DEN DER HALE σκληρά και ηλεκτρονικά

Με τέσσερα περίπου 10λεπτα κομμάτια (δύο ανά πλευρά βινυλίου) οι Σουηδοί Den Der Hale επανεμφανίζονται στη δισκογραφία μέσω του τρίτου άλμπουμ τους, που αποκαλείται “Larking About” [Sound Effect Records, 2026]. Το γκρουπ πρέπει να είναι τετραμελές, και όπως διαβάζουμε στο bandcamp του... «το LP αποτελεί μια εξερεύνηση πιο εκλεκτικών ηχοτοπίων από αυτά που παρουσιάσαμε στο παρελθόν, καθώς περάσαμε από αλλαγές στη σύνθεσή μας, αποφεύγοντας τον παραδοσιακό ήχο των ντραμς, των κιθάρων και του μπάσου, και δημιουργώντας αυτά τα κομμάτια μέσω tape loops, resampling και ακουστικών οργάνων».

Σίγουρα, εδώ, ακούμε κάτι ιδιαίτερο από τους Den Der Hale, καθώς το ηλεκτρονικό μανιπουλάρισμα κυριαρχεί, ενσωματώνοντας στη δομή του οργανικούς ήχους, φωνές ή ό,τι άλλο. Δημιουργείται θέλω να πω ένα ρευστό πλαίσιο, εντός του οποίου καλείται ο ακροατής να πλοηγηθεί – με την προϋπόθεση να δείξει εμπιστοσύνη στο δρομολόγιο των Σουηδών. Ένα δρομολόγιο παράξενο, δύσβατο, βαρύ, αργό, υποβλητικό, σχεδόν αποκαλυπτικό, με πολλά στοιχεία τελετουργίας και εσωτερικής έντασης, το οποίο –δηλώνοντας συμμετοχή– είναι σίγουρο πως θα σε οδηγήσει κάπου. Αν και, όπως λένε σ’ αυτές τις περιπτώσεις, σημασία δεν έχει προορισμός, μα το ίδιο το ταξίδι.
Επαφή: https://www.soundeffect-records.gr/larking-about, https://denderhale.bandcamp.com/album/larking-about

PATRICK DOROBISZ, DOPPLeR synth music και noise rock από την Γαλλία

PATRICK DOROBISZ: Narvik [Atypeek Music, 2026]
Ο γάλλος αβάντ συνθέτης Patrick Dorobisz είναι 71 ετών, έχοντας πορεία που ξεκινάει στη δεκαετία του ’70. Αν και δεν ηχογράφησε επίσημα τότε, εντούτοις, το 2022, θα κυκλοφορούσε ένα άλμπουμ με δικές του εγγραφές από το 1973. Σήμερα, χρησιμοποιώντας σύνθια βασικά, ο Dorobisz δημιουργεί έναν παράξενο ηχητικό κόσμο, που φέρνει στη μνήμη μου, τηρουμένων όσων αναλογιών θέλετε, το άλμπουμ «Χρονοναύτης» του Κώστα Γανωσέλλη από το 1983.

Με άλλα λόγια παρατηρείται στο “Narvik” μία ανάμειξη κλασικών και άλλων έντεχνων στοιχείων, περασμένων πάντα μέσα από τα συνθεσάιζερ, που δημιουργεί άλλοτε περισσότερο λυρικές και άλλοτε περισσότερο έντονες καταστάσεις. Τούτο έχει να κάνει και με το θέμα του δίσκου το οποίο αναφέρεται στις μάχες που διεξήχθησαν στη νορβηγική πόλης Νάρβικ, στο διάστημα Απρίλιος-Ιούνιος 1940, όταν οι συμμαχικές δυνάμεις (Νορβηγία, Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Πολωνία) αντιτάχθηκαν στους Ναζί. Στις μάχες είχε πάρει μέρος και ο πατέρας του Dorobisz κι έτσι κάπως το “Narvik” λειτουργεί και σαν φόρος τιμής σε όσους πολέμησαν στον νορβηγικό βορρά, σε μία από τις πρώτες συμμαχικές νίκες του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Το άκουσμα έχει ενδιαφέρον ασυζητητί και προτείνεται σε όλους τους φίλους και τις φίλες της synth music.
Επαφή: www.atypeekmusic.com

DOPPLeR: Pourquoi Ce Disque? [Atypeek Music / Bigoût Records, 2026]
Οι DOPPLeR σχηματίστηκαν το 1998 στην Λυών από τους Xavier-Alexandre Amado μπάσο, φωνή, Yoann Brière κιθάρα, φωνή και Yann Coste ντραμς, φωνή. Το συγκρότημα διαλύθηκε το 2010, αλλά δέκα χρόνια αργότερα θα έπαιρνε ξανά μπροστά, με live και ηχογραφήσεις, επενδύοντας στο ίδιο χαρακτηριστικό noise rock, που έπαιζε και παλαιά και που εξακολουθεί να το ελκύει, ως φαίνεται, και σήμερα.
Το πιο νέο LP/CD των DOPPLeR αποκαλείται “Pourquoi Ce Disque?” και είναι μια αρκετά πειστική απόπειρα των Γάλλων, προκειμένου να ανακαταλάβουν τη θέση που τους ανήκε – κάτι που είναι, σίγουρα, εφικτό μέσω τούτων των οκτώ κομματιών, που έχουν τον τρόπο να συνταράζουν. Αρκεί ν’ ακούσεις tracks σαν τα “Of pieces that break”, “Piano cassé” και “No one available” προκειμένου να αντιληφθείς τη δύναμη με την οποία ροκάρουν οι DOPPLeR, το πάθος και την ένταση μέσω των οποίων οδηγούν τις συνθέσεις τους, μα και το προσεκτικά διαμορφωμένο λυρικό στοιχείο, που είναι κρυμμένο κάτω από τον ορυμαγδό και την παραζάλη.
Επαφή: https://bigoutrecords.bandcamp.com/album/pourquoi-ce-disque

THOMAS STRØNEN / TIME IS A BLIND GUIDE το νέο άλμπουμ τους στην ECM

Οι Time Is A Blind Guide είναι το σχήμα του νορβηγού ντράμερ Thomas Strønen στην ECM (ΑΝ Μusic). Εμφανίστηκαν εκεί το 2015 με το φερώνυμο άλμπουμ τους, για να ακολουθήσουν το “Lucus” το 2018 και το “Off Stillness” πέρυσι (2025). Η σύνθεση του γκρουπ έχει αλλάξει μέσα στα χρόνια κι έτσι, σήμερα, Time Is A Blind Guide είναι ο Thomas Strønen ντραμς, η Ayumi Tanaka πιάνο, ο Håkon Aase βιολί, ο Leo Svensson Sander βιολοντσέλο και ο Ole Morten Vågan κοντραμπάσο – με το άλμπουμ να ηχογραφείται τον Δεκέμβριο του 2021 στο Όσλο, για να κυκλοφορήσει, τελικώς, τέσσερα χρόνια αργότερα.

Και οι επτά συνθέσεις που καταγράφονται, εδώ, ανήκουν όλες στον Strønen και δεν είναι «εύκολες», ούτε εύκολο είναι να περιγραφούν. Δεν έχουμε ακριβώς jazz ή έστω σύγχρονη jazz εδώ, αλλά περισσότερο σύγχρονη μουσική – με την jazz να παίζει ένα ρόλο οπωσδήποτε, αλλά, ταυτοχρόνως, να ακούγονται και άλλες επιρροές βασικά αβάντ και «δωματίου». Το αποτέλεσμα, το ξαναλέμε, δεν είναι εύκολο, ούτε προφανές. Ο Strønen δημιουργεί μία σειρά απαιτητικών συνθέσεων, κύριο χαρακτηριστικό των οποίων είναι συνθετότητά τους. Τούτο, όμως, δεν σημαίνει πως το άκουσμα είναι ψυχρό και ακαδημαϊκό. Μάλλον το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει, καθώς η ατμόσφαιρα των συνθέσεων είναι ελκυστική, με τα όποια προχωρημένα στοιχεία να εντάσσονται άψογα στο σύνολο, δημιουργώντας ιδιαίτερες και ξεχωριστές στιγμές. Στο “Season”, ας πούμε, αντιλαμβάνεσαι κάποια μοτίβα eastern music (japanese εννοώ), με το ρυθμικό τμήμα να πρωταγωνιστεί, και με τα έγχορδα να δημιουργούν τις δικές τους συσχετίσεις – με τις συνήθως αργές εξελίξεις των συνθέσεων να ορίζουν, περαιτέρω, τους απαραίτητους χώρους, ώστε να μπορέσουν να αναμετρηθούν, επί ίσοις όροις, όλα τα όργανα. Σαν σολίστας, τέλος, ο Strønen είναι καταπληκτικός, και αυτό το αντιλαμβάνεσαι σε κομμάτια σαν το “Dismissed”, το οποίο οδηγεί όχι μόνο στα σημεία των προσωπικών καταδείξεών του, αλλά καθ’ όλη την εξέλιξή του.

GIOVANNI DI DOMENICO – ALEX ZETHSON ένα improv split 2CD

Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα split 2CD, όπου το CD1 ανήκει στον Giovanni Di Domenico (grand piano, Hohner organetta, pipe organ, ηλεκτρονικά) και το CD2 στον επίσης πιανίστα Alex Zethson. Το CD του Di Domenico αποκαλείται “Edge Runner” (και αποτελείται από τα tracks “Edge runner”, “Carbaquists”, “The frenetic”), ενώ το CD του Zethson αποκαλείται “Noema” (και αποτελείται από το φερώνυμο track διάρκειας 44 λεπτών). Οπωσδήποτε δεν είναι κάτι καθημερινό και συνηθισμένο αυτό το split (σε μορφή double CD και με τύπωμα από την γνωστή μας defkaz RECORDS), και υποθέτω πως κάποια ηχητική συσχέτιση θα υπάρχει ανάμεσα στα δύο μέρη – δίχως τούτο να είναι απαραίτητο, τουλάχιστον υπό την έννοια της αισθητικής ταύτισης.

Ο Di Domenico (γνωστός αυτοσχεδιαστής-πειραματιστής, για τον οποίον έχουμε γράψει κι άλλες φορές στο blog) «πιάνεται» ζωντανά ηχογραφημένος στις πόλεις Μπρυζ και Γάνδη του Βελγίου, τον Ιανουάριο και τον Απρίλιο του 2023. Το πρώτο κομμάτι, το 18λεπτο, είναι πολύ έντονο, σχεδόν εκκωφαντικό, με το grand piano να ακούγεται διαρκώς σ’ ένα μίνιμαλ μοτίβο, κάπως σαν λούπα, και με τα υπόλοιπα όργανα να συμβάλλουν υπό τύπον noises. Το δεύτερο track είναι περισσότερο σκοτεινό και υποβλητικό. Δρα κάπως και σαν drone music, και υπό αυτή την έννοια μπορείς να αναζητήσεις επιρροές από κεντρική Ασία, άπω Ανατολή κ.λπ. Έχει κάτι το τελετουργικό σαν κομμάτι, λίγες και ανεπαίσθητες αλλαγές φυσικά, και οπωσδήποτε σε παρασύρει στον... κόσμο του. Στο έσχατο 7λεπτο track το άκουσμα είναι πιο... ευλαβικό, θρησκευτικό, επίσης με ενσωματωμένες στη ροή αλλαγές, ενώ «αγριεύει» λίγο πριν από το κλείσιμο μέσω θορυβωδών ηλεκτρονικών, που επιτείνουν την έκσταση. Γενικά, σαν άκουσμα, το “Edge Runner” έχει πολύ ενδιαφέρον – για να μην πω πως συναρπάζει.
Το “Noema” του Zethson είναι ηχογραφημένο στο Dudu loft, στην Αθήνα, στις 17 Οκτωβρίου 2024. Φυσικά το κομμάτι εμφανίζει αλλαγές μέσα σ’ αυτό το 44λεπτο της εξέλιξής του. Αλλαγές που είναι έντονες και όχι... μεταβατικές – δεν εισρέει, εννοώ, το ένα μέρος μέσα στο άλλο. Στο bandcamp υπάρχει μία πλήρης τεχνική περιγραφή των τεσσάρων μερών του “Noema”, κι εδώ αυτό που έχει νόημα να ειπωθεί είναι πως ο Zethson ακολουθεί ένα σχέδιο ηχητικής δράσης, μεταφέροντας τον ακροατή από το αρχικό υποβλητικό περιβάλλον, σε «τόπους» έντονης κρουστότητας, για να μεταπέσει η μουσική του σε περισσότερο λυρικές περιοχές (στο τρίτο μέρος), πριν επανέλθει σε κάτι βαθύ, έντονο και συνεχές στο τελευταίο.
Οπωσδήποτε (και για να επανέλθω σ’ ένα ζήτημα που θίχτηκε στην αρχή) ανάμεσα στα δύο CD τού “Edge Runner – Noema” δεν υπάρχουν πολλές ταυτίσεις, ούτε όμως και απόλυτες και αγεφύρωτες διαφορές.
(Ωραία σχεδιασμένη gatefold έκδοση τριακοσίων αντιτύπων).
Επαφή: https://defkaz.bandcamp.com/album/edge-runner-noema

ZEHETMAIR QUARTETT, MEREDITH MONK, DOBRINKA TABAKOVA νέα άλμπουμ στις ECM New Series

ZEHETMAIR QUARTETT: Johannes Brahms / op. 51 [ECM New Series, 2025]
To Zehetmair Quartett ιδρύθηκε το 1994 από τον αυστριακό βιολιστή Thomas Zehetmair και μέσα στην τελευταία 25ετία, χοντρικά, έδωσε ορισμένες ερμηνείες αναφοράς σε έργα Bartók, Schumann, Hindemith, Beethoven, Bruckner κ.ά. (σε άλμπουμ της ECM New Series). 

Το πιο πρόσφατο CD τού Zehetmair Quartett αποκαλείται “Johannes Brahms / op. 51” και περιλαμβάνει ηχογραφήσεις των “Streichquartett c-Moll op.51 Nr.1” και “Streichquartett c-Moll op.51 Nr.2”, δύο κουαρτέτων εγχόρδων του Brahms – δύο εκ των τριών συνολικώς δημοσιευμένων του. 

Οι ηχογραφήσεις έγιναν τον Νοέμβριο του 2021 στο Konzerthaus της βαυαρικής πόλης Blaibach από το Zehetmair Quartett, δηλαδή τους Thomas Zehetmair βιολί, Jakub Jakowicz βιολί, Ruth Killius βιόλα και Christian Elliott βιολοντσέλο (ο Elliott έφυγε από τη ζωή το 2025, στα 41 χρόνια του), με την απόδοση να προσιδιάζει σε τούτα τα έργα ωριμότητας του Brahms, που αποτελούν «κοσμήματα» της μουσικής δωματίου.

MEREDITH MONK: Cellular Songs [ECM New Series, 2025]
Το δέκατο τρίτο άλμπουμ της διακεκριμένης αμερικανίδας συνθέτριας, performer, βοκαλίστριας και άλλα τινά Meredith Monk (γενν. 1942) στις ECM New Series αποκαλείται “Cellular Songs”.
Σ’ αυτό το CD η Monk εμφανίζεται ως μέλος ενός ευρύτερου συνόλου (Meredith Monk & Vocal Ensemble), το οποίο συναποτελούν οι Ellen Fisher, Katie Geissinger, Joanna Lynn-Jacobs, Allison Sniffin, καθώς και ο John Hollenbeck, και το οποίο (σύνολο) παρουσιάζει δεκαπέντε συνθέσεις της Monk, οι οποίες είναι κυρίως βοκαλιστικές. Λέμε «κυρίως», επειδή σε κάποια tracks ακούς και κρουστά, βιμπράφωνο και πιάνο.
Ηχογραφημένο στα Power Station Studios της Νέας Υόρκης στο διάστημα Ιανούαριος-Μάρτιος του 2022 και ακόμη τον Μάρτιο του 2024, το “Cellular Songs” δεν είναι ένα άλμπουμ «εύκολο» φυσικά, παρότι η περιπετειώδης εξέλιξή του και οι ποικίλες native american αναφορές του, στο 9λεπτο “Branching” φερ’ ειπείν, δημιουργούν κάποια πρωταρχικά στοιχεία αμεσότητας. Βεβαίως και οι λίγες οργανικές παρουσίες, όπως στο “Lullaby for Lise”, με το πιάνο της Allison Sniffin (και τη φωνή της Katie Geissinger) δημιουργούν τα πρέποντα διαλείμματα σε μία κατά το μάλλον ή ήττον βοκαλιστική κατολίσθηση.

DOBRINKA TABAKOVA: Sun Triptych [ECM New Series, 2025]
Η Dobrinka Tabakova είναι μία 45χρονη βουλγάρα συνθέτρια της σύγχρονης μουσικής, η οποία, τα τελευταία χρόνια, έχει κάνει πολύ αισθητή την παρουσία της στο χώρο. Στις ECM New Series η Tabakova εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 2013, μ’ ένα άλμπουμ, το “String Paths”, που απέσπασε διθυραμβικές κριτικές, ενώ τώρα, δώδεκα χρόνια αργότερα, το “Sun Triptych”, το πιο νέο CD της, έρχεται να επιβεβαιώσει την δυναμική τής μουσικής της.
Το άλμπουμ αυτό αποτελείται από έξι συνθέσεις της Tabakova, που έχουν τίτλους “Whispered Lullaby” (για βιόλα και πιάνο), “Suite in a Jazz Style” (για βιόλα και πιάνο), “Fantasy Homage to Schubert” (για έγχορδα – αποδίδει η BBC Concert Orchestra, υπό την διεύθυνσή της), “Organum Light” (για έγχορδα – αποδίδει ξανά η BBC Concert Orchestra, υπό την διεύθυνσή της), “Spinning a Yarn”(για σόλο βιολί και hurdy-gurdy) και “Sun Triptych” (για βιολί, βιολοντσέλο και ορχήστρα εγχόρδων – αποδίδει η BBC Concert Orchestra, υπό την διεύθυνσή της).
Οι διαφορετικές υφών συνθέσεις (με δωματίου, avant, φολκλορικές και τζαζ αναφορές), οι διαφορετικές ενορχηστρώσεις, για μικρά και μεγάλα σύνολα (όπως και για συνδυασμούς τους) και ακόμη αυτή καθ’ αυτή η ποιότητα τους, με θελκτικές μελωδίες και λαμπερές αρμονίες, μετατρέπουν το “Sun Triptych” σ’ ένα άλμπουμ (στη «δύσκολη» ετικέτα της ECM) ευρείας αποδοχής.

Οι ECM New Series εισάγονται στην Ελλάδα από την AN Music

ARVO PÄRT / VOX CLAMANTIS φωνητικά έργα

Η θρησκευτικής θεματολογίας μουσική αποτελεί μία από τις βασικές κατευθύνσεις των ECM New Series (γνωστό αυτό παλαιόθεν). Είναι πάμπολλα τα θρησκευτικά έργα, και κατ’ επέκτασιν οι θρησκευτικές εκδόσεις που έχουν καταγραφεί στο label κι ένα από τα πιο πρόσφατα είναι μια σειρά φωνητικών συνθέσεων του Arvo Pärt, που φέρει εις πέρας το εσθονικό φωνητικό σύνολο Vox Clamantis. Το άλμπουμ αποκαλείται “And I heard a voice” [ECM New Series, 2025] και ακούγονται σε αυτό τα έργα του Pärt “Nunc dimittis” (2001), “O Holy Father Nicholas” (2021), “Sieben Magnificat-Antiphonen” (1988), “Für Jan van Eyck” (2019), “Kleine Litanei” (2015) και “And I heard a voice...” (2017).

Η χορωδία Vox Clamantis, υπό την διεύθυνση του Jaan-Eik Tulve, ασχολείται με το έργο του Arvo Pärt από 25ετίας, και μέσα σ’ αυτά τα χρόνια έχουν καταγραφεί κάποια άλμπουμ (στις ECM New Series και αλλού), που έχουν αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις. Υπάρχει, λοιπόν, αυτή η σχέση ανάμεσα στη χορωδία και το έργο του Pärt, το οποίο, σε κάθε περίπτωση, παίρνει αφορμή από παλαιά και νεότερα θρησκευτικά κείμενα, πριν επεκταθεί στους πιο προσωπικούς ηχητικούς κόσμους τού συνθέτη. Όλα τα έργα είναι αυστηρώς χορωδιακά, πλην του “Für Jan van Eyck”, στο οποίο ακούγεται και εκκλησιαστικό όργανο.
Η ηχογράφηση (2021/22) προέρχεται από την καθεδρική της πόλης Haapsalu της Εσθονίας, ενώ η παραγωγή ανήκει στον Manfred Eicher.

SPINIFEX ένα γκρουπ με avant, rock, jazz και chamber αναφορές

Για τους «Ολλανδούς» Spinifex (υπάρχουν από την αρχή των 00s και στην Ολλανδία είναι η βάση τους) έχουμε γράψει άλλη μία φορά στο blog – πέρυσι, όταν αναφερθήκαμε στο άλμπουμ τους “Drilling the Hole” (2024). Εκείνος ήταν ο ένατος δίσκος τους, ενώ ο φετινός “Maxximus” [Trytone Records, 2025] είναι ο δέκατος. Δημιουργός του σχήματος είναι ο γερμανός άλτο σαξοφωνίστας Tobias Klein, ενώ άλλα μέλη του γκρουπ είναι ο βέλγος τρομπετίστας Bart Maris, ο αμερικανός τενορίστας John Dikeman, ο ολλανδός κιθαρίστας Jasper Stadhouders, ο πορτογάλος μπασίστας Gonçalo Almeida και τέλος ο ντράμερ Philipp Moser, που μάλλον είναι και αυτός Κατωχωρίτης. Το κάπως περίεργο δεν είναι το γεγονός πως οι Spinifex είναι ένα (πολυεθνικό) γκρουπ με ιστορία και με ισχυρή δισκογραφία, αλλά το ότι κατορθώνουν να διατηρήσουν μια σταθερή line-up, χωρίς αλλαγές βασικών μελών, για κάμποσα χρόνια. Όταν είσαι σεξτέτο αυτό δεν είναι σώνει και καλά αυτονόητο.

Τώρα, στο “Maxximus”, οι Spinifex συνεργάζονται με τρία ακόμη άτομα, τα οποία έχουν τον τρόπο να επεκτείνουν τον ούτως ή άλλος σύνθετο ήχο τους σε ακόμη πιο «προχωρημένες» διαστάσεις. Αυτά είναι η ελληνίδα βιμπραφωνίστρια και percussion player Evi Filippou, η τσελίστρια Elisabeth Coudoux και ακόμη η χειρίστρια βιόλας Jessica Pavone.
Τα τρία αυτά έγχορδα συνδιαλέγονται επί ίσοις όροις με τις τρομπέτες, τα σαξόφωνα, τις κιθάρες και το μπάσο-ντραμς, με αποτέλεσμα οι Spinifex να εμφανίζονται με έναν ακόμη πιο συμπαγή και πολυεπίπεδο ήχο, ικανό να δημιουργήσει τετελεσμένα. Το λέω, γιατί τα μεγάλης διάρκειας (γενικώς) κομμάτια τους, σαν το 14λεπτο “Sack & ash”, το 11λεπτο “Phoenix”, το 10λεπτο “Springend” ή το 15λεπτο “Annie Golden”, «χάνονται» μέσα σ’ έναν κυκεώνα avant, rock, jazz και chamber αναφορών, φέρνοντας στη μνήμη ήχους συγκροτημάτων του Rock In Opposition μ’ έναν σίγουρο και αποφασιστικό τρόπο.
Επαφή: www.spinifexmusic.nl, www.tobiasklein.nl

ECM Records: οι νέοι δίσκοι της που ξεχωρίζουν στο τέλος του 2025 – είναι τα άλμπουμ των Steve Tibbetts, Rolf Lislevand, Σωκράτη Σινόπουλου-Yann Keerim, Dino Saluzzi και John Taylor

Κάθε σοδειά της ΕCM (ΑΝ Μusic) έχει νόημα και αξία. Υπό την έννοια πως περιλαμβάνει άλμπουμ με ξεχωριστές αρετές, κάποια εκ των οποίων θα τα βρεις, οπωσδήποτε, ανάμεσα στα καλύτερα «ιδιαίτερα» κάθε χρονιάς. Πάντα μακριά από την ποπ, και πάντα κοντά στις άλλες μουσικές, που επιδιώκουν έναν περισσότερο «εσωτερικό» διάλογο με τον ακροατή, η ECM εξακολουθεί να βαδίζει στον δικό της μοναχικό δρόμο...

STEVE TIBBETTS: Close
[ECM Records, 2025]
Ο αμερικανός συνθέτης και κιθαρίστας Steve Tibbetts (γενν. 1954) είναι μία από τις πιο ακατάτακτες μουσικές προσωπικότητες του ρόστερ της γερμανικής εταιρείας. Εμφανίστηκε εκεί το 1982, με το τρίτο άλμπουμ του “Northern Song”, για να ακολουθήσουν ακόμη επτά δίσκοι του, μέχρι και το 2018. Ας θυμηθούμε τους τίτλους τους: “Safe Journey” (1984), “Exploded View” (1986), “Big Map Idea” (1989), “The Fall of Us All” (1994), “A Man About a Horse” (2002), “Natural Causes” (2010) και “Life of” (2018).
Το πιο νέο άλμπουμ του... ερημίτη από την St. Paul της Minnesota (πόλη στην οποία ζει σταθερά από το 1972) είναι γραμμένο εκεί φυσικά, αποκαλείται “Close” και περιλαμβάνει είκοσι συνθέσεις του Tibbetts ποικίλων διαρκειών (από μονόλεπτες έως δεκάλεπτες).
Και σ’ αυτό το CD ο Tibbetts (που χειρίζεται κιθάρες, κρουστά και πιάνο) δεν είναι μόνος του, καθώς δίπλα του βρίσκονται ο Marc Anderson σε ποικίλα κρουστά, λούπες (σταθερός συνεργάτης του από το 1980) και ο νεοφερμένος JT Bates ντραμς (με παρουσίες στο φολκ, τζαζ και ροκ κύκλωμα). Όμως οι φολκ, τζαζ και ροκ επιρροές είναι εκείνες που κυριαρχούν και στο “Close”, ένα άλμπουμ του Tibbetts, που έχει για άλλη μια φορά τον τρόπο να καθηλώνει τον ακροατή, με τη μεστή και πολυκύμαντη οικολογικού τύπου μουσική του.
Και η νυχτερινή, ερημική φωτογραφία του εξωφύλλου και φυσικά όσα ακούμε στο “Close” είναι σύμφυτα με την προσωπικότητα τούτου του εντελώς ιδιότυπου δημιουργού, που ξέρει να μεταμορφώνει σε ήχους την αγωνία για το αύριο, σε συνδυασμό με τη διατήρηση της αγνής και αμόλυντης ομορφιάς, μεταφερμένης στους δίσκους του κατά το πρότυπο των παλαιών αρχαϊστών της σχολής της Takoma Records (John Fahey και λοιποί).

ROLF LISLEVAND: Libro Primo
[ECM New Series, 2025]
Ο Rolf Lislevand είναι ένας διακεκριμένος νορβηγός λαουτίστας (archlute) και κιθαρίστας (chitarrone) με ειδίκευση στην «παλαιά μουσική» και το μπαρόκ. Στον πιο πρόσφατο δίσκο του, που τιτλοφορείται “Libro Primo”, ο Lislevand αποδίδει έργα Johann Hieronymous Kapsberger (c.1580-1651), Giovanni Paolo Foscarini (c.1600-1647), Bernardo Gianoncelli (νωρίς στον 17ο αι.) και Diego Ortiz (c.1510-1576), ενώ ανάμεσα παρεμβάλλει και μία δική του σύνθεση (“Passacaglia al modo mio”), που ηχεί εξίσου μαγικά με όλα τα προηγούμενα και επόμενά της ηχογραφήματα.
Ναι, γιατί ο σωστός χαρακτηρισμός αυτής της μουσικής, που ακούμε στο “Libro Primo” από τον Lislevand, είναι ο... μαγικός. Όλες οι συνθέσεις είναι καταπληκτικές, ενώ και τα παιξίματα του Νορβηγού, που είναι έμπλεα συναισθημάτων, είναι «άλλο πράγμα». Προσωπικώς ακούω το “Libro Primo” κάπως σαν ένα σόλο φολκ άλμπουμ από τα σίξτις, κάτι, για παράδειγμα, από John Renbourn και Bert Jansch, κι έτσι το κατανοώ και το απολαμβάνω.
Μουσική τετρακοσίων ετών παλαιά, που δεν έχει χάσει ίχνος από την αμεσότητα και την ομορφιά της! (Πολύ κατατοπιστικό το ένθετο με τις αναλυτικές σημειώσεις, γραμμένες από τον ίδιο τον Lislevand).
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/ecm-records-oi-neoi-diskoi-tis-poy-xehorizoyn-sto-telos-toy-2025

το SIGNUM QUARTETT σε έργα νοτιοαφρικανών συνθετών

Το γερμανικό κουαρτέτο εγχόρδων Signum Quartett (Florian Donderer βιολί, Annette Walther βιολί, Xandi van Dijk βιόλα, Thomas Schmitz βιολοντσέλο) δισκογραφεί για περισσότερο από μια 15ετία – αν και στην ECM New Series είχε φανεί, κατά πρώτον, στο άλμπουμ του εσθονού συνθέτη Erkki-Sven Tüür “Lost Prayers” το 2020. Τώρα, όμως, το κουαρτέτο έχει ένα ολοδικό του άλμπουμ, στη γερμανική εταιρεία, που αποκαλείται “A Dark Flaring” [ECM New Series / AN Music, 2025], πολύ ειδικής στόχευσης.

Πιο συγκεκριμένα λέμε για έναν δίσκο, στον οποίον το Signum Quartett αποτυπώνει έργα νοτιοαφρικανών συνθετών (παλαιότερων και νεότερων). Λέμε, λοιπόν, για συνθέσεις των Mokale Koapeng (γενν. 1963), Matthijs van Dijk (γενν. 1983), Arnold van Wyk (1916-1983), Péter Louis van Dijk (γενν. 1953), Robert Fokkens (γενν. 1975) και Priaulx Rainier (1903-1986), συνθέσεις λόγιες φυσικά, οι οποίες επιχειρούν να συνδυάσουν ποικίλες «δωματίου» αισθητικές, παλαιότερες και νεότερες (ιμπρεσιονιστικές ή μινμαλιστικές), αναμεμιγμένες με παραδοσιακά νοτιοαφρικανικά στοιχεία, δανεισμένα από τις κουλτούρες των Zulu και των Xhosa.
Το αποτέλεσμα είναι φυσικά ενδιαφέρον και βεβαίως εύηχο, για κάθε φίλο και φίλη της σύγχρονης chamber music, με την ηχογράφηση να συμβαίνει τον Μάρτιο του 2022 στην Sandesaal της Βρέμης. Το 16σέλιδο ένθετο βοηθά, οπωσδήποτε, στην περαιτέρω αποκρυπτογράφηση όσων εδώ ακούγονται.

PATRICIA BRENNAN ξανά ένα αξιόλογο άλμπουμ από την συνθέτρια, βιμπραφωνίστρια και αυτοσχεδιάστρια της jazz

Για την συνθέτρια, βιμπραφωνίστρια και αυτοσχεδιάστρια της jazz Patricia Brennan έχω γράψει πολλές φορές στο blog. Γνωρίσαμε την Brennan από την παρουσία της στο άλμπουμ των Michael Formanek / Ensemble Kolossus “The Distance”, στην ECM, τo 2016, μα και μέσα από εγγραφές των Matt Mitchell, John Hollenbeck Large Ensemble, Tomas Fujiwara και άλλων, ενώ και η προσωπική δισκογραφία της «λάμπει» – όταν αναφέρεται κανείς στο “Maquishti” [Valley of Search] κατ’ αρχάς από το 2021, όπως και στα “More Touch” [Pyroclastic Records, 2022] και “Breaking Stretch” [Pyroclastic Records, 2024] στη συνέχεια, για τα οποία υπάρχουν αναλυτικές reviews στο δισκορυχείον.

Το πιο νέο CD της Brennan αποκαλείται “Of the Near and Far” [Pyroclastic Records, 2025] και είναι ηχογραφημένο από τον Chris Allen στο Sear Sound της Νέας Υόρκης το διήμερο 8 και 9 Δεκεμβρίου το 2024. Περιέχει, δε, επτά καταπληκτικές δικές της συνθέσεις, τις οποίες φέρει εις πέρας μια ομάδα δέκα μουσικών, υπό την διεύθυνση του Eli Greenhoe. Τα ονόματά τους: Modney βιολί, Pala Garcia βιολί, Kyle Armbrust βιόλα, Michael Nicolas τσέλο, Sylvie Courvoisier πιάνο, Miles Okazaki κιθάρες, Kim Cass μπάσο, John Hollenbeck ντραμς, κρουστά, Arktureye ηλεκτρονικά και Patricia Brennan βιμπράφωνο με ηλεκτρονικά, μαρίμπα.
Το ύφος των συνθέσεων δεν είναι εύκολο να περιγραφεί. Οπωσδήποτε ο όρος «σύγχρονη μουσική» μπορεί να δουλεύει καλά, αλλά ταυτοχρόνως είναι και τόσο ασαφής, ώστε, για να «δουλέψει» ακόμη πιο καλά, να χρειάζεται κι άλλες συμπληρώσεις. Φυσικά η σύγχρονη jazz και ο αυτοσχεδιασμός είναι βασικές κατευθυντήριες τάσεις εδώ, αλλά ταυτοχρόνως υπάρχουν και πολλά abstract chamber ηχοχρώματα, που προσδίδουν στο άκουσμα ένα avant άρωμα, όπως υπάρχουν, σκόρπιοι, και πλείστοι άλλοι υπαινιγμοί, δηλαδή «ψαγμένο» rock (King Crimson-ικό ας πούμε), ανακατεμένο με φολκλορικά στοιχεία, ηλεκτρονικές παραδοξότητες, στιγμές ηχηρής exotica και άλλα τινά, που υποτάσσονται, άπαντα, κάτω από την ευφυή αφήγηση της Brennan – η οποία κατορθώνει από το πρώτο κιόλας κομμάτι του δίσκου της, το “Antlia”, να σε συνεπάρει με την ορμητική ανάπτυξή του. Το ξεκίνημα του δίσκου, σε κάθε περίπτωση, είναι εντυπωσιακό και tracks σαν το μαγικό “Aquarius” δεν γίνεται να μην σε γεμίσουν συναισθηματικά, με το “Andromeda” να ροκάρει μ’ έναν αξιοθαύμαστο τρόπο κ.λπ.
Κάθε στιγμή του “Of the Near and Far” έχει το ξεχωριστό νόημά της, καθώς τίποτα δεν κινείται τυχαία σ’ ένα άλμπουμ, που δείχνει, για μιαν ακόμη φορά, την αξία και τη υψηλότατη θέση της Patricia Brennan στη σημερινή απαιτητική μουσική.
Επαφή: www.patriciabrennanvibes.com, www.pyroclasticrecords.com

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 674

9/10/2025
Δημήτρης Λυμπερόπουλος ο στιχουργός, αείμνηστος φίλος εδώ μέσα. Όχι Ηλίας... Τραγουδάρα του Λαβράνου. Για την ερμηνεία τι να πεις...
https://www.youtube.com/watch?v=z53IPKmcp-c&list=RDz53IPKmcp-c&start_radio=1

9/10/2025
>>(...) Οι Μακεδονομάχοι, ναι, έπαιξαν στο χορό των εγκαινίων της Λέσχης Αξιωματικών Κιλκίς, σαν κλου της βραδιάς, με πολύ καλή αμοιβή για την εποχή (20 χιλιάδες δραχμές) και με “ονόματα” πριν απ’ αυτούς, όπως ο Μητροπάνος κ.ά. Έκαναν μάλιστα προκλητική εμφάνιση (φιλιά στόμα με στόμα στο πάλκο, γεννητικά όργανα απ’ έξω...), που τους στοίχισε, τρεις μέρες μετά, την οριστική διάλυσή τους από την Εθνική Ασφάλεια... Ήρθε στο υπόγειο κλαμπ Χαβάη ο Μπουζιάνης (σ.σ. κάποιος αστυνόμος προφανώς) με άλλους τρεις της Ασφάλειας και είπε: “Μακεδονομάχοι, μαζέψτε τα χλαπατζίμπανα και δρόμο... Όπου παίζετε γίνεται γιάφκα αναρχοκομμουνιστών και χαπάκηδων. Γι’ αυτό τέρμα... Ένας-ένας μπορείτε να παίξετε σε άλλα γκρουπ, αλλά όλοι μαζί ποτέ...”. Ο Παπαντίνας που είχε αντιρρήσεις πήρε τη “δόση” του όλο το απόγευμα στην Ασφάλεια...».<<
[αυτά τα λέει ο δημοσιογράφος και μάνατζερ Τάσος Ψαλτάκης]

Γράφω πολλά για τους Μακεδονομάχους στο "Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του '60 (μία αντι-ανάγνωση)" [Όγδοο, 2025], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, και μάλιστα σε δύο τουλάχιστον διαφορετικά υποκεφάλαια (στα "μακεδονομάχοι" και "το ροκ στη Θεσσαλονίκη")

8/10/2025
 «... απελπισμένος με τη φλέγουσα υπόθεση, βγήκα μια βόλτα, που αναπόφευκτα με οδήγησε σ’ ένα παλαιοβιβλιοπωλείο. Προς μεγάλη μου χαρά, αγόρασα πολλά ευρήματα, και θυμάμαι ότι βγαίνοντας αισθανόμουνα ένοχος που είχα πάρει τόσα βιβλία σε εξωφρενικά χαμηλές τιμές»
Και λίγο πιο μετά στο καφενείο...
«... ζεσταμένος από τα χνώτα, κάθισα στη γωνιούλα μου ξεφυλλίζοντας με βουλιμία όσο και απόλαυση τα “ευρήματα”. Για να είμαστε ειλικρινείς, μερικά απ’ αυτά δεν άξιζαν μια δεκάρα, και τα ’χα βουτήξει στην έξαψη που με κυριεύει πάντοτε όταν βλέπω παλαιά βιβλία, καλοδιατηρημένα σε χαμηλές τιμές. Έβλεπα τώρα ότι ο βιβλιοπώλης –ένας συμπαθητικός, καθαρός και ροδοκόκκινος γεράκος, αλλά με εμπορικά, διαπεραστικά μάτια– ήταν εκείνος που έπρεπε να αισθάνεται ένοχος. Αλλά θα αισθανόταν άραγε ένοχος; Αυτός ήταν ο καημός μου!».
Νίκος Καχτίτσης «Η περιπέτεια ενός βιβλίου» (1965)

Προσωπικά βλέπω τον εαυτό μου σ’ αυτές τις σειρές (και άλλοι φαντάζομαι), αλλά χωρίς τις ενοχές (είτε τις μεν είτε τις δε).
Όμως ο Καχτίτσης έζησε και δημιούργησε με την «ενοχή» να κρέμεται σαν μόνιμη σπάθα, πάνω απ’ το κεφάλι του. Το λέει ο ίδιος εμφατικά εδώ, και μάλιστα με αφορμή ασήμαντα θέματα – με τα οποία εμείς μάλλον διασκεδάζουμε. Γι΄ αυτό, όμως, υπήρξε μέγας λογοτέχνης, ενώ εμείς δεν είμαστε. Ή μάλλον όχι μόνο γι’ αυτό, αλλά σε κάθε περίπτωση η «ενοχή» προτάσσεται αμείλικτη σε όλα τα βιβλία του. Ήταν το αίσθημα που θα τον ταλάνιζε σε όλη τη σύντομη ζωή του...

8/10/2025
>>Αντιλαμβάνεστε τι γινόταν, όταν στην Πάτρα τυπωνόταν ακόμη και εφημερίδα υπό την ονομασία «Ροκ εντ Ρολλ»(!!) (Έκδοσις της Περιηγητικής Λέσχης Πατρών), όταν τα χοροδιδασκαλεία είχαν ενσωματώσει το ροκ εν ρολ στα μαθήματά τους και όταν στα περίπτερα κυκλοφορούσαν (τέλος ’56-αρχή ’57) τευχίδια «Ροκ-εντ-Ρολ» με τιμή 3 δραχμές, στα οποία περιγράφονταν μέθοδοι εκμάθησης του χορού, άνευ διδασκάλου!<< 

Στο "Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του '60 (μία αντι-ανάγνωση)" [Όγδοο, 2025], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, θα βρεις πολλά να διαβάσεις για το πώς ξεκίνησε το ροκ εν ρολ στη χώρα, όπως και για την τρέλα που επακολούθησε...

7/10/2025
Τις προάλλες ανακάλυψα κάτι και αισθάνθηκα σαν τον... Χριστόφορο Κολόμβο. Για παλιοσειρές κυρίως είναι το ποστ... το λέω για να το ξέρετε, πριν συνεχίσετε να διαβάζετε.
Πολλοί θα θυμούνται τα φιλμάκια-σφήνες διάρκειας 2-3 δευτερολέπτων το πολύ, που χώριζαν, τα παλιά τα χρόνια, τις διαφημίσεις μεταξύ τους (τώρα δεν ξέρω πώς «πέφτουν» οι διαφημίσεις, γιατί δεν βλέπω τηλεόραση).
Μου έκαναν από παλιά εντύπωση, από τα σέβεντις ήδη, αυτές οι «σφήνες», που ήταν πολύ μπάνικες, και πολλά χρόνια αργότερα θα μάθαινα πως κάθε μία απ’ αυτές αντιπροσώπευε κι ένα συγκεκριμένο διαφημιστικό γραφείο – στο οποίο μπορεί να δούλευαν γνωστοί σκηνοθέτες του κινηματογράφου.
Βρήκα λοιπόν -ψάχνοντας κάτι για τα παλιά πειραματικά φιλμ- πως αυτή η διαχωριστική «σφήνα, που βλέπετε στη φωτό (και όλοι/όλες θα την αναγνωρίσουν) δεν ήταν τυχαία, καθώς προερχόταν από μια πειραματική, έγχρωμη, μικρού μήκους ταινία, την “Moirage” (1967), ενός μεγάλου πειραματιστή film-maker των σίξτις-σέβεντις, του Stan Vanderbeek.

Ο Vaderbeek δεν ήταν άγνωστος στην Ελλάδα εκείνη την εποχή – κάθε άλλο θα ’λεγα! Η Ελληνοαμερικανική Ένωση –και αργότερα το Κέντρο Πειραματικού Κινηματογράφου (του Ρεντζή και άλλων) – έπαιζε τέτοιες ταινίες τακτικά (στο πλαίσιο μιας ψυχροπολεμικής λογικής, σχετικής και με την υποτιθέμενη πολιτισμική ανωτερότητα των ΗΠΑ έναντι του eastern bloc), και μάλιστα το 1970-71 ο Vanderbeek θα ερχόταν και στην Αθήνα, για να μιλήσει για τις ταινίες του. (Επίσης να πω πως υπάρχουν και θεωρητικά κείμενα του Vanderbeek δημοσιευμένα σε ελληνικά περιοδικά, που είναι γ@μάτα, ακόμη και για τα σημερινά δεδομένα, καθώς ο άνθρωπος δεν ήταν τυχαίος).
Λοιπόν, κάποιος έλληνας σκηνοθέτης κάπου θα είδε τότε το “Moirage”, θα του άρεσε αυτό το κινούμενο πολύχρωμο στροβιλίζον εφφέ (που έπαιζε με το φως και τα χρώματα), και αφού θα «τύπωνε» εκεί στο κέντρο του, στην κυκλική μαύρη περιοχή του, δύο αντικριστά σύμβολα, θα αποφάσιζε να το κάνει κάτι σαν ταυτότητα των τηλε-διαφημίσεών του.
Εγώ έτσι νομίζω πως έγιναν τα πράματα και γι’ αυτό ένοιωσα πολύ μάγκας με τούτη την... ασήμαντη ανακάλυψή μου. Πλάκα-πλάκα βλέπαμε επί... αιώνες κομμάτι από experimental film του Vanderbeek στην ελληνική τηλεόραση και δεν το είχαμε πάρει χαμπάρι.
[στο σχόλιο, στο σημείο του βίντεο που έχω επιλέξει, μπορείς να δεις σε real time τη «σφήνα» με τη συνακόλουθη διαφήμιση]

7/10/2025
>>Στην Ελλάδα επικρατεί ο μύθος που λέει πως το ροκ το καλοκαίρι του ’67 ήταν κάπως σαν τα αντάρτικα τραγούδια επί Εμφυλίου, δηλαδή «παράνομο», ώστε να μοιάζουν με «επαναστάτες» εκείνοι που το άκουγαν!! Αυτή την ανιστόρητη αντίληψη την υποστήριξε και ο δημοσιογράφος Γιάννης Νένες στο athensvoice. gr [5 Ιουλ. 2017] στο κείμενό του «50 χρόνια από το καλοκαίρι της αγάπης», γράφοντας χαρακτηριστικά:
«Οι νέοι στην Ελλάδα ψηλαφούσαν με αγωνία τον απόηχο του Καλοκαιριού εκείνου (σ.σ. της Αγάπης), κυρίως προσπαθώντας με τη μουσική να νιώσουν την αγάπη – και αυτή όμως έφτανε στη χώρα με δόσεις, δύσκολα, σχεδόν παράνομα. Η χούντα εξέταζε το κάθε τι με καχυποψία, αν και λίγα καταλάβαιναν οι λογοκριτές από όσα έρχονταν εδώ σαν πληροφορίες».
Φυσικά στην Ελλάδα το καλοκαίρι του ’67 κυκλοφορούσαν «τα πάντα» και δεν υπήρχε ουδεμία περίπτωση οι λογοκριτές του χουντικού καθεστώτος ν’ ασχοληθούν με ξένα τραγούδια (άλλα τους ενδιέφεραν), απαγορεύοντας την έκδοσή τους στη χώρα μας – καθώς λογοκρισία (αλλαγή ή απαλοιφή στίχου) σε ξένο τραγούδι δεν υπήρχε, εννοείται, περίπτωση να γίνει. Ό,τι έκριναν οι μεγάλες και οι μικρότερες ελληνικές δισκογραφικές εταιρείες πως θα μπορούσε να πουλήσει, να έχει κάποιο γκελ στην αγορά, το τύπωναν και το διένεμαν. Οι λογοκριτές, να το ξαναπώ, ασχολούνταν μόνο με τα ελληνικά τραγούδια, και εκείνα έπαιρναν αριθμό λογοκρισίας, όχι τα ξένα.<<

[ένα απόσπασμα από το υποκεφάλαιο «το καλοκαίρι της αγάπης», στη σελ.125 του βιβλίου μου «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση)», που κυκλοφορεί τώρα από το Όγδοο]

6/10/2025
Με το βασανιστήριο της σταγόνας προχωράνε τα πράγματα για το νέο κόμμα Τσίπρα. Πρόεδρε μη μας αγχώνεις άλλο, γιατί θα γεμίσουμε όλοι έρπητες...

5/10/2025
Έτσι εξοικειωνόσουν με το ροκ, από πλευράς εικόνας, ως πιτσιρίκα και πιτσιρικάς, αν οι Μοντέρνοι Ρυθμοί, που κόστιζαν 5 δραχμές, το 1967 σου φαίνονταν ακριβοί. Μ' ένα πενηνταράκι αγόραζες μια γκοφρέτα ΜΕΛΟ, γλυκαινόσουν, κράταγες το χαρτονάκι με τη φωτογραφία, και αν το γύριζες από πίσω διάβαζες και τις επιτυχίες των εικονιζομένων στα αγγλικά. Απλά πράματα...

3/10/2025
Δεν μας ρίχνουν στα λιοντάρια. Ούτε μας πετάνε απ' τους γκρεμούς. Μας σκοτώνουν με επιείκεια.

TOC & JEAN-LUC GUIONNET δυνατή experimental rock συνεργασία

Γαλλική υπόθεση είναι αυτό το έξτρα ενδιαφέρον άλμπουμ, που, ηχητικά, μας πηγαίνει πίσω στα 70s, στις μεγάλες στιγμές του γαλλικού experimental rock. Στο “Quelques idées d’un vert incolore dormant furieusement” [Circum-Disc, 2025], που αποτελείται μόνον από το 33λεπτο φερώνυμο track, συμπράττουν οι TOC (δηλαδή οι Jérémie Ternoy fender rhodes, piano bass, Ivann Cruz κιθάρες, Peter Orins ντραμς) με τον σαξοφωνίστα Jean-Luc Guionnet. Άρα έχουμε μια τετράδα, με όλα τα βασικά όργανα στο πεδίο της μάχης, που καλείται να αποδώσει ένα κατά το μάλλον ή ήττον αυτοσχεδιαστικό υλικό.

Οι TOC είναι σχήμα με 15ετή παρουσία στο χώρο, και παλαιότερα είχαμε γράψει για το πολύ καλό άλμπουμ τους “Will Never Play these Songs Again” [Circum-Disc, 2018], ενώ και για τον Guionnet θα βρείτε στοιχεία στο blog, καθώς έχουμε αναφερθεί στον δίσκο του “Plafond de Verre” [BeCoq, 2020] (μια συνεργασία του με τον πληκτρονίστα Lunar Error). Λέμε λοιπόν για πεπειραμένους πειραματιστές, που εδώ «πιάνονται» ζωντανοί, σε κάποιο χώρο στην Lille, στις 11 Μαρτίου του 2024.
Το άλμπουμ, όπως προείπα, αποτελείται από ένα μόνο γιγαντιαίο track, που, χοντρικώς, δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα. Εννοούμε πως η έντασή του, ο παλμός και η δύναμή του είναι εκείνα που πρωταγωνιστούν, σχεδόν σε όλη την εξέλιξή του – που πυροδοτείται μέσα από συνεχή και μεγάλου όγκου ομαδικά παιξίματα, δημιουργώντας μια κατάσταση παραναλώματος. Εντάξει, το εντελώς τεντωμένο στα όριά του τέλος είναι εκείνο που κλέβει τις εντυπώσεις, αλλά τούτο προδιαγράφεται από την αρχή του track, όταν οι τέσσερις οργανοπαίκτες φροντίζουν να κάνουν σαφείς τις διαθέσεις τους.
Σκληρή, με συνεχή γεμίσματα, παθιασμένη και πυρετική μουσική, που δεν υποκύπτει σε ευκολίες, ούτε και σε καθώς πρέπει συνταγές. Ηλεκτρική ασυζητητί, με συνεχή πυκνώματα και απανωτές επικαλύψεις, έχει τον τρόπο να σε φέρνει σε μια φάση αποκαλυπτικής έκστασης, καθώς την παρακολουθείς με κομμένη την ανάσα (ιδίως από τη μέση και μετά).
Επαφή: www.circum-disc.com