Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα funk. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα funk. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 30 Μαΐου 2026

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 725

30/5/2026
>>Το θέατρο πανάκριβο, το σινεμά επίσης
κι η μοναξιά αφόρητη στο σπίτι να καθήσεις.
Διάλεξις εδίδετο περί του Μαλακάση
κι είπε κι αυτός ο έρημος να πάει να ξεσκάσει.<<


Αμ... δεν είναι για να ξεσκάσεις ο Μαλακάσης, ο μέγας αυτός έλληνας ποιητής.

Πανηγύρι Άη Συμιού, από χθες Παρασκευή μέχρι και την Τρίτη.

Κάποιος αναπολεί τα παιδικά του χρόνια, όταν όδευε για τον Άη Συμιό, καβάλα, ξοπίσω από τον μεγαλύτερο ξάδερφό του, που ήταν πάνω στ’ άλογο κάπως σαν θεός (για τα παιδικά του μάτια). Και πώς καταλήγει αυτή η ονειρική και σχεδόν παραισθητική περιγραφή του ωραίου Έλληνα; Να μην σας πω, για να σας αφήσω να ανατριχιάσετε στον τελευταίο στίχο.
Κάποτε είχα γράψει στο LiFO και άρθρο, για το πανηγύρι του Άη Συμιού...

Ὁ Τάκη-Πλούμας

Στὰ παιδικά μου χρόνια, ὁ πιὸ μεγάλος
ἀξάδερφός μου μ᾿ ἔπαιρνε μαζὶ
στὰ πανηγύρια, ποὺ ἤτανε, παρ᾿ ἄλλος,
πρῶτος στὴν ὀμορφιὰ καὶ στὴν ὁρμή.

Τί ὡραῖος! τὸν θυμοῦμαι, ἀστροβολοῦσε
καβάλα στὸ φαρί του, βυσσινιὰ
φέρμελη χρυσοκέντητη ἐφοροῦσε,
γιουρντάνια ἀπὸ βενέτικα φλουριά.

Τοῦ Καπετὰν πασᾶ φόραε τὴν πάλα
καὶ τὸ χαρμπὶ τοῦ Μπότσαρη, καὶ δυό,
στῆς σέλας του δεξόζερβα τὴ σπάλα
πιστόλια ἀπὸ τ᾿ Ἀλῆ τὸ θησαυρό.

Φουστανελίτσα φόραε ζυγιασμένη
καὶ κάλτσες καὶ τσαρούχια φουντωτά,
παραγγελιὰ ἀπ᾿ τὰ Γιάννενα φερμένη,
γαντζούδια πρεβεζάνικα ἀσημιά.

Ἔτσι σιαγμένος κ᾿ ἔχοντας στὸν ὦμο
τὸ καριοφίλι, χαίτη καὶ λουριὰ
στὸ χέρι του, ἐλαμπάδιζε τὸ δρόμο,
χυμώντας ἀπ᾿ τὴν Πύλη τὴν πλατειά.

Κι ἐγώ, λίγο ξωπίσω του, ὅλο θάμπος,
στὸ γρήγορο ἀλογάκι μου κι ἐγώ.
Δυνόμουν νὰ τὸν φτάνω, κι ἤμουν σάμπως
νἄχα φτερά, κορμάκι ἀερινό.

Κι ὡς τρέχαμε, θυμᾶμαι, τὰ κλεισμένα
στὸ τουνεζὶ φεσάκι του σγουρά,
σκόρπια τριγύρα, φέγγανε, σὰν ἕνα
γνεφάκι ἀπ᾿ ἀναμμένη ἀθημωνιά.

Κι ὡς πύρωνεν ἀκόμα στὴ φευγάλα
τρικυμισμένος κι ὅλος μὲς στὸ φῶς,
χρυσόχυτος μοῦ ἐφάνταζε καβάλα,
σὰν τὸν Ἅη-Γιώργη, λίγο πιὸ μικρός.

Ὢ τὸ λεβέντη τοῦ Μεσολογγιοῦ μας,
τὸν ἥλιο τῆς αὐγούλας μου ζωῆς!
Καὶ νὰ μετρῶ καὶ νἆναι ὁ Τάκη - Πλούμας
τριάντα τρία χρόνια μὲς στὴ γῆς...


29/5/2026
Μπράβο παιδιά, πάντα τέτοια. Εύχομαι γρήγορα και στο Γουέμπλεϋ...

28/5/2026
Γέμισε το τάιμ-λάιν μου με ΕΛΑΣίτες, οπαδούς του... Αβαγλαώρ.

27/5/2026
Sonny Rollins - Pictures In The Reflections Of A Golden Horn (Official Audio)
https://www.youtube.com/watch?v=ygbgj-rBgdM&list=RDygbgj-rBgdM&start_radio=1

Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2026

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 701

12/2/2026
Υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες ελληνικές τζαζ απώλειες των τελευταίων χρόνων.
Ο ντράμερ Χρήστος Γερμένογλου μπορεί να έφυγε από τη ζωή το 2022, μόλις στα 53 του, είχε όμως ήδη προλάβει ν’ αφήσει πολύ σημαντικό έργο. Δημιουργικός ντράμερ και με δυνατότητες να παίζει σόλο, στήνοντας ένα δικό του ηχητικό κόσμο, ο Γερμένογλου, είτε μόνος του είτε μέσα από τις συνεργασίες του, απέδειξε τι σημαίνει το να βρίσκεσαι στη σκηνή έχοντας όραμα γι’ αυτό που κάνεις, παρουσιάζοντας συνεχώς νέες ιδέες.
Θα διαβάσεις πολλά για τον Χρήστο Γερμένογλου στις σελίδες 340-347 του «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία...

11/2/2206
Το έχει αυτό ο φιλελές, με την ελληνική ένδειξη στο κάτω μέρος τυπωμένη (όχι αυτοκόλλητο) "ΕΙΔΙΚΑ ΓΙΑ DISCOTHEQUES", από το 1975, με το φοβερό bim sala bim ανάμεσα και άλλα διάφορα? τι να έχει ο... μαύρος

11/2/2206
>>Τον κ. Μητσοτάκη υποδέχθηκαν ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού της Τουρκίας, ο αναπληρωτής κυβερνήτης της Άγκυρας, αλλά και ο αναπληρωτής δήμαρχος, όπως μεταδίδει η ΕΡΤ<<
Δηλαδή άμα πήγαινε η Μενδώνη ποιος θα την υποδεχότανε; O πρόεδρος του σωματείου "φίλοι της Χούλια Κότσιγιτ";

10/2/2026
Όταν οι Έλληνες χορεύανε με αυτό στα early 70s ο φιλελές δεν είχε γεννηθεί ακόμη...
https://www.youtube.com/watch?v=Q1gSWK86o-4

10/2/2026
Πριν από λίγες μέρες είχε κάνει μία ανάρτηση ο Κώστας Φέρρης στην οποία έλεγε...
>>Η ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ.
Παλιά, ως... ρασιοναλιστής, ήμουνα φανατικός εχθρός της Αστρολογίας. Όμως το 1967-1968, τρεις άνθρωποι και μία επανάσταση, μου άλλαξαν τα μυαλά κι έπεσα με τα μούτρα: (1) Η κοσμική Αστρολόγος Joelle de Gravelaine. (2) Η θεωρητικός της "ψυχολογικής Αστρολογίας", Claire de Santagostini (3) Ο "περιπατητής φιλόσοφος" Jean Carteret, με την προφορική παράδοση και την ουσιαστική "θεωρεία των ανατροπών". (4) Ο Μάης του 68, που... κανένας αστρολόγος δεν είχε προβλέψει -πλην του Carteret- και δε μπορούσε να θεωρηθεί "τυχαίο γεγονός". (...)<<

… κι έγραψα εγώ από κάτω σε σχόλιο...
>>Είχε γραφτεί και στην Ελλάδα, στις αρχές των 70s κάτι σχετικό, που συνέδεε την αντικουλτούρα με την αστρολογία<<
Εκείνη τη στιγμή δεν το είχα εύκαιρο το περιοδικό, αλλά σήμερα έψαξα και το βρήκα και νάτο – μ’ αυτό το φοβερό εξώφυλλο.
Το θέμα εντάσσεται, απολύτως, στο σύστημα του ανορθολογισμού, του αντιδιαφωτισμού, του ανατολίτικου μυστικισμού και της αυτογνωσίας, μέσω και της τεχνητής διαστολής της συνείδησης με τη βοήθεια των ψυχεδελικών, που αποτελούσαν, όλα τους, συστατικά στοιχεία της αντικουλτούρας. Γιατί, όπως θα έγραφε και ο Herbert Marcuse στο κλασικό βιβλίο του «Ο Μονοδιάστατος Άνθρωπος» [Παπαζήσης, 1971]:
«Με τον τρόπο που οργάνωσε την τεχνολογική της βάση η σύγχρονη βιομηχανική κοινωνία έχει τάση προς τον ολοκληρωτισμό. Ολοκληρωτισμός δεν είναι μόνο ο τρομοκρατικός πολιτικός ομοιομορφισμός, αλλά και ο μη τρομοκρατικός οικονομικο-τεχνικός ομοιομορφισμός, που λειτουργεί με την χειραγώγηση των αναγκών στο όνομα ενός γενικού ψευτοσυμφέροντος. Ο ολοκληρωτισμός δεν είναι μόνο μια ορισμένη μορφή κυβέρνησης ή κόμματος, είναι ακόμα κι ένα ειδικό σύστημα παραγωγής και διανομής, που εναρμονίζεται απόλυτα με τα ‘πολλά’ κόμματα και τις εφημερίδες, με την ‘διάκριση των εξουσιών’, κ.λπ.».
Γι’ αυτό και οι hippies απαρνήθηκαν τις δομές της αστικής κοινωνίας, την τεχνολογία της, τα μέσα της, την οργάνωσή της, επανεφευρίσκοντας τα κοινόβια, την κοινοκτημοσύνη, την ισότητα στη βάση, πηγαίνοντας στις ανατολικές θρησκείες, θεοποιώντας τα ελαφρά ναρκωτικά και υιοθετώντας χαρακτηριστικά προ-Διαφωτιστικών κοινωνιών. 
Και θα μας πει ο φιλελές πως στην Ελλάδα δεν παίρναμε τίποτα χαμπάρι...
(έχω και τραγούδι στα σχόλια)

10/2/2026
Είδα στο YouTube τον καθηγητή Καλύβα να συζητά με έναν άσχετο φιλελέ για μουσική –με αφορμή το βιβλίο του πρώτου για την τέχνη στη δεύτερη φάση της χούντας– και βγήκα από τα ρούχα μου. Αν και τόση ασχετοσύνη δεν μπορεί παρά να καταντάει, στο τέλος, συγκινητική. Προσέξτε τι ακούστηκε από τον φιλελέ... Δίνω και κάποιες βιαστικές απαντήσεις... Γι’ αυτά που είπε ο καθηγητής δεν θέλω να πω τίποτα. Ίσως αλλού και άλλοτε...
>>Αυτή η άνθηση (επί χούντας) τελικά δημιούργησε συνθήκες περιορισμού της καλλιτεχνικής έκφρασης στη συνέχεια; Διότι, όπως είχε πει και ο Νίκος Πορτοκάλογλου, αν δεν ήσουν αριστερός δεν μπορούσες να βγάλεις δίσκο... Μήπως όλο αυτό τελικά οδήγησε σε μία στρατευμένη, κομματικοποιημένη, και εν πολλοίς χρηματοδοτούμενη από το κράτος, επιδοτούμενη τέχνη, η οποία με την ύπαρξή της και την κυριαρχία της παντού απαγόρευσε στους υπόλοιπους, που υπήρχαν πολλοί σοβαροί καλλιτέχνες στην Ελλάδα, οι οποίοι δεν εύρισκαν στον ήλιο μοίρα, να βρουν να φάνε. Και ο ίδιος ο Σαββόπουλος, θα θυμάστε τον φοβερό στίχο χατζιδάκιαμ, θοδωράκιαμ σεις τρώτε και πίνετε και μένα με τρώει η αρκούδα.<<
Εφιάλτης στο καταμεσήμερο το κράτος για τους φιλελέδες. Επί χούντας υπήρξε άνθηση, όχι γιατί την επέβαλε η χούντα αυτή την άνθηση, αλλά γιατί βρέθηκαν στο peak της δημιουργίας τους όλοι οι μεγάλοι συνθέτες μας και οι τραγουδοποιοί – και βασικά οι αριστεροί. Γιατί αριστεροί ήταν τότε και ο Λοΐζος, και ο Μαμαγκάκης, και ο Μαρκόπουλος, και ο Σαββόπουλος και από λίγο έως πολύ σχεδόν όλοι οι υπόλοιποι. Ο Πορτοκάλογλου δεν είπε αυτό το πράμα, είπε ότι δεν είχες τύχη στη μεταπολίτευση αν δεν ήσουν αριστερός. Που και αυτό δεν ισχύει φυσικά. Δηλαδή ο Μάτσας, η Κολούμπια και ο Πατσιφάς έβγαζαν δίσκους μόνο σε αριστερούς; Δηλαδή ήταν πατενταρισμένοι αριστεροί ο Βοσκόπουλος, η Μαρινέλλα, ο Κοινούσης, ο Βιολάρης, και η Μπέσσυ Αργυράκη; Χρηματοδοτούσε το κράτος την τέχνη; Εντάξει έδινε κάποια λεφτά για το σινεμά, και καλώς τα έδινε γιατί το σινεμά είναι πανάκριβο. Δεν είναι σαν το σχέδιο, που το κάνεις μόνος σου σ’ ένα χαρτί ή και τη δισκογραφημένη μουσική ακόμη. Το να κάνεις μια ταινία είναι πολύ πιο ακριβό από το να κάνεις ένα δίσκο. Αλλά υπήρχαν και ιδιώτες παραγωγοί (ο Παπαλιός), που χρηματοδοτούσαν αριστερές, και κουλτουριάρικες ταινίες. Και τα κρατικά θέατρα έπαιρναν κάποια λεφτά, αλλά το ρεπερτόριό τους δεν ήταν αριστερό σώνει και καλά. Ούτε θάφτηκαν καλλιτέχνες στην πρώιμη μεταπολίτευση επειδή ήταν δεξιοί. Να μην πω πως καλλιτέχνες σαν τον Γιώργο Οικονομίδη τους κυνήγησε το καραμανλικό κράτος και όχι η αριστερά. Και ο Σαββόπουλος το χατζιδάκιαμ θοδωράκιαμ δεν το είπε επί μεταπολίτευσης, αλλά πριν από τη χούντα, όταν αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα σαν αριστερός – έως και επιβίωσης. Περισσότερα και από του Θεοδωράκη εννοείται. Το να λέγονται τέτοια πράματα σήμερα είναι άνω ποταμών. Αλλά περιμένετε, γιατί υπάρχει και συνέχεια...
>>Υπάρχει ένα κόμμα (μέσα στη δικτατορία), λειτουργεί υπόγεια και αποκτά διαστάσεις θρύλου<<
Ο φιλελές αναφέρεται στο ΚΚΕ. Τελείως καμένη φάση. Το ΚΚΕ τότε δεν ήταν απλά παράνομο, αλλά και τελείως εξαρθρωμένο από την ασφάλεια, με τους κομμουνιστές να είναι στις φυλακές και τα ξερονήσια. Το να νομίζει κάποιος ότι υπήρχε κόμμα που δρούσε, έστω και υπόγεια, είναι μεγάλη ασυναρτησία (για να μην το χαρακτηρίσω αλλιώς), ιδίως όταν αυτό που λέει δεν το προσδιορίζει χρονικά. Δεν φθάνει φυσικά μόνον η χρονική προσέγγιση. Θα πρέπει να πεις κι ένα σωρό άλλα μαζί. Αλλά, λέμε τώρα...
>>Την ίδια περίοδο είχαμε τεράστιες αλλαγές παγκοσμίως στο επίπεδο της τέχνης τις οποίες εμείς ούτε πήραμε χαμπάρι<<
Τρίχες. Τα έχω ακούσει κι άλλες φορές αυτά. Τα πάντα παίρναμε χαμπάρι. Και όταν λέω τα πάντα. Εννοώ τα πάντα. Μόνο ένας άσχετος, που δεν έχει ψάξει τίποτα θα έλεγε κάτι τέτοιο.
>>Ήταν σχεδόν ποινικό αδίκημα να σου αρέσει η ελαφρολαϊκή μουσική. Αν άκουγες κάτι τέτοιο ήσουν χουντικός. Έτσι λέγανε. Δεν ήταν αυτό το κλίμα της μεταπολίτευσης;<<
Όχι δεν ήταν. Σχεδόν κανείς δεν κατηγόρησε ποτέ το Βοσκόπουλο και τη Μαρινέλλα ούτε όσους τους ακούγανε στη μεταπολίτευση πως λοξοκοιτούσαν, όλοι αυτοί, προς τη χούντα. Ακόμη και τον Καλαντζή της «Κυρα-Γιώργαινας» δεν λοξοκοιτούσε κανείς, γιατί το 1973 τραγουδούσε ήδη Κώστα Μουρσελά.
>>Όχι πως ήταν και πολύ εναλλακτική ροκ η Janis Joplin. Πιο πολύ soul θα την χαρακτήριζα, μάλλον μαύρη μουσική θα την χαρακτήριζα, απλά εμείς τότε δεν ξέραμε τι είναι αυτό και το λέγαμε ροκ.<<
Βαριέμαι να απαντήσω σε τέτοιες ασυναρτησίες. Μέχρι και μαθητές του δημοτικού θα πούνε ότι αυτά... δεν τα γράφουν τα βιβλία μας. Ο άνθρωπος που υποστηρίζει τέτοια πράματα, σήμερα, είναι τελείως άσχετος με τα μουσικά και δεν πρέπει να βγαίνει και να μιλάει δημοσίως, στα κανάλια, για αυτά τα θέματα.
>>Πέρασαν τελείως αθόρυβα από την Ελλάδα τα σπουδαιότερα δύο ρεύματα κυρίως μουσικά, αλλά και πολιτισμικά, τα οποία παντού μέχρι και σήμερα κυριαρχούν και στην Ελλάδα δεν πήραμε χαμπάρι. Το πρώτο είναι το κύμα της ντίσκο. Μεσουρανούσαν τα συγκροτήματα τα ντίσκο (η ντίσκο έρχεται λίγο αργότερα, προς τα τέλη της δεκαετίας του ’70 του λέει ο Καλύβας). Η glam disco, η ντίσκο, η αυθεντική ντίσκο υπάρχει από τα τέλη της δεκαετίας του ’60. (Αυτή είναι η μαύρη ντίσκο που έρχεται από τη Νέα Υόρκη. Αυτή δεν έχει περάσει ακόμη στην Ευρώπη λέει ο Καλύβας). Ποτέ, δεν πέρασε ποτέ στην Ελλάδα και αυτό μετεξελίχθηκε μετά στη μουσική house για παράδειγμα, την οποία δεν ακούνε επίσης οι Έλληνες πολύ, γιατί είναι κάπως ξένο το άκουσμα. Είμαστε πιο ροκ κοινωνία. Γίνανε γνωστά συγκροτήματα ροκ όπως οι Τρύπες, αλλά ποτέ κανένα ντίσκο συγκρότημα ελληνικό δεν έγινε γνωστό. Ο Τουρνάς έβγαλε έναν αριστουργηματικό δίσκο τέτοιο. Αστρόνειρα λεγόταν ο δίσκος.<<
Θλιβερά πράματα. Βαριέμαι να γράφω. Τι σχέση έχει η ντίσκο με το βιβλίο του Καλύβα, που αφορά το 1970-73; Ποιο πρώτο κύμα της ντίσκο και μ@λακίες τώρα... Ντίσκο, που δεν την λέγανε ντίσκο τότε, υπάρχει μετά από το 1972-73 αχνά στην αρχή και από το 1974 και μετά πιο έντονα. Δεν πήραμε στην Ελλάδα χαμπάρι το «κίνημα της ντίσκο»; Τι λέει ο άνθρωπος! Χορευτική μουσική, αυτό που αργότερα θα μετεξελισσόταν σε ντίσκο, έπαιζαν οι ντισκοτέκ στην Ελλάδα από το 1972-73. Όλο το funk της εποχής, και κομμάτια σαν τα “Soul makossa”, “Wild safari” κ.λπ. ήταν στα τοπ την εποχή του Πολυτεχνείου. Δεν συζητάμε, τώρα, για μετά το 1976-77 όταν η ντίσκο είχε εισβάλλει έως και στα μπουζουξίδικα. Και ποιος το γ@μεί το house, που είναι καθαρά 80s φάση; Γιατί μας το ανακατεύει στη μέση; Εδώ λέμε για 1970-73. Οι Τρύπες γίνανε γνωστοί γιατί παίζανε καλό ελληνικό ροκ, με ωραία ελληνικά λόγια. Κανένα ντίσκο ελληνικό συγκρότημα, με ελληνικά λόγια, δεν έκανε την επιτυχία των Τρυπών, απλά γιατί δεν υπήρξε τέτοιο συγκρότημα –στο διάστημα 1977-1982– όχι γιατί δεν υπήρξε ντίσκο. Και γ@μώ τις επιτυχίες όμως έκανε ο Φλωρινιώτης και ο Περάκης με τα Ντισκομεράκια. Και τ’ άκουγες τότε στα πάρτυ μαζί με Village People και Ottawan. Και πού κολλάει ο Τουρνάς εδώ πέρα; Νόμιζα ότι ο φιλελές εννοούσε το “Dance on”. Αλλά τελικά δεν ήταν τόσο... προχωρημένος και εννοούσε το glam rock «Αστρόνειρα», που δεν έχει καμία σχέση με ντίσκο φυσικά.
Πίστευα ότι το «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση)», που βγήκε το καλοκαίρι, θα βοηθούσε κάποιους να ξεστραβωθούν, αλλά τελικά φαίνεται πως το αγόρασαν μόνον οι σχετικοί με αυτά τα θέματα, οπότε θα πρέπει να επανέλθω κάποια στιγμή με νέο νταμάρι...

10//2/2026
Αμέσως μετά από την «Αλλαγή» της 18ης Οκτωβρίου 1981 ο «Ταχυδρόμος» (της 22ας Οκτωβρίου 1981) δεν κυκλοφορεί με εξώφυλλο τον Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά με την τραγουδοποιό Ηδύλη Τσαλίκη – η οποία λίγες ημέρες νωρίτερα είχε θριαμβεύσει στους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού της Κέρκυρας. Κανείς από μας δεν περίμενε, τότε, πως η Τσαλίκη θα έκανε το 1983 ένα τόσο καλό τζαζ άλμπουμ, όπως ήταν η «Αυταπάτη», (με δυνατούς γυναικείους στίχους, γερές συνθέσεις και καταπληκτικά παιξίματα από τους καλύτερους έλληνες τζαζίστες της εποχής). 
Για όλα αυτά (ακόμη και απόσπασμα από τη συνέντευξη της Τσαλίκη στον «Ταχυδρόμο») θα διαβάσεις στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] (σελ.235-241), που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία...

9/2/2026
>>ΤΟ ΕΠΗΠΕΔΟ ΜΑΣ ΕΙΝΕ ΑΝΟΤΕΡΟΥ ΤΗΣ ΝΟΡΒΥΓΙΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΩΝ ΔΙΑΦΟΡΟΝ ΚΡΑΤΩΝ ΑΣΕΙΑΣ ΚΕ ΕΒΡΟΠΗΣ<<
[η ρακένδυτη κυρία είναι η ΕΛΛΑΔΑ, για όσους δεν ξέρουν από Μποστ]

9/2/2026
Και για τους περίφημους Chakachas, με την τραγουδίστρια Kari Kenton, θα διαβάσεις στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025 – σελ.24], καθώς υπάρχουν αναφορές στις παρουσίες τους στην Αθήνα, στην αρχή των σίξτις, στις ελληνικές latin jazz ηχογραφήσεις τους (άκου στα σχόλια) και άλλα διάφορα.
Η latin jazz έδινε κι έπαιρνε εκείνη την εποχή στην Αθήνα και πάμπολλα ξένα ονόματα μας επισκέπτονταν δίνοντας τα φώτα τους και στους έλληνες συνθέτες και τραγουδοποιούς. Υπάρχουν λεπτομέρειες για όλα αυτά στο βιβλίο...

Κυριακή 13 Ιουλίου 2025

ALUNE WADE: ο σενεγαλέζος μπασίστας και τραγουδοποιός με τους έξοχους δίσκους – το νέο άλμπουμ του “New African Orleans” λειτουργεί σαν ένα παλίμψηστο της μαύρης μουσικής

Γεννημένος το 1978 στο Ντακάρ της Σενεγάλης, ο Alune Wade είναι ένας σημαντικότατος σύγχρονος συνθέτης, μπασίστας, τραγουδοποιός και τραγουδιστής – κάτι που το αποδεικνύει εδώ και χρόνια εξάλλου. Και το λέμε τούτο έχοντας κατά νου το γεγονός πως είναι οι δύο τελευταίοι δίσκοι του, στην ιστορική γερμανική ετικέτα Enja (A&N Music), εκείνοι, που χαίρουν, ακόμη πιο πολύ, της διεθνούς προσοχής.
Τον Wade τον ανακαλύπτει ο περίφημος συνάδελφός του Ismaël Lô (γενν. το 1956), όταν ήταν ακόμη μικρός (ο Wade), στα 18 του, δίνοντάς του το πρώτο «σπρώξιμο». Το αποτέλεσμα δεν θα αργήσει να φανεί. Όπως διαβάζουμε στο βιογραφικό του, όλα τα επόμενα χρόνια ο Wade θα βρεθεί δίπλα σε τεράστια ονόματα (Salif Keita, Oumou Sangaré, Bobby McFerrin, Joe Zawinul, Béla Fleck, Cheick Tidiane Seck, Deep Forest, Gregory Porter κ.ά.), πριν επιλεγεί από τον αμερικανό μπασίστα της τζαζ και του r&b Marcus Miller (γενν. το 1959) για να παίξει έναν ξεχωριστό ρόλο στο άλμπουμ του “Afrodeezia” [Blue Note, 2015].
Με προσωπική δισκογραφία, που ξεκινάει το 2006, για να κορυφωθεί τα τρία τελευταία χρόνια με τα άλμπουμ του στην Enja, o Alune Wade κάνει πράματα και θάματα στους δίσκους του, βγάζοντας φοβερή ενέργεια – ενώ, προφανώς, χαμός θα γίνεται και στα live του...(...)
Η πιο πρόσφατη δουλειά του σενεγαλέζου μουσικού αποκαλείται “
New African Orleans” [Enja & Yellowbird Records, 2025], αποτελώντας, και αυτή, άλλη μία ιδιαίτερη πρότασή του.
Στο έκτο άλμπουμ του, λοιπόν, ο Wade καταγράφει δικές του συνθέσεις, όπως και διασκευές, ηχογραφώντας σε Παρίσι, Ντακάρ, Λάγκος και Νέα Ορλεάνη. Οι τοποθεσίες δεν είναι τυχαία επιλεγμένες, καθώς συνδέονται και με κάποιες πολύ βασικές διαστάσεις της μουσικής του. Τις επιρροές του, εννοούμε, που μπορεί να εκκινούν από τη δυτικο-αφρικανική παράδοση και το afrobeat, πριν καταλήξουν στο ροκ του Hendrix, στην τζαζ και το νεο-ορλεανικό funk.
Περαιτέρω, κοιτώντας (και ακούγοντας) τις διασκευές, που συμπεριλαμβάνονται στο “New African Orleans”, αμέσως προσανατολίζεσαι. Λέμε για συνθέσεις των Dr. John (“Gris-gris gumbo ya ya”), Jimi Hendrix (“Voodoo child”), Fela Kuti (“Water no get enemy”) και Herbie Hancock (“Watermelon man”) και οι οποίες, εδώ, δεν δρουν μόνο συμβολιστικά. Εννοούμε πως μέσα από τα συγκεκριμένα tracks o Wade αρπάζει την ευκαιρία για να δημιουργήσει τον δικό του ήχο, αυτό το «μαύρο» αμάλγαμα, που μπορεί να ακούγεται, ταυτοχρόνως, χθεσινό, σημερινό ή –γιατί όχι;– και μελλοντικό ακόμη.
Έχουμε, έτσι, έναν ήχο αρκετά afro, με πολλά πνευστά, πλήκτρα, φωνές και κρουστά σε πρώτο πλάνο – και με το μπάσο, βεβαίως, του Wade να είναι πάντα εκεί, βαρύ, δυνατό και αποφασιστικό. Και κάπως έτσι τα κομμάτια του αποκτούν, αμέσως, λόγω των δικών του παιξιμάτων, και άλλα, deep αυτή τη φορά, χαρακτηριστικά. Υπάρχει λοιπόν από τη μια μεριά μια χορευτική διάθεση, που μπορεί να παραπέμπει ακόμη και σε George Clinton (Funkadelic κτλ.), αλλά από την άλλη υπάρχουν και οι soulful προσαρμογές, που χαλαρώνουν κάπως το κλίμα κάνοντάς το πιο... αγαπησιάρικο.
Φυσικά, οι μεγάλες προσφορές του δίσκου είναι κάτι κομμάτια σαν το... σενεγαλέζικο afrobeat “Same Fufu” ή σαν την mid-tempo funky ballad “Three baobabs”, με τα νοσταλγικά breaks από το πιάνο και τη γενικότερη δυτικο-αφρικανική ατμόσφαιρα να σε ταξιδεύουν. Γενικώς, τα επτά πρωτότυπα είναι το ένα καλύτερο από τ’ άλλο, κάνοντας το “New African Orleans” να ηχεί εντελώς απολαυστικά (και όχι μόνο λόγω του μπασιστικού οδοστρωτήρα του Wade). Με τρεις λέξεις; Ένα σπουδαίο άλμπουμ!
 
Το όλον εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/alune-wade-o-senegalezos-mpasistas-kai-tragoydopoios-me-toys-exohoys-diskoys

Κυριακή 23 Μαρτίου 2025

«Ερωτισμός και Πάθος»: μία από τις τέσσερις μόλις ταινίες, στις οποίες εμφανίζεται η «Ευδοκία» Μαρία Βασιλείου – Πρόκειται για την ωραιότερη ταινία του Όμηρου Ευστρατιάδη, από τη δεκαετία του ’70

Κοιτώντας τη φιλμογραφία του Όμηρου Ευστρατιάδη, από τα σέβεντις, δεν δυσκολεύεσαι να τον αποκαλέσεις «βασιλιά» του ελληνικού sexploitation. Εντάξει, μπορεί να διεκδικούν και ορισμένοι ακόμη συνάδελφοί του αυτόν τον τίτλο, αλλά ο Ευστρατιάδης, κατά γενική ομολογία, έκανε τις πιο ακέραιες ταινίες αυτού του στυλ.
Έχω δει όλες τις ταινίες του Ευστρατιάδη από τα σέβεντις και αν με ρωτούσε κάποιος να του πω ποια είναι η καλύτερη, η ωραιότερη και τα λοιπά, θα του έλεγα, κατά πάσα πιθανότητα, την «Ερωτισμός και Πάθος» από το 1974 ή “Girl of Passion”, όπως θα γινόταν γνωστή στο εξωτερικό.
Nίκος Γαλανός και Τούλα Γαλάνη
Η ταινία αυτή ξεχωρίζει για πολλούς λόγους. Κατ’ αρχάς γιατί έχει ενδιαφέρον σενάριο γραμμένο από τον Όμηρο Ευστρατιάδη (αν και δεν αποκλείεται κάπου να έχει βάλει το χέρι του και ο μόνιμος, τότε, σεναρίστας του Γιάννης Τζιώτης), έχει πολύ ενδιαφέρουσα σκηνοθεσία, για το είδος αυτό των ταινιών, με συνεχείς παρεμβολές σκηνών και πλάνων, φανταστικών ή πραγματικών, που προσθέτουν συνεχώς πάνω στη βασική υπόθεση, ώστε να αιτιολογηθούν όσο το δυνατόν αναλυτικότερα οι συμπεριφορές των πρωταγωνιστών, έχει πολύ ενδιαφέρουσα μουσική, πρωτότυπη και μη, καλούς πρωταγωνιστές, αρκετές εξωτερικές λήψεις από την Αθήνα και τα περίχωρα (βασικά η ιστορία εξελίσσεται στο άστυ και όχι σε νησιά, έρημες ακρογιαλιές κ.λπ.), ενώ δεν έχει καθόλου... τουριστικό ενδιαφέρον, δεν σχετίζεται με χίπιδες, παιδιά των λουλουδιών και τα λοιπά, παραμένοντας, καθ’ όλη τη διάρκειά της, σφιχτή, δίχως ιδιαίτερες κοιλιές, και πάντα επικεντρωμένη στο βασικό θέμα της, που δεν είναι άλλο από τις ψυχολογικές μεταπτώσεις, ερωτικές και άλλες, των βασικών ηρώων και ηρωίδων της.
Σπάνια, εννοώ, τα βλέπεις όλα αυτά στις «ρεαλιστικές» ταινίες της εποχής, που τις περισσότερες φορές εξαντλούνται στα γνωστά και τετριμμένα και μαθηματικώς επαναλαμβανόμενα.
Στο «Ερωτισμός και Πάθος» όλα ξεκινούν από το σενάριο, που είναι ελαφρώς περίπλοκο –το λέω, επειδή πρέπει να φθάσει στο τέλος της η ταινία, προκειμένου να εξηγήσεις ορισμένες συμπεριφορές– και μια αναλυτική, όσο να ’ναι, αποτύπωσή του θα μπορούσε να είναι η ακόλουθη...
Το στόρι
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/cinema/erotismos-kai-pathos-mia-apo-tis-tesseris-molis-tainies-stis-opoies-emfanizetai-i

Τετάρτη 19 Μαρτίου 2025

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 632

19/3/2025
«Τα Παιδιά του Διαβόλου» (1976) του Νίκου Μαστοράκη με τον Bob Behling στις «Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου» [LiFO Books, 2024]

18/3/2025
>>Την 1η Απριλίου του 1985, ένας δίσκος που για χρόνια γυρνούσε από εταιρεία σε εταιρεία και όλοι τον απέρριπταν, βρήκε τον δρόμο του προς το μεγάλο κοινό. Ο Μανώλης Ρασούλης το πρότεινε -και επέμεινε-, η MINOS-EMI το δέχτηκε και έτσι ένα άλμπουμ που σήμερα είναι σαν να υπήρχε από πάντα, άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά μέσα στα Sierra Studios στη Μεσογείων.<<
Μου το έσπρωξε κάποιος φίλος για να το διαβάσω. Το ξεκίνησα, αν και δεν έχω καθόλου χρόνο αυτή τη στιγμή, αλλά μόλις είδα αυτό το MINOS-EMI (για το 1985), το παράτησα. Βαριέμαι να διαβάζω κείμενα άσχετων...
Δεν έχουν καμία σχέση τα «Ζεστά Ποτά» με τη Minos (δεν υπήρχε περίπτωση η Minos να έβγαζε τέτοιο δίσκο τότε), o δίσκος έγινε επί Πετσίλα ακόμη, στην Columbia.
Κι επειδή κάτι είδα βιαστικά και διαγώνια. Υπερτιμάται ο ρόλος των στούντιο και των τεχνικών. Η πρώτη ύλη μετράει. Γενικά, και σε φάσεις απ’ έξω (για ξένους δίσκους εννοώ) έχω διαβάσει αυτά τα... αναθεωρητικά, για τις «μαγκιές» των στούντιο και σπάζομαι... Πάνε κάποιοι να υποκαταστήσουν με όσα λένε την πρώτη ύλη. Μόνο οι δημιουργοί αξίζει να μιλάνε. Και οι άλλοι ας πούνε τα δικά τους, αλλά τελευταίοι...
Και το άλλο. Τη βαριέμαι αυτού του τύπου την... ακτινογραφία. Δεν έχουν καμία αξία οι λεπτομέρειες των λεπτομερειών. Δεν μ’ ενδιαφέρει το «από μέσα». Σημασία έχει να πει κάποιος τι σήμαινε για το 1985 ένας τέτοιος δίσκος. Μόνο αυτό μετράει. Αλλά γι΄ αυτά δεν μπορούν να πούνε τίποτα. Γι’ αυτό σε πρήζουνε με ό,τι να ’ναι.

17/3/2025
Τα σπάγανε και στην Καζαμπλάνκα το '70
(έχουμε και κλιπ στα σχόλια)

17/3/2025
Αν σκεφθεί κανείς πως η κυβέρνηση Μητσοτάκη την πρώτη τετραετία ουσιαστικά δεν κυβέρνησε, λόγω κόβιντ, η φθορά της μέσα σε 2-3 χρόνια καθαρής διακυβέρνησης (γιατί τόσα είναι, δεν είναι περισσότερα) είναι εντυπωσιακή, πόσο μάλλον όταν κυβερνά χωρίς αντίπαλο. Στην παγιδευμένη έως απελπισίας κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο κόσμος είναι έτοιμος να δώσει πάνω από 50% σε όποιον έρθει, έξω από το υπάρχον ασυνάρτητο κομματικό σύστημα, μιλώντας του με ειλικρίνεια για ένα-δυο πράγματα που τον καίνε. Αυτό, δε, μπορεί να είναι από λυτρωτικό έως καταστροφικό. Εξαρτάται απ’ αυτόν που θα το κάνει.

17/3/2025
To «Έγκλημα στα Παρασκήνια» (1960) του Ντίνου Κατσουρίδη στις «Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου» [LiFO Books, 2024]

15/3/2025
Πρόσφατα ο Μετρονόμος κυκλοφόρησε ένα 2CD-book με ποιήματα και τραγούδια του σπουδαίου Γιάννη Γλέζου, υπό τον τίτλο «Αιώνιος Άνεμος Ι». Δεν ξέρω πόσοι το έχουν πάρει χαμπάρι... Θα γράψω αναλυτικά, όταν ανεβούν και μερικά κομμάτια στο YouTube. Τα τραγούδια αυτά έχουν στίχους της Εύας Λίτινα, είναι ηχογραφημένα πρόχειρα από τον ίδιο τον Γλέζο (που τραγουδά και παίζει πιάνο), τη διετία 1998-99, και ήταν έως εσχάτως ανέκδοτα. Μπορεί από τεχνικής-ηχογραφικής πλευράς τα τραγούδια να υστερούν, αλλά πολλά απ’ αυτά, γιατί μιλάμε για 37 στον αριθμό, είναι συγκλονιστικά!
Δεν ξέρω αν ο Θανάσης Συλιβός έχει συνειδητοποιήσει ότι έχει τυπώσει και κυκλοφορήσει κάτι πολύ μεγάλο (για μένα αυτή η έκδοση είναι must have, για κάθε φίλο και φίλη του ελληνικού τραγουδιού), όμως σε καιρούς ξερούς, που ψάχνεις το καλό ελληνικό τραγούδι με το κιάλι, αυτά τα τραγούδια του Γλέζου είναι μάννα εξ ουρανού.
Δημοσιεύω μόνο τους στίχους της Λίτινα από το φοβερό «Περνούν και φεύγουν», αφού ως τραγούδι δεν υπάρχει κάπου στο δίκτυο... περιμένοντας να ανεβούν πολλά απ’ αυτά, και δη τα ωραιότερα, το αμέσως επόμενο διάστημα.

15/3/2025
Márta Szirmai, μια φωνή από την άλλη μεριά του κόσμου - Ουγγαρία 1963. Απίστευτη διασκευή σ΄ ένα κλασικό τραγούδι του Cole Porter…
https://www.youtube.com/watch?v=YUxd0y8D4Tw

14/3/2025
>>Υφυπουργός αρμόδιος για τον απόδημο Ελληνισμό: Γιάννης Λοβέρδος<<
Όχι Γιάννης Λοβέρδος - ο Γιάννης ο Λοβέρδος είναι το σωστό...

14/3/2025
Οι «Μεταμορφώσεις» (1973) του Γιάννη Κοκκόλη (με τον Βαγγέλη Καζάν και την Μάρω Γραβλιώτου στη φωτό) στις «Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου» [LiFO Books, 2024]

13/3/2025
Ποπ με λιγάκι νόημα στα λόγια. Έξοχη η Μαριάννα Τόλη, έπρεπε να το πει όλο μόνη της ή έστω μαζί με τον Ρόμπερτ. Είχαν φοβερά εκφραστικές φωνές και οι δυο τους.
https://www.youtube.com/watch?v=s-JzOmRK9fQ

13/3/2025
Το ψευτοδίπολο συστημισμός-αντισυστημισμός που στήνουνε τα μητσοτακικά μίντια θέλει τη δήθεν αντισυστημική Ζωή στη δεύτερη θέση. Τουρκοφάγοι, Μακομάχοι και... Καραμπελιάδες γενικώς είναι οι Ζωικοί, δηλαδή παλαιοδεξιοί και ακροδεξιοί από κούνια. Δικά τους παιδιά με άλλα λόγια – με τα οποία, κάποια στιγμή, και με τον όποιο τρόπο, θα έλθουν εις γάμου κοινωνίαν.
Ο αληθινός αντισυστημισμός, που απλώνεται στην κοινωνία μέσω των συγκεντρώσεων των νέων ανθρώπων βασικά, λόγω Τεμπών, και που εκφράστηκε με απόλυτη σαφήνεια χθες το βράδυ από την Καρυστιανού στην Πάντειο, σε μία καθαρά πολιτική ομιλία, θα πρέπει να περιφρουρήσει την ουσία και την αυθυπαρξία του, διαχωρίζοντας τις θέσεις του από τις βδέλλες του συστήματος –που ήδη έχουν κολλήσει πάνω του και τον απομυζούν για ίδιον όφελος– βρίσκοντας τον τρόπο να εκφραστεί και πολιτικά.
Ο αντισυστημισμός δεν μπορεί να εκφραστεί από πρόσωπα του συστήματος. Είναι αστείο να πιστεύει κανείς κάτι τέτοιο.

12/3/2025
Αυτός είναι ένας από τους μεγαλύτερους δίσκους στην ιστορία του λαϊκού τραγουδιού. Ας έχει δεύτερες εκτελέσεις. Πολλές είναι καλύτερες και από τις πρώτες. Έχει στην ενορχήστρωση τον σπουδαίο Κίμωνα Βασιλά (τζαζίστας βασικά), στις κιθάρες τον τζάζμαν Τίτο Καλλίρη, στο φλάουτο το Θανάση Αραπίδη (άλλος τζαζίστας αυτός), στα μπουζούκια τους Γιάννη Παλαιολόγο και Δομένικο Βαμβακάρη και μπροστά, στη φωνή τον καταπληκτικό Αντώνη Λορέντζο (ετεροθαλής αδελφός του Γιάννη Φλωρινιώτη). Συγκλονιστικό άλμπουμ - έχω τραγούδια στα σχόλια. (1978).
Μην ακούτε τα ίδια και τα ίδια σε κανένα μουσικό είδος, και μην πιστεύετε όσους προμοτάρουν ξανά μανά τα ίδια ονόματα - παλιά ή καινούρια δεν έχει σημασία. Υπάρχουν καινούρια, που είναι παλιά από τη γέννα τους. Και παλιά, που θα είναι πάντα καινούρια και ασυναγώνιστα.

12/3/2025
Ο Αιγύπτιος είχε ηχογραφήσεις και στην Αίγυπτο λέει...

Δευτέρα 25 Νοεμβρίου 2024

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 613

25/11/2024
Παλιά πατρινά θερινά σινεμά συνέχεια...
Στη συνέντευξη με τον M. Hulot, για το LIFO, που δημοσιεύτηκε τις προάλλες, με αφορμή το βιβλίο μου “Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου” [LiFO Books, 2024], αναφέρθηκα σε μερικά παλιά θερινά σινεμά της Πάτρας, στα οποία είδα για πρώτη φορά ταινίες. Έγραψα ήδη για την «Αλάμπρα» και τώρα θα γράψω για την «Κύπρο».
Η «Κύπρος», που είναι κλειστή 50 χρόνια τώρα, βρισκόταν στη συνοικία της νότιας Πάτρας Τέρμα Σολωμού, Όπισθεν Λαδοπούλου, Χαλκωματά, Κόπανου ή δεν ξέρω πώς αλλιώς τη λένε σήμερα. Όλα αυτά τα ονόματα «παίζανε» παλιά και εννοούσαν μια μεγάλη σε έκταση εργατική γειτονιά, που εκτεινόταν πίσω από τη χαρτοβιομηχανία του Λαδόπουλου (κλειστή κι αυτή εδώ και δεκαετίες). Το θερινό σινεμά αυτής της γειτονιάς ήταν η Κύπρος.
Εκεί είδα για πρώτη φορά ελληνικές ταινίες το καλοκαίρι του ’71, και την πρώτη ταινία που θυμάμαι να βλέπω στη ζωή μου ήταν το «Διακοπές στο Βιετνάμ» του Πάνου Γλυκοφρύδη με το Θανάση Βέγγο (σίγουρα είχα δει και νωρίτερα, αλλά δεν τις θυμάμαι). Στην Κύπρο είχα δει επίσης, ανάμεσα σε πάμπολλα άλλα ελληνικά έργα, τις κοινωνικές περιπέτειες της Φίνος Φιλμ «Κατάχρησις Εξουσίας» και «Θέμα Συνειδήσεως», για τις οποίες γράφω και στο βιβλίο, είτε κόβοντας εισιτήριο, είτε όχι – γιατί ορισμένες ταινίες δεν ήταν κατάλληλες για παιδιά. Υπήρχαν όμως παρακείμενες ταράτσες και τις βλέπαμε κι αυτές, καθώς δεν υπήρχε τίποτα που να μπορούσε να μας εμποδίσει.
Η Κύπρος κλείνει το καλοκαίρι του ’74, συμπτωματικά (ή και όχι...) με την εισβολή των Τούρκων στη μεγαλόνησο. Υπήρχε και ποδοσφαιρική ομάδα Α.Ο. Κύπρος στη γειτονιά (που έπαιζε στις χαμηλές τοπικές κατηγορίες), κι έτσι από μικροί μάθαμε να αγαπάμε και την Κύπρο και τους Κυπρίους.
Η φωτό που βλέπετε τώρα εδώ είναι από το google maps. Η εικόνα αν και περσινή μοιάζει... τριτοκοσμική. Αυτή την οικιστική αναρχία εγώ τη γουστάρω, εν αντιθέσει ας πούμε με τα καλοβαλμένα προάστια, με τις περιποιημένες πρασιές και τις αλέες, που μου φαίνονται βαρετά.
Εκεί όπου δείχνω με το κόκκινο βέλος ήταν η καμπίνα του μηχανικού και η οθόνη ήταν απέναντι φυσικά, στο βάθος του οικοπέδου. Αυτή η μπλε πόρτα που βλέπετε δεν υπήρχε, όταν το σινεμά λειτουργούσε. Την φτιάξανε μετά. Μπροστά, εκεί, όπου είναι το πράσινο τώρα ήταν... ζούγκλα, καλαμιώνες και περνούσε ποτάμι. Το οποίο σκεπάστηκε μετά (περνάει κάτω από το δρόμο τώρα). Το καλοκαίρι δεν είχε νερό, αλλά το χειμώνα φούσκωνε κι έκανε και πλημμύρες. Αν υπήρχε πόρτα τότε, εκεί, και έβγαινες, θα έπεφτες κατ’ ευθείαν στο ποτάμι...
Την είσοδο του σινεμά την έχω σε αυτή τη φωτό. Είναι από την αριστερή μεριά, μέσα σ’ ένα δρομάκι. Σ’ αυτή τη δεύτερη φωτό φαίνονται ακόμη και τα παλιά ρολά της Κύπρου, όπως και το ταμείο.

23/11/2024
Διαβάζω από δω κι από κει για παγανιστικά, pagan, παγανά και όλα αυτά τ’ ανάλογα σε σχέση με ελληνικά τραγούδια, συγκροτήματα κ.λπ. τον τελευταίο καιρό, αλλά αυτά που ακούω δεν με πείθουν. Είναι δήθεν. Και κάπου μόδα.
Κανένας Έλληνας δεν μπορεί να συναγωνιστεί του Άγγλους, σε ουσία και ατμόσφαιρα, σε τέτοια θέματα. Ο κανόνας είναι αυτός. Τεράστιο γκρουπ οι Strawbs.
https://www.youtube.com/watch?v=8XlT1jlD-xU

23/11/2024
>>Όλοι μιλούν για τον νέο δίσκο του ΛΕΞ<<
Καλά, κόψτε κάτι... Δεν υπάρχει νέος δίσκος του ΛΕΞ. Δεν υπάρχει ούτε LP, ούτε CD. Υπάρχουν μόνο ψηφιακά αρχεία. Πείτε λοιπόν... κυκλοφόρησαν τα νέα τραγούδια του ΛΕΞ, κι αφήστε τους έρμους τους δίσκους στην ερημιά τους.

23/11/2024
Όποιοι-ες διάβασαν τη χθεσινή συνέντευξη-συζήτηση με τον M. Hulot, για το LiFO, γύρω από τις “Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου” [LiFO Books, 2024] θα είδαν τις αναφορές που έγιναν σε διάφορα θερινά σινεμά της ευρύτερης παιδικής γειτονιάς μου, στην Πάτρα, στα οποία είχα δει δεκάδες ταινίες στο τέλος των σέβεντις – συνήθως μαζί με τον αείμνηστο φίλο μου Χρήστο Μ., στον οποίο έχω αφιερώσει και το βιβλίο. Έχω πολλά χρόνια να περάσω απ’ αυτά τα μέρη, αλλά επειδή το google maps δουλεύει για όλο τον κόσμο, τα έχω εντοπίσει αυτά τα σινεμά, όπως είναι σήμερα και θα τα προβάλλω από εδώ.
Θα ξεκινήσω με την «Αλάμπρα» κάπου ανάμεσα στις συνοικίες Αγία Τριάδα και Πράτσικα (ξέρουν οι Πατρινοί και οι Πατρινές – και όλοι οι Έλληνες θα πρέπει να ξέρουν τη θρυλική πατρινιά χορογράφο Κούλα Πράτσικα), εκεί όπου θα έβλεπα για πρώτη φορά τη «Μαύρη Αφροδίτη» του Παύλου Φιλίππου, με την Ατζίτα Ουίλσον... Η «Αλάμπρα» υπάρχει ακόμη, κλειστή εδώ και δεκαετίες, στην κατάσταση που τη βλέπετε...

21/11/2024
>>Η ταινία απέσπασε ειδική μνεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαν Ρέμο του 1973, αλλά στην Ελλάδα απαγορεύτηκε από τη χούντα. Η ταινία αυτή προβλήθηκε και σε κινηματογράφο της Θεσσαλονίκης το 1973 (οδός Βασ. Όλγας και οδός Μαρτίου)<<
Αυτό το είδα σε όλα τα σάιτ. Ο λόγος για την ταινία «Βαρθολομαίος» του Μανούσου Μανουσάκη, που πέθανε χθες.
Από τη μία γράφουν ότι η ταινία απαγορεύτηκε από τη χούντα, ενώ από την άλλη λένε ότι προβλήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1973 (ενώ υπήρχε χούντα ακόμη). Πώς προβλήθηκε, ενώ ήταν απαγορευμένη; Κανείς δεν εξηγεί τίποτα...
Θέλω να κάνω ένα κείμενο για τον «Βαρθολομαίο» και αν κάτι με εμποδίζει είναι το γεγονός πως την ταινία, που δεν βρίσκεται πουθενά σήμερα, έχω να την δω πάνω από 30 χρόνια (την είχα δει στο βίντεο, από ιδιωτική κόπια). Και αν μια ταινία δεν την έχω πρόσφατα ιδωμένη δεν μπορώ εύκολα να γράψω, γιατί οι μνήμες είναι ξεθωριασμένες και μπορεί να γίνουν λάθη. Επειδή όμως έχω κάποιο υλικό, ίσως να το επιχειρήσω, καθότι υπάρχουν διάφορα που αξίζει να εξηγηθούν... γι’ αυτή τη μάλλον «τρελή», αλλά καθ’ όλα σοβαρή ταινία.

20/11/2024
Εντάξει... τώρα εγώ τι να πω; Χωριό που φαίνεται... Πόστερ! Εξωφυλλάρα! Αύριο στην έντυπη LiFO, μαζί και με μια πολυσέλιδη συζήτηση με τον Τάσο Μπρεκουλάκη (Μ. Hulot) για τις “Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου” [LiFO Books, 2024]…

20
/11/2024
Χρησιμοποιήθηκαν πολλές έντυπες πηγές για να γραφτεί το "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024], που βρίσκεται τώρα στα βιβλιοπωλεία (φυσικά καταστήματα και ηλεκτρονικά). Ούτε ο ίδιος είχα βάλει με το νου τι θα άνοιγα, όταν ξεκινούσα να δίνω σχήμα στα κείμενα...
Ας πούμε στον "δεκαπενθήμερο Πολίτη" του Άγγελου Ελεφάντη θα έβρισκα στοιχεία για τον Τέο Σαλαπασίδη, αυτή την ιδιαίτερη μορφή των ελληνικών γραμμάτων, τα οποία θα αποδεικνύονταν καίρια, για την ολοκλήρωση του κεφαλαίου για την ταινία του "Μικρή Παρέλαση" (1956).

19/11/2024
Robert Pete Williams, Ροβήρος Μανθούλης, Blues με σφιγμένα δόντια και "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024]

18/11/2024
Παραμένει εκπληκτικό 50+ χρόνια αργότερα. Ανατριχιάζω με το fender rhodes και με τα lush strings στο background. Οδηγούμαι, δε, να πω πως όποιος δεν ξέρει να χρησιμοποιεί τα έγχορδα δεν ξέρει να κάνει ποπ...
https://www.youtube.com/watch?v=zc7rxcjwwYs

Δευτέρα 4 Νοεμβρίου 2024

QUINCY JONES : Έφυγε από τη ζωή ένας σούπερμαν της μουσικής – Ο Αμερικανός παραγωγός, συνθέτης, ενορχηστρωτής και τρομπετίστας σφράγισε με την προσφορά του το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα

Σήμερα πληροφορήθηκε ο κόσμος την απώλεια ενός κορυφαίου μουσικανθρώπου, του Quincy Jones. Γεννημένος στο Σικάγο, το 1933, ο Jones θα έφευγε από τη ζωή 91 χρόνια αργότερα, στο σπίτι του στο Λος Άντζελες. Μέσα στις ενεργές μουσικές δεκαετίες του ο Jones θα κατάφερνε τόσα πολλά όσο ελάχιστοι άλλοι της εποχής του – και όχι μόνον αφροαμερικανοί, γιατί εκεί υπήρξε πρωτοπόρος και ασυναγώνιστος, και μάλιστα σε πολύ δύσκολες εποχές για την φυλή, όπως ήταν οι δεκαετίες του ’50 και του ’60. 
Ανάμεσα στα πολύ βασικά, που αξίζει κάποιος να θυμάται για τον
Quincy Jones, ιδίως από τις παλαιές δεκαετίες, είναι εκείνα που έχουν να κάνουν και με το συνθετικό-ενορχηστρωτικό έργο του, όπως και μ’ εκείνο του παραγωγού, καθώς δουλεύει με Frank Sinatra, Count Basie. Ella Fitzgerald, Sarah Vaughan, Peggy Lee και πάμπολλους άλλους και άλλες, ευρισκόμενος πίσω και από πολύ μεγάλες επιτυχίες της εποχής (πάντα ως παραγωγός), σαν το “It’s my party” (1963) της Lesley Gore.
Ο Jones δουλεύει χωρίς σταματημό για την δισκογραφία, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, συνδυάζοντας την τζαζ με κάθε μορφή της ποπ, που θα εμφανιζόταν στο προσκήνιο. Είναι ανακατεμένος δηλαδή σε δουλειές που προβάλλουν την τζαζ μαζί με το lounge, την μποσανόβα, τον ήχο των ποπ-ροκ συγκροτημάτων, τη σόουλ, το φανκ, την ντίσκο κ.λπ. Σε κάθε μορφή της μαύρης μουσικής, και ευρύτερα της ποπ, είναι εκεί για να απλώσει τον δικό του λόγο και τον δικό του ήχο.
Σαν συνθέτης για το σινεμά διακρίνεται ήδη από την εποχή του “The Pawnbroker” (Ο Ενεχυροδανειστής) (1964), της περίφημης ταινίας του Sidney Lumet, με τον Rod Steiger, ενώ κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει ταινίες σαν το κατασκοπικό “The Deadly Affair” (1967) ξανά του Lumet, το δράμα “In the Heat of the Night” (1967) του Norman Jewison, το περιώνυμο “In Cold Blood” (Εν Ψυχρώ) (1967) του Richard Brooks, από την νουβέλα του Truman Capote, το γουέστερν «Το Χρυσάφι του Μακένα» (1969) του J. Lee Thompson, την δραματική-κομεντί “Bob & Carol & Ted & Alice” (1969) του Paul Mazursky, που είχε ιδιαίτερη σημασία και μέσα στο χώρο της αντικουλτούρας, το περίφημο “The Getaway” (1972) του Sam Peckinpah ή ακόμη και το “The Color Purple” (1985) του Steven Spielberg – ταινίες με άλλα λόγια, για τις οποίες ο Quincy Jones θα έγραφε σπουδαία και αξιομνημόνευτα σάουντρακ. Ακόμη και η μουσική του στο πρώτο επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς “Roots” (1977), που θα την βλέπαμε κι εμείς εδώ στην Ελλάδα, δεν θα πρέπει να λησμονηθεί ή η παραγωγή του για το “The Wiz” (1978), με Diana Ross, Michael Jackson και τόσα άλλα...
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/quincy-jones-1933-2024-enas-soyperman-tis-moysikis