ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 726

3/6/2026
Καλό παράδεισο, όπως λέει και ο λαός, για τον Άγγελο... Εξάλλου είχε ξαναπεράσει από κει και όσο ζούσε...

https://www.youtube.com/watch?v=tlv1WW2F9z8&list=RDtlv1WW2F9z8&start_radio=1

2/6/2026
Τουλάχιστον τέσσερα χρόνια νωρίτερα, το 1972, είχε σκάσει ο Αθανασίου στο γυαλί, μέσω της εκπομπής «Σήμερα».

[τι να σου κάνει και η έρμη η ΑΙ με αυτά που τη βάζετε να ψάχνει]

2/6/2026
Εκτιμούσα τον Λευτέρη Κογκαλίδη, γιατί ήταν ένας βαθύς μουσικόφιλος. Ήταν εξάλλου ο ένας από τους δύο ανθρώπους, ο άλλος είναι ο Πετρίδης, που προώθησαν διαχρονικά την ξένη μουσική στην Ελλάδα (μέσα από το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, τα έντυπα κ.λπ.) τα τελευταία 60+ χρόνια.
Ο Κογκαλίδης, άνθρωπος μιας άλλης γενιάς και αντιλήψεων (συντηρητικών κατά βάση), από τη Θεσσαλονίκη, είχε σχολιάσει στο δισκορυχείον, σ’ ένα ταπεινό μουσικό blog, και αυτό (για μένα) έδειχνε τον τρόπο που σκεφτόταν. Πάνω απ’ όλα η μουσική και η αγάπη μας γι’ αυτή.

Ήμασταν φίλοι κι εδώ μέσα και συχνά σχολίαζε με το δικό του τρόπο διάφορα ποστ μου. Ήταν πράος άνθρωπος και καθόλου συγκρουσιακός (αυτά έχω αντιληφθεί από την παρουσία του εδώ, γιατί δεν συναντηθήκαμε ποτέ από κοντά). Τον σεβόμουν. Τον έχω αναφέρει, δε, και σε κείμενά μου και στα βιβλία μου, για διαφόρους λόγους (δεν το είχε ανάγκη, το λέω για μένα), ενώ το αρχείο του για το Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης με βοήθησε πολύ σε πράγματα που έψαχνα μέσα στα χρόνια.
Τον θυμάμαι, εσχάτως, να υποστηρίζει πως τα ροκ γκρουπ δεν πρέπει να τα αποκαλούμε μπάντες, γιατί οι μπάντες είναι για τις παρελάσεις, τις γιορτές και τις κηδείες, κι εγώ του έλεγα... τότε τι θα κάνουμε με τους Band, τους Allman Brothers Band, τους Steve Miller Band, τους Plastic Ono Band, τους Band of Gypsys κ.λπ.; Δεν μου είχε απαντήσει. Εν Ειρήνη.

1/6/2026
>>Αν στείλεις μήνυμα χαράς, σημάδι πως με αγαπάς, αγαπημένη<<
Στέλνανε και το ’76; Πενήντα χρόνια μπροστά αυτό το άσμα, απ’ όποια πλευρά και να τ’ ακούσεις...
[θέλω να γράψω κάτι για τα Λαϊκά '76, αλλά το χειμώνα – «μέσα» θα είμαι και τότε]
https://www.youtube.com/watch?v=0nnMGf4kmXk&list=RDUpJsHFFF2WU&index=9

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 551

1/12/2023
Συγγραφέας με το απέραντο έργο του Βασίλη Βασιλικού δεν προσεγγίζεται συνολικά, στο πλαίσιο ενός άρθρου. Αυτό είναι αδύνατον. Είναι θέμα μελέτης, βιβλίου. Εκείνο που έχει σημασία για μένα είναι μόνο το «ειδικό», το επιμέρους. Και κάπως έτσι... από τη σύνθεση των πολλών επιμέρους θα μπορέσει να προσεγγίσει ο αναγνώστης, και όποιος άλλος, και το γενικό.
Έχω καμιά 15αριά βιβλία του Βασιλικού (τέλος πάντων έχω όσα με ενδιαφέρουν να έχω –δεν είμαι συλλέκτης–, και κάποια που τα αγόρασα χωρίς να με ενδιαφέρουν εκ πρώτης, επειδή τα έχω βρει «τζάμπα», στο 1 ευρώ ας πούμε), και θα μπορούσα να γράψω για τα περισσότερα απ’ αυτά, επιμερίζοντας και πάλι τα θέματα. Ο «ερωτικός Βασιλικός», ο «λαϊκός Βασιλικός», ο «ρεπορταζιακός Βασιλικός» κ.ο.κ., αλλά όλα αυτά θέλουν δουλειά και δεν γράφονται στο άψε-σβήσε.
Εν τω μεταξύ είχα έτοιμο κείμενο, γραμμένο σε ανύποπτο χρόνο (πάντα, όταν γράφεις σε ανύποπτο χρόνο έχει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον) σε σχέση με το καλύτερο σενάριο που θα συνυπέγραφε ποτέ για το σινεμά ο Βασίλης Βασιλικός (που δεν ήταν το «Ζ» φυσικά, το οποίο σαν ταινία το θεωρώ υπερεκτιμημένο και κατώτερο από τα άλλα δύο έργα της τριάδας της «πολιτικής καταγγελίας» του Γαβρά), αλλά δεν ήθελα να δημοσιευτεί τώρα, και μάλιστα με αυτόν ακριβώς τον τίτλο («το καλύτερο σενάριο του Βασιλικού για το σινεμά» και τ’ ανάλογα). Δεν ήθελα να φανεί πως προκαλώ, όποιους, την ημέρα της θανής του. Φυσικά το κείμενο αυτό, που έχει πολύ ενδιαφέρον, και που δεν έχει γραφτεί ποτέ τίποτα σχετικό (σε επίπεδο άρθρου) θα ανεβεί κάποια στιγμή...
Προτίμησα λοιπόν να γράψω κάτι σύντομο –γιατί πρέπει να είσαι και σύντομος πολλές φορές, έτσι απαιτεί η δουλειά, χωρίς να παύεις να είσαι και ουσιαστικός–, δίχως ιδιαίτερες προεκτάσεις, για μια ιστορική φάση που μ’ ενδιαφέρει πολύ.
Και το έκανα και για να απαντήσω έμμεσα σε ποικίλα άρθρα που έχουν γραφτεί (και) στο παρελθόν, γεμάτα με ανακρίβειες, ότι ο Βασιλικός αυτοεξορίστηκε τάχα λόγω δικτατορίας, ενώ ήταν ήδη «έξω» πριν από το πραξικόπημα (κάτι που το τόνιζε και ο ίδιος σ’ εκείνη τη συνέντευξή του στα «Επίκαιρα» του ’73, που διαβάσατε χθες στο LiFO.gr – δείτε και τα προηγούμενα ποστ), μα και γιατί ο Νοέμβρης του ’73 υπήρξε ένας από τους συγκλονιστικότερους μήνες τής πιο πρόσφατης κοινωνικο-πολιτικής ιστορίας μας.
Και αν έγραφα κάποτε ένα βιβλίο (και δεν εννοώ ένα από τα 4-5 που έχω ήδη «έτοιμα» και δεν μ’ ενδιαφέρει καθόλου να εκδοθούν, προς ώρας τουλάχιστον) θα ήθελα να ήταν για τον Νοέμβρη του ’73. Και όχι μόνο για το Πολυτεχνείο, και όχι μόνο για τα πολιτικά γεγονότα, αλλά γενικότερα...
Εκεί θέλησα να εντάξω (στον Νοέμβρη του ’73) και τον Βασίλη Βασιλικό και όλους τους υπόλοιπους αριστερούς που βρίσκονταν τότε μακριά από την Ελλάδα και που ετοιμάζονταν να επιστρέψουν ζυγίζοντας τα της «φιλελευθεροποίησης» του Μαρκεζίνη – που θα αποδεικνυόταν η μεγαλύτερη «απάτη» τού τότε καιρού, λόγω του χειρισμού της στην υπόθεση της εξέγερσης, και της επακόλουθης νέας χούντας του Ιωαννίδη.
[Fifty years]

30/11/2023
Ρε φίλε τόσο παλιό είναι το "ζντο ζντο ζντο" ;

[Βασίλη Βασιλικού "Οι Φωτογραφίες", Βιβλιοπωλείον της Εστίας 1964]

30/11/2023
«Ένα πρωί λοιπόν, την ώρα που λιαζόταν τόπλες, έκανα το πλησίασμα με τη μέθοδο της ακρίδας. Μπορούσα να την πλησιάσω και με τη μέθοδο του πατημένου αχινού, να βγω δηλαδή ουρλιάζοντας απ’ τον πόνο μέσα απ’ τη θάλασσα, γιατί πάτησα, πες, αχινό, και να της ζητήσω, καθώς στο σημείο εκείνο της πλαζ ήταν απόλυτα μονάχη, βοήθεια.
Η μέθοδος όμως που προτίμησα ήταν λιγότερο μπερδεμένη. Ελευθέρωσα τη μεγάλη ακρίδα απ’ το κουτί τα σπίρτα, δίνοντάς της, στον αέρα, τη γραμμή του κορμιού της, και το τεράστιο πετούμενο πήγε να κάτσει πάνω ακριβώς στον αφαλό της. Τινάχτηκε επάνω, βάζοντας τις φωνές. Τότε εμφανίστηκα κι εγώ πίσω απ’ τα βούρλα, σαν σωτήρας-άγγελος: Can I help you, miss? τη ρώτησα. I need your help ήταν η απάντησή της. Το έντομο ακινητούσε πάνω στην καυτή άμμο. Έσκυψα, το τσάκωσα απ’ τους αγκώνες των φτερών, κι έκανα να το τσακίσω μες στα δάχτυλά μου, μα είδα ένα αίσθημα οίκτου στο ευαίσθητο μουτράκι της. Έτσι, για χατίρι της, του χάρισα τη ζωή και το έβαλα στο κουτί από τα σπίρτα απ’ όπου το είχα βγάλει.
Φανταστείτε τη σκηνή: ήμουν δίπλα της κι αυτή με ευγνωμονούσε, ενώ με τα χέρια της σταυρωτά, προσπαθούσε όχι να κρύψει ακριβώς, αλλά να λογοκρίνει τα υπέροχα στήθια της, που όπως στο σινεμά, στα φιλμ-πορνό, ξεχείλιζαν απ’ όλες τις μπάντες. Η μυρωδιά τής μέντας που απέπνεε με ζάλισε…».

Βασίλη Βασιλικού Τα “Καμάκια” [KAKTΟΣ, 1978]

29/11/2023
O λαντζέρης και η λαντζέρα πλένουν το πιατομάνι, τις κατσαρόλες και τα ταψιά ρε κακομοίρη, δεν καλύπτουν τα κενά στην κουζίνα, δεν είναι πασπαρτού, και "παιδιά για όλες τις δουλειές", ούτε διορθώνουν "πράματα".
Είχε δε την απαίτηση το άτομο να το πει σωστά στα αγγλικά, ενώ δεν ήξερε την έννοια τής λέξης στα ελληνικά!
Και αμαθής και θρασύτατος. (Εντάξει, μαζί πάνε αυτά...).

29/11/2023
Θέλουν να γράψουν για την προβολή του «Γούντστοκ» στο «σαν σήμερα» στην A.V. και γράφουν σαχλαμάρες...
>>Έχουν περάσει δύο και πλέον χρόνια από τον Μάη του '68. Η Ελλάδα βρίσκεται στον «γύψο» και η λογοκρισία στα θεάματα, τις εφημερίδες και τα βιβλία καλά κρατεί. Τα πρώτα μηνύματα αφύπνισης φτάνουν από το Παρίσι και οι νέοι σαν σφουγγάρια ορμούν στις νέες ιδέες, βγάζοντας σπίθες αντίστασης κατά των Συνταγματαρχών. Οι πρώτες ταινίες για τον γαλλικό Μάη έρχονται στην Ελλάδα, κάτω από τη μύτη της Χούντας και το έντονο ενδιαφέρον των νέων τραβά την προσοχή της «Κυβερνήσεως»<<
Είναι η αρχή του κειμένου και είναι όλα λάθος. Η προληπτική λογοκρισία στα έντυπα είχε καταργηθεί από το φθινόπωρο του ’69 κα τα έντυπα την εποχή της προβολής της ταινίας γράφανε για τα πάντα (και πριν γράφανε δηλαδή). Εννοώ πως όλες οι πληροφορίες που σχετίζονταν με όψεις της αντικουλτούρας εμφανίζονταν, με λεπτομέρειες κιόλας, στα ελληνικά περιοδικά. Τι σημαίνει «κάτω από τη μύτη της χούντας»; Αυτό είναι μεγάλη ανοησία – γραμμένη από τελείως άσχετο. Αν μια ταινία παιζόταν στο σινεμά είχε την έγκριση της λογοκρισίας – στο σινεμά η λογοκρισία καταργήθηκε το 1991. Καμία ταινία δεν θα μπορούσε να προβληθεί «κάτω από τη μύτη», ενώ και η σύνδεση του Γούντστοκ με τον Μάη του ’68 είναι τελείως για τα πανηγύρια.
Κάπου διαβάζεις...
>>Κατά κάποιες πληροφορίες, η Χούντα των Συνταγματαρχών επέτρεψε οι αίθουσες να προβάλλουν την ταινία «Γούντστοκ» μόνο για μία εβδομάδα, διακόπτοντας έπειτα ΟΡΙΣΤΙΚΑ την προβολή της.<<
Και μετά διαβάζεις το αντίθετο...
>>Η προβολή της ταινίας απαγορεύτηκε για δύο εβδομάδες και ΕΠΕΤΡΑΠΗ αργότερα η προβολή της σε πέντε ακόμη αίθουσες, με έγκριση του υφυπουργού του καθεστώτος Γεωργίου Γεωργαλά.<<
Τι σημαίνει επετράπη αργότερα; Δεν επετράπη μετά από ένα χρόνο... Η ταινία μετά την αβάν-πρεμιέρ της την Κυριακή 29 Νοεμβρίου 1970 προβλήθηκε κανονικά από Δευτέρα 30 Νοεμβρίου έως και Κυριακή 6 Δεκεμβρίου, μετά αποσύρθηκε για 12-13 μέρες και αμέσως μετά προβλήθηκε και πάλι κανονικότατα στις αίθουσες.
Εν τω μεταξύ πρέπει να έχουν πάρει στοιχεία διαβάζοντας τσάτρα-πάτρα το λεπτομερέστατο άρθρο στο δισκορυχείον (δες στα σχόλια), αλλά βαριέμαι τώρα να τσεκάρω. Δεν έχει και νόημα δηλαδή...

29/11/2023
Τα ελγίνεια δεν θα φαίνονταν τη νύχτα...

28/11/2023
Πέθανε προχθές στα 78 του ο βρετανός κιθαρίστας Brian Godding. Σε άλλες εποχές θα έγραφα άρθρο γι’ αυτόν, γιατί είναι από τους πολύ αγαπημένους μου, μαζί με τον Ollie Halsall, αλλά τώρα δεν υπάρχει χρόνος.

Παρότι είχα βρει την πρώτη μπάντα του, τους ψυχεδελικούς Blossom Toes, πολύ κουραστικούς (παρά τους διπλούς κιθαρίστες), τον εξετίμησα σφόδρα με τους Centipede του Keith Tippett, με τους Magma (παίζει στο Köhntarkösz), στις μπάντες του Mike Westbrook και αλλού. Γενικώς αγόραζα μια εποχή ακόμη και τα «δευτερεύοντα» γκρουπ που έπαιζε (κάποιους B.B. Blunder, κάποιους Mirage), γιατί ήθελα να τον ακούω... RIP

28/11/2023
Θυμήθηκα αυτό... (γέλιο)

28/11/2023
«Η Μελίνα δεν είχε ιδέα από τα μάρμαρα. Το να τα ζητήσει το επέβαλε κάποιος πραγματικά έξυπνος μέσα απ’ την κυβέρνηση. Αφού πήγε εκεί και έτρεχε σε άλλες αίθουσες. Η γυναίκα δεν είχε ιδέα. Ούτε αναμεταξύ μας προσποιήθηκε ποτέ ότι είχε την παραμικρή ιδέα για τα μάρμαρα»
«Υπάρχουν ελληνικά άλογα και στο Παρίσι, αλλά δεν τα ζητήσαμε ποτέ, γιατί είχε φιλία η Μελίνα με τον Ζακ Λανγκ, τον τότε Υπουργό Πολιτισμού της Γαλλίας. Άμα είναι, γιατί δε ζητάμε την Αφροδίτη; Τουλάχιστον τα μάρμαρα του Έλγιν αγοράστηκαν. Είναι φοβερό ότι τα πήρε, αλλά τουλάχιστον τα πλήρωσε. Στους Τούρκους βέβαια, αλλά τα πλήρωσε».
[Ροζίτα Σώκου αμφότερα]
>>Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι του γραμματέως του Μοροζίνι Σαν Γκάλλο, ο οποίος πήρε μαζί του το κεφάλι του γυναικείου αγάλματος που έπεσε από το δυτικό αέτωμα κατά την αποτυχημένη απόπειρα των Βενετών και κατατεμαχίστηκε. Μετά πολλές περιπέτειες, ο Γερμανός αρχαιολόγος Βέμπερ που είχε μελετήσει τα παρθενώνια γλυπτά από τα εκμαγεία του Έλγιν, το αγόρασε από έναν Βενετό μαρμαρά τη στιγμή που αυτός ετοιμαζότανε να το σπάσει, όπως μας περιγράφει ο Λαμπόρντ, ο οποίος αργότερα το αγόρασε από τον Βέμπερ και το έβγαλε κρυφά από την Ιταλία. Σήμερα η «κεφαλή Λαμπόρντ» ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ ΛΟΥΒΡΟ.<<
>>Ένας άλλος Βενετός αξιωματικός πήρε τμήμα της ζωφόρου όπου διακρίνονται δύο ιππείς της πομπής και το κεφάλι ενός αλόγου. ΣΗΜΕΡΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΣΤΗ ΒΙΕΝΝΗ.<<
>>Ένας Δανός αξιωματικός ονόματι Χάρτμαντ πήρε δύο κεφαλές από μία από τις νότιες μετόπες. Σήμερα βρίσκονται στο ΕΘΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΚΟΠΕΓΧΑΓΗΣ.<<

27/11/2023
Το >>Σκεφτείτε να κόβαμε τη Μόνα Λίζα<< θα το έλεγε μόνο ο Παραμυθάς, στο νηπιαγωγείο, στο μάθημα της χαρτοκοπτικής.

27/11/2023
Κλάψα και δουλοπρέπεια... ο ακλόνητος συνδυασμός για να σε φτύνουν.
>>Ελλάδα και Βρετανία ενώνονται από παραδοσιακούς δεσμούς φιλίας και το πλαίσιο των διμερών μας σχέσεων είναι εξαιρετικά ευρύ<<
Κυρ. Μητσ.
(Βέμπο – Μενεστρέλ)
>>Με τους Βρετανούς εμείς / έχουμε κοινά σημεία / το συναίσθημα τιμής / και ψυχή στην τρικυμία. Σκώτο αυτοί, εμείς Τσολιά / ένα σκοπό τη Λευτεριά / Γιώργο οι δυο μας βασιλιά / ζήτω το ουίσκι και η ρετσίνα.<<

27/11/2023
Κάποιοι παραξενεύτηκαν με το προχθεσινό ποστ, με τη φωτό της Κουμιώτη με την Δέσποινα Παπ. Πρέπει όμως να πω πως όταν έγραψα τα σχετικά (3 Απρ. 2023) με αφορμή το θάνατο της μεγάλης εντεχνολαϊκής τραγουδίστριας είχα αφήσει εκεί όλες τις σχετικές νύξεις – τις οποίες οι πιο παρατηρητικοί και ψυλλιασμένοι αναγνώστες θα τις πρόσεξαν και θα τις εκτίμησαν. Ορίστε τα σχετικά αποσπάσματα...
>>Ουσιαστικά εκείνη την εποχή δημιουργείται ο μύθος της Ρένας Κουμιώτη, μιας τραγουδίστριας, που όλως περιέργως πατάει νωρίς φρένο στην καριέρα της, αφήνοντας τα παλιά τραγούδια της –σχεδόν όλα ηχογραφημένα ΕΠΙ «ΕΠΤΑΕΤΙΑΣ»– να μιλάνε αντί για ’κείνην.<<
>>Η διασκέδαση χτυπάει κόκκινο – καθώς η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ, για να σκεπάσει τις αμαρτίες της, έχει αφήσει τα πάντα «ελεύθερα». Ωράριο δεν υπάρχει και ο κόσμος, με μια κάποια «επιφάνεια», που μπορεί να πληρώσει τα χοντρά νυχτοκάματα των τραγουδιστών, είναι αρκετός, με αποτέλεσμα η νύχτα να μην έχει τελειωμό. Όχι δύο μέρες τη βδομάδα, αλλά κάθε μέρα. Η ΡΕΝΑ ΚΟΥΜΙΩΤΗ είναι πλέον ένα όνομα που παίζει πολύ μπροστά.<<
>>Εννοούμε πως επί μεταπολίτευσης θα μπορούσε να διαπρέψει ως πολιτική τραγουδίστρια η Κουμιώτη, αλλά εκείνη είχε αποφασίσει, για τον εαυτό της, διαφορετικά. Ήταν και θα παρέμενε Η ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΡΙΑ ΤΗΣ «ΕΠΤΑΕΤΙΑΣ».<<
Παρά ταύτα η Κουμιώτη θα τραγουδούσε ένα ακραιφνές αριστερό τραγούδι (και δεν θα ήταν μόνον ένα). Που σημαίνει πως η σχέση της με την «εποχή» ήταν περισσότερο συναισθηματική και όχι ιδεολογική. Ήταν κολλημένη σ’ εκείνα τα χρόνια, που εκτυλίχθηκε, ως νέα, η καριέρα της. Και την μετέφερε «πακέτο» στο τώρα. Με τα καλά της (τις τραγουδάρες που είπε δηλαδή) και με τα άσχημά της. Και δεν είναι η μόνη από εκείνη την εποχή. Είναι / ήταν κι άλλοι καλλιτέχνες. Πολλοί και πολλές. Φυσικά, δεν λέω πως αυτό ήταν το σωστό και πως δεν θα έπρεπε να υπάρχει ένας στοιχειώδης έστω διαχωρισμός, απλώς επιχειρώ να πω το πώς εγώ το εξηγώ και τι νόημα του δίνω.
>>Είχε προλάβει πάντως να ηχογραφήσει, ΕΠΙ ΧΟΥΝΤΑΣ ακόμη, την εποχή της λεγόμενης «φιλελευθεροποίησης», κάποια τραγούδια με δυνατά πολιτικά μηνύματα, για το άλμπουμ του Γιώργου Μητσάκη «Μονά-Ζυγά» [Zodiac, 1973], σε στίχους Γιώργου Καλαμαριώτη (ο δημοσιογράφος Γιώργος Μπέρτσος, που είχε συμβάλλει στη διαλεύκανση της δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη). Ανάμεσα και το «Οι διακόσιοι της Καισαριανής» (γραμμένο για το ναζιστικό έγκλημα της εκτέλεσης διακοσίων κομμουνιστών, στο Σκοπευτήριο, την Πρωτομαγιά του 1944). Και είναι λίγο ν’ απορείς πώς είχε περάσει από τη λογοκρισία εκείνο το κομμάτι...<<
>>Έτσι, η Ρένα Κουμιώτη ζει το μύθο της από κοντά. Τον παρατηρεί, ενώ εκείνος απογειώνεται – με την ίδια να αποθεώνεται την ώρα που πρέπει. Λατρεύεται ξανά, περισσότερο και από πριν, όταν ήταν αληθινά στα πάνω της, απολαμβάνοντας την αγάπη του κόσμου, παραμένοντας ολιγόλογη και βασικά «ΤΟΠΟΘΕΤΗΜΕΝΗ» ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΤΗΝ ΑΝΕΔΕΙΞΕ.<<
Εννοείται πως δεν θα πω σε κανέναν αν πρέπει ή όχι να ακούει τραγούδια της Κουμιώτη. Ο καθένας κάνει ό,τι νομίζει και σκέφτεται όπως γουστάρει. Προσωπικά άκουγα, ακούω και θ’ ακούω πάντα τα καλύτερα από τα τραγούδια της. Αυτό είναι το σωστό (για μένα).

27/11/2023
>>Στέφανος Κασσελάκης: Η συνάντηση με τον Snik που δεν τον ήξερε - «Ποιος είσαι εσύ;»<<
Το να μην αναγνωρίζεις τον Κασσελάκη μετά από τόσο τόνους από εικόνες σε όλα τα μίντια (σόσιαλ και μη) δείχνει πως είσαι για γέλια σαν άτομο (πόσο μάλλον όταν λες πως δεν έχεις ψηφίσει ποτέ), αλλά το να μην αναγνωρίζεις τον Σνικ είναι μάλλον ένδειξη υγείας.
update
Τα σχόλια τα έκλεισα, γιατί ορισμένοι γράφουν ό,τι μ@λακία τους κατέβει. Μάγκες μου το ποστ δεν έγινε για να γίνει κριτική στον Κασσελάκη, αν είναι αριστερός και άλλες τέτοιες παπαρίες –ο καθένας έχει όποια γνώμη θέλει, και ας την εκφράσει στον τοίχο του τέλος πάντων–, αλλά για το ότι ορισμένοι μπορεί να θεωρούν θέμα το ότι δεν ήξερε κάποιος τον Σνικ. Μόνο σχόλια επί αυτού θα δεχόμουν. Αλλά δεν... O καθένας θέλει να λέει το μακρύ του και το κοντό του. Δεκτόν. Αλλά όχι εδώ.

27/11/2023
Στο νέο YELLOW BOX τεύχος #22 (Οκτώβριος-Νοέμβριος 2023), που κυκλοφορεί στα περίπτερα...

26/11/2023
Πάει κι η κυρα-Γιώργαινα. Εδώ με τη Ρένα Κουμιώτη...

25/11/2023
Aix-en-Provence, Γαλλία, αρχές Αυγούστου 1970. Από τα φοβερά ροκ και τζαζ live (τα καλύτερα που θα γίνονταν ποτέ στην ηπειρωτική Ευρώπη) και τα οποία οργάνωνε ο «ΒΥG» Jean Georgakarakos (σε Antibes, Amougies κ.λπ.). Το ότι υπήρχαν ελληνικά έντυπα, που γράφανε γι’ αυτά τα πράματα, τότε, σε πρώτο χρόνο, το 1970, το λες και... πληροφόρηση από το υπερπέραν.

[αυτά μόνο εδώ θα τα βλέπετε]
[υπάρχει και βίντεο από το live στην Aix-en-Provence, στο YouTube, αλλά επειδή έχει γυμνό δεν το ανεβάζω, γιατί θα φάω ban κι έχω ήδη κάμποσα...] 

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 542

13/10/2023
Παλιά κυκλοφορούσαν και τέτοια περιοδικά στη χώρα...

13/10/2023
Ρε επικοινωνιολόγοι της αντιπολίτευσης στο δήμο της Αθήνας κάντε ένα μονόλεπτο time-lapse βίντεο με το χάλι του «μεγάλου περιπάτου» τα τελευταία 4 χρόνια και στείλτε το παντού. Δεν χρειάζεται κάτι άλλο, για να φανεί η ανικανότητα του Μπακό, που διέλυσε το κέντρο της πόλης, δυσκολεύοντας όσο δεν πάει άλλο την προσβασιμότητα πεζών και οχημάτων στην κεντρικότερη οδική αρτηρία, κλείνοντας επιχειρήσεις κ.λπ.
Κάποιοι, εν τω μεταξύ, μιλάνε για ντέρμπι την Κυριακή στην Αθήνα, πως ο κόσμος θα σηκωθεί για να πάει να ψηφίσει (καθότι αποχή σχεδόν 70% είναι αφύσικη), μαυρίζοντας τον πορφυρογέννητο. Δύσκολο, αλλά όσο ζούμε ελπίζουμε...

12/10/2023
Olga Karlatos... Cara Libertà

https://www.youtube.com/watch?v=FD-bInKpMrc
12/10/2023>>Μπακογιάννης: «750 κάμερες στις γειτονιές για την ασφάλεια των πολιτών. Δούκας: Δεν είναι προτεραιότητά μου οι κάμερες<<
[χθες]
Και ο Χαρδαλιάς, το 2005, είχε επιχειρήσει να φτιάξει ρουφιάνικη πολιτοφυλακή στο Βύρωνα:
>>Ενα πρωτόγνωρο, για τα ελληνικά δεδομένα, πρόγραμμα αποτροπής της εγκληματικότητας φιλοδοξεί να θέσει σε εφαρμογή ο Δήμος Βύρωνα. Πρόκειται για το πρόγραμμα Εθελοντικής Φύλαξης, το οποίο τελεί υπό την αιγίδα του υπουργείου Δημόσιας Τάξης και, σύμφωνα με τον δήμαρχο Βύρωνα κ. Νίκο Χαρδαλιά, έχει στόχο την ενεργοποίηση των πολιτών της περιοχής, ώστε να μειωθούν τα κρούσματα παραβατικότητας και μικροεγκληματικότητας, ιδιαίτερα σε γειτονιές που έχουν σημαντικό πρόβλημα.<<<
Η δεξιά πάντα εξελίσσει τον παραδοσιακό χαφιεδισμό. Δεν θα έμενε μια ζωή στους εθνικόφρονες περιπτεράδες...

11/10/2023
Μεγάλο και στην κυριολεξία (γι’ αυτό έχω σκανάρει μόνο την αρχή του) ποίημα του Γιώργου Μακρή (1923-1968) («Πάλι» κ.λπ.), υπό τον τίτλο «Προσευχή ή Απαίτηση», γραμμένο πριν από τον Πόλεμο των 6 Ημερών (Ιούνιος ’67), αλλά ενόσω είχε αρχίσει να βράζει το καζάνι στα σύνορα του Ισραήλ και των γειτονικών χωρών...

11/10/2023

Κι επειδή κάποιοι θίχτηκαν με το «ρε», στο προηγούμενο ποστ, που το είπα φιλικά και από οικειότητα. Εγώ που έχω γράψει στο LiFO επαινετικό κείμενο για τον Γιάννη Πετρίδη ως ραδιοφωνικό παραγωγό – που δεν έχω γράψει για άλλους του σιναφιού. Άλλο όμως το ραδιόφωνο και άλλο το κείμενο. Δεν έχει καμία σχέση το ένα με το άλλο.
Να μην θίγεστε λοιπόν με το δικό μου «ρε». Να θίγεστε, ως αναγνώστες, με αυτά που διαβάζετε...
Λοιπόν τα λάθη στο κείμενο των 200 λέξεων για τους Socrates, που δεν ήταν μόνο ένα γράμμα στον τίτλο (που διορθώθηκε).
1. Δεν τους πήγε από την Music-box στην PolyGram, αλλά από την Music-box στην Phonogram. Γιατί έτσι λεγόταν τότε η εταιρεία και το βλέπουμε και στα εξώφυλλα των δίσκων.
2. Πρώτα έγραψε το Billboard και μετά βγήκε το Phos και μετά διασκεύασε η Patty Pravo. Αυτή είναι η σωστή σειρά. O Πετρίδης μας λέει πως νωρίτερα από το Billboard είχε διασκευάσει η Pravo που είναι λάθος.
3. Η Pravo δεν είχε διασκευάσει ένα τραγούδι των Socrates, αλλά τρία!
4. Η ευρωπαϊκή πορεία των Socrates δεν σχετίζεται με το Phos, τον Vangelis και την... Virgin. Η Virgin ήρθε πολύ πιο μετά.
Αυτά.

11/10/2023
Ρε Πετρίδη γέρασες και ακόμη δεν έμαθες πως το Drank των Socrates γράφεται με a και όχι με u; Να ’σουνα μειράκιο να πούμε... πάει καλά... αλλά όχι και για σένα!
Παρακάτω στο κείμενο των 200σίων λέξεων έχει ακόμη 2-3 ανακρίβειες (σοβαρότερα λάθη αυτά – και δεν έχω χρόνο να τα πω αναλυτικά), ενώ και το Drank το γράφει άλλοτε με “u” και άλλοτε με “a”. Ό,τι να ’ναι.

update
δείτε και το πιο καινούριο ποστ

11/10/2023
Δηλαδή ρε μάγκες και μαγκίτισσες του λιμανιού αυτός ο Μώραλης που βγήκε με 70% τόσο καλός είναι; Ή ψηφίσατε με... ολυμπιακά αισθήματα;

10/10/2023
Τρίτα ονόματα, για μεγάλα πιόματα... (1981). Πόπη Ρήνα «Παράνομος δεσμός»...
https://www.youtube.com/watch?v=RC5ZUWiINOY

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 517

2/7/2023
Τη γελοιότητα της κατάστασης, να θέλουν ορισμένοι να σερβίρονται μέσα στη θάλασσα, την έχει δείξει από το 1972 ο Ερρίκος Ανδρέου στην «Αναζήτησις...».
Η επιθυμία να έχει κάποιος ένα σερβιτόρο-υπηρέτη όπου γουστάρει (σε στεριά, αέρα ή θάλασσα) είναι εντελώς παρακμιακή και συνδέεται μόνο με την λίμπιντο της εξουσίας.

2/7/2023
>>Ρόδος: Παρέμβαση Γεωργιάδη για το εξοργιστικό βίντεο με τον σερβιτόρο που πάει παραγγελία σχεδόν... κολυμπώντας - Παρέμβαση Βαρβιτσιώτη για το περιστατικό με τον σερβιτόρο στη Ρόδο<<

Βασικά, η εντολή που έχουνε δώσει είναι... τον τουρίστα και τα μάτια σας. Και πάνω σ’ αυτό το μοτίβο, και σε συμπαιγνία με τις τοπικές «αρχές», έχουν διαλύσει πόλεις, χωριά, παραλίες, θάλασσες, φύση, τα πάντα.

1/7/2023
Συναγωνίζεται την ανάλογη χατζιδακική κινηματογραφική αφέλεια και ίσως να την ξεπερνά. Στέλιος Καλαθόπουλος & Audrey Gray. Ιούλιος...
https://www.youtube.com/watch?v=NYZLgbLCII4

30/6/2023
>>«Οι γονείς να αναλάβουν τις ευθύνες τους», προειδοποιεί ο Μακρόν<<
Βασικά δεν διαφέρει από αυτόν εδώ...
>>Ο Μητροπολίτης Σερβιών και Κοζάνης επιχείρησε να κάνει έναν λόγο με «κοινωνικά» μηνύματα και κατέληξε σε παραλήρημα λέγοντας «είδα κορίτσια, 13 – 14 χρόνων, μεθυσμένα, ημίγυμνα και ξυπόλυτα. Μάνα δεν έχουν;<<

30/6/2023
Στα μέσα της δεκαετίας του ’60, το 1965 και το 1966, το Φεστιβάλ Ελαφρού Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης, αλλάζει πρόσωπο. Γίνεται περισσότερο Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού και λιγότερο Ελαφρού. Το Νέο Κύμα κυριαρχεί στο μη-λαϊκό ελληνικό τραγούδι και κάπως έτσι, εκείνα τα δυο χρόνια, θα «μετακόμιζε» (το Νέο Κύμα) σύσσωμο σχεδόν στη Θεσσαλονίκη. Αυτό δεν ήταν άμοιρο της πολιτικής κατάστασης της εποχής, και βασικά της Ένωσης Κέντρου και από κεκτημένη ταχύτητα και των κυβερνήσεων της «αποστασίας».
Το 1965-66 θα πέρναγαν από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης οι Νότης Μαυρουδής, Γιάννης Κακουλίδης, Σούλα Μπιρμπίλη, Γιώργος Κουρουπός, Γιώργος Ζωγράφος, Σταύρος Κουγιουμτζής, Αλέξης Γεωργίου, Γιώργος Ρωμανός, Γιάννης Σπανός, Κώστας Γεωργουσόπουλος, Καίτη Χωματά, Μαίρη Δαλάκου, Γιώργος Κοντογιώργος, Γιώργος Παπαστεφάνου, Πόπη Αστεριάδη, Πάνος Σαββόπουλος, Αλέκα Μαβίλλη κ.ά. Χαμός...
Το 1967 η χούντα ρίχνει το σήμα πως το Φεστιβάλ πρέπει να ξαναβρεί τον «ελαφρό» του χαρακτήρα, να κυριαρχήσει δηλαδή το τραγούδι που απευθυνόταν στις ηλικίες των πραξικοπηματιών, κοινώς στους 50άρηδες της εποχής, χάνοντας αυτή τη νεανική ορμή, που του είχαν προσδώσει πρόσκαιρα οι νεοκυματικοί. (Το Φεστιβάλ θα ξαναγινόταν νεανικό, όταν, επί χούντας πάλι, το 1972, θα έμπαιναν μέσα και θα αλώνιζαν τα ποπ-ροκ συγκροτήματα κι οι καλλιτέχνες).

Τέλος πάντων το 1967 ήταν η χρόνια της Άντζελας Ζήλεια (πρώτο βραβείο στο... γεροντικό φεστιβάλ εκείνης της χρονιάς), μιας σπουδαίας τραγουδίστριας του ελαφρού (και ηθοποιού), που θα έφευγε χθες από τη ζωή, στα 88 χρόνια της.
Φίλοι γράψανε χθες σωρηδόν για τον χαμό του Τόλη Μαστρόκαλου (του μπασίστα της Σπυριδούλας) κι έβαλα πολλά λάικ. Όμως ούτε το 1/20 αυτών δεν πόσταρε κάτι για την Άντζελα Ζήλεια...
Για την ισορροπία λοιπόν κι επειδή ως... μεσόκοποι κι εμείς πλέον καλωσορίζουμε τον έρωτα απ’ όπου κι αν προέρχεται.
https://www.youtube.com/watch?v=VoZxc_r24KI

29/6/2023
Παραπονιούνται οι Συριζαίοι για τον τρόπο που τους αντιμετώπισαν τα μίντια. Μάλλον δεν έχουνε υπ’ όψη τους τι τράβηξε η κομμουνιστική αριστερά, και στο επίπεδο του καθημερινού διαλόγου στα χρόνια του ’60 (αφήνουμε κατά μέρος τις εξορίες και τις διώξεις – δεν μιλάμε γι’ αυτά). Οι διαφορές με το σήμερα είναι στις λεπτομέρειες...

[οι νεροκουβαλητές του Μητσοτάκ θα τον έχουν εικόνισμα τον Σάββα Κωνσταντόπουλο – τρομερό βιβλίο πάντως]

29/6/2023
Ο Τσίπρας παρότι προσκύνησε γονατιστός υπήρξε παρίας για το σύστημα – το οποίο σύστημα τον κατέστησε εχθρό του, όχι γιατί το έβλαψε, αλλά γιατί διανοήθηκε να το βλάψει. Την απόφασή του για την διεξαγωγή του δημοψηφίσματος δεν θα του την συγχωρήσουν ποτέ. Η απαξίωσή του δε υπήρξε συντριπτική –κάτι πρωτοφανές αυτό, σε όλη την μεταπολίτευση– όχι μόνο από τους «ανήκομεν εις την Δύσην», αλλά και από την πλειονότητα εκείνων που τον πίστεψαν.

28/6/2023
Ίσως η καλύτερη εισαγωγή σε δίσκο ever. Στο prog rock σίγουρα. Δεν μπορώ να θυμηθώ κάτι ανώτερο...
https://www.youtube.com/watch?v=CqajTLTYvlU

27/6/2023
Τη βγάζει σπαρτιάτικα...

27/6/2023

Το 2009 τον είχα δει στο Θέατρο Βράχων. Σίγουρα μία από τις 5-10 ωραιότερες συναυλίες που έχω δει και οπωσδήποτε η καλύτερη με afrobeat. Συγκλονιστικό live. Σειόταν το θέατρο. Ήταν κάπως έτσι...
https://www.youtube.com/watch?v=ZXaHizVLSmo

26/6/2023
Ο Πανούσης έλεγε πως από την σάτιρα δεν εξαιρείται κανένας. Ούτε ο κουτσός, ούτε ο μαύρος, ούτε ο γκέι, ούτε ο μετανάστης, ούτε ο αδύναμος, ούτε, ούτε, ούτε... Προσωπικά διαφωνώ μ’ αυτό. Η σάτιρα έχει νόημα, για μένα, μόνο όταν στοχεύει στην εξουσία. Όταν μάλιστα κάνει την εξουσία να δυσανασχετεί και να αντιδρά, τότε η σάτιρα είναι και με την βούλα επιτυχημένη. Σάτιρα έκανε η Μαλβίνα Κάραλη κατά του Σημίτη, που τον έκανε έξω φρενών. Ο Χάρρυ Κλυνν κατά του γέρου-Καραμανλή, του Αντρέα και του Σαρτζετάκη κ.λπ.
Το να σατιρίζεις τον Πρέκα, τον Λευτέρη Παπαδόπουλο ή σήμερα την Πόπη Τσαπανίδου συνιστά αποπροσανατολισμό (ενίοτε επικίνδυνο), μοχθηρία που άγεται από μικροπολιτικούς και παραπολιτικούς λόγους, ενώ δείχνει και ευτελές γούστο, και επί του προκειμένου και μισογυνισμό (τα βέλη πιάνουν και τον Σουγκαράτο).

Είναι όμως γνωστό πως το γούστο του Χατζηλάουλάου –ενός ανθρώπου που έχει μαύρα μεσάνυχτα σε σχέση με το τι μπορεί να σημαίνει αισθητικό γεγονός, όντας παντελώς ανίκανος να το αξιολογήσει (δικιά του πρέπει να είναι η γελοία φράση «ο παλιός καλός ελληνικός κινηματογράφος») και που έχει κάνει τις πιο απαράδεκτες συνεντεύξεις με καλλιτέχνες, από καταβολής τηλεόρασης– είναι επιπέδου 18χρονου δαπίτη.

«Καυτές Διακοπές»: ένα ελληνικό crime-drama από το 1976, με τον Λάκη Κομνηνό και την Όλγα Πολίτου – είχε έξοχο lounge jazz σάουντρακ από τον μετρ Γιώργο Θεοδοσιάδη

Το 1976 ο ελληνικός κινηματογράφος ήταν στο χειρότερο σημείο της ιστορίας του. Είχε πιάσει πάτο. Στις αίθουσες προβάλλονταν ελάχιστες ελληνικές ταινίες, κάνοντας, στην πλειονότητά τους περιορισμένα εισιτήρια. Η τηλεόραση είχε επιφέρει τεράστιο «χτύπημα», ενώ και η Μεταπολίτευση είχε δημιουργήσει νέα δεδομένα.
Ο κόσμος ήθελε να δει πολιτικές ταινίες ή ταινίες (και) με κάποια πολιτική θεματολογία τέλος πάντων, αλλά, για πολλούς και διαφόρους λόγους, αυτές δεν ήταν εύκολο να γυριστούν – και σε μια ικανή ποσότητα εννοούμε, ώστε να δημιουργηθεί, έστω και καθυστερημένα, ένα κάποιο ρεύμα λαϊκού «πολιτικού κινηματογράφου» (όπως στην Ιταλία).
Έτσι οι περισσότεροι, αν επέλεγαν να δουν ελληνική ταινία, προτιμούσαν να δουν κάποια με σεξ, που συνήθως ήταν προχειροφτιαγμένη. Δηλαδή η ποιότητά των συγκεκριμένων ταινιών ήταν, πλέον, ακόμη πιο χαμηλή από εκείνη των πρώτων χρόνων του ’70, που τηρούσαν σ’ ένα βαθμό, άλλες περισσότερο και άλλες λιγότερο, τα προσχήματα.
Η φαντασία είχε στερέψει, τα θέματα είχαν εξαντληθεί, με την κατάσταση να βαλτώνει συνεχώς και από παντού, δείχνοντας πως και η ταινία σεξ θα περνούσε σύντομα στο περιθώριο – όπως και θα συνέβαινε εξάλλου, καθώς θα την αντικαθιστούσε το τελείως αρπα-κολατζίδικο hard core. Και ήταν τότε, προς το τέλος εκείνης της περιόδου, τον Μάρτιο του 1976, που θα προβαλλόταν στις αίθουσες η ταινία «Καυτές Διακοπές» του σκηνοθέτη Ανδρέα Κατσιμητσούλια.

Η «Καυτές Διακοπές» δεν ήταν μια τυπική ταινία σεξ, αφού μόνο στο πρώτο μισό της το σεξ είχε πρωταγωνιστικό ρόλο. Βασικά ήταν crime-drama, με αρκετό σεξ στην αρχή, αλλά και με πολλά στοιχεία περιπετειώδους θρίλερ στη συνέχεια.
Ο Ανδρέας Κατσιμητσούλιας ή Ανδρέας Καλίας (επί το συντομότερον) δεν ήταν άγνωστος σκηνοθέτης. Γύριζε ταινίες από την δεκαετία του ’60 ήδη (κυρίως κοινωνικά δράματα), ενώ θα γύριζε και πάμπολλες βιντεοταινίες στο δεύτερο μισό των έιτις. Φαίνεται, πάντως, πως η «Καυτές Διακοπές» ήταν μία από τις καλύτερες ταινίες του (αν όχι η καλύτερη), κι εκείνη για την οποίαν αξίζει, περισσότερο, να τον θυμόμαστε.
Τον Ιούλιο του 1974 προβάλλεται στην Αμερική μια ταινία που θα γράψει τεράστια υπόγεια ιστορία. Ήταν το περιώνυμο “Death Wish” του Michael Winner, με τον Charles Bronson.
Η Νέα Υόρκη (και άλλες αμερικανικές μεγαλουπόλεις) αντιμετωπίζουν κύματα βίας, με τις συμμορίες να σκοτώνουν, να ληστεύουν, να βιάζουν κ.λπ. και όλη αυτή η κατάσταση περνάει από την πραγματικότητα στο σινεμά, μέσα από το “Death Wish”.
Η ταινία, που είχε έξοχη μουσική από τον μεγάλο της τζαζ Herbie Hancock, σηκώνει από την αρχή πολλές συζητήσεις. Επειδή το “Death Wish” προβάλλει ως λύση στο πρόβλημα της βίας την ζωώδη εκδίκηση και την αυτοδικία θα θεωρηθεί, εξ αρχής, από μερίδα των κριτικών, «ανήθικη» σαν ταινία και κοινωνικά επιζήμια, καθώς ενθάρρυνε το οφθαλμόν αντί οφθαλμού, δημαγωγώντας γενικώς, και παρουσιάζοντας το άγριο ένστικτο ως υπέρτερο της λογικής και του νόμου.
Παρά ταύτα το “Death Wish” θα γνωρίσει, αμέσως, τεράστια επιτυχία (είναι το φιλμ που σφράγισε, σαν ηθοποιό, τον Charles Bronson), θα δώσει σήμα για να γυριστούν στην πορεία άλλες τέσσερις συνέχειες (μέχρι το 1994), ενώ θα αποτελέσει έμπνευση και για ένα remake το 2018, με τον Bruce Willis.
Φυσικά, το “Death Wish” θα προβληθεί εκείνη την εποχή (τέλος του 1974) και στα μέρη μας, ως «Ο Εκτελεστής της Νύχτας», κάνοντας πολλά εισιτήρια και δημιουργώντας, επίσης, μεγάλη εντύπωση, σαν κοινωνική περιπέτεια, στην... αθώα Ελλάδα, της Μεταπολίτευσης. Και κάπως έτσι, πάνω στο καίριο ζήτημα της εκδίκησης του ενός και της αυτοδικίας, θα στηριζόταν και η ταινία «Καυτές Διακοπές» του Κατσιμητσούλια.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/cinema/kaytes-diakopes-ena-elliniko-crime-drama-me-ton-laki-komnino-kai-tin-olga-politoy

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 496

17/3/2023
Με κάτι τέτοιες αυτάρες άκουσε τον ήχο που ερχόταν, καλπάζοντας, ανοίγοντας την εταιρεία του, την Music-Box/Pan-Vox, στα νέα παιδιά και στα νέα ρεύματα, στην ποπ και στο ροκ, στα μέσα του '60.
Εμείς, οι της μουσικής, τιμούμε συνεχώς τον Μαρτέν Γκεσάρ και την γυναίκα του Μαρίκα (που κάποιοι λένε ότι εκείνη ήταν ο ιθύνων νους), εσείς οι του σινεμά κοιτάτε να φτιάξετε κανα ντοκιμαντεράκι...

[στα σχόλια ρίχνουμε Music-Box και Pan-vox αυθωρεί]

17/3/2023
>>Στη χθεσινή δημοσκόπηση μόλις το 8% πιστεύει ότι ήταν ανθρώπινο λάθος. Αυτό είναι προφανώς μία αποτυχία της Κυβέρνησής μας ότι δεν καταφέραμε να εξηγήσουμε στον κόσμο τι πραγματικά συνέβη.<<
[Άδωνις]
Βασικά εδώ λέει, τελείως ξεδιάντροπα, ότι η κοινωνία δεν χρειάζεται σκεπτόμενους πολίτες, μα πολίτες και νεολαία ηλίθιους, που να χάβουν, χωρίς πολλή σκέψη, την γελοία και αήθη προπαγάνδα τους – η οποία, όπως βλέπουμε όλες αυτές τις μέρες, δεν θα μπορούσε να ήταν ούτε περισσότερο άθλια, ούτε περισσότερο ογκώδης.

17/3/2013
>>Αυτή είναι η «Μαρία Τσάλλα», η κατάσκοπος που αποκάλυψε η ΕΥΠ -Είχε μαγαζί με πλεκτά στο Παγκράτι<<
Τους έφυγε, τους άφησε τα πλεχτά αμανάτι κι εκείνοι το προπαγανδίζουν για επιτυχία και θέλουν να τους πούμε και μπράβο. Γελάει ο κόσμος. Τους φτύνουνε και πλένονται... Άσε να διαβάσουμε τίποτα πιο ενδιαφέρον...

15/3/2023

Άμα είχαμε 90s θα έγραφα συνέχεια για τέτοια θέματα... καναδέζικη ψυχεδέλεια ας πούμε, ιταλικό και ισπανικό progressive, krautrock, canterbury sound κ.λπ. (όπως έγραφα, εξάλλου, στο Jazz & Τζαζ και στο ΖΟΟ). Τώρα το βαριέμαι τελείως. Δεν βρίσκω κάποιο ιδιαίτερο νόημα. Νομίζω, μάλιστα, πως... τρεις κι ο κούκος ασχολούνται πλέον μ' αυτά τα πράματα. Προσωπικά μ' ενδιαφέρει απείρως περισσότερο να γράφω για... εσωτερικά ζητήματα, αλλά τούτο δεν σημαίνει πως σταμάτησα να εκτιμώ κάτι τέτοιες γκρουπάρες... Τελείως πιτσιρίκια ρε φίλε...
https://www.youtube.com/watch?v=JZKm6eZye94

15/3/2023
Τότε οι ποδοσφαιριστές ήταν αληθινά λαϊκά είδωλα και τους έβλεπες να ποζάρουν ακόμη και σε ειδησεογραφικά ή και οικογενειακά περιοδικά – και όχι μόνο σε ποδοσφαιρικά έντυπα. Τώρα δεν υπάρχουν λαϊκά ποδοσφαιρικά είδωλα. Κατ’ αρχάς οι έλληνες παίκτες είναι ελάχιστοι στο πρωτάθλημα και βασικά μετριότητες, ενώ δεν «δένονται» με τις ομάδες τους, αφού μετά από ένα-δυο χρόνια μετεγγράφονται αλλού. Αυτή είναι η κατάντια του επαγγέλματος του... ποδοσφαιριστού.
[ΜΙΜΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ]

15/3/2023
Τι να πούμε τώρα για τον θρυλικό Μίμη Παπαϊωάννου, που έφυγε σήμερα από τη ζωή;
Δεν θέλω να αντιγράψω τα νούμερα από τη wiki, που δείχνουν τα κατορθώματά του, θέλω να πω μόνο εκείνα που θυμάμαι... Πως ήταν ο κορυφαίος αριστεροπόδαρος της εποχής του, πως έπαιζε συνήθως «μέσα αριστερά», κάπως σαν κρυφός σέντερ φορ, πως είχε τρομερή αίσθηση του γκολ, πλήρη εποπτεία του χώρου της μικρής και της μεγάλης περιοχής, και ακόμη τρομερό άλμα, που τον έκανε να «στέκεται» στον αέρα, σκοράροντας πολλές φορές με το κεφάλι, αυτός ένας κοντός οπωσδήποτε ποδοσφαιριστής.

Ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας της ΑΕΚ –το μεγαλύτερο θα πούνε οι περισσότεροι–, είναι δικό του. Εν ειρήνη...

15/3/2023
Έφυγε χθες από τη ζωή, ξαφνικά, στα 44 χρόνια του, ένας ευγενέστατος άνθρωπος, ένας σημαντικός συνθέτης της πρωτοπορίας, ο Γιώργος Κουβαράς. Θλίψη..
https://diskoryxeion.blogspot.com/2019/10/blog-post.html

14/3/2023
>>Γιάννης Οικονομίδης: Το Σινεμά της Σκληρότητας<<
Καμία σκληρότητα δεν υπάρχει στο σινεμά του Οικονομίδη. Η «σκληρότητα» είναι επίπλαστη, μοιάζει με καρικατούρα. Έχει χαρακτήρα καταπραϋντικό. Σαν τους εξορκισμούς. Ακόμη και στην καλύτερη ταινία του, που μάλλον είναι το «Μικρό Ψάρι», η «σκληρότητα», όταν ανακατεύεται με τα ήθη και τα έθιμα του υποκόσμου, χάνει το απρόσμενό της, και μετατρέπεται σε κάτι αβαρές και αναμενόμενο.

Όποιος δεν έχει δει το «Έγκλημα στο Καβούρι» του Κώστα Καραγιάννη δεν ξέρει τι θα πει σκληρότητα στο ελληνικό σινεμά. Ο αείμνηστος Βαγγέλης Σειληνός κάνει κάτι τύπους σαν τον Μουρίκη να μοιάζουν με κατηχητόπουλα...

14/3/2023
Ο ένας βάζει κάποιο γιο να ζητάει συγγνώμη από τον πατέρα, γιατί δεν μπήκε στο τραίνο (ο γιος), ώστε να πάρει σύνταξη ο πατέρας, ο άλλος λέει ότι τα Τέμπη είναι έγκλημα συλλογικής ευθύνης και ότι πρέπει να κάνουμε όλοι την αυτοκριτική μας, ένας τρίτος λέει ότι ο Βαρουφάκης έπεσε επίτηδες πάνω στις μπουνιές και τις κλωτσιές, για να ξαναβγεί βουλευτής, κι ένας τέταρτος ισχυρίζεται ότι ο ΠΘ δεν ήξερε τίποτα για την κατάσταση των τραίνων, επειδή νόμιζε, ξέρω γω, ότι είναι σαν της Αυστρίας και της Σουηδίας.
Είμαι σίγουρος πλέον ότι μόνον άνθρωποι σαν την Στανίση, με αληθινή λαϊκή κουλτούρα δηλαδή, έχουν αίσθηση εκείνων που λένε.
>>Στανίση για Αγγελάκα και Τέμπη: «Πρέπει να είσαι πολύ κακός για να πεις τέτοια πράγματα»<<

14/3/2023
>>Θεοδωρικάκος για Βαρουφάκη: Πρωτοφανής ανευθυνότητα -Μετατρέπει μια τρισάθλια επίθεση σε πολιτικό σόου για να μπει στη Βουλή<<
Βασικά δεν τον θέλει η δεξιά στη Βουλή, γιατί της κόβει την αυτοδυναμία στις δεύτερες εκλογές, και το λέει ξεκάθαρα και ξεδιάντροπα.
Κατά τα λοιπά η δήλωση του... προποτζή δεν διαφέρει καθόλου από εκείνες τις εμετικές που διαβάσαμε ότι ο Βαρουφάκης προκάλεσε, τάχα, μόνος του τον ξυλοδαρμό του.

14/3/12023
VERY RARE DEMIS ROUSSOS COVERING JAMES BROWN "THIS IS A MAN'S WORLD"
https://www.youtube.com/watch?v=-DHOY4baLLQ

13/3/2023
Τα όσκαρ τελείωσαν εδώ. Όταν αγνοήθηκε υποψήφια ταινία, που έπρεπε να βραβευτεί γι΄αυτό και μόνο το πλάνο, οποιαδήποτε συζήτηση είναι περιττή.

11/3/2023

Ποιος έχει τα ούμπαλα να γράψει ένα βιβλίο ουσίας γι' αυτό τον δίσκο; Το λέω, γιατί μας τα έχετε πρήξει με το ελληνικό ροκ και με τους "εμβληματικούς" δίσκους του...

11/3/2023

Κανονικά το κράτος θα έπρεπε να αποζημιώνει και όσους ακούνε τινάς δίσκους του Αγγελάκα... Ατελεύτητο μαρτύριο...

11/3/2023
Η... πισπιριγκοποίηση του εγκλήματος των Τεμπών, δηλαδή η πολτοποίησή του, έτσι ώστε να προσαρμοστεί στις προδιαγραφές του μιντιακού-επικοινωνιακού αλαλούμ, σε συνδυασμό με την στοχοποίηση των πάντων, βάσει του «όλοι φταίμε» του ΠΘ, «οπλίζουν» τον κοινωνικό πάτο. 

>>Άγνωστοι επιτέθηκαν στον Γ. Βαρουφάκη στα Εξάρχεια-Του έσπασαν τη μύτη<<

10/3/2023
Πέθανε, σήμερα, ο συγγραφέας και ποιητής Αλέξης Πάρνης, σχεδόν 100 χρονών. Είχαμε γράψει παλιότερα, στο LiFO.gr, λίγα λόγια για τον Αλέξη Πάρνη, σε σχέση με την ταινία «Το Νησί της Αφροδίτης»...
>>Στο «Νησί της Αφροδίτης» (προβλήθηκε τη σεζόν 1969-70) ο Σκαλενάκης καταπιάνεται μ' ένα διάσημο θεατρικό τού Αλέξη Πάρνη (είχε τον ίδιο τίτλο) που παιζόταν, στις αρχές του '60 συνεχώς στα θέατρα της τότε ΕΣΣΔ (πάνω από 22 χιλιάδες παραστάσεις γράφει η Βικιπαίδεια) και το οποίο είχε να κάνει με τον ένοπλο αγώνα των Κυπρίων απέναντι στους Άγγλους, στα χρόνια της πρώτης ΕΟΚΑ, στη δεκαετία του '50.
Ο Πάρνης προς το τέλος του 1962 με αρχές του '63 έρχεται στην Ελλάδα για μόνιμη εγκατάσταση, μετά από χρόνια παραμονής στην πρώην Σοβιετική Ένωση, βασικά γιατί το έργο του προοριζόταν να ανεβεί στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, στη Θεσσαλονίκη. Και όντως, το έργο θα ανεβεί, μετά από κάποιες πρόσκαιρες περιπέτειες (που είχαν πολιτικό χρώμα) στις 24 Ιανουαρίου 1963 στο Θέατρο Μακεδονικών Σπουδών, σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού και με βασική πρωταγωνίστρια την Κυβέλη. Αυτό το θεατρικό έγινε σενάριο μερικά χρόνια αργότερα και ταινία περαιτέρω από τον Γιώργο Σκαλενάκη.
(update: Στελέχη της ΕΡΕ δεν έβλεπαν με καλό μάτι το ανέβασμα σε κρατική σκηνή έργου έλληνα συγγραφέα που είχε έρθει από την Σοβιετική Ένωση, δημιουργώντας ζήτημα – για ένα έργο, που ήταν καθαρά πατριωτικό. Αλλά και το τότε παράνομο ΚΚΕ είχε στο στόχαστρο τον Πάρνη, που τον είχε ήδη διαγράψει, επειδή είχε αναπτύξει φιλία με τον Ζαχαριάδη – με τη σχέση, ανάμεσα στα δύο μέρη, να αποκαθίσταται δεκαετίες αργότερα).
(Και σε σχέση με την ταινία του Σκαλενάκη). Ο γιος μιας Κύπριας –υποδύεται η Κατίνα Παξινού– απαγχονίζεται από τους Άγγλους, αλλά η ίδια δεν αφήνει να συμβεί το ίδιο και σ' έναν Βρετανό αξιωματικό, που έχει πιαστεί αιχμάλωτος για αντίποινα. Η εμφάνιση της Παξινού στο ρόλο της μάνας είναι αρκετή, για να προσδώσει στην ταινία του Σκαλενάκη ένα ειδικό ενδιαφέρον. Εξάλλου πρόκειται για την μοναδική εμφάνιση τής μεγάλης ηθοποιού σε ελληνική ταινία.
Στη μνήμη έχει παραμείνει και η μουσική του φιλμ, γραμμένη από τον Μίμη Πλέσσα, και βασικά το τραγούδι «Αν βουληθώ να σ' αρνηθώ» με τον Μιχάλη Βιολάρη.<<
Και κάτι ακόμη. Η δική μας κλάση θυμάται τον Αλέξη Πάρνη κυρίως από το σίριαλ «Το Φως του Αυγερινού», που βασιζόταν σε δικό του σενάριο και που το βλέπαμε την ώρα του σεισμού των Αλκυονίδων, το Φλεβάρη του ’81...

10/3/2023
>>Μητσοτάκης σε ΠτΔ: Να διασφαλίσουμε ότι η έρευνα για τα αίτια της τραγωδίας θα γίνει με διαφάνεια και ταχύτητα<<
Το ότι πήγε να της πει τέτοια παπαρέλα και γίνεται πρώτο θέμα δεν το εξετάζω. Το εντάσσω απλώς στο καθεστώς «λατρείας ηγεμόνος» που βιώνει η χώρα, κατά το πρότυπον της Βορείου Κορέας. Απορώ, δε, πως δεν έχει δοθεί ακόμη εντολή να κλαίμε όλοι μαζί, όπως βουρκώνει η κυβέρνηση, στις πλατείες και στις ρούγες.
Α... και τα Τέμπη «με ταχύτητα». Στο τσάκα-τσάκα. Μάνι-μάνι. Το Μάτι, όμως, αγάλι-αγάλι, να παίζει και στις εκλογές του 2027, ου μην αλλά και του 2031...

10/3/2023
>>Η κυβέρνηση προχωρά άμεσα στην υλοποίηση των δεσμεύσεων του Κυριάκου Μητσοτάκη μετά το δυστύχημα<<
Σαν να λέμε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δίνει εντολή στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη να πει στον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έδωσε εντολή στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Πού είσαι κατακαημένε Φώσκολε να δεις τους σκιτζήδες μαθητές σου...

10/3/2023
Κρίμα, όταν είχε έρθει στην Ελλάδα, να μην τον βουτήξει ένας παραγωγός και να τον χώσει σ’ ένα στούντιο, για να ηχογραφήσει τo Άσμα Ασμάτων, σε μετάφραση Σεφέρη, ή έστω ένα σινερομάντζο από την Βεντέτα, με εύχυμα strings…
[Ιδέες ρίχνω, για όσους τις πιάνουν...]
https://www.youtube.com/watch?v=Pa-iRcmVdhI

9/3/2023
Μέγας Σπανός, μέγιστος Πυθαγόρας, ασυναγώνιστος Πάριος. Μήπως και ανέβουμε λιγουλάκι... γιατί δεν βγαίνει αλλιώς... Όχι να γελάμε, σαν τους χάχες ηθοποιούς στην πορεία, αλλά έτσι κάπως να ξεχαστούμε μια στάλα...
https://www.youtube.com/watch?v=C2idAqZvfAE

9/3/2023
Τι ακριβώς έκανε ο Παπαστάθης στο Κύτταρο, με το Σαββόπουλο, και πότε ακριβώς το έκανε; Το λέω, γιατί διαβάζω διάφορα από δω κι από κει, αλλά κανένας δεν φιλοτιμήθηκε να το ψάξει...
>>«Δέκα μικρές ταινίες γύρισε για τον Σαββόπουλο ο Παπαστάθης. Χρησιμοποιώντας τους “μύθους” που έθρεψαν τον ελληνισμό, σαν βασικό κύτταρο και δένοντάς τες με την παράσταση του Σπαθάρη και τα τραγούδια του Σαββόπουλου. Και οι δέκα ταινίες, και ο μπερντές, κινούνται ανάμεσα στα τραγούδια, χωρίς να επιχειρούν να τα ερμηνεύσουν. Ο θεατής-ακροατής ξαφνιάζεται στην αρχή, αλλά εξοικειώνεται γρήγορα και παγιδεύεται σ’ αυτή την παράλληλη έλξη των αισθήσεών του. Πρώτη ταινία η Μαρία η Πενταγιώτισσα. Η Φρίντα Ποπελίνα, σύζυγος του Αχιλλέα Μαδρά και μόνιμη πρωταγωνίστρια στις ταινίες του, στην οθόνη. Η Μαύρη Θάλασσα και η Μεγάλη Ιδέα ζωντανεύουν τώρα πια μόνο με λιθογραφίες και λαϊκές εικόνες των Βαλκανικών Πολέμων. Στο μέτρημα του χρόνου το κινούμενο σχέδιο του Αλέξη Κυριτσόπουλου είναι ο βασικός συντελεστής. Η αναφορά στο ζεϊμπέκικο και στα υπόγεια ρεύματα, στην υπόγεια λειτουργία του, με μια τελετουργική εμφάνιση των μεγάλων του λαϊκού τραγουδιού που πέθαναν, κι όλα αυτά από φωτογραφίες που έχει στο αρχείο του ο Ηλίας Πετρόπουλος. Σημαντική, εκφραστική η δουλειά του Παπαστάθη στο “Είδα την Άννα κάποτε”. Μέσα από πίνακες του Ν.Γ. Πεντζίκη ζωντανεύει η μνήμη της Θεσσαλονίκης, σε συνδυασμό με την μνήμη ενός κοριτσιού. Φωτογραφημένο έτσι, που να δείχνει αδρό, πληγωμένο ίσως, οπωσδήποτε ανθρώπινο, το πρόσωπο της Υβόννης Μαλτέζου “δένει” στην αντίθεση με την τρυφερότητα του χώρου.(...) Επιστέγασμα του θεάματος ο Καραγκιόζης. Φιγούρες του Σπαθάρη παρελαύνουν σ’ ένα κάρο. Στην οθόνη κι ο Σαββόπουλος, σε φιγούρα κι αυτός. Οι άλλοι εξαφανίζονται, η φιγούρα πέφτει, γίνεται κομμάτια, για να καταλήξει στο στομάχι του γνωστού καραγκιοζέικου φιδιού». <<
https://www.lifo.gr/culture/music/tetoies-meres-prin-apo-50-hronia-kykloforei-bromiko-psomi-toy-dionysi-sabbopoyloy

9/3/2023
>>Μητσοτάκης: Μέχρι το τέλος του καλοκαιριού η τηλεδιοίκηση<<
Εγώ λέω να τον αφήσουμε να το κάνει... να το δούμε τέλος πάντων... Και να κάνει εκλογές τον Σεπτέμβρη, δεν γ@μιέται... έτσι κι αλλιώς στημένο είναι το παιγνίδι. Από ανίκανους σε ανικανότερους πηγαίνουμε και τούμπαλιν...
Κι αυτά περί συνταγματικού πραξικοπήματος εγώ τ’ ακούω βερεσέ, όταν επί μνημονίων κουρελιάστηκαν τα πάντα...

8/3/2023
Στη μνήμη του Λάκη Παπαστάθη...
https://www.youtube.com/watch?v=XpUSZuQOnP8

η ταινία «Αναζήτησις...» του Ερρίκου Ανδρέου από το 1972, με την Έλενα Ναθαναήλ, τον Άγγελο Αντωνόπουλο και την έξοχη μουσική του Γιάννη Σπανού – μια ερωτική, κοινωνική και αστυνομική περιπέτεια, που ανατέμνει τον τρόπο ζωής του τζετ-σετ και την εξουσιαστική επιβολή του στις κατώτερες τάξεις

Η ελληνική ταινία «Αναζήτησις...» σε σκηνοθεσία του Ερρίκου Ανδρέου, από το 1972, έχει αποκτήσει «άλλες» διαστάσεις μέσα στα χρόνια. Να μην γράψουμε «μυθικές», γιατί πιθανόν να φανούμε υπερβολικοί...
Σ’ αυτό συνέτεινε, βασικά, το έξοχο groovy / lounge σάουντρακ του Γιάννη Σπανού, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά σε δίσκο βινυλίου 20 χρόνια αργότερα, από την προβολή της ταινίας, το 1992 δηλαδή, και ξανά σε CD το 2002. Φυσικά, και μέσω του YouTube, το σάουντρακ αυτό θα γίνει πολύ αγαπητό όλα τα πιο πρόσφατα χρόνια, μαζί με τα συνεχή remixes των DJs, της μετάδοσής του σε ραδιοφωνικές εκπομπές, μπαρ κ.λπ.
Ένας άλλος λόγος, που κάνει την «Αναζήτησις...» πολύ αγαπητή, πολύ θελκτική, είναι η παρουσία σ’ αυτήν της Έλενας Ναθαναήλ, καθώς θεωρείται από τις πλέον χαρακτηριστικές ταινίες της – αν όχι η πιο χαρακτηριστική της.
Ένας τρίτος λόγος, κάπως αδιευκρίνιστος, έχει να κάνει με την ταινία αυτή καθ’ αυτή. Φερ’ ειπείν με τους συνειρμούς που προκαλεί σε όσους έζησαν από πιο κοντά την εποχή και ακόμη με τον κοσμοπολιτισμό, την ελευθεριότητα, τις εικόνες και το στυλ της. Όλα αυτά σε συνδυασμό με τα πρόσωπα, και βασικά με την Έλενα Ναθαναήλ, και βεβαίως με τις μουσικές και τα τραγούδια, του Γιάννη Σπανού.
Αν για την Έλενα Ναθαναήλ η «Αναζήτησις...» ταίριαζε με το προφίλ της γενικώς, όπως εκείνο καταγραφόταν σε ταινίες σαν τις «Ντάμα Σπαθί» (1966, σκ. Γιώργος Σκαλενάκης), «Επιχείρησις Απόλλων» (1968, σκ. Γιώργος Σκαλενάκης), «Ραντεβού με Μια Άγνωστη» (1968, σκ. Βασίλης Γεωργιάδης), «Πρόκληση» (1971, σκ. Όμηρος Ευστρατιάδης) και «Εκείνο το Καλοκαίρι...» (1971, σκ. Βασίλης Γεωργιάδης), για τον συμπρωταγωνιστή της Άγγελο Αντωνόπουλο τα πράγματα ήταν κάπως διαφορετικά.

Το λέμε αυτό, γιατί ο ρόλος του στην ταινία του Ερρίκου Ανδρέου πήγαινε «κόντρα» στην εικόνα που είχε δημιουργήσει ο ίδιος, ως ηθοποιός, εκείνη την εποχή.
Και αναφερόμαστε φυσικά στον ρόλο του ως συνταγματάρχης Διαγόρας Βαρτάνης, στο σίριαλ «Άγνωστος Πόλεμος», που έγραφε ο Νίκος Φώσκολος και που προβαλλόταν με τεράστια επιτυχία από τον τηλεοπτικό σταθμό της ΥΕΝΕΔ.
Για να αντιληφθείτε τι σήμαινε Άγγελος Αντωνόπουλος το 1972 να σας πούμε μόνο πως σε μεγάλο δημοψήφισμα του γνωστού περιοδικού «Επίκαιρα», που θα δημοσιευόταν στο τεύχος #232 (12-18 Ιαν. 1973), ο Α. Αντωνόπουλος θα ανακηρυσσόταν ως ο «πιο συζητημένος» Έλληνας του 1972, καθώς «βοηθούσε» προς αυτό και η πρόωρη αποχώρησή του από τον «Άγνωστο Πόλεμο» – μπροστά, δηλαδή, από τον αυτοεξόριστο Μίκη Θεοδωράκη (τότε ξεκινούσαν να ακούγονται τα περί επιστροφής του), τον πατριάρχη Αθηναγόρα (πέθανε τον Ιούλιο του ’72), τον πάντα αγαπητό στο ελληνικό κοινό, Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και τον τραγουδιστή Τόλη Βοσκόπουλο (που σάρωνε, τότε, στις ελαφρολαϊκές πίστες)!
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/cinema/anazitisis-i-cult-tainia-toy-errikoy-andreoy-apo-1972-me-tin-exohi-moysiki-toy

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 437

29/3/2022
Δεν το είπανε, ούτε θα το πούνε στα Προπύλαια...
https://www.youtube.com/watch?v=YuohV4lbo1I

29/3/2022
Όταν ο Γεράσιμος Λαβράνος έκανε σε μποσανόβα τον Καλδάρα, το 1964, έκανε κάτι αληθινά προχωρημένο, εντάσσοντας λαϊκά τραγούδια μέσα στο παγκόσμιο πνεύμα της εποχής...

Και είναι κρίμα σε μια μουσική εκπομπή σαν αυτή του Πορτοκάλογλου, να μη βρεθεί έστω ένας, από τους τόσους εκεί μέσα, για να πει... ρε μάγκες αυτά που κάνουμε τώρα εμείς, εδώ πέρα, τα ξεκίνησε ο Λαβράνος πριν από 58 χρόνια. Ας του αφιερώσουμε ένα κομμάτι... έτσι από σεβασμό στη μνήμη του.
Αλλά από μουσικές εκπομπές, χωρίς μουσικούς επιμελητές που να κατέχουν, τι να περιμένεις;
https://www.youtube.com/watch?v=CNfWOr8OGC8

29/3/2022
Θα γίνει συναυλία κατά του πολέμου στην Ουκρανία και δεν θ’ ακουστεί η Μαύρη Θάλασσα μάγκες μου;
Κρίμα που δεν θα κοπιάσει να την πει ο ίδιος ο Σαββόπουλος, αλλά ας την πει όποιος άλλος. Ή μάλλον όλοι μαζί στο τέλος. Καλύτερα έτσι...

Μαλλιαροί τοξότες της Σκυθίας
με κοιτάζουν μέσα από εικόνες Παναγίας
α-ρι-ό χρυσόμαλλο κριάρι
βάφτισε κι εμένα στη Θάλασσα τη Μαύρη (...)

Αργοναύτη μέσα στα σκοτάδια
με όπλα ηλεκτρικά και ιπτάμενα καράβια
α-ου-βύ προς τ’ άστρα της αβύσσου
προς τους ουρανούς φωταγωγήσου. (...)

29/3/2022
Συζητούσα πριν από 2-3 μέρες μ’ ένα φίλο στο τηλέφωνο, για μουσικά θέματα, και πιάσαμε πάλι την κουβέντα για το «Μουσικό Κουτί» του Πορτοκάλογλου. Αυτός είναι μεγαλύτερος από μένα, και πολύ του ελληνικού ρεπερτορίου. Ήταν ενθουσιασμένος για την εκπομπή, την αφιερωμένη στον Απόστολο Καλδάρα... και τι ωραίες φωνές, και τι ωραία ορχήστρα και τι φοβερές διασκευές και άλλα τέτοια...
Εγώ, εν τω μεταξύ, χωρίς να την έχω δει την εκπομπή, πράγμα που το έκρυβα στην κουβέντα μας (γέλιο), την ψιλο-απαξίωνα, για να του την σπάσω, αλλά ο φίλος δεν παρεξηγιέται με κάτι τέτοια, γιατί με ξέρει... Τέλος πάντων, όταν κλείσαμε το τηλέφωνο πήγα στο YouTube για να δω κι εγώ λίγο... και καθώς κυλούσε το πρόγραμμα σκεφτόμουν πως μάλλον του είχα πει λίγα (απαξιωτικά) για την εκπομπή, από το τηλέφωνο.
Προσωπικά όλες αυτές τις διασκευές τις θεωρώ χαζές, ανούσιες, ψεύτικες, χωρίς κανένα αληθινό ενδιαφέρον.
Δεν μπορεί ποτέ να είναι το κυρίως πιάτο οι διασκευές, όταν ο άλλος αγνοεί τα πρωτότυπα. Όταν τα πρωτότυπα δεν παρουσιάζονται πουθενά, όταν δεν γράφονται άρθρα, κείμενα, για τους αυθεντικούς δίσκους και τα τραγούδια, όταν δεν γίνονται εκπομπές αρχείου, με όσους συντελεστές είναι ακόμη εν ζωή και εν δράσει, και με ορχήστρες κοντά στα πρωτότυπα και στο πνεύμα των δημιουργών. Χέστηκα τώρα, μετά συγχωρήσεως, για τις μποσανόβες, για το ροκ και για το φανκ...

Άμα θέλω ν’ ακούσω ροκ-ψυχεδελο-προγκρεσιβιά σε τραγούδι του Καλδάρα πάω 50 χρόνια πίσω και ακούω Άρη Σαν, που ήταν και αληθινή πρωτοπορία τότε. Δεν περιμένω από τον Πορτοκάλογλου μισό αιώνα αργότερα...
https://www.youtube.com/watch?v=QqamUO0cbOI

28/3/2022
Να πάτε ν’ ακούσετε Godspeed και Autechre, εμείς θ’ ακούμε Πόλυ Κερμανίδη, με όργανο α λα Geraldo Pino και ethiopiques, και με τον καλλιτέχνη να γίνεται «ένα» με τον κόσμο, χορεύοντας, κουβεντιάζοντας και τραγουδώντας ανάμεσα...
https://www.youtube.com/watch?v=bVYuDAsP6WI

28/3/2022
[Για τις αυξήσεις σε προϊόντα, ενέργεια, πληθωρισμό κ.λπ.]
>>Οι μη προνομιούχοι και πιο φτωχοί συμπολίτες μας, δηλαδή 2 στους 3, υφίστανται αναμφίβολα μεγαλύτερες απώλειες σε σχέση μ’ αυτές που υπέστησαν κατά τη διάρκεια των μνημονίων. Τα μνημόνια «χτυπούσαν» κυρίως τους δημόσιους υπαλλήλους και τους συνταξιούχους, ενώ τώρα πλήττονται όσοι έχουν εισόδημα 600 ευρώ και εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα. Έχουμε μια βίαιη ισοπέδωση εισοδημάτων χωρίς να εφαρμόζουμε κάποιο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής. Επομένως, η κοινωνική πραγματικότητα είναι πιο σκληρή σε σύγκριση με την περίοδο των μνημονίων.<<
[Δεν έχει σημασία ποιος τα λέει, σημασία έχει ότι έχει δίκιο]

26/3/2022
Εκπληκτικοί ιδεαλιστικοί στίχοι του μέγιστου Πυθαγόρα, σμιλεμένοι πάνω στη «σολωμική» σύνδεση εθνικού και αληθινού. Α-ληθινό εξάλλου είναι ό,τι δεν περνάει στη λήθη, ό,τι δεν ξεχνιέται.
[Μικρασιατική Καταστροφή – 100 χρόνια]
https://www.youtube.com/watch?v=gd3maCy11Us

26/3/2022
Βγάζουν φωτογραφίες κάποιοι τις δισκοθήκες τους και όπως τις κοιτάς, στις ράχες των δίσκων, δεν βλέπεις καθόλου γράμματα, γιατί είναι όλα maxi-singles. Σας τις χαρίζω...
https://www.youtube.com/watch?v=E04baAjICcM

25/3/2022
Σαν κάτι εξωτικό ή και ξωτικό βλέπαμε, όποτε τον βλέπαμε, μία στη χάση και στη φέξη, τον εκπληκτικό Ουκρανό Όλεγκ Μπλαχίν, στη δεκαετία του ’70.
Το σοβιετικό ποδόσφαιρο αντιμετώπιζε ένα είδος σκιώδους εμπάργκο από τα δυτικά μίντια, εκείνα τα χρόνια (και πάντα), καθώς ελάχιστα πράγματα μαθαίναμε για το σοβιετικό πρωτάθλημα, ελάχιστες φορές βλέπαμε σοβιετικές ομάδες στην τιβί, και μάλλον ποτέ δεν πιάσαμε σοβιετικούς παίκτες στα χέρια μας, στα «χαρτάκια», μαζί με τις γκοφρέτες.
Τέλος πάντων βάζω αυτή την γκολάρα του Μπλαχίν, από τον τελικό του ευρωπαϊκού σούπερ καπ, του ’75, για ένα και μόνο λόγο.

Όχι γιατί παίρνει την μπάλα, ο Μπλαχίν, πολύ πίσω από την μεσαία γραμμή, όχι γιατί σπριντάρει, αφήνοντας τον Γερμανό κάτι αιώνες πίσω, όχι γιατί ντριμπλάρει χρησιμοποιώντας και τα δύο πόδια (κοινώς κρύβει την μπάλα), ούτε γιατί σουτάρει με την αυτοπεποίθηση του μεγάλου γκολτζή, μα για τον τρόπο που ισορροπεί και στέκεται όρθιος, αμέσως μετά το γκολ!
Ο Μπλαχίν δεν καταδέχεται να πέσει κάτω, στο τερραίν, παρά την υπερπροσπάθεια που κάνει. Δεν διανοείται να κλέψει δευτερόλεπτα ξεκούρασης. Με τη στάση του δηλώνει διαρκώς παρών, έτοιμος για νέες κατακτήσεις.
Είναι η στάση του σοβιετικού πολίτη, που, από ασήμαντος μουζίκος επί τσάρου, μέσα σε 40 χρόνια, έφθασε, πρώτος όλων, να κατακτήσει έως και το διάστημα.
https://www.youtube.com/watch?v=B5QvqKSYBiE