cissokho (1963-2019), ο οποίος και τον μύησε στην kora. Τέλος πάντων από πολύ μικρός ο Maiga δείχνει την κλίση του στη μουσική και κάπως έτσι, το 2015, στα 18 του, ήταν ήδη μέλος της σουηδικής Ale Möller Band. Πιο μετά θα ανακατευθεί και με hip hop σχήματα, θα ταξιδέψει προς διάφορες κατευθύνσεις, θα μαζέψει μουσικές εμπειρίες, για να εγκατασταθεί κάποια στιγμή στην Καταλονία, ηχογραφώντας εκεί τους δίσκους του. Για τον προηγούμενό του, που είχε τίτλο “Nio” (στην γλώσσα των Mandinka σημαίνει «ψυχή»), είχαμε γράψει παλαιότερα στο blog, ενώ τώρα θα πούμε τα σχετικά για το “Kairo”, το πιο νέο CD του.
Να σημειώσουμε, λοιπόν, πως στο “Kairo”, που δεν είναι το... Κάιρο της Αιγύπτου, αλλά η «ειρήνη» στη γλώσσα των Mandinka, ακούμε τον Momi Maiga σε kora, φωνή, κρουστά, ενώ δίπλα του παρατάσσονται και οι Aleix Tobias ντραμς, κρουστά, Carlos Monfort βιολιά, ηλεκτρικό μπάσο και Marçal Ayats τσέλο. Όλοι αυτοί είναι υπεύθυνοι για τον ήχο του “Kairo”, ενός πρώτης τάξεως, εν ολίγοις, άλμπουμ, με πολλά ωραία τραγούδια –τραγουδισμένα στην αφρικανική γλώσσα φυσικά–, για τα οποία μαθαίνουμε κάποιες λεπτομέρειες από τα μικρά σημειώματα, στην αγγλική, που υπάρχουν στο triple-folded-digipak. Έτσι, σε σχέση με το έξοχο “Yar” διαβάζουμε:
«Η λέξη αυτή μεταφράζεται σε εκπαίδευση στη γλώσσα wolof. Το τραγούδι εμβαθύνει στην εκπαίδευση των παιδιών, σε παγκόσμιο επίπεδο, ενσωματώνοντας μελωδίες εμπνευσμένες από την εθνική ομάδα Koroboro του Μαλί. Γιορτάζει, επίσης, την πλούσια ποικιλομορφία της μουσικής της Δυτικής Αφρικής, υπογραμμίζοντας πάντα τη σημασία της εκπαίδευσης στην παιδική ηλικία».
Μ’ αυτού του τύπου τα σχόλια είναι αλήθεια πως μπορείς να παρακολουθήσεις καλύτερα την εξέλιξη του δίσκου, απολαμβάνοντας, το ένα μετά το άλλο, τα έξοχα κομμάτια του “Kairo”.
Επαφή: www.microscopi.cat

Παρασκευή 2 Αυγούστου 2024

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 589

2/8/2024
Από τις Oblik Editions. Ανάμεσα και το "Ραντεβού στο Κύτταρο" [Όγδοο, 2024]...

1/8/2024
>>Για το Χόμπυ, δεν είμαι σίγουρη (αν έγραφα) –αλλά, για να το λες, κάτι θα ξέρεις. Έχω στα χέρια μου όλες κι όλες τρεις σελίδες, κομμένες από την Αθηναία και από το Πρώτο<<
Τζένη Μαστοράκη, στο «δισκορυχείον» 25 Μαΐου 2014
Αυτή η φωτό που βλέπετε παρακάτω είναι από το δισέλιδο της Τζένης Μαστοράκη «Ινδάλματα του πενταγράμμου απ’ όλο τον κόσμο» στο περιοδικό Χόμπυ, τεύχος της 7ης Οκτωβρίου 1965.
Η Τζένη, 16 ετών τότε, γράφει για τους Them και το “Here comes the night”, δίνοντας και μια σύνθεση του γκρουπ, που δεν ήταν κάτι αυτονόητο. Εντάξει υπάρχει ένα λαθάκι εδώ, αλλά γράφει για John (Jackie) McAuley, Billy Harrison (κιθάρα), Alan Henderson (μπάσο), Van Morrison και Peter Bardens (όργανο).
Εν τω μεταξύ ακόμη και σήμερα, που λέει ο λόγος, κανείς δεν ξέρει ποιος παίζει σε κάθε τραγούδι των Them. Για παράδειγμα, στο “Here comes the night” (που είχε κυκλοφορήσει τότε και σε ελληνικό 45άρι, και γι’ αυτό το λόγο γράφει η Τζένη στο Χόμπυ) κιθάρα παίζει, λέει, ο Jimmy Page!
Περιττό να πω πως εγώ γουστάρω αυτό το απλό και αφελές γράψιμο των σίξτις περισσότερο από το δήθεν ψαγμένο των έιτις, το επεξεργασμένο υποτίθεται τινών μουσικών περιοδικών, που στην βάση του είχε να κάνει με χοντρές ηλιθιότητες... και αυτό το είχα γράψει στο «δισκορυχείον» και το είχε διαβάσει και η Τζένη, τότε, το 2014.

1/8/2024
Αυτή η ιστορία με τα ρεμπέτικα, τα blues, τα tangos, τα fados κ.λπ., που τα ανακατεύουν σε προγράμματα, και τα παρουσιάζουνε σαν ένα έχει παλιώσει εντελώς. Βασικά, εγώ δυσκολεύομαι να πιστέψω πως υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να ακούν Βαμβακάρη και μετά καπάκι ν’ ακούσουν Αμάλια Ροντρίγκεζ, Κάρλος Γκαρντέλ και Μάντυ Ουώτερς. Τι δουλειά έχει ένας με τον άλλονε;
Τώρα... τα ρεμπέτικα μπορεί να είναι στα κύτταρα του κυρίου Μάτσα, όπως ο ίδιος διατείνεται, αλλά σε σχέση με το blues δεν πείθει. Όταν στα τρία ονόματα, που αναφέρει έχει τον Lead Belly, που δεν ήταν ακραιφνής bluesman, μα λαϊκός τραγουδοποιός (που έλεγε και blues, ανάμεσα σε πολλά άλλα) και κάποιον... ονόματι Ed lewis (που ίσως να εννοεί κάποιον πανάγνωστο φυλακόβιο, που είχε ανακαλύψει ο Alan Lomax κι έλεγε μερικά τραγουδάκια κι αυτός), αντί να κάνει λόγο για Bukka White, Son House, Robert Pete Williams κ.ά. (αφού την ψάχνει με τους φυλακόβιους), τότε αντιλαμβάνεσαι πολλά.

1/8/2024
>>»Η ιστορία έχει ως εξής. Μετά την επεισοδιακή συναυλία των Stones στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, τέσσερις ημέρες πριν την επιβολή της δικτατορίας, στις 17 Απριλίου 1967, τα ξένα γκρουπ σταμάτησαν να έρχονται στη χώρα μας. Όπως θα έχεις ακούσει, έγιναν πολλά επεισόδια, ο Mick Jagger και ο Keith Richards φάγανε και το "ξύλο" τους. Καθώς ήμουν σε μια εταιρεία που είχε κυρίως ξένο ρεπερτόριο, ως Έλληνας ένιωθα προσβεβλημένος λόγω του εμπάργκο. (…) Στη συνέχεια συνεννοήθηκα με ένα γραφείο που έφερνε καλλιτέχνες κυρίως από τη Ρωσία. Οι Police έκαναν δύο συναυλίες στο Σπόρτινγκ, οι οποίες ουσιαστικά κατάργησαν το εμπάργκο που είχε επιβληθεί ανοίγοντας τον δρόμο για τα επόμενα χρόνια.<<
Μην πιστεύετε όσα σας λένε. Είναι άσχετοι με αυτά τα θέματα. Ό,τι λένε το λένε μόνο για να εξάρουν τον εαυτό τους. Με την ιστορία έχουν τη χειρότερη των σχέσεων. Ποτέ δεν είδαν τη μουσική βαθιά, συνολικά και σε σχέση με τη κοινωνία και όσα παράλληλα διαδραματίζονταν τριγύρω. Ποτέ δεν σκέφτηκαν πάνω στη μουσική. Είναι δεκάδες οι ξένοι καλλιτέχνες και τα συγκροτήματα, που έπαιξαν ζωντανά στην Ελλάδα από το 1967 (Rolling Stones) έως το 1980 (Police). Δεν υπήρξε ποτέ κανένα εμπάργκο.

30/7/2024
Το πρώτο βιβλίο της Τζένης Μαστοράκη, που ήταν η αιτία, για να βρεθούμε και να τα πούμε από κοντά...
[Θλίψη μόνο, αυτή τη στιγμή, για τον χαμό της]

30/7/2024
>>Καλημέρα Καλημέρα, Σημειώσεις Ενός Μονομανούς στην Athens Voice (official) με μερικά βιβλία για το καλοκαίρι. Έτσι όπως τα πολλά δεν χώρεσαν στην περιορισμένη έκταση της στήλης, τα φέρνω εδώ ως κείμενο και μάλιστα με ακυκλοφόρητη φωτογραφία. Επιπλέον, Πρωινά, στο Τρίτο, στις 8.00. Καλή ανάγνωση, καλή ακρόαση.
Βιβλία για το Καλοκαίρι
(...) Ένα από τα βιβλία που θα διαβάσω κατά τη διάρκεια των διακοπών -μα όλο και του ρίχνω ήδη ματιές- είναι το “Ραντεβού στο Κύτταρο” (Όγδοο) του Φώντα Τρούσα. Το βιβλίο είχε κυκλοφορήσει για πρώτη φορά το 1996 αλλά τώρα έρχεται συμπληρωμένο και μάλιστα διπλάσιο απ’ ό,τι ήταν στην αρχική του εκδοχή. Εδώ μπορεί κανείς να μελετήσει με προσοχή το ελληνικό ροκ και την ποπ μέσα από τη δισκογραφία των ετών 1965-1982 και με την ακρίβεια και την τεκμηρίωση που ο Τρούσας μας έχει συνηθίσει σε ένα προς ένα από τα γραπτά του. (...)<<

Ευχαριστώ τον Γιώργο Φλωράκη και την Λέσχη Ακρόασης (Creative Listening Club), για την αναφορά στο «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024]. Η φωτογραφία είναι μια προσαρμογή της δικής του.

30/7/2024
Νομίζω πως ήρθε η ώρα να τα δώσει...

29/7/2024
Καλά, και οι ψηφοφόροι του Αυτιά διαμαρτύρονται για όσα συνέβησαν στο Παρίσι;
Ρε πάτε δείτε καλύτερα αυτό το τραγουδάκι...
https://www.youtube.com/watch?v=tyrowWnlNnQ

29/7/2024
Πριν από δέκα μέρες πέθανε στα 59 του ο Toumani Diabaté, από το Μαλί. Έπαιζε κόρα. Το “Songhai” από το 1988, με Ketama και Danny Thompson το έχω σε βινύλιο ακόμα, και είναι από τους λίγους «άλλους» δίσκους των έιτις, που δεν ξεφορτώθηκα μέσα στα χρόνια, ενώ και αυτό που βλέπετε με τον Taj Mahal, από το 1999, ήταν φοβερή δισκάρα.
Για μένα τα 90s ήταν κάτι τέτοιοι δίσκοι, μετά από το... απογοητευτικό ροκ της εποχής.

29/7/2024
>>Να κι ένα πολύ ωραίο βιβλίο το οποίο, όπως δείχνουν τα πράγματα, δεν πρόκειται να αποχωριστώ από δίπλα μου αυτό το καλοκαίρι. "Ραντεβού στο Κύτταρο", όπου ο Φώντας Τρούσας, με απολαυστικό τρόπο γραφής, κάνει καταγραφή της δισκογραφίας της ελληνικής ποπ και ροκ μουσικής από το 1965 έως το 1982!! Με δυο λόγια... τις 350βάλε σελίδες του βιβλίου δεν χορταίνεις να τις ξεφυλλίζεις και να διαβάζεις ξανά και ξανά για συγκροτήματα, τραγουδοποιούς, τραγουδιστές, τραγουδίστριες, δίσκους... (...) Το βιβλίο του Φώντα Τρούσα είναι, εκτός από καλογραμμένο και με αξιοζήλευτη δομή, αποτέλεσμα μακρόχρονης έρευνας και η κάθε πληροφορία που αναφέρεται σε αυτό είναι περασμένη ... από χίλια κοσκινα (όσοι τον παρακολουθούμε, ξέρουμε πολύ καλά την εμμονή του στις ΑΚΡΙΒΕΊΣ ΚΑΙ ΕΓΚΥΡΕΣ πληροφορίες)!!<<
Ευχαριστώ τον φίλο και τραγουδοποιό Κώστα Άγα, για όσα λέει για το "Ραντεβού στο Κύτταρο" [Όγδοο, 2024].

27/7/2024
Ηχούν πιο δυνατά, με κρότο, όταν τα διαβάζεις, παρά όταν τα ακούς μελοποιημένα...
Στη ζωή μας βρήκαμε ήλιους και φεγγάρια.
Μόνοι μας τα σβήσαμε κι ήρθανε σκοτάδια.
Όλα γκρεμιστήκανε, δεν υπάρχει νόμος.
Στην καρδιά παράπονο και στα μάτια ο τρόμος.
Το σκυλί στην πόρτα μας έγινε τσακάλι.
Πέφτουν οι καλύτεροι, προχωρούν οι άλλοι.
[Γκάτσος]

27/7/2024
Την τελετή των ολυμπιακών αγώνων του Παρισιού δεν την είδα. Επίσης δεν είχα δει ούτε την τελετή έναρξης των ολυμπιακών της Αθήνας, το 2004. Τώρα κάθισα και διάβασα το ημερολόγιο με τις αναμνήσεις του Δημήτρη Παπαϊωάννου στο lifo. gr., γύρω από το making of εκείνης της τελετής, και είδα μερικά βίντεο, που μου άρεσαν – πολύ. Δεν έχω την ολοκληρωμένη εικόνα του τι συνέβη στην Αθήνα του ’04, αλλά δεν πειράζει. Τις πιο πολλές φορές μ’ ενδιαφέρει να παίρνω σπαράγματα από δω κι από κει και να συνθέτω τη δική μου αφήγηση.
Ένα θέαμα μαζικό, που απευθύνεται σε εκατομμύρια ανθρώπους ου μην αλλά και σε δισεκατομμύρια, έχει κάτι το τρομακτικό. Η κλίμακα δρα εξουθενωτικά. Θαυμάζεις την αποστολή, το τάξιμο, την προσήλωση στο στόχο αυτών των καλλιτεχνών, το να φέρνουν εις πέρας κάτι τόσο πλατύ, που να απευθύνεται ταυτόχρονα σε όλες τις φυλές του κόσμου, σε όλους τους πολιτισμούς, σε όλες τις γλώσσες – σε φτωχούς και πλούσιους, σε τίμιους και άτιμους. Μεγάλη Τέχνη εις διπλούν. Και ως προς την κατασκευή της και ως προς τα μηνύματά της. Τι να πεις...
Νοιώθεις εκμηδενισμένος μπροστά σ’ αυτά τα μεγέθη και την πολυσημία τους. Και κάπως έτσι τρέχεις να «κρυφτείς» στο έργο κάποιων άλλων ανθρώπων, που απευθύνθηκαν μόνο στον εαυτό τους και σε πέντε-δέκα άλλους, και που δημιουργούν διαχρονικά, μέσα στην ιστορία, εκείνες τις μικρές αναλαμπές, που μπορεί να μετατραπούν αργότερα σε φωταψίες από τους επόμενους.
Κάθε τι μεγάλο πατάει γερά πάνω στα μικρά και τα ασήμαντα.
[Τρεις φωτό, από τρεις ταινίες του Κώστα Σφήκα. «Μοντέλο» (1974), «Αλληγορία» (1986), «Το προφητικό πουλί των θλίψεων του Πάουλ Κλέε» (1995)]

26/7/2024
Οι Ολυμπιάδες Τραγουδιού είχαν πιο ενδιαφέρον από τους Ολυμπιακούς Αγώνες... Πόσο μάλλον αυτή, που είχε μέσα Johnny Hallyday & Silvie Vartan, Rocky Roberts, Digno Garcia y sus Carios, Peppino Di Capri, Aldemaro Romero and his Onda Nueva Group, Luis Aguilé, Aliza Azikri, Sarolta Zalatnay, Agostinho Dos Santos, Τέρη Χρυσό, J.B. Euson, Radoyka, Natalie Cole κ.ά.

26/7/2024
Νο. 1242 - MAY 7th, 1966

26/7/2024
Έξω από το εργοτάξιο στο Χίλτον τα τελευταία δύο χρόνια, έχουν τοποθετήσει πάνω στις λαμαρίνες κάτι φωτογραφίες παλαιών διασημοτήτων, για να τις βλέπει ο κόσμος και να θυμάται ή να αναλογίζεται τι σήμαινε κάποτε, το να διαμένει στο ξενοδοχείο, ένας Σινάτρα, ένας Μπελμοντό, ένας Τέλλυ Σαβάλας ή μια Έλλα Φιτζέραλντ. Δεν θα δεις πουθενά όμως μια φωτό που να σε συνδέει αμέσως με τον ελληνικό λαϊκό πολιτισμό – κάποια, ας πούμε, από τις εκδηλώσεις του Ηλία Πετρόπουλου «Ρεμπέτικα Τραγούδια Τεκμήρια», από τον Απρίλιο-Μάιο του 1968.
Υπάρχει πάντα αυτή η τάση να δίνουν οι ξένοι νόημα σε ό,τι κάνουμε, και όχι εμείς οι ίδιοι. Αισθανόμαστε μειονεκτικά έναντι των δικών μας επιτευγμάτων, των δικών μας «ηρώων», και υπερθεματίζουμε σχεδόν δουλοπρεπώς σε οτιδήποτε μας αναβαθμίζει (υποτίθεται) μέσω της αλλοδαπής.
Εγώ δεν εναντιώνομαι στις φωτογραφίες των ξένων, εναντιώνομαι στο να μην υπάρχει ανάμεσα ο Τσιτσάνης, η Χαρούλα Λαμπράκη, ο Αντώνης Ρεπάνης, ο Γιάννης Δέδες και οι λοιποί που φαίνονται εδώ. Χίλτον ’68...

25/7/2024
Δεν έχω ακούσει μέτριο δίσκο του Mayall, ποτέ. Κι έχω ακούσει δεκάδες. Όλοι είναι από καλοί έως αριστουργήματα. Ακόμη και στα 80s δεν κατέβασε ποτέ τη σημαία. Πόσο μάλλον με κάτι τέτοιες υποτιμημένες δισκάρες από το 1974. The Latest Edition...

25/7/2024
Το κακό που επέφερε στον ελληνικό κινηματογράφο, για να μην πούμε, γενικότερα, για το σύγχρονο πολιτισμό η... βλάμισσα από το Κολωνάκι δεν έχει αποτιμηθεί.
Από το βιβλίο του Ε. Ζάχου-Παπαζαχαρίου, που έφυγε σήμερα από τη ζωή (εν ειρήνη...) «Η ΛΑΪΚΟΤΗΤΑ στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο» [Φαρφουλάς, 2010].
Λέει κι άλλα. Τέσσερα σκάναρα...

Σάββατο 30 Μαρτίου 2024

JOHNNY M. DYANI επανεκδίδεται ένα φοβερό άλμπουμ του νοτιοαφρικανού κοντραμπασίστα από το 1980

Έχουμε να κάνουμε λοιπόν με μια επανέκδοση (σε CD) του άλμπουμ του νοτιοαφρικανού μπασίστα και πιανίστα Johnny M. Dyani (1947-1986) “African Bass” [RED Records / AN Μusic, 2024], που είχε εκδοθεί για πρώτη φορά από την RED το 1980. Η επανέκδοση είναι καλοδεχούμενη φυσικά, και γιατί πρόκειται για έναν καταπληκτικό δίσκο, και γιατί η τιμή του έχει ξεφύγει πλέον (αν θέλει κάποιος να τον ακούσει από το ορίτζιναλ βινύλιο).
Ο Dyani υπήρξε μουσικός με τεράστια συνεισφορά και στην νοτιοαφρικανική τζαζ, ως μέλος των ιστορικών Blue Notes (Chris McGregor και λοιποί), στο πρώτο μισό των σίξτις, μα και στην ευρύτερη afro και free jazz σκηνή, από το 1967 και μετά, όταν θα συνεργαζόταν με Steve Lacy, Chris McGregor Group, Spontaneous Music Ensemble, Okay Temiz, Don Cherry, Dollar Brand, David Murray, Chris McGregor Brotherhood of Breath, John Tchicai και άλλους πολλούς.
Ασυζητητί ένα από τα καλύτερα, και πλέον προσωπικά άλμπουμ του Dyani υπήρξε το ιταλικό “African Bass”, το οποίον καταγράφει τον νοτιοαφρικανό μουσικό σε μια στούντιο παράστασή του στο Μιλάνο (14 Νοεμβρίου 1979), όταν θα συνεργαζόταν με τον ντράμερ Clifford Jarvis.
Το πρώτο κομμάτι του δίσκου που αποκαλείται “African anthem (Zulu) / African blues / Ithi-gqi” είναι σόλο, με φωνές όμως, που τονίζουν έτι περισσότερο την αφρικανικότητά του, και που σε παρασύρει σ’ ένα afro εξωτικό ταξίδι – δίχως να συνειδητοποιείς, κατά τα 12:20 λεπτά του, πως ό,τι ακούς προέρχονται μόνον από ένα κοντραμπάσο και μια φωνή.
Ακολουθεί το 9λεπτο εκρηκτικό “Lonely flowers”, που διαρκεί 9 λεπτά, και στο οποίο ο Dyani παίζει πιάνο, καθώς συνοδεύεται από τα ντραμς του Jarvis. Καταιγιστικό κομμάτι, τελείως τελετουργικό ή και παγανιστικό, που συνεπαίρνει.
Το “African Bass” θα ολοκληρωθεί με το σχεδόν 21λεπτο “South African / The Robin Irland struff”, που ξεκινά με φωνές (και από τους δύο αυτοσχεδιαστές), σ’ ένα τελείως αρχαϊκό σκηνικό, πριν το μπάσο και τα ντραμς ξεκινήσουν να καθορίζουν τη σύνθεση, που ακούγεται και αυτή απολύτως αφρικανική, εννοείται, με παρατεταμένο σόλο από τον Jarvis, που «σπάει» από τις δοξαριές του Dyani, πριν το τελευταίο σόλο μπάσο.
Δίσκος-εμπειρία είναι το “African Bass”, απ’ αυτούς που δεν ακούς κάθε μέρα.

Σάββατο 25 Νοεμβρίου 2023

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 550

24/11/2023
(1975)

23/11/2023
Όλα τα λεφτά...

22/11/2023
ΣΥΡΙΖΑ εσωτ.
(κάπου το έχω καταχωνιασμένο, θέλω να του ξαναρίξω ένα ξεφύλλισμα)

22/11/2023
Τεράστια καλλιτέχνις, απίστευτος δίσκος (από το 1981).
Παλιά, στη δεκαετία του '80, την άκουγαν οι Έλληνες και στο κρατικό ραδιόφωνο έπεφτες συχνά σε κομμάτια της. Τώρα δεν ξέρω...
[ακούστε οπωσδήποτε το κομμάτι στα σχόλια]

22/11/2023
>>Η τζαζ εκδοχή της Βάνου ξεκινάει από την πρώτη της περίοδο με τις συνεργασίες της με τον Πλέσσα, το Λαβράνο, τον Μουζάκη, τον Καπνίση. Το ρεπερτόριο αυτό ήταν που την ανέδειξε στο ευρύ κοινό μέσα από τα μυθικό φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και την έφερε στα jazz clubs της Νέας Υόρκης, όταν ο Φρανκ Σινάτρα της πρότεινε να τραγουδήσει στην μικρή αλλά σημαντική δισκογραφική εταιρεία του.<<
Τραγούδησε σε τζαζ κλαμπ της Νέας Υόρκης (πότε;) η Τζένη Βάνου και της πρότεινε ο Σινάτρα να ηχογραφήσει για την Reprise (γιατί αυτή ήταν η εταιρεία του – και δεν ήταν καθόλου μικρή φυσικά), αλλά η Βάνου... αρνήθηκε και ηχογράφησε για την πανάγνωστη Raftis Records;
(μη μου πείτε τώρα για «προφορική ιστορία», με όλο το σεβασμό, γιατί με τα λόγια χτίζεις ανώγια και κατώγια...)

22/11/2023
Έχω ακούσει απίστευτες ιστορίες για την Σοφία Βέμπο, αλλά στα βιβλία δεν θα βρεις σχεδόν τίποτα απ’ αυτά. Περίπου τα ίδια ισχύουν και για την Μαρία Κάλλας – τα οποία προφανώς αγνοούν όσες θα την υποκριθούν στο σινεμά και όσοι-όσες πίνουν νερό στο όνομά της...
Οι ζωές των ανθρώπων δεν είναι μονοσήμαντες και καμία αγιογραφία δεν θα σε βοηθήσει ποτέ να καταλάβεις άπασες τις πτυχές της ψυχής και των αισθημάτων.
update
Το ποστ μεταφέρει κάτι σπάνιο από το χθες, επί του οποίου καλούνται οι σχολιαστές να σκεφθούν και να ψάξουν αν το επιθυμούν. Το να λέμε πόσο μεγάλη καλλιτέχνιδα υπήρξε η Κάλλας είναι άσχετο με το θέμα του ποστ.
[όλα τα βιαστικά σχόλια τα έσβησα]

22/11/2023
Έχω τη γνώμη πως το Καλλιτεχνικό Καφενείο της ΕΡΤ, στη δεκαετία του ’80 υπήρξε / είναι, διαχρονικά, η ωραιότερη μουσική εκπομπή (όταν είχε καλεσμένους από το χώρο της μουσικής) της ελληνικής τηλεόρασης (ωραιότερη και από το Ζήτω το Ελληνικό Τραγούδι του Σαββόπουλου). Αληθινό κόσμημα!
Χωρίς «ύφος», χωρίς «δηθενισμούς», χωρίς τουπέ, αγνά λαϊκή, με οικοδεσπότες ευχάριτες, σοβαρούς, γνώστες των αντικειμένων, και βεβαίως όχι αντι-τηλεοπτικούς (σαν τον Πορτοκάλογλου ας πούμε).
Ούτε λαϊκή ταβέρνα (στυλ Σπύρου Παπαδόπουλου), ούτε «παραλιακή» (στυλ Σπύρου Παπαδόπουλου) (καθώς η εκπομπή του άλλαζε σκηνικά από κανάλι σε κανάλι), ούτε ψευτοκουλτουριάρικη (στυλ Φοίβου Δεληβοριά), ούτε φυσικά σαν τις εκπομπές με βιντεοκλίπ (στυλ MTV), που βλέπαμε στα 80s και στα 90s.
Δεν έχει ξαναγίνει ποτέ κάτι τέτοιο στην ελληνική τιβί – κάτι που πιστώνεται, φυσικά, στους Μίμη Πλέσσα, Κώστα Φέρρη και βεβαίως στον αείμνηστο Βασίλη Τσιβιλίκα.

21/11/2023
Μια χαρά τα έλεγε ο Τσάμπρας στη Μουσική το 1985. Άκουγα τον Άδωνι στο ραδιόφωνο και άλλαζα σταθμό. Κανένας από την παρέα δεν άκουγε τέτοια πράματα. Ακόμη και όσοι άκουγαν ελληνικά προτιμούσαν Φατμέ «Ρίσκο», Παπάζογλου «Χαράτσι» και τέτοια...
Πραγματικά απορούσα ποιοι άκουγαν τέτοια τραγούδια-χιτ εκείνη την εποχή. Μπορεί να τα άκουγαν τίποτα 30άρηδες-35άρηδες, δεν ξέρω, πασόκοι, στελέχη των κλαδικών, που είχαν ρίξει στη ναφθαλίνη τη ρεμπετοαναβίωση και θέλανε κάτι περισσότερο ντεκλαρέ μεσοαστικό, για να συνοδέψουν τις μεγάλες μάσες... Κάπως έτσι τα συνδέω...
[Αnyway… τον Κραουνάκη τον εκτιμώ σαν τραγουδοποιό κι έχω τουλάχιστον δύο βινύλιά του ή μάλλον τρία]

20/11/2023
Ρέι... Σας έπιασα... Δε ντρέπεστε;

20/11/2023
Ίσα που προλαβαίνουμε... να βρούμε και καμιά καρέκλα...

20/11/2023
Θες 6+6 ; Ε τότε αυτό. Τα υπόλοιπα ούτε για προσάναμμα...

19/11/2023
Six Feet Under - What Would You Do (1969)
https://www.youtube.com/watch?v=O89BLe3_YuQ

18/11/2023
Καλοκαίρι 1961
(έχει και τραγούδι με την Ράνια Κωστίδου στα σχόλια κ.λπ.)

Παρασκευή 10 Νοεμβρίου 2023

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 548

10/11/2023
Το νέο YELLOW BOX, τεύχος #22, Οκτώβριος-Νοέμβριος 2023, στα περίπτερα...

9/11/2023
Popera Cosmic: Les Esclaves [FR. CBS, 1969]

9/11/2023
Σπάσανε τα κοντέρ! Τα έδωσαν όλα!
Να μάθουμε αν είχαν αύξηση και τα ρεστοράν και ντελίβερι με κινέζικο αυτές τις μέρες...

9/11/2023
>>Ως προς τη δήλωση μου υπάρχουν αντιδράσεις από δύο κατηγορίες ανθρώπων. Όσον αφορά ανθρώπους που έχουν θύματα σε αυτή την τραγωδία, σε αυτούς τους ζητώ συγγνώμη, γιατί αυτοί μπορεί να έχουν υπερβολική και λογική ευαισθησία και ο,τιδήποτε αφορά το θέμα τους αγγίζει πάρα πολύ έντονα. Και σε αυτούς δεν μπορώ παρά να εκφράσω για άλλη μια φορά τα ειλικρινά μου συλλυπητήρια<<
Προσπαθεί να μπαλώσει ο ανεκδιήγητος, τις χθεσινές αδιανόητες δηλώσεις του για το δυστύχημα των Τεμπών, αλλά πάντα σε ό,τι και να πει, θα εμφιλοχωρεί η αθλιότητα και η μ@λακία.
Δεν υπάρχει «υπερβολική ευαισθησία» ρε καραγκιόζη σε κάποιον που χάνει το παιδί του (και μάλιστα τόσο άδικα και με τον πιο απάνθρωπο τρόπο). Υπάρχει μόνο η πιο μεγάλη τραγωδία, που μπορεί να σου επιφυλάξει η ζωή.
«Υπερβολική ευαισθησία» μπορεί να δείχνει κάποιος που βλέπει ένα κακοκλαδεμένο δέντρο στο πεζοδρόμιο, και το κάνει θέμα στα μίντια, όχι εκείνος που του σκοτώνουν το παιδί με αυτό τον σκαιό τρόπο.

8/11/2023
Τους θεωρούν, ακόμη, το συγκρότημα του ενός τραγουδιού. Λίαν υποτιμημένοι. Σ' αυτό το άλλο νούμερο ένα τους, από το 1971, εμένα μου φέρνουν σε... πανκ και σε Motörhead. Σίγουρα τέτοια κομμάτια είχαν επηρεάσει Sex Pistols, Lemmy και λοιπούς... (Άκου στα σχόλια)

7/11/2023
>>Επίθεση Διαμαντοπούλου σε Κασσελάκη: Προσεχώς τίτλοι τέλους – Αποστροφή στους κεντρώους το υβρεολόγιο για τον Σημίτη<<
>>Ρατσιστική δήλωση Διαμαντοπούλου: «Να μην γίνει δια της βίας η Ευρώπη σκουρόχρωμη»<<
Το άτομο παραληρεί. Έχει χάσει πλέον τον μπούσουλα. Πρόκειται περί αξιολύπητης.
Μεγάλη η μαγκιά του Κάσσελ, που έφτυσε τη σημιτική σφηκοφωλιά. Αν είναι δυνατόν ένας νέος άνθρωπος να επωμιστεί έστω και ίχνος από το άλγος που εναπόθεσε στη χώρα μια άθλια κυβέρνηση, που είδε κορυφαίους υπουργούς της να οδηγούνται στις φυλακές.

7/11/2023
Αυτοπροσδιοριζόταν ως Έλληνας, ήταν σλαβόφωνος μακεδόνας και σώθηκε γιατί τον πήραν πιτσιρίκι οι αντάρτες, στον Εμφύλιο, και τον έστειλαν στο «παραπέτασμα». Πατρίδα, που να τον αγαπάει και να νοιάζεται γι’ αυτόν, γνώρισε στην Ουγγαρία. Εκεί έμαθε ποδόσφαιρο – στην Τσέπελ. Όταν θα επέστρεφε στην Ελλάδα και στον Ολυμπιακό, στα μέσα του ’60, θα ερχόταν ως Μίκλος Γιούτσωφ. Πέρασε πολύ δύσκολα στην αρχή, μέχρι να τον αποδεχθούν ως έναν αθληταρά, αλλά κομμουνιστή – αν και επί της ουσίας ποτέ δεν τον αποδέχτηκαν, όσο πατούσε στα γήπεδα. Πάντα θα υπήρχαν κάποιοι για να του θυμίζουν ότι δεν ήταν «σαν κι εμάς», ότι παρέμενε ο... κόκκινος ινστρούχτορας, που απειλούσε να μαγαρίσει τον αθλητισμό μας.
Σαν ποδοσφαιριστής υπήρξε ασυναγώνιστος. Έπαιζε ελεύθερος επιθετικός-μέσος κυρίως, ενώ υπήρξε και τεράστιος γκολτζής. Το στυλ του θύμιζε εκείνο του Αρδίζογλου, μακριά από την περιοχή, αλλά δεν ήταν χασογκόλης – και το «έμπαινε Γιούτσο», που δονούσε τα γήπεδα, δεν ήταν τυχαίο, καθώς έβγαινε μέσα από την προσωπικότητά του στα ξερά και στο χορτάρι.  
Σήμερα έφυγε από τη ζωή ο Νίκος Γιούτσος.

7/11/2023
Κυμάτιζε χθες, και με χωρίς συνέπειες...

7/11/2023
Είναι το δεύτερο LP των Χιλιανών Los Jaivas από το 1972, που το έχω σε μια αργεντίνικη έκδοση του 1976 (με άλλο εξώφυλλο και με άλλο τίτλο) και που για χρόνια νόμιζα πως ήταν LP του ’76. To άλμπουμ αυτό (όπως και διάφορα άλλα παρεμφερή) το είχα αγοράσει από τον Μάκη τον Βενιέρη στα τέλη των 90s, γύρω στα τρία χιλιάρικα (δραχμές), δηλαδή «τζάμπα», γιατί δεν το έπαιρνε κανείς. Πρόκειται απλώς για αριστούργημα (ακούστε στα σχόλια ένα κομμάτι).
Θυμήθηκα τους Los Jaivas, γιατί ακούω τώρα ένα καινούριο improv-folk CD από Αμερική, στο οποίο συμμετέχουν άτομα που έπαιζαν παλιά στα χιλιανά συγκροτήματα (και στους Los Jaivas).

6/11/2023
Intercommunal Free Dance Music Orchestra: Vol. 2 (1974)
Adolphe Winkler
μαράκες, Guem κρουστά [ταμ-ταμ], François Tusques πιάνο, Jo Maka (από Γουινέα) σοπράνο σαξόφωνο...

6/11/2023
Σκάνδαλο χρηματιστηρίου, golden boys, νέα τζάκια, τσοχατζομαντέληδες, καταλήστευση ασφαλιστικών ταμείων, δημόσια έργα, πάρτυ ολυμπιάδας, παπαντωνίου, ψεύτικα στατιστικά, εξοπλιστικά, μαύρα ταμεία Siemens, στρατηγοί τσουκάτοι, κωστοπουλική γλίτσα και λαϊκοπόπ.
Όσα και να θυμηθείς πάντα κάτι θα λείπει...

6/11/2023
Υπάρχει ένα ωραίο βίντεο στο YouTube με τον Φιντέλ Κάστρο να υπερασπίζεται την Παλαιστίνη (σε κάποια ομιλία του στον ΟΗΕ, το 1979) και από κάτω πέφτουν τα σχετικά σχόλια. Πολύ γέλιο!
>>Ο Ανθρωπος που πηγε πισω πενηντα χρονια την Κουβα. Πριν πειτε κατι, εχω ανθρωπο που δουλευε ολη η οικογενεια στα ζαχαροκαλαμα για δυο χρονια για να παρουν ενα ψυγειο<<
>>Μήπως λόγω των κυρώσεων των Αμερικανών;;<<
>>Εγώ δουλευω 25 χρόνια στο Ελλαδιστάν και ψυγείο δεν μπορώ να παρω... Μετά βίας βαζω βενζίνη στο αμάξι για να παω στην δουλειά...<<
>>Να πας στο Κωτσοβολο που βαζει δοσεις φιλε...<<
>>Γιατί τις δόσεις με τι τις πληρωνεις? Με κλανιες? Ή μήπως τις πληρωνει ο Μητσοτάκης?<<
>>το πηραν τελικα το ψυγείο? και αν ναι τι μαρκα? εγω ψαχνω στο market place μηπως χαριζεται κανενα... καταλαβες ορθιο τιποτΑΑΑΑΑΑΑΑ???<<

Ο απλός κόσμος, όταν έχει οίστρο, δίνει φοβερούς διαλόγους. Οι σεναριογράφοι να παίρνουν μαθήματα...

6/11/2023
Αν γίνονταν οι εκλογές τον Μάιο του ’67 και τις κέρδιζαν (δηλαδή σίγουρα θα τις κέρδιζαν) η Ένωση Κέντρου με την ΕΔΑ (ως γνωστόν τους πρόλαβαν, ένα μήνα νωρίτερα, οι Αμερικάνοι), ο Θεοδωράκης θα έγραφε τραγούδια σαν του Φοίβου Δεληβοριά, ο Παναθηναϊκός θα αποκλειόταν στον πρώτο γύρο από την Ζενές Ες, βλέποντας το Γουέμπλεϋ με το τηλεσκόπιο, κοκακόλα θα πίναμε επί Σημίτη («Θέλω να ευχαριστήσω την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών...») και θα είχαν γεμίσει τα ξερονήσια με ροκάδες…
[σκεφτείτε τα όλα]

4/11/2023
4 Noεμβρίου του 1961, πριν από 62 χρόνια, καλοθύμητη μέρα –Σάββατο ήταν και τότε–, ξεκινούσε ο Στέλιος στην Τριάνα του Χειλά, απέναντι από τον Άγιο Σώστη.
Βετεράνος στα 30 του; Ούτε τους ποδοσφαιριστές, που σταματούσαν τότε την μπάλα γύρω σ’ αυτή την ηλικία, γιατί τους τσάκιζαν τα πόδια, δεν τους έλεγαν βετεράνους...
Για καλό φυσικά θα το είχανε γράψει. Μπορεί και να είχε άλλο νόημα η λέξη εκείνη την εποχή...
[και Λεμονόπουλος με Ζαφειρίου στα μπουζούκια!]