Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα anadolu. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα anadolu. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2026

COMACOZER & CONGULUS αυστραλοί και τούρκοι με hard και space αναφορές σ’ ένα split LP

Ένα split LP έχουμε εδώ, μια κυκλοφορία της Sound Effect, που αφορά δύο συγκροτήματα – με την πρώτη πλευρά να αποκαλείται “ Psychikos / Reverberations Vol. 2” και να αφορά τους Αυστραλούς (από το Σίδνεϊ) Comacozer και με την δεύτερη να τιτλοφορείται “Sanri” και να αφορά τους Τούρκους (από την Κωνσταντινούπολη) Congulus.
Οι Comacozer είναι μία τριπλέτα (Rick κιθάρες, Rich μπάσο, Andrew κρουστά), η οποία καταγράφεται σε τρία tracks, που έχουν τίτλους “Kairos”, “Aion” και “Chronos”. Προφανώς λέμε για κομμάτια στα οποία κυριαρχεί η κιθάρα, η οποία αναπτύσσεται αέναα, κινούμενη σε eastern και κάποιες φορές σε noisy διαδρομές – κάτι που χοντρικά συμβαίνει, με τις όποιες ρυθμικές διαφοροποιήσεις, και με τα τρία tracks της πρώτης πλευράς. Προσωπικά ανακάλεσα εδώ τους Αμερικανούς Terry Brooks & Strange και άλλες μπάντες του psychedelic-space-hard rock (τους Hawkwind π.χ. στο “Aion”), και η αλήθεια είναι πως οι Comacozer τα καταφέρνουν πολύ καλά σ’ αυτό που κάνουν, δημιουργώντας σε... ποσότητες και το «χάσιμο» και την έκσταση (στο 10λεπτο “Chronos”).
Για τους Congulus γράψαμε παλαιότερα στο blog (με αφορμή το άλμπουμ τους “G​ö​ç​ebe”, ενώ τώρα τους απολαμβάνουμε στην πλευρά “Sanrı”, τούτου του split LP, μέσα από τα κομμάτια τους “Sann I”, “Lain” και “Sann II”. Μέλη των Congulus είναι οι Cihan Önder κιθάρες, σύνθια, Fatih Can Oklay μπάσο και Tayfun Gür ντραμς, με τις συνθέσεις να προσιδιάζουν στο anadolu rock (λογικό), διαθέτοντας και άλλα χαρακτηριστικά – δανεισμένα κυρίως από το hard rock, το stoner, το space rock, ακόμη και το electronic rock στην εισαγωγή του “Sann II”. Και στις μικρές διάρκειες (στα πρώτα δύο tracks), μα και στην περίπτωση του 9λεπτου τρίτου κομματιού οι Τούρκοι δείχνουν, για μιαν ακόμη φορά, χαρακτήρα.
Πολύ δυνατό άλμπουμ, από δύο μπάντες που κινούνται σε κοντινές διαδρομές (όπως πρέπει να συμβαίνει με τα «σωστά» split LPs).
Επαφή: https://www.soundeffect-records.gr/reverberations-vol-2-sanri-psychikos

Κυριακή 21 Δεκεμβρίου 2025

το πολιτικό, κοινωνικό και καλλιτεχνικό underground της Τουρκίας στη μακρά δεκαετία του ’60 – ένα βιβλίο για την γείτονα, σε επιμέλεια Νίκου Χριστοφή, που πληροφορεί για όσα δεν γνωρίζουμε

Παρότι μια βιβλιογραφία στα ελληνικά υπάρχει –τουλάχιστον από το 1974 και μετά– έχω τη γνώμη, πως, γενικώς, υπερισχύει η άγνοια για την γείτονα Τουρκία, σε σχέση με τα κοινωνικοπολιτικά κινήματα και τον ρόλο της συνακόλουθης πολιτιστικής παραγωγής της στα long sixties. Μπορεί να γράφονται λεπτομέρειες (στην Ελλάδα) για τις ανάλογες καταστάσεις σε ΗΠΑ και Δυτική Ευρώπη (Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, ίσως και αλλού), αλλά από την άλλη μεριά υπάρχει σκοτάδι για τις συντριπτικά περισσότερες περιοχές του κόσμου, κοντινές ή μακρινές μας, και σε σχέση πάντα με τις δικές τους εκφράσεις του κοινωνικού και καλλιτεχνικού underground και της μαχόμενης κουλτούρας.
Σε πολλές περιπτώσεις οι αφορμές όλων εκείνων των «εκρήξεων» ήταν κοινές, παρά τις τοπικές, κάθε φορά, ιδιαιτερότητες, και το 1968 υπήρξε μια χρονιά σταθμός όχι μόνο για τα μητροπολιτικά κέντρα της Δύσης, μα και για χώρες της περιφέρειας – όπως είναι η Τουρκία. Το βιβλίο «Από το Παγκόσμιο στο Τοπικό / Η Τουρκία στη μακρά δεκαετία του ’60» [Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης / Ιστορία και Κοινωνία, 2025], που έχει επιμεληθεί ο πανεπιστημιακός Νίκος Χριστοφής, δεν είναι απλώς πρωτότυπο –καθώς ασχολείται με μια χώρα τόσο κοντινή μας και τόσο άγνωστη ταυτόχρονα, όσον αφορά τα συγκεκριμένα ζητήματα–, αλλά και ουσιαστικό.
Το βιβλίο αποτελείται από δέκα κεφάλαια, με τα οκτώ να είναι γραμμένα από τούρκους μελετητές-ερευνητές των κοινωνικών και καλλιτεχνικών κινημάτων της πατρίδας τους, ενώ δύο είναι γραμμένα από τον Χριστοφή – με το υλικό να δημοσιεύεται για πρώτη φορά στο περιοδικό «Turkish Historical Review», για να μεταφραστεί στην πορεία στα ελληνικά (από τα αγγλικά) από τον Χρίστο Μάη.
Το πρώτο κεφάλαιο είναι γραμμένο από τον Χριστοφή και έχει τίτλο ίδιο με τον τίτλο του βιβλίου, δηλ. «Από το παγκόσμιο στο τοπικό / Η Τουρκία στη μακρά δεκαετία του ’60» (σελ.15-41). Εδώ από τη μια μεριά επεξηγείται το γιατί, το 1968, υπήρξε ένας παγκόσμιος σταθμός, μια «παγκόσμια στιγμή», ενώ παράλληλα ορίζονται τα τουρκικά long sixties – εντός των οποίων το ’68, αποκτά τη δική του καθοριστική σημασία. Τα όρια τούτων καταδεικνύονται από την... «πολιτική και οικονομική κρίση του 1958, η οποία κλόνισε την κυβέρνηση του Αντνάν Μεντερές οδηγώντας τελικά στη στρατιωτική ανατροπή της στις 27 Μαΐου 1960» και την 12η Μαρτίου 1971 όταν... «οι παρασκηνιακές κινήσεις του στρατού επέβαλαν την απομάκρυνση της εκλεγμένης κυβέρνησης και την επιβολή στρατιωτικού νόμου». Υπάρχουν λοιπόν αυτά τα δύο έτη ορόσημα για την τουρκική περίπτωση, το 1958 και το 1971 – αν και κάποιοι μελετητές μπορεί να μεταθέτουν το δεύτερο όριο ακόμη πιο βαθιά στα σέβεντις. Στην περίοδο αυτή η Τουρκία βρίσκεται υπό σφοδρή αμερικανική εξάρτηση (και υπό άλλων δυτικών στρατιωτικών και οικονομικών οργανισμών), υπάρχει αντιαμερικανισμός στη χώρα, με το ριζοσπαστικό φοιτητικό κίνημα να διαθέτει αντιιμπεριαλιστικά, «τριτοκοσμικά» και κεμαλικά χαρακτηριστικά. Όπως διαβάζουμε σχετικώς: «Αυτός ο λόγος, ή η αντίληψη, δεν περιοριζόταν στην ριζοσπαστικοποιούμενη νεολαία αλλά ήταν ευρέως διαδεδομένος στην τουρκική Αριστερά, συμπεριλαμβανομένου του Κόμματος Εργαζομένων Τουρκίας (Türkiye İşçi Partisi, ΤİP), του εκπροσώπου της Αριστεράς μέσα στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση. Με άλλα λόγια, ο Κεμαλισμός προσλήφθηκε από τη νέα γενιά ως “συνώνυμος της ανεξαρτησίας, της ανάπτυξης και της προόδου, ‘σκοπών’, που ‘προδόθηκαν’ ή εγκαταλείφθηκαν από τη φιλοδυτική και ‘αντιδραστική’ εξουσία του Μεντερές κατά τη δεκαετία του 1950”. Η νέα πρωτοπορία έγινε γνωστή ως η συμμαχία ανάμεσα “στο στρατό και τη νεολαία”».
Το δεύτερο κεφάλαιο αποκαλείται «Τα κινήματα του ’68 στον κόσμο και την Τουρκία / Ένα ή πολλά κινήματα;» (σελ.43-73) και είναι γραμμένο από τον Ömer Turan. Βασικά εδώ προάγεται η άποψη πως υπήρχαν πολλά «1968» και όχι ένα και πάνω σ’ αυτή τη βάση εξετάζεται το τουρκικό «1968», ως μια συνέχεια της κεμαλικής «επανάστασης» (πραξικόπημα) του 1960, διαθέτοντας συγχρόνως αντιπολεμικά (λόγω του πολέμου στο Βιετνάμ), αντιαμερικανικά και αντινατοϊκά χαρακτηριστικά. Εδώ μπαίνει και η ίδρυση της Ομοσπονδίας της Επαναστατικής Νεολαίας Τουρκίας, γνωστής και ως Dev-Genç (για την οποία έγραφε και το δεύτερο τεύχος της πρώτης περιόδου του «Αντί», που δεν το άφησε η χούντα να εκδοθεί, το 1972), η οποία δεν ήταν αντίθετη «σ’ ένα αριστερό πραξικόπημα ενός συνασπισμού “προοδευτικών” φραξιών εντός του στρατού». Πάντα σ’ ένα σχήμα πινγκ-πονγκ ο Turan μεταφέρει συνεχώς τον αναγνώστη από το γενικό «1968» στο ειδικό, κάνει λόγο για τον Herbert Marcuse και τη δημοτικότητά του σε μια μεγάλη μερίδα των ακτιβιστών του ’68 (τη διετία 1968-69 θα μεταφράζονταν στην Τουρκία τα βιβλία του «Έρως και Πολιτισμός», «Ο Μονοδιάστατος Άνθρωπος» και «Σοβιετικός Μαρξισμός»), γίνεται λόγος για το πολιτικό περιοδικό “Yön”, που κυκλοφορούσε μεταξύ 1961-1967, επιβάλλοντας κατά μίαν έννοια, στον δημόσιο λόγο, λέξεις σαν τις «σοσιαλισμός» και «μαρξισμός», ενώ καθίσταται σαφής η ύπαρξη του κουρδικού ζητήματος, που αντιμετωπίζεται και αυτό μέσα στο πλαίσιο της «σοσιαλιστικής επανάστασης». Ο Turan κάνει λόγο, επίσης, για διανοούμενους, λογοτέχνες και ποιητές (Sencer Divitçioğlu, Ahmed Arif, İdris Küçükömer), τα βιβλία των οποίων έπαιξαν ρόλο στην προοδευτική αφύπνιση (που διέθετε κυρίως κεμαλικά-αριστερά χαρακτηριστικά, αλλά όχι μόνο), με το κεφάλαιο να κλείνει κατά μίαν έννοια με μια διερεύνηση της δράσης, έτσι όπως εκείνη εκφραζόταν μέσα από τα ποιήματα των Ataol Behramoğlu και İsmet Özel.
Το τρίτο κεφάλαιο, που είναι γραμμένο από τον Νίκο Χριστοφή κι έχει τίτλο «“Η Τουρκία θα γίνει η δεύτερη Γαλλία, αν δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματά μας” / Το τουρκικό φοιτητικό κίνημα κατά τη μακρά δεκαετία του 1960» (σελ.73-104), είναι αρκετά εμπεριστατωμένο σε σχέση με την πορεία της αντιιμπεριαλιστικής-«τριτοκοσμικής»-κεμαλικής φοιτητικής νεολαίας, μια πορεία που θα κατέληγε σε αδιέξοδο. Όπως διαβάζουμε: «Πάντως, και χωρίς να θέλουμε να αδικήσουμε τη ριζοσπαστικοποίηση και μαχητικότητα των φοιτητών, αληθεύει πως εντός ενός χρόνου από το τέλος του στρατιωτικού νόμου του 1973, ο φοιτητικός ριζοσπαστισμός μετασχηματίστηκε και χαρακτηριζόταν ολοένα και περισσότερο από την ένοπλη βία, την αιματοχυσία, το αντάρτικο κ.ο.κ., που δεν ίσχυε κατά τη δεκαετία του 1960. Το μόνο που πέτυχε η στρατιωτική καταστολή του 1971 ήταν να δημιουργήσει αντιστάσεις όχι μόνο στους ακτιβιστές αλλά σε όλα τα επίπεδα της τουρκικής κοινωνίας. Επιπλέον, η στρατιωτική παρέμβαση του 1971 και η δολοφονία αρκετών από τους πιο ριζοσπάστες επαναστάτες φοιτητές έθεσε ένα προσωρινό τέλος στη βία, με κόστος όμως τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σύμφωνα με σημαντικές αναφορές για τη χρήση βασανιστηρίων. Η Τουρκία οδηγήθηκε σ’ έναν χαμηλής έντασης εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στις οργανώσεις της Αριστεράς και της Δεξιάς από το 1976 και έπειτα».
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/vivlio/politiko-koinoniko-kai-kallitehniko-underground-tis-toyrkias-sti-makra-dekaetia-toy

Δευτέρα 21 Ιουλίου 2025

μια ιστορία του κλασικού anadolu rock – του ροκ της Τουρκίας – οι σπουδαιότεροι καλλιτέχνες, τα καλύτερα τραγούδια και οι σημαντικότεροι δίσκοι

Πρόσφατα άκουσα την Νεφέλη Φασούλη να τραγουδά anadolu rock στο στυλ της Gaye Su Akyol. Ήταν τέσσερα τραγούδια –λέω για το ψηφιακό EP της “Wyrd”, που βγήκε τον Απρίλιο– μεταξύ των οποίων και το κλασικό λαϊκό «Θα τα κάψω τα (ρημάδια τα) λεφτά μου» των Βασίλη Βασιλειάδη-Πυθαγόρα, που είχε πει ο Μάνος Παπαδάκης το 1967. Είναι ωραίο να έρχονται παλιά ελληνικά τραγούδια ξανά στο προσκήνιο, αλλά εγώ πλέον προτιμώ οι διασκευές να κινούνται κοντά στα αυθεντικά πρότυπα, δίχως να εκμεταλλεύονται νέες μόδες, ντεμέκ ανανεώσεις ή περιστασιακές εμμονές. Φαίνεται, όμως, πως αυτό είναι πιο δύσκολο τελικά, αφού το «πείραγμα», στα παλιά τραγούδια, τείνει να γίνει καθεστώς.
Πάντως δεν είναι μόνο η Φασούλη που έσκυψε εσχάτως σ’ αυτό το ροκ στυλ, που αφορά την Τουρκία των mid-sixties / mid-seventies, καθώς anadolu rock ακούμε στο πρώτο άλμπουμ των Dury Dava από το 2019, ενώ πολύ ενδιαφέρουσες αποτυπώσεις υπάρχουν και στα άλμπουμ των κυπριακών συγκροτημάτων Buzz’ Ayaz (στο περσινό LP τους στη γερμανική Glitterbeat) και Monsieur Doumani (στο “Pissourin” του 2021), ενδεχομένως και αλλού. Μας πάει, σαν χώρα, ο ήχος του anadolu rock –δεν υπάρχει αμφιβολία– και το γεγονός ότι δεν έχουμε κατρακυλήσει, ακόμη, σε μία ανέξοδη υιοθέτησή του, μάλλον θα πρέπει να θεωρηθεί... ευτύχημα.
Υπάρχουν στο ίντερνετ διάφορα εγκυκλοπαιδικά στοιχεία σε σχέση με το τι ήταν και πώς ακριβώς προέκυψε το anadolu rock, αλλά εδώ θέλω να γράψω και για το πώς το ανακάλυψα, εγώ, κάποτε στα 90s. Έχει και αυτό ενδιαφέρον...
Εκείνο που πρέπει να πω από την αρχή (και το έχω ξαναγράψει εδώ στο LiFO.gr) είναι πως ήδη από την εποχή του λαϊκού καλλιτέχνη Αντώνη Λορέντζου (ετεροθαλής αδελφός του Γιάννη Φλωρινιώτη) και του άλμπουμ του «Πω! Πω! Φωτιές» [Panivar / Victory, 1980] είχαμε ακούσει τραγούδια, μεταφερμένα στα ελληνικά, από το ρεπερτόριο του Barış Mançο (1943-1999), μιας από τις ηγετικές φυσιογνωμίες του anadolu rock.
Ακόμη πιο πίσω στο χρόνο, το 1972, είχε έρθει για να διαγωνιστεί στην 5η Ολυμπιάδα Τραγουδιού, στο Παναθηναϊκό Στάδιο (7-9 Ιουλίου), ο Özdemir Erdoğan (γενν. 1940) με το τραγούδι του “Gurbet” (Ξενιτιά), που θα απέδιδε η σύζυγός του Ayşen Erdoğan. Το τραγούδι υπήρξε μεγάλη επιτυχία στην Τουρκία και οπωσδήποτε σχετίζεται με το anadolu rock ιδίωμα. Να μην ξεχνάμε πως ο Erdoğan είχε κάνει επίσης τρανή επιτυχία, στην Τουρκία, το 1969, το «Έφυγε, έφυγε» των Βασίλη Βασιλειάδη-Πυθαγόρα (που είχε πρωτοπεί ο Στέλιος Καζαντζίδης το 1966), ως “Duyduk duymadιk demeyin”. Υπάρχουν λοιπόν κάποιες συνδέσεις από το χθες, μεταξύ μουσικής Ελλάδας και Ανατολίας, αλλά βασικά, εδώ (στην από ’δω μεριά του Αιγαίου εννοώ) δεν είχαμε πάρει τίποτα χαμπάρι έως και το 1998.
Σε τελείως προσωπικό επίπεδο θυμάμαι πως στα 90
s εύρισκα στο Μοναστηράκι τούρκικα LP και singles, τα οποία και αγόραζα, αλλά τα άκουγα κάπως σαν... εξωτικά και βεβαίως αποσπασματικά. Δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω τι ρόλο παίζανε στη γείτονα, αν ήταν επιτυχίες, αν ανήκαν στο «underground» κύκλωμα κ.λπ. Δεν έγραφε κανείς, θέλω να πω γι’ αυτά τα πράγματα, τότε, στα μουσικά περιοδικά ή οπουδήποτε αλλού.
Αν λοιπόν στο γιουσουρούμ θα εντόπιζα και Barış Mançο (τουλάχιστον τρία LP του από τα late 70s-early 80s, για τα οποία τώρα «σκίζονται» οι συλλέκτες), και Alpay από τα σίξτις, και Ferdi Özbeğen, και μάλιστα 45άρι του από το Altın Mikrofon του 1965 (θα πω στη συνέχεια τι ήταν αυτό), και Selda, ένα ελληνικό(!) δισκάκι της σε ετικέτα Marionetta από το 1972 και άλλα διάφορα, στην πράξη όλα αυτά ήταν... σταγόνες στον ωκεανό – τυχαίες, για μένα, ηχογραφήσεις, που δεν μπορούσες να τις εντάξεις κάπου, σε κάτι ευρύτερο. Τούρκικοι δίσκοι, ok, κι εκεί κάπου τελείωνε το πανηγύρι. Σημειώνω λοιπόν το αληθινό... δισκορυχείο, που ήταν κάποτε το Μοναστηράκι –όταν μπορούσες να βρεις όλα αυτά, κι ακόμη περισσότερα, σε τιμές αστείες και σχεδόν τζάμπα– για να πάω παρακάτω.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/mia-istoria-toy-klasikoy-anadolu-rock-toy-rok-tis-toyrkias

Πέμπτη 12 Ιουνίου 2025

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 645

12/6/2025
Είμαι στην ευχάριστη θέση να κάνω μία πρώτη ανακοίνωση για ένα δικό μου βιβλίο, που θα βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία τις επόμενες 10-15 μέρες, από το Όγδοο.
Το βιβλίο αυτό, κατ’ αρχάς, θα είναι τριπλάσιου όγκου, όχι σελίδων, από το «Ραντεβού στο Κύτταρο», καθώς μιλάμε για έναν βαρύ τόμο, στον οποίον έχει καταγραφεί μία πυκνή σε γεγονότα και καταστάσεις μουσικο-κοινωνικο-πολιτική ελληνική 18ετία.
Απλά να πω πως τέτοιο βιβλίο με τη συγκεκριμένη θεματολογία, δεν έχει γραφτεί ποτέ στην Ελλάδα, και πως μέσω αυτής της έκδοσης συμπυκνώνονται δεκαετίες ενασχόλησής μου με αυτά τα ζητήματα.
Προφανώς το βιβλίο θα έχει μοναδικές λεπτομέρειες για πολλά θέματα, οι οποίες για πρώτη φορά θα βγουν στο φως, και προσωπικά πιστεύω πως θα γράψει κι αυτό, στην πορεία, τη δική του ιστορία – είμαι δε σίγουρος πως αυτή θα είναι πολύ μεγαλύτερη από εκείνη του «Ραντεβού στο Κύτταρο». Θα είναι ένα βιβλίο «αναφοράς» θέλω να πω για το είδος του –με τέτοιο στόχο το έκανα εξάλλου–, το οποίο θα παραμένει αδιατάραχτο μέσα στις μέρες, στους μήνες και τα χρόνια. Περισσότερα σε λίγες μέρες...
[αυτό το μικρό κολάζ δεν έχει σχέση με το εξώφυλλο, πιάνει όμως κάτι από το πνεύμα του βιβλίου]

11/6/2025
To γεγονός ότι δεν ήξερε σερφ o Brian Wilson, αλλά παρ' όλα αυτά φωτογραφιζόταν και μεγαλωμένος με τις σανίδες είναι κάπως συγκινητικό. Θα το έκανε ωραίο διήγημα ο Μπόρχες...

11/6/2025
Να συμμετάσχω κι εγώ στην αρκουδολογία των ημερών, μ' ένα τραγουδάκι...
Κάπου λέει ο Mayall...
All the men of Canned Heat are part of my family
Οπότε όταν μιλάει για Aρκούδα,
Well the sun is shining down and the Bear is rolling in the shade
μιλάει για τον Bob Hite…
https://www.youtube.com/watch?v=FKYA5Rn5z7s

10/6/2025
Δεν μπορεί να λειτουργήσει η Βουλή με 297, να πάρουν τους... Δημήτρη Ευθυμάκη, Αλέκο Παπαναστασίου και Ανδρέα Στασινό του Προταγκών να συμπληρωθεί η 300άδα.

10/6/2025
Είχα αγοράσει την επανέκδοση όταν βγήκε, το 1989, από το Happening – 1800 δραχμές τότε, όταν τα πειρατικά έκαναν 2800. Τώρα αυτή η reissue στην See for Miles κάνει 70 ευρώ, ενώ τα πειρατικά μπορείς να τα πουλήσεις φτηνά, μόνο χέρι με χέρι, αφού από τις αγορές είναι εξορισμένα.
Υποτιμημένο βρετανικό folk/soft-rock από τον Pete Dello και τους Φίλους του. Τα originals, σε καλές καταστάσεις πουλιούνται γύρω στα 700 ευρώ, αν ποτέ βρεθούν...
Όταν οι δίσκοι, εννοώ τα τραγούδια, φτιάχνονταν με... τελείως αγνά υλικά και με το απαιτούμενο ταλέντο φυσικά.

9/6/2025
Πάει και ο Sly Stone. Πολλές οι τραγουδάρες...
https://www.youtube.com/watch?v=oPEIFMSAkcQ

9/6/2025
Ντίσκο, XT και Κώστα Γανωτή...
https://www.youtube.com/watch?v=tlokF7xFo58

9/6/2025
Την είχα παρεξηγήσει με τα... χάρτινα καλαμάκια και τη... φαιοπράσινη ενέργεια. Με τον αντιλαϊκό οικολογικό ακτιβισμό των βορείων προαστίων.
7/6/2025
Μίμης Παπαϊωάννου πρώτη εκτέλεση, το 1971. Παίζει και ο Kadir İnanır, ο... Διονύσης Ξανθός της Τουρκίας. Μπύρα πίνει μόνον ο άντρας... αν πίνει κι αυτός.
https://www.youtube.com/watch?v=ibMPATGTYZ8

6/6/2025
Ροκ, όχι τρίχες, με πολύ συναίσθημα, από μουσικάρες από Θεσσαλονίκη μεριά. Seahorse, δεύτερο άλμπουμ...
https://www.youtube.com/watch?v=dJRkCVdgfMM

6/6/2025
Μ’ αρέσει στις θαμπές τις ετικέτες (σ.σ. των δίσκων 78 στρ. εννοεί) / χρυσά σβησμένα γραμματάκια να κοιτώ / να μου ζητούν πληροφορίες οι συλλέκτες / που όλο ψάχνουν για καινούργιο υλικό…
https://www.youtube.com/watch?v=Zp6RH075b9M

5/6/2025
«Η γραπτή επικοινωνία είναι παθητική και ψυχρή. Το βιβλίο μπορεί να χρησιμεύσει ως εγχειρίδιο, για να το διαβάζει ο καθένας μόνος του κι έπειτα να χρησιμοποιεί τις πληροφορίες και τα δεδομένα στη συλλογική δουλειά. Εκείνο που είναι σήμερα πιο σημαντικό είναι το πραγματικό δεδομένο, το γεγονός, το ντοκουμέντο, το κείμενο. Όχι πια κρυπτογραφήματα, ελιτίστικες ασκήσεις, διανοητικά παιγνίδια, καλλιτεχνικές μεταφορές, προσωπικές φαντασίες».
[Μario Maffi “Underground”]

Πέμπτη 29 Μαΐου 2025

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 643

29/5/2025
>>Την Αννίτα Κουτσουβέλλη ή και Κουτσουβέλη την γνωρίζουν λίγοι. H Κουτσουβέλη υπήρξε μαθήτρια του Lee Strasberg στην Αμερική (Actors Studio), έγραψε ποίημα για τον Martin Luther King, όπως και για τις δολοφονίες των τεσσάρων φοιτητών από την Εθνοφυλακή του Ohio, στο πανεπιστήμιο του Kent, στις 4 Μαΐου 1970, κατ’ αναλογία με τους Crosby, Stills, Nash & Young και το τραγούδι τους «Ohio» – και γενικώς είχε πάντα καλές προθέσεις με ό,τι και να καταπιανόταν. Με τις προθέσεις, όμως, θα έμενε στο μοναδικό δισκάκι της, από το 1971, με τα τραγούδια «Η χλόη περιμένει / Τυλιγμένοι στο χάος» [Minerva].<<
[από το «Ραντεβού στο Κύτταρο», Όγδοο, 2024]
Δεν τα έχω γράψει όλα για την Αννίτα Κουτσουβέλη...

29/5/2025
«Οι Εκβιασταί» (1972) και «Οι Απάνθρωποι» (1973) του Παύλου Φιλίππου, «Μεταμορφώσεις» (1973) του Γιάννη Κοκκόλη και ακόμη τα «Έγκλημα στο Καβούρι» (1974) και “The Devil’s Men” (1976) του Κώστα Καραγιάννη. Ο μοναδικός ηθοποιός Δημήτρης Μπισλάνης στις «Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου» [LiFO Books, 2024]

28/5/2025
Στα φιλοκυβερνητικά πρωτοσέλιδα και τα κανάλια για μια βδομάδα τώρα παίζει ο πατρινιός που σκοτώθηκε από το μάρμαρο που του έπεσε στο κεφάλι και το κοριτσάκι, που πέρασε μέσα από την τζαμαρία. Παρακαλάνε να έχουν αστυνομικό δελτίο κάθε μέρα, για να κρύβουν τα θέματα που καίνε κάτω από το χαλί. Αν κοιτάξεις εφημερίδες πριν από 50 χρόνια τέτοια γεγονότα, θλιβερά οπωσδήποτε, αξιολογούνταν, και σωστά, ως μονόστηλα. Σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ, ελληνοτουρκικά, Τέμπη, ακρίβεια, στεγαστική κρίση, Παλαιστίνη, γερμανικός επανεξοπλισμός κ.λπ. παίζουν δέκατη είδηση - αν παίζουν. Νομίζουν πως ο κόσμος είναι ηλίθιος, αλλά δεν θα τους βγει.

28/5/2025
>>TikTok καμπάνια για το άγαλμα του Παντελίδη στο Σύνταγμα<<
Δίνω κι εγώ από το υστέρημά μου για την ιδέα. Ο τελευταίος μεγάλος λαϊκός τραγουδοποιός από το ’70 και μετά. Κοινούσης στα 70s, Κυριαζής στα 80s-90s και Παντελίδης στα 10s. Τα κάνανε όλα (γράφανε μουσικές, λόγια, τραγουδούσαν) και... συνέφεραν.

27/5/2025
Εν τω μεταξύ ρε φίλε ο θείος μαστ, οι καρατζαφέρηδες, ο πετρίδης και αμέτρητοι άλλοι έφτυσαν αίμα, μέσα στις δεκαετίες, για να μας διδάξουν τα… ψυχροπολεμικά ακούσματα και να μας τοποθετήσουν, ηχητικά, στη σωστή πλευρά της ιστορίας, κι εσείς τώρα τα γράφετε όλα αυτά στα παλαιά σας τα υποδήματα και την πέφτετε στους τριτοκοσμικούς ; Να σας δω να υποστηρίζετε και κόμμα μπάαθ, σαντάμ, άσαντ, καντάφι και κίνημα αδεσμεύτων (χωρών εννοώ) και τι στον κόσμο!
Και μια ερώτηση. Ο Πετρίδης έχει παίξει ποτέ στο ράδιο anadolu rock

27/5/2025
Βλέπω Νεφέλη Φασούλη σε στυλ Baris Manco, Edip Akbayram, Cem Karaca ή και Gaye Su Akyol. Anadolu rock δηλαδή.
Κάτι πιάνει τ’ αυτί τους από δω κι από κει και αμέσως υποδύονται τις αντίστοιχες περσόνες, υιοθετούν τους ήχους τους, τις φορεσιές τους κ.λπ. χωρίς να έχουν καμία ουσιαστική και βαθύτερη επαφή με τα πράγματα – μ’ αυτά που, προς στιγμήν, τους αρέσουν. Υπάρχει θέλω να πω μια ευκαιριακή αντιμετώπιση των καταστάσεων, τελείως απ’ έξω-απ’ έξω, που στοχεύει σ’ έναν εκ πρώτης εντυπωσιασμό, χωρίς κανένα βάθος. Σήμερα είσαι εδώ, αύριο κάπου αλλού.
Κοιτάτε κάτι. Επειδή όλα είναι στο φως πια, και δεν υπάρχει τίποτα κρυφό, αυτό σας γεμίζει με ακόμη μεγαλύτερες ευθύνες, ώστε να πείσετε γι’ αυτά που κάνετε. Οι ξένες μουσικές και οι ξένες καταστάσεις δεν είναι για κορφολόγημα. Δόξα τω θεώ έχουμε δικά μας πράγματα για ν’ ασχοληθούμε. Έντεχνα, λαϊκά, παραδοσιακά, «της νύχτας», ρεμπέτικα, ελαφρά, ελαφρολαϊκά, νεοκυματικά, ακόμη και ποπ και ροκ – που είναι κι αυτά παράδοσή μας πια, μετά από 60 χρόνια. Αφήστε τους Τούρκους, τους Αιθίοπες και τους Καμποτζιανούς ήσυχους.

27/5/2025
"Μεταμορφώσεις" (1973) του Γιάννη Κοκκόλη και "Ο Βάλτος" (1973) του Ντίνου Δημόπουλου. Η Ρίτα Μπενσουσάν στις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024]

26/5/2025
Σε πρόσφατο κείμενο για το Σαββόπουλο που ανέβηκε στην Athens Voice μέτρησα τουλάχιστον 6 φωτογραφίες, που είναι ίδιες μ’ εκείνες που έχω σκανάρει εγώ για σαββοπουλικά κείμενά μου στο LiFO. gr. 
Ανάμεσα και αυτή η πολύ σπάνια που βλέπετε και που προέρχεται από την αφίσα που συνόδευε τα πρώτα αντίτυπα από τα «10 Χρόνια Κομμάτια». Εννοείται πως η φωτογραφία αυτή, πριν την σκανάρω εγώ, δεν υπήρχε στο δίκτυο, όπως και διάφορες άλλες (εκείνες από το Φαντάζιο ας πούμε), αλλά ok... Ξέρω ότι έχω ξεστραβώσει πολλούς, που γράφουν για το Σαββόπουλο, αλλά να το ξέρουν κι εκείνοι ότι το ξέρω.

26/5/2025
>>Κόλαφος ο Γιώργος Νταλάρας για τα μπουζούκια: «Τι προσφέρουν στον πολιτισμό;<<
Και τι σημαίνει... πολιτισμός ρε φίλε; (γέλιο) Για ακούστε εδώ τι τραγουδούσαν οι 2002 πριν από 50 χρόνια...
>>Βιτρίνες λουσμένες στο φως / Φιγούρες, εικόνες θυμίζουν ανθρώπους / που επάνω τους άφησε τα ίχνη του ο πολιτισμός<<
Εκπολιτιστείτε ρε... (γέλιο)
https://www.youtube.com/watch?v=-_RAueL4xEY

24/5/2025
Εν τω μεταξύ δεν ξέρω ποιοι ενδιαφέρονται για ’κείνους που... με το ζόρι θέλουν να προσφέρουν στο μπολιτισμό. Απεναντίας ξέρω πολλούς που ενδιαφέρονται για όσους προσφέρουν αληθινά έχοντας, ταυτοχρόνως, άγνοια της αποστολής τους.

24/5/2025
«Όχι άλλο Νταλάρα, Πάριο και Αλεξίου».
Είμαι σίγουρος πως τον Πάριο τον κόλλησε ο Τζιμάκος για να του βγει ο δεκαπεντασύλλαβος. Με Πάριο ποτέ δεν είχαμε θέμα...

24/5/2025
"Martha" (1967) του Erik Balling με την Ελένη Ανουσάκη ως βασική πρωταγωνίστρια, και με τους Φράνσις Κάραμποτ στην ομάδα παραγωγής και Βαγγέλη Πιτσιλαδή στη μουσική. Η ταινία ήταν γυρισμένη στην Ελλάδα την άνοιξη-καλοκαίρι του '67. "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024]

23/5/2025
Τον έφαγε τον Λιβανέζο-Αρμένιο Manuel (δεύτερος) με το αζναβουρ-ικό "Ο πόλεμος τελείωσε" (αμ δε...), η Δενάρδου (πρώτη), με το "Πού να'ναι ο ίσκιος σου Θεέ". Ζωντανή ηχογράφηση από την Β Ολυμπιάδα Τραγουδιού, του 1969, στο Καλλιμάρμαρο. Έτσι ακούγεται...
https://www.youtube.com/watch?v=jV6cIFfjA8s

22/5/2025
Έχω γράψει εκατοντάδες ιστορικά κείμενα για τραγουδιστές και συγκροτήματα τους ελληνικού ροκ (άσε τα άλλα είδη). Κάμποσοι, από τους καλλιτέχνες μου έχουν πει καλά λόγια (ή έχουν φθάσει καλά λόγια στ' αυτιά μου τέλος πάντων), ενώ λίγοι θα έκαναν αυτό το κάτι παραπάνω, που σε κάνει να νοιώθεις κάπως. Που σε λυγίζει. Να πάνε στο ταχυδρομείο, εννοώ, και να στείλουν κάτι - έτσι σαν ευχαριστώ.
Όταν είχα γράψει παλιότερα για το "Vol.3" των 2002 GR, ο Ηλίας Ασβεστόπουλος είχε ενδιαφερθεί να μάθει τη διεύθυνσή μου, στέλνοντάς μου, έτσι επειδή είχε γουστάρει όλα εκείνα που είχα γράψει, ένα αντίτυπο της επανέκδοσης του LP του "Ο Σιδερένιος Άνθρωπος".
Θα έρθει η σειρά μου να ξανα-ανταποδώσω, όταν θα γράψω ειδικό κείμενο για τον "Σιδερένιο Άνθρωπο" - απλά περιμένω να συμπληρωθούν ακριβώς τα 50 χρόνια από την έκδοση αυτού του πολύ καλού δίσκου του ελληνικού ροκ. Το χρωστάω και στον Ηλία, μα και σε όλες και όλους εσάς, που γουστάρετε αυτά τα άρθρα...
https://www.youtube.com/watch?v=eUE9HQmwuQ8

Τρίτη 7 Ιανουαρίου 2025

CONGULUS ένα σύγχρονο ροκ συγκρότημα από την Τουρκία

Οι Congulus είναι Τούρκοι, προέρχονται από την Κωνσταντινούπολη, και το “G​ö​ç​ebe” [Sound Effect Records, 2024] είναι το πιο πρόσφατο LP τους. Η μπάντα είναι τριμελής, καθώς αποτελείται εκ των Cihan Önder κιθάρες, σύνθια, Fatih Can Oklay μπάσο και Tayfun Gür ντραμς, παίζει rock χωρίς λόγια, ενώ συνδυάζει διαφόρων τύπων ροκ χαρακτηριστικά.
Ας πούμε το εισαγωγικό “İskeletin düğün halayı” είναι σκληρό, με στοιχεία stoner, χωρίς πάντως να ακολουθεί την πεπατημένη, κυρίως γιατί οι κιθάρες κάνουν ωραία διπλή δουλειά. Οπωσδήποτε υπάρχει κι εδώ κάποια oriental γραμμή, που αναπτύσσεται κάπως στοιχειωδώς, με το “Hacamat”, που ακολουθεί, να είναι πιο κοντά στο κλασικό anadolu rock, αν το δεις πάντως μέσα από μια πιο hard οπτική. Ωραίο κομμάτι. Στο “Diri bir nefes” υπάρχουν σχήματα με λίγες νότες που λειτουργούν επαναληπτικά, προτείνοντας αυτό το ιδιόμορφο eastern trance, με τις κιθάρες από ένα σημείο και μετά να αναλαμβάνουν πλήρεις πρωτοβουλίες. Όπως και στο “Senin sırlarının yenilmez gücünü gördüm” εξάλλου, εκεί όπου η ανατολίτικη γραμμή τού προσδίδει μια ψυχεδελικότητα, που είναι σταθερή και τοποθετημένη «στο κόκκινο». Η πλευρά θα ολοκληρωθεί με το γρήγορο “Park”, που δίνει την ευκαιρία στους Τούρκους να επανεμφανίσουν stoner πρακτικές.
Η δεύτερη πλευρά ανοίγει με το “Zarzaram” που συνδυάζει στονεράδικη riff-ολογία με οριενταλισμούς, συν growl vocals, σ’ ένα κομμάτι μπιτάτο και οπωσδήποτε ιδιαίτερο. Τα εφφέ, με τα οποία ανοίγει το “Vordonisi”, σε προδιαθέτουν για κάτι άλλο – το λέω, γιατί εδώ έχουμε ένα ακόμη stoner track, με κάπως επικά φωνητικά, που «ανεβαίνει» σε ένταση, μέσα από τη μονοτονία του. Στο προτελευταίο “Ulak”, οι Congulus δεν χάνουν σε εφευρετικότητα, καθότι η κιθάρα του Önder (που είναι... κιθάρες στην πράξη) κρατάει όλο το κομμάτι με τα ποικίλα ηχοχρώματα, τα wah-wah κ.λπ. να καθορίζουν τις επιμέρους εντάσεις. Το “G​ö​ç​ebe” θα ολοκληρωθεί με το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι του, το σχεδόν 9λεπτο “Sonunda ah çekeriz derinden”, που είναι ένα από τα πιο ψυχεδελικά του LP, με ατελείωτα πειραγμένα soli στην κιθάρα στην αρχή, τοποθετημένα πάνω σε γρήγορο τέμπο πριν το τελικό πιο ήπιο κλείσιμο.
Σίγουρα ένα ενδιαφέρον άλμπουμ, που μπορεί να αφορά το ίδιο στονεράδες, progsters και ψυχεδελάδες.
Επαφή: https://www.soundeffect-records.gr/g%C3%B6%C3%A7ebe

Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου 2024

BUZZ’ AYAZ το νέο ethnic-anadolu-psych γκρουπ του Αντώνη Αντωνίου από τη Λευκωσία

Οι Buzz’ Ayaz (Μπάζει Αγιάζι) είναι ένα νέο κυπριακό συγκρότημα (από την Λευκωσία), που οδηγεί ο Αντώνης Αντωνίου, γνωστός μας από τα σχήματα Monsieur Doumani και Trio Tekke, όπως και από τις πιο προσωπικές δουλειές του (για τους δίσκους όλων αυτών υπάρχουν reviews στο δισκορυχείον). Το παρθενικό άλμπουμ των Buzz’ Ayaz έχει ως τίτλο το όνομά τους και κυκλοφορεί, τώρα (2024), από τη γερμανική Glitterbeat Records. Μέλη του γκρουπ, εν τω μεταξύ, είναι οι Μάνος Στρατής όργανο, synth bass, φωνητικά, Will Scott μπάσο κλαρίνο, φωνητικά, Ulaş Öğüç ντραμς, κρουστά, φωνητικά και φυσικά ο Αντώνης Αντωνίου σε ηλεκτρικό τζουρά, φωνή, ηλεκτρονικά.
Βασικά το γκρουπ, και μέσω της line-up του, δείχνει πως ηχητικώς εκφράζει όλο το νησί, και τις δύο κοινότητές του (την ελληνοκυπριακή και την τουρκοκυπριακή), δείχνοντας, για άλλη μια φορά, πως η Τέχνη, και δη η μουσική, μπορεί να προσπερνά όλα τα εμπόδια (υπαρκτά ή ανύπαρκτα), ενώνοντας τους ανθρώπους. Τώρα, το ότι ο Will Scott μπορεί να είναι Βρετανός ίσως να είναι τυχαίο, αλλά ακόμη και αυτό δεν μπορεί παρά να έχει τον συμβολισμό του.
Ό,τι ακούμε εδώ, από τους Buzz’ Ayaz, είναι ένα ιδιαίτερο ηλεκτρικό / ηλεκτρονικό χαρμάνι– απ’ αυτά, που, εν πολλοίς, μας έχει συνηθίσει ο Αντωνίου σε όλες τις έως σήμερα δουλειές του (είτε προσωπικές είναι αυτές, είτε... συγκροτηματικές). Φυσικά, οι επιρροές από την ελληνική πλευρά της μεγαλονήσου εκφράζονται κατ’ αρχάς από την γλώσσα που χρησιμοποιεί ο Αντωνίου (όταν γράφει τους στίχους του), που είναι η κυπριακή διάλεκτος. Από ’κει και πέρα σίγουρα υπάρχουν και ηχητικές / μουσικές επιρροές από ποικίλα ελληνικά / ελληνοκυπριακά ακούσματα, όμως το βασικό που ακούμε εδώ είναι μια εξελιγμένη μορφή του anadolu rock. Του rock του Barış Manço, των Moğollar και των Üç Hürel, έτσι όπως θα μετασχηματιζόταν αυτό τα πιο πρόσφατα χρόνια από τους Baba Zula ας πούμε ή ακόμη και από την Gaye Su Akyol.
Το βασικό σε όλες αυτές τις απόπειρες θα είναι πάντα το ανακάτεμα των τοπικών μελωδιών με το rock, μέσα από την χρήση δυτικών και μη οργάνων, προσαρμοσμένων επί το ηλεκτρικότερον. Αυτό εκφράζει ο ηλεκτρικός τζουράς του Αντωνίου (που επέχει ρόλο ηλεκτρικής κιθάρας, κατ’ αναλογίαν με το ηλεκτρικό σάζι στο anadolu rock), με τα υπόλοιπα όργανα (το ηλεκτρικό όργανο, το μπάσο κλαρίνο και τα ντραμς) να υπηρετούν, εννοείται, το ίδιο «σχέδιο».
Στην περίπτωση των Buzz’ Ayaz θα λέγαμε, περαιτέρω, πως τη διαφορά την κάνουν, πέρα από τον πειραγμένο τζουρά, το ηλεκτρικό όργανο ιδίως, με τα συνεχή γεμίσματά του, μα και το μπάσο κλαρίνο, που καταφέρνουν να εισχωρήσουν σ’ αυτό το πλαίσιο, προσθέτοντας νέες διαστάσεις.
Υπάρχουν τραγούδια και στις δύο πλευρές του “Buzz’ Ayaz”, που σε συνεπαίρνουν με το πρώτο άκουσμα, όπως είναι το φερώνυμο κομμάτι (A1) και το «Άρκος» (Β2), ενώ πολύ δυνατά είναι και τα ορχηστρικά ή περίπου ορχηστρικά «Φύσα» (Α3), «Άτε πάλε» (Β2) και “Alu” (Β4).
Γενικώς, θα γράφαμε για ένα άνετο, ευχάριστο και γεμάτο άλμπουμ, που αποπνέει τη χαρά της συνεύρεσης, της συμμετοχής και γιατί όχι του γλεντιού, καθώς η διάθεση είναι παντού και πάντα εξωστρεφής, ανεξαρτήτως του λόγου, και πέραν των όποιων πειραματισμών στο ηχητικό επίπεδο.
Επαφή: https://buzzayaz.bandcamp.com/album/buzz-ayaz

Σάββατο 15 Ιουνίου 2024

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 581

15/6/2024
TA NEA 16 Δεκ. 1972
ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ: (...) Κατά συνέπειαν, δεν θεωρώ ως προς τον εαυτό μου, ότι αντιμετωπίζω προσωπικό πρόβλημα όταν γράφω ένα έργο σαν τον «Μεγάλο Ερωτικό», αλλά ότι απλούστατα έχω την ωριμότητα να μην επιδιώκω εύκολη συμφιλίωση με την «ανήσυχη νεολαία», προσφέροντας επιπόλαια συνθήματα»
ΠΗΛΙΧΟΣ: Δηλαδή συνθέτες σαν τον Λέοναρντ Κοέν, λόγου χάρη ή σαν τον Μπομπ Ντύλαν, που με τα τραγούδια τους καταφέρονται κατά του πολέμου ή διαμαρτύρονται για τον εξευτελισμό του ανθρώπου από τη βία που έχει εξαπολυθή σήμερα εναντίον του, προσφέρουν «επιπόλαια συνθήματα»;
XATZIΔΑΚΙΣ.: Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ ανώτερο συνθέτη από εκείνους που μου αναφέρατε. Και εν πάση περιπτώσει, θα ’πρεπε να μιλάμε για συνθέτες και όχι για είδωλα. Γιατί εγώ δεν είμαι είδωλο.
---------------------
Και από μια δεύτερη συνέντευξη του Χατζιδάκι (στη φωτό), ένα χρόνο αργότερα, τον Δεκέμβριο του ’73...
----------------------
Δεν είναι ότι ο Χατζιδάκις είχε κάποιο συγκεκριμένο πρόβλημα με τον Ντύλαν του ’72 (με τον Ντύλαν του ’62 μάλλον θα είχε...), αλλά ότι ο Ντύλαν το 1972-73 ήταν στα στόματα όλων όσων άκουγαν ροκ ή τέλος πάντων ένα πιο απαιτητικό ξένο τραγούδι.
Και αυτό που λέει ότι προτιμούσε να αντλούν «τα παιδιά» από το δημοτικό τραγούδι, παρά από τον Ντύλαν είναι τελείως άστοχο, γιατί τα παιδιά που διασκεύαζαν δημοτικά ή επηρεάζονταν απ’ αυτά, το ’72, είχαν τον Ντύλαν στο προσκεφάλι τους (Κωχ, Γκαϊφύλιας, Μπουρμπούλια κ.ά.).
Ο δε Σαββόπουλος θα έκανε κάτι ακόμη πιο συναρπαστικό συνδέοντας ελληνικά ηχοχρώματα (οι «γέφυρες» με το φλάουτο) με λόγια ελληνικά (που παρέπεμπαν έως και στην ελληνική αρχαιότητα), πάνω στον «Άγγελο εξάγγελο», αλλάζοντας εκ θεμελίων ένα τραγούδι του Ντύλαν, ελληνοποιώντας το σε κάθε διάστασή του.
Είμαι σίγουρος πως ο Χατζιδάκις δεν πρέπει να είχε ακούσει ακόμη, ένα χρόνο αργότερα (τον Δεκέμβρη του ’73), τον «Άγγελο εξάγγελο» ή εν πάση περιπτώσει να μην είχε συνειδητοποιήσει τι είχε πράξει ο Σαββόπουλος.
-----------------------------
Για μένα κάτι τέτοια έχει νόημα να ειπωθούν σήμερα, 30 χρόνια μετά το θάνατο του Χατζιδάκι, και όχι διάφορα τετριμμένα, που διαβάζω στα μίντια από δω κι από κει...

14/6/2024
Το «Ραντεβού στο Κύτταρο», μαζί με τα υπόλοιπα βιβλία του Όγδοου, στην 36η Έκθεση Βιβλίου στο Πασαλιμάνι, από σήμερα μέχρι τις 30 Ιουνίου (κάθε μέρα από 19:00-23:00).

14/6/2024
Και φυσικά είμαστε υπέρ των μετασχηματισμών και όχι των ανασχηματισμών...
[περισσότερα στο νέο "Ραντεβού στο Κύτταρο", που τώρα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Όγδοο...]

14/6/2024
Ευχαριστώ πολύ τους Αναστάσιο Μπαμπατζιά και Άρη Καραμπεάζη, που διάβασαν το «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024] και έγραψαν γι’ αυτό στο mic.gr.
http://www.mic.gr/book/fontas-troysas-rantevoy-sto-kyttaro

13/6/2024
O πατέρας Doc τυφλός, έζησε πολλά χρόνια. Ο γιος Merle σκοτώθηκε στα 36 του, το 1985, τη χρονιά που κυκλοφόρησε αυτός ο δίσκος και που έχει μέσα μόνο αριστουργήματα...
https://www.youtube.com/watch?v=aijjUyQjA3w

12/6/2024
Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως το νέο «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024] αποτελεί δεύτερη έκδοση (και αναθεωρημένη, υπό την έννοια του εμπλουτισμού κυρίως) του παλιού βιβλίου από το 1996. Αυτό σημαίνει πως πολλές σκέψεις, που είναι καταγραμμένες στο νέο βιβλίο, είναι ίδιες με τις παλαιότερες. Το αν με αντιπροσωπεύουν τώρα ή όχι είναι άλλο θέμα...
Για παράδειγμα, αυτά που γράφω για τον Παύλο Σιδηρόπουλο (για Δάμονα και Φιντία, Μπουρμπούλια, Φλου, Εν Λευκώ και ό,τι άλλο) είναι εκείνα που πίστευα στην αρχή της δεκαετίας του ’90. Δεν ήθελα ούτε να τα αλλάξω, ούτε να τα εμπλουτίσω (αυτά τα συγκεκριμένα). Φυσικά, μέσα στα χρόνια, έχω γράψει πάμπολλα κείμενα για τον Σιδηρόπουλο κι έχω εξηγήσει διάφορα σε σχέση με τα τραγούδια του, την πορεία του κ.λπ., βλέποντάς τα, μάλιστα, από ποικίλες μεριές. Το βιβλίο, όμως, δεν είναι ένα βιβλίο για τον Σιδηρόπουλο, είναι ένα βιβλίο που αφορά μια 20ετία δισκογραφίας και κάποιες εκατοντάδες ονόματα, από το χώρο της ελληνικής ποπ και του ροκ. Όλα (τα ονόματα) έχουν τη θέση τους σ’ αυτό, και σε όλα ανήκει κάποιος τυπογραφικός χώρος, μικρότερος ή μεγαλύτερος.

12/6/2024
Έσπασα το κεφάλι μου να θυμηθώ ποιο ελληνικό τραγούδι είναι αυτό. Και το θυμήθηκα! Και το ’χα ποστάρει κιόλας παλιότερα! Αλλά άμα κολλάς... ξεκολλάς...
Ο Μίμης Παπαϊωάννου (ο της AEK) το είχε πει το 1971 και αμέσως μετά πήγε Τουρκία το τραγούδι κι έγινε μεγάλη επιτυχία, όταν θα το έλεγε η Zerrin Zeren, για να περάσει και στο τούρκικο σινεμά επί τόπου, σ’ αυτή τη σκληρή κοινωνική περιπέτεια, που βλέπετε στο βίντεο, με τον γόη Kadir İnanır και την Piraye Uzun...
Έτσι επικοινωνούν οι λαοί, αληθινά, πλατιά και αυθεντικά, μέσα από τη μεγάλη τέχνη του λαϊκού τραγουδιού...
https://www.youtube.com/watch?v=ibMPATGTYZ8

11/6/2024
Σκέφτηκα για πάρα πολλούς έλληνες και ελληνικής καταγωγής μουσικούς αν θα έπρεπε να μπούνε στο «Ραντεβού στο Κύτταρο». Ήμουν έτοιμος να χώσω μέσα ακόμη και τον Alexis Korner, αλλά μετά σκέφτηκα πως θα έπρεπε να γράψω και για τον Nick Gravenites και το πράγμα θα τράβαγε. Πλάκα-πλάκα, οι άνθρωποι που έφτιαξαν το λευκό blues σε Αγγλία και Αμερική είχαν ελληνικές ρίζες! Για τον Korner είχα ήδη έτοιμο πολύ καλό κείμενο, αλλά για τον Gravenites όχι. Δεν θα μου κόστιζε τίποτα να γράψω και γι’ αυτόν, αλλά κάπου είπα... μπάστα... να μην το «ανοίξω» τόσο πολύ το θέμα. Προτίμησα, θέλω να πω, να ασχοληθώ με πιο επισκιασμένα ονόματα, και κάπως έτσι θα έδινα προτεραιότητα στον Iasos, και σ’ αυτό το LP του από το 1975. Εξάλλου ο Iasos, εν αντιθέσει με τους Korner και Gravenites ήταν γεννημένος στην Ελλάδα, όπως ο Tom Mahairas ή o Κostas Lazarides, που επίσης αναφέρονται στο βιβλίο, ενώ και το LP του διαθέτει ουκ ολίγα ροκ στοιχεία.
Και για τον Iasos λοιπόν θα διαβάσετε στο «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία...

11/6/2024
Κάτι είχα γράψει κι εγώ για την Françoise Hardy, που έφυγε από τη ζωή...
https://www.lifo.gr/culture/cinema/fransoyaz-arnti-i-gallida-protagonistria-tis-tainias-mia-sfaira-stin-kardia-poy

11/6/2024
Βγαίνει τώρα ο ένας κι ο άλλος και λέει τον Gino "απατεώνα" και "ατάλαντο". Άτομα που μιλάνε εξ ονόματος του ελληνικού ροκ υπάρχουν άπειρα. Μετρημένα στα δάχτυλα των χεριών, όμως, είναι εκείνα, που έχουν κάτι να πουν και που αξίζει να πάρεις τα λόγια τους στα σοβαρά...
Για ακούστε δω τι έχει γράψει ο... ατάλαντος Τζίνο....
[για τους Eden Rocs υπάρχει ειδικό κεφάλαιο στο νέο "Ραντεβού στο Κύτταρο"]
https://www.youtube.com/watch?v=x6hE8_4jxZ4

11/6/2024
45 χρόνια ΦΛΟΥ | Τρίτη 11 Ιουνίου 2024 / Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων
Το "Ραντεβού στο Κύτταρο" [Όγδοο, 2024] στον πάγκο, μαζί με άλλα ροκ βιβλία, CD και LP...

10/6/2024
Είναι αλήθεια. Το πρώτο 45άρι του ελληνικού ροκ (με ελληνικό στίχο) είναι αυτό...
[ευχαριστώ τον Κώστα Μπαλαχούτη]
https://www.ogdoo.gr/politismos/vivlio/to-proto-45ari-ellinikoy-rok

9/6/2024
Η εμφάνιση μητσοτακαίων και μπακογιανναίων και του υπόλοιπου κυβερνητικού συρφετού στη συναυλία των Coldplay έβαλε κι εκείνη από την μεριά της την ταφόπετρα, που σκέπασε τη ΝΔ στις εκλογές. Μα είναι ποτέ δυνατόν 56άρης, και άσχετος με τη μουσική, να ασχολείται με συγκροτήματα, που αφορούν από 40άρηδες και κάτω; Φάνηκε δηλαδή πως ο κυβερνητικός θίασος πήγε εκεί πέρα λες και βρισκόταν σε πάρτυ της ΟΝΝΕΔ, στο τελείως ξεκάρφωτο. Ασόβαροι εντελώς.

9/6/2024
Σήμερα μπορεί τα πάντα να είναι γνωστά σε όλους, αλλά στα 80s δεν ήταν (γνωστά) ούτε τα μισά.
Για παράδειγμα εγώ ποτέ και πουθενά δεν είχα διαβάσει σε ολάκερα τα 80s, έως και το μέσο των 90s, για τους Morka, αυτό το κορυφαίο ελληνικό folk-rock συγκρότημα από το 1972-73. Και μπορώ να στοιχηματίσω, με μικρές πιθανότητες να χάσω το στοίχημα, πως ο πρώτος που τους ανέφερε σε έντυπο, μετά από πολλά χρόνια, ήμουν εγώ στο παλιό «Ραντεβού στο Κύτταρο», το 1996.
Ο κόσμος στα 80s-mid 90s δεν ασχολιόταν με τις δισκογραφικές «παλιατσαρίες» από τη δεκαετία του ’70 (εκτός αν οι ίδιοι οι καλλιτέχνες μιλούσαν με κάποια συστολή για το παρελθόν τους), ενώ σήμερα όλοι... νοσταλγούν, έχοντας κάτι να πούνε για το χθες, ανακαλύπτοντας παράλληλα μόνο «θησαυρούς».
Προσωπικά δεν έπεσα ποτέ στη λούμπα της νοσταλγίας των «θρυλικών σίξτις» ή των «μαγικών σέβεντις» και πάντα έβαζα και θα βάζω πρώτο το αισθητήριό μου, για να πω το ένα ή το άλλο. Τι μετράει και τι όχι.
Τους Morka λοιπόν τους ήξερα από νωρίς, από το πρώτο “Pop Coctail” και από άλλες προφορικές πηγές και πάντα τους εκτιμούσα, ως μια μπάντα ξεχωριστή (που έπαιζε folk-rock και τραγουδούσε στα αγγλικά βασικά, σε μιαν εποχή όπου κυριαρχούσε ο ελληνικός στίχος), πολύ πριν ακούσω τις πλήρεις ηχογραφήσεις τους, που θα πρωτόβγαιναν σε LP, το 1997.
Φυσικά, για τους Morka γράφω, αυτά που πρέπει να γραφτούν σ’ ένα βιβλίο, που ασχολείται με τη δισκογραφία του ελληνικού ροκ, και στο νέο «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία...

8/6/2023
Κοιτάω τη γελοία (προσωπική μου άποψη) ιεφιμερίδα, τη ναυαρχίδα του μητσοτακισμού και τα τέσσερα πρώτα θέματα αφορούν έναν πανάγνωστο Άγγλο (μην μου πείτε ότι υπήρχε Έλληνας που τον ήξερε πιο πριν), που πέθανε στη Σύμη. Πέμπτη και καταϊδρωμένη είδηση οι ευρωεκλογές...
Είναι προφανές. Τον μητσοτακισμό δεν τον συμφέρει να ψηφίσει η νεολαία (δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα με την αποχή), και κάνει ό,τι μπορεί γι’ αυτό.

8/6/2023
Παύλος Λιάρος και Ρίτα Μπενσουσάν (από ταινία), Μάταλα (από αλλού), θάλασσα, αμμουδιά, λίγα πετραδάκια (κι αυτά από αλλού) και στην άκρη δεξιά το «Ραντεβού στο Κύτταρο» ['Ογδοο, 2024]... Εντάξει, μπορεί να μην κολλάνε όλα αυτά μαζί και να μοιάζουν με σαλάτα... αλλά καλοκαίρι είναι και τις σαλάτες τις τρώμε μεσημέρι-βράδυ...

8/6/2023
Διαβάζω πως ο Σαββόπουλος θα δώσει παράσταση στο Ηρώδειο, στις 8-9 Ιουλίου, υπό τον τίτλο «Η δική μας μεταπολίτευση». Δεν ξέρω το «μας» ποιους περιλαμβάνει, αλλά αν δεν έχει μέσα το συγκεκριμένο τραγούδι, και καμιά 20αριά ακόμη που τα θεωρώ θεϊκά, εμένα ας με ξεχάσει.
1. Περιττό να πω πως δεν έχω ουδεμία εμπιστοσύνη στους «ιστορικούς» του ελληνικού τραγουδιού.
2. Δεν ψεύδομαι. Το άσμα αυτό το άκουσα σήμερα να παίζει δυνατά σε αυτοκίνητο, αλλά ήμουν στο μπαλκόνι και δεν πρόλαβα να δω την ηλικία του... δράστου, ώστε να του φωνάξω «μπράβο» (είτε ήταν 21 είτε 81...) και να του απονείμω τον μεγαλόσταυρο του ελαφρολαϊκού.
3. Ρε θα γιορτάσετε μεταπολίτευση χωρίς Μυτιληναίο;
4. 1975!!
https://www.youtube.com/watch?v=KL4eWIFv3QE