Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα prog. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα prog. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2026

SACRED BUZZ ένα ροκ συγκρότημα από το Βερολίνο

Οι Sacred Buzz είναι ένα καινούριο συγκρότημα, που έχει την έδρα του στο Βερολίνο – αλλά δεν είναι Γερμανοί, σώνει και καλά, αν κρίνουμε από τα ονόματα των μελών του. Ποια είναι αυτά; Σημειώνουμε: Ivan Skvortsov φωνή, κιθάρες, fake βιόλα, φωνητικά, Jane Skvortsova όργανο, φωνητικά, Mike Denton μπάσο, φωνητικά και Sergio Sanzone ντραμς, κρουστά. Δίπλα, δε, σ’ αυτούς τους τέσσερις βασικούς παρατάσσονται σε λίγα tracks και οι Andrea Mirabella φλάουτο, Mauro Retamales κόνγκας, με όλους μαζί να είναι υπεύθυνοι για τούτον τον κάπως παράξενο ήχο του “Sacred Buzz” [Sound Effect Records, 2026] – ένα άλμπουμ, που επιχειρεί να συνδυάσει κλασικά γκαραζο-ψυχεδελικά (Electric Prunes) με σύγχρονα kraut στοιχεία (σαν εκείνα των Vibravoid ας πούμε), προσδίδοντας στο άκουσμα μια ταξιδιάρικη αύρα.
Αν και πολλοί ακροατές, με κομμάτια σαν το “Nothing to hide”, μπορεί να ανακαλέσουν στη μνήμη τους τούς Γάλλους Vietnam Veterans, της εποχής του “Crawfish for the Notary” (1984), στην πράξη οι επιρροές των Sacred Buzz από τη γερμανική σκηνή των early 70s, κυρίως σε κάποια ρυθμικά, επαναληπτικά και με αργό τρόπο εξελισσόμενα μοτίβα (όπως εκείνα στο “Hivemind”, στο “Down and out” ή στο “Trapped inside the dream”), είναι αποφασιστικές όσον αφορά την ταυτότητα των συγκεκριμένων κομματιών (με τις κάπως μεγάλες διάρκειες).
Γενικώς, θα έγραφα για ένα αρκετά ενδιαφέρον άλμπουμ οκτώ κομματιών, με πολύ καλή ηχογράφηση-παραγωγή, αποφασιστικά παιξίματα και με εμφανή διάθεση όχι να καινοτομήσει σώνει και καλά, αλλά να τονίσει μερικές πολύ βασικές διαστάσεις της ροκ αφήγησης των τελευταίων εξήντα χρόνων.
Επαφή: https://www.soundeffect-records.gr/search?q=sacred+buzz

Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2026

CARLA BLEY μία από τις μεγαλύτερες συνθέτριες της τζαζ – έφυγε από τη ζωή τέτοιες μέρες πριν από 3 χρόνια, αφήνοντας σημαντικό έργο

Η Carla Bley, που θα έφευγε από τη ζωή στις 17 Οκτωβρίου 2023, υπήρξε μια σημαντικότατη περίπτωση συνθέτριας, το έργο της οποίας, για περισσότερο από 60 χρόνια, σφραγίζει μεγάλο τμήμα της σύγχρονης μουσικής και όχι μόνο της τζαζ. Τούτο διαφαίνεται και από την πλούσια προσωπική δισκογραφία της, αλλά και από το γεγονός πως συνθέσεις της έχουν ερμηνεύσει και διασκευάσει δεκάδες μουσικοί, σε κάθε γωνιά του κόσμου. Μουσικοί, που κινούνται στον χώρο της τζαζ, διάσημοι και λιγότερο διάσημοι, μα και σε άλλους χώρους. Του ροκ ας πούμε.
Οι σχέσεις της
Carla Bley με το ροκ
Προσωπικά, θα γνώριζα την Carla Bley μέσα από το ροκ και όχι από τις πιο ακραιφνείς τζαζ δουλειές της. Για παράδειγμα ο Robert Wyatt (ντράμερ και τραγουδιστής των Soft Machine) θα απέδιδε τη σύνθεσή της “To Mark everywhere”, που μπορεί να καταχωρίζεται στο δικό του όνομα στο LP του “The End of an Ear” [CBS, 1970], αλλά στη συλλογή “Rock Buster” [CBS, 1970] καταχωρίζεται στην Carla Bley. Εξάλλου στο “The End of An Ear” ο Wyatt έχει και κομμάτι υπό τον τίτλο “To Carla, Marsha And Caroline (For making everything beautifuller)”, που είναι σαφώς αφιερωμένο στην Bley (και σε άλλες).
Robert Wyatt και Carla Bley θα συνεργάζονταν και σε άλλους δίσκους μέσα στα χρόνια, κυρίως σε LP του δεύτερου συζύγου της Michael Mantler (θυμόμαστε το “Silence”, στην Watt-Virgin από το 1977), όπως θα συνεργάζονταν και στο LP “Nick Mason’s Fictitious Sports” [Harvest, 1981], που θα υπέγραφε ο Nick Mason (ντράμερ των Pink Floyd) και στο οποίο θα συμμετείχε, ανάμεσα σε άλλους, και ο κιθαρίστας Chris Spedding (γνωστός από τα γκρουπ του Pete Brown, τους Nucleus και πάμπολλα άλλα σχήματα και πρότζεκτ).
Ένα άλλο άλμπουμ της Bley, που σέβονται πολύ οι rock fans, είναι το περίφημο τριπλό LP “Escalator Over the Hill” [JCOA, 1971], στο οποίο συμμετείχαν μερικές δεκάδες μουσικοί και ανάμεσά τους ο μπασίστας των Cream Jack Bruce, o ηλεκτρικός κιθαρίστας John McLaughlin, η Linda Ronstadt, o Don Preston, o Gato Barbieri, ο Enrico Rava, o Charlie Haden κ.ά. Στο άλμπουμ αυτό, το οποίο η Carla Bley ετοίμαζε από το 1968, επιχειρήθηκε κάτι πολύ ιδιαίτερο για την εποχή. Να συνυπάρξουν μουσικές και ήχοι από τελείως διαφορετικές αισθητικές περιοχές, που, χοντρικά, αφορούσαν την τζαζ, το ροκ και την avant-garde (ηλεκτρονική ή άλλη). Το έργο, που θα είχε τη φόρμα όπερας, βασιζόταν και στον λόγο προφανώς (στίχους είχε γράψει ο καναδός ποιητής Paul Haines), με συνθέσεις σαν τις “Hotel overture”, “Businessmen”, “Rawalpindi blues” κ.λπ. να θεωρούνται έκτοτε κλασικές.
Ακόμη η Bley στο μέσο των σέβεντις θα έπαιζε keyboards (μέλοτρον κ.λπ.) με την Jack Bruce Band, στην οποία συμμετείχαν, εκτός του Jack Bruce, ο κιθαρίστας των Rolling Stones Mick Taylor, ο οργανίστας των Stone the Crows Ronnie Leahy κ.ά., ενώ ας αναφέρω εδώ και την The Carla Bley Band στην “European Tour 1977”, στην οποία συμμετείχαν ανάμεσα σε άλλους και οι Hugh Hopper και Elton Dean, μέλη αμφότεροι των Soft Machine. Γενικά, οι συνεργασίες με ροκ και τζαζ-ροκ μουσικούς ήταν πάντα στα ενδιαφέροντα της Carla Bley εκείνη την εποχή.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/carla-bley-mia-apo-tis-megalyteres-synthetries-tis-tzaz

Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2026

ALEX O’TOOLE & SIMEON BARTHOLOMEW fully electric-improv από Αυστραλούς

Ο Alex O’Toole και ο Simeon Bartholomew δεν είναι άγνωστοι μουσικοί, καθώς βρίσκονται πίσω από τα αυστραλέζικα συγκροτήματα Captain Kickarse and The Awesomes, Silent Eyes (ο πρώτος) και Seims (ο δεύτερος), για άλμπουμ των οποίων υπάρχουν reviews στο blog. (Για τους Seims, ειδικώς, έχουμε γράψει τρεις φορές, για τους δίσκους τους “V”, “Four” και “3+3.1”, από το 2025, 2021 και 2020 αντιστοίχως).
Στο CD με τον παράξενο τίτλο “n000000000.1” [Bird’s Robe Records, 2026] οι O’Toole και Bartholomew συνεργάζονται, δίχως να είναι επακριβώς καθορισμένο τι κάνει ο καθένας (ο Bartholomew, γενικώς, στους δίσκους μπορεί να παίζει μπάσο, κιθάρες, σύνθια, πιάνο και να προγραμματίζει, ενώ ο O’Toole είναι ντράμερ). Τέλος πάντων αυτοί οι δύο άνθρωποι μπήκαν σ’ ένα στούντιο του Σίδνεϋ (Adversary), για να ηχογραφήσουν εντελώς αυθόρμητα (και αυτοσχεδιαστικά) ό,τι ακούμε στο “n000000000.1”.
Το αποτέλεσμα τους δικαιώνει 100%, καθώς όσα ακούμε στο CD τους είναι αξιολογότατα. Fully electric improv είναι το περιβάλλον τους, που δεν έχει, όμως, καμία σχέση με το fusion, το jazz-rock και τα συναφή. Το άκουσμα τείνει περισσότερο προς το prog, με βασική επιρροή θα έλεγα τους ύστερους King Crimson και άλλα γκρουπ του στυλ, του δεύτερου μισού των seventies. Ιδίως από το μεγάλο κομμάτι “Void” (10:17) και κάτω το “n000000000.1” αποκτά μια άγρια ομορφιά, με tracks σαν τα “I’m not even kidding”, “Cloudbreak” κ.λπ. να κρατάνε το ενδιαφέρον μας σ’ ένα απολύτως υψηλό επίπεδο. Ξεχωριστό CD το δίχως άλλο.
Επαφή: www.birdsrobe.com

Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2026

hubris. ελβετικό post-rock

Οι hubris. (έτσι γράφουν το όνομά τους, με πεζά και με τελεία στο τέλος) έχουν τη βάση τους στο Fribourg της Ελβετίας, όντας μέλη της post-rock σκηνής εδώ και μια δωδεκαετία. Το συγκρότημα έχει ηχογραφήσει έως σήμερα πέντε δίσκους (ο πέμπτος είναι αυτός, για τον οποίον γίνεται τώρα λόγος) και μέλη του είναι οι: Jonathan Hohl αρχικές συνθέσεις, ενορχηστρώσεις, Lucien Leclerc επιπρόσθετες συνθέσεις, ενορχηστρώσεις, Léo Juston επιπρόσθετες συνθέσεις, ενορχηστρώσεις και Matthieu Grillet ενορχηστρώσεις. Από το πώς αυτοπροσδιορίζονται οι hubris., σε σχέση με το τι ακριβώς πράττουν τα μέλη, γίνεται αντιληπτό πως εδώ προτείνονται, βασικά, συνθέσεις κι ενορχηστρώσεις. Και είναι αλήθεια αυτό – καθώς ακούς το “White Shores” [Private Pressing, 2026] να αναπτύσσεται, μ’ έναν τύπο κι ένα μέτρο, παραπέμποντάς σε σε κάτι ώριμο και γιατί όχι απαιτητικό (για τον αισθητικό χώρο, στον οποίον κινούνται οι Ελβετοί).
Πάντως, και να το πω αυτό από την αρχή, οι κιθάρες και τα πλήκτρα είναι εκείνα που κυριαρχούν στις ενορχηστρώσεις, που γενικώς θα τις χαρακτήριζα αναμενόμενες, ενώ εκείνο που αληθινά ξεχωρίζει στο “White Shores” είναι οι συνθέσεις. Οι hubris. είναι instrumental γκρουπ φυσικά, όπως πάμπολλα του είδους τους, με τα πέντε κομμάτια τους, που καταγράφονται στο παρόν digipak, να είναι κάτι παραπάνω από ενδιαφέροντα, συνδυάζοντας όλα τα βασικά γνωρίσματα του post-rock σ’ έναν απαιτητικό βαθμό. Ωραίες και ολοκληρωμένες μελωδίες, αβίαστα παιξίματα, ενδιαφέρουσες αλλαγές ανάμεσα σε ήσυχα-ατμοσφαιρικά περάσματα και πιο βαριά-επικά ξεσπάσματα, «κινηματογραφικές» απολήξεις, με μια σιγουριά και μια ηρεμία να χαρακτηρίζει τις μουσικές τους απ’ άκρη σ’ άκρη. Δεν τα λες ασήμαντα όλα τούτα.
Επαφή: https://hubrisband.bandcamp.com/album/white-shores

Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2026

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 769

8/10/2026
>>Προπολεμικός bluesman, καθότι ηχογράφησε για πρώτη φορά το 1932, ο Jimmy Oden είχε μια στρωτή πορεία για περισσότερο από τριάντα χρόνια, ετοιμάζοντας κι έναν πολύ καλό μεγάλο δίσκο, το 1961, για την Bluesville, μέσω του οποίου θα γινόταν γνωστός και στα λευκά ακροατήρια. Το «Goin’ down slow», το τραγούδι που θα τον έφερνε πάντα στο προσκήνιο, θα το ηχογραφούσαν μέσα στα χρόνια οι Howlin’ Wolf, Memphis Slim, John Hammond, Alan Price Set, Canned Heat, J.B. Hutto, Jimmy Witherspoon, Free, Aretha Franklin, Bobby Bland και δεκάδες άλλοι – ανάμεσά τους και οι Δημήτρης Παναγόπουλος + Aura το 1998.<<
Και για τον πιανίστα Jimmy Oden θα διαβάσεις στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] στις σελίδες 116-117]

8/10/2026
Οι παλαιοί αναγνώστες και οι fans σίγουρα θα θυμούνται την ανάρτηση «Η ψυχεδέλεια στην υπηρεσία της ελληνικής μαύρης αντίδρασης. Όταν οι Εγγλέζοι Spectrum έπαιξαν για τον Κοκό, το καλοκαίρι του ’67…», που είχε δημιουργήσει σάλο (για τα δικά μας δεδομένα και ζητήματα), όταν ανέβηκε στο Δισκορυχείον στις 14 Μαΐου 2016. Αναφερόμουν σε εμφάνιση του πολύ καλού pop-psych βρετανικού γκρουπ Spectrum ενώπιον του τότε βασιλιά, την οποία προέβαλα με τον συγκεκριμένο προβοκατόρικο τίτλο. Εκείνο το ποστ, σαν κεφάλαιο, υπάρχει και στο «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία και Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60» [Όγδοο, 2025] ως «Spectrum-Κωνσταντίνος» (επεξεργασμένο φυσικά).
Σ’ αυτό το κείμενο λοιπόν έχω γράψει διάφορα και βασικά λέω πως δεν έχω κανένα λόγο να αμφισβητήσω την πληροφορία των «Μοντέρνων Ρυθμών» από το τεύχος #85 της 19ης Ιουλίου 1967 (γιατί εκεί την είχα διαβάσει). Τότε, είχαν πέσει διάφοροι άσχετοι να με φάνε. Ότι τάχα συκοφαντούσα τους Spectrum, δίνοντας βάση σε μια αναξιόπιστη πληροφορία (κατά κείνους) από τους Μ.Ρ., βάζοντάς τους να παίζουν για έναν βασιλιά.
Να όμως που την πληροφορία αυτή την είχε πρωτογράψει βρετανικό περιοδικό, σχεδόν ένα μήνα πριν από τους Μ.Ρ., κι εδώ έχω το τεκμήριο.
Είναι το περιοδικό “Disc and Music Echo” από τις 24 June 1967, στο οποίο διαβάζουμε πως οι Spectrum θα έρχονταν στην Ελλάδα, για να παίξουν ενώπιον του τότε βασιλιά, έχοντας υπογράψει συμβόλαιο για 4ήμερη(!) επίσκεψη στη χώρα μας, προκειμένου να εμφανισθούν στο Παλάτι, στο τέλος Ιουλίου (του ’67).
Αυτό επιβεβαιώνει την έλευση των Βρετανών στην Ελλάδα; Για μένα ναι. Γιατί θεωρώ πολύ δύσκολο ή ίσως και αδύνατο να ξέφυγε κάτι προς τα έξω, σε επίπεδο φωτογραφίας κ.λπ. από το live, καθότι αυτό θα ήταν πριβέ, ώστε να πειστούν οι αστοιχείωτοι. 
Όταν το «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία και Πολιτική...» θα κάνει δεύτερη έκδοση (γιατί θα κάνει) αυτή την πληροφορία θα την εντάξω στο συγκεκριμένο υποκεφάλαιο.

7/10/2026
Και τη μάνα σου να βρίσουνε με τον πιο σκαιό τρόπο αποκλείεται να θιγείς τόσο όσο θίγεται ο Πορτοσάλτε αν τολμήσεις και ψελλίσεις κάτι για τη μητσοτακική νδ.
[Γεια σου ρε πατρίδα Άρη Σπηλιωτόπουλε – όσο δεν σε γούσταρα στα 00s, τόσο σε συμπαθώ τώρα]

7/10/2026
>>Στο δεύτερο τεύχος της μηνιαίας επιθεώρησης τέχνης «Σήμα» [Μάρτης ’75], με αφορμή ένα ευρύτερο αφιέρωμα στον Διονύση Σαββόπουλο, συζητούν ο δισκοπώλης Γρηγόρης Φαληρέας μ’ έναν 20χρονο φοιτητή της Νομικής, τον Γιάννη Γιαννιτζόγλου. Κάποια στιγμή λέει ο πρώτος:<<
>>Στην εισαγωγή του βιβλίου του Samuel Charters «Η Ποίηση του Μπλουζ» [Απόπειρα, 1982] ο Γρηγόρης Φαληρέας, ξανά, βρίσκει την ευκαιρία να γράψει μερικά λόγια για το θέμα μας:<<
Ο Γρηγόρης Φαληρέας ήταν ένας από τους ανθρώπους που ασχολήθηκαν, από πολύ νωρίς, με τις σχέσεις blues-ρεμπέτικων. Για τις δικές του απόψεις επί του θέματος θα διαβάσεις αναλυτικά στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία.

6/10/2026
Alameda “A la vera del Jueves”. Ισπανοί (1979), rock andaluz...
https://www.youtube.com/watch?v=6W5v-p4S6ag&list=RD6W5v-p4S6ag&start_radio=1

6/10/2026
Αυτό είναι ένα από τα καλύτερα (για μένα) ηλεκτρικά blues άλμπουμ της δεκαετίας του ’60. Βγήκε στην Testament το 1969, αλλά περιέχει ηχογραφήσεις από το 1966 της Johnny Shines Blues Band, μέλη της οποίας ήταν, πέραν του Johnny Shines σε τραγούδι, κιθάρα, ο Big Walter Horton στη φυσαρμόνικα, ο Luther Allison στην ηλεκτρική κιθάρα, ο Otis Spann στο πιάνο, o Fred Below στα ντραμς κ.ά. Ο ήχος είναι τελείως άφτιαχτος, γήινος και πριμιτίβ, με τα τραγούδια να είναι γραμμένα είτε ζωντανά στην Maxwell Street (υπάρχουν λόγοι που το λέω αυτό) είτε σε κανένα αυτοσχέδιο στούντιο.
Το άλμπουμ αυτό το είχα βρει για πρώτη φορά σε CD (βγήκε το 1995) κι έτσι δεν ενδιαφέρθηκα να το αγοράσω και σε βινύλιο, όταν το είδα μπροστά μου, επειδή ήταν ακριβό. Μια χαρά είναι και τα CD, και δεν υπάρχει κανένας λόγος να τα υποτιμούμε.
[για τον δίσκο γράφω δυο λόγια στο λήμμα για τον Johnny Shines στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s» - έχω και κομμάτι στα σχόλια]

5/10/2026
Παλιά τα λούμπεν λαϊκά, πες τα και σκυλάδικα τα άκουγε πολύ συγκεκριμένο κοινό, δεν τα άκουγε ο λαός. Τώρα ο λαός έχει λουμπενοποιηθεί και πολλοί απ’ αυτούς που περνιούνται για λαϊκοί τραγουδιστές τραγουδάνε για μαχαιροβγάλτες, με σουγιάδες και πεταλούδες στις τσέπες.

5/10/2026
Βασικά χεστήκαμε για ποιον έχει φίλο ο Γονίδης, το γεγονός, όμως, ότι δεν άδειασε το μαγαζί την ίδια ώρα είναι θέμα. Σοβαρό.

5/10/2026
Δεν ντρέπομαι καθόλου να πω ότι το γουστάρω πολύ αυτό το τραγούδι (μουσική Κόρος - στίχοι Τσάντας). Τα διαβάσατε το πρωί τα σχετικά...
https://www.youtube.com/watch?v=XPoLUVKbHx4&list=RDXPoLUVKbHx4&start_radio=1

Δευτέρα 24 Αυγούστου 2026

DR SPACE δυνατό space jam από Πορτογάλους και Αμερικάνους

Όπως διαβάζουμε στο back cover αυτού του βινυλίου, τον Ιανουάριο του 2024 μέλη των πορτογαλικών συγκροτημάτων Madmess και It Was the Elf συνεργάστηκαν με τον Αμερικανό Dr Space και τον Γαλλο-αμερικανό Jonathan Segel (μέλη αμφότεροι των Øresund Space Collective από τη Δανία), σ’ ένα στούντιο της κεντρικής Πορτογαλίας, καταγράφοντας δύο μέρες ελεύθερου jamming. Και πως, σε κάθε περίπτωση, ό,τι ακούμε στο “Dr Space Mad Elf Mess” [Sound Effect Records, 2026] δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά η αποτύπωση εκείνου ακριβώς του improv jam.
Edgar ντραμς, Sam κιθάρες, Vasco B κιθάρες, Vasco V μπάσο, Jonathan fender rhodes, synth bass, κιθάρες, βιολί, μέλοτρον και Dr Space μέλοτρον, hammond, modular σύνθι, σύνθια γενικότερα και mixing είναι τα άτομα και τα όργανα, που συμμετέχουν σ’ αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα εγγραφή, που αποκλείεται να μην ενδιαφέρει όλους τους φίλους και τις φίλες του space progressive rock.
Κατ’ αρχάς ο Dr Space είναι γνωστή «διαστημική» περσόνα την τελευταία 25ετία, με πάμπολλες συνεργασίες, συμμετοχές σε live, ηχογραφήσεις, παρουσίες σε τεχνικά teams κ.λπ. σε διάφορες χώρες του κόσμου, ακόμη και στην Ελλάδα (άκου Automaton). Επίσης, είναι εγνωσμένης αισθητικής και αξίας τα άλμπουμ του, που περιδιαβαίνουν κλασικά space πλαίσια, έχοντας πάντα ως πρώτιστο γνώρισμα την ισχυρή ροή. Η μουσική, δηλαδή, θα πρέπει να «κυλάει» χωρίς προσκόμματα, να αναπτύσσεται αέναα, να μην εμφανίζει περιοχές, που να μοιάζουν «δύσκολες» ή επιλεκτικά διαχειρίσιμες, έχοντας πρόδηλα λαϊκά χαρακτηριστικά – όπως εκείνα που έκαναν το space rock υπολογίσιμη ροκ αξία στη δεκαετία του ’70. Περιττό, λοιπόν, να πω πως και τα τρία κομμάτια που καταγράφονται εδώ, το 24λεπτο “The mad elves first steps”, το 12λεπτο “Effectual kaos” και το 10λεπτο “Dr Space mad elf mess”, είναι πολύ δυνατά, πολύ καλά διαρθρωμένα, κρατώντας σε διαρκώς στην τσίτα σαν ακροατή, και φανερώνοντας, ασυζητητί, το ταλέντο αυτών των μουσικών, που έχουν τον τρόπο να ανοίγουν τόσο εποικοδομητικές space rock διαδρομές, όπως εμείς... πίνουμε τον καφέ μας. Τόσο απλά.
Επαφή: https://www.soundeffect-records.gr/dr-space-mad-elf-mess-2

Πέμπτη 20 Αυγούστου 2026

RÖDTJUT σκληρό rock από την Σουηδία

Το rock στη Σουηδία ζει και βασιλεύει... τέλος πάντων ζει, και ζει καλά. Τούτο οφείλεται, προφανώς, στη μεγάλη ροκ παράδοση της χώρας, που, από τη δεκαετία του ’60 ήδη, διαμορφώνει ριζωμένες ροκ συνειδήσεις. Δεκάδες, εκατοντάδες, ου μην αλλά και χιλιάδες, συγκροτήματα του rock, κάθε είδους rock (heavy metal, hard rock, progressive rock, psychedelic rock, folk rock κ.λπ.) αναπτύσσουν τις πορείες τους στη σουηδική σκηνή, ηχογραφώντας συνεχώς νέους αξιόλογους δίσκους. Ένα τέτοιο σχετικώς νέο ακόμη σουηδικό γκρουπ είναι και οι Rödtjut, οι οποίοι στον δεύτερο δίσκο τους, που αποκαλείται “Framtiden var bättre förr” (Το μέλλον ήταν καλύτερο πριν) [Sound Effect Records, 2026], ροκάρουν με σκληρό και ουσιαστικό τρόπο.
Κοιτώντας τις φάτσες των Σουηδών στο μέσα μέρος του gatefold βλέπω πως οι άνθρωποι δεν είναι πιτσιρικάδες. Δεν σημαίνει κάτι αρνητικό αυτό – πως rock παίζουν πλέον μόνον οι 50άρηδες (και οι μεγαλύτεροι). Απεναντίας, εγώ, το συγκεκριμένο, το μεταφράζω σε γνώσεις, κατασταλαγμένες απόψεις και εμπειρία. Διαβάζω τα ονόματα των Σουηδών: Fredde Johansson κιθάρα, τραγούδι, Hannes Hansson κιθάρες, Per Helm ντραμς, Per Svensson μπάσο. Δεν τους αναγνωρίζω όλους, αλλά τον Svensson (από Per Svensson Psychedelic Sounds, Cosmic Garden Project και Gold – σχήματα, για τα οποία υπάρχουν ήδη reviews στο blog) τον θυμάμαι καλά, όπως και τους δίσκους του με τα εν λόγω.
Έχουμε λοιπόν, στο “Framtiden var bättre förr”, μια σειρά οκτώ τραγουδιών (τέσσερα + τέσσερα, ανά πλευρά), που κινούνται πιο κοντά στο early seventies hard rock, με ευδιάκριτες prog άκρες σε διάφορα tracks. Στο “Vår tid”, το A4 ας πούμε, που διαθέτει ωραίο φλάουτο (Caspar Svensson) ή στο 9λεπτο επικό instrumental “Efter stormen”, που κλείνει τον δίσκο και στο οποίο ακούμε επιπλέον hammond (Fredrik Askerdal) καθ’ όλη τη διάρκειά του.
Το ύφος των Rödtjut φέρνει στη μνήμη μου διάφορα βρετανικά σχήματα των early 70s (τους T2 για παράδειγμα, ή τους Three Man Army, ή ακόμη και τους πρώιμους Nazareth κάποιες φορές), με τις συνθέσεις τους να είναι καλοδουλεμένες, στρωτές και στιβαρές, δημιουργώντας μία στέρεα ροκ βάση δίχως εκπτώσεις. Ένα τέτοιο χαρακτηριστικό τραγούδι του ύφους των Rödtjut είναι το B3 “Subversiv vals”, δίχως να υπολείπεται σε δύναμη και ουσία κάποιο από τα υπόλοιπα.
Επαφή: https://www.soundeffect-records.gr/r%C3%B6dtjut