THE CHARLIE ROUSE BAND ένα φοβερό βραζιλοπρεπές άλμπουμ από το 1977, σε μια reissue αναφοράς της Resonance

Όταν φθάνουν στα χέρια μου άλμπουμ, δίσκοι της Resonance (της εταιρείας των George Klabin & Zev Feldman) κάτι παθαίνω... Εκτιμώ πολύ αυτό το label, θέλω να πω, το οποίο από το 2008 και μετά έχει εφοδιάσει την αγορά με πολλούς καταπληκτικούς δίσκους από τη μεγάλη εποχή της jazz – ανέκδοτους στην εποχή τους και reissues βασικά. Αν μελετήσετε τον κατάλογο της Resonance στο discogs θα δείτε αμέσως τα αριστουργήματα που έχει κυκλοφορήσει – για κάποια (λίγα) εκ των οποίων θα βρείτε αναφορές & reviews και στο blog (Bill Evans, Eric Dolphy).

Το πιο νέο άλμπουμ της αμερικανικής εταιρείας, που έχω στα χέρια μου, αφορά την Charlie Rouse Band και τον δίσκο της “Cinnamon Flower”, που είχε κυκλοφορήσει για πρώτη φορά το 1977 από την αμερικανική Douglas, του Alan Douglas (με ηχογραφήσεις και στο Sound Ideas στούντιο από τον George Klabin, τον σημερινό co-president της Resonance). Το άλμπουμ αυτό κυκλοφορεί τώρα (2025), ως “Cinnamon Flower / The Expanded Edition”, σε δύο εκδόσεις, μία ως 2LP και μία ως triple-folded, all paper cover, CD – με κάθε έκδοση να περιέχει το original άλμπουμ του 1977 και ακόμη την πρωτογενή ηχογράφηση και μείξη του, δίχως τα έγχορδα (που θα έμπαιναν στην πορεία, για τις ανάγκες του original άλμπουμ), μαζί μ’ ένα ανέκδοτο bonus track. Το πακέτο, είτε αναφερόμαστε στα βινύλια είτε στο CD (με το πολύ ωραίο 28σέλιδο booklet), είναι το δίχως άλλο εντυπωσιακό, αλλά εκείνο που εντυπωσιάζει εδώ είναι πρώτα και κύρια η μουσική τής Charlie Rouse Band, που είναι σπουδαία και άκρως απολαυστική.
Τώρα, για το ποιος ήταν ο τενόρο σαξοφωνίστας Charlie Rouse (1924-1988) δεν χρειάζεται να πούμε πολλά, πέραν τούτου. Λέμε για τον σαξοφωνίστα του Thelonious Monk από το 1959 έως το 1970 και αυτό λέει τα πάντα. Φυσικά, ο Rouse δεν θα συνεργαζόταν μόνο με τον Monk, μα «με τους πάντες», ενώ και η προσωπική δισκογραφία του ξεκινά από πολύ παλιά, από το 1957, φθάνοντας έως το φυσικό τέλος του. Βεβαίως, πολλοί θα είναι αυτοί που θα γνωρίζουν τον Rouse και μέσω του συγκροτήματος Sphere, που διέπρεψε στα 80s ή και από άλλα διάφορα ίσως, όμως εδώ, στην περίπτωση του “Cinnamon Flower / The Expanded Edition”, εκείνο που μας ενδιαφέρει είναι ο Rouse της... βραζιλοπρέπειας. Το λέμε, γιατί το άλμπουμ αυτό είναι ένα αριστούργημα της brazilian jazz, με διαχρονική και ανεξάντλητη αξία.
Το πρώτο που πρέπει να πούμε είναι πως ο Rouse υπήρξε fan της εν λόγω jazz και αυτό το φανερώνουν και άλλα άλμπουμ του, όπως ας πούμε το “Bossa Nova Bacchanal” [Blue Note, 1963]. Τέλος πάντων στα σέβεντις, και κυρίως στο δεύτερο μισό τους οι βραζιλιάνικες αναφορές μέσα στα τζαζ άλμπουμ ήταν κάτι που συνέβαινε συχνά, καθώς η τζαζ εξακολουθούσε να «ανοίγεται» σε επιρροές και στυλ, επενδύοντας ξανά στο latin & Brazilian feeling, στην χορευτικότητα κ.λπ. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο συγκροτείται η Charlie Rouse Band, που ήταν, βασικά, ένα στούντιο γκρουπ αποτελούμενο από δέκα εννέα μουσικούς, που δεν έπαιζαν βεβαίως όλοι μαζί – αν και σε κάθε track του δίσκου δεν θα βρεις λιγότερους από επτά, ενώ υπάρχουν και tracks με δέκα οργανοπαίκτες. [Ανάμεσά τους, δε, και μερικά μεγάλα και πολύ γνωστά ονόματα σαν τους Claudio Roditi τρομπέτα, Ron Carter μπάσο, Bernard Purdie ντραμς, Clifford Adams τρομπόνι (στους Kool & The Gang), Dom Salvador πιάνο, fender Rhodes, Amaury Tristão ακουστική κιθάρα, Ted Dunbar ηλεκτρική κιθάρα κ.ά.].
Το άλμπουμ είτε στην μία είτε στην άλλη εκδοχή του περιέχει βασικά πρωτότυπο υλικό, συνθέσεις του πιανίστα Salvador και του κιθαρίστα Tristão, ενώ υπάρχει και μία διασκευή στο “Cravo e canela (Clove and cinnamon)” του Milton Nascimento.

Το “Cinnamon Flower”, περιττό να το πω, είναι μαγικό! Είτε στην original εκδοχή του με τα έγχορδα (δύο τσελίστες και ακόμη strings από σύνθια) είτε στην σκέτη (χωρίς τα έγχορδα) είναι καταπληκτικό! Και όταν κάτι είναι αληθινά καταπληκτικό, όλα τα λόγια, που θα επιχειρήσουν να επιμερίσουν το όλον, περιττεύουν. Το άλμπουμ ακούγεται από το πρώτο έως το τελευταίο κομμάτι του με... ανοιχτό στόμα, γεμίζοντάς σε με θετική διάθεση και αισιοδοξία. Απλώς... χαζεύεις με όσα θαυμαστά ακούγονται εδώ και περνάνε από τ’ αυτιά σου. Τίποτ’ άλλο.
Επαφή: https://resonancerecords.org/

HERMETO PASCOAL ένας μάγος της βραζιλιάνικης μουσικής, που έφυγε πριν λίγο καιρό από τη ζωή – υπήρξε συνεργάτης του Miles Davis και είχε μουσική πορεία, που άγγιξε τα 70 χρόνια

Στις 13 του περασμένου Σεπτεμβρίου έφυγε από τη ζωή ο πολύ σημαντικός βραζιλιάνος μουσικός Hermeto Pascoal. Ήταν 89 ετών κι είχε προλάβει να αφήσει πίσω του μεγάλο έργο. Ο Pascoal, που ήταν αλμπίνος, εμφανίζεται στη βραζιλιάνικη σκηνή στo μέσο των φίφτις, και το 1958 συμμετείχε στο φολκλορικό-σάμπα συγκρότημα Pernambuco Do Pandeiro e Seu Regional, ηχογραφώντας μαζί του έναν δίσκο παίζοντας ακορντεόν. Εκεί κάπου θα έμπαιναν τα θεμέλια μιας μοναδικής πορείας, που τα επόμενα χρόνια θα εξελισσόταν με ταχείς ρυθμούς. Βασικά, ο Pascoal θα παρακολουθούσε και θα συνδιαμόρφωνε ένα μεγάλο κομμάτι της βραζιλιάνικης μουσικής όλες τις επόμενες δεκαετίες, προσθέτοντας σ’ αυτήν το δικό του ταλέντο και τη δική του ευφυΐα.
Στα σίξτις, με την έκρηξη της μποσανόβα, ο Pascoal θα ήταν πάλι εκεί, με τα σχήματα Conjunto Som 4, Sambrasa Trio και Quarteto Nôvo (στα δεύτερο και το τρίτο συμμετείχε και ο φημισμένος περκασιονίστας Airto Moreira) ηχογραφώντας θαυμάσιους δίσκους και ανακατεύοντας στις συνθέσεις του την μποσανόβα, με το φολκ, την exotica, την romance, ακόμη και με τo μπαρόκ ή την κλασική, δημιουργώντας μικρά αριστουργήματα. Τούτο το έδειχνε από την αρχή, στις λίγες έως τότε ηχογραφημένες συνθέσεις του – την ανάγκη του, εννοώ, να πειραματίζεται, φανερώνοντας παράλληλα όχι μόνο την εκτελεστική δεινότητά του, μα και την πληθωρική φαντασία του στις αποτυπώσεις των ηχοχρωμάτων.

Με τους Brazilian Octopus (1969), το επόμενο σχήμα στο οποίο συμμετείχε, ο Pascoal αγγίζει έως και όψεις της tropicália, συνεργαζόμενος με τον πιανίστα Aparecido Bianchi (από τα Jongo Trio και Milton Banana Trio) και τον κιθαρίστα Alexander “Lanny” Gordin (στα γκρουπ της Gal Costa, του Caetano Veloso, του Gilberto Gil, του Jards Macalé). Ήρεμα, χαλαρά και κυρίως μ’ ένα αυθεντικό κοσμοπολίτικο στυλ μία σπάνια σελίδα «εύκολης» τζαζ (μα και ροκ) ανοίγεται μπροστά μας.
Μαζεμένοι στο São Paulo στην αρχή του ’68, οι Brazilian Octopus ήταν, θεωρητικά,  ένα διαφημιστικό γκρουπ, που έπαιρνε λεφτά από μια βιομηχανία υφασμάτων με σκοπό να προβάλλει τα προϊόντα της. Πέφτοντας, όμως, μέσα στο κίνημα της tropicália, που σκέπαζε οτιδήποτε σχεδόν είχε σχέση με τη μουσική εκείνη την εποχή, δεν άργησε να κερδίσουν την προσοχή του Rogerio Duprat (ο υπ’ αριθμόν ένα ενορχηστρωτής του καινούριου στυλ), οδηγημένοι σ’ έναν διαφορετικό δρόμο. Έτσι, μαζί με τον Gilberto Gil, τον Caetano Veloso κ.ά. συμμετέχουν σε ποικίλα happenings, ντυμένοι συνήθως σαν λιοντάρια και δίνοντας παραστάσεις κλεισμένοι μέσα σε κλουβιά!
Μπορεί, αυτό το σχέδιο ανατροπής να μην αντανακλούσε τις μουσικές αναζητήσεις τους, όμως κατόρθωσαν οι φίλοι μας ν’ ακούγονται εντελώς ξεχωριστοί, σε σχέση με τους επιφανείς συνοδοιπόρους τους, προβάλλοντας μουσικές μ’ ένα ολοκληρωμένο easy-jazz / ποπ αίσθημα. Όχημα, οι διασκευές τους σε συνθέσεις των Gabriel Fauré, André Popp, Edu Lobo και φυσικά τα δικά τους θέματα. Περί τίνος επρόκειτο; Μα για έναν ελαφρύ ήχο, που βαραίνει αφόρητα από τον ευρωπαϊκό ρομαντισμό και επί του οποίου μεγαλούργησαν συνθέτες / ενορχηστρωτές από τον Armand Migiani και τον Raymond Lefèvre, μέχρι τον Γιάννη Σπανό και τον Μάνο Χατζιδάκι.
Η “Pavane” του Gabriel Fauré είναι ένα τέλειο κομμάτι (με το όργανο του Cido Bianchi και το βιμπράφωνο του Joao Carlos Pegoraro να πρωταγωνιστούν), ενώ εντύπωση προξενούν οι μικρής διάρκειας συνθέσεις “Rhodosando” (1:40) του Pascoal και “Summerhill” (2:00) του Pegoraro, οι οποίες φαντάζουν (και είναι) απολύτως ολοκληρωμένες με ωραία, κάθε φορά, σόλι, και «συμπυκνωμένες» μελωδίες. Ένα είναι σίγουρο. Δεν υπάρχουν πολλά σπουδαία άλμπουμ στη γύρα, που να διαρκούν λιγότερο από μισή ώρα...
Το 1970 δεν είναι μόνον η χρονιά του πρώτου προσωπικού LP του Pascoal, αλλά και το γεγονός πως αρχίζει να γίνεται γνωστός στην Αμερική, συμμετέχοντας σε δίσκους των Antonio Carlos Jobim, Edu Lobo / Sergio Mendes, Airto Moreira, Donald Byrd και Duke Pearson (όλα μεγάλα ονόματα τότε), πριν τον ανακαλύψει ο Miles Davis (κατά πάσα πιθανότητα μέσω του Moreira) και τον καλέσει να πάρει μέρος στο τρομερό “Live-Evil” (1971) – με τον Hermeto να συμμετέχει και συνθετικά και στη line-up. Τα καλά λόγια και το credit του Miles είναι μεγάλο πράγμα, αλλά ο Hermeto έχει βάλει σε τροχιά τα δικά του σχέδια.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/hermeto-pascoal-enas-magos-tis-brazilianikis-moysikis-poy-efyge-prin-ligo-kairo-apo

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 629

28/2/2025 

Σαββόπουλος '94 

28/2/2025

Οι επικοινωνιολόγοι τους έχουν πάθει μεγάλη ζημιά. Δεν ξέρουν πώς να διαχειριστούν αυτή την πρωτόγνωρη κατάσταση. Κάτι που ξεπερνά κάθε προηγούμενη λαϊκή δράση επί του πεδίου. Δεν υπάρχει σύγκριση θέλω να πω ούτε με τις συγκεντρώσεις για το δημοψήφισμα του Τσίπρα, το ’15, ούτε με τα μνημόνια το ’12, ούτε καν με την «αλλαγή» το ’81.
Όποιος ήταν σήμερα στην Αθήνα το αντιλήφθηκε αυτό με το που βγήκε από το σπίτι του, βλέποντας τον κόσμο να συρρέει προς το κέντρο κατά κύματα. Να γεμίζουν τα στενά και οι ρούγες από παρέες όλων των ηλικιών. Μνημόσυνο, μα και γιορτή ταυτόχρονα.
Το μόνο που τους μένει, λοιπόν, να κάνουν είναι να θυματοποιήσουν τον εαυτό τους, για το εφφέ. Να γελοιοποιηθούν με το να ζητάνε «συγγνώμες» από δω κι από κει (λες και πατήσανε κανέναν, κατά λάθος, στο λεωφορείο), να διαδηλώνουν κατά των εαυτών τους, να μουτζώνουν τις φωτογραφίες τους και να πληρώνουν για να τους βρίζουνε ολημερίς κι ολονυχτίς, προκειμένου να καλμάρουν την οργή της κοινωνίας, υποσχόμενοι νέες και ταχύτερες... μεταρρυθμίσεις.

Περιττό να το πω πως ο κόσμος σε όλα τούτα έχει ήδη απαντήσει.

27/2/2025
>>Κι από πάνω φέγγουν φώτα, οι χειρούργοι έχουν δουλειά,
σ’ αγαπώ όπως και πρώτα και ορμάω στα σκαλιά
και ορμάω στο μονοπάτι, κουκουρίκου ο πετεινός,
αν στραφώ, να γίνω αλάτι και να μη χαρώ το φως.<<
Το είχε απορρίψει η πρωτοβάθμια επιτροπή λογοκρισίας (θα το επέτρεπε η δευτεροβάθμια, και γι’ αυτό θα το ακούγαμε τελικά στο «Βρώμικο Ψωμί») «λόγω λέξεων και νοημάτων ανοήτων και απαραδέκτων».
Μάλλον το «χειρούργοι» τους είχε κάτσει άσχημα λόγω του «ασθενούς τον οποίον έχομε επί της χειρουργικής κλίνης και τον οποίον εάν ο χειρουργός δεν προσδέσει κατά την διάρκειαν της εγχειρήσεως» και τα λοιπά, και τα λοιπά...

Από τα πιο ροκ κομμάτια του Σαββό αυτό, και από τα πιο αγαπημένα μου, με φοβερό cow-bell από τον Καραμήτρο, και επηρεασμένο μουσικά καταφανώς από το “Whiskey train” των Procol Harum…

27/2/2025
Οι γνωστοί κλακαδόροι παρουσιάζουν τόνους από γραφήματα, πίνακες και αναλύσεις, δίχως να προβαίνουν σε καμία αξιολόγηση, σε καμία περίληψη, δίνοντας στον κόσμο με λίγα και απλά λόγια την εικόνα της κατάστασης. Τα πράγματα είναι σαφή, για μένα, και θα το πω με δυο στιχάκια από τραγούδια, γιατί βαριέμαι τα πολλά-πολλά...
«Όλοι στο χορό» (Χωρίς Περιδέραιο)
«Να φύγει αυτός ο χειμώνας» (Δημήτρης Πουλικάκος)

27/2/2025
"O Φόβος" (1966) του Κώστα Μανουσάκη στις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024]

27/2/2025
Ήτο καλλίφωνος. Του πήγαιναν γάντι αυτά τα παλιά αριστουργήματα. Σπονδή, σε όσα λατρέψαμε παιδιά...
https://www.youtube.com/watch?v=swZo2HmPuro

26/2/2025
>>Η Ευρώπη πρέπει να ξυπνήσει από τον διπλωματικό και πολιτικό της λήθαργο.<<
Θέλουν να «ξυπνήσουν» την Ευρώπη, για να πάρουν και την τελευταία δεκάρα από τον κοσμάκη, για να την κάνουν στρατούς, όπλα, αεροπλάνα, ντρονς, πυρηνικά κτλ.
Τόσα χρόνια που τους παρακαλάγανε κάποιοι να τυπώσουν ευρωομόλογα, για να σώσουν το Νότο, σφυρίζανε αδιάφορα.
Αφού οι εταιρείες τους, με τα εδώ τσιράκια τους, λήστεψαν πρώτα ό,τι υπήρχε και δεν υπήρχε, από την εποχή των έργων, της ολυμπιάδας κτλ., και αφού οι τράπεζές τους σώθηκαν, με το να ρίξουν το ΑΕΠ μας σε επίπεδα κανονικού πολέμου, τώρα θέλουν να ξαφρίσουν και ό,τι έχει απομείνει από υγεία, παιδεία, πρόνοια, συντάξεις κτλ. βάζοντάς μας να υπερασπίσουμε τα σύνορα της κάθε Λιθουανίας. Αν είναι δυνατόν!
Πότε θα ανασάνουμε, ρε ξεφτιλισμένοι, εμείς εδώ κάτω, στον πάτο της Ευρώπης;

26/2/2025
Πολύ κρίμα για τον Μανώλη Λιδάκη. Στην αρχή των 90s ήταν στην καλύτερη ερμηνευτικά φάση του, και το «Καράβι Απόψε το Φιλί» (1992) ήταν ο καλύτερος δίσκος του – κι ένας από τους 5-10 καλύτερους «εντεχνολαϊκούς» της δεκαετίας. Βέβαια μας τα είχαν πρήξει τότε με τη «Χαλκίδα», που την άκουγες παντού και συνέχεια, αλλά έτσι συμβαίνει με τις «επιτυχίες».

Ωραία φωνή ο Λιδάκης, γλυκιά και στιβαρή μαζί, αλλά τα περισσότερα από τα «καλύτερά» του ήταν δεύτερες εκτελέσεις. Κάτι έψαχνε να βρει στο «χθες» ο άνθρωπος και διασκεύαζε πότε Περικλή Περάκη, πότε Λευτέρη Ψιλόπουλο κ.ο.κ. Ας είναι αναπαυμένος.

25/2/2025
Τα πιο σοβαρά πράγματα για το ροκ, στην Ελλάδα, τα έχουν γράψει... κνίτες, κουκουέδες, κομμουνιστές τέλος πάντων. Δεν λέω ότι όλοι οι κουκουέδες έχουν γράψει «σωστά» πράγματα για το ροκ (έχουν γράψει και βλακείες), αλλά τα σωστότερα τα έχουν γράψει «κόκκινοι πράκτορες», δεν τα έχουν γράψει ούτε οι Πετρίδηδες, ούτε οι Ζήλοι, ούτε οι Μηλάτοι, ούτε οι Κοντογούρηδες, ούτε κανείς απ’ αυτούς... Δε μιλάω τώρα για Μαστοράκηδες, Τσόγκες και Καρατζαφέρηδες... ασ’ τους εκείνους... 

Ποιος έχει γράψει στην Ελλάδα, ας πούμε, για το φοβερό γαλλικό περιοδικό Actuel, που έβγαινε σε διάφορες περιόδους, στην αρχή σαν αβάντ-τζαζ-φάνζιν και από τον Οκτώβριο του 1970 και έως τον Ιούνιο του ’75 (όταν το ροκ είχε τελειώσει πια, μαζί με την αντικουλτούρα) ως ένα καθαρά προχωρημένο, αλλά λαϊκό έντυπο – με σοβαρή κοινωνική ματιά (δεν λέω κοινωνιολογική, γιατί το Actuel δεν το γράφανε ψυχροί πανεπιστημιακοί, με γλώσσα ξύλινη και ακατάληπτη) σε κάθε χώρο του επιστητού;

Διαβάστε εδώ...
«Το περιοδικό έζησε γύρω στα πέντε χρόνια. Σ’ αυτό το διάστημα δημοσιεύτηκαν στις σελίδες του πολλά ενδιαφέροντα κείμενα, που κριτικάριζαν σκληρά τον γραφειοκρατικό μηχανισμό του κράτους, την αστική ηθική, το σύστημα της δικαιοσύνης, την εκκλησία, την τυφλή υπακοή στο στρατό, τη σχολική και την πανεπιστημιακή καθιερωμένη τάξη πραγμάτων. Τα δημοσιεύματα έθιγαν επίσης το πρόβλημα των ναρκωτικών, τον ελεύθερο έρωτα, τη ζωή στα νεανικά κοινόβια, την οικολογία, τη μουσική ποπ (σ.σ. δηλαδή το ροκ). Οι συγγραφείς τους προσπαθούσαν ν’ αποφύγουν την μονόπλευρη, την προκατειλημμένη αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων και συχνά καταδίκαζαν τους εξτρεμιστές του νεανικού κινήματος. Υπογράμμιζαν τη ζημιά από την κατάχρηση των ναρκωτικών, που τσάκιζαν την υγεία, προειδοποιούσαν τη νεολαία να μην υποκύπτει στο πάθος των ατέλειωτων ταξιδιών, που συχνά δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση απελευθέρωσης από την κοινωνία, κριτικάριζαν τους νέους που προσπαθούσαν να προβάλλουν σαν μοναδική λύση από τα δεινά τη λύση των προβλημάτων της οικολογίας, ή που εξυμνούσαν τη ζωή στα νεανικά κοινόβια, σαν πανάκεια θεραπείας κάθε κακού της ζωής. Αναγνωρίζοντας τη μουσική ποπ (σ.σ. δηλαδή το ροκ) σαν “σοβαρή δύναμη κρούσης” κατά της παραδοσιακής τέχνης, το περιοδικό θεωρούσε ταυτόχρονα πως τα πολυάριθμα και σκόρπια ρεύματα και φόρμες της νέας μουσικής κουλτούρας εμποδίζουν τη συγκρότηση του παγκόσμιου αντι-αστικού μετώπου. Αν και στη σύνταξή του το περιοδικό είχε πρώην γκοσιστές, αριστεριστές του 1968, ωστόσο τα έψελνε και στον ίδιο τον γκοσισμό, τον κατηγορούσε πως δεν είχε κανένα απολύτως θετικό πρόγραμμα, πως ήταν ανίκανος να αγωνιστεί με επιτυχία ενάντια στις “παραδοσιακές δομές”».
[Έντουαρντ Ρόζενταλ: Στους Λαβυρίνθους της Συνείδησης, Σύγχρονη Εποχή, 1982]
Λείπουν τέτοια έντυπα σήμερα, γιατί, βασικά, δεν υπάρχει αντικουλτούρα. Underground ίσως υπάρχει, δεν ξέρω, αλλά αντικουλτούρα δεν υπάρχει. Κι αυτό θα είναι πάντα ένα θέμα...

25/2/2025
The Battered Ornaments - My Love's Gone Far Away (1969)
https://www.youtube.com/watch?v=cYQCLyrSmA8

24/2/2025
Απίστευτη μοντάδικη εκτέλεση ενός τραγουδιού των Coasters από τους εγγλέζους Paramounts (οι... πριν από τους Procol Harum), που, 60 χρόνια μετά, εξακολουθεί να σπαρταράει. Η νεανική μουσική είναι αγέραστη. Όποτε και να την ακούσεις, είναι πάντα νέα. [Tα τραγούδια των Paramounts τα ακούω 40 χρόνια τώρα, από τη συλλογή-έκδοση της Edsel, που τη θεωρώ κορυφαία]
https://www.youtube.com/watch?v=czCqFs0Cs9k

24/2/2025
"Εις Θάνατον" (1967) του Γιάννη Κοκκόλη, με τους Πάνο Κατέρη και Κατερίνα Χέλμη στις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024]

22/2/2025

Μεγάλη ανατροπή. Μπαίνει "σφήνα" σε Πούτιν-Τραμπ ο Μητσοτάκης για τις σπάνιες γαίες... (γέλιο)

22/2/2025
Το είχα αγοράσει με το που βγήκε, γιατί το διαφήμιζε και η τηλεόραση. Τους ήξερα ήδη, βέβαια, από το προηγούμενο άλμπουμ τους, αλλά εδώ οι κιθάρες και βασικά ο Δρόλαπας τους έδινε μια άλλη οντότητα. Τους είχα δει και live τότε, αλλά ο δίσκος μου άρεσε περισσότερο. Κλασικό, παλιομοδίτικο ηχητικά, ελληνικό ροκ, που ακουγόταν ψυχωμένο. Και τότε και τώρα... [Αγάπανθος]
https://www.youtube.com/watch?v=IKXje15qTwM

21/2/2025
Και στα ελληνικά με τους Mariners, αλλά εδώ είναι ο μέγας Roberto... [γυρίζανε και στη Βραζιλία ό,τι να 'ναι]
https://www.youtube.com/watch?v=VJloltNF2qs

21/2/2025
"Μπλουζ με Σφιγμένα Δόντια" (1973) του Ροβήρου Μανθούλη στις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου"

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 627

11/2/2025
Από την αντιπαραβολή της ταινίας του Ντίνου Κατσουρίδη "Έγκλημα στα Παρασκήνια" (1960) με το ομώνυμο βιβλίο του Γιάννη Μαρή... "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024] 

10/2/2025

Νομίζω το 2029 θα εμφανισθεί και βίντεο με Τζων Λέννον-Γιόκο Όνο, από το Αλάτι και Πιπέρι του Φρέντυ Γερμανού το 1969...

10/2/2025
Είναι ένα απ' τα τραγούδια της ζωής μου. Το ακούω συνεχώς πάνω από μισό αιώνα...
https://www.youtube.com/watch?v=o9WbetNsVQs

10/2/2025
Νίκος Μαμαγκάκης - Σαν μιλάς φοβεροί σεισμοί
https://www.youtube.com/watch?v=wo49-_5Ww7w

8/2/2025
Αυτό το μήνα συμπληρώνονται 50 χρόνια από τα «10 Χρόνια Κομμάτια» του Διονύση. Δεν ξέρω αν θα κάνω κείμενο, όπως έχω κάνει για Φορτηγό, Περιβόλι, Μπάλλο και Βρώμικο Ψωμί. Κανονικά πρέπει, αλλά με απασχολούν και άλλα μαζί κι έχω μπλέξει. Ίσως κάνω αργότερα, άλλο μήνα, δεν ξέρω... Έχω πολλά στο κεφάλι μου, και αυτά τα άρθρα θέλουν καθαρό μυαλό. Δεν είναι για προχειρογραψίματα.
Επειδή έβγαλα το βινύλιο και το άκουσα απόψε για πολλοστή φορά θα πω κι αυτό σε σχέση με τα «10 Χρόνια Κομμάτια». Είπα και στο προηγούμενο ποστ για την Μπέλλου.
Μάγκες μου η στροφή του Χριστιανόπουλου «Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας / ποτέ δε λένε την αλήθεια / ο κόσμος υποφέρει και πονά / κι εσείς τα ίδια παραμύθια» είναι απλά συγκλονιστική. Τι έγραψε ο άνθρωπος! Και τι θάρρος χρειάζεται ένας τραγουδοποιός που το κάνει τραγούδι αυτό το πράμα, ακυρώνοντας ταυτοχρόνως τον εαυτό του.
Κανονικά μετά από ένα τέτοιο τραγούδι θα έπρεπε όλοι οι τραγουδοποιοί να πήγαιναν, μαζικά, και να έκαιγαν τα μπλοκάκια τους (της εφορίας εννοώ).

8/2/2025
Αν δεν αποκαλούσε o Τάσος Φαληρέας (λανθασμένα για μένα) την Σωτηρία Μπέλλου underground, στη «Μουσική Γενιά» το ’72, δεν υπήρχε περίπτωση να τη βάλει ο Σαββόπουλος να τραγουδήσει το «Ζεϊμπέκικο» (μ' αεροπλάνα και βαπόρια) στα «10 Χρόνια Κομμάτια».
Η δική μου γνώμη είναι πως η Μπέλλου το καταστρέφει το τραγούδι (και όταν είπε μετά από την ηχογράφηση... αχ ρε Διονύση μ’ έβαλες και τραγουδάω ποπ... ήξερε τι έλεγε, ήξερε ότι ήταν έξω από τα νερά της – αρκεί να δεις την έκφρασή της για να καταλάβεις).
Τέλος πάντων, η εκτέλεση από ’κει δεν συγκρίνεται με τίποτα με την εκτέλεση του Διονύση από το «Βρώμικο Ψωμί». Η νύχτα με τη μέρα. Η Μπέλλου ήταν μεγάλη τραγουδίστρια, αλλά η καλύτερη στιγμή της στη Μεταπολίτευση δεν ήταν ούτε ο Σαββό, ούτε ο Μούτσης. Ήταν ο Ηλίας Ανδριόπουλος στα «Λαϊκά Προάστια». Εκεί ήταν συγκλονιστική. «Ζεϊμπέκικο» ακούμε μόνο από «Το Βρώμικο Ψωμί».

[Τάσος – Διονύσης – Σωτηρία στη φωτό]

8/2/2025
Βασικά τρέμει ο κwλος τους μη γίνει τίποτα στο νησί και αποκαλύψει η φύση πολεοδομικά εγκλήματα. Και τότε, μόνο, θα τρέχουνε δήθεν-τάχα για να βρούνε τα πώς και τα γιατί, επιρρίπτοντας ευθύνες σε... σταθμάρχες.

7/2/2025
Πριν από δυο μέρες πέθανε ο Mike Ratledge, στα 81 του, πιανίστας, κιμπορντίστας και βασικός συνθέτης των Soft Machine, στην καλύτερη περίοδο του γκρουπ, εκεί στην αρχή της δεκαετίας του ’70. Το γράψανε διάφοροι φίλοι εδώ μέσα, έβαλα λάικ, όπου έβλεπα ανάλογο ποστ και... ξεμπέρδεψα.
Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’80 είχα αγοράσει όλους τους δίσκους των Soft Machine (ακόμη και το χειρότερο όλων, το “Land of Cockayne” του 1981), ενώ στη δεκαετία του ’90 θα αγόραζα και όλα σχεδόν τα CD με τις ανέκδοτες ηχογραφήσεις τους (είχα κάνει κι ένα πολύ καλό άρθρο στο Jazz & Τζαζ γι’ αυτά). Στους περισσότερους από εκείνους τους δίσκους η παρουσία του Ratledge ήταν καθοριστική.

Έχουν περάσει τα χρόνια, και μου φαίνονται όλα, πια, τόσο απομακρυσμένα. Πρέπει να έχω να βάλω το “Third” και το “Fourth” στο πικάπ πάνω από 30 χρόνια. Συγκροτήματα, για τα οποία κάποτε έκανα σαν τρελός, τώρα δεν μου λένε απολύτως τίποτα. Δεν ξέρω γιατί. Αλλάζουν τα γούστα μας μέσα στα χρόνια; Ακούσαμε τα δύσκολα όταν ήμασταν παιδιά, και για χρόνια μετά, και τώρα θέλουμε κάτι πιο άμεσο, πιο βατό και πιο κατανοητό; Ίσως...
Σίγουρα ο Ratledge δεν έφτιαχνε τέτοια μουσική. Ήταν βαρβάτος συνθέτης, πολύ διαβασμένος, και από τους ελάχιστους, που μπορούσαν να γράψουν ταυτόχρονα συνθέσεις που να μην είναι ούτε ροκ, ούτε τζαζ, ούτε αβανγκάρντ, αλλά ένας εντελώς προσωπικός συνδυασμός τους. Γι’ αυτό τους Soft Machine τους ακούγανε πολλοί και από διαφορετικά στρατόπεδα. Γιατί ήταν επηρεασμένοι απ’ όλα αυτά, δίχως να αντιγράφουν τίποτα, φτιάχνοντας τη δική τους μοναδική μουσική. Ήταν πιο ρηξικέλευθοι, για μένα, απ’ όλους. Και από τον Miles Davis και από τον Frank Zappa. Και ο Ratledge, σ’ αυτή την ομάδα (με Hopper, Wyatt και Dean) ήταν αυτός που κινούσε πρώτος τα νήματα.
Σκέφτομαι πως αν ήμουν, τώρα, 30 χρονών θα έγραφα σεντόνια για τους Softs, με αφορμή τον χαμό του Mike Ratledge. Έχω και βιβλία και περιοδικά και βεβαίως τους δίσκους, που θα μπορούσα να τα χρησιμοποιήσω, για να γράψω κάτι δυνατό –για κείνη τη φάση τους, του “Third” και του “Fourth” βασικά–, αλλά πια δεν έχω το κουράγιο. Δεν είμαι σ’ αυτή τη διάθεση. Μου φαίνονται όλα μακρινά – σαν να μην με αφορούν πια.
Δεν... ξέρω, αλλά όταν ξαναγίνω 25, γιατί θα ξαναγίνω, –τώρα ας πούμε είμαι... 15 και γι’ αυτό ακούω ξανά Σαββόπουλο και Σταύρο Ζώρα– θα ήθελα να επανέλθω στα παλιά μου ακούσματα, και να περάσω άλλη μια ζωή με Mike Ratledge και Soft Machine. Θέλω να δω αν θα τα καταφέρω...

7/2/2025
Το εκδοτικό γεγονός της χρονιάς, στο χώρο μας, στο χώρο του πολιτισμού, να το πούμε έτσι, είναι η κυκλοφορία της αυτοβιογραφίας του Σαββόπουλου. Μπήκα σήμερα στο σάιτ της Πολιτείας, για να δω πώς πάμε και διαπίστωσα ότι το βιβλίο του Σαββό είναι παντού πρώτο, σε 2μηνο, 6μηνο και 12μηνο, που σημαίνει, πρακτικά, πως όλοι τρώμε τη σκόνη του. Και σωστά δηλαδή. Αναμενόμενο. Και έτσι έπρεπε και πρέπει.
Για να πάμε όμως και στα δικά μας. Στις «Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου» [LiFO Books, Οκτ. 2024] και στο «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, Απρ. 2024], που συμπληρώνουν τέσσερις και δέκα μήνες κυκλοφορίας αυτές τις μέρες, αντιστοίχως.
Στις πωλήσεις 2μήνου, 6μήνου και 12μήνου οι «Cult Όψεις...» βρίσκονται στις θέσεις 25, 14 και 42, ενώ το «Ραντεβού...» στις αντίστοιχες χρονικές περιόδους είναι στις θέσεις 64, 61 και 8.
Το «Ραντεβού...» έχει κάνει τον κύκλο του, είναι σχεδόν εξαντλημένο στην πηγή, ενώ και οι «Cult Όψεις...» μετά από τέσσερις σχεδόν μήνες κυκλοφορίας πουλάνε καλά και σταθερά.

Να δώσουμε στα βιβλία μία ακόμη ώθηση – και ιδίως στις «Cult Όψεις...». Είναι καλά βιβλία κι έχουν πράγματα να πούνε σε όλους τους μουσικόφιλους και τους κινηματογραφόφιλους.
Σας ευχαριστώ πολύ.

6/2/2025
Ο Σαββόπουλος είχε ακούσει τραυλό ραδιοπειρατή και γι’ αυτό είχε γράψει τότε, παλιά, το «Κολλάω και τραυλίζω, αν είναι να στο πω» (το «κολλάω και τραυλίζω» δεν το έλεγε ο Σαββό για τον εαυτό του, το έλεγε ο πειρατής). Δεν το διαβάζεις στο βιβλίο αυτό, εδώ το λέμε τώρα... Aπό τα κορυφαία τραγούδια της Ρεζέρβας. Ωραία ροκιά, ευχάριστη, σε τελειωμένες ροκ εποχές. 
https://www.youtube.com/watch?v=yztirfPRqFI

6/2/2025
Η Danielle Loder στην ταινία "Αναζήτησις..." (1972) του Ερρίκου Ανδρέου. "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024]

5/2/2025

Πριν από κάτι χρόνια, τον Μάιο του 2019, είχα γράψει ένα κείμενο σχετικό με τον Διονύση Σαββόπουλο και την ταινία “Le Casse” (1971) του Ανρί Βερνέιγ ή μάλλον (σχετικό) με τα γυρίσματά της. Το κείμενο εκείνο είχε τίτλο «ΔIΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ το σνομπάρισμα σε Ζαν-Πολ Μπελμοντό και Ομάρ Σαρίφ, στο Rodeo του 1971» και στηριζόταν σε μια φωτογραφία – αυτήν που βλέπετε κι εδώ.

Οι ηθοποιοί της ταινίας (όπως τους βλέπουμε καθιστούς στη φωτό), δηλαδή ο Ομάρ Σαρίφ, η Νικόλ Καλφάν, μια άγνωστη ενζενί ανάμεσά τους, ο Ρομπέρ Οσέν και ο Ζαν-Πολ Μπελμοντό (ονοματάρες τώρα, όχι αστεία) είχαν πάει στο Rodeo, για ν’ ακούσουν το «Ντιρλαντά», που χάλαγε κόσμο τότε στη Γαλλία (και σε «όλο τον κόσμο»), απ’ αυτόν που θα το έκανε παγκόσμια επιτυχία, τον πρώτο διδάξαντα να πούμε, τον Διονύση Σαββόπουλο. Όμως ο Σαββό τους σνόμπαρε και δεν έπαιξε το κομμάτι. Πιθανώς να είχε τα δίκια του. Να ήταν στενοχωρημένος από την απίθανη τροπή που είχε πάρει το θέμα με τον απίστευτο καλύμνιο καπετάνιο (τους ενός τραγουδιού), που τον έσερνε άδικα στα δικαστήρια, αλλά το τραγούδι θα έπρεπε να το πει προς χάριν των υψηλών πελατών του. Τελικά η ξένη κουστωδία θα πήγαινε στο Stork, για να το ακούσει από την Μαρινέλλα.
Όταν θα έγραφα εκείνο το κείμενο κάποιοι φίλοι «σαββοπουλικοί» θα διάβαζαν τον τίτλο και θα μ’ έπαιρναν τηλέφωνο λέγοντάς μου πως η λέξη «σνομπάρισμα» ήταν υπερβολική και πως δεν θα έπρεπε να την γράψω. Ότι προσέδιδα στον Σαββόπουλο, τέλος πάντων, μια ιδιότητα, που δεν την είχε αναγκαστικά, και πως σε κάθε περίπτωση χτυπούσε άσχημα. Δεν μάσησα. Την άφησα στο μπλογκ...
Διαβάζω τώρα την αυτοβιογραφία του Διονύση Σαββόπουλου «Γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα». Την έχω ήδη διαβάσει δύο φορές στα πεταχτά, ενώ τώρα την διαβάζω και πιο προσεκτικά – κρατώντας και κάποιες σημειώσεις. Ίσως φανούν χρήσιμες στο μέλλον, αλλά μπορεί και όχι. Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει αυτό που θα πω τώρα.
Ο Σαββόπουλος στο βιβλίο «ξεγυμνώνεται» για διάφορα ζητήματα. Λέει πολλά πράγματα που έχουν ενδιαφέρον και για τα καλλιτεχνικά ζητήματα και για άλλα θέματα. Εντάξει, εγώ τα οικογενειακά του δεν θέλω να τα σχολιάσω –είμαι της παλιάς άποψης τού «τα εν οίκω μη εν δήμω»–, αλλά δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω το θάρρος του, για πολλά απ’ αυτά που λέει. Λέει λοιπόν, ανάμεσα σε άλλα πολλά, πως υπήρξε σνομπ και απόμακρος σε διάφορες φάσεις στη ζωή του και πως έχει μετανιώσει γι’ αυτό.
Αυτό το επεισόδιο που διηγείται με την Βέμπο και τον Τραϊφόρο π.χ. στο Rodeo του ’70 δεν είμαι σίγουρος αν το είχα ξαναδιαβάσει – το λέω, γιατί πολλά από τα επεισόδια είναι γνωστά από τις πάμπολλες συνεντεύξεις και αφηγήσεις του Σαββό μέσα στα χρόνια. Τέλος πάντων είχαν πάει οι 60χρονοι, τότε, καλλιτέχνες στο κλαμπ, με τον Σαββόπουλο να αδιαφορεί επιδεικτικά για την παρουσία τους («ήμουν ολόκληρος μια αστάθεια, μια αβεβαιότητα, είχα ανάγκη κάποιας επιβεβαίωσης... τους σνόμπαρα – μόνο τους φίλους μου ήθελα»).
Όχι, για τη φάση με τους ηθοποιούς από την ταινία “Le Casse”, στον ίδιο χώρο, δεν λέει κάτι στο βιβλίο. Απλώς, επειδή ευλογούμε και τα γένια μας εδώ πέρα, αισθάνθηκα κάπως δικαιωμένος για ’κείνο το «σνομπάρισμα», που είχα γράψει το 2019, δεχόμενος την μήνιν των φίλων μου.

5/2/2025
Λίγες μέρες μετά το σεισμό του ’81 (24 Φλεβάρη) ο Ρασούλης έχει έτοιμο το στίχο, ο Νικολόπουλος βάζει τη μουσική και ο Νταλάρας τραγουδάει:
«Πες τε να ’ρθουν σεισμολόγοι είναι σοβαροί οι λόγοι / γιατί μπήκες στην καρδιά μου θα συμβεί σεισμός βαθιά μου». 

Ο μέγας Ρασούλης φτιάχνει έτσι στο τσακ-μπαμ ένα καταπληκτικό στίχο, κάπως σαν topical song, ξορκίζοντας το κακό, με τρόπο μοναδικό. Μετατρέπει, δηλαδή, τον πανικό του μεγάλου σεισμού, σε κάτι προσωπικό, εσωτερικό του καθενός, που συνδέεται με τον έρωτα, και που βγάζει μόνον ελπιδοφόρα συναισθήματα.
Αυτό σημαίνει καλλιτέχνης, Να μετατρέπεις το σκοτάδι σε φως – και το αντίθετο καμιά φορά. Εντάξει, και ο Νικολόπουλος τεράστιος, και ο Νταλάρας «μια χαρά». Είναι ένα τραγούδι θέλω να πω, το «Οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η αγάπη μένει», που με καθόρισε σαν έφηβο. Πήγαινα και σε πάρτυ από 13 χρονών, αλλά μόνο όταν βγήκε το κομμάτι αυτό ένοιωσα ότι αληθινά διασκέδαζα, ξέδινα, μεταμορφωνόμουνα στις ταβέρνες και τα ρεμπετάδικα της εποχής.
Δεν ξέρω αν είμαι ο πιο αντικειμενικός κριτής γι’ αυτό το δίσκο, αλλά ακόμη και το εξώφυλλο, που πρέπει να ήταν ιδέα του Ρασούλη, το θεωρώ μεγαλειώδες – με τη Βουλή να μπατέρνει και να γίνεται κάπως σαν τον Πύργο της Πίζας, θες από τον Εγκέλαδο, θες από τα σιχτίρια του κόσμου – γιατί ήμασταν ακόμη επί δεξιάς, όταν βγήκε ο δίσκος και ο κόσμος ήταν ακόμη στριμωγμένος. Ούτε «Ελευθεροτυπία» δεν μπορούσες να κουβαλήσεις στο σχολείο –στην έπαιρνε ο λυκειάρχης–, ενώ και ο περιπτεράς που στην πουλούσε, σε κοίταγε με μισό μάτι.

5/2/2025
Ευχαριστώ πολύ τον Νίκο Σαραντάκο, ο οποίος, με αφορμή τον πρόσφατο θάνατο του Δημήτρη Κολλάτου, γράφει στο μπλογκ του «Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία» για τις «Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου» [LiFO Books, 2024].
https://sarantakos.wordpress.com/2025/02/05/kollatos/

4/2/2025
Εν τω μεταξύ η γελοιότητα της κατάστασης με τους επιστήμονες δεν παλεύεται. Αντί να βγει ένας επίσημος κρατικός επιστημονικός φορέας και να βγάλει μια ανακοίνωση για το θέμα –και να είναι αυτή– έχουμε το θλιβερό φαινόμενο να λέει ο καθένας τα δικά του. Βέβαια και οι κρατικοί φορείς δεν ξέρω πόσο αξιόπιστοι μπορεί να είναι (ο κόσμος έχει χάσει την εμπιστοσύνη του για τα πάντα, και λόγω Τεμπών, και λόγω αμέτρητων άλλων στο παρελθόν), αλλά εν πάση περιπτώσει, ρε φίλε, ας μαζευτούνε οι κορυφαίοι σεισμολόγοι της χώρας και να βγάλουνε μια ανακοίνωση. Εδώ πέρα έχουμε τον καθένα με το μαγαζάκι του και όποιον πάρει ο χάρος... Τι να πεις...

4/2/2025
Θυμηθήκανε και τον Παντελή Ζερβό, που έχασε, λέει, τη 12χρονη κόρη του στο σεισμό του '56, στη Σαντορίνη, και χρόνια μετά κατάλαβαν ότι τη θάψανε ζωντανή (λέει). Εν τω μεταξύ τίποτα, κανένα ντοκουμέντο πουθενά. Καμία δήλωση σε πρώτο χρόνο, κάτι. Και όχι δεν πρόκειται να το κάνω εγώ. Δεν μ’ ενδιαφέρει καθόλου το θέμα, αλλά αυτοί που τα γράφουνε αυτά τα πράματα δεν ντρέπονται λιγάκι... έτσι όπως τα γράφουνε; Μπααα....

HOTEL BOSSA NOVA Γερμανοί με βραζιλιάνικη ιστορία

Όπως έχουμε ξαναγράψει... οι Hotel Bossa Νova σχηματίστηκαν στο Βισμπάντεν της Γερμανίας, το 2005, και έως σήμερα έχουν κυκλοφορήσει μάλλον εννέα άλμπουμ, με το πιο πρόσφατο εξ αυτών να αποκαλείται “Trés Maneiras” [enja / yellowbird – AN Music, 2024].

Όπως μαρτυρά και το όνομά τους το συγκρότημα κινείται ηχητικώς σε χώρους λατινοαμερικάνικους και βασικά βραζιλιάνικους, με την bossa nova να αποτελεί ένα απλό συστατικό των μουσικών του, χωρίς, βεβαίως, να είναι το μόνο –θα έλεγα πως δεν είναι ούτε το κυρίαρχο–, καθώς, εδώ, συναντάς επιρροές και από την jazz, όπως και από το ευρύτερο βραζιλιάνικο τραγούδι, τουλάχιστον εκείνο της MPB (Música popular brasileira).
Το σχήμα αποτελείται από την τραγουδίστρια Liza Da Costa, τον κιθαρίστα Tilmann Höhn, τον ντράμερ-περκασιονίστα Jens Biehl και τον μπασίστα Alexander Sonntag, ενώ κοντά στην τετράδα βρίσκονται η Gertrude Weise βιόλα και ακόμη ο Ulf Kleiner όργανο, fender rhodes (στα μισά tracks περίπου).
Όλα τα κομμάτια των Hotel Bossa Nova, και τα δεκατρία, είναι πρωτότυπα. Αυτό σημαίνει πως οι Γερμανοί δεν είναι απλώς διασκευαστές, αναπαράγοντας κάτι που τους αρέσει, έστω και με τον δικό τους ειδικό τρόπο, αλλά μελετημένοι και άξιοι δημιουργοί, ικανοί να παρουσιάζουν δικές τους ωραίες συνθέσεις, που σε κάποιες περιπτώσεις ξεφεύγουν προς τα πάνω αγγίζοντας τα όρια της αληθινής προσφοράς.
Τούτο συμβαίνει με τα “Postman”, “Ponto final” και “Driftwood” – και με όλο το CD, βεβαίως, να κυλά με αληθινό ενδιαφέρον.
Δεν είναι λίγο αυτό, για ένα 20χρονο συγκρότημα.

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 569

4/4/2024
Είμαι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσω πως το προσεχές διάστημα θα κυκλοφορήσει ένα κινηματογραφικό βιβλίο μου από τα LIFO BOOKS.
Το βιβλίο θα έχει τίτλο «CULT OΨΕΙΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ» και θα περιλαμβάνει 26 κείμενά μου, που έχουν δημοσιευθεί στο LiFO.gr κυρίως, αλλά και στο Δισκορυχείον. Όλα τα κείμενα είναι ξανακοιταγμένα και πολλά εξ αυτών θα είναι και εμπλουτισμένα με νεότερα στοιχεία. Επίσης θα υπάρχουν και κάποια νέα κεφάλαια, που θα δημοσιευθούν στο βιβλίο για πρώτη φορά.
Ουσιαστικά λέμε για μια παράλληλη ιστορία ενός «άλλου» ελληνικού κινηματογράφου, που θα ξεκινά από το μέσο της δεκαετίας του ’50 και θα φθάνει έως και τα πρώτα χρόνια των 80s. Λεπτομέρειες προσεχώς...

[Η φωτό προέρχεται από την ταινία του Νίκου Μαστοράκη «Τα Παιδιά του Διαβόλου» (1976), για την οποία θα γίνεται λόγος στο βιβλίο]

3/4/2024
Χθες πέθανε ο John Sinclair, από τις μεγάλες μορφές του αμερικανικού underground και της αντικουλτούρας στα σίξτις (MC5, The White Panthers, “legalize it”, John Lennon-Yoko Ono, Ann Arbor Blues and Jazz Festival, Sun Ra, Thelonious Monk, Blues Scholars κ.λπ.) κι εδώ ασχολούμαστε με τον Καρβέλα και το Γιοκαρίνη... [δείτε και τo σχόλιo]

3/4/2024
Ήθελα να αγοράσω ένα δίσκο από το discogs, από αθηναίο πωλητή, όχι και φθηνό, 35 ευρώ έκανε, σε μέτρια κατάσταση, και όταν συναντηθήκαμε εκείνος μου έφερε το δίσκο με ψεύτικο εξώφυλλο – fake, φωτοτυπία! Μάλιστα μου έλεγε πως δεν το είχε δει και τα ρέστα! Αν είναι δυνατόν! Κάποιος να πουλάει δίσκους και να μην καταλαβαίνει αν ένα εξώφυλλο είναι ψεύτικο ή όχι (σημειώνοντας τα σχετικά στην αγγελία). Δηλαδή εγώ το κατάλαβα αμέσως μόλις το είδα, από χίλιες-δυο μεριές. Και όταν του είπα να μου δώσει μόνο το βινύλιο, κάνοντάς μου μια γενναία έκπτωση, άρχισε να τα μασάει. Δεν με συμφέρει, θα το δώσω στο παζάρι και κάτι τέτοια... Έψαχνε για χαζό δηλαδή.
Είναι θλιβερό αυτό που συμβαίνει στο discogs με πολλούς πωλητές – όχι με αυτούς που έχουν μαγαζιά και είναι επαγγελματίες. Δεν είναι καθόλου εξυπηρετικοί, είναι πανάκριβοι, και βασικά δεν ενδιαφέρονται να πουλήσουν. Θέλουν μόνο να βαυκαλίζονται ότι έχουν κάτι σπάνιο και να το κοστολογούν στο Θεό. Ηδονίζονται με το να το βλέπουν απούλητο. Και νομίζω πως κατά βάθος θα ενοχληθούν, αν τύχει και το αποχωριστούν. Είναι τελείως άρρωστα αυτά τα πράματα και χαίρομαι, γιατί έχω κόψει απ’ αυτό το κύκλωμα εδώ και χρόνια, καθότι οι... κωλλέκτορες δεν αντέχονται με τίποτα. Μακριά.
Στα έντυπα, τώρα, οι άνθρωποι είναι απολύτως πιο συνεργάσιμοι. Και δεν μιλάω πάλι για τους παλαιοβιβλιοπώλες, με τα μαγαζιά, αλλά για τους ανεξάρτητους.
Είχα αγοράσει ένα σπάνιο πρόγραμμα από το metabook, πριν από καιρό, και όταν το παρέλαβα έλειπαν σελίδες. Προφανώς ο άνθρωπος δεν το είχε προσέξει, γιατί δεν ήταν ειδικός στα προγράμματα – πούλαγε διάφορα πράγματα, άσχετα μεταξύ τους. Όταν του το είπα, και χωρίς να του ζητήσω έκπτωση, προσφέρθηκε από μόνος του, να μου επιστρέψει τα μισά λεφτά. Και μη φανταστείτε τίποτα μεγαλοποσά. Από 15 ευρώ που κόστιζε, μου επέστρεψε τα 8. Δηλαδή εγώ θα το αγόραζα στα 15, ακόμη και αν ήξερα ότι έλειπαν σελίδες, αλλά λέμε τώρα...
Υπάρχει μια χαλαρότητα σ’ αυτούς που πουλάνε έντυπα, κι έχω αγοράσει, on line, πράγματα που με ενδιαφέρουν με 1 και 2 ευρώ – και ποτέ κανένας δεν μου είπε... αγόρασε και κάτι ακόμη, γιατί βαριέμαι να κάνω αποστολή για 1 ευρώ.
Αντιθέτως, αν θες να βρεθείς με κάποιον για να σου δώσει ένα δίσκο, χέρι με χέρι, με 5 ευρώ, θα αρχίσει να στα μασάει... Δεν έχω χρόνο, δεν προλαβαίνω και τέτοια.
Αυτοί που πουλάνε δίσκους δεν καταλαβαίνουν την ανάγκη του άλλου να αγοράσει κάτι, που το θέλει, φτηνό. Θέλουν να πουλάνε μόνο, όταν πρόκειται να σε γδάρουν.
Έντυπα μόνο λοιπόν και... χeστήκαμε για τους δίσκους σας.

3/4/2024
Σκληροί καριόληδες...

2/4/2024
Τι να πει κανείς; Ας ακούσουμε τουλάχιστον αυτό, που τα λέει όλα. Cat Stevens...
https://www.youtube.com/watch?v=4QlAQ0DQ1u0

1/4/2024
Φάγανε το Tories και το up Labour, για να βάλουν τη φωτό στο δίσκο...
[από την περίοδο των βρετανικών εκλογών της 31ης Μαρτίου 1966, που θα έδιναν 48% στο Labour Party του Harold Wilson]

30/3/2024
Roberto Carlos είναι ένας. Ο άλλος κλώτσαγε ένα φουσκωμένο πλαστικό... Μην μας μπερδεύετε...
https://www.youtube.com/watch?v=6udKuPfczWM

29/3/2024
Το 1975 ο απόηχος του ροκ ήταν ακόμη πολύ ζωντανός...

29/3/2024
Αν κάποιον έπρεπε να διώξει αυτές τις μέρες ο ΠΘ αυτός θα έπρεπε να είναι ο ανεκδιήγητος Φλωρίδης...

29/3/2024
Πήγαν οι δύο «πρωτοκλασάτοι» στο σπίτι του Μαρινάκη και ο ΠΘ δεν το ήξερε; Είναι ποτέ δυνατόν; Πώς πήραν αυτοί τέτοια πρωτοβουλία, αμέσως μετά το δημοσίευμα του Βήματος, χωρίς να ενημερώσουν τον αρχηγό; Και γιατί βγήκε μετά ο Σκέρτσος και διέψευσε τη συνάντηση, για να τον αδειάσει μετά ο άλλος ο Μαρινάκης (ο εκπρόσωπος); Και γιατί υπέβαλαν παραίτηση οι δύο; Επειδή τους έπιασαν στα πράσα; Σιγά τα ωά! Και γιατί αποδέχτηκε τις παραιτήσεις ο ΠΘ; Γιατί, δεν κάλυψε τους δύο στενούς συνεργάτες του και να διώξει το Σκέρτσο;
[σε όλα τα ερωτήματα υπάρχουν απαντήσεις – μην αρχίσετε να απαντάτε… ]
[θριλεράκι τρίτης διαλογής]

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 550

24/11/2023
(1975)

23/11/2023
Όλα τα λεφτά...

22/11/2023
ΣΥΡΙΖΑ εσωτ.
(κάπου το έχω καταχωνιασμένο, θέλω να του ξαναρίξω ένα ξεφύλλισμα)

22/11/2023
Τεράστια καλλιτέχνις, απίστευτος δίσκος (από το 1981).
Παλιά, στη δεκαετία του '80, την άκουγαν οι Έλληνες και στο κρατικό ραδιόφωνο έπεφτες συχνά σε κομμάτια της. Τώρα δεν ξέρω...

[ακούστε οπωσδήποτε το κομμάτι στα σχόλια]

22/11/2023
>>Η τζαζ εκδοχή της Βάνου ξεκινάει από την πρώτη της περίοδο με τις συνεργασίες της με τον Πλέσσα, το Λαβράνο, τον Μουζάκη, τον Καπνίση. Το ρεπερτόριο αυτό ήταν που την ανέδειξε στο ευρύ κοινό μέσα από τα μυθικό φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και την έφερε στα jazz clubs της Νέας Υόρκης, όταν ο Φρανκ Σινάτρα της πρότεινε να τραγουδήσει στην μικρή αλλά σημαντική δισκογραφική εταιρεία του.<<
Τραγούδησε σε τζαζ κλαμπ της Νέας Υόρκης (πότε;) η Τζένη Βάνου και της πρότεινε ο Σινάτρα να ηχογραφήσει για την Reprise (γιατί αυτή ήταν η εταιρεία του – και δεν ήταν καθόλου μικρή φυσικά), αλλά η Βάνου... αρνήθηκε και ηχογράφησε για την πανάγνωστη Raftis Records;
(μη μου πείτε τώρα για «προφορική ιστορία», με όλο το σεβασμό, γιατί με τα λόγια χτίζεις ανώγια και κατώγια...)

22/11/2023
Έχω ακούσει απίστευτες ιστορίες για την Σοφία Βέμπο, αλλά στα βιβλία δεν θα βρεις σχεδόν τίποτα απ’ αυτά. Περίπου τα ίδια ισχύουν και για την Μαρία Κάλλας – τα οποία προφανώς αγνοούν όσες θα την υποκριθούν στο σινεμά και όσοι-όσες πίνουν νερό στο όνομά της...
Οι ζωές των ανθρώπων δεν είναι μονοσήμαντες και καμία αγιογραφία δεν θα σε βοηθήσει ποτέ να καταλάβεις άπασες τις πτυχές της ψυχής και των αισθημάτων.
update
Το ποστ μεταφέρει κάτι σπάνιο από το χθες, επί του οποίου καλούνται οι σχολιαστές να σκεφθούν και να ψάξουν αν το επιθυμούν. Το να λέμε πόσο μεγάλη καλλιτέχνιδα υπήρξε η Κάλλας είναι άσχετο με το θέμα του ποστ.

[όλα τα βιαστικά σχόλια τα έσβησα]

22/11/2023
Έχω τη γνώμη πως το Καλλιτεχνικό Καφενείο της ΕΡΤ, στη δεκαετία του ’80 υπήρξε / είναι, διαχρονικά, η ωραιότερη μουσική εκπομπή (όταν είχε καλεσμένους από το χώρο της μουσικής) της ελληνικής τηλεόρασης (ωραιότερη και από το Ζήτω το Ελληνικό Τραγούδι του Σαββόπουλου). Αληθινό κόσμημα!
Χωρίς «ύφος», χωρίς «δηθενισμούς», χωρίς τουπέ, αγνά λαϊκή, με οικοδεσπότες ευχάριτες, σοβαρούς, γνώστες των αντικειμένων, και βεβαίως όχι αντι-τηλεοπτικούς (σαν τον Πορτοκάλογλου ας πούμε).
Ούτε λαϊκή ταβέρνα (στυλ Σπύρου Παπαδόπουλου), ούτε «παραλιακή» (στυλ Σπύρου Παπαδόπουλου) (καθώς η εκπομπή του άλλαζε σκηνικά από κανάλι σε κανάλι), ούτε ψευτοκουλτουριάρικη (στυλ Φοίβου Δεληβοριά), ούτε φυσικά σαν τις εκπομπές με βιντεοκλίπ (στυλ MTV), που βλέπαμε στα 80s και στα 90s.
Δεν έχει ξαναγίνει ποτέ κάτι τέτοιο στην ελληνική τιβί – κάτι που πιστώνεται, φυσικά, στους Μίμη Πλέσσα, Κώστα Φέρρη και βεβαίως στον αείμνηστο Βασίλη Τσιβιλίκα.

21/11/2023
Μια χαρά τα έλεγε ο Τσάμπρας στη Μουσική το 1985. Άκουγα τον Άδωνι στο ραδιόφωνο και άλλαζα σταθμό. Κανένας από την παρέα δεν άκουγε τέτοια πράματα. Ακόμη και όσοι άκουγαν ελληνικά προτιμούσαν Φατμέ «Ρίσκο», Παπάζογλου «Χαράτσι» και τέτοια...

Πραγματικά απορούσα ποιοι άκουγαν τέτοια τραγούδια-χιτ εκείνη την εποχή. Μπορεί να τα άκουγαν τίποτα 30άρηδες-35άρηδες, δεν ξέρω, πασόκοι, στελέχη των κλαδικών, που είχαν ρίξει στη ναφθαλίνη τη ρεμπετοαναβίωση και θέλανε κάτι περισσότερο ντεκλαρέ μεσοαστικό, για να συνοδέψουν τις μεγάλες μάσες... Κάπως έτσι τα συνδέω...
[Αnyway… τον Κραουνάκη τον εκτιμώ σαν τραγουδοποιό κι έχω τουλάχιστον δύο βινύλιά του ή μάλλον τρία]

20/11/2023
Ρέι... Σας έπιασα... Δε ντρέπεστε;

20/11/2023
Ίσα που προλαβαίνουμε... να βρούμε και καμιά καρέκλα...

20/11/2023

Θες 6+6 ; Ε τότε αυτό. Τα υπόλοιπα ούτε για προσάναμμα...

19/11/2023

Six Feet Under - What Would You Do (1969)
https://www.youtube.com/watch?v=O89BLe3_YuQ

18/11/2023
Καλοκαίρι 1961

(έχει και τραγούδι με την Ράνια Κωστίδου στα σχόλια κ.λπ.)