ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 526

19/8/2023
>>Η Μελόνι έστειλε τον Ιταλό πρέσβη στην Αλβανία να πληρώσει τον λογαριασμό για Ιταλούς "τσαμπατζήδες" σε εστιατόριο<<
>>«Ζημίαι των αρχαιοτήτων εκ του πολέμου και των στρατών Κατοχής» Δεν είναι αμελητέα η συμπεριφορά των Ιταλών που ρήμαξαν ίσως και περισσότερο από τους Γερμανούς τα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους.<<
Να πάρουμε κι εμείς τίποτα τώρα που γυρίζει...

19/8/2023
>>Ελλάδα: Τους ηγέτες των Δυτικών Βαλκανίων προσκάλεσε την Δευτέρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Η Αλβανία, η οποία προσκλήθηκε σε επίπεδο Προέδρου, δεν θα εκπροσωπηθεί<<
Ο Μητσοτάκ δεν προσκάλεσε τον πρωθυπουργό Ράμα λόγω θέματος Μπελέρη, αλλά προσκάλεσε τον πρόεδρο της Αλβανίας αντί εκείνου, ο οποίος πρόεδρος όμως, κατά την κοινή, «τον έκλασε»... Οι φάπες που τρώμε (και) από την Αλβανία είναι συνεχείς...
Κάπως έτσι έχουν τα πράματα, για να τα λέμε με τ’ όνομά τους...

19/8/2023
Κάπου το πήρε το μάτι μου κι αυτό...
>>Σύμβαση μηδενικών ωρών: Τι είναι, πώς επηρεάζει τους εργαζομένους
Ο εργοδότης θα κάνει πρόσληψη στον υπάλληλο, χωρίς συγκεκριμένο ωράριο. Θα τον έχει stand by, θα του καλύπτει ένσημα, επιδόματα και άλλες υποχρεώσεις, αλλά το ωράριό του θα είναι κατά το δοκούν. Θα τον καλεί να δουλέψει όποτε και για όσο τον χρειαστεί. Αυτό σημαίνει ότι ο εργαζόμενος θα αμείβεται με την ώρα, χωρίς υποχρέωση για μίνιμουμ ωρών απασχόλησης.<<
Έλα ρε, να μην ακούω παράπονα... Και ο Ωνάσης έτσι δούλευε στην Αργεντινή πριν από 100 χρόνια κι είδατε πού έφτασε...

18/8/2023
Μίκης... Τραγουδάρα, μόλις σε 1:40...
https://www.youtube.com/watch?v=bikljOlcI3U

18/8/2023
Το παλιό έγκλημα απασχολεί πολύ και «πουλάει». Ιντριγκάρει αγρίως. Η «μόδα» ξεκίνησε από την Αμερική, βασικά μέσα από τα πόντκαστ, αφού όσα σχετίζονται με παλιά εγκλήματα σπάνε όλα τα ρεκόρ ακροαματικότητας. Μάλιστα διαβάζω πως η αστυνομία, έξω, ακούει μετά μανίας τα πόντκαστ, ξαναπιάνοντας από την αρχή ανεξιχνίαστες υποθέσεις. Και στην Ελλάδα το ίδιο πάνω-κάτω συμβαίνει. Δεν ξέρω αν εδώ ακούνε τα σχετικά πόντκαστ οι αστυνομικοί, πάντως σίγουρα αυτά είναι πάμπολλα και συνεχώς δημιουργούνται καινούρια, απολαμβάνοντας μεγάλης ακροαματικότητας.

Κι εγώ όταν έγραψα για το «Έγκλημα στο Καβούρι» μπήκα άθελά μου στο χορό. Λέω άθελά μου, γιατί στόχος μου ήταν η ταινία και όχι τα τρία αληθινά εγκλήματα, που περιέγραψα στην αρχή. Σίγουρα όμως μπορεί να γίνουν πόντκαστ για την Ann Dorothy Chapman (αυτό έχει πολύ ψωμί) και για τον Μπαλωμένο, που τον φάγανε κι εκείνον στο Καβούρι...
Πρόσφατα ξανασχολήθηκα μ’ ένα έγκλημα που είχε γίνει παλιά (έφτασα εκεί από τελείως άσχετο λόγο – από ένα δίσκο) και θα διαβάσετε γι’ αυτό προσεχώς, ενώ έχω στο νου μου 2-3 ακόμη, που σχετίζονται με ελληνικές ταινίες και που μπορεί να γίνουν πολύ ενδιαφέροντα κείμενα (λέω για κείμενα, γιατί εγώ πόντκαστ δεν κάνω και δεν εκφωνώ).
Γιατί τα γράφω αυτά; Γιατί ακούω τώρα την «Ανατομία ενός Εγκλήματος» του Σπύρου Εξάρα και του Φώντα Λάδη. Ποιος σκότωσε άραγε το Νίκο Καραλή;
https://www.youtube.com/watch?v=m13MWXcNLW4

18/8/2023
Ζει ο κόσμος, ζούμε όλοι μας, κατά τύχη. Τι να πεις; Γλιτώσαμε σα χώρα μια καταστροφή τύπου Τέμπη. Φυσικά το βυτίο με το υγραέριο θα μπορούσε να σκάσει και να υπήρχαν θύματα στην Εθνική. Το ότι ο κόσμος οδηγάει και δίπλα του, μέρα-μεσημέρι, τρέχουν βυτία που κουβαλάνε εν δυνάμει βόμβες είναι κάτι που δεν προβληματίζει κανέναν. Βυτία, που έχουν αυξηθεί στους δρόμους μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία. Αντί να πηγαινοέρχονται λοιπόν συγκεκριμένες ώρες, νύχτα ξέρω γω, όταν ο δρόμος κάπως ηρεμεί, έχοντας ελεγχθεί εκατό φορές και με συγκεκριμένες προδιαγραφές, τα αμολάνε οποτεδήποτε και όποιον πάρει ο χάρος. Ευτυχώς δεν πήρε κανέναν σήμερα...

17/8/2023
«Oι ταξιδιώται εθεωρούντο έκπαλαι τ ε ρ α τ ο λ ό γ ο ι , και οι ακροαταί των δεν απέδιδον σοβαρότητα εις τας πληροφορίας των»

Παύλου Παλαιολόγου «Το Ημερολόγιο του Κοσμά Παλιοκαιρινού» [Εταιρεία Ελληνικών Εκδόσεων – χωρίς χρονιά, πιθανώς από το 1965]

17/8/2023
Η μετάφραση κάπου δεν κυλάει και πολύ καλά, αλλά τώρα βαριέμαι να δω το original...

Γκρέιλ Μάρκους "Έλβις: Πρισλειάδα" [Σειρά Αυτοσχεδιασμός, 1978]

16/8/2023
Ωραίος και ο Ιταλός Elvis...
https://www.youtube.com/watch?v=cgj_ruuRXfk

16/8/2023
Ένα από τα ωραιότερα εξώφυλλα της ελληνικής δισκογραφίας.

Ο μπλε ουρανός, μια μαύρη σημαία, όπως φαίνεται από μακριά, ένα φουγάρο, κάτι σαν κεραία δίπλα του, ένα μισοάδειο γήπεδο, με τον κόσμο όρθιο (άρα λέμε για το τέλος του αγώνα) να κοιτάει άλλος εδώ κι άλλος εκεί, και κυρίως χωρίς χουλιγκάνους-φασίστες στις εξέδρες (αν εξαιρέσεις τους Παττακούς, που είχαν πάρει σβάρνα τα γήπεδα, για να δείξουν πως ήταν κομμάτι του λαού και πως είχαν την επιδοκιμασία του). Ο Στράτος κι αυτός αγέρωχος, και ωραία, σπορ, ντυμένος. Ωραία και τα κόκκινα γράμματα σε μπλε φόντο, αλλά οι ηλίθιοι θα την κάνανε τελικά την πατάτα...
Γράψανε τρία τραγούδια του δίσκου στο εξώφυλλο και το καλύτερο (ακούστε το στα σχόλια) δεν το γράψανε. Τόσο γρόθοι...
«Ένα μαύρο συννεφάκι φάνηκε στον ουρανό μας
κι έφερε μεγάλη μπόρα κι έσβησε το όνειρό μας»

16/8/2023
Το χάσαμε...

15/8/2023

Παναγίες οι φίλαθλοι στις κερκίδες, και έξω στους δρόμους και στις πλατείες, χαμός όμως μέσα στα γήπεδα από τους παίκτες. Υγιείς καταστάσεις...

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 471

31/10/2022
Όταν ήμασταν μαθητές, τέτοια μέρα, 31 Οκτωβρίου, γράφαμε έκθεση για την αποταμίευση και όποιος-α έγραφε την «καλύτερη» βραβευόταν με μεταλλικό κουμπαρά (όχι με κάτι στρογγυλούς από εύθραυστο πλαστικό, που πουλάγανε τα περίπτερα, και που τους έσπαζες για ψύλλου πήδημα). Ήταν η Μέρα της Αποταμίευσης.
Σήμερα, όταν έχουμε πήξει από «παγκόσμιες μέρες», συχνά για ό,τι πιο απίθανο, η μέρα της αποταμίευσης περνάει εντελώς στο ντούκου, καθώς η έννοια είναι σκληρά λοιδορημένη. Βασικά, γιατί η αποταμίευση, μέσα στα χρόνια, και βασικά μετά το ’90, μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, συνδέθηκε σκοπίμως με το αντικαταναλωτικό πνεύμα, με αποτέλεσμα να φαλκιδευτεί «από τα μέσα», από τις ίδιες τις Τράπεζες, που επένδυσαν εντελώς ανήθικα, και με καταστρεπτικά αποτελέσματα για εμάς (όχι για ’κείνες), στον υπερδανεισμό και όχι στην «οικονομία». (Έχουμε χάσει το νούμερο πόσες φορές τις έχουμε ανακεφαλαιώσει με τα λεφτά μας, τα τελευταία χρόνια).
Σήμερα, όταν τα επιτόκια καταθέσεων έχουν κατρακυλήσει στο 0,04% (με τον επίσημο πληθωρισμό στο 10% και με τον ανεπίσημο... ένας θεός ξέρει πού), το να αποταμιεύεις (αυτά που δεν έχεις...) σημαίνει ότι αποδέχεσαι το να σε... ξανακλέβουν νόμιμα. Γιατί περί αυτού πρόκειται.

31/10/2022
To νέο Yellow Box, με πάντα ενδιαφέρουσα ύλη στα τεχνικά και μουσικά/δισκογραφικά θέματα.
Γράφουμε κι εμείς ανάμεσα, για τα 50 χρόνια από την έκδοση του πρώτου άλμπουμ των Neu! (ένα krautrock άρθρο), μαζί με κείμενα για τον κινηματογράφο, συν δισκοκριτικές.

[Στηρίζουμε όλοι ένα πολύ καλό, σημερινό, ηχο-μουσικό περιοδικό]

30/10/2022
Τ’ απόγευμα της Κυριακής. Τζίμης Μακούλης... 

[αριστερά το λανθασμένο ορίτζιναλ, δεξιά προσπάθησα να το διορθώσω]

30/10/2022
>>Η αλλαγή της ώρας έχει συνδεθεί με αυξημένο κίνδυνο για μια σειρά από δυσμενείς επιπτώσεις στη σωματική και ψυχική υγεία. Ενδεικτικά κάποιες από αυτές είναι: αυξημένος κίνδυνος καρδιαγγειακού επεισοδίου (κατά 5 έως 15%), αυξημένος κίνδυνος για επισκέψεις σε τμήματα επειγόντων, αυξημένος κίνδυνος για εμφάνιση κατάθλιψης και αυτό-τραυματισμών, καθώς και αυξημένες τροχαίες συγκρούσεις.<<

Όσο πιο πολύ τρομοκρατία πέφτει για γελοία θέματα, τόσο πιο πολύ σταματάς να τρομοκρατείσαι για άλλα, απείρως και αληθινά σοβαρότερα, που τα θεωρείς πλέον κάπως νομοτελειακά...

30/10/2022
>>Τζέρι Λι Λιούις, ο πρώτος αντι-ήρωας της ροκ<<
Καλά το «της ροκ», που το θεωρώ γελοίο... εξαπανέκαθεν, αλλά εξ ίσου εκνευριστικό είναι και αυτό το «αντι-ήρωας», ιδίως όταν λέγεται απερίσκεπτα.
Ο αληθινός «αντι-ήρωας» του ροκ εντ ρολ ήταν ο Chuck Berry, που ενώ είχε περάσει τα 30, έγραφε φοβερούς νεανικούς στίχους, που κανονικά θα έπρεπε να τους έγραφαν οι 18χρονοι. Τραγούδια ερωτικά και κοινωνικά, που έπιαναν το σφυγμό της νεολαίας... τα γρήγορα αμάξια, τις σεξουαλικές σχέσεις, την κόντρα με τα διάφορα κατεστημένα, τη διασκέδαση, την εξέγερση, την ανυπακοή.
Κι έτσι κάπως θα βρισκόταν μπλεγμένος, στα τέλη του ’59, ο μαύρος Chuck Berry σε μια περίεργη υπόθεση, κατηγορούμενος σχετικά με μια 14χρονη σερβιτόρα, την οποία είχε μεταφέρει από μια Πολιτεία σε κάποια άλλη, για να δουλέψει στο κλαμπ που θα εμφανιζόταν κι εκείνος - με το πράγμα να παρουσιάζεται κάπως σαν trafficking, έχοντας φανερό (τουλάχιστον για τον ίδιο) ρατσιστικό υπόβαθρο.
Δίκες, καταδίκες, φυλακίσεις, εφέσεις, ξανά δίκες, ξανά φυλακίσεις… με τούτα και μ’ εκείνα θα έφθανε Οκτώβρης του 1963 για να ξεμπέρδευε τελικά, όχι χωρίς συνέπειες όμως για τη ζωή και την καριέρα του...
https://www.youtube.com/watch?v=PXo6U1F6F4M

29/10/2022
Τον Jerry Lee Lewis τον έφερε για πρώτη φορά το ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα, η Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς, στο Παναθηναϊκό Στάδιο, την 1η Οκτωβρίου 1988, στη «μαραθώνια συναυλία κατά του AIDS”.

Διαβάζω κάποιους... παλαιούς, που λένε ότι τον άκουγαν στα νειάτα τους. Έψαξα λίγο τη δισκογραφία του και είδα πως το ‘Great balls of fire” πρωτοβγήκε στην Ελλάδα σε 45άρι το 1968 και μάλλον τότε δεν πρέπει να το πήρε κανένας χαμπάρι, γιατί ήταν εκτός εποχής. Στο discogs το πουλάει, δε, μόνον ο Άρης, 390$, και φαίνεται πως είναι πολύ σπάνιο (θα είχε βγει ελάχιστα κομμάτια). Τώρα, μπορεί να είχε βγει και τίποτα πιο παλιά, αλλά στο discogs δεν αναφέρεται κάτι σχετικό και βαριέμαι τώρα να ψάξω σε έντυπες πηγές.
Πλάκα-πλάκα στα τέλη σέβεντις με αρχές έιτις θα πρέπει να μάθανε οι πολλοί τον Jerry Lee Lewis στην Ελλάδα, όταν άρχισαν να μπαίνουν τραγούδια του σε νεανικές ταινίες τύπου Lemon Popsicle, Γρανίτα από Λεμόνι κ.λπ.

29/10/2022
Jerry Lee Lewis “Just dropped in”…
https://www.youtube.com/watch?v=k2KIr4Wnp88

28/10/2022
28η Οκτωβρίου...
(ίσως τα συγκλονιστικότερα πρώτα 3 λεπτά στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου - μόλις μπαίνει η μουσική παγώνεις...)
https://www.youtube.com/watch?v=o8lt_bjGIBs

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 458

16/8/2022
Που θα μας πούνε ότι δεν υπήρχαν 'Ελληνες μίμοι του Έλβις...
https://www.youtube.com/watch?v=2Gn5_P_rRtM

16/8/2022
>>Η Ελλάδα είναι η μόνη δυτική χώρα χωρίς ένα φαν κλαμπ του Έλβις. Επίσης, δεν είδαμε ποτέ ούτε έναν σωσία/μιμητή του, έναν Elvis impersonator, όπως καθιερώθηκε να λέγονται οι άνω των 5.000 επισήμως πιστοποιημένοι σωσίες του παγκοσμίως. Δεν υπάρχουν καν ακροατές/φαν του Έλβις – οι μόνοι θαυμαστές που μπορώ να ανακαλέσω είναι όσοι θυμούνται και θαυμάζουν τον Έλβις από τις ταινίες των φίφτις και των σίξτις και όχι από τα τραγούδια του, εξ ου και τον έχουν πλάι στον Τζέιμς Ντιν, ως «κούκλο», παρά πλάι στους Beatles, ως σπουδαίο ρόκερ, λεπτομέρεια που συνιστά αναπάντεχο χτύπημα προς κάποιον που καθολικώς και οικουμενικώς αναγνωρίζεται ως ο βασιλιάς του ροκ-εν-ρολ!<<

Δεν τα λέει καλά ο Θοδωρής Μανίκας στην Καθημερινή.
Στην Ελλάδα υπήρξε τεράστια τρέλα με τον Elvis, που μάλλον είναι ο τραγουδιστής με τα περισσότερα εξώφυλλα από κάθε άλλον. Πιο πολλά και από Beatles, για να μην πω και από Madonna. Αν και η σύγκριση με Madonna δεν είναι δόκιμη, γιατί όταν ήρθε η Madonna στην Ελλάδα, η περιοδικίλα είχε χτυπήσει κόκκινο, και τα εξώφυλλα που είχε κάνει τότε η Madonna ήταν πάρα πολλά.
Επίσης να πω πως στην Ελλάδα υπήρχε καλλιτέχνης που κόπιαρε τον Elvis στα σίξτις, ο Άντριους (και είναι ενδιαφέρουσα η ιστορία του λέω του Μανίκα), και πως στην Ελλάδα κυκλοφορούσε για κάποια χρόνια και μηνιαίο περιοδικό «ΕΛΒΙΣ» (late 70s), που δεν θυμάμαι να έχει κυκλοφορήσει, ποτέ, μηνιαίο περιοδικό, για κανέναν άλλον καλλιτέχνη (με νέα, παλιά νέα, φωτογραφίες, κείμενα κ.λπ.).
Επίσης από το κλασικό Mystery Train του Greil Marcus είχε μεταφραστεί μόνο το κεφάλαιο για τον Elvis, σε ξεχωριστό βιβλίο, στην Ελλάδα, ενώ υπάρχει και ελληνικό fan club, με σελίδα στο fb, και με περισσότερα από 20.500 μέλη.

15/8/2022
Τέτοια μέρα διαβάζεις συνήθως από δω κι από κει κείμενα για το φεστιβάλ του Woodstock (15-18 Αυγούστου 1969). Βασικά διαβάζεις τα ίδια και τα ίδια – τα οποία ζεσταίνονται ξανά-μανά από την αρχή και πλασάρονται για να καλύψουν την ζήτηση για κείμενα το δεκαπενταύγουστο. Κάπως έτσι παρατήρησα και μια «κίνηση» στο blog, σε μιαν ανάρτηση που είχα κάνει παλιότερα για την ταινία “Woodstock”, για το θέμα της προβολής της στην Ελλάδα.

Είναι σίγουρο πως όσοι έχουν την όρεξη και το κουράγιο να διαβάσουν ένα τόσο τεράστιο κείμενο, στο τέλος κάτι θα μάθουν... Θα φύγουν κερδισμένοι...
[Woodstock, λογοκρισία, διάρκεια, επεισόδια στο Παλλάς, Michael Wadleigh, Γεωργαλάς, τροτσκιστές, Σύγχρονος Κινηματογράφος και άλλα πολλά]
https://diskoryxeion.blogspot.com/2021/09/woodstock.html

15/8/2022
«Αχ Μαρία, αχ Μαρία, μόνος μου στην μπυραρία...»
https://www.youtube.com/watch?v=W8C1tZcPRDY

ΠΑΝΟΣ ΚΟΥΤΡΟΥΜΠΟΥΣΗΣ: η εικαστική δουλειά του σε εξώφυλλα δίσκων – σχέδια, φωτογραφίες και συνθέσεις, που κοσμούν έντεχνα, παραδοσιακά, ροκ, γκόσπελ και λαϊκά-ρεμπέτικα άλμπουμ

Η σχέση του πολυπράγμονος Πάνου Κουτρουμπούση (1937-2019) με την μουσική ήταν πολύ στενή, σίγουρα από την εποχή της Παράγκας του Σίμου, στα πρώτα χρόνια του ’50 ή και πιο πριν, σ’ ένα πρώτο επίπεδο ακουσμάτων τραγουδιών της εποχής.
Στην Παράγκα, βασικά από τις αρχές του 1953, έως τις αρχές του 1954, ο Κουτρουμπούσης θα ανακαλύψει την υπαρξιστική σκηνή του Saint-Germain-des-Prés, π.χ. την τραγουδίστρια και ηθοποιό Juliette Gréco, εμπεδώνοντας το swing, το boogie-woogie και άλλα διάφορα αμερικάνικα χορευτικά στυλ της jazz, λίγο πριν από τον ερχομό του rock n’ roll, που θα σάρωνε τα πάντα. Υπάρχει εξάλλου και η γνωστή φωτογραφία με τον Κουτρουμπούση να παίζει την ντραμς του Padam Jazz Club (του γκρουπ της Παράγκας) από το 1953.
Όταν το rock and roll φθάνει στην Ελλάδα το 1956, αρχικά μέσω της προβολής της ταινίας του Richard Brooks «Η Ζούγκλα του Μαυροπίνακος» και εν συνεχεία μέσω της ζωντανής παρουσίας στο Ζάππειον (21 Οκτωβρίου 1956) της μπάντας του αμερικανικού αεροπλανοφόρου, του 6ου Στόλου, The Coral Sea, ο Κουτρουμπούσης ήταν «εκεί». Υπό την έννοια ότι αντιλαμβανόταν τι παιζόταν.
Στην πιο μεστή συνέντευξη που έδωσε ποτέ ο έλληνας εικαστικός (σ.σ. αν και δεν ήταν από τα καλύτερά του να τον αποκαλούν έτσι) και ακόμη συγγραφέας και τόσα άλλα, στον Αλέξη Καλοφωλιά, για το fanzine “Merlin’s Music Box” (τεύχος #26, Ιούνιος 1995), διαβάζουμε σχετικώς:
«Ναι, ήταν γνωστό ότι η μπάντα του 6ου Στόλου έπαιζε rock ’n roll και από εκεί άρχισε να βγαίνει προς τα έξω και μετά να ’ρχονται οι δίσκοι, αλλά εκείνη την εποχή ήταν ακόμα στο τέλος της jazz, του swing και μετά από λίγο (σ.σ. μετά την έκρηξη του rock and roll) ο Frankie Avalon, τέτοιοι τύποι, που τότε ήταν βαρετοί, αλλά τώρα έχουν πλάκα – απλά τότε ήταν αίσχος! Τελείως flat και εξημερωμένοι».
Μέσα σε λίγες αράδες ο Πάνος Κουτρουμπούσης περιγράφει την εξέλιξη της μουσικής ποπ, από το μέσα του ’50 και μέχρι τον ερχομό των Beatles, οι οποίοι, όπως όλοι γνωρίζουν, θα ανέτρεπαν το όλον. Δηλαδή, το τέλος των τζαζ χορευτικών ιδιωμάτων, την έκρηξη του rock and roll και από ’κει και πέρα την άπνοια, στην ποπ, που μετέφεραν στα τέλη των fifties οι «ακίνδυνοι» κα γλυκανάλατοι τραγουδιστές τύπου Bobby Rydell, Frankie Avalon, Paul Anka, Fabian κ.ά.
Κάποια από τα βασικά νεανικά αναγνώσματα του Πάνου Κουτρουμπούση ήταν τα βιβλία του Φώτη Κόντογλου, όπως και τα τευχίδια με τις περιπέτειες του Καραγκιόζη, που τον συνδέουν εγκαίρως με τον «ελληνισμό» και την «ελληνικότητα», παράλληλα με τα στοιχεία της αμερικάνικης κουλτούρας (κόμιξ, ταινίες με το Τρίο Στούτζες, χορευτικές μουσικές, rock and roll κ.λπ.), που τον επηρεάζουν ακόμη πιο βαθιά.

Φωτογραφία: Freddie F. 

Κάπως γίνεται λοιπόν και ο Κουτρουμπούσης μαθαίνει, νωρίς στα σίξτις, για τους ξεχασμένους ρεμπέτες και το ρεμπέτικο – ένα ενδιαφέρον, που θα καταγραφεί στην μικρού μήκους ταινία του «Από Μπουζούκια σε Μπουζούκια» (1962), γυρισμένη στις λαϊκές ταβέρνες του Περάματος και άλλων συνοικιών. Όπως είχε πει ο ίδιος σε μια συνέντευξή του στο περιοδικό «Λαϊκό Τραγούδι» (τεύχος #22, Φεβρουάριος-Μάρτιος 2008) στον Νίκο Μητρογιαννόπουλο: 
«Το ενδιαφέρον μου εμένα για το ρεμπέτικο, το λαϊκό και το Πέραμα, που κατέληξα να κάνω το ντοκιμαντέρ, ήτανε μάλλον κοινωνικό παρά μουσικό. Αλλά πώς ξεκίνησε δε θυμάμαι. Κάπου θα έμαθα ότι στο Πέραμα υπάρχουν λαϊκά μπουζουξίδικα. Μπορεί και να μη μου το είπε κανείς, να το διάβασα σε εφημερίδα, ξέρω ’γω;(...) Βρίσκω μια ειλικρίνεια (σ’ αυτή τη μουσική). Υπήρχε και το θέμα ότι είχε σχέση με τα ναρκωτικά, γιατί στις αρχές της δεκαετίας του ’60 είχε απλωθεί το ότι το χασίσι, το μαύρο, έχει σχέση με δημιουργία ας πούμε, και με επανάσταση λιγάκι, και με αντιεξουσιαστική κατάσταση. Είχε σχέση κι αυτό, αλλά περισσότερο ήτανε ότι μ’ ενδιέφερε το λαϊκό ως αυθεντικό και στη μουσική και στην κοινωνία».
Υπήρχαν, όμως, κι άλλα ακούσματα εκείνη την εποχή, για τα οποία θυμόταν ο Πάνος Κουτρουμπούσης (από την συνέντευξη στο Merlin’s Music Box):
«Εμείς εδώ, μετά την άφιξη του rock ’n roll, οι δικοί μας, ακούγαμε πάντα jazz, Miles Davis, Mingus, Coltrane και τους περί αυτούς, αλλά και μπόλικο rock. Εγώ είχα βρει σε κάποιο σύντομο ταξίδι το ’61, Λονδίνο-Άμστερνταμ-Παρίσι-Μόναχο, και τα blues του John Lee Hooker, δύο από τα τότε LP του, που ακόμα έχω, ευτυχώς, κι ακόμα αγαπάω πολύ. Εξάλλου υπήρχαν και διάφορα τζουκ-μποξ, και στη συνέχεια (ακούγαμε) εξυπακούεται Beatles, Stones, Bob Dylan και άντε και λίγο Joan Baez και Donovan, μέχρι Zappa, δηλαδή στο τέλος αυτής της περιόδου».
Χοντρικά, λοιπόν, πάνω σ’ αυτές τις κατευθύνσεις κινούνταν τα ακούσματα του Πάνου Κουτρουμπούση, δίχως αυτό να σημαίνει πως δεν άκουγε και άλλα πράγματα (από δημοτικά έως και πανκ), αλλά όχι και hip hop (για το οποίο είχε εκφραστεί εντελώς αρνητικά) και κάπως έτσι τα περισσότερα εξώφυλλα δίσκων, που επιμελήθηκε, αποτύπωναν συγχρόνως και τα μουσικά του γούστα.
Για να τα δούμε ένα-ένα:
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/panos-koytroympoysis-i-eikastiki-doyleia-toy-se-exofylla-diskon

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 258

10/5/2020

Τα μνημόνια είχαν τελικά πολλά οφέλη για τους Γερμανούς. Τις προσέχουνε τις αποικίες τους. Με τις ανεργίες ("μένουμε σπίτι" ούτως ή άλλως) και τις αφραγκίες (λιγότερες μετακινήσεις, ταξίδια κ.λπ.) που σπείρανε στη χώρα μάς κατέστησαν ασφαλέστερους και έναντι του κορωνοϊού, πράγμα που σημαίνει πως οι Φρίτσηδες δεν θα ξεκαλοκαιριάσουν φέτος στην Βάδη-Βυρτεμβέργη.
Ώ ρε πέδιλο και σοσόνι που θα πέσει...

9/5/2020

Κάτι τέτοια λένε και για τον Τσιτσάνη στην Ελλάδα, ότι ένωσε λέει δεξιούς με αριστερούς. Τέλος πάντων... πολύ μεγάλος Little Richard (RIP) 

[από το βιβλίο του David Kirby "Little Richard: The Birth of Rock n' Roll", εκδ. Continuum, New York 2009]

9/5/2020

Δεν είμαι αντι-νταλαρικός, όπως νομίζουν ορισμένοι. Ακούω Νταλάρα και έχω δίσκους του από τα σέβεντις. Μερικοί απ' αυτούς τους δίσκους είναι αριστουργήματα. Έχω τις απόψεις μου για το καλλιτεχνικό έργο του και γι' αυτά που λέει σε συνεντεύξεις κ.λπ., όπως και ο καθένας μας εξάλλου, αλλά με καθαρά καλλιτεχνικούς όρους εγώ δηλώνω φαν μόνο των σέβεντις τραγουδιών του. Από το '80 και μετά ελάχιστα τραγούδια του νοιώθω να με αφορούν και πολύ λίγα, μετρημένα στα δάχτυλα, μπορώ ν' ακούσω.
Έχω γράψει και παλιότερα εδώ στο fb πως ο Νταλάρας έχει ακόμη πολύ καλή φωνή (τον είχα δει live σχετικά πρόσφατα) και πως μπορεί και τώρα σ' αυτή την ηλικία των 70+ να υποστηρίξει ερμηνευτικά-φωνητικά το κλασικό του ρεπερτόριο. Και αυτό δεν είναι καθόλου αυτονόητο, για τραγουδιστές της ηλικίας του.

https://www.youtube.com/watch?v=V49o-k7735E

9/5/2020

Επειδή ασχολούμαι με την μουσική δεκαετίες έχω διαμορφώσει κάποιες απόψεις για κάποια πράγματα, και αν μιλάμε για καλλιτέχνες ξένης μουσικής μερικούς δεν τους γουστάρω για τους χι ψι λόγους. Θεωρώ π.χ. τους Velvet Underground κυνικούς, αντικοινωνικούς και τελείως έξω από την αντικουλτούρα των σίξτις, δεν γουστάρω Kraftwerk, Nico κ.λπ. για τους θεωρώ κρυφοναζί, δεν μ’ αρέσει ο Nick Drake γιατί τον θεωρώ εσχάτως υπερεκτιμημένο και βασικά ατάλαντο, έχω διαγράψει τον Neil Young γιατί υπήρξε υποστηρικτής του Ρόναλτ Ρήγκαν κ.λπ. Δεν σημαίνει κάτι το αν έχω δίσκους απ’ όλους αυτούς από παλιά (έχω και Kraftwerk τα πρώτα, έχω κρατήσει και την «μπανάνα», προσωπικά του Neil Young δεν έχω κρατήσει πια, Nick Drake ποτέ δεν είχα και δεν μ’ ενδιαφέρει να έχω, γιατί τον έχω πάρει στραβά από παλιά κ.ο.κ). Φυσικά, αν βγω και τα πω όλα αυτά δημοσίως θα πέσουν να με φάνε όλοι – ενώ αν γράψω πως κάποτε τσακωνόμουν με τον αείμνηστο Mod για την αξία ή όχι των Mystic Siva (εγώ τους θεωρούσα άσχετους και σαν οργανοπαίκτες) δεν τρέχει και τίποτα. Ποιος τους ξέρει τους Mystic Siva και ποιος ασχολείται μαζί τους;
Λοιπόν, δεν ενδιαφέρομαι να εξηγήσω σ’ ένα μακρύ κείμενο γιατί δεν γουστάρω την Nico και γιατί την θεωρώ κρυφοναζί. Δεν μ’ ενδιαφέρει να το κάνω ούτε για τους Kraftwerk, ούτε για κανέναν άλλον. Αυτά τα κείμενα θέλουν δουλειά. Πρέπει να κάτσω να ξανακούσω δίσκους, να ανοίξω βιβλία, να μελετήσω και να σκεφθώ... ποιος θα με πληρώσει γι’ αυτό; Γιατί να το κάνω; Για να με βρίζει ο ένας κι ο άλλος; Αν πληρωνόμουν αδρά θα το έκανα για τα λεφτά. Τώρα χέστηκα. Κι έτσι γράφω μόνο το συμπέρασμα κάθε φορά σε πέντε γραμμές – αν θέλω να πω κάτι.
Και σε τελευταία ανάλυση να πω και τούτο. Βασικά δεν μ’ ενδιαφέρει να γράφω για την Nico και τον Nick Drake. Ποιοι ασχολούνται μ’ αυτούς; Πενήντα άνθρωποι, εκατό; Τρίχες. Πιο πολύ μ’ ενδιαφέρει να γράφω για την Βίσση και τον Νταλάρα, παρά για τους Velvets και τον Neil Young.
Ζω στην Ελλάδα και μ’ ενδιαφέρει αυτά που γράφω να αφορούν δυνητικά τους πάντες – να μπορούν οι πάντες να με κρίνουν.
Στην δημοσιογραφική ζωή μου έχω γράψει κείμενα που αφορούσαν 20 αναγνώστες – δεν μετανιώνω γι’ αυτό και θα συνεχίσω να γράφω και για τις μειοψηφίες, επειδή γουστάρω (θα το κάνω από προσωπική ανάγκη). Κάποτε, με το ίντερνετ στα σπάργανα, είχα γράψει 4000 λέξεις για τον Joe Harriott, που τον ήξεραν τότε στην Ελλάδα 10 άνθρωποι, όμως, και επί της ουσίας, γράφουμε και για να απευθυνθούμε «στους πάντες».
Για να το πω απλά και με μια πρόταση. Θέλω να γράψω ένα κείμενο για τον Τόλη Βοσκόπουλο π.χ., αρκεί να πληρωθώ καλά για τον κόπο μου, και όχι για τους ναζί (κατά τον David Bowie) Roxy Music. Με αφορά περισσότερο ο Τόλης.

9/5/2020

Ένα σύντομο ποστ που έκανα εδώ στο fb, στις 3 Μαΐου, για την Άννα Βίσση και που έλαβε 147 likes (πάντα στο fb κάνω σύντομα ποστ – άμα θέλω να γράψω 5 χιλιάδες λέξεις τις γράφω αλλού), αναδημοσιεύθηκε στο ogdoo.gr (χωρίς να ερωτηθώ – δεν ήταν βέβαια και υποχρεωτικό, τα κείμενα πλέουν στον ωκεανό του διαδικτύου) κι έγινε ένας σχετικός χαμός. Προσωπικά, δεν θέλω να αναδημοσιεύονται κείμενά μου από το fb αλλού, επειδή είναι κείμενα σύντομα, περιεκτικά, «το ζουμί», χωρίς να δίνονται εξηγήσεις, ακολουθώντας μια ροή – κάτι που, οπωσδήποτε, έξω από το fb, αλλά και μέσα σ’ αυτό πολλές φορές, μπορεί να δημιουργεί παρεξηγήσεις. Όταν δεν παρακολουθείς τα ποστ του άλλου και δεν ξέρεις το σκεπτικό του γενικότερα, κι έρχεσαι σαν ούφο ξαφνικά να διαβάσεις κάτι, και να σχολιάσεις, είναι εύκολο να εξεγερθείς.
Κέρδισα αναγνώστες ωστόσο απ’ αυτή την ιστορία, ανθρώπους δηλαδή που τώρα με μάθανε, μετά από 30 χρόνια δουλειάς, βρίζοντάς με πρώτα βέβαια.
Κάνω αυτό το ποστ, αυτή την ώρα, όχι για να αυτοδιαφημιστώ φυσικά (είναι το τελευταίο που μ’ ενδιαφέρει), αλλά γιατί από τα σχόλια που δέχτηκα όχι εδώ στο fb, αλλά στο ogdoo.gr (95% αρνητικά, υβριστικά κ.λπ.), αντιλήφθηκα ότι υπάρχει μεγάλη κόντρα μεταξύ Γιώργου Νταλάρα και Άννας Βίσση (και των ανάλογων... κοπαδιών) και πως πολλοί θεώρησαν ότι είμαι ένας εγκάθετος τού Νταλάρα, που βάλθηκε να απαξιώσει την Άννα! (γέλιο)
Προφανώς αυτοί οι ούτως ή άλλως ηλίθιοι σχολιαστές δεν είδαν τι έγραψα για τον Νταλάρα λίγες ημέρες αργότερα (7 Μαΐου, 200 likes), όπως δεν θα έχουν δει και κανένα από τα χιλιάδες κείμενα που έχω γράψει στην δημοσιογραφική ζωή μου. Παρόλα αυτά θεώρησαν πρέπον, δόκιμο, σωστό, να βρίσουν, να απαξιώσουν και να φτύσουν. Δεν απορώ, ok, και μέσα σε όλα και το «βαλτός» από τον Νταλάρα είχε πολύ γέλιο.
[Νταλάρα δεν είδα χθες πάντως, το λέω – θα έβλεπα όμως, αν αντί για Τσιτσάνη και Θεοδωράκη τραγουδούσε Κοινούση και Πασχάλη]

8/5/2020

Πάνε καμιά 20αριά χρόνια από τότε που ένα ξένος DJ κ.λπ., φίλος-εξ-αποστάσεως, που δούλευε στο Λονδίνο, μου είχε ζητήσει να του προτείνω μια 12άδα ελληνικών κομματιών (τζαζ, φανκ κ.ο.κ.) προκειμένου να έβγαζε μια συλλογή. Του είχα γράψει μια κασέτα (έγραφα ακόμη τότε κασέτες) με κάποιες επιλογές, αλλά τελικά, παρότι το πάλεψε, δεν κατάφερε τίποτα. Τον είχα προειδοποιήσει. Του είχα πει ότι οι έλληνες εταιρειάρχες είναι άσχετοι και κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου, ενώ για ένα μόνο κομμάτι μπορεί να σου ζητήσουν τόσα λεφτά, όσα θα σου ζητήσουν οι ξένοι για 12. Το διαπίστωσε και μόνος του – και το σχέδιο πήγε στράφι. Βεβαίως υλοποίησε άλλα πολύ επιτυχημένα compilations.
Σ’ εκείνη την κασέτα lead track ήταν αυτό. Εκπληκτικό κομμάτι(!) από την Αϊτή, που το είχε πει μοναδικά ένας Αϊτινός, που έκανε καριέρα τότε στην Ελλάδα, με ελληνική ορχήστρα πίσω του. Έπος! Ο φίλος είχε πάθει πλάκα φυσικά. Δεν περίμενε τέτοια ηχογράφηση από την Ελλάδα του 1974. Ζαν Ρομπέρ...

8/5/2020

Εκτιμώ πολύ τους Βέλγους Telex, ένα από τα καλύτερα euro synth-pop σχήματα εκεί στα late 70s-early 80s.
Τους Telex τους άκουγα από ’κείνη την εποχή, στις αρχές του ’80, αλλά έπεσα από τα σύννεφα κάποια στιγμή στην δεκαετία του ’90, όταν ανακάλυψα ότι μέλος τους ήταν ο φοβερός και τρομερός Marc Moulin, που είχε κάνει εκείνες τις δισκάρες με τους πρώτους Placebo στο πρώτο μισό των σέβεντις (και άλλα διάφορα). Έτσι, ξανάκουσα στα 90s τους Telex με άλλο μάτι και με άλλο αυτί!
Ίσως το καλύτερο LP των Telex να ήταν το “Neurovision”, από το 1980, που είχε κυκλοφορήσει τότε στην Ελλάδα από την Music-Box, αλλά λίγοι πλέον το θυμούνται. Και τότε δηλαδή είχε περάσει απαρατήρητο. Φάτε τη σκόνη τους Γερμαναράδες... (γέλια)

https://www.youtube.com/watch?v=nlNYF1Dq44I

8/5/2020

Μερικoί Βέλγοι είναι θελκτικότεροι στο electro και στην synth-pop από πολλούς Γερμανούς. Και αυτοί δεν είναι οι καλύτεροι, αλλά είναι πολύ καλοί. Ωραία διασκευή...

https://www.youtube.com/watch?v=fDGkC5YMvsU

8/5/2020

Οι hippies, που υπήρξαν το σημαντικότερο νεανικό κίνημα όλων των εποχών, είχαν κόψει εξ αρχής κάθε σχέση με τους ναζήδες και όλες αυτές τις μ@λακίες. Μετά τους hippies ήρθαν οι χριστιανοχίπις και μετά, μέσω του glam σε Αγγλία και Αμερική (που κοινωνικά συμβόλιζε την φθορά), οι πάνκηδες, που δεν ήθελαν να αλλάξουν την κοινωνία, σαν τους hippies (να δημιουργήσουν δηλαδή μιαν εναλλακτική κοινωνία), αλλά απλώς να επιβιώσουν με τον τρόπο τους σ' έναν όλο και πιο σκοτεινό κόσμο (οι ναζήδες απλώθηκαν στην pop κουλτούρα μέσω του punk φυσικά).
Για μένα η μουσική (και η κοινωνική αποστολή της) τελείωσε το 1971, 1972, βαριά-βαριά το 1973... Όλα τα άλλα από κει και κάτω τα ακούω εγκυκλοπαιδικά, μελετητικά, αισθητικά, και κατά βάση, σε προσωπικό επίπεδο, δεν με αφορούν (δηλαδή δεν θα έχανα και τίποτα, αν δεν τα άκουγα).

CHUCK BERRY (1926-2017)

Γεννημένος το 1926 στο St. Louis του Missouri, o Chuck Berry ήταν, βασικά, ένας bluesman, που για καλή του τύχη γνώριζε τον Muddy Waters, ο οποίος και θα τον συστήσει στους αδελφούς Chess, που τότε έτρεχαν την περίφημη Chess Records. Η Chess είχε πολλούς μαύρους στο ρόστερ της, διακονούσε τα blues, και φυσικά δεν άργησε να δώσει ώθηση στο νέο αστέρι της τυπώνοντάς του το πρώτο δισκάκι. Αυτό ήταν το περίφημο “Maybellene” (ηχογράφηση Μάιος ’55), με πίσω πλευρά το “Wee wee hours”, που έμελε να σπάσει τα κοντέρ, αφού μέχρι το τέλος του ’55 είχε πουλήσει πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα! Η αρχή είχε γίνει. Ο Chuck Berry ήταν ο νέος μεγάλος τραγουδοποιός του ροκ εντ ρολ.

Τα επόμενα χρόνια και μέχρι το 1959 ο Chuck Berry δίνει τη μια επιτυχία πίσω από την άλλη διαμορφώνοντας το νέο στυλ, τόσο συνθετικά, όσο και στιχουργικά. Παρότι είχε περάσει τα 30, ο Berry έγραφε φοβερούς νεανικούς στίχους, που κανονικά θα έπρεπε να τους γράφουν οι 18χρονοι – γιατί με τα δικά του λόγια εκείνους κατόρθωνε να εκφράζει. Τραγούδια ερωτικά και κοινωνικά, που έπιαναν το σφυγμό της νεολαίας, στήνοντας, στην ουσία εκείνον τον πρώτο ροκ εντ ρολ μύθο. Τα γρήγορα αμάξια, οι σεξουαλικές σχέσεις, η κόντρα με τα διάφορα κατεστημένα, η διασκέδαση, η εξέγερση, η ανυπακοή – όλα όσα ήθελε ν’ ακούσει ο νεαρός Αμερικάνος ήταν εκεί, στα τραγούδια του Chuck Berry. 

Να μερικά απ’ αυτά (στην παρένθεση το πότε ηχογραφήθηκαν):

“You can’t catch me” (Δεκέμβρης ’55), “Roll over Beethoven” (Φλεβάρης ’56), “Too much monkey business” (Φλεβάρης ’56), “Rock and roll music” (Δεκέμβρης ’56), “School day (Ring! Ring! Goes the bell)” (Γενάρης ’57), “Sweet little sixteen” (Δεκέμβρης ’57), “Reelin’ and rockin’” (Δεκέμβρης ’57), “Johnny B. Goode” (Δεκέμβρης ’57), “Around and around” (1958), “Beautiful Delilah” (Απρίλης ’58), “Little queenie” (Οκτώβρης ’58), “Let it rock” (Iούλης ’59)…

Η συνέχεια εδώ…

http://www.lifo.gr/articles/music_articles/137518

THE SAVAGE YOUNG BEATLES Αμβούργο ’61

Η φωτογραφία στο εξώφυλλο μιλάει από μόνη της. Τέσσερις πιτσιρικάδες με μαύρα δερμάτινα μπουφάν και φυσικά με τα ανάλογα παντελόνια, με βλέμματα γεμάτα αμφιβολία να ποζάρουν για τις ανάγκες της… αμβούργιας νύχτας κάποτε στις αρχές των sixties. Τίποτα μα τίποτα δεν θα ήταν δυνατόν να προμηνύσει την καταιγίδα των επόμενων ετών. Λογικώς τα κομμάτια του άλμπουμ “This is the..... The Savage Young BEATLES” είναι ηχογραφημένα προς τον Ιούνιο του ’61, όταν και εγκαταλείπει το γκρουπ ο Stuart Sutcliffe (1940-1962), κατά τη διάρκεια δηλαδή του δεύτερου ταξιδιού των Beatles στο Αμβούργο.

Το εξώφυλλο του ελληνικού LP στην MINOS από το 1981

Το ρεπερτόριο της μπάντας εκείνα τα χρόνια αποτελείτο από μεγάλα και λιγότερα μεγάλα hits της μαύρης μουσικής, αλλά και του rock n’ roll, καταδεικνύοντας αν μη τι άλλο τη διάθεση των Beatles να ερμηνεύσουν εκείνα τα σπουδαία κομμάτια με μιαν αίσθηση σιγουριάς περισσότερο, παρά πρωτοτυπίας. Ανάμεσά τους το κλασικό “What’d I say” (ή “What I say”) του Ray Charles, αλλά και το “Ruby baby” των Lieber και Stoller που είχαν πρωτοπεί οι Drifters. Βεβαίως, ακόμη τότε οι Beatles δεν ήταν παρά το γκρουπ συνοδείας ενός επιτυχημένου βρετανού rocker εκείνων των χρόνων στη Δυτική Γερμανία, του Tony Sheridan (1940-2013) και οι οποίοι με μεγάλη δυσκολία θα κατόρθωναν να πείσουν τον παραγωγό της Polydor Bert Kaempfert ούτως ώστε να ηχογραφήσουν ένα ολοδικό τους κομμάτι, το αρκετά καλό instrumental “Cry for a shadow” (Harrison-Lennon) που ανοίγει και το άλμπουμ.

Ίσως, μάλιστα, περισσότερο ακόμη και από τα ίδια τους τα κομμάτια να είχε μεγαλύτερη σημασία το ντύσιμό τους και το πώς απ’ αυτό το κάπως επιθετικό look θα έσκαγαν μύτη με κοστουμάκια και γραβάτες, λίγα χρόνια αργότερα, λανσάροντας μιαν άνευ προηγουμένου μόδα. Να τι γράφει ο Mick Farren στο όπως-όπως μεταφρασμένο Μαύρο Δερμάτινο Μπουφάν [Στύγα, Αθήνα 1991]:

«Όταν οι Beatles έφτασαν στο Αμβούργο στα τέλη της δεκαετίας του ’50 (σ.σ. ήταν Αύγουστος του ’60) , οι Γερμανοί ήταν πολύ μπροστά από την άποψη του δερμάτινου ρουχισμού. Ήταν πολύ φυσικό το ότι πριν το τέλος του, ο Stuart Sutcliffe, που ξόδεψε ένα σημαντικό μέρος της ζωής του με το να μιμείται τον James Dean, σαν αντιστάθμισμα της ανικανότητάς του στο παίξιμο του μπάσου, μιμήθηκε το στυλ του Horst Buchholz (σ.σ. γερμανός ηθοποιός που ενσάρκωσε τον 'δερμάτινο' αμφισβητία στα μέσα των fifties). Ήταν αυτός που παρασύροντας κι άλλους μαζί του καθιέρωσε το καουμπόικο βρώμικο στυλ, που για τους Beatles ήταν το πρώτο βήμα για τη δόξα. Οπωσδήποτε τα μαύρα δερμάτινα φαίνεται ότι είχαν ταράξει σοβαρά τον Brian Epstein, ο οποίος βιάστηκε ν’ αλλάξει το ντύσιμο του γκρουπ μ’ εκείνα τα χαζά Pierre Cardin κοστούμια. Από τα βάθη της νεύρωσής του πίστευε ότι το δερμάτινο ήταν ένα προσωπικό ελάττωμα, αποκρουστικό για τους σωστά σκεπτόμενους ανθρώπους».

Το “This is the..... The Savage Young BEATLES” κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Αμερική, σε ετικέτα Savage, προς τον Οκτώβριο του ’65 και μια τέτοια κόπια με το πρώτο πορτοκαλί εξώφυλλο πουλιέται ακόμη και σήμερα γύρω στα 500 ευρώ (ή και περισσότερο). Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, σε μάλλον ανύποπτο χρόνο, το άλμπουμ κυκλοφορεί ξανά στην Αμερική… για την υπεράσπιση των οικονομικών δικαιωμάτων του «αδικημένου» πρώτου ντράμερ των Beatles, του Pete Best. Μάλιστα οι... παραδόπιστοι Αμερικάνοι είχαν φθάσει στο σημείο να υπολογίσουν τότε, το 1981, τα διαφυγόντα κέρδη του Best σε 25 εκατομμύρια δολάρια!

Δεν ξέρω αν ο συμπαθής Pete Best μπόρεσε να βάλει κανα φράγκο παραπάνω στην τσέπη του απ’ αυτή την ιστορία, εκείνο που ξέρω είναι πως το “This is the..... The Savage Young BEATLES” σε LP, και με το σχεδόν αυθεντικό αμερικανικό cover του ’65, κυκλοφόρησε ξανά (πλην Αμερικής) αρχικώς μόνον από την MINOS στην Ελλάδα (στην πορεία τυπώθηκε και αλλού) και μάλιστα με δύο ετικέτες! Την μία, την χαρακτηριστική πορτοκαλί (στην οποίαν η MINOS «έσπρωχνε» τα ξένα άλμπουμ της) και με κωδικό MAL - MILP 10065 (1981) και μιαν άλλη λευκή, που μάλλον είναι σπανιότερη, την PB Records Ltd N.Y.C. με κωδικό 88 A και άνευ χρονιάς στο label.

Aυτό το ελληνικό LP το πουλάνε διάφοροι στο discogs με τιμές από 25 έως 40 ευρώ, αν και κανείς δεν διευκρινίζει αν πουλάει την πορτοκαλί ή την λευκή ετικέτα… Μάλλον όλοι πουλάνε την πορτοκαλί…