ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 751

19/8/2026
Το να σε ενδιαφέρει το «άγνωστο» δεν σημαίνει πως δεν σ’ ενδιαφέρει το «γνωστό». Απλώς δεν γίνεται να γράφεις συνεχώς για τα προφανή – παρότι το τι είναι προφανές και τι όχι σηκώνει κι αυτό συζήτηση στις μέρες μας. Τέλος πάντων στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» ['Ογδοο, 2026], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, τα άγνωστα και παραμελημένα blues πρόσωπα αποτελούν το κυρίως μενού, κι ένα απ’ αυτά είναι και ο πιανίστας Robert McCoy (σελ.92), ο οποίος είχε ξεκινήσει να ηχογραφεί στη δεκαετία του 1930, μετά χάθηκε, για να τον ανακαλύψουν κι αυτόν το 1962, κάπου στην Αλαμπάμα, φέρνοντάς τον και πάλι στο στούντιο. Από τότε προέρχονται οι ηχογραφήσεις που υπάρχουν στο άλμπουμ που φαίνεται.

19/8/2026

Punks not dead…
https://www.youtube.com/watch?v=gsoGKtxHnoE&list=RDgsoGKtxHnoE&start_radio=1

18/8/2026
>>Πρθ: Εθνική επιτυχία η μείωση του δημόσιου χρέους, είναι μια από τις πιο ουσιαστικές κατακτήσεις των Ελληνίδων και των Ελλήνων<<
Φτωχοποιεί τους Έλληνες, με ανελέητη ακρίβεια και δυσβάσταχτους έμμεσους φόρους (άσε τους άμεσους) και επαίρεται... γιατί οι άνθρωποι βουτάνε τα καρότσια, με γεμάτα πράματα, από τις λαϊκές, ενώ ψωνίζεις, και αφήνουν στη θέση τους άδεια. Στην Ομόνοια γίνεται χαμός μου έχουνε πει, αλλά και στη γειτονιά μου δεν πάμε πίσω. Ο κόσμος δεν έχει να φάει, κυριολεκτικά, για να μη μείνουν παραπονούμενοι οι δανειστές. Όποιος νομίζει πως έχουμε βγει απ’ τα μνημόνια ζει σε άλλο πλανήτη.

17/8/2026
Not unlike texas garage punk…
https://www.youtube.com/watch?v=XbutDruQmmQ&list=RDXbutDruQmmQ&start_radio=1

16/8/2026
Έλβις, 49 χρόνια... για να σας προλάβω...

15/8/2026

Πέθανε και ο άνθρωπος, που όμνυε μια ζωή στο "λιγότερο κράτος", τουλάχιστον μέχρι εκείνο να τον... εκδικηθεί, κάποια στιγμή.

15/8/2026

Πέθανε προχθές ο Χρήστος Πριτσαπίδουλας. Παλιός δημοσιογράφος και φίλος εδώ μέσα. Είχε περάσει από πολλές εφημερίδες ο Χρήστος και βασικά από την «Ελευθεροτυπία». Είχαμε, δε, συχνή επαφή, και τελευταία φορά μιλήσαμε στο μέσεντζερ τον Ιούνιο, όταν τον ρώτησα κάτι για ένα πρόσωπο (συμπατριώτη του από το Μεσολόγγι) που μ’ ενδιέφερε. Ο Χρήστος με εκτιμούσε –προφανώς ήταν αμοιβαία η εκτίμηση– σχολίαζε σε διάφορα ποστ μου και πολλές φορές μου έστελνε μηνύματα για πρόσωπα και καταστάσεις του ελληνικού τραγουδιού, τα οποία ήταν για «μεταξύ μας» (όπως μου τόνιζε) και όχι δημοσιεύσιμα. Είχε φάει τη νύχτα με το κουτάλι στα 60s-70s ο Πριτσαπίδουλας κι ήξερε πολλά. Εγώ τα διάβαζα αυτά που μου έγραφε, όπως ακούς τις ιστορίες που σου λέει ένας μεγαλύτερος, και τα επεξεργαζόμουνα με τον δικό μου τρόπο. Τι άλλο; 

Το βασικότερο όλων (για μένα), που δεν γράφτηκε πουθενά. Ο Χρήστος ήταν αρχισυντάκτης στο «Μουσικό Εξπρές», το πρώτο μουσικό περιοδικό που αγόρασα στη ζωή μου, στο τέλος του 1979 (έχω από τότε το δεύτερο τεύχος, με ημερομηνία 16-30 Νοέμβρη 1979 κι από κει είναι το σκανάρισμα). Σνομπάριζα το «Ποπ & Ροκ», το οποίο ελάχιστες φορές αγόρασα (το ξεφύλλιζα βέβαια από φίλους), βαριόμουνα τον «Ήχο» λόγω των σελίδων με τα μηχανήματα, και τη «Μουσική» δεν την είχα ανακαλύψει ακόμη – και κάπως έτσι το «Μουσικό Εξπρές» ήταν το περιοδικό μου. Ο Χρήστος Γιαννακόπουλος (Πριτσαπίδουλας) ήταν φανατικός μουσικόφιλος και ακόμη φίλος του ροκ και του ελληνικού ροκ. Κι ας ήταν κομμουνιστής. (Το επισημαίνω αυτό, επειδή κάποιοι αγαθοί ή κακοπροαίρετοι νομίζουν πως οι κομμουνιστές έφτυναν, συλλήβδην, το ροκ). Εν ειρήνη.

14/8/2026
Μάρω... που έχεις αύριο τη γιορτή σου...
Γιατί διαβάζεις τα βιβλία
κι αδίκως τη ζωή σου τρως;
Δεν σου ’χουν μάθει στα σχολεία
πως είν’ αγέρας ο καιρός;
[ο Πυθαγόρας στο λέει κι άμα στο λέει ο Πυθαγόρας είναι πυθαγόρειος νόμος]
https://www.youtube.com/watch?v=CCxpTHcyAM4&list=RDCCxpTHcyAM4&start_radio=1

14/8/2026
>>Από 1η Σεπτεμβρίου η υποχρεωτική ηλεκτρονική καταχώρηση διαγνωστικών εξετάσεων<<
Ψευτοκυβερνάνε από μακριά, με πλατφόρμες και με sms. Στο πεδίο τα έχουν κάνει παντού σκατά, γιατί τα λεφτά έχουν φαγωθεί και τρώγονται συνεχώς από τους διαχρονικούς οπεκεπέδες. Δεν υπάρχει δίφραγκο... ούτε για ταξί, όπως έλεγε και το τραγούδι. Χώρα μπατίρισσα, με κλέφτες ζάπλουτους. Είναι η μεταπολεμική Ελλάδα των μνημονίων, της υποτέλειας και της πλήρους υποταγής στα πάσης φύσεως συμφέροντα, που αγωνιούν, δήθεν-τάχα, για το καλό μας. Χειρότερη και από τη μεταπολεμική Ελλάδα του ’45.

Ντανιέλ Λόντερ: έφυγε από τη ζωή ένα θρυλικό μοντέλο και ηθοποιός σε ελληνικές ταινίες των 60s-70s – η φωτογράφισή της με φορέματα της Πέπης Σβορώνου, για το περιοδικό «Εικόνες», τον Ιούλιο του 1962

Πριν από μερικές μέρες, στις 12 Αυγούστου, έφυγε από τη ζωή στα 88 της η Ντανιέλ Λόντερ (Danielle Loder). H Λόντερ ήταν μοντέλο και ηθοποιός στα σίξτις-σέβεντις και σίγουρα πολλοί και πολλές θα την θυμούνται από την απολαυστική κομεντί του Βασίλη Γεωργιάδη «Μην ερωτεύεσαι το Σάββατο...» (1962) δίπλα στον Δημήτρη Παπαμιχαήλ ή και από την αστυνομική περιπέτεια «Αναζήτησις...» (1972) του Ερρίκου Ανδρέου, ως φίλη της Έλενας Ναθαναήλ.
Για την Λόντερ έχω γράψει αναλυτικό κείμενο εδώ στο LiFO.gr, τον Σεπτέμβριο του 2024 και σας προτείνω να το (ξανα)δείτε. (https://www.lifo.gr/culture/cinema/ntaniel-lonter-mia-goiteytiki-paroysia-sto-elliniko-sinema-kai-ti-diafimisi-stis). Όμως, και με αφορμή το θλιβερό γεγονός, επανέρχομαι στην περίπτωσή της με κάτι επιπλέον, που έχει την αξία του.

Όταν έγραφα, λοιπόν, εκείνο το πρώτο κείμενο για την Λόντερ είχα αναφερθεί σ’ ένα εξώφυλλό της για το περιοδικό «Εικόνες», στο τεύχος #362, από τις 28 Σεπτεμβρίου 1962, στο οποίο, όμως, δεν υπήρχε κάποια άλλη πληροφορία για την περίπτωσή της – κι έτσι ό,τι είχα γράψει, τότε, προερχόταν από άλλες πηγές. Η Λόντερ, όμως, είχε κάνει κι άλλο εξώφυλλο για τις «Εικόνες» λίγο καιρό νωρίτερα, στις 27 Ιουλίου του ’62 [τεύχος #353], το οποίο βρήκα τυχαία μπροστά μου στο μεσοδιάστημα των δύο άρθρων (του παρόντος κι εκείνου από το ’24).  
Έτσι, σ’ εκείνο το καλοκαιρινό τεύχος των «Εικόνων» η Λόντερ δεν κοσμούσε μόνο το εξώφυλλο του περιοδικού, καθώς στο κεντρικό μέρος του, υπήρχε ένα 4σέλιδο με ωραίες ασπρόμαυρες φωτογραφίες της – με το μοντέλο να παρουσιάζει τα ζωγραφιστά φορέματα της (και ζωγράφου) Πέπης Σβορώνου.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/cinema/ntaniel-lonter-efyge-apo-ti-zoi-ena-thryliko-montelo-kai-ithopoios-se-ellinikes

ALMOST FRIENDS ένα ελληνικό folk / country / americana κομψοτέχνημα

Πίσω από τους Almost Friends συναντάμε την τραγουδίστρια Aggi Vrettou και τον Arturo Barretti επίσης σε φωνή, όπως και σε όλα τα όργανα που ακούγονται – συνθέτης και στιχουργός περαιτέρω των περισσοτέρων σκοπών του άλμπουμ “Again, not again” [Private Pressing, 2026]. Μην παρασύρει το... Arturo Barretti, Έλληνας είναι άνθρωπος και το πραγματικό ονοματεπώνυμό του είναι Κωνσταντίνος Πρωτόπαπας. Ίσως, δε, να τον θυμούνται ορισμένοι και από την παρουσία του σε προγενέστερα σχήματα σαν τους Effigy για παράδειγμα ή τους Chickn.

Η δισκογραφική επανεμφάνιση του Πρωτόπαπα συνδέεται τώρα με κάτι ιδιαίτερο. Μ’ έναν δίσκο που κινείται σε folk / country / americana δρόμους, ακουστικό εν πολλοίς, ο οποίος είναι γραμμένος για ν’ ακούγεται. Εννοώ, πως τοποθετείς το CD στο player, χαλαρώνεις και το ξεχνάς...
Οι Almost Friends –για να συζητάμε για το ντούο– γνωρίζουν πολύ καλά τον χώρο που τους αρέσει να κινούνται. Κάτι που φαίνεται και στις ερμηνείες της Vrettou και στις συνθέσεις, τα λόγια και τα παιξίματα του Barretti. Η ουσία και η απλότητα είναι εκείνα που κυριαρχούν στο “Again, not again”, με τα μπάντζα και κυρίως με τις διαφόρων ειδών κιθάρες να δίνουν ένα πρώτο, ενοργανικό, τόνο, και με τη μόνη διασκευή στον δίσκο, το αριστουργηματικό “Porpoise mouth” από το “Electric Music for the Mind and Body” (1967) των Country Joe & The Fish, να φανερώνει τη βαθειά ποιότητα που διακρίνει τους έλληνες μουσικούς.
Στο “Again, not again” απολαμβάνουμε θαυμάσιες μπαλάντες, σαν την “More or less”, έξοχους folk ύμνους σαν το instrumental “Like everybody else”, σπουδαίες μελοποιήσεις ποιημάτων σαν “To pray or not” της Αγγλίδας Wendy Cope, έξοχες country-folk αφηγήσεις (“Leave me alone”) και γενικώς τραγούδια (“Fishing blues”, “Second life” κ.λπ.), που έχουν τη δύναμη να σε αναγκάζουν να επιστρέφεις πάλι και πάλι, σ’ αυτά, ακούγοντάς τα συνεχώς.
Μπράβο στους Almost Friends γι’ αυτό το κομψοτέχνημα.
Επαφή: https://gusboggar.bandcamp.com/album/again-not-again

ΑΝΝΙΤΑ ΚΟΥΤΣΟΥΒΕΛΗ μία cult περίπτωση από την ιστορία του ελληνικού ροκ – το μοναδικό δισκάκι της από το 1971 επανεκδόθηκε πριν από λίγο καιρό

Παρότι ασχολούμαι μια ζωή με το ελληνικό ροκ, την Αννίτα Κουτσουβέλη ή και Κουτσουβέλλη την αγνοούσα καθ’ όλη τη δεκαετία του ’80. Κανείς δεν έγραφε στα περιοδικά και δεν συζητούσε γι’ αυτήν στα κυκλώματα του δίσκου. Έτσι, θα άκουγα για πρώτη φορά το όνομά της στο μέσο των 90s από ένα φίλο συλλέκτη, ο οποίος την είχε τότε ανακαλύψει ψάχνοντας το μοναδικό 45άρι της από το 1971 – ενώ αρκετοί θα την μαθαίναμε πλέον για τα καλά μόλις το 1996, όταν τα δύο τραγούδια της θα εμφανίζονταν σε μια συλλογή, που θα μοιραζόταν με το περιοδικό «Ποπ & Ροκ». Η συλλογή είχε τίτλο «Διαδρομές 70’s» κι είχε γίνει από τον compiler Άκη Λαδικό, σε συνεργασία με την Lyra.

Η Κουτσουβέλη είχε τυπώσει το δισκάκι της στην Lyra; Περίπου. Κι εννοώ μ’ αυτό πως τα δύο τραγούδια, που με όλη τη θέλησή του επιχειρούσε να τραγουδήσει εκείνο το κορίτσι, είχαν βγει σε ετικέτα Minerva – το τουριστικό label της εταιρείας του Αλέξανδρου Πατσιφά. Γιατί βγήκε εκεί; Για πολλούς και διαφόρους λόγους, και βασικά γιατί οι άνθρωποι της Lyra τότε πίστευαν πως το δισκάκι θα πουλούσε περισσότερο στα... αεροδρόμια, στα λιμάνια, και στα καταστήματα με τουριστικά είδη, εκεί όπου κατέληγαν, κατά το σύνηθες, τα βινύλια της Minerva.
Τι πούλησε, τότε, το δισκάκι; Κατά πάσα πιθανότητα... τίποτα. Και γι’ αυτό, για δυόμισι δεκαετίες κανείς δεν ήξερε κάτι γι’ αυτό. Για τα πάντα, όμως, έρχεται το πλήρωμα του χρόνου, προκειμένου να μαθευτούν και να γίνουν κτήμα περισσοτέρων. Όλα επαναφέρονται στην επικαιρότητα τέλος πάντων, και όλα ντύνονται με μια αίγλη από τους νεότερους (κι εδώ και στο εξωτερικό), που ψάχνουν στο παρελθόν για να βρουν κρυμμένα «διαμάντια», παρότι τις πιο πολλές φορές οι... θησαυροί είναι άνθρακες. Όχι, δεν θα ανακαλυφθούν ποτέ οι χαμένοι Beatles από το Ουζμπεκιστάν ή οι υποτιμημένοι Rolling Stones από την Μαλαισία, απλώς, αν αναφερόμαστε στο χώρο του ελληνικού ροκ, τότε συζητάμε για κάποιες cult περιπτώσεις τύπου Κώστα Κουκουτάρα (https://www.lifo.gr/culture/music/pethane-o-kostas-koykoytaras-enas-cult-rok-tragoydopoios-syggrafeas-kai-poiitis-apo). Εκεί, στο cult, ανήκει και η Αννίτα Κουτσουβέλη.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/annita-koytsoybeli-mia-cult-periptosi-apo-tin-istoria-toy-ellinikoy-rok

ΨΗΧΟΣ αρκτικές ηχοϊστορίες

Ένα τελείως παράξενο και αυτόνομο άλμπουμ έχουμε εδώ, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου είναι ηχογραφημένο στο Siglufjörður της Ισλανδίας 40 χιλιόμετρα από τον Αρκτικό Κύκλο, όπως διαβάζουμε στο μικρό, στρογγυλό αυτοκόλλητο, στη ζελατίνα του CD (μερικές ηχογραφήσεις, πάντως, έχουν γίνει και στην Αθήνα).

Οι βασικοί άνθρωποι που κρύβονται πίσω από το “Nine Lessons in Listening” [Είσοδος Κινδύνου, 2026] είναι οι Ψήχος (Ψύχος & Ήχος), που μάλλον αποτελούνται από την Lydia, που έκανε τις ηχογραφήσεις (2020-25), την μείξη και το artwork του CD και τον Vangelis Felonis, που έκανε το mastering, με τις επιπρόσθετες φωνές και τους ήχους να ανήκουν στους/στις Giannis Arelakis, Iris Asimakopoulou, Athens Conservatoire students, Haust, Rusty και Voces Thules, όπως διαβάζουμε στο μέσα μέρος του digipak.
Πρόκειται για μία κλασική περίπτωση πειραματικού άλμπουμ, που θυμίζει παλαιά musique concrète, και όσο και αν ορισμένοι από εμάς μπορεί να ανακαλέσουν κάτι από το “Eskimo” (1979) των Residents, στην πράξη οι επιρροές των Ψήχος, όπως οι ίδιοι τις αναφέρουν στο bandcamp τους, έχουν να κάνουν με τους ηχοπεριπάτους της sound ecologist Hildegard Westerkamp, ​​τις δουλειές (ηχητικές και άλλες) του Bernie Krause (Beaver & Krause) και ακόμη με την ακρόαση του 3LP “Kankyō Ongaku (Japanese Ambient, Environmental & New Age Music 1980-1990)”, που είχε κυκλοφορήσει από την Light in the Attic το 2019.
Τέλος πάντων αυτό που ακούμε στο “Nine Lessons in Listening” είναι οπωσδήποτε αλλόκοτο, αλλά τούτο δεν σημαίνει πως δεν αρθρώνεται, μέσω των επιμέρους (εννέα) θεμάτων, μια ιστορία, που καταγράφεται ηχητικά βεβαίως, αφήνοντας στον ακροατή τη δυνατότητα να πλάσει εκείνος όλα τα επιμέρους, βάζοντάς τα σε μια σειρά, ή μάλλον σε διαφορετικές σειρές, οριοθετώντας τους δικούς του παράλληλους κόσμους. Αρκτικούς ή άλλους... Ενδιαφέροντα είναι όλα τούτα, δεν το συζητώ, αλλά πάντα, σε τέτοιες περιπτώσεις, θα αναμένεις και άλλα, μελλοντικά, κομμάτια από το παζλ, ώστε να μπορέσεις να συμπληρώσεις τη μεγάλη εικόνα.
Επαφή: https://eisodoskindynou.bandcamp.com/album/nine-lessons-in-listening

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 750

14/8/2026
Η «Θεοκωμωδία» του Ζωρζ Πιλαλί είναι ένας από τους λίγους ρεμπετομπλούζ δίσκους που κυκλοφόρησαν ποτέ στη χώρα και γι’ αυτό έχει τη δική του θέση στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που βρίσκεται τώρα στα βιβλιοπωλεία

14/8/2026
Σέρτζιο Εντρίγκο
https://www.youtube.com/watch?v=tWjoPLHjin4&list=RDtWjoPLHjin4&start_radio=1

13/8/2026
Αν εσύ,
αφού αγάπησες μάταια
δεν θέλεις πια να αγαπάς κανέναν
γιατί με ξεχνάς κι εσύ;
Αν εσύ,
δεν θέλεις πια να αγαπάς κανέναν
έλα και κράτα το χέρι
που κάποτε σε έδενε μαζί μου
τα δάκρυα που έχυσα για σένα
είναι δάκρυα αγάπης
Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ και θα σ’ αγαπώ
θα σ’ αγαπώ απελπισμένα
όσο ο κόσμος έχει ζωή
όσο ο ήλιος έχει φως
όσο ζω
γιατί θέλω να σε έχω μόνο για μένα
πάντα, πάντα, πάντα
μόνο για μένα
Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ και θα σ’ αγαπώ
θα σ’ αγαπώ απελπισμένα
όσο ο κόσμος έχει ζωή
όσο ο ήλιος έχει φως
θα σ’ αγαπώ απελπισμένα
Σ’ αγαπώ και θα σ’ αγαπώ
Σ’ αγαπώ και θα σ’ αγαπώ
(1963)
T'amo e t'amerò 45 giri originale 1° Versione Peppino Gagliardi
https://www.youtube.com/watch?v=GcKzLxzrUQ4&list=RDGcKzLxzrUQ4&start_radio=1

13/8/2026
Επί κωλοχανείου Μπατίστα - προεπαναστατική Κούβα - πριν τα σαρώσουν όλα οι μπαρμπούδος.. Το crazy love από το αριστούργημα του Μιχαήλ Καλατόζωφ...
https://www.youtube.com/watch?v=Er6_MEmh4vI

12/8/2026
Τι διακοπές μωρέ και μ@λακίες καλοκαιριάτικα. Εμείς διακοπάρουμε, όταν εσείς δουλεύετε...

LÜÜP το “Meadow Rituals” ξανά στη γύρα μετά από 15 χρόνια

Δεκαπέντε χρόνια μετά ρίχνουμε ξανά στο player το “Meadow Rituals” των Lüüp, που είχε κυκλοφορήσει για πρώτη φορά το 2011. Όχι, όμως, στην original εκδοχή του, αλλά στην πιο νέα εντυπωσιακή και οπωσδήποτε... μεταλλαγμένη, που κυκλοφορεί τώρα (2026) από την Tadoma Records. Λέμε για μία κασετίνα τριών(!) CD, η οποία περιλαμβάνει: πρώτον, το κανονικό αυθεντικό άλμπουμ, αλλά με νέο mastering (οι David Svedmyr και Alexander Pierre δούλεψαν γι’ αυτό, στο Örnsbergs musikstudio της Στοκχόλμης), δεύτερον, ζωντανές παρουσιάσεις του “Meadow Rituals” στο Six D.O.G.S τον Φεβρουάριο του 2013 και στο KET τον Μάρτιο του 2016 και τρίτον, μια σειρά από remixes των πρωτότυπων συνθέσεων από διάφορα πρόσωπα. Κοντολογίς, έχουμε να κάνουμε με μία εορταστική κυκλοφορία, που επαναφέρει στην επικαιρότητα ένα από τα πολύ ενδιαφέροντα ελληνικά άλμπουμ των πρώτων χρόνων των 10s. Όπως είχα γράψει για το “Meadow Rituals” τον Ιανουάριο του 2012:
Μετά από το “Distress Signal Code” [Musea, 2008] οι Lüüp επανέρχονται μ’ ένα νέο άλμπουμ (LP/CD), που έχει τίτλο “Meadow Rituals” και που κυκλοφορεί από την αμερικανική Experimedia Sound Objects (έδρα το Kent του Ohio). Επεκτείνοντας την ambient-folk προβληματική εκείνου του πρώτου δίσκου, το συγκρότημα –κατ’ ουσίαν μία στούντιο ομάδα επικεφαλής της οποίας βρίσκεται ο φλαουτίστας Στέλιος Ρωμαλιάδης– ξεχύνεται προς έναν κάπως μυστικιστικό ηχητικό κόσμο, παρουσιάζοντας ένα έργο σύγχρονης μουσικής, με σαφή μελωδικά στηρίγματα, τα οποία φέρουν εις πέρας, κατά πρώτον, τα πνευστά και εν συνεχεία τα έγχορδα. Σαξόφωνα (David Jackson, o saxman των Van der Graaf Generator), bassoon (Γεωργία Σμέρου), cor anglais, oboe (Γεωργία Κωνσταντοπούλου), φλάουτο (Στέλιος Ρωμαλιάδης, Lisa Isaksson – γνωστή μας και από τους Σουηδούς Lisa O Piu), τσέλο (Φωτεινή Καλλιανού, Elsa Kundig), βιόλα (Φώτης Σιώτας), βιολί (Παύλος Μιχαηλίδης) και βεβαίως κιθάρες (Λευτέρης Μουμτζής, Αλέξης Μπόλπασης), μπάσο (Κατερίνα Παπαχρήστου) και σ’ ένα κομμάτι ντραμς (Νίκος Παπαναγιώτου) ακούγονται, όλα τούτα τα όργανα, σε προσεγμένες ενορχηστρώσεις και με στόχο πάντα ένα φυσικό-παγανιστικό προορισμό, που μπορεί να γειτνιάζει ακόμη και με το new age. Εν αντιθέσει, όμως, με τα συνήθη αποβουτυρωμένα αιθέρια συνθέματα, οι μουσικές του Ρωμαλιάδη εμφανίζουν μιαν αφηγηματική γλαφυρότητα, που, σε συνδυασμό με τη στοιχειωτική αρχαιοπρέπειά τους, τις κατατάσσει αυτομάτως κάπου αλλού. Εν ολίγοις; Ένα απολύτως ιδιαίτερο άκουσμα.

Ξανάκουσα τη νέα ανανεωμένη εκδοχή του “Meadow Rituals”, από το πρόσφατο τριπλό CD, και τονίζω, καθαρά, πως το άκουσμα παραμένει απολύτως λειτουργικό, χωρίς κανένα ίχνος από τη σκόνη του χρόνου «επάνω του». Ίσα-ίσα, αυτοί οι ήχοι παραμένουν εν κινήσει και σήμερα, «εκμεταλλευόμενοι» την ανάγκη για αποσύνδεση από τον ψηφιακό κόσμο, όπως και για αποσυμπίεση από τα βάρη της καθημερινότητας, σε συνδυασμό, πάντα, με τις «εσωτερικές» απαιτήσεις για ενατένιση, «ενδοεπικοινωνία» και διαλογισμό.
Όσον αφορά, τώρα, το δεύτερο CD και κατ’ αρχάς το live στο Six D.O.G.S., στις 7 Φεβρουαρίου 2013, σημειώνω τη line-up (Lisa Isaksson φωνή, ακουστική κιθάρα, φλάουτο, Lefteris Moumtzis φωνή, ακουστική κιθάρα, fx, λούπες, Sofia Efkleidou τσέλο, λούπες, David Svedmyr 12χορδη κιθάρα, Stelios Romaliadis φλάουτο, fx, λούπες) τονίζοντας, περαιτέρω, την υποβλητικότητα της εγγραφής (άψογη η εκδοχή του “Taurokathapsia”), ενώ στο live στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων, στις 18 Μαρτίου 2016, με τις παρουσίες των Anna Linardou φωνή, Sofia Sarri φωνή, Sofia Efkleidou τσέλο, λούπες, Giorgos Varoutas ακουστική κιθάρα, fx, πλήκτρα και Stelios Romaliadis φλάουτο, fx, λούπες, το φωνητικό κομμάτι των συνθέσεων τοποθετείται σε μια ακόμη πιο ισχυρή βάση (“Spiraling”).
Τέλος, στο τρίτο CD με τα remixes σημειώνω τις τέσσερις εκδοχές του “Spiraling” (Aaron Martin, Field Rotation, Billy Gomberg Literal, Dictionary of Ghosts), όπως και τις επίσης τέσσερις του “Cream sky” (Hummingbird, Dag Rosenqvist/Jasper TX, Οffthesky και ξανά Hummingbird), μέσω των οποίων διαφαίνεται (και) η λειτουργία της συγκεκριμένης διαδικασίας, που μοιάζει κάπως με... ψιλοβελονιά ορισμένες φορές και με γερό... φοδράρισμα κάποιες άλλες.

https://www.youtube.com/watch?v=8HvmVbsr65I

Επαφή: https://tadomarecords.bandcamp.com/album/l-p-meadow-rituals-3cd-expanded-edition

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 749

12/8/2026
“Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο” [Όγδοο, 2026]. 

Ευχαριστώ πολύ την Ελένη Αννίνου design για την άψογη δουλειά. Υπάρχει και βίντεο με το ξεφύλλισμα του βιβλίου στο λινκ...
https://www.facebook.com/eleni.anninou.design/posts/pfbid02kGbG7GrTGGJ8ajiKKoziQA6u4ERTcTBL7A184xHEsnvp4N7VCiHtfBre3htm9YGDl

11/8/2026
1988... και '89 και '90. The Triffids – Kelly’s blues…
https://www.youtube.com/watch?v=pZKTAK12U0Q&list=RDpZKTAK12U0Q&start_radio=1

10/8/2026
Δεν αγόρασα ποτέ κανένα βιβλίο του Ράμφου και του Ζουράρι. Ακόμη και όταν τα βρίσκω μπροστά μου, στις ντάνες με τα «1 ευρώ», τα θεωρώ «πεταμένα λεφτά». (Πρέπει να έχω, όμως, κάπου, τον «αυνανισμό» του πατέρα Ζουράρι). Αντιθέτως έχω βιβλία άλλων νεο-ορθοδόξων. Του Μοσκώφ, του Νέλλα και εννοείται του Γιανναρά, που μπορεί να ήταν και αυτός (σαν τον Ράμφο) σφοδρός αντικομμουνιστής, αλλά ήταν ταυτοχρόνως και εχθρός της συστημικής δεξιάς (διάβαζε ξεπουλημένης) και του «ανήκωμεν εις την Δύσιν». Είχε δηλαδή ασυζητητί ενδιαφέρουσες διαστάσεις, σε σχέση με τον ακραία συστημικό συνοδοιπόρο του.

10/8/2026
Διάφορα φιλελέ φασιστόμουτρα, που έχουν πάρει χαμπάρι τον Καλογερόπουλο από τη «Λούφα και Παραλλαγή», την οποία μπορούν να δουν (μέχρι εκεί είναι ικανά) μόνο σαν κωμωδία του «παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου» (δηλαδή φούτσες μπλε), εντάσσοντάς την περαιτέρω στο γνωστό γελοίο κόνσεπτ πως «η χούντα δεν ήταν και τόσο κακιά τελικά», σιχαίνονται λαϊκές ταινίες τύπου «Μάθε παιδί μου γράμματα», που συνδέθηκαν με την απενοχοποίηση του μισού ελληνικού πληθυσμού, την οποία επέβαλε, με το έτσι θέλω, ο Αντρέας στην αρχή της δεκαετίας του ’80. Μην τους πεις για ’κείνον τον Καλογερόπουλο, γιατί τότε θα πέσουν να σε φάνε.

MΙΛΤΟΣ ΜΠΟΥΜΗΣ λαούτο και αυτοσχεδιασμοί

Ο Μίλτος Μπούμης (Miltos Boumis) είναι λαουτιέρης, συνθέτης και αυτοσχεδιαστής και το “Echoes of Journey” [Private Pressing, 2026] είναι ένα πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ του, έξι δικών του συνθέσεων, ηχογραφημένων ζωντανά στο Elsden Studio του Λονδίνου, τον Σεπτέμβριο του ’25. Στο CD αυτό (ένα απλό και λειτουργικό digipak) τον Μπούμη, που χειρίζεται λαούτο φυσικά, συνοδεύουν η Holly Reinhardt κοντραμπάσο και ο Demi Garcia Sàbat κρουστά. 

Έχουμε, λοιπόν, ένα πολύ «σφιχτό» σχήμα, ένα αυστηρό τρίο, που όμως είναι τόσο περίτεχνα αναπτυγμένο, ώστε να ακούγεται πλουσιότερο, κάτι που οφείλεται στις τεχνικές και τα λιτά τερτίπια (live looping, ambient textures) που χρησιμοποιούνται στην εγγραφή, ανεβάζοντάς την σε άλλα επίπεδα. Φυσικά, μέσα σ’ αυτό το πλέγμα έντονη παρουσία έχει ο αυτοσχεδιασμός και βεβαίως ο πειραματισμός πάνω σε διαστάσεις της κρητικής μουσικής παράδοσης, προσδίδοντας στο “Echoes of Journey” την σαφή... ιδιοφωνία του.
Επίσης να επισημανθεί πως όλα τα tracks του δίσκου ανταποκρίνονται σε κάτι νοητό, που θέλει να μας παρουσιάσει ο Μπούμης, το οποίο χαρακτηρίζεται από εσωτερική συνοχή και αδιάσπαστη ενότητα. Όλες οι συνθέσεις μοιάζει να ξεπετάγονται η μία μέσα από την άλλη, με το ηχογράφημα να κορυφώνεται στα τρία τελευταία (από τα έξι συνολικώς) κομμάτια. Τα “Echo IV / Allegro”, “Echo V / Daily grind” και “Echo VI / Until they break” δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για το ταλέντο του Μπούμη και των συνεργατών του, όπως και για την αξία αυτού του σεμνού αλλά απολύτως ουσιαστικού δίσκου.
Επαφή: https://miltosboumis.bandcamp.com/album/echoes-of-a-journey

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 748

10/8/2026
Paul Oliver “Conversation with the Blues” (1965) – ένα από τα βιβλία που με βοήθησαν να γράψω το “Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο” [Όγδοο, 2026]. Διαφορετικό από την «Ιστορία του Blues», που είχε κυκλοφορήσει και στα ελληνικά.

9/8/2026
– Με τον παππού σου τι σχέσεις έχεις; 
– Έχει πεθάνει.
– Πού;
– Στη Μακρόνησο. Εγώ δεν τονε πρόλαβα καθόλου.
– Καλώς.

9/8/2026
Είχα δει ξανά τους «Ιππείς της Πύλου» πριν από μερικά χρόνια και θαύμασα, για μια ακόμη φορά, το λαϊκό σουρεαλιστικό πνεύμα του Νίκου Καλογερόπουλου (RIP). Πιστεύω πως μόνο αυτός και ο συμπατριώτης του Θόδωρος Μαραγκός (αμφότεροι από τα Φιλιατρά) έχουν κάνει τόσο αφινιασμένες και αναπτερωτικές λαϊκές ταινίες, απ’ αυτές που έχει ανάγκη ο ελληνικός κινηματογράφος – αλλά δεν ξέρει να τις κάνει.

[τον έβλεπα συνέχεια παλιά στην Καισαριανή, τον Καλογερόπουλο, αλλά δεν έτυχε να του μιλήσω ποτέ – μου αρκούσε που μπαίναμε στο ίδιο λεωφορείο]

8/8/2026
Francesco Guccini (14 June 1940 – 6 August 2026). Μια μεγάλη απώλεια για το τραγούδι της Ιταλίας. Αξίζει να δείτε και το ποστ από το δισκορυχείον στα σχόλια, με την ελληνική σύνδεση, στο λινκ.
https://diskoryxeion.blogspot.com/2024/01/francesco-guccini-2023.html
>>Ο Γκουτσίνι ήταν ένας αριστερός και αντιφασίστας διανοούμενος, κοντά στο πνεύμα των κομμουνιστικών και σοσιαλιστικών παραδόσεων της ιταλικής αριστεράς, αλλά ανεξάρτητος από οποιοδήποτε πολιτικό κόμμα. Υποστήριζε την κοινωνική δικαιοσύνη, τα δικαιώματα των εργαζομένων, τον κοσμικό χαρακτήρα, τις πολιτικές ελευθερίες και την αντίσταση στον αυταρχισμό. Η κοσμοθεωρία του διαμορφώθηκε από τη μνήμη της Ιταλικής Αντίστασης, την μεταπολεμική αριστερή κουλτούρα της Εμίλια-Ρομάνια και τα κοινωνικά κινήματα των τελών της δεκαετίας του '60. Τα τραγούδια του συχνά επέκριναν τον φασισμό, την ανισότητα, την υποκρισία, τον καταναλωτισμό και την κατάχρηση εξουσίας.<<

νέα ελληνικά άλμπουμ που προσεγγίζουν την παράδοση από διαφορετικές θέσεις – είναι οι δίσκοι των Στέλιου Πετράκη, Θοδωρή Κοτονιά, Βασίλη Κώστα και Γιώργου Μπερερή

Πάντα η παράδοση, δηλαδή οι δημοτικές-λαϊκές μελωδίες και τα τραγούδια, επηρέαζαν τους νεότερους μουσικούς. Και το ’60 συνέβαινε αυτό, και το ’90, και σήμερα. Ιδίως στις μέρες μας η «επιστροφή στις ρίζες», όπως διαχέεται αυτή στα καλοκαιρινά πανηγύρια και τις συναυλίες, δίνει συνεχή τροφή στη δημιουργία, με νέες προσεγγίσεις σε όλων των ειδών τα πλαίσια. Από τα τζαζ έως και τα περισσότερο λαϊκά...

Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/nea-ellinika-almpoym-poy-proseggizoyn-tin-paradosi-apo-diaforetikes-theseis

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 747

8/8/2026
>>Όπως σημειώνει ο Paul Oliver στο «Conversation with the Blues»... «ο Mance Lipscomb είναι ένας άνθρωπος με μεγάλη αξιοπρέπεια και φυσική καλλιέργεια, μια πραγματική κιβωτός για το blues, τις μπαλάντες και τα διάφορα άλλα τραγούδια για περισσότερο από μισό αιώνα, παραμένοντας άτρωτος από τη σκληρή και άκαρπη ζωή του ως εργάτης αγροκτήματος. Έχει πολλά εγγόνια, τα οποία μεγάλωσε με την υπομονετική, σαν μάνα, σύζυγό του και τα έσοδα από αυτή την καθυστερημένη φήμη του, τα διέθεσε για να τους χτίσει ένα καλύτερο σπίτι».<<

Ο Mance Lipscomb,. μία από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις του blues revival, στις σελίδες 86-89, στο "Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο" [Όγδοο, 2026], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία.

8/8/2026
Το 1980 δεν έγραφε κανένας για τον Δημήτρη Ξανθάκη, όταν έσκιζε, τώρα, επειδή πέθανε, γράψανε και τα πιο μέινστριμ μίντια. Δεν υπάρχει πλέον τίποτα περιφρουρημένο, τίποτα «δικό μας», υπάρχει μόνο η ανάγκη για αδυσώπητη παραγωγή "περιεχομένου" και πάνω σ’ αυτή τη βάση όλοι γράφουν για τα πάντα. Κι ας μην έχουν ούτε μια τυπική σχέση μ’ αυτά τα θέματα, κι ας μην ξέρουν ούτε πού παν τα τέσσερα... Ok, κανένα πρόβλημα, απλώς το επισημαίνω.
https://www.youtube.com/watch?v=YUFSQDWfZ0M

7/8/2026
Ένα από τα πιο παλιά, τα πιο ιστορικά και σίγουρα ένα από τα συγκλονιστικά άλμπουμ της μαύρης αναβίωσης του blues, που κυκλοφόρησαν ποτέ – ηχογραφημένο τον Σεπτέμβρη του 1956 στην Ατλάντα από τον παροπλισμένο και πάμφτωχο θρύλο Blind Willie McTell. Είχα πάθει σοκ, όταν είχα ακούσει για πρώτη φορά αυτό το άλμπουμ, που το είχα βρει κάποτε μπροστά μου σε CD. Το πάθος στις ερμηνείες του McTell και τα παιξίματά του στην 12χορδη είναι απίστευτα (όσο απίστευτο είναι το “The dyin’ crapshooter’s blues”, που περιγράφει μ’ έναν τρόπο κρυφά ποιητικό τη ζωή και το θάνατο ενός χαμερπούς τζογαδόρου). Γράφω διάφορα γι’ αυτό το άλμπουμ στις σελίδες 98-99 του «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία.

6/8/2026
Της Μεταμορφώσεως σήμερα. Φεστιβάλ Ελαφρού Τραγουδιού Θεσσαλονίκης 1965…
https://www.youtube.com/watch?v=_riVXLVUq6I&list=RD_riVXLVUq6I&start_radio=1

CLAIRVOYANCE improv από την Ιταλία

Οι Clairvoyance είναι ένα improv-trio, που προέρχεται από την Ιταλία και το οποίο αποτελούν καταξιωμένοι αυτοσχεδιαστές, όπως είναι ο σοπρανίστας Gianni Mimmo, η πιανίστρια Silvia Corda και ο κοντραμπασίστας Adriano Orrù. Τους μουσικούς αυτούς, σαν τρίο, τους έχουμε παρακολουθήσει κι άλλες φορές στο δισκορυχείον, κατ’ αρχάς στην παρθενική δισκογραφική πρότασή τους, το φερώνυμο άλμπουμ τους στην Amirani το 2018, όπως και στο δεύτερο CD τους, το “Transient”, στην ίδια εταιρεία το 2022.
Λέμε, λοιπόν, για ένα σχήμα με μια ιστορία πίσω του, δοκιμασμένο προφανώς και στα live – καθότι με improv σχήμα έχουμε να κάνουμε και άρα το live, είτε στο στούντιο είτε στο πάλκο, είναι εκ των ων ουκ άνευ. Όπως λέει κι ένας γνωστός αφορισμός για την αυτοσχεδιαστική μουσική, αυτή υπάρχει μόνο στο μεσοδιάστημα δύο ανυπαρξιών. Πριν δημιουργηθεί δεν υπάρχει, ενώ και αφού δημιουργηθεί πάλι δεν υπάρχει. Καταγράφεται όμως εν τω γεννάσθαι, τη στιγμή που δημιουργείται, και αυτό αποτυπώνεται, κάθε φορά, στη δισκογραφία.

Επί του παρόντος, στο άλμπουμ “Chapters of a Day” [Rosebud Relevant, 2026], οι Mimmo, Corda και Orrù ηχογραφούνται ζωντανά στο Auditorium Fondazione Piacenza-Vigevano, στις 22 Φεβρουαρίου 2025, διοχετεύοντας στην παράστασή τους πάθος, δημιουργικότητα και βεβαίως εφευρετικότητα. Το αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας τους συνοψίζεται σε τρία tracks, στo 17λεπτo “As pages drift”, το 27λεπτο “Chapters of a day” και το 8λεπτο “After the stirring”, κομμάτια που, όχι σπάνια, ακούγονται σαν συνθέσεις, καθότι το επίπεδο επικοινωνίας των τριών αυτοσχεδιαστών είναι δεδομένο – με το λυρικό στοιχείο να συνυπάρχει, αβίαστα, με την ένταση, τον (λελογισμένο) θόρυβο και την ελευθερία. Είτε στην ομαδική κατάδειξη, είτε στις συνομιλίες ανά δύο, είτε στις σόλο στιγμές οι Clairvoyance δεν χάνουν ποτέ το μέτρο και κυρίως το ρυθμό, που οφείλει να έχει μία ζωντανή παράσταση, εκμεταλλευόμενοι, συν τοις άλλοις, και την ιδιαίτερη ακουστική του χώρου, που είναι, αν θέλετε, ο τέταρτος (αόρατος) και εξίσου καθοριστικός οργανοπαίκτης.
Επαφή: https://www.rosebudrelevant.com/record/chapters-of-a-day

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 746

6/8/2026
Ο Δημήτρης Πουλικάκος αποδεδειγμένα είναι ο πρώτος που λέει πως το «ελληνικό blues» είναι το ρεμπέτικο, ήδη από το 1971 – ασχέτως αν υπάρχουν άλλοι, που μπορεί να το συζητούσαν νωρίτερα ακόμη. Λεπτομέρειες στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία.

4/8/2026

Βασικά περιμένω τώρα μελέτες που να λένε πως τα πράγματα δεν είναι και τόσο άσχημα στην Αττική και πως τα πάνω από 700-800 χιλιάδες στρέμματα που έχουν καεί επί... επταετίας δεν έχουν επιβαρύνει υπέρμετρα τον αέρα, το νερό και το χώμα, τα οποία έχουν τον τρόπο να ανακάμπτουν ως άλλοι φοίνικες (τα μυθικά πουλιά, εννοώ, που αναγεννιούνταν από τις στάχτες τους).

4/8/2026
Αυτός που κηδεύεται σήμερα ήταν υπουργός εθνικής αμύνης, τον Φλεβάρη του 1991, όταν το στρατιωτικό c-130 έπεσε στο όρος Όθρυς, στέλνοντας στον τάφο 63 αεροπόρους (σμηνίτες, αξιωματικούς και άλλους). Ακόμη και σήμερα το πλήρες επίσημο πόρισμα παραμένει μυστικό, καθώς θεωρήθηκε στρατιωτικό απόρρητο, και κανείς δεν ξέρει όλες τις λεπτομέρειες του συγκλονιστικού συμβάντος (ψάχνανε το αεροπλάνο τρία μερόνυχτα υπενθυμίζω). Στη δική μου συνείδηση εκείνο που συνέβη στον Όθρυ το 1991 δεν διαφέρει από ’κείνο που συνέβη στα Τέμπη το 2023 – με τους 63 νεκρούς να παραμένουν έως και σήμερα αδικαίωτοι.

4/8/2026
Ο Scrapper Blackwell, γνωστός και από το φημισμένο ντούο των 20s-30s Leroy Carr-Scrapper Blackwell υπήρξε μία από τις πιο μεγάλες ανακαλύψεις της μαύρης αναβίωσης. Έξοχος κιθαρίστας και τραγουδοποιός γενικότερα, ο Blackwell αντιμετώπισε διάφορα προβλήματα στη ζωή του, έχοντας περαιτέρω άδοξο τέλος – καθώς δολοφονήθηκε, τρία χρόνια μετά από την επανεμφάνισή του, το 1962.

Στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] γράφω διάφορα για την περίπτωσή του στις σελίδες 25-28.

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ-ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ-ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ τρεις απώλειες από το χώρο του ελληνικού τραγουδιού και της μουσικής με τεράστια σημασία

Υπάρχει μια αντίληψη πως εκείνο που αποκαλούμε «απώλειες» είναι κάτι μετα-νεωτερικό, που σχετίζεται απαρέγκλιτα με την ψηφιακή εποχή. Και κάπως έτσι οι απώλειες, στις μέρες μας, έχουν ενδυθεί σημασίες που τις υπερβαίνουν. Δηλαδή πάνω από τις απώλειες τοποθετούνται όλα εκείνα που συμπαρασύρονται εξ αιτίας αυτών, ξεκινώντας από την αθεράπευτη νοσταλγία για τα χρόνια που έφυγαν και καταλήγοντας στο ότι ζούμε, πλέον, σε αντι-ηρωικές εποχές. Το θέμα είναι σύνθετο και τα συμπεράσματα δεν είναι πάντα εύκολο, για να εξαχθούν. Ένα θα πω από την αρχή. Πως πάντα οι απώλειες σηματοδοτούσαν ευρύτερα, κινητοποιώντας την κοινωνία.
Ήμουν παιδί και θυμάμαι, καθαρά, τον πάνδημο θρήνο, όταν πέθανε ο Νίκος Ξυλούρης τον Φλεβάρη του 1980, ενώ το ίδιο θα συνέβαινε λίγο πιο μετά, τον Σεπτέμβρη του ’82, με τον θάνατο του Μάνου Λοΐζου, μα και τον Γενάρη του ’84 με τον χαμό του Βασίλη Τσιτσάνη. Για να μην γράψω για την απώλεια του Μάνου Χατζιδάκι τον Ιούνη του ’94. Όλες αυτές οι απώλειες και δεκάδες-εκατοντάδες άλλες συνέβησαν στην προ-ίντερνετ εποχή και αντιμετωπίστηκαν σαν μεγάλα, σαν τεράστια γεγονότα. Και αναφέρομαι μόνο στις μουσικές απώλειες και όχι στις ευρύτερες. Γιατί το ίδιο θα συνέβαινε και με τις απώλειες της Έλλης Λαμπέτη, του Μάνου Κατράκη, του Γιάννη Τσαρούχη, της Τζένης Καρέζη ή της Αλίκης Βουγιουκλάκη, όλες ιστορικά τοποθετημένες στον αναλογικό κόσμο.
Άρα λοιπόν η «απώλεια» ενός μεγέθους είναι κάτι που, πάντα, θα σημαδεύει ή και θα συνταράσσει το πλατύ κοινό. Απλώς, στις μέρες μας, ο λόγος που γίνεται για τις απώλειες, αυτό το φαινόμενο των obituaries, διογκώνεται εξαιτίας της ίδιας της διόγκωσης των μέσων επικοινωνίας (περισσότερα τηλεοπτικά κανάλια, περισσότεροι ραδιοφωνικοί σταθμοί), των εφημερίδων και των περιοδικών, των απειράριθμων σάιτ, των σόσιαλ μίντια και της συνακόλουθης ενημερωτικής αδηφαγίας. Συνεπώς, το γεγονός μιας απώλειας μετατοπίζεται, ευθέως, στο ζήτημα της διαχείρισής της. Αυτό, ναι, είναι ένα θέμα, που έχει ένα νόημα να μας απασχολεί.

Την 20ετία που κυκλοφορεί η LiFO συνέβησαν εκατοντάδες απώλειες σημαντικών και πολύ σημαντικών καλλιτεχνών από κάθε χώρο. Κάτι, σε γενικές γραμμές, φυσιολογικό. Υπάρχουν, όμως, τρεις απώλειες, που συμπτωματικά αφορούν και οι τρεις τον χώρο της μουσικής, που «μίλησαν» διαφορετικά στις ψυχές και τις συνειδήσεις των ανθρώπων. Και αυτό έχει να κάνει με την ίδια τη φύση και τη δύναμη της μουσικής, με την ικανότητά της, δηλαδή, να κινητοποιεί τα πλήθη –τις μάζες όπως λέγαμε παλαιότερα–, μέσω ενός μηχανισμού που έχει να κάνει με τον εσωτερικό κόσμο του ακροατή, ναι μεν αδιευκρίνιστου και ανεξήγητου στη βάση του, αλλά σε κάθε περίπτωση συντριπτικού όσον αφορά τα αποτελέσματά του. Τρία ονόματα θα με απασχολήσουν σ’ αυτό το κείμενο των «απωλειών» της 20ετίας της LiFO –ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου και ο Διονύσης Σαββόπουλος– και ήρθαν, και τα τρία, κατ’ ευθείαν στο μυαλό μου, όταν θέλησα να σκεφτώ τρεις μεγάλες καλλιτεχνικές απώλειες του συγκεκριμένου διαστήματος, διευκρινίζοντας, συγχρόνως, πως τα ονόματα δεν τα τοποθετώ σε αξιολογική σειρά παρά μόνο σε αλφαβητική, προκειμένου να αποφύγω οποιαδήποτε άλλη ανοίκεια κατάταξη.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/treis-simantikoi-ellines-moysikoi-treis-megales-apoleies