ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 747

8/8/2026
>>Όπως σημειώνει ο Paul Oliver στο «Conversation with the Blues»... «ο Mance Lipscomb είναι ένας άνθρωπος με μεγάλη αξιοπρέπεια και φυσική καλλιέργεια, μια πραγματική κιβωτός για το blues, τις μπαλάντες και τα διάφορα άλλα τραγούδια για περισσότερο από μισό αιώνα, παραμένοντας άτρωτος από τη σκληρή και άκαρπη ζωή του ως εργάτης αγροκτήματος. Έχει πολλά εγγόνια, τα οποία μεγάλωσε με την υπομονετική, σαν μάνα, σύζυγό του και τα έσοδα από αυτή την καθυστερημένη φήμη του, τα διέθεσε για να τους χτίσει ένα καλύτερο σπίτι».<<

Ο Mance Lipscomb,. μία από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις του blues revival, στις σελίδες 86-89, στο "Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο" [Όγδοο, 2026], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία.

8/8/2026
Το 1980 δεν έγραφε κανένας για τον Δημήτρη Ξανθάκη, όταν έσκιζε, τώρα, επειδή πέθανε, γράψανε και τα πιο μέινστριμ μίντια. Δεν υπάρχει πλέον τίποτα περιφρουρημένο, τίποτα «δικό μας», υπάρχει μόνο η ανάγκη για αδυσώπητη παραγωγή "περιεχομένου" και πάνω σ’ αυτή τη βάση όλοι γράφουν για τα πάντα. Κι ας μην έχουν ούτε μια τυπική σχέση μ’ αυτά τα θέματα, κι ας μην ξέρουν ούτε πού παν τα τέσσερα... Ok, κανένα πρόβλημα, απλώς το επισημαίνω.
https://www.youtube.com/watch?v=YUFSQDWfZ0M

7/8/2026
Ένα από τα πιο παλιά, τα πιο ιστορικά και σίγουρα ένα από τα συγκλονιστικά άλμπουμ της μαύρης αναβίωσης του blues, που κυκλοφόρησαν ποτέ – ηχογραφημένο τον Σεπτέμβρη του 1956 στην Ατλάντα από τον παροπλισμένο και πάμφτωχο θρύλο Blind Willie McTell. Είχα πάθει σοκ, όταν είχα ακούσει για πρώτη φορά αυτό το άλμπουμ, που το είχα βρει κάποτε μπροστά μου σε CD. Το πάθος στις ερμηνείες του McTell και τα παιξίματά του στην 12χορδη είναι απίστευτα (όσο απίστευτο είναι το “The dyin’ crapshooter’s blues”, που περιγράφει μ’ έναν τρόπο κρυφά ποιητικό τη ζωή και το θάνατο ενός χαμερπούς τζογαδόρου). Γράφω διάφορα γι’ αυτό το άλμπουμ στις σελίδες 98-99 του «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία.

6/8/2026
Της Μεταμορφώσεως σήμερα. Φεστιβάλ Ελαφρού Τραγουδιού Θεσσαλονίκης 1965…
https://www.youtube.com/watch?v=_riVXLVUq6I&list=RD_riVXLVUq6I&start_radio=1

ΜΑΙΡΗ ΛΙΝΤΑ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΥΡΙΑΝΟΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΥΡΑΚΑΚΗΣ, ΤΖΩΝ ΤΙΚΗΣ οι μουσικές απώλειες του τελευταίου καιρού – καλλιτέχνες διαφορετικοί μεταξύ τους, που γνώρισαν όμως την καταξίωση και την επιτυχία

Μαίρη Λίντα (1935-2026)
Η Μαίρη Λίντα υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες λαϊκές τραγουδίστριες από το ’50 και μετά, και ο θάνατός της, στις 22 Ιουλίου, είναι, αδιαμφισβήτητα, ένα πολύ σημαντικό θλιβερό γεγονός. Τονίζεται αυτό, καθώς η Μαίρη Λίντα μαζί με την Καίτη Γκρέυ, την Πόλυ Πάνου και την Γιώτα Λύδια συναποτελούν αυτή την άτυπη κορυφαία τετράδα ερμηνευτριών, που συνδέθηκαν όσο λίγες άλλες με την κλασική εποχή του «λαϊκού», τη δεκαετία 1955-1965.
Φυσικά, η Μαίρη Λίντα υπήρξε για αρκετά χρόνια –χοντρικά από το 1958 έως το 1968– η μούσα του Μανώλη Χιώτη, κι αυτή η ιστορία είναι τρανή και δεν ξαναγράφεται. Το θρυλικό αυτό ντουέτο, που ανανέωσε με θέματα, ήχο και μουσικές το λαϊκό τραγούδι άφησε πίσω του αλησμόνητες επιτυχίες, είτε σε πρώτες είτε σε δεύτερες εκτελέσεις, κοντολογίς τραγούδια που δεν έχουν παύσει να ακούγονται 60-70 χρόνια αργότερα. Οι τίτλοι και μόνο καθηλώνουν: «Ηλιοβασιλέματα», «Δεν θέλω πια να ξαναρθής», «Πολλές φορές», «Απόψε φίλα με», «Περασμένες μου αγάπες», «Τέτοια χαρά δεν θα την δης», «Το τελευταίο ποτηράκι», «Αφού το θες», «Πάρε το δάκρυ μου», «Εσύ είσαι η αιτία που υποφέρω», «Η αγάπη μου δεν σβήνει», «Θλίψη», «Λαός και Kολωνάκι», «Σβήσε τη φλόγα», «Απότομα», «Πάρε με στο τηλέφωνο», «Θεσσαλονίκη μου», «Παρτίδες» κ.λπ.

Βεβαίως η Λίντα δεν τραγούδησε μόνο Μανώλη Χιώτη στην τρανή εποχή της. Είπε τραγούδια και άλλων λαϊκών συνθετών (Μητσάκης, Ζαμπέτας, Καπλάνης, Τσιτσάνης, Καλδάρας, Παπαϊωάννου...), αλλά κυρίως είπε τραγούδια «έντεχνων», σφραγίζοντάς τα, και αυτά, με τις ερμηνείες της. Τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη και του Μάνου Χατζιδάκι σε πρώτη φάση, αλλά και κάποιες συνθέσεις των Κώστα Καπνίση, Γιάννη Μαρκόπουλου, Βαγγέλη Πιτσιλαδή, Γιώργου Κατσαρού κ.ά. Αριστουργήματα σαν τα «Ροδιά τετράκλωνη», «Απαγωγή», «Σε πότισα ροδόσταμο» του Μίκη Θεοδωράκη από το «Αρχιπέλαγος» ή την «Μυρτιά» ας πούμε, όπως και τα «χατζιδακικά» «Ξημερώνει», «Θαλασσοπούλια» και «Κάνε τον πόνο σου χαρά» είναι απολύτως συνδεδεμένα με τη φωνή της.
Χιώτης-Λίντα συνεργάστηκαν, για τελευταία φορά, το καλοκαίρι του ’68 (για λίγο). Τον Μάρτιο του ’70 πεθαίνει ο Χιώτης και από ’κει και κάτω η Λίντα, μόνη της πια, θα επιχειρήσει να επιβιώσει από πλευράς ρεπερτορίου και με νεότερα τραγούδια, που ν’ ανήκουν στη νέα εποχή και, το κυριότερο, να μην θυμίζουν Χιώτη. Δεν ήταν εύκολο. Η κληρονομιά του Χιώτη υπήρξε τεράστια και εν ολίγοις ανεπανάληπτη, αλλά η Λίντα θα σταθεί στα πόδια της (είχε, εξάλλου, πάντα στα ατού της την τεράστια φωνή της) και θα πει νέα λαϊκά του Κώστα Ψυχογιού, του Νάκη Πετρίδη, του Τάκη Μουσαφίρη, του Αλέκου Χρυσοβέργη κ.ά. γράφοντας κάποιους δίσκους μετά το μέσο των 70s και στην αρχή των 80s, δίχως να κάνει πάντως την πολύ μεγάλη επιτυχία.
Ποτέ δεν θα χανόταν από τα μαγαζιά, τις σκηνές και τη δισκογραφία η Μαίρη Λίντα, απλώς από το ’80 και μετά όλα αυτά θα συνέβαιναν εντελώς επιλεκτικά. Παρότι θα έδινε και στα 90s νέα τραγούδια που είχαν σίγουρα μια ποιότητα (της Νένας Βενετσάνου ή του Γιάννη Σπανού), ο κόσμος, ο πολύς κόσμος, επηρεασμένος και από τις συνεχείς προβολές των παλαιών ελληνικών ταινιών από τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια, δεν ήταν εύκολο να την παρακολουθήσει, με θέρμη, σε κάτι άλλο, νεότερο – πέραν του κλασικού ρεπερτορίου της. Το γνώριζε και η ίδια αυτό και δεν νομίζω να την ενοχλούσε. Εξάλλου με τη μεγάλη φωνή που είχε, ακεραία σχεδόν έως και τα βαθιά γεράματά της, δεν σταμάτησε ποτέ να αποδίδει όλα εκείνα τα τραγούδια που την κατέστησαν τρανή, στο ξεκίνημα σχεδόν της διαδρομής της.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/oi-moysikes-apoleies-toy-teleytaioy-kairoy

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 741

25/7/2026
Είναι ίσως ο μοναδικός bluesman, από τους δεκάδες που αναφέρονται στο βιβλίο, που μπορεί να εμφανίστηκε live στην Αθήνα στο μέσο του ’60. Είναι ο σημαντικός πιανίστας Curtis Jones, που είχε συνεργαστεί και με τον Alexis Κorner στην Αγγλία στα σίξτις. Λεπτομέρειες στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], σελ.79-81, που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία.

24/7/2026

>>Κι εν πάση περιπτώσει, όταν ο John Tekes αναπαριστούσε τον Elvis στα μπουζουκομάγαζα της Αυστραλίας με τη χωρίστρα Εγνατία, τη χλωρίδα στο στήθος και το λασπωτήρα στο σβέρκο, εκεί στα early 70s, μαζεύοντας όλο το πιατομάνι τής Νέας Νότιας Ουαλίας, οι Τηλεαρβύλες μάσαγαν πιπίλες. Ρε ουστ από ’κει που θέλετε να κάνετε και κριτική.<<
Κάποτε υπεράσπισα τον Τζων Τίκη (RIP) έναντι αστοιχείωτων. Διαβάστε, αλλά και ακούστε όλα τα τραγούδια που υπάρχουν στην ανάρτηση...
https://diskoryxeion.blogspot.com/2012/01/blog-post.html

24/7/2026
Αν υπάρχει αυτή η κατάσταση που ονομάζεται «blues-ρεμπέτικο» το οφείλει βασικά στον δίσκο αυτό, που καταγράφει συνάντηση του Louisiana Red με τον Στέλιο Βαμβακάρη από τον Σεπτέμβριο του 1988. Λέμε πολλά για το θέμα στις σελίδες 165-200 του νέου βιβλίου μου «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία..

24/7/2026

Τι καλός και σαν ερμηνευτής! Λυπάμαι για το χαμό του. Γιώργος Σταυριανός εν ειρήνη... Από τους καλύτερους και πιο υποτιμημένους δίσκους του είναι αυτός...
https://www.youtube.com/watch?v=cJnyutiH8p0&list=RDcJnyutiH8p0&start_radio=1

23/7/2026
Ο Κώστας Φέρρης είχε πει πως η "Ξεριζωμένη Γενηά" είναι μία από τις σημαντικότερες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου και πως είχε επηρεάσει τον Αγγελόπουλο στον Θίασο! Τώρα λέω να δω το σήκουελ, που το είχα δει προ αμνημονεύτων ετών, αλλά τώρα θα το περιεργαστώ με άλλο μάτι...

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 740

22/7/2026
Για τη μεγάλη κυρία του «κλασικού blues» Victoria Spivey και για τη συνεργασία της με τον Bob Dylan μπορείς να διαβάσεις στις σελίδες 133-138 του βιβλίου μου «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026].

22/7/2026
Τεράστια φωνή η Μαίρη Λίντα, φωνάρα μέχρι τα πιο πρόσφατα χρόνια της, και 100% αδικημένη, γιατί θα μπορούσε να πει κι άλλα άξια τραγούδια μετά το ’65. Ο κόσμος τη θυμάται μόνο για το κλασικό της ρεπερτόριο (Χιώτης, Θεοδωράκης κ.λπ.), και από ’κει και κάτω αγνοούνται σχεδόν τα πάντα. Και όμως η Λίντα είπε ωραία τραγούδια και στα σέβεντις (και πιο μετά), όπως κάποια του Κώστα Ψυχογιού ας πούμε, σκληρά λαϊκά, πολύ μάγκικα και γνήσια, που ακούγονταν εκείνη την εποχή στα ραδιόφωνα και που κανένας, πλέον, δεν τα θυμάται... Εγώ μόνο αυτά μπορώ ν’ ακούσω, σήμερα, με όρεξη... 

https://www.youtube.com/watch?v=S7h0hfXiTbQ&list=RDS7h0hfXiTbQ&start_radio=1

22/7/2026
Μία από τις πιο σημαντικές φιγούρες του blues revival στα σίξτις υπήρξε ο Sleepy John Estes. Γράφω διάφορα γι’ αυτόν στις σελίδες 53-58 του «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] και ανάμεσα για τη συνεργασία του με τον Mike Bloomfield το 1964. Μεγάλη περίπτωση ο τύπος.

21/7/2026

M’ είχαν ρωτήσει κάτι παιδιά πριν λίγο καιρό να τους πω ένα-δυο δίσκους εμβλήματα του progressive rock – και τους είχα πει εντελώς αυθόρμητα τα δύο πρώτα των Colosseum. Τίποτ’ άλλο. Μετά όμως το ξανασκέφτηκα και είπα... ρε τι μ@λακία έκανα, οι άνθρωποι μπορεί να μην είχανε ακούσει ούτε Jethro Tull.
[ανατριχιάζω και τώρα που τ’ ακούω, μετά από τόσες δεκαετίες – το ακουστικό μέρος είναι συγκλονιστικό, κι αυτές οι φοβερές αλλαγές, και το φολκ, και το ροκ, και η φωνή και τα λόγια, τα πάντα – μνημείο του αγγλοσαξωνικού πολιτισμού]
https://www.youtube.com/watch?v=N4zPu3ISCGs&list=RDN4zPu3ISCGs&start_radio=1

21/7/2026
Φτιάξανε Δούρειο Ίππο υποτίθεται οι Άγγλοι για να προμοτάρουν την Οδύσσεια του Νόλαν, αλλά τους βγήκε κάτι σε... άλογο του Ομέρ Βρυώνη. Ρε πάρτε γραμμή εδώ τι Ίππο φτιάξανε τα φαντάρια, το 1971, για να γιορταστεί η νίκη κατά των κουκουέδων στον εμφύλιο. Αλήθεια τι να έγινε αυτή η αλογάρα, που είχε και ρόδες για να τσουλάει? Γιατί να μη στολίζει σήμερα κάποια παρακατιανή πλατεία, επαρχιακής πολίχνης που ψηφίζει ασάλιωτο πατριδοκαπηλεία?

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 731

23/6/2026
Οκτώβρης ’74

23/6/2026
Δεν το ξέχασα, στο άρθρο της Κυριακής για τη Λίτσα Διαμάντη. Απλώς το θεώρησα too much να το αναφέρω... [Νιάτα, 1974, επί δικτατορίας ακόμη]

22/6/2026
Φοβερός ο Νεόφυτος στα ντραμς και ο Σινογιάννης στην κιθάρα (από τους Boοmerang του Pop Festival '73). Και ο Κούτρας είναι πολύ καλός.
https://www.youtube.com/watch?v=5AOqV7Y2S64&list=RD5AOqV7Y2S64&start_radio=1

22/6/2026
[1973]

20/6/2026
>>ΕΛΣΤΑΤ: Μειωμένες κατά 2.873 οι γεννήσεις στη χώρα το 2025<<
>>Στην Ελλάδα ο δείκτης είναι μόλις 1,3 παιδιά ανά γυναίκα (απαιτούνται 2,1), με τις γεννήσεις να πέφτουν συνεχώς, προκαλώντας δημογραφική γήρανση και συρρίκνωση του πληθυσμού στα 7,5 εκατομμύρια έως το 2050<<
>>Καμπανάκι Στουρνάρα: Οι δημόσιες συντάξεις δεν θα επαρκούν στο μέλλον<<
Ενώ πεθαίνουν με σχέδιο τη χώρα εδώ και μια 15ετία, απειλούν κι από πάνω τους εναπομείναντες άστεγους και άφραγκους νέους των 800 ευρώ πως δεν πρόκειται να δούνε στα γεράματά τους ούτε αυτά τα φιλοδωρήματα, που αποκαλούν συντάξεις, και πως θα πρέπει να πληρώνουν και ιδιωτική ασφάλιση άμα θέλουν να εξασφαλίσουν την πείνα τους στα 70 τους.
[ουδεμία λύπηση για κανέναν από δαύτους]

19/6/2026
Μουσική-στίχοι: Taylor Swift

ΛΙΤΣΑ ΔΙΑΜΑΝΤΗ: τα τραγούδια της ταυτίστηκαν με την εξέλιξη της ελληνικής κοινωνίας από τα 60s έως τα 90s – Και είναι αυτά, τα τραγούδια, που στο τέλος μένουν και γράφουν την ιστορία

                                  Άδειασα μπουκάλια με βερμούτ και ουίσκι
                                  πάνω στο πικάπ τραγουδάνε οι δίσκοι
                                  με το Γιάννη Πάριο τη Λίτσα Διαμάντη
                                  κλαίω υποφέρω μαέστρο αβάντι
Όταν έγραφε αυτούς τους πολύ έξυπνους στίχους ο Γιάννης Λογοθέτης (ΛοΓό) στο τραγούδι του «Βρήκαμε τη Λούλα στοπ», το 1977, έθετε, στις πιο σωστές βάσεις, όλες τις διαστάσεις του ζητήματος.
Ο λαϊκός άνθρωπος της εποχής του δεν έσβηνε τον ερωτικό του πόνο κατά μόνας. Πήγαινε στα κέντρα δεύτερης και τρίτης διαλογής, κοινώς «σκυλάδικα» ή στα λαϊκά μπαρ, που τότε τα έλεγαν και «κακόφημα» ή «της ακολασίας», και ξέδινε με τα τραγούδια της Ομόνοιας ή έστω με του Μητροπάνου. Δεν μπορούσε εύκολα να διαβεί, εννοώ, την πόρτα της κοσμικής Νεράιδας, για ν’ ακούσει τον Γιάννη Πάριο και τη Λίτσα Διαμάντη. Εκεί πήγαιναν άλλες κοινωνικές τάξεις, που μπορεί να εξωτερίκευαν την ερωτική απελπισία τους αρχικά στο σπίτι τους, αδειάζοντας μπουκάλια και ρίχνοντας δίσκους στο πικάπ, καταλήγοντας, για τα περαιτέρω, στους «ναούς» της παραλίας. Ο Πάριος και η Διαμάντη είναι αλήθεια πως υπήρξαν οι κατ’ εξοχήν ερμηνευτές του μεσοαστικού νταλκά.
Λίτσα Διαμάντη και Γιάννης Πάριος τακίμιασαν και στη δισκογραφία στα σέβεντις. Και δεν αναφέρομαι σε άλμπουμ ή 45άρια που τα πήραν ελάχιστοι χαμπάρι (όπως τη «Συνάντηση» του Άγγελου Σέμπου), αλλά τραγουδώντας από κοινού (με πρώτη φωνή την Διαμάντη και δεύτερη τον Πάριο) πολύ μεγάλες επιτυχίες, όπως το «Δεν υπάρχει ευτυχία» (Γιώργος Κατσαρός-Πυθαγόρας) το ’71. Βεβαίως δεν ξεχνώ και το κοινό LP τους «Ανθρώπινα και Καθημερινά» [Minos, 1973] με τα τραγούδια των Λυκούργου Μαρκέα-Πυθαγόρα, και το ωραίο εξώφυλλο με το περίπτερο και τα κρεμασμένα Σεραφίνο, Τιραμόλα και Μπλεκ μπροστά, ή ακόμη και το ντισκοειδές «Είσαι μια συνήθεια» (Νίκος Ιγνατιάδης-Γιάννης Πάριος) από το ’78 – για ν’ αφήσω κατά μέρος τις πάμπολλες συνεργασίες των δύο (Διαμάντη-Πάριος) από τα 80s.

Η Λίτσα Διαμάντη είχε ξεκινήσει, μετά από τα προκαταρκτικά, παιδί ακόμη, 17χρονη(!), ως πρώτη λαϊκή τραγουδίστρια με το άσμα του Γιώργου Μητσάκη «Συννεφιές» το 1966 (δεύτερη φωνή ο Σωτήρης Χατζηαντωνίου). Μόνο ένας μέγας μάστορας του λαϊκού θα μπορούσε να γράψει ένα τόσο εξωστρεφές ζεϊμπέκικο, έναν αθάνατο σκοπό που τραγουδιέται συνεχώς 60 χρόνια τώρα. Από τη συνεργασία του Μητσάκη με τη Διαμάντη θυμάμαι και το άγνωστο, αλλά πολύ καλό «Ταφή» από το κόνσεπτ EP του δασκάλου «Γολγοθάς» [Odeon, 1967?], μια ωραία προσπάθεια του Μητσάκη να προσεγγίσει το «έντεχνο», το οποίο, όμως, είναι εκτός κλίματος αυτή τη στιγμή (κατάλληλο, μόνο, για τη Μεγάλη Παρασκευή).
Στα σίξτις η Διαμάντη θα κάνει άπειρα σεγόντα στη δισκογραφία, συνοδεύοντας όλα τα μεγάλα ονόματα εκείνου του καιρού (από τον Στέλιο Καζαντζίδη, τον Πρόδρομο Τσαουσάκη και τον Μπάμπη Τσετίνη, μέχρι τον Πέτρο Αναγνωστάκη, τον Μάνο Παπαδάκη και τον Δημήτρη Ευσταθίου), κάτι που θα την αναδείξει σε κορυφαία «δεύτερη φωνή» των στούντιο – έχοντας παρουσίες, μέχρι και το τέλος της δεκαετίας, σε μερικά από τα καλύτερα κέντρα της εποχής, σαν την Βεντέττα (μαθαίνοντας δίπλα στην Πόλυ Πάνου), τον Περιβόλα στη Νίκαια, την Μαντουβάλα, το Can-Can, το Χρυσό Βαρέλι, τα Ξημερώματα...
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/i-moysiki-tis-litsas-diamanti-taytistike-me-tin-elliniki-koinonia-apo-ta-60s-eos-ta

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 726

3/6/2026
Καλό παράδεισο, όπως λέει και ο λαός, για τον Άγγελο... Εξάλλου είχε ξαναπεράσει από κει και όσο ζούσε...

https://www.youtube.com/watch?v=tlv1WW2F9z8&list=RDtlv1WW2F9z8&start_radio=1

2/6/2026
Τουλάχιστον τέσσερα χρόνια νωρίτερα, το 1972, είχε σκάσει ο Αθανασίου στο γυαλί, μέσω της εκπομπής «Σήμερα».

[τι να σου κάνει και η έρμη η ΑΙ με αυτά που τη βάζετε να ψάχνει]

2/6/2026
Εκτιμούσα τον Λευτέρη Κογκαλίδη, γιατί ήταν ένας βαθύς μουσικόφιλος. Ήταν εξάλλου ο ένας από τους δύο ανθρώπους, ο άλλος είναι ο Πετρίδης, που προώθησαν διαχρονικά την ξένη μουσική στην Ελλάδα (μέσα από το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, τα έντυπα κ.λπ.) τα τελευταία 60+ χρόνια.
Ο Κογκαλίδης, άνθρωπος μιας άλλης γενιάς και αντιλήψεων (συντηρητικών κατά βάση), από τη Θεσσαλονίκη, είχε σχολιάσει στο δισκορυχείον, σ’ ένα ταπεινό μουσικό blog, και αυτό (για μένα) έδειχνε τον τρόπο που σκεφτόταν. Πάνω απ’ όλα η μουσική και η αγάπη μας γι’ αυτή.

Ήμασταν φίλοι κι εδώ μέσα και συχνά σχολίαζε με το δικό του τρόπο διάφορα ποστ μου. Ήταν πράος άνθρωπος και καθόλου συγκρουσιακός (αυτά έχω αντιληφθεί από την παρουσία του εδώ, γιατί δεν συναντηθήκαμε ποτέ από κοντά). Τον σεβόμουν. Τον έχω αναφέρει, δε, και σε κείμενά μου και στα βιβλία μου, για διαφόρους λόγους (δεν το είχε ανάγκη, το λέω για μένα), ενώ το αρχείο του για το Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης με βοήθησε πολύ σε πράγματα που έψαχνα μέσα στα χρόνια.
Τον θυμάμαι, εσχάτως, να υποστηρίζει πως τα ροκ γκρουπ δεν πρέπει να τα αποκαλούμε μπάντες, γιατί οι μπάντες είναι για τις παρελάσεις, τις γιορτές και τις κηδείες, κι εγώ του έλεγα... τότε τι θα κάνουμε με τους Band, τους Allman Brothers Band, τους Steve Miller Band, τους Plastic Ono Band, τους Band of Gypsys κ.λπ.; Δεν μου είχε απαντήσει. Εν Ειρήνη.

1/6/2026
>>Αν στείλεις μήνυμα χαράς, σημάδι πως με αγαπάς, αγαπημένη<<
Στέλνανε και το ’76; Πενήντα χρόνια μπροστά αυτό το άσμα, απ’ όποια πλευρά και να τ’ ακούσεις...
[θέλω να γράψω κάτι για τα Λαϊκά '76, αλλά το χειμώνα – «μέσα» θα είμαι και τότε]
https://www.youtube.com/watch?v=0nnMGf4kmXk&list=RDUpJsHFFF2WU&index=9

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 723

20/5/2026
Μια τελείως υποφωτισμένη περιοχή, που σχετίζεται βαθιά με την πορεία της τζαζ στην Ελλάδα, έχει να κάνει με τον συσχετισμό οπτικής ποίησης και αυτοσχεδιασμού. Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον συναντάμε τον ποιητή Robert Lax, τον Κώστα Γιαννουλόπουλο, τον Hartmut Geerken, τον Sun Ra και το “5. Bielefelder Colloquium Neue Poesie” (Συνέδριο της Νέας Ποίησης του Μπίλεφελντ), που θα διεξαγόταν στην Αθήνα το 1982.

Για το πώς συνδυάστηκαν όλα αυτά θα διαβάσεις στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] στις σελίδες 213-221.

19/5/2026
Μερικά μόνο από τα ονόματα, για τα οποία θα διαβάσεις στο «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση)» [Όγδοο, 2025]. Όσοι και όσες το έχουν αγοράσει ξέρουν. Για τους λίγους που δεν το έχουν αγοράσει και μπορούν τώρα να το κάνουν γίνεται το ποστ...
Νίκος Νικολαΐδης, Άρης Μπέλλης, Γιώργος Μουζάκης, «Τάκης Ζέριγκας», Ewan MacColl, Johnny Hallyday, Antoine, Marc Aryan, Cliff Richard, Γρηγόρης Λαμπράκης, CND, Ernst Fischer, ΔΝΛ, Θανάσης Τσόγκας, Νίκος Μαστοράκης, «Μοντέρνοι Ρυθμοί», «Αντικομμουνιστική Ελλάς», Gino Cudsi, Forminx, Play Boys, Μάνος Λοΐζος, Τζένη Μαστοράκη, Τάσος Φαληρέας, Allen Ginsberg, Eric Clapton, Juniors, yanka, Μίκης Θεοδωράκης, Beatles, Αλέξανδρος Τσιριντάνης, ΠΠΣΠ, Ηλίας Νικολακόπουλος, μαοϊκοί, «Πανσπουδαστική», garage punk, Διονύσης Σαββόπουλος, «Επιθεώρηση Τέχνης», Rolling Stones, Στέλιος Ελληνιάδης, Γιάννης Πετρίδης, Σπύρος και Γιώργος Καρατζαφέρης, Γ Σώμα Στρατού, Μπητλισμός, «καλοκαίρι της αγάπης», Αλέξης Μάρδας, Spectrum, τέως βασιλιάς Κωνσταντίνος, Chris Cutler, Δημήτρης Πουλικάκος, «Το γελαστό παιδί», Al Bano, Rocky Roberts, αρχιμανδρίτης Χαράλαμπος Βασιλόπουλος, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Idols, Καραγκιόζης, Τεν Τεν, Alan Jack, Jean Georgakarakos, Θόδωρος Αγγελόπουλος, Μίρκα Καλατζοπούλου, Serge Gainsbourg, Jane Birkin, «Κούρος», Βασίλης Ντάλλας, Rodeo, John Lennon, Yoko Ono, Τασία Λούτα, Κοσμάς Πανούτσος, Ευφροσύνη Δοξιάδη, Donovan, Gyp Mills, Maharishi, Σταμάτης Κόκοτας, Θανάσης Βέγγος, Jerry Rubin, Παναγιώτης Μουρελάτος, Μάταλα, Κατερίνα Κουτσογιαννοπούλου, Αλέκος Σακελλάριος, Joni Mitchell, Γιάννης Πετρίτσης, “Hair”, Λευτέρης Βουρνάς, Λεωνίδας Χρηστάκης, Γιάννης Τσεκλένης, «Μουσική για τις Μάζες», Pop Eleven, Γιώργος Ρωμανός, «Φαντάζιο», «Δημιουργίες», Γιώργος Λαζαρίδης, Σταύρος Ξαρχάκος, Isle of Wight, James Kunen, «Φράουλες και Αίμα», Κώστας Τουρνάς, “Woodstock”, Michael Wadleigh, Γεώργιος Γεωργαλάς, Ιουλία Ραλλίδη, Λευτέρης Πούλιος, Bob Dylan, Ντίνος Χριστιανόπουλος, Μακεδονομάχοι, «Μπάλλος», Περικλής Χαρβάς, Θανάσης Γκαϊφύλλιας, Ναζίμ Χικμέτ, Αννίτα Κουτσουβέλη, Θάνος Μικρούτσικος, Μαρίζα Κωχ, «Διάλογος», Milton Friedman, Μάνος Χατζιδάκις, Red Crayola, «Δεν ήταν νησί», «Αντί», Αντουανέττα Ροντοπούλου, «Πρωτοπορία», Γιάννης Μαρκόπουλος, «Σοβιετολογία», Εξαδάκτυλος, Agitation Free, Γιάννης Σπάθας, Rocky Shahan, Ολυμπιάδες Τραγουδιού, Carlos Enrique Taboada, Λήδα-Σπύρος, Morka, Ιπποκράτης Σαββούρας, “Pop corn”, Gazuama Sinchartchas, Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης, Ιωάννης Λαδάς, «Το Βρώμικο Ψωμί», Κύτταρο, Πέτρος Μοροζίνης, Τάσος Χαλκιάς, Λάκης Παπαστάθης, Κώστας Γιαννίκος, Pop Festival ’73, Pholas Dactylus, Grit, Πάνος Σαββόπουλος, Ντέμης Ρούσσος, Μαρινέλλα, Πυθαγόρας, Socrates Drank the Conium, Middle of the Road, Mungo Jerry, Τόνυ Πέρις, Salvador Allende, Paul Sweezy, Μποστ, Δανάη, «Κοντσέρτο ’73», Νίκος Ξυλούρης, Νίκος Δανδής, «Ποδοσφαιρομανία», Κώστας Κουκουτάρας, Στάθης Καλύβας, Δόμνα Σαμίου, «Ντιρλαντά», Henri Verneuil, “Jesus Christ Superstar”, Αυγουστίνος Καντιώτης...

[τα τελευταία 30 αντίτυπα στην αποθήκη του εκδότη]

16/5/2026
Συνεχίζουμε ακάθεκτοι…
Είχε πει η Μαρινέλλα, στον Λάλα, πως στα χρόνια που έκανε δεύτερη φωνή στον Στέλιο κανείς δεν την σκεφτόταν «αυτόνομα» και πως δέκα χρόνια με τον Στέλιο δεν καταδέχτηκε να ζητήσει να πει κάτι μόνη της;
Αν θέλουμε το πιστεύουμε...
Στα χρόνια της συνεργασίας της με τον Στέλιο η Μαρινέλλα είπε πάνω από 20 τραγούδια μόνη της, με τη φωνή της σε πρώτο πλάνο εννοώ (ασχέτως αν σε κάποια ακουγόταν και ο Στέλιος) και 3 απ’ αυτά τα έχω στα σχόλια...
[μην αντιγράφετε πράματα, για τα οποία δεν είστε σίγουροι, και τα οποία δεν τα έχετε ψάξει από μόνοι σας, για να δείτε αν είναι όντως έτσι ή όχι – κανόνας]

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 722

16/5/2026
Δηλαδή, επειδή η Μαρινέλλα είπε ότι ήταν η πρώτη που σηκώθηκε από την καρέκλα και επειδή αυτό το κατέγραψε ο Ξανθούλης, πάει να πει ότι είναι έτσι; Θα μας τρελάνετε τελείως;
Και πάτε και το αντιγράφετε, και αν σας πούμε μετά ότι αυτά τα πράγματα είναι ανήκουστα, θα κρυφτείτε πίσω από τον Ξανθούλη, λέγοντας πως το έγραψε εκείνος – και πως εσείς δεν έχετε καμία ευθύνη; Αν οι ιστορικοί, άσε τους παραμυθάδες, δεν μπορούν να ελέγξουν τις πηγές τους και να ξεκαθαρίσουν μέσα τους τι είναι εν ισχύι και τι όχι τότε υπάρχει σοβαρό πρόβλημα...
Δηλαδή θα μας κάνετε να ξεχάσουμε και την αλφαβήτα σε λίγο.
Μάγκες μου μεγαλώσαμε να βλέπουμε τη Μαίρη Λίντα να στέκεται όρθια και να χορεύει δίπλα στο Χιώτη σ’ ένα σωρό ταινίες, από τέλος ’50-αρχή ’60, έχουμε δει όρθια τη Μαρίκα Νίνου σε ταινία, η οποία Νίνου πέθανε το ’57 –για να μην αρχίσω να απαριθμώ τώρα καμιά δεκαριά άλλες λαϊκές τραγουδίστριες, που είχαν σηκωθεί από την καρέκλα χρόνια πριν από τη Μαρινέλλα– και διανοείστε ότι υπάρχει περίπτωση να καταπιούμε αμάσητη τέτοια «πληροφορία»;

update
Και φυσικά η Μαίρη Λίντα δεν ήταν η εξαίρεση στον κανόνα, αλλά ο κανόνας. Εννοώ πως, τελικά, δύσκολα θα βρεις λαϊκή τραγουδίστρια, που να μην είχε σηκωθεί όρθια πριν από τη Μαρινέλλα [Καίτη Γκρέυ, Πόλυ Πάνου, Γιώτα Λύδια -για να αναφερθώ μόνο σ' αυτή την ιστορική τριάδα- είχαν σηκωθεί πριν]

14/5/2026
Στο Big Bang υπάρχουν πολλά λάθη και ανακρίβειες. Έχω βαρεθεί να σημειώνω. Βασικά, θα πρέπει κάποιος να πληρωθεί αδρά για να διορθώσει το βιβλίο, γιατί τζάμπα αυτή η δουλειά δεν μπορεί να γίνει. Και εδώ δεν μιλάω για απόψεις που εκφράζονται και που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα, αλλά για λάθη και ανακρίβειες επί των πραγματολογικών στοιχείων.
Με μια ματιά που έριξα στο κεφάλαιο για τον Διονύση Σαββόπουλο (Γόνιμη Επιστροφή) ψάρεψα αυτά:
>>Toν όρο «κλέβει» ο Αλέκος Πατσιφάς<< (για το Νέο Κύμα)
Το πιο σίγουρο είναι πως τον όρο τον έφερε μαζί του ο Γιάννης Σπανός από την Γαλλία.
>>Ο Αλέκος Πατσιφάς... λανσάρει νέους τραγουδιστές (Καίτη Χωματά, Πόπη Αστεριάδη, Λάκης Παππάς)<<
Ο Λάκης Παππάς δεν λανσαρίστηκε από τον Πατσιφά. Ανήκε σε άλλη εταιρεία (στην Columbia). Στον Πατσιφά πήγε το 1971, όταν το Νέο Κύμα είχε ουσιαστικά «πεθάνει».
>>... και μια χαμηλότονη θεματολογία που παρακάμπτει την πολιτική.<<
Οι Καλύβας-Τριανταφύλλου θέλουν να αποπολιτικοποιήσουν το ελληνικό τραγούδι. Το υποβάλλουν και το λένε αυτό σε διάφορα σημεία. Όμως ακόμη και στο Νέο Κύμα υπήρχαν πολιτικά τραγούδια – δεν ήταν όλα... για αγάπες και για καλοκαίρια. Και μάλιστα κάποια απ’ αυτά θα λογοκρίνονταν κιόλας. Αφήνω το γεγονός πως Νέο Κύμα υπήρξε και ο Διονύσης Σαββόπουλος (με πολλά πολιτικά τραγούδια) και υπενθυμίζω πως και η Αρλέτα είχε πολιτικά τραγούδια («Κάποιες νύχτες», «Το λειβάδι») που είχαν λογοκριθεί κιόλας. Και ο Νότης Μαυρουδής είχε τέτοια, και άλλοι.
>>... ο Γιάννης Σπανός που γίνεται γνωστός το 1963 με το τραγούδι Μια αγάπη για το καλοκαίρι.<<
7 Ιουλίου 1964, είναι το Μια αγάπη για το καλοκαίρι
>>Στην Αθήνα καταφτάνει το 1963... Φορτηγό θα τιτλοφορήσει τον εμβληματικό δίσκο του έπειτα από δύο χρόνια.<<
Το Νοέμβρη του ’66 βγήκε το Φορτηγό. Δηλαδή μετά από 3 χρόνια. Σε άλλο σημείο αναφέρεται το ’66. Αυτό σημαίνει πως το βιβλίο γράφτηκε χωρίς κάθε φορά να έχουν κατά νου οι συγγραφείς τι είχαν γράψει νωρίτερα.
>>που θα τον τοποθετήσει στην εφημερίδα της ΕΔΑ Δημοκρατική Αλλαγή<< (για τον Σαββόπουλο)
Η Δημοκρατική Αλλαγή δεν ήταν εφημερίδα της ΕΔΑ, αλλά της Αριστεράς. Όταν λες πως ήταν εφημερίδα της ΕΔΑ εννοείς πώς ήταν κομματικό όργανο (που δεν ήταν). Ο Σαββόπουλος εν τω μεταξύ δεν δούλεψε ποτέ στη Δημοκρατική Αλλαγή, αλλά στον παλιό Ελεύθερο Τύπο.
>>όπου βγάζει τα πρώτα του δισκάκια 45 στροφών το 1964 και το 1965<< (για τον Σαββόπουλο)
Το 1964 ο Σαββόπουλος δεν έβγαλε τίποτα. Το πρώτο δισκάκι του βγήκε στις 15 Φεβρουαρίου 1965.
>>το Περιβόλι του Τρελλού με το χαρακτηριστικό ψυχεδελικό εξώφυλλο του Στέργιου Δελιαλή<<
Εγώ θα το χαρακτήριζα hippy αισθητικής το εξώφυλλο και όχι ψυχεδελικό. Ορίστε ελληνικά εξώφυλλα ψυχεδελικής τεχνοτροπίας...

>>ο δίσκος πούλησε τρελά, μέσα στους πρώτους έξι μήνες... το Περιβόλι πουλάει 25.000 αντίτυπα μόνο στην Αθήνα<<
Γι’ αυτό το στοιχείο δίνεται παραπομπή «Ψυχαγωγία, 20 Ιανουαρίου 1970». Δεν ξέρω αν είχαν αυτό το τεύχος της Ψυχαγωγίας οι συγγραφείς, αλλά μάλλον δεν το είχαν για να μην γράψουν τον αριθμό του. Η ουσία πάντως είναι πως τέτοιο νούμερο δεν υπάρχει (ούτε κανένα άλλο) στη συνέντευξη του Σαββόπουλου, που δημοσιεύεται εκεί. Προφανώς ο δίσκος πουλούσε λόγω του «Ντιρλαντά» (κάτι που δεν αναφέρεται στο βιβλίο) και πολύ πιθανώς τα 25 χιλιάδες αντίτυπα σε έξι μήνες να αφορούν το 45άρι (με το Ντιρλαντά).

Αυτά τα λίγα... μόνο για τις σελίδες 219-235.

Θες πολλή δουλειά, και πολλά χρόνια ενασχόληση με αυτά τα θέματα για να αποφύγεις τέτοιες κακοτοπιές. Και φυσικά δεν είναι μόνο ο Χάκκας το θέμα (δεν έχω φτάσει ακόμη εκεί). Βιβλία σαν το Big Bang δεν γράφονται σε 3-4-5 χρόνια. Γράφονται σε 30 και 40. Να το ξέρουν αυτό όλοι. Συγγραφείς, αναγνώστες, οι πάντες.
Και κάτι τελευταίο. Έχω δει κάποια κριτικά κείμενα για το βιβλίο, που για μένα είναι της πλάκας. Τίποτα δεν έχω διαβάσει που να κάνει κριτική στο βιβλίο επί της ουσίας. Και για τα ιδεολογικά-κοινωνικοπολιτικά θέματα, και για τα πραγματολογικά. Παίζουν μόνοι τους οι συγγραφείς, χωρίς αντίπαλο. Κάπως σαν τον Μητσοτάκη.

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 721

13/5/2026
Εδώ είναι το big bang του ελληνικού πολιτικού τραγουδιού, όχι εμπορικά, αλλά αισθητικά. Φοβερός ο μαοϊκός Μικρούτσικος εκείνη την εποχή. Εγώ τον βάζω στην ίδια γραμμή με τους άλλους μαοϊκούς-κρυφομαοϊκούς Robert Wyatt, Brian Eno, Chris Cutler, Henry Cow, Stormy Six, RIO, Cornelius Cardew κ.λπ., που είχαν επιρροές από Brecht-Weill, Eisler, Dessau σύγχρονη avant-garde κ.λπ. 

Κρίμα να μην του σφυρίξει, τότε, κάποιος του Θάνου το RIO, γιατί με κάτι τέτοια κομμάτια, στις μεγάλες συναυλίες τους, θα έπαιρνε τα σώβρακα ολωνών...
https://www.youtube.com/watch?v=UpJsHFFF2WU&list=RDUpJsHFFF2WU&start_radio=1

13/5/2026
Πριν από χρόνια, όταν είχα να κάνω ποστ στο fb 15-20 μέρες, με πήρε φίλος τηλέφωνο και με ρώτησε αν είμαι καλά, γιατί είχε διαδοθεί ότι είχα πάθει κάτι ή και πως είχα πεθάνει. Έβαλα τα γέλια φυσικά, γιατί ήμουν μια χαρά. Και φυσικά, ούτε που μου πέρασε από το μυαλό να ψάξω να βρω ποιος ήταν αυτός ο... κακοήθης που διέδιδε τέτοιες ανυπόστατες πληροφορίες για μένα, ώστε να του κάνω αγωγή, μήνυση και τα ανάλογα – τα οποία, σημειωτέον, τα σιχαίνομαι όσο ελάχιστα άλλα πράματα στη ζωή μου. Εντάξει, εγώ μπορεί να είμαι ένας ασήμαντος, που με ξέρουν 5-10, αλλά, μέσα στα χρόνια, δημοσιεύματα έχουν πεθάνει πάρα πολλούς διασήμους – να θυμηθώ τον Γαβρά, τον Μάγγα, τον Θεοδωράκη κ.λπ.
Τι είναι τώρα πιο ακραίο; Να γράψεις ότι κάποιος πέθανε, ενώ ζει, ή να γράψεις ότι κάποιος πήγε από καρδιά, ενώ είχε πάει από εγκεφαλικό; Ή αυτοκτόνησε ας πούμε, ενώ είχε σκοτωθεί σε αυτοκινητικό;
Το γεγονός πως η αυτοκτονία αντιμετωπίζεται ως «στίγμα» και «ντροπή» για μένα είναι αυτό το σαθρό και το ντροπιαστικό. Και είναι προφανές, για τη δική μου συλλογιστική, πως ντροπιασμένος δεν είναι εκείνος που αυτοκτονεί, αλλά ντροπιαστικά είναι όλα εκείνα που μπορεί να τον οδήγησαν εκεί (άνθρωποι, καταστάσεις κ.λπ.).
Έχουμε παραδείγματα αυτοκτονησάντων, που θεωρούνται ήρωες στη συνείδηση του κόσμου, όπως ο φοιτητής Γεωργάκης που αυτοπυρπολήθηκε στη Γένοβα το 1970, για να διαμαρτυρηθεί για τη δικτατορία, για μην το τραβήξω παραπάνω και γράψω τώρα εδώ τι έλεγε ο Επίκτητος για το θέμα... «ως εκ τούτου θα ονομάσουμε ελεύθερα μόνο εκείνα τα ζώα που δεν συνθηκολογούν με τη σκλαβιά, αλλά δραπετεύουν πεθαίνοντας μόλις αιχμαλωτισθούν. Έτσι και ο Διογένης κάπου λέει ότι ένας σίγουρος τρόπος για να κατακτήσεις την ελευθερία είναι να πεθάνεις πρόθυμα»... ή το τι έλεγε ο Σενέκας: «Αυτός που φοβάται το θάνατο, φοβάται επίσης και τη ζωή». [Quotes αυτά τα τελευταία από το «Επίκτητος, ζωή & στωικισμός» του Τζέησον Ξενάκη].

12/5/2026
Γαμώ την κοινωνία σας, ξεφτιλισμένοι...
https://www.youtube.com/watch?v=1nXSDhwDfVM&list=RD1nXSDhwDfVM&start_radio=1

11/5/2026
Big bang στον κινηματογράφο τη σεζόν 1966-67 (πριν από τη δικτατορία) όταν 27 ελληνικές ταινίες κάνουν πάνω από 400.000 εισιτήρια(!), ενώ είχαν προβληθεί εκείνη τη σεζόν 117(!), ακατάρριπτο ρεκόρ. Big Bang στη μουσική, το πρώτο big bang, ασυζητητί επί παλιού Πασόκ, στα 80s, όταν μπαίναμε στα δισκάδικα και φεύγαμε με σακκούλες. Όταν όλη η Ελλάδα είχε στερεοφωνικά δηλαδή, γιατί το 1967-74 είχαν λίγοι. Για να ξέρουμε τι σημαίνει big bang. Μπορώ να πω και για θέατρο και για βιβλία, αλλά πρέπει να το ψάξω λίγο. Σίγουρα όμως και αυτά χτύπησαν ταβάνι επί μεταπολίτευσης.

τραγουδώντας την καινούργια Αθήνα: η μουσική στο (πρώην) Athens Hilton στη δεκαετία του ’60 – από ρεμπέτικα, λαϊκά και τζαζ, μέχρι ποπ και αβάν-γκαρντ

Πριν ανοίξει το ξενοδοχείο Hilton (εγκαίνια στις 21 Απριλίου 1963) οι αίθουσες, που θα μπορούσε να φιλοξενήσουν μουσικά γεγονότα, στην Αθήνα, ήταν οπωσδήποτε περιορισμένες. Το Hilton, θέλω να πω, προσθέτει νέους χώρους, οι οποίοι εκτός των λοιπών ακουστικών προδιαγραφών «ντύνονται» και από μία αίγλη. Το ξενοδοχείο πρωταγωνιστεί στην κοσμοπολίτικη νυχτερινή ζωή της πόλης, και στέκια όπως το μπαρ ή και κλαμπ Galaxy, στον τελευταίο και 13ο όροφο, είναι συνδεμένα με την «καλή μουσική», όσο λίγα άλλα στέκια της εποχής.
Φυσικά το Galaxy δεν ήταν ο μοναδικός χώρος του Hilton στον οποίο συνέρρεαν τουρίστες και μουσικόφιλοι, καθώς υπήρχαν ακόμη η Αίθουσα Τέχνης (Γκαλερί), η ταβέρνα Τα Νησιά και βεβαίως οι αίθουσες Τερψιχόρη και Εσπερίδες, που φιλοξενούσαν μουσικά γεγονότα.
Στο Galaxy βασικός μαέστρος, επί χρόνια, ήταν ο πιανίστας της τζαζ Μανώλης Μικέλης (1924-1990), τον οποίο συνόδευε όχι μόνο το ανάλογο (τζαζ) σχήμα, μα συχνά και έγχορδα (The Galaxy Violins) και βεβαίως φωνές (Ricardo Credi, Τάσος Παπασταμάτης, Δάκης, Αλέκα Κανελλίδου, Trio Greco, Αλέκος Αναστασιάδης και διάφοροι άλλοι). Μάλιστα η διετία 1965-66 υπήρξε σταθμός, ας το πω έτσι, για το Galaxy και το Hilton, επειδή συμβαίνουν γεγονότα, που θα είχαν και δισκογραφική αποτύπωση. Και είναι προφανές πως όταν κάτι αποτυπώνεται στο βινύλιο η σημασία, εκείνου που συμβαίνει, μεγεθύνεται.
Ένας από τους πρώτους ξένους μουσικούς, που πάτησαν πόδι στην Ελλάδα των σίξτις, μένοντας στην Αθήνα για αρκετά χρόνια, ήταν ο Αιγύπτιος(;) συνθέτης, πιανίστας και τραγουδιστής Ricardo Credi. Βάζω ερωτηματικό στο «Αιγύπτιος», διότι άλλοι τον έχουν για Λιβανέζο (πάντως, έβγαιναν δίσκοι του στο Λίβανο, στην εταιρία SLD), άλλοι για Μαροκινό (πηγαινοερχόταν στην πρωτεύουσα Ραμπάτ) κ.ο.κ.
Στο τεύχος #56 των «Μοντέρνων Ρυθμών» (1 Ιουνίου 1966), όπου αναφέρεται ως Αιγύπτιος, μαθαίνουμε πως είχε συμβόλαιο με την αλυσίδα των ξενοδοχείων Hilton, πως βρισκόταν στην Ελλάδα από το ’64 με τη γυναίκα και τα τρία παιδιά του, και πως είχε ηχογραφήσει μέχρι τότε οκτώ τραγούδια, μοιρασμένα σε τρία 7ιντσα.
Αν το πρώτο ήταν το «Une larme / Petrouchka» [Philips, 1965] σε συνεργασία με τον Νάκη Πετρίδη και το δεύτερο το «T’en ai assez / Fichez-moi-la paix» [Philips, 1966] σε συνεργασία με τον Μανώλη Μικέλη, τότε το τρίτο ήταν το EP «At the Athens Hilton», με τα τραγούδια «Galaxy cha-cha-cha, Paradis d’ amour / Pardonne-moi, Quand reviendra l’ automne» [Philips, 1966], που είχε γραφτεί και αυτό με τη συμβολή της ορχήστρας του Μικέλη.

Το «Galaxy cha-cha-cha» είναι ό,τι μαρτυρά ο τίτλος του (προφανώς θα το έπαιζε ο Credi στο Galaxy), ένα κλασικό cha-cha-cha εννοώ, με τις τιμπάλες πίσω από την ακμαία και «βαθειά» φωνή του τραγουδιστή να δίνουν το χρώμα, το «Paradis d’ amour» είναι ένα jazzy σέικ, με σύντομο σόλο στην ηλεκτρική κιθάρα και με τη φωνή, στιβαρή και ορμητική, να το καθορίζει, το «Pardonne-moi», που ξεκινά τη δεύτερη πλευρά, παίζει το ρόλο ενός μπλουζ (όπως έλεγαν, τότε, τα μοντέρνα αργά κομμάτια), με τον Credi, σε στυλ crooner, να ίπταται πάνω από ελαφρά τζαζ ηχοχρώματα, ενώ στο τέλος έχουμε το «Quand reviendra l’ automne», που είναι ένα mid-tempo χορευτικό τραγούδι. Στο πίσω μέρος τού εξωφύλλου τού EP υπήρχε ένα κείμενο, στα αγγλικά, το οποίο μεταφέρω, επειδή δείχνει και μιαν άλλη χρήση των δίσκων –εκείνη των τουριστικών σουβενίρ–, που θα εξαπλωνόταν την επόμενη δεκαετία:
«Η μουσική και οι στίχοι αυτού του νέου, εξαιρετικού δίσκου 45 στροφών συνετέθησαν από τον Ricardo Credi στην όμορφη ταράτσα του ξενοδοχείου Athens Hilton, στο Galaxy, που έχει θέα στην Ακρόπολη. Το μοναδικό στυλ του Ricardo τον έχει καταστήσει ως έναν από τους πιο δημοφιλείς τραγουδιστές της πρωτεύουσας. Όσοι από εσάς αφήσετε την όμορφη χώρα μας, ελπίζουμε ότι αυτός ο δίσκος θα σας φέρει στη σκέψη όμορφες αναμνήσεις από τη διαμονή σας στο υπέροχο Athens Hilton. Και ελπίζουμε, επίσης, ότι αυτές οι αναμνήσεις θα σας παροτρύνουν να επιστρέψετε, κάποια στιγμή, ξανά στην Ελλάδα».
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/tragoydontas-tin-kainoyrgia-athina-i-moysiki-sto-proin-athens-hilton-sti-dekaetia-toy

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 711

18/4/2026
>>Η περίπτωση του αμερικανού συνθέτη, τραγουδιστή, κιθαρίστα και πιανίστα της τζαζ Slim Gaillard (1911;-1991) είναι σημαντικότατη, αν σκεφθείς πως ο ακατάτακτος αυτός μουσικός πρωταγωνίστησε στο κύκλωμα του bebop στα χρόνια του ’40 (στην Αμερική), καθώς βρέθηκε δίπλα στον Charlie Parker και τον Dizzy Gillespie. Αυτό από μόνο του λέει πολλά. Πάρα πολλά. Δεν τα λέει όμως όλα, καθότι ο Gaillard δεν αυτοσχεδίαζε μόνο στα όργανα που έπαιζε, αλλά ακόμη και στη γλώσσα! Έφθασε, μάλιστα, να φτιάξει ο ίδιος μια δική του γλώσσα, την Vout-O-Reenee, την οποία διέδωσε μέσα στο κύκλωμα των hipsters, στην Ανατολική και τη Δυτική Ακτή στα χρόνια του ’40 και του ’50, γράφοντας μέχρι και το λεξικό της (The Slim Gaillard Vout-O-Reenee Dictionary). Η τιμή, δε, που του επιφυλάχθηκε για όλα τούτα από τον Jack Kerouac στο «On the Road» (1957) είναι πλήρως αποδεικτική της αξίας του ως καλλιτέχνη.<<

Το ότι ο Slim Gaillard τραγουδούσε και στα ελληνικά, τα οποία είχε μάθει στην Κρήτη, στη δεκαετία του 1920 , δεν είναι μια λεπτομέρεια...
"100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" [Όγδοο, 2025] σελ. 59-64.

17/4/2026
Πω πω πω πω πω... Τι ήταν κάποτε το ροκ, και η μουσική για τους νέους ανθρώπους γενικότερα, και πώς έχει καταντήσει σήμερα...
https://www.youtube.com/watch?v=1gmpQC2BNfg&list=RD1gmpQC2BNfg&start_radio=1

17/4/2026
O ελληνοκύπριος κιθαρίστας Ανδρέας Γεωργίου (στη φωτό μαζί με τον γερμανό κοντραμπασίστα Eberhard Weber) αποτελεί μία πολύ ξεχωριστή περίπτωση στο χώρο της ελληνικής τζαζ, με δραστηριότητα από την αρχή της δεκαετίας του ’80 έως και σήμερα. 

Στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, παρουσιάζεται το σύνολο της δισκογραφίας του Γεωργίου (σελ. 277-281), η οποία έχει να επιδείξει πολλά καταπληκτικά άλμπουμ.

16/4/2026
Εν τω μεταξύ, σύζυγοι, ανίψια, ξαδέλφια, κουμπάροι, μπατζανάκηδες, κουνιάδοι, συννυφάδες κτλ. έχουν όλοι διαφορετικά επώνυμα και δεν μπορείς να καταλάβεις τι γίνεται... (γέλιο)

16/4/2026
Πολύ καλή, για τα δικά μου γούστα, λαϊκή ταινία από τα 80s, με συμπαθητικό Καΐλα, φοβερό Νίκο Ζιάγκο (γεια σου Νικολέα φίλε μου - δεν εννοώ τον Ζιάγκο) και μουσική από το Σε Άλλους Κόσμους του Ηρακλή...

15/4/2026
Το 1987-88 μπαίνανε σε ΑΕΙ-ΤΕΙ πάνω από 40 χιλιάδες άτομα. Το ότι δεν μπήκε αυτός και το ότι δεν ξανάδωσε, για να μπει με τη δεύτερη (όπως έκαναν μαθητές με προσόντα, που είχαν αποτύχει την πρώτη φορά) σημαίνει ότι ήταν μαθητής-ναυάγιο. Και ως ναυάγιο πήγε στο κωλέγιο.
Τώρα, κανένας σοβαρός άνθρωπος, αληθινός πτυχιούχος, που κόπιασε χρόνια –και για να μπει σε μια σχολή, ως μαθητής, μα και για να τελειώσει, ως φοιτητής–, δεν θα καταδεχόταν να ξεφτιλιστεί στην τηλεόραση δείχνοντας το πτυχίο του στο πανελλήνιο. Θα το έδειχνε αρμοδίως και αυτό θα αρκούσε. Το ότι του είπανε να πέσει στο λάκκο με τα λιοντάρια κι εκείνος πήγε κι έπεσε είναι αρκετό για να βγάλεις όσα συμπεράσματα θέλεις, για το ποιόν ολονώνε.
Πάντως, θα ήτανε πιο πειστικός αν πήγαινε το μπακαλόχαρτο κορνιζαρισμένο, όπως ο άλλος. Το ότι το πήγε σκέτο και κολλαριστό εμένα με βάζει σε σκέψεις... Όπως και το ότι φωτογράφιζε... μπίλντινγκς την προηγούμενη μέρα... Να μας δείξει... μπίλντινγκς από το λύκειο που πήγαινε, και να μας πει άμα το τελείωσε και με τι βαθμό...

15/4/2026
>>Μου άρεσε ο Μουζάκης, η ορχήστρα του είχε μία μοντέρνα τζαζ τάση που μ’ ενδιέφερε. Παίξαμε στα καλύτερα μαγαζιά της εποχής και πρωτ’ απ’ όλα στον Καρυστινό, στη Λιοσίων. Είχαν εμφανιστεί εκεί η Κατερίνα Βαλέντε, ο Ρενάτο Καροζόνε και άλλοι. Την άνοιξη του ’55 σαλπάρουμε με το Βασίλισσα Φρειδερίκη για τη Νέα Υόρκη – θα παίζαμε στην επιστροφή, από Νέα Υόρκη προς Πειραιά.<<
[Γεράσιμος Λαβράνος]
[100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ, Εκδόσεις Όγδοο, 2025]

Η φωτογραφία είναι από το S/S Queen Frederica των National Hellenic American Line. Βλέπουμε μουσικούς να παίζουν στην πισίνα του καραβιού. Υπήρχε και αυτή η ελαφρού τύπου τζαζ, πώς να το κάνουμε τώρα;

14/4/2026
– Δεν μου λες ρε, είσαι κανονικός πτυχιούχος;
– Όχι.
– Δεν είναι κανονικός ο καψερός. Θα το ξανακάνεις;
– Δεν θα το ξανακάνω.
– Δεν θα το ξανακάνει, να, το λέει και μόνος του. Ρε, πεινάνε και τα παιδάκια σου;
– Πεινάγανε και τα παιδάκια μου.
– Πεινάγανε και τα παιδάκια του τού καψερού. Ρε...
– Ναι...
– Τι ναι; Τι ναι; Είναι και η μανούλα σου άρρωστη;
– Έχω και τη μανούλα μου άρρωστη...
>>Αληθώς ανέστη και υγεία παναπόλα<<

14/4/2026
>>Όπως περιέγραψε, η φοίτησή του κράτησε τέσσερα χρόνια (1987-1992) σε Πολιτικές Επιστήμες και Δημοσιογραφία, ενώ τόνισε με νόημα πως «οι σημερινοί αυτόκλητοι επικριτές δεν θα έβγαζαν ούτε το α΄ εξάμηνο» στο συγκεκριμένο ίδρυμα εκείνη την εποχή, αναφέροντας πως δεν προτίθεται να απολογηθεί για επιλογές ζωής που έκανε πριν από 40 χρόνια.<<
Για όλους εμάς που σπουδάζαμε στα Πολυτεχνεία, όταν εκείνος κωλοβάραγε, και για να πάρουμε το δίπλωμά μας περάσαμε 60 μαθήματα, μ’ ένα κάρο εργασίες και εργαστήρια ανάμεσα, πέρα από τη διπλωματική, όλα αυτά ακούγονται εντελώς γελοία, προκλητικά, φτηνιάρικα και ντροπιαστικά. Ουστ ρε.

13/4/2026
Patrick Campbell-Lyons (13 July 1943 - 12 April 2026) RIP

12/4/2026
Στα Μεσόγεια θα πάμε να γλεντήσουμε μαζί
έχω φίλους Αρβανίτες να τα πιούμε ως την αυγή
Aπ’ το Λιόπεσι θα πάμε Σπάτα και στο Κορωπί
μόνο μη μας δει κανένας και στη μάνα μου το πει
[o Nusrat Fateh Ali Khan των Μεσογείων]
https://www.youtube.com/watch?v=0x0QTUoFiNM&list=RD0x0QTUoFiNM&start_radio=1

11/4/2026
Ευχαριστώ πολύ τον Δημήτρη και την B-otherSide Records... 

>>Σε περίπτωση που κάποιος δεν έχει ακόμα προμηθευτεί το εξαιρετικό βιβλίο του Φώντα Τρούσα "100 χρόνια ελληνική τζαζ", να ενημερώσουμε ότι μέσα στις σελίδες του εκτός από τις εκτενείς αναφορές στις κυκλοφορίες μας του Κώστα Καπνίση και του Μίμη Πλέσσα, στην προτεινόμενη δισκογραφία ανά έτος στο τέλος του βιβλίου θα συναντήσετε τις κυκλοφορίες του Mr.Z, George Mourtos, Vassilis Lagos-Ntora Vlassopoulou-Γιώργος Δάγλας, Popi's Orchestra αλλά και την πρόσφατη διανομή μας από τους Electric Mandarine του Θάνου Αθανασόπουλου. Σας το προτείνουμε ανεπιφύλακτα ως ένα εξαιρετικό δώρο που θα δώσει χαρά και γνώσεις στον παραλήπτη του! Χρόνια πολλά, καλή Ανάσταση, με υγεία σωματική και ψυχική!<<

10/4/2026
Θαυμασμός μόνο για τον λαό, που δημιούργησε με σκληρή δουλειά και πολύπτυχη επιστημονική γνώση τους τρόπους και τα μέσα, ώστε να μπορεί να αντισταθεί στη συνδυαστική θανατική υπερμηχανή των εγκληματιών πολέμου, και ο οποίος διέπρεψε σε επίπεδο στρατηγικής, εκμεταλλευόμενος στο έπακρο τη γεωγραφική θέση και το ανάγλυφό του, όπως και τη σαθρότητα των διαχρονικά υποτελών γειτόνων του στις μπανανίες-προτεκτοράτα, δείχνοντας τον δρόμο, σε κάθε σοβαρή και ανεξάρτητη χώρα που απειλείται – της σφυρηλάτησης εννοώ μιας πάνδημης αμυντικής προετοιμασίας, ανεπτυγμένης σε βάθος χρόνου και χώρου, η οποία αύριο θα διδάσκεται στα πανεπιστήμια.

9/4/2026
>>Μετά τα όρια ηλικίας στα social media έρχονται μέτρα για τον διαδικτυακό τζόγο και το gaming<<
Ξύνουν τον πάτο του βαρελιού για να βρούνε θέματα με δήθεν κοινωνική απήχηση, προκειμένου να κουκουλώσουν τις πομπές τους. Από μπροστά παρθένα και από πίσω τραίνα, όπως λέγανε και οι παλιοί. Χειρότερα και από την εποχή του Καντιώτη, γιατί εδώ υπάρχουν και ύποπτες προεκτάσεις σε σχέση με προσωπικά δεδομένα και άλλα διάφορα.
Εμένα τέτοιες μ@λακίες, σε κάθε περίπτωση, μου θυμίζουν αυτό από τη δεκαετία του ’50 και του ’60, όταν οι πρόγονοί τους κυνηγούσαν τον κινηματογράφο, αντί για τα σόσιαλ μίντια, προκειμένου να σώσουν τη νεολαία...
>>Προ 32 ετών (σ.σ. δηλαδή το 1930) συνήντησα εις την Αιδηψόν λίαν γνωστόν μου έμπορον των Αθηνών, όστις συνωδεύετο υπό του δωδεκαετούς υιού του. Κάθε βράδυ μέχρι της 1ης ώρας μετά το μεσονύκτιον επήγαιναν, πατήρ και υιός, εις τον κινηματογράφον. Όταν δε εγώ συνέστησα εις τον πατέρα να μη ξαναπάρη μαζί του τον υιόν του, έλαβον την απάντησιν ότι κυρίως ο υιός απήτει την φοίτησιν εις τον κινηματογράφον, εις τον οποίον εύρισκε μεγίστην ηδονήν. Διηγήθην τον μύθον του Αισώπου περί της γαλής, ήτις υπό της ηδονής ωθούμενη έτριβε την γλώσσαν της επί λίμας, μέχρις ότου αύτη εκ της συνεχούς τριβής εχάθη εντελώς (σ.σ. η γλώσσα της γαλής, ουχί η λίμα). Προσέθηκα δε «τον έχασες τον υιόν σου εντελώς, αν συνεχίση ούτος την μετάβασιν εις τον κινηματογράφον». Ίνα δε κατανοήση πλήρως την βλάβην συνεβούλευσα αυτόν, μετά την επάνοδον εις το ξενοδοχείον εκ του κινηματογράφου, να παρακολουθήση τον ύπνον του υιού του. Την επομένην έντρομος μου διηγείτο ότι ο υιός του καθ’ όλην την νύκτα κατείχετο από σπασμούς του προσώπου, των χειρών και ποδών, περιεστρέφετο διαρκώς και εστέναζε<<
[Θέαμα και Νεότης, 25 Νοεμβρίου – 2 Δεκεμβρίου 1962]

9/4/2026
H ιστορία του τζαζ φεστιβάλ Praxis και της δισκογραφικής εταιρείας Praxis του Κώστα Γιαννουλόπουλου, από το 1980 έως και το 1988, στις σελίδες 241-247 του βιβλίου "100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" [Όγδοο. 2025].

7/4/2026

Το Τροπάριο του Κασσιανού...
https://www.youtube.com/watch?v=DWiSDz7nbaI&list=RDDWiSDz7nbaI&start_radio=1

7/4/2026
>>Ο Αχιλλέας Καραμανλής, ως διευθυντής του ιδιαιτέρου γραφείου τού Προέδρου της Κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Καραμανλή θέλει να διορίσει, ξανά σε φυλακές, ακόμη δύο άτομα. Όπως αντιλαμβάνεστε οι θέσεις σε φυλακές ήταν περιζήτητες εκείνη την εποχή, στις τάξεις των εθνικοφρόνων.<<
>>Πάλι επί κυβερνήσεως ΕΡΕ (1958-1961) ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (βουλευτής Χανίων, τότε, με το Κόμμα Φιλελευθέρων) ενδιαφέρεται για την προαγωγή, και όχι για τον διορισμό, δύο φυλάκων, στις φυλακές Αγυιάς-Χανίων – εκ των οποίων ο ένας είχε και... γραμματικές γνώσεις. (Προφανώς ο άλλος θα ήταν αγράμματος, αν και ούτε εκείνος θα έχασε...).<<
[δείτε το αυτό, παλιότερο κείμενο που ανέβηκε 2021, με διαχρονική όμως αξία]
https://www.lifo.gr/now/greece/roysfeti-os-ishyri-idiomorfia-tis-ellinikis-koinonikopolitikis-zois

6 κλαρίνα που άφησαν εποχή στην Ελλάδα – ιστορικές ηχογραφήσεις με τους Κώστα Καραγιάννη, Νίκο Καρακώστα, Νικήτα Κωτσόπουλο, Γιάννη Κυριακάτη, Βασίλη Τρομάρα και Κώστα Κοντογιώργο

Με αυτό τον τίτλο, «6 κλαρίνα που άφησαν εποχή στην Ελλάδα...», υπάρχει ένας δίσκος βινυλίου από το 1978, τον οποίο είχε τυπώσει η εταιρεία της Ομόνοιας Venus (επί της Πανεπιστημίου 57, για όσους και όσες θυμούνται). Αυτό τον δίσκο τον έχω δεκαετίες, σίγουρα από το τέλος των 80s, και τον είχα αγοράσει λόγω του ωραίου βουκολικού εξωφύλλου του. Ένα από τα ωραιότερα, οπωσδήποτε, που είχαν σχεδιαστεί τότε.

Εκείνη την εποχή δεν αγόραζα δημοτικούς δίσκους –άλλα ήταν τα πιο προσωπικά ακούσματά μου–, και το λέω τούτο, παρότι δημοτικά άκουγα συχνά από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, φυσικά στα πανηγύρια, και βεβαίως σε εθνικές και θρησκευτικές γιορτές, όπως όλος ο κόσμος. Τα δημοτικά τραγούδια, θέλω να πω, τα έχουμε όλοι «μέσα μας», είτε ακούμε ροκ, τζαζ, ποπ, λαϊκά ή ό,τι άλλο.
Ο δίσκος αυτός δεν έχει μόνον ωραίο εξώφυλλο, αλλά και πολύ ενδιαφέροντα ιστορικά οργανικά κομμάτια – ιστορικές ηχογραφήσεις, εννοώ, από μεγάλους κλαριντζήδες, που είχαν επιλεγεί από δύο σημαντικά ονόματα της εποχής. Τον παραγωγό Διονύση Μηλιόπουλο (γιος του ιστορικού παραγωγού της Columbia Νικάνδρου Μηλιόπουλου) και τον αρχειοφύλακα του δημοτικού Νίκο Μπαζιάνα (1930-2018), μαθητή του Σίμωνος Καρά. Οι Μηλιόπουλος και Μπαζιάνας έχουν επιμεληθεί, προφανώς, και τα κείμενα του οπισθόφυλλου του δίσκου, κι ένα πρώτο, γενικής φύσεως, για την ιστορία του κλαρίνου στην Ελλάδα, το μεταφέρω τώρα εδώ... ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ!
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/6-klarina-poy-afisan-epohi-stin-ellada