ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 724

27/5/2026
Η τζαζ στα φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή και Αυγής-Θουρίου, στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’70.
Λεπτομέρειες στις σελίδες 221-224 του «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ / Από το μουσικό θέατρο και το ελαφρό τραγούδι στη σύγχρονη και αυτοσχεδιαστική τζαζ» [Όγδοο, 2025].

27/5/2026
Είχε ένα κόμμα της τάξης του 17%. Με απίστευτα τερτίπια, μαχαιρώματα και μεθόδους, που έφθασαν έως τα εσωτερικά πραξικοπήματα διαλύθηκε το κόμμα του, εκτέθηκαν οι σύντροφοί του κι έμεινε η χώρα, σε κρίσιμες εποχές, χωρίς αντιπολίτευση, ενώ τώρα, εικονικά αναβαπτισμένος, επανέρχεται με νέο κόμμα, προσδοκώντας ένα ανάλογο ποσοστό. Το πιο σίγουρο όλων είναι πως πρόκειται για τον πιο βολικό αντίπαλο για τη ΝΔ, καθώς το μόνο που θα καταφέρει να κάνει θα είναι να συσπειρώσει όλη την παραπαίουσα δεξιά (ακροκεντρώα, παραδοσιακή, ακροδεξιά), οδηγώντας τη χώρα σε ακόμη μία νεοδημοκρατική τετραετία.

26/5/2026
ΕΛΑΣ ΕΛΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ (γέλιο)

26/5/2026
Δεν το έχω ψάξει το θέμα βαθιά, αλλά δεν θυμάμαι τους παλιούς πολιτικούς να πηγαίνανε στα γήπεδα και να μιλάγανε για το ποδόσφαιρο. Οι πρώτοι που το κάνανε με σύστημα, ήταν οι χουντικοί.
Έτσι, οι πολιτικοί ηγέτες της πρώιμης μεταπολίτευσης, ακόμη κι αν είχαν κάποια απειροελάχιστη επαφή με το χώρο, δεν είχαν καμιά διάθεση να το παίξουν ποδοσφαιρόφιλοι, γιατί η ρετσινιά θα ήταν μεγάλη. Η ταύτιση, εννοώ, με τους χουντικούς θα ήταν άμεση.
Είναι σίγουρο, λοιπόν, πως ούτε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν φίλαθλος, ούτε ο Αντρέας Παπανδρέου, ούτε ο Φλωράκης, ούτε ο Ηλιού, ούτε ο Μαύρος, ούτε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ούτε καν ο Σημίτης...

Έπρεπε να έρθουν... τα χαζά εννοώ, μετά από το 2000, για να παραλάβουν το τόπι από τον... Παττακό, επειδή έτσι θα τους έλεγαν οι ακόμη πιο χαζοί επικοινωνιολόγοι τους.

26/5/2026
Είναι απλά τα πράγματα, και τραγικά ταυτόχρονα. Όταν η... κυβερνώσα αριστερά σου τρώει το λαρύγγι είναι λογικό να έρχεται, μετά, η δεξιά-ακροδεξιά και να σου κόβει το κεφάλι. Γιατί της έχεις δώσει το θάρρος να το κάνει. Να ξεπεράσει τον εαυτό της και να πλειοδοτήσει σε καταστροφή.

26/5/2026
Οποιοσδήποτε πολιτικός εκφράζεται ποδοσφαιρικά, φωτογραφίζεται σε γήπεδα ή αλλού, με κασκόλ ή μπάλες, πανηγυρίζει για αθλητικές πρωτιές κατεστημένων ομάδων ή εκμεταλλεύεται αθλητικά «επιτεύγματα», δίνοντας συγχαρητήρια κ.λπ., για μένα είναι ένας σοβαρός λόγος για να του δώσω... σουτ.
Πόσο μάλλον όταν κάποιος επιλέγει να φωτογραφηθεί με μπάλες της Μπαρτσελόνα, όταν υπάρχουν οι μπάλες του Πανιωνίου, μιας ελληνικής ομάδας με τα ίδια χρώματα, με ρίζες στην προσφυγιά, με λαϊκή βάση που την νοιώθουμε και που τροφοδότησε για δεκαετίες το ελληνικό ποδόσφαιρο με παίκτες μεγάλης κλάσης.

Δεν μας ενώνει τίποτα με την κάθε Μπαρτσελόνα (και δεν αναφέρομαι στον ανώνυμο ποδοσφαιρόφιλο), παρά μόνο ο κοσμοπολιτισμός της πλάκας και η ξενοδουλεία...

25/5/2026
Sunset «Τι κι αν είμαι δυνατός»
https://www.youtube.com/watch?v=U8tKMd7-CDc

23/5/2026
Ένα πολύ καλό, σφιχτό πόντκαστ του Άρη Δημοκίδη για τον Κώστα Τουρνά, με φοβερή ροή και με ουσία. Να το ακούσετε...
https://www.lifo.gr/podcasts/wraia-pragmata/h-skliri-alitheia-gia-ton-kosta-toyrna

22/5/2026
Αυτοί δεν ήταν αβαντγκαρντίστες σαν εκείνους του RIO (Rock In Opposition), αλλά ο μαοϊσμός είχε... διαφθείρει πολύ κόσμο την ίδια πάνω-κάτω εποχή. Είμαι φαν των Jellybread από 40ετίας όταν είχα αγοράσει τον δίσκο που είχε μέσα το Chairman Mao's boogaloo στην επανέκδοση της Line. Οι μαοϊκοί στην Αγγλία ακούγανε και παίζανε ροκ - δεν ήταν σαν τους δικούς μας που το βρίζανε (πλην ελαχίστων και μεμονωμένων εξαιρέσεων).

21/5/2026
Καμάρι των αναλογικών synths, παραγωγή Klaus Schulze (1980).

https://www.youtube.com/watch?v=V96pHS1YSSw&list=RDV96pHS1YSSw&start_radio=1

21/5/2026
Για το βίντεο βάζω μηδέν, το τραγούδι, όμως, δεν είναι άσχημο. Monika “New York windmills” (Official Video)
https://www.youtube.com/watch?v=ftbj0TI4plo&list=RDftbj0TI4plo&start_radio=1

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 705

6/3/2026
Ποια ήταν η σχέση της λεγόμενης «παραδοσιακής αριστεράς» με την τζαζ; Υπήρχε τέτοια; Ήταν θετική ή αρνητική; Βοήθησαν τα κόμματα της αριστεράς, το ΚΚΕ και το ΚΚΕ Εσωτερικού, στη δεκαετία του ’70, στη διάδοση της τζαζ στην Ελλάδα; Είναι μερικά ερωτήματα αυτά, που μπορούμε, οπωσδήποτε, να τα προσεγγίσουμε και βεβαίως να τα απαντήσουμε. Ποιο ξένο σημαντικό τζαζ όνομα εμφανίστηκε στο 3ο Φεστιβάλ Αυγής-Θουρίου το 1979; Πότε ακούστηκε τζαζ για πρώτη φορά, και από ποιους, στο Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή; 

Για όλα αυτά θα διαβάσεις στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία...

5/3/2026
Μέσα σε λίγες μέρες έφυγαν τρία σημαντικά πρόσωπα του blues. Για τους John Hammond και Roy Book Binder έχω ήδη γράψει δυο λόγια, ενώ τώρα σειρά έχει ο Mike Vernon, ο τρανός βρετανός παραγωγός του blues, που πέθανε πριν από τρεις μέρες στα 81 προς 82 του.
Mike Vernon σημαίνει σχεδόν τα πάντα για το british blues βασικά, σημαίνει John Mayall Blues Breakers with Eric Clapton, Artwoods, Ten Years After και φυσικά σημαίνει Blue Horizon – την εταιρεία που κατέστησε κυρίαρχο το μαύρο (βλέπετε δίσκους του Johnny Young και Otis Rush εδώ) και το λευκό blues (Fleetwood Mac, Chicken Shack και όλα τα υπόλοιπα) στο τέλος των σίξτις. Πολύ χοντρικά όλα αυτά, γιατί οι δραστηριότητες του Mike Vernon δεν καλύπτονται με ποσταρίσματα στο facebook.
Παραγωγός ήταν ο άνθρωπος, μεγάλος φαν του blues, έβγαζε και το περιοδικό “R & B Monthly” μεταξύ άλλων, ενώ πότε-πότε χωνόταν και στις ηχογραφήσεις παίζοντας κανα κρουστό ή τρίβοντας κανα μπουγαδόξυλο (αν και είχε και προσωπική δισκογραφία).

[βάζω κι ένα βιβλιαράκι με την ιστορία της Blue Horizon εδώ, όπως και μια γνωστή κασετίνα CD-συλλογή, που λειτουργεί και ως μνημείο – και για την εταιρεία συνολικά και βεβαίως για τον Mike Vernon]

4/3/2026
Κατέβασα από τη δισκοθήκη 2 βινύλια του bluesman / folkist Roy Book Binder, που πέθανε χθες στα 82 του, για να τα ξανακούσω μετά από πολλά χρόνια. Ο Binder είχε έρθει και στην Ελλάδα στην αρχή των 90s κι είχε περιοδεύσει σε Αθήνα και επαρχία (τον είχε φέρει ο Γιάννης Αγγελάτος). Τρομερός ακουστικός κιθαρίστας και βασικά stroryteller, θυμάμαι πως απαιτούσε ησυχία από το ακροατήριό του, αφού τα live του οικοδομούνταν γύρω από τις ιστορίες και τις αφηγήσεις του. 

Είχε εκτεταμένη δισκογραφία ο Book Binder και αυτοί οι 2 δίσκοι του από το 1971 και το 1988, δείχνουν τις μετατοπίσεις του στα παιξίματά του κ.λπ. Δεν ξέρω αν είναι υπερβολή, αλλά έχω ακούσει πως το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ο Binder το είχε περάσει στο δρόμο με το αυτοκινούμενό του. Κανονικός travelin’ man δηλαδή…

4/3/2026
Η περίπτωση του κιθαρίστα, μπασίστα, ντράμερ κ.λπ. Αποστόλη Άνθιμου είναι μοναδική. Γιος πολιτικών προσφύγων διέπρεψε στην Πολωνία των σέβεντις ως κιθαρίστας των SBB (του κορυφαίου fusion γκρουπ της χώρας), για να έλθει κάποια στιγμή στην Ελλάδα (πριν ξαναφύγει) μπλέκοντας με τη δική μας τζαζ κτλ. πραγματικότητα. 

Με τον Άνθιμο είχα συναντηθεί κι είχαμε κουβεντιάσει το 2003 και αυτή τη συζήτηση, όπως και πολλά άλλα, θα τα βρεις στις σελίδες 197-203 του βιβλίου «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025].

3/3/2026
Αυτά τα απίστευτα έγραφε ο Kevin Andrews σ’ έναν τουριστικό οδηγό για την Αθήνα του 1967, όταν η Ελλάδα σωζόταν ακόμη.

Τώρα, μοιάζει να έχουν όλα τελειώσει. Η καταστροφή του ελληνικού τοπίου παραμένει στην ημερησία διάταξη εννοώ, αν δεν είναι πλέον ολοσχερής. (Ασχέτως, αν κάθε μέρα στα μίντια όλο και κάποιος καλοθελητής θα βρεθεί για να σου αποκαλύψει, υποτίθεται, την τελευταία... αμόλυντη γωνίτσα, την προ πολλού παραδομένη στον μαμωνά).
Εντάξει, ζούμε. Φτάσαμε σε κάποια ηλικία – δεν το μετρώ ελαφρώς. Και τέλος πάντων μπόμπες στο κεφάλι μας δεν φάγαμε σαν τα αθώα κοριτσάκια στο Ιράν, και απ’ αυτή την άποψη είμαστε τυχεροί, όμως εξακολουθούμε να παραμένουμε μάρτυρες του πιο ανελέητου βιασμού, των γειτονιών μας πρώτα-πρώτα, ανήμποροι να κάνουμε το οτιδήποτε.

3/3/2026
Ένα πολύ ωραίο δισέλιδο αφιέρωσαν το «Αθηνόραμα» και ο Χάρης Συμβουλίδης στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], στο τεύχος του περιοδικού που τώρα κυκλοφορεί...

[το όλον κείμενο, που έγραψε ο Χ. Συμβουλίδης, μπορείτε να το δείτε στο λινκ]
https://www.athinorama.gr/music/3067565/to-biblio-ton-biblion-gia-ta-100-xronia-tis-ellinikis-tzaz/

2/3/2026
Για τον John Hammond που πέθανε προχθές. Τον άκουγα αρκετά στα mid-80s, όταν είχα αγοράσει το ελληνικό άλμπουμ του στους Φαληρέηδες, με το εξώφυλλο του Αλέξη Κυριτσόπουλου και μια συλλογή της Edsel. Μετά θα αγόραζα κι άλλα... Ας πάει στο καλό...
https://www.youtube.com/watch?v=wCJcTAO0bJ4&list=RDwCJcTAO0bJ4&start_radio=1

27/2/2026
Παρότι το ένα κυβερνητικό φιάσκο (υποκλοπές) διαδέχεται το άλλο (Νίκαια), παρά το γεγονός ότι όλοι την πέφτουν στους τελειωμένους (από τον Τσίπρα και τον Βενιζέλο, μέχρι τον Σαμαρά και τον Ανδρουλάκη) στη χώρα δεν συμβαίνει τίποτα, έχουμε ακόμη αποκριά. Οπότε ας το γλεντήσουμε κι εμείς. Καταπληκτική διασκευή με απίστευτο Πλέσσα (τι κάνει ο άνθρωπος!) και, εντάξει, πολύ πρώτο Μηλιώκα. Για κοίτα που αποκτούν και τα έιτις νόημα και περιεχόμενο...
https://www.youtube.com/watch?v=HMg6Ag94hTs&list=RDHMg6Ag94hTs&start_radio=1

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 634

2/4/2025
Το "Έγκλημα στο Καβούρι" (1974) του Κώστα Καραγιάννη, με τους Λάκη Κομνηνό και Βαγγέλη Σειληνό στις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024]

2/4/2025
Οι Graham Bond, Dick Heckstall-Smith, Jack Bruce και Ginger Baker θυμίζουν, με τις κινήσεις τους, φιγούρες από την τηλεοπτική διαστημική σειρά με κινούμενες κούκλες Thunderbirds, που βλέπαμε και στην Ελλάδα, σαν παιδιά, στα σέβεντις (προβαλλόταν στην Αγγλία από το ’64). Απίστευτο κλιπ, από την weird κωμωδία του Robert Hartford-Davis “Gonks Go Beat” (1964).
https://www.youtube.com/watch?v=bUwrjbeXK-0

1/4/2025
Την Πρωταπριλιά του 1983, λίγο πριν δώσω πανελλαδικές, είχα παρατήσει τα διαβάσματα (τον Σπανδάγο, τον Κουγιουμτζόπουλο και τους Κορέση-Ντάση) και ήμουν στημένος στην τιβί για να δω τον Σαββόπουλο στο Παλαί ντε Σπορ. Τα Τραπεζάκια Έξω δεν είχαν κυκλοφορήσει ακόμη, αλλά είχαμε πληροφορηθεί πως οσονούπω θα βρίσκονταν στα δισκάδικα, και πως στη Θεσσαλονίκη θα ακούγονταν και καινούρια κομμάτια (από το επερχόμενο άλμπουμ). Τον Σαββόπουλο τον είχα δει ήδη δύο φορές live και το γεγονός ότι δεν ήμουν στο Παλαί εκείνη τη νύχτα θα πρέπει να το αποδώσω, μάλλον, σ’ ένα κακό παιγνίδι της τύχης, αφού λίγες μέρες αργότερα θα ήμασταν για την 5ήμερη της εποχής στη Θεσσαλονίκη! Είχα προσπαθήσει, δε, να την αλλάξω την ημερομηνία της εκδρομής, γιατί κάτι ήμουνα τότε στο 15μελές –δε θυμάμαι τι– αλλά δεν το ‘χα καταφέρει... Πάντως η συναυλία αυτή είναι από τις λίγες, τις ελαχιστότατες, για τις οποίες λέω πως παρότι δεν ήμουν εκεί, κατά βάθος ήμουν...
https://www.youtube.com/watch?v=0YT20rPza8I

1/4/2025
>>Ήτανε ιδιόμορφος. Γιατί... κοιτάξτε να δείτε... παντρεύτηκε με τη Μαρινέλλα και σε δυο χρόνια χώρισαν<<
Και τι έγινε άμα χώρισαν σε δυο χρόνια; Ένα ζευγάρι μπορεί να χωρίσει για χίλιους-δυο λόγους και σ’ ένα μήνα. Και γιατί έφταιγε η «ιδιομορφία» του Στέλιου και όχι της Μαρινέλλας ή και των δυο μαζί; Και γιατί να ήταν η «ιδιομορφία» ο λόγος του χωρισμού και όχι, απλά, το γεγονός πως δεν ταιριάζανε; Ήμασταν παρόντες κι έχουμε γνώμη, για το τι μπορεί να συνέβη ανάμεσα σ’ ένα ζευγάρι; Ή έχουμε πληροφορίες μόνο από το ένα μέτωπο; Γιατί να προσάπτεται στο Στέλιο μια τέτοιου τύπου ρετσινιά, στηριζόμενη, μάλιστα, σ’ έναν αποτυχημένο γάμο; Και τι σημαίνει... αποτυχημένος γάμος; Τι μπορεί να σημαίνει αυτό, για το χαρακτήρα ενός ανθρώπου;
Ό,τι να ’ναι...
--------------------------------
>>Σπατάλησε τον εαυτό του με την πρώτη του γυναίκα (σ.σ. την τρίτη εννοεί). Έπεσε σε μεθύσια, ναρκωτικά και τον έσωσε η Γκερέκου<<
Είχε ντύσει στα χρυσά ο Τόλης τη Μαρινέλλα και όταν χωρίσανε, τον ρώτησε ο Μάτσας, αν τα πήρε πίσω...
Δηλαδή για κάτσε, με συγχωρείς τώρα... Υπάρχει άντρας που θα κάνει κάποιο δώρο σε μια γυναίκα –μικρό, μεσαίο, μεγάλο, δεν έχει σημασία, ο καθείς και το βαλάντιό του– και μετά, όταν χωρίσουνε, θα πάει να το ζητήσει πίσω; Ρε, σ’ εσάς το λέω, το δώρο να πας να το ζητήσεις πίσω; Ρε τι ακούμε πρωταπριλιάτικα;
Μήπως υπήρχαν κι άλλοι φίλοι και γνωστοί του Τόλη και του τα λέγανε αυτά, και γι’ αυτό το ριξε στα… μεθύσια και τα ναρκωτικά;

1/4/2025
Έχω δει-ακούσει κανα-δυο αφηγήσεις του Μάκη Μάτσα στον άσχετο Πορτοσάλτε και δεν μπορείς να βγάλεις άκρη. Το λέω, γιατί δεν υπάρχει πουθενά μια έστω και περίπου χρονολόγηση των όσων ακούς. Λέει ο Μάτσας π.χ. ότι ο Μαχαιρίτσας είχε πιάσει δουλειά στη Μίνως σαν κούριερ, αλλά δεν λέει πότε. Αυτό πρέπει να συνέβη προς το τέλος των σέβεντις ή έστω στην αρχή των έιτις. Αφήνω το γεγονός πως η λέξη κούριερ είναι άστοχη, γιατί δεν την χρησιμοποιούσε κανείς τότε. Διανομέας ήταν η λέξη της εποχής. Τέλος πάντων με τα λίγα με τα λιγότερα ο Μάτσας μας λέει πως ήταν αυτός που ανακάλυψε κατά μίαν έννοια τον Μαχαιρίτσα(!), όταν ο Μαχαιρίτσας δισκογραφούσε ήδη μια δεκαετία, πριν τραγουδήσει για πρώτη φορά στη Μίνως.
Πορτοσάλτε ασχολήσου με το Μητσοτάκη, με τον Αντρουλάκη, και με τους υπολοίπους και άσε τη δισκογραφία για καναν άλλονε. Να βγάλει και κανας άλλος κανα φράγκο, που να ξέρει και πέντε πράματα δηλαδή.
(Και δεν αναφέρομαι στον εαυτό μου, καθότι δεν έχω καμία όρεξη να συζητάω ούτε στη τιβί, ούτε στο ραδιόφωνο για τέτοια θέματα. Αν έχω να πω κάτι προτιμώ να το γράφω.)
Σας έπιασε η καΐλα τώρα, όλους, με τη δισκογραφία – αφού πρώτα τη θάψατε...

31/3/2025
Κεφάλια ψηλά, στην τσέπη λιανά
σιωπηλή πλειονότης
Στο ράφι τιμές και δόξες παλιές
λαμπρή αρχαιότης
Σφιχτές αγκαλιές, βροχή καρπαζές
στο γύψο νεότης
Yamaha, hot-pants, ασφάλεια και τανκς
πλήρης ισότης
Εμπρός όλοι μαζί παιδιά
για μια καινούρια μεγάλη Ελλάδα!
Εφάμιλλο του «Σκόνη, πέτρες, λάσπη» και το ίδιο διαχρονικό. Από τα καλύτερα κομμάτια του Πουλικάκου / Εξαδάκτυλου...
https://www.youtube.com/watch?v=aswGv_9gI_o

31/3/2025
"Πειραματόζωο" (1975) του Γιάννη Κοκκόλη στις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου [LiFO Books, 2024]

29/3/2025
Το είχα βάλει σε σχόλιο, πριν από κάτι βδομάδες, αλλά τώρα το κάνω ποστ. Έτσι θα έπρεπε να γράφονται τα λαϊκά τραγούδια σήμερα. Με τέτοιο drive...
https://www.youtube.com/watch?v=l8NhZ39gHKo

29/3/2025
Πότε θα ξανανοίξει να ξαναπάμε, ν' ακούσουμε καμιά τζαζιά (λέμε τώρα);

28/3/2025
>>Αυτοψία στο Καλλιμάρμαρο διενέργησε η Λίνα Μενδώνη το πρωί της Παρασκευής (28/3), μετά από δημοσίευμα εφημερίδας που έκανε λόγο για «κατασκευή-έκτρωμα» στον χώρο μπροστά από το Παναθηναϊκό Στάδιο.<<
Περίμενε την εφημερίδα να βγει μπροστά, για να πάρει χαμπάρι τη βαρβαρότητα που συμβαίνει μπροστά από το Στάδιο. Να δω τώρα τι θα κάνει... Θα τους πει να το γκρεμίσουν; Ποιοι έδωσαν άδειες, έστω και προσωρινές, γι’ αυτό το έκτρωμα; Δεκάδες αίθουσες υπάρχουν στην Αθήνα. Τι μαγκιά είναι αυτή να θες να "χτίσεις" μπροστά από το Στάδιο... έστω και για μια ώρα, και να βρίσκεις άτομα που να σου λένε «ναι»;

28/3/2025
Οι συζητήσεις μας με τον Ανδρέα Σταματόπουλο, στον Flash 99,4 της Θεσσαλονίκης, για τις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024] και το "Ραντεβού στο Κύτταρο" [Όγδοο, 2024]. Για τις φίλες και τους φίλους, που ενδεχομένως δεν τις έχουν ακούσει...
https://www.youtube.com/watch?v=kquYlelUI_I
https://www.youtube.com/watch?v=TKSpPy4nh4U

27/3/2025
 «Τα σκληρά ναρκωτικά είναι το γουρούνι της κοινότητάς μας. Είναι το όπλο του Ανθρώπου εναντίον μας, μεταμφιεσμένο σαν ένα κομμάτι του περιθωρίου. Το μεγαλύτερο ψέμα που κυκλοφορεί για την ηρωίνη είναι ότι σε σκοτώνει, ότι σου κάνει κακό σαν άτομο, ότι είναι επικίνδυνη. Αυτά είναι μπούρδες. Θα σκοτώσει την κοινότητά μας, την επανάστασή μας, πολύ πριν σκοτώσει μεμονωμένα άτομα».
Julius Lester
https://www.youtube.com/watch?v=x4xxCnvlYUM

27/3/2025
Κάποτε είχα αγοράσει τον δίσκο (LP) μόνο και μόνο γι' αυτή τη φοβερή μοντάδικη-νόρθερν σόουλ διασκευή. Ακούγεται, δε, και στον ελληνικό κινηματογράφο η εκτέλεση, γιατί το Sunny με τους Alan Bown Set είχε κυκλοφορήσει και σε ελληνικό 45άρι...
https://www.youtube.com/watch?v=xbSGQCzPLFQ

26/3/2025
Φοβεροί μουσικοί, παικταράδες, πολύ δεμένο συγκρότημα, αλλά τραγούδια... ό,τι να'ναι. Αυτό το οργανικό τους, πάντως, το γουστάρω πολύ - παρότι είχαν πάρει μπροστά τα σύνθια στη δισκογραφία, αντικαθιστώντας τα κλασικά πληκτροφόρα (χάμοντ, φαρφίζες κ.λπ.). Sunset.
https://www.youtube.com/watch?v=uLP_LpRqTTQ

26/3/2025
"Από Μπουζούκια σε Μπουζούκια" (1962) του Πάνου Κουτρουμπούση στις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024]

25/3/2025
Ο Πετρίδης στα έιτις δεν έβαζε στο ράδιο Henry Cow, Faust και Gong, επειδή τα γούσταρε. Τα έβαζε, επειδή αυτά τα γκρουπ είχανε ηχογραφήσει στη Virgin. Γιατί, αν τα γούσταρε τότε θα έβαζε και Stormy Six, και Samla Mammas Manna, και Univers Zero, και Wha ha ha, και Iconoclasta, και άλλα παρεμφερή...
[Με αφορμή και το προηγούμενο ποστ]

25/3/2025
Ρε Νίκο έδωσες την κόκκινη κάλτσα των Henry Cow, για να πάρεις Queen; Αν είναι δυνατόν! Δηλαδή διώχνεις την γκρουπάρα, για να πάρεις, τώρα, ό,τι να ’ναι; Δικαιολογείσαι, όμως, γιατί ήσουνα πιτσιρικάς. Και μπράβο, γιατί επανόρθωσες μεγάλος... Από το σημείο που δείχνω στο λινκ...
https://www.youtube.com/watch?v=WRZmbBHcaXI&t=2008s

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 629

28/2/2025 

Σαββόπουλος '94 

28/2/2025

Οι επικοινωνιολόγοι τους έχουν πάθει μεγάλη ζημιά. Δεν ξέρουν πώς να διαχειριστούν αυτή την πρωτόγνωρη κατάσταση. Κάτι που ξεπερνά κάθε προηγούμενη λαϊκή δράση επί του πεδίου. Δεν υπάρχει σύγκριση θέλω να πω ούτε με τις συγκεντρώσεις για το δημοψήφισμα του Τσίπρα, το ’15, ούτε με τα μνημόνια το ’12, ούτε καν με την «αλλαγή» το ’81.
Όποιος ήταν σήμερα στην Αθήνα το αντιλήφθηκε αυτό με το που βγήκε από το σπίτι του, βλέποντας τον κόσμο να συρρέει προς το κέντρο κατά κύματα. Να γεμίζουν τα στενά και οι ρούγες από παρέες όλων των ηλικιών. Μνημόσυνο, μα και γιορτή ταυτόχρονα.
Το μόνο που τους μένει, λοιπόν, να κάνουν είναι να θυματοποιήσουν τον εαυτό τους, για το εφφέ. Να γελοιοποιηθούν με το να ζητάνε «συγγνώμες» από δω κι από κει (λες και πατήσανε κανέναν, κατά λάθος, στο λεωφορείο), να διαδηλώνουν κατά των εαυτών τους, να μουτζώνουν τις φωτογραφίες τους και να πληρώνουν για να τους βρίζουνε ολημερίς κι ολονυχτίς, προκειμένου να καλμάρουν την οργή της κοινωνίας, υποσχόμενοι νέες και ταχύτερες... μεταρρυθμίσεις.

Περιττό να το πω πως ο κόσμος σε όλα τούτα έχει ήδη απαντήσει.

27/2/2025
>>Κι από πάνω φέγγουν φώτα, οι χειρούργοι έχουν δουλειά,
σ’ αγαπώ όπως και πρώτα και ορμάω στα σκαλιά
και ορμάω στο μονοπάτι, κουκουρίκου ο πετεινός,
αν στραφώ, να γίνω αλάτι και να μη χαρώ το φως.<<
Το είχε απορρίψει η πρωτοβάθμια επιτροπή λογοκρισίας (θα το επέτρεπε η δευτεροβάθμια, και γι’ αυτό θα το ακούγαμε τελικά στο «Βρώμικο Ψωμί») «λόγω λέξεων και νοημάτων ανοήτων και απαραδέκτων».
Μάλλον το «χειρούργοι» τους είχε κάτσει άσχημα λόγω του «ασθενούς τον οποίον έχομε επί της χειρουργικής κλίνης και τον οποίον εάν ο χειρουργός δεν προσδέσει κατά την διάρκειαν της εγχειρήσεως» και τα λοιπά, και τα λοιπά...

Από τα πιο ροκ κομμάτια του Σαββό αυτό, και από τα πιο αγαπημένα μου, με φοβερό cow-bell από τον Καραμήτρο, και επηρεασμένο μουσικά καταφανώς από το “Whiskey train” των Procol Harum…

27/2/2025
Οι γνωστοί κλακαδόροι παρουσιάζουν τόνους από γραφήματα, πίνακες και αναλύσεις, δίχως να προβαίνουν σε καμία αξιολόγηση, σε καμία περίληψη, δίνοντας στον κόσμο με λίγα και απλά λόγια την εικόνα της κατάστασης. Τα πράγματα είναι σαφή, για μένα, και θα το πω με δυο στιχάκια από τραγούδια, γιατί βαριέμαι τα πολλά-πολλά...
«Όλοι στο χορό» (Χωρίς Περιδέραιο)
«Να φύγει αυτός ο χειμώνας» (Δημήτρης Πουλικάκος)

27/2/2025
"O Φόβος" (1966) του Κώστα Μανουσάκη στις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024]

27/2/2025
Ήτο καλλίφωνος. Του πήγαιναν γάντι αυτά τα παλιά αριστουργήματα. Σπονδή, σε όσα λατρέψαμε παιδιά...
https://www.youtube.com/watch?v=swZo2HmPuro

26/2/2025
>>Η Ευρώπη πρέπει να ξυπνήσει από τον διπλωματικό και πολιτικό της λήθαργο.<<
Θέλουν να «ξυπνήσουν» την Ευρώπη, για να πάρουν και την τελευταία δεκάρα από τον κοσμάκη, για να την κάνουν στρατούς, όπλα, αεροπλάνα, ντρονς, πυρηνικά κτλ.
Τόσα χρόνια που τους παρακαλάγανε κάποιοι να τυπώσουν ευρωομόλογα, για να σώσουν το Νότο, σφυρίζανε αδιάφορα.
Αφού οι εταιρείες τους, με τα εδώ τσιράκια τους, λήστεψαν πρώτα ό,τι υπήρχε και δεν υπήρχε, από την εποχή των έργων, της ολυμπιάδας κτλ., και αφού οι τράπεζές τους σώθηκαν, με το να ρίξουν το ΑΕΠ μας σε επίπεδα κανονικού πολέμου, τώρα θέλουν να ξαφρίσουν και ό,τι έχει απομείνει από υγεία, παιδεία, πρόνοια, συντάξεις κτλ. βάζοντάς μας να υπερασπίσουμε τα σύνορα της κάθε Λιθουανίας. Αν είναι δυνατόν!
Πότε θα ανασάνουμε, ρε ξεφτιλισμένοι, εμείς εδώ κάτω, στον πάτο της Ευρώπης;

26/2/2025
Πολύ κρίμα για τον Μανώλη Λιδάκη. Στην αρχή των 90s ήταν στην καλύτερη ερμηνευτικά φάση του, και το «Καράβι Απόψε το Φιλί» (1992) ήταν ο καλύτερος δίσκος του – κι ένας από τους 5-10 καλύτερους «εντεχνολαϊκούς» της δεκαετίας. Βέβαια μας τα είχαν πρήξει τότε με τη «Χαλκίδα», που την άκουγες παντού και συνέχεια, αλλά έτσι συμβαίνει με τις «επιτυχίες».

Ωραία φωνή ο Λιδάκης, γλυκιά και στιβαρή μαζί, αλλά τα περισσότερα από τα «καλύτερά» του ήταν δεύτερες εκτελέσεις. Κάτι έψαχνε να βρει στο «χθες» ο άνθρωπος και διασκεύαζε πότε Περικλή Περάκη, πότε Λευτέρη Ψιλόπουλο κ.ο.κ. Ας είναι αναπαυμένος.

25/2/2025
Τα πιο σοβαρά πράγματα για το ροκ, στην Ελλάδα, τα έχουν γράψει... κνίτες, κουκουέδες, κομμουνιστές τέλος πάντων. Δεν λέω ότι όλοι οι κουκουέδες έχουν γράψει «σωστά» πράγματα για το ροκ (έχουν γράψει και βλακείες), αλλά τα σωστότερα τα έχουν γράψει «κόκκινοι πράκτορες», δεν τα έχουν γράψει ούτε οι Πετρίδηδες, ούτε οι Ζήλοι, ούτε οι Μηλάτοι, ούτε οι Κοντογούρηδες, ούτε κανείς απ’ αυτούς... Δε μιλάω τώρα για Μαστοράκηδες, Τσόγκες και Καρατζαφέρηδες... ασ’ τους εκείνους... 

Ποιος έχει γράψει στην Ελλάδα, ας πούμε, για το φοβερό γαλλικό περιοδικό Actuel, που έβγαινε σε διάφορες περιόδους, στην αρχή σαν αβάντ-τζαζ-φάνζιν και από τον Οκτώβριο του 1970 και έως τον Ιούνιο του ’75 (όταν το ροκ είχε τελειώσει πια, μαζί με την αντικουλτούρα) ως ένα καθαρά προχωρημένο, αλλά λαϊκό έντυπο – με σοβαρή κοινωνική ματιά (δεν λέω κοινωνιολογική, γιατί το Actuel δεν το γράφανε ψυχροί πανεπιστημιακοί, με γλώσσα ξύλινη και ακατάληπτη) σε κάθε χώρο του επιστητού;

Διαβάστε εδώ...
«Το περιοδικό έζησε γύρω στα πέντε χρόνια. Σ’ αυτό το διάστημα δημοσιεύτηκαν στις σελίδες του πολλά ενδιαφέροντα κείμενα, που κριτικάριζαν σκληρά τον γραφειοκρατικό μηχανισμό του κράτους, την αστική ηθική, το σύστημα της δικαιοσύνης, την εκκλησία, την τυφλή υπακοή στο στρατό, τη σχολική και την πανεπιστημιακή καθιερωμένη τάξη πραγμάτων. Τα δημοσιεύματα έθιγαν επίσης το πρόβλημα των ναρκωτικών, τον ελεύθερο έρωτα, τη ζωή στα νεανικά κοινόβια, την οικολογία, τη μουσική ποπ (σ.σ. δηλαδή το ροκ). Οι συγγραφείς τους προσπαθούσαν ν’ αποφύγουν την μονόπλευρη, την προκατειλημμένη αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων και συχνά καταδίκαζαν τους εξτρεμιστές του νεανικού κινήματος. Υπογράμμιζαν τη ζημιά από την κατάχρηση των ναρκωτικών, που τσάκιζαν την υγεία, προειδοποιούσαν τη νεολαία να μην υποκύπτει στο πάθος των ατέλειωτων ταξιδιών, που συχνά δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση απελευθέρωσης από την κοινωνία, κριτικάριζαν τους νέους που προσπαθούσαν να προβάλλουν σαν μοναδική λύση από τα δεινά τη λύση των προβλημάτων της οικολογίας, ή που εξυμνούσαν τη ζωή στα νεανικά κοινόβια, σαν πανάκεια θεραπείας κάθε κακού της ζωής. Αναγνωρίζοντας τη μουσική ποπ (σ.σ. δηλαδή το ροκ) σαν “σοβαρή δύναμη κρούσης” κατά της παραδοσιακής τέχνης, το περιοδικό θεωρούσε ταυτόχρονα πως τα πολυάριθμα και σκόρπια ρεύματα και φόρμες της νέας μουσικής κουλτούρας εμποδίζουν τη συγκρότηση του παγκόσμιου αντι-αστικού μετώπου. Αν και στη σύνταξή του το περιοδικό είχε πρώην γκοσιστές, αριστεριστές του 1968, ωστόσο τα έψελνε και στον ίδιο τον γκοσισμό, τον κατηγορούσε πως δεν είχε κανένα απολύτως θετικό πρόγραμμα, πως ήταν ανίκανος να αγωνιστεί με επιτυχία ενάντια στις “παραδοσιακές δομές”».
[Έντουαρντ Ρόζενταλ: Στους Λαβυρίνθους της Συνείδησης, Σύγχρονη Εποχή, 1982]
Λείπουν τέτοια έντυπα σήμερα, γιατί, βασικά, δεν υπάρχει αντικουλτούρα. Underground ίσως υπάρχει, δεν ξέρω, αλλά αντικουλτούρα δεν υπάρχει. Κι αυτό θα είναι πάντα ένα θέμα...

25/2/2025
The Battered Ornaments - My Love's Gone Far Away (1969)
https://www.youtube.com/watch?v=cYQCLyrSmA8

24/2/2025
Απίστευτη μοντάδικη εκτέλεση ενός τραγουδιού των Coasters από τους εγγλέζους Paramounts (οι... πριν από τους Procol Harum), που, 60 χρόνια μετά, εξακολουθεί να σπαρταράει. Η νεανική μουσική είναι αγέραστη. Όποτε και να την ακούσεις, είναι πάντα νέα. [Tα τραγούδια των Paramounts τα ακούω 40 χρόνια τώρα, από τη συλλογή-έκδοση της Edsel, που τη θεωρώ κορυφαία]
https://www.youtube.com/watch?v=czCqFs0Cs9k

24/2/2025
"Εις Θάνατον" (1967) του Γιάννη Κοκκόλη, με τους Πάνο Κατέρη και Κατερίνα Χέλμη στις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024]

22/2/2025

Μεγάλη ανατροπή. Μπαίνει "σφήνα" σε Πούτιν-Τραμπ ο Μητσοτάκης για τις σπάνιες γαίες... (γέλιο)

22/2/2025
Το είχα αγοράσει με το που βγήκε, γιατί το διαφήμιζε και η τηλεόραση. Τους ήξερα ήδη, βέβαια, από το προηγούμενο άλμπουμ τους, αλλά εδώ οι κιθάρες και βασικά ο Δρόλαπας τους έδινε μια άλλη οντότητα. Τους είχα δει και live τότε, αλλά ο δίσκος μου άρεσε περισσότερο. Κλασικό, παλιομοδίτικο ηχητικά, ελληνικό ροκ, που ακουγόταν ψυχωμένο. Και τότε και τώρα... [Αγάπανθος]
https://www.youtube.com/watch?v=IKXje15qTwM

21/2/2025
Και στα ελληνικά με τους Mariners, αλλά εδώ είναι ο μέγας Roberto... [γυρίζανε και στη Βραζιλία ό,τι να 'ναι]
https://www.youtube.com/watch?v=VJloltNF2qs

21/2/2025
"Μπλουζ με Σφιγμένα Δόντια" (1973) του Ροβήρου Μανθούλη στις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου"

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 590

8/8/2024
>>(…)Ένα ιδιαίτερο ‘’άρωμα’’ αναδύεται από κάθε δισκογραφική χρονιά την οποία καταγράφει ξεχωριστά και με εμπεριστατωμένες πληροφορίες. Παλαιοί και νεότεροι ακροατές αυτής της μουσικής-και όχι μόνο- θα διαβάσουν μέσα από τις 360 σελίδες του, για έναν ασύνταχτο μουσικό κόσμο που ψυχαγωγούσε τα ‘’ανήσυχα’’ νιάτα και τους αιώνιους έφηβους. Οι παλαιοί θα ανασύρουν μνήμες αλήστου εποχής και οι νεότεροι θα ενημερωθούν και θα αναζητήσουν τους θησαυρούς αυτού τού παγκόσμιου μουσικού κύματος που ευδοκίμησε και στη χώρα μας. Ο συγγραφέας, εκτός από την καταγραφή δισκογραφίας της συγκεκριμένης μουσικής, παραθέτει και σπάνια φωτογραφικά ντοκουμέντα, αποσπάσματα από συνεντεύξεις σε έντυπα και περιοδικά αυτής της εποχής, αναφορές σε μουσικά συγκροτήματα, σε δίσκους 45 και 33 στροφών, σε ονόματα γνωστά και άγνωστα, πρωταγωνιστές και κομπάρσους της ελληνικής ροκ και ποπ σκηνής.(…)<<

H φίλη ποιήτρια, λογοτέχνιδα και στιχουργός του ελληνικού τραγουδιού Βέρα Βασιλείου-Πέτσα γράφει για το «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024]...

7/8/2024
Ο σύγχρονος ελληνικός στίβος ή κλασικός αθλητισμός, όπως τον λέμε, είναι για κλάματα. Δεν ξέρω τι γίνεται σήμερα σε κάθε χώρα, ούτε με ενδιαφέρει, αλλά αυτό που εισπράττω εγώ από τον ελληνικό στίβο είναι αυτό που είπα (για κλάματα).
Στη δεκαετία του ’70, όταν ο επαγγελματισμός δεν είχε διαφθείρει τα πάντα σε μια φάση χωρίς επιστροφή (όπως τώρα), υπήρχε φοβερή ισορροπία σε κάθε αγώνισμα. Ενώ είχαμε αθλητές κλάσης (Παπανικολάου, Παπαγεωργόπουλος, Τζιωρτζής, Λάμπρου κ.ά.) υπήρχε βάθος σε όλα τα αγωνίσματα. Παντού είχαμε αθληταράδες και ο κόσμος γούσταρε να βλέπει ακόμη και τα πανελλήνια πρωταθλήματα, όταν καταρρίπτονταν συνέχεια ρεκόρ σε κάθε αγώνισμα.
Ήμασταν καλοί και στους δρόμους ταχύτητας, και στις μεσαίες, αποστάσεις, και στις μεγάλες (εκεί όπου έχουμε να δούμε έλληνα αθλητή της προκοπής κάτι δεκαετίες), και στα άλματα, και στις ρίψεις, και παντού. Γινόταν δουλειά σε βάθος, σε όλα τα αγωνίσματα, και με πολλούς αθλητές, δίχως να ενδιαφέρουν τα ολυμπιακά μετάλλια σώνει και καλά, ενώ τώρα υπάρχουν πάμπολλα αγωνίσματα που είναι «άγνωστα» για τον στίβο μας, όπως τα στηπλ, τα πέντε και δέκα χιλιόμετρα, κι ένα σωρό κι ακόμη.
Η γελοία λογική που κυριαρχεί είναι η εξής. Αφού στις μεγάλες αποστάσεις οι Κενυάτες ξέρω γω είναι ανίκητοι, δεν υπάρχει λόγος να ασχοληθούμε – λες και ο στίβος είναι μόνο οι Ολυμπιάδες και τα μήτινγκ με λεφτά. Αλλά αυτό είναι. Το κράτος επικεντρώνεται, εννοώ σε 4-5 αθλητές που ξεχωρίζουν, πάνω εκεί επενδύεται χρήμα (από τους χορηγούς), και όλα τα υπόλοιπα τσιμέντο να γίνουν.
Εν τω μεταξύ αυτό συμβαίνει σχεδόν σε κάθε διάσταση της καθημερινής ζωής – με τη βιτρίνα να ξεσκονίζεται συνεχώς, όταν το κατάστημα μέσα είναι τελείως άδειο. Χώρα του τίποτα.

7/8/2024
Τον Αύγουστο βλέπω πάντα ταινίες με τον Αντρέα Μπάρκουλη, αυστηρά από τα σέβεντις όμως. Τα σίξτις του λίγο μ’ ενδιαφέρουν. Με ενδιαφέρει μόνο ο Αντρέας με περούκα. Επίσης μερικά από τα πιο καλά μου κείμενα, για τον Αντρέα, τα έχω γράψει Αύγουστο. Αντρέας και χασίσι 23 Αυγ. 2016, Αντρέας και Κρουαζιέρα του Τρόμου 23 Αυγ. 2021. Όπως βλέπετε και τα δύο είχαν δημοσιευθεί στο LiFO στις 23 Αυγούστου – την ημερομηνία που πέθανε. Δεν ξέρω αν φέτος θα τριτώσει το καλό, να γράψω ακόμη κάτι για τον Μπάρκουλη και να δημοσιευτεί την ίδια μέρα... Δεν έχω κάτι στο νου, αλλά ίσως βρω...

6/8/2024
Ελσίνκι, 1970, τρελή δισκάρα, ντράμερ ήταν ο τύπος, φαίνεται εξάλλου
https://www.youtube.com/watch?v=zy7yQWemcXo

6/8/2024
Το «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024] συμπλήρωσε στα ράφια των βιβλιοπωλείων περισσότερο από 3 μήνες. Μετά την πρωτιά που κατηγάγαμε (καλά δεν το λέω;) στο πρώτο δίμηνο κυκλοφορίας του, στα βιβλία Τέχνης (ΤΕΧΝΗ-ΘΕΑΤΡΟ-ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ), του βιβλιοπωλείου Πολιτεία, τώρα, στις πωλήσεις 6μήνου, το βιβλίο βρίσκεται στην τέταρτη θέση – και είναι και αυτό μια επιτυχία. Σας ευχαριστώ πολύ, εκ νέου. Η λίστα...
1. Διάφανα κρίνα / Έγινε η απώλεια συνήθειά μας / ΣΑΡΡΗΣ ΘΑΝΟΣ / Εκδότης: ΟΞΥ
2. Μαθήματα ζωγραφικής (χαρτόδετη έκδοση) / Χίος, 1981 / ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ / Εκδότης: ΑΓΡΑ
3. ΟΤΑΝ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ / ΔΡΑΜΑΤΙΚΟΣ ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ / IBSEN HENRIK / Εκδότης: GUTENBERG
4. Ραντεβού στο Κύτταρο / Η ελληνική ποπ και ροκ μουσική μέσα από τη δισκογραφία της 1965-1982 (2η έκδοση αναθεωρημένη) / ΤΡΟΥΣΑΣ ΦΩΝΤΑΣ / Εκδότης: ΟΓΔΟΟ
5. Η ιστορία της τέχνης σε 21 γάτες / GOULD NIA / Εκδότης: ΦΟΥΡΦΟΥΡΙ
6. Ο ΤΥΧΑΙΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝΟΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ / FO DARIO (NOBEL 1997) / Εκδότης: ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ
7. Ο καθρέφτης και το μαχαίρι / ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ ΜΑΝΟΣ / Εκδότης: ΙΚΑΡΟΣ
8. Καλησπέρα και καλή βραδιά / Η βιογραφία του Βασίλη Καρρά / ΚΑΝΟΥΣΗΣ ΘΑΝΟΣ / Εκδότης: ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ
9. Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ / THE ART OF ACTING / ADLER STELLA / Εκδότης: ΙΝΔΙΚΤΟΣ
10. ΑΜΛΕΤ / SHAKESPEARE WILLIAM / Εκδότης: GUTENBERG

6/8/2024
Πόσο άσχημο θα φαινόταν αν έβλεπες να γράφει τη λέξη blues ως μπλουζ... Σωστός και ο Μπίγαλης...

[θα έβαλαν βέτο οι Τουρκογιώργηδες ]

5/8/2024
Βασικά είναι TO blues. Στον ενικό. Όπως TO rock. Όσο βλακώδες είναι να πούμε «η αξία των rock είναι», άλλο τόσο βλακώδες είναι και το «η αξία των blues είναι» (αλλά ok, αυτό έχει περάσει πια και τρώγεται - δηλαδή καταπίνεται). Και blues, όχι μπλουζ, γιατί μπλουζ, με ελληνικά γράμματα, ήταν εκείνα που χορεύανε στα σίξτις, στην Ελλάδα – και θα πρέπει κάπως να τα διακρίνουμε. Αφήνω το γεγονός πως η λέξη μπλουζ, όταν την βλέπεις γραμμένη, είναι σαν την μπλούζα, και είναι και αυτό ψιλοάθλιο. Μπλουζ, ας πούμε, είναι το “Françoise” των Vikings, που δεν έχει καμία σχέση με blues. Το ΤΗΣ μπλουζ τώρα είναι το γελοιδέστερον όλων... Χειρότερο και από το ΤΗΣ ροκ. Όταν το συναντάς κάπου ξέρεις ότι στη συνέχεια θα διαβάσεις μόνο σαχλαμάρες.

4/8/2024
Όταν γράφω ένα κείμενο έχω στο νου μου άλλα 20 κι έτσι είναι πολύ φυσικό να πηγαίνω από το ένα στο άλλο, να συμπληρώνω διάφορα, που μου έρχονται στο νου ξαφνικά και να ξεχνάω άλλα – που θέλω να τα γράψω και που, στο τέλος, μου διαφεύγουν.
Έτσι λοιπόν και στο κείμενο για τον John Mayall (δες προηγούμενο ποστ) που ανέβηκε σήμερα στο LiFO. gr, ενώ είχα στο νου μου να γράψω οπωσδήποτε για την ταινία που είχε γυρίσει, στα late 60s, ο Ροβήρος Μανθούλης, για τον John Mayall, για λογαριασμό της εκπομπής της γαλλικής τηλεόρασης “Α l'affiche du Μonde”... στο τέλος το ξέχασα.
Ξέχασα και κάτι άλλο, εν τω μεταξύ, αλλά δεν είναι τόσο σοβαρό αυτό. Για την ταινία του Μανθούλη, όμως, έπρεπε να το γράψω.
Δεν πειράζει, επανορθώνω τώρα…
https://www.youtube.com/watch?v=MVmZr7JnWvA

3/8/2024
Έξι δίσκοι από το 1982, που περιπλέουν το ελληνικό ροκ και για τους οποίους θα διαβάσετε στο "Ραντεβού στο Κύτταρο" [Όγδοο, 2024], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία.

[Το καλύτερο καλοκαιρινό ανάγνωσμα, για όσους και όσες ενδιαφέρονται για την ελληνική μουσική και το τραγούδι]

2/8/2024
Μόνο το κουπί που τραβάνε οι Έλληνες είναι για χρυσό μετάλλιο...

2/8/2024
Με διαιτητή το Βέγγο θα νίκαγε η Ιταλίδα πάντως...

JOHN MAYALL μια μεγάλη μουσική απώλεια του τελευταίου καιρού – o κορυφαίος βρετανός bluesman ήταν πολύ αγαπητός και στο ελληνικό κοινό

Νεότεροι και παλαιότεροι μουσικοί φεύγουν συνεχώς από τη ζωή, αφήνοντάς μας πίσω τα καταπληκτικά άλμπουμ τους και μαζί ιστορίες και αναμνήσεις από τις παρουσίες τους στη χώρα μας. Και κάπως έτσι, στις 22 Ιουλίου, τα δυσάρεστα νέα θα αφορούσαν αυτή τη φορά τον Βρετανό John Mayall, έναν από τους πιο μεγάλους και διαχρονικούς στυλοβάτες του blues, που θα πέθαινε στα 90 χρόνια του.
Ο Mayall υπήρξε ένα κεφάλαιο από μόνος του για το blues και δη το ηλεκτρικό, από το μέσο των σίξτις και μετά, αφού ηχογράφησε δεκάδες δίσκους, δίνοντας εκατοντάδες live και παραμένοντας ενεργός για περισσότερο από 60 χρόνια. Πολλοί τον αποκαλούν «νονό», «παππού», «πατέρα» κ.λπ. του british blues, αν και αυτοί οι χαρακτηρισμοί δεν έχουν και πολύ νόημα. Σίγουρα ο Mayall δεν ήταν εκείνος που ξεκίνησε να κάνει γνωστό το blues στην Βρετανία, όταν υπήρχαν εκεί, από τα χρόνια του ’50 ήδη, ο Alexis Korner με τον Cyril Davies. Ήταν όμως εκείνος, που μαζί με τον Eric Clapton (μαζί και μόνοι δηλαδή) θα το πήγαιναν πιο μακριά απ’ όλους, γνωρίζοντας μεγάλες επιτυχίες, μέσα στις δεκαετίες, και φέρνοντάς το μέχρι τα πιο πρόσφατα χρόνια.

Μεγαλώσαμε, μουσικά, ακούγοντας και διαβάζοντας συχνά τον όρο white blues. Πήγαινε και στους λευκούς Αμερικάνους (Mike Bloomfield, Paul Butterfield, Nick Gravenites) αυτός ο χαρακτηρισμός, που ξεκίνησαν να τραγουδούν blues την ίδια εποχή, στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ’60, αλλά κυρίως αφορούσε τους Βρετανούς, που θα αγαπούσαν το blues περισσότερο και από τους Αμερικάνους, και που θα διαμόρφωναν στο δεύτερο πλέον μισό των 60s, το λεγόμενο blues-rock, εντάσσοντάς το και αυτό, επί ίσοις όροις, μέσα στο ψυχεδελικό περιβάλλον της περιόδου.
Ο Mayall ήταν ένας πολύ καλός συνθέτης, στιχουργός, ερμηνευτής και ταυτοχρόνως πολυοργανίστας (έπαιζε σχεδόν όλα τα όργανα ενός «γεμάτου» γκρουπ της εποχής), έχοντας κι ένα ακόμη ιδιαίτερο ταλέντο – να εμφανίζει πάντοτε πολύ γερά συγκροτήματα. Διάλεγε, εννοώ, ό,τι καλύτερο υπήρχε στην πιάτσα από πλευράς μουσικών, και φυσικά όλοι τον εμπιστεύονταν ή και τον πίεζαν ακόμη, για να εμφανισθούν μαζί του.
Δεν είναι τυχαίο, εννοώ, πως από τα κατά καιρούς σχήματά του, τους Bluesbreakers κ.λπ., θα περνούσαν οι άσσοι κιθαρίστες Eric Clapton, Peter Green, Mick Taylor, Harvey Mandel, Freddy Robinson, Walter Trout, Coco Montoya και Buddy Whittington, οι μπασίστες John McVie, Jack Bruce, Tony Reeves και Larry Taylor, οι ντράμερ Hughie Flint, Aynsley Dunbar, Mick Fleetwood, Jon Hiseman, Keef Hartley και Paul Lagos, ενώ δεκάδες άλλοι μουσικοί θα μοιράζονταν στούντιο και πάλκα μαζί του, σαν τους Paul Butterfield, Gary Moore, Billy Gibbons, Otis Rush, Don “Sugarcane” Harris, Dick Heckstall-Smith, Alan Skidmore, Johnny Almond, Blue Mitchell, Steve Cropper, Chris Rea, Steve Miller, Billy Preston, Tommy Eyre, Jeff Healey, Jonny Lang, John Lee Hooker κ.ά. Ο Mayall τιμήθηκε όσο ελάχιστοι άλλοι μουσικοί της γενιάς του και αυτό το αποδεικνύουν οι αναρίθμητες συνεργασίες του. Όλοι ήθελαν να παίξουν μαζί του.
Κλασικοί δίσκοι του Mayall, και σχεδόν άπαντες απαραίτητοι για κάθε blues-rock δισκοθήκη (όπως λέγαμε παλιά), θεωρούνται όλοι της δεκαετίας 1965-1975 (εδώ δεν θα πρέπει να λησμονηθεί ο παραγωγός Mike Vernon και οι μηχανικοί ήχου Gus Dudgeon και Derek Varnals), ενώ δεν υπάρχει δίσκος του, από τους καμιά 70αριά που θα προλάβαινε να ηχογραφήσει έως εσχάτως, που να είναι μέτριος ή αδιάφορος. Ακόμη και στα ανερμάτιστα 80s ο Mayall θα έδινε, ανάμεσα σε άλλα, κι εκείνο το live στην πόλη Szeged, της Ουγγαρίας, που ως “Behind the Iron Curtain” (1985) θα κυκλοφορούσε και στην Ελλάδα από την Music-box, σε μια εποχή όπου το να παίζεις και να ηχογραφείς live στο... σιδηρούν παραπέτασμα, δεν ήταν κάτι αυτονόητο.
Χοντρικά, δίσκοι σαν τους “John Mayall Plays John Mayall” (1965), “Blues Breakers with Eric Clapton” (1966), “A Hard Road” (1967), “Crusade” (1967), “The Blues Alone” (1967), “Bare Wires” (1968), “Blues from Laurel Canyon” (1968), “The Turning Point” (1969), “Back to The Roots” (1971) και “Thru the Years” (1971) θεωρούνται και είναι αριστουργήματα του blues (του ηλεκτρικού βασικά) και προσωπικά τους βαθμολογώ με «άριστα», χωρίς να μπαίνω τώρα σε επιμέρους λεπτομέρειες.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/john-mayall-1933-2024-mia-megali-prosfati-moysiki-apoleia