Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα noise. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα noise. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 4 Ιουνίου 2026

DEN DER HALE σκληρά και ηλεκτρονικά

Με τέσσερα περίπου 10λεπτα κομμάτια (δύο ανά πλευρά βινυλίου) οι Σουηδοί Den Der Hale επανεμφανίζονται στη δισκογραφία μέσω του τρίτου άλμπουμ τους, που αποκαλείται “Larking About” [Sound Effect Records, 2026]. Το γκρουπ πρέπει να είναι τετραμελές, και όπως διαβάζουμε στο bandcamp του... «το LP αποτελεί μια εξερεύνηση πιο εκλεκτικών ηχοτοπίων από αυτά που παρουσιάσαμε στο παρελθόν, καθώς περάσαμε από αλλαγές στη σύνθεσή μας, αποφεύγοντας τον παραδοσιακό ήχο των ντραμς, των κιθάρων και του μπάσου, και δημιουργώντας αυτά τα κομμάτια μέσω tape loops, resampling και ακουστικών οργάνων».
Σίγουρα, εδώ, ακούμε κάτι ιδιαίτερο από τους
Den Der Hale, καθώς το ηλεκτρονικό μανιπουλάρισμα κυριαρχεί, ενσωματώνοντας στη δομή του οργανικούς ήχους, φωνές ή ό,τι άλλο. Δημιουργείται θέλω να πω ένα ρευστό πλαίσιο, εντός του οποίου καλείται ο ακροατής να πλοηγηθεί – με την προϋπόθεση να δείξει εμπιστοσύνη στο δρομολόγιο των Σουηδών. Ένα δρομολόγιο παράξενο, δύσβατο, βαρύ, αργό, υποβλητικό, σχεδόν αποκαλυπτικό, με πολλά στοιχεία τελετουργίας και εσωτερικής έντασης, το οποίο –δηλώνοντας συμμετοχή– είναι σίγουρο πως θα σε οδηγήσει κάπου. Αν και, όπως λένε σ’ αυτές τις περιπτώσεις, σημασία δεν έχει προορισμός, μα το ίδιο το ταξίδι.
Επαφή: https://www.soundeffect-records.gr/larking-about, https://denderhale.bandcamp.com/album/larking-about

Παρασκευή 29 Μαΐου 2026

PATRICK DOROBISZ, DOPPLeR synth music και noise rock από την Γαλλία

PATRICK DOROBISZ: Narvik [Atypeek Music, 2026]
Ο γάλλος αβάντ συνθέτης Patrick Dorobisz είναι 71 ετών, έχοντας πορεία που ξεκινάει στη δεκαετία του ’70. Αν και δεν ηχογράφησε επίσημα τότε, εντούτοις, το 2022, θα κυκλοφορούσε ένα άλμπουμ με δικές του εγγραφές από το 1973. Σήμερα, χρησιμοποιώντας σύνθια βασικά, ο Dorobisz δημιουργεί έναν παράξενο ηχητικό κόσμο, που φέρνει στη μνήμη μου, τηρουμένων όσων αναλογιών θέλετε, το άλμπουμ «Χρονοναύτης» του Κώστα Γανωσέλλη από το 1983.
Με άλλα λόγια παρατηρείται στο “Narvik” μία ανάμειξη κλασικών και άλλων έντεχνων στοιχείων, περασμένων πάντα μέσα από τα συνθεσάιζερ, που δημιουργεί άλλοτε περισσότερο λυρικές και άλλοτε περισσότερο έντονες καταστάσεις. Τούτο έχει να κάνει και με το θέμα του δίσκου το οποίο αναφέρεται στις μάχες που διεξήχθησαν στη νορβηγική πόλης Νάρβικ, στο διάστημα Απρίλιος-Ιούνιος 1940, όταν οι συμμαχικές δυνάμεις (Νορβηγία, Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Πολωνία) αντιτάχθηκαν στους Ναζί. Στις μάχες είχε πάρει μέρος και ο πατέρας του Dorobisz κι έτσι κάπως το “Narvik” λειτουργεί και σαν φόρος τιμής σε όσους πολέμησαν στον νορβηγικό βορρά, σε μία από τις πρώτες συμμαχικές νίκες του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Το άκουσμα έχει ενδιαφέρον ασυζητητί και προτείνεται σε όλους τους φίλους και τις φίλες της synth music.
Επαφή: www.atypeekmusic.com
DOPPLeR: Pourquoi Ce Disque? [Atypeek Music / Bigoût Records, 2026]
Οι DOPPLeR σχηματίστηκαν το 1998 στην Λυών από τους Xavier-Alexandre Amado μπάσο, φωνή, Yoann Brière κιθάρα, φωνή και Yann Coste ντραμς, φωνή. Το συγκρότημα διαλύθηκε το 2010, αλλά δέκα χρόνια αργότερα θα έπαιρνε ξανά μπροστά, με live και ηχογραφήσεις, επενδύοντας στο ίδιο χαρακτηριστικό noise rock, που έπαιζε και παλαιά και που εξακολουθεί να το ελκύει, ως φαίνεται, και σήμερα.
Το πιο νέο LP/CD των DOPPLeR αποκαλείται “Pourquoi Ce Disque?” και είναι μια αρκετά πειστική απόπειρα των Γάλλων, προκειμένου να ανακαταλάβουν τη θέση που τους ανήκε – κάτι που είναι, σίγουρα, εφικτό μέσω τούτων των οκτώ κομματιών, που έχουν τον τρόπο να συνταράζουν. Αρκεί ν’ ακούσεις tracks σαν τα “Of pieces that break”, “Piano cassé” και “No one available” προκειμένου να αντιληφθείς τη δύναμη με την οποία ροκάρουν οι DOPPLeR, το πάθος και την ένταση μέσω των οποίων οδηγούν τις συνθέσεις τους, μα και το προσεκτικά διαμορφωμένο λυρικό στοιχείο, που είναι κρυμμένο κάτω από τον ορυμαγδό και την παραζάλη.
Επαφή: https://bigoutrecords.bandcamp.com/album/pourquoi-ce-disque

Πέμπτη 23 Ιανουαρίου 2025

REINHOLD FRIEDL – ΚΩΣΤΗΣ ΔΡΥΓΙΑΝΑΚΗΣ τὰ ἀμφότερα ἓν

Ο Reinhold Friedl είναι Γερμανός, γεννημένος το 1964, έχοντας σπουδάσει πιάνο με τους Renate Werner, Alan Marks και Alexander von Schlippenbach και ακόμη μαθηματικά και μουσικολογία στη Στουτγκάρδη και το Βερολίνο. Υπήρξε / είναι μέλος των Piano-Inside-Out και των Zeitkratzer (free-improv ομάδα) μεταξύ άλλων, έχοντας συνεργαστεί με πολλούς μουσικούς και συνθέτες, όπως τους Lee Ranaldo, Phill Niblock, Lou Reed, Merzbow, Radu Malfatti, Mario Bertoncini, Keiji Haino κ.ά., ηχογραφώντας συγχρόνως δεκάδες άλμπουμ (στην προσωπική σελίδα του στο discogs καταγράφονται 35, ενώ 48 καταγράφονται στη σελίδα των Zeitkratzer κ.λπ.). Ο Friedl, που έχει ήδη ένα ελληνικό άλμπουμ στη δισκογραφία του, τo “Music for Piano,... Spring / Flower / Cracker / Stream” [Holotype Editions, 2019], συνεργάζεται τώρα με τον γνωστό μας πειραματιστή Κωστή Δρυγιανάκη (Costis Drygianakis), ηχογραφώντας μαζί ένα CD υπό τον τίτλο «τὰ ἀμφότερα ἓν» (δηλαδή τα δύο σε ένα) [zeitkratzer productions, 2024], φράση δανεισμένη από την Προς Εφεσίους επιστολή του Αποστόλου Παύλου (2.14) («Αὐτὸς γάρ ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν, ὁ ποιήσας τὰ ἀμφότερα ἓν καὶ τὸ μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας, τὴν ἔχθραν, ἐν τῇ σαρκὶ αὐτοῦ»). Το CD αποτελείται από ένα μόνο κομμάτι (το φερώνυμο), που διαρκεί 61:37, και στο οποίον ακούγονται οι Reinhold Friedl πιάνο και Κωστής Δρυγιανάκης επεξεργασία ήχου.
Οι πρωτογενείς εγγραφές συνέβησαν τον Ιούλιο του 2021, στο Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλίας, της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος, στα Μελισσάτικα του Βόλου, με τον Δρυγιανάκη να επεξεργάζεται στην πορεία το υλικό, πριν αυτό παραδοθεί για τη δισκογραφία. Υπάρχει κι ένα 16σέλιδο ένθετο στη συσκευασία, με πολύ ωραίες ασπρόμαυρες φωτογραφίες των μουσικούς στο χώρο, ενώ εξηγούνται και κάποια θέματα (στην αγγλική), σε δύο κείμενα, το ένα εκ των οποίων είναι γραμμένο από τον μητροπολίτη Δημητριάδος και Αλμυρού Ιγνάτιο (ιεράρχης γνωστός πανελληνίως, φρονώ, λόγω και των εμφανίσεών του στα μίντια). Το ότι η Εκκλησία «αγκαλιάζει», για να το πούμε έτσι, μια μουσική πειραματική προσπάθεια, αποτελεί και αυτό ένα δείγμα μιας κάποιας ελευθερίας, σε θέματα πνεύματος και Τέχνης, που διέπει τους εκεί ιερείς, και αυτό οπωσδήποτε δεν γίνεται να μην το σημειώσουμε.
Περαιτέρω, και επί της ουσίας του μουσικού-ηχητικού περιεχομένου δεν έχουμε να πούμε πολλά – τα λέει εξάλλου και ο μητροπολίτης Ιγνάτιος στο ένθετο. Βασικά αυτό που ακούμε στο «τὰ ἀμφότερα ἓν» είναι ένα είδος θορύβου, με τα όρη και τις κοιλάδες του, που ρέει ακαταπαύστως. Η μουσική δεν είναι εντελώς εικονοκλαστική, στη φάση του ισχυρού και δύστροπου noise, διαθέτοντας και μέρη που κινούνται σε κάπως πιο ambient / ηλεκτροστατικές κατευθύνσεις και στα οποία «αγγίζεται» έως και η ησυχία. Σε άλλες φάσεις, πάλι, υπάρχουν προσομοιώσεις ενός ντούο του τύπου πιάνο-κρουστά, αλλού το αποτέλεσμα είναι περισσότερο cosmic κ.λπ. Υπάρχει μια ποικιλία ηχητικών μετατοπίσεων, σε κάθε περίπτωση, που δίνει στο άλμπουμ μιαν αμεσότητα και κυρίως μια φόρμα, ώστε να σε κρατάει μέχρι το τέρμα του. Αυτό είναι και μυστικό αυτών των εγγραφών. Να κατορθώνουν να περάσουν, μέσω του στερεοφωνικού σου, την αίσθηση του live. Αν το κατορθώνουν... σε καθηλώνουν. Και αυτό, εδώ, συμβαίνει.
Επαφή: https://www.facebook.com/costisdrygianakis

Παρασκευή 21 Ιουλίου 2023

δίσκοι της γαλλικής πειραματικής ετικέτας BeCoq

Δεν αναφερόμαστε πρώτη φορά σε κυκλοφορίες της γαλλικής πειραματικής ετικέτας BeCoq, που εισάγεται στην Ελλάδα από την Recordisc. Αν «χτυπήσεις» στο search του blog το “BeCoq” θα βρεις τα σχετικά παλιά reviews, όμως, εδώ, προέχουν τα καινούρια...
JEAN-LUC GUIONNET / LUNAR ERROR: Plafond de Verre [BeCoq, 2020]
Μπορεί το CD “Plafond de Verre” να το υπογράφουν δύο μόλις άτομα, ο συνθέτης Jean-Luc Guionnet και ο πληκτρονίστας Thomas Coquelet (Lunar Error), όμως σ’ αυτό συμμετέχουν πάρα πολλοί μουσικοί, που είναι υπεύθυνοι, άλλος έτσι και άλλος αλλιώς, για το τελικό, και εντελώς αναπάντεχο, αποτέλεσμα.
Πιο αναλυτικά εδώ ακούγονται οι: Gabriel Lemaire βαρύτονο σαξόφωνο, Matthieu Lebrun μπάσο κλαρίνο, Quentin Biardeau τενόρο σαξόφωνο, Quentin Conrate κρουστά, Florian Satche κρουστά, François Ella-Meyé πιάνο, Pierre Denjean ηλεκτρική κιθάρα, Léo Rathier ηλεκτρική κιθάρα, μπάντζο, Paul Ménard ηλεκτρική κιθάρα, Thomas Coquelet (Lunar Error) guide-chant (μικρό αρμόνιο), σύνθια και Lucien Rapilly κομπιούτερ.
Το άκουσμα είναι παράξενο και εν γένει αναπάντεχο, όπως γράψαμε και πιο πάνω. Βασικά εκείνο που κυριαρχεί στο “Plafond de Verre” είναι η πειραματική διάθεση, με τα όργανα να επωμίζονται ποικίλους ρόλους –συχνά υπαινικτικούς και πάντως εκτός ορίων–, προβάλλοντας απροσπέλαστες καταστάσεις.
Στα περισσότερα tracks κυριαρχεί ο θόρυβος σε όλες τις στάθμες (πολύ χαμηλές, χαμηλές, μεσαίες, υψηλές), ενώ δεν λείπουν οι βόμβοι, η επεξεργασία των ήχων-σημάτων, η μινιμαλιστική λογική, το ambient, όπως και η ακραία-εξοντωτική και αυτοσχεδιαστική προσέγγιση, που χτυπάει κόκκινο, δηλαδή το υπερβαίνει, στο 9λεπτο track 7 και στο 8λεπτο track 11, που είναι από τα πιο άγρια, και σίγουρα από τα πιο εντυπωσιακά, του δίσκου.
Παρότι το “Plafond de Verre” δεν έχει κάποια... λογική ροή, με πολλά κομμάτια να ακούγονται «άσχετα», δηλαδή διαφορετικά σε σχέση με τα προηγούμενα και τα επόμενά τους, στην πράξη είναι ένα πολύ ενδιαφέρον πειραματικό άλμπουμ, καθώς διερευνά σε βάθος τελείως διαφορετικές ηχητικές καταστάσεις. Το παιγνίδι με την ένταση εννοούμε, από το σχεδόν τίποτα έως τον ακραίο θόρυβο, είναι φοβερό και πέφτει πάνω σου σαν κεραυνός.
TRRMÀ / CHARLEMAGNE PALESTINE: Sssseegmmeentss Frrooom Baaari [BeCoq, 2019]
Οι Trrmà είναι ένα ιταλικό πειραματικό duo από το Μπάρι, το οποίον αποτελούν οι Giovanni Todisco κρουστά και Giuseppe Candiano συνθεσάιζερ. Αυτό το σχήμα υφίσταται από το 2015 έχοντας ηχογραφήσει έως σήμερα κάμποσες δουλειές, μία εκ των οποίων είναι και η “Sssseegmmeentss Frrooom Baaari”. Το ιδιαίτερο της συγκεκριμένης δουλειάς είναι πως οι Trrmà συνεργάζονται, σ’ αυτήν, με μία μορφή της πειραματικής ηλεκτρονικής και του μινιμαλιστικού ήχου, τον αμερικανό πρωτοπόρο Charlemagne Palestine (γενν. 1947), που χειρίζεται πιάνο και ηλεκτρονικά, συνθέτοντας από κοινού (Trrmà και Palestine) τα δύο κομμάτια του δίσκου – δηλαδή το “Ssssssssseegggggggmmmmmeent 1” (21:25) και το “Ssssssssseegggggggmmmmmeent 2” (20:51).
Και τα δύο tracks, τώρα, κινούνται σε χαμηλό και πολύ χαμηλό δυναμικό (ηχογραφείται ακόμη και σιωπή), δίχως τούτο να σημαίνει πως στην εγγραφή δεν υπάρχει πληθώρα ηχητικών γεγονότων (βόμβοι, φωνές, βιομηχανικοί ήχοι, θόρυβοι, τυπικό piano playing κ.λπ.) μαζί με τις επεξεργασίες τους βεβαίως, με ολάκερο το «πακέτο» να υπόκειται σε μία μινιμαλιστική λογική.  
Επί της ουσίας θα πρέπει να τεντώσεις τα αυτιά σου για ν’ ακούσεις ό,τι δημιουργείται στο “Sssseegmmeentss Frrooom Baaari”, με τα ντραμς και τα κρουστά του Todisco να σε βγάζουν ανά διαστήματα από αυτή την ιδιότυπη ακουστική νιρβάνα, που έχει τον τρόπο να επιβάλλεται και να «καταπίνει» τον ακροατή, μέσω της αφηρημένης μακρηγορίας της.
TOYS 'R' NOISE: Manivole [La République Des Granges / Tandori Records / BeCoq / Et Mon Cul C'est Du Tofu?, 2019]
Για τους Toys 'R' Noise δεν είναι πολλά πράγματα γνωστά. Από μια φωτογραφία τους, που υπάρχει στο discogs, βλέπουμε πως αποτελούνται από έξι άτομα, τα οποία χειρίζονται βασικά σύνθια και ηλεκτρονικά. Πληροφορούμαστε, επίσης, πως ηχογραφούν τουλάχιστον από το 2010 και πως έχουν τυπώσει έως ώρας δύο LP – το δεύτερο είναι το παρόν “Manivole” από το 2019. Βεβαίως είναι Γάλλοι οι Toys 'R' Noise, κάτι που φαίνεται, χονδρικώς, και στη μουσική τους.
Το “Manivole”, τώρα, αποτελείται από δύο μεγάλα κομμάτια, που έχουν τίτλους “Region A” και “Region B” και τα οποία διαρκούν 17:19 και 16:43 αντιστοίχως.
Το πρώτο track ξεκινάει περισσότερο πειραματικά, με τα ντραμς να οριοθετούν ένα πρώτο πλαίσιο, εντός του οποίου τοποθετούνται φωνές, ηλεκτρονικά, ηλεκτρακουστικές παρεμβολές, noises κτλ., πριν η σύνθεση αποκτήσει πιο τυπικά χαρακτηριστικά κινούμενη σε electro-rock διαδρομές.  
Τα ίδια χοντρικώς ισχύουν και για το δεύτερο κομμάτι, που επίσης ξεκινάει πειραματικά για να αποκτήσει μετά το ένατο λεπτό μία περισσότερο progressive / electronic-avant-rock εξέλιξη (και με γαλλικά χαρακτηριστικά – Heldon π.χ.).
Και στα δύο κομμάτια αυτή ακριβώς η αλλαγή πορείας είναι που τα κάνει αληθινά ενδιαφέροντα – κάτι που αφορά και σε ολόκληρο το “Manivole” τελικώς.
YES DEER: Gloss [BeCoq / Insula / Abstract Tits, 2018]
Για τους Yes Deer έχουμε ξαναγράψει πίσω στο 2017, με αφορμή το άλμπουμ τους “Get your Glitter”, προσδιορίζοντάς τους ως ένα σκληροπυρηνικό σχήμα του λεγόμενου «δημιουργικού αυτοσχεδιασμού».
Σκανδιναυοί είναι οι Yes Deer αποτελούμενοι εκ των Signe Dahlgreen τενόρο σαξόφωνο, Karl Bjorå κιθάρες και Anders Vestergaard ντραμς. Τρεις μουσικοί, δηλαδή τρία όργανα, που συχνά παίζουν στην τσίτα – με άλλα κομμάτια να κινούνται πιο κοντά σε μιαν «ελεύθερη» τζαζ φόρμα, και με άλλα πλησίον του ανάλογου rock (αν και βασικά εκείνο που επικρατεί, εδώ, είναι ο συνδυασμός τους). Τυπικό παράδειγμα το “Marry or hang”, που διαρκεί 8:30 και που συντίθεται πάνω σε μία πολύ σκληρή ροκ βάση, με το τενόρο ν’ ακούγεται σ’ ένα σκληροπυρηνικό διμερές σόλο.
Σε άλλα κομμάτια εν τω μεταξύ κυριαρχεί το πιο καταιγιστικό drumming, μ’ ένα ανάλογο κιθαριστικό παιγνίδι (“Dry specimens pinning”), σχηματίζοντας ένα πλαίσιο εντός του οποίου «τοποθετούνται» τα σκληρά παιξίματα από το τενόρο (με σύντομες παύσεις όμως).
Σε γενικές γραμμές θα υποστηρίζαμε πως το “Gloss” είναι ένα LP βαρύ, σκληροτράχηλο και απαιτητικό, που, οπωσδήποτε, θα ενθουσιάσει όσους αρέσκονται σ’ αυτή την… έξω φρενών επικοινωνία της jazz με το rock.

Επαφή: Music Corner, Πανεπιστημίου 56, Αθήνα, τηλ. 210-3304000, www.musiccornerstore.gr

Δευτέρα 14 Νοεμβρίου 2022

ΗΛΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ, KOJI ASANO οι δύο νέες κασετο-κυκλοφορίες της A Man Out of a Man

Το label κασετών του Στυλιανού Τζιρίτα A Man out of a Man χτυπάει και πάλι με δύο άλμπουμ. Το ένα προέρχεται από έλληνα καλλιτέχνη, με ιστορία στο χώρο και το άλλο από Ιάπωνα. Ακούμε...
ΗΛΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ: No Smoke, No Fire [A Man Out of a Man, 2022]
Ο Ηλίας Αναστασόπουλος έχει γράψει ιστορία με τους Clown, ένα από τα σημαντικότερα ελληνικά συγκροτήματα του new wave, από τις αρχές των 80s. Ο Η. Αναστασόπουλος δεν έγραφε μόνο το υλικό των Clown (μουσική και λόγια – τα τελευταία με την συμμετοχή και του Γιάννη Αναστασόπουλου), αλλά έπαιζε επιπλέον κιθάρες, σύνθια και ντραμς (beats), τραγουδώντας κιόλας.
Κατά καιρούς κάνει εμφανή την παρουσία του ο Η. Αναστασόπουλος, αλλά τώρα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε μια νέα ολοκληρωμένη δουλειά του, ένα πλήρες, σχεδόν 40λεπτο, άλμπουμ, που αποκαλείται “No Smoke, No Fire”.
Φυσικά, οι μέρες των Clown έχουν παρέλθει προ πολλού –λογικότατο– κι εδώ έχουμε, πια, ένα τελείως διαφορετικό «πρόσωπο» του Η. Αναστασόπουλου, περισσότερο ηλεκτρονικό και ambient, που συνάδει με τις πάντα σε εξερεύνηση «περιβαλλοντικές» περιοχές (αστικές ή μη), μέσα από τις οποίες (περιοχές) αναδεικνύονται νέα ζητήματα και πέραν του ήχου ή με την βοήθεια αυτού.
Ναι μεν ο ήχος, ως αποκλειστικότητα, θα είναι πάντα ένα ζήτημα κι ένα ζητούμενο, αλλά εξ ίσου ενδιαφέροντα είναι και όλα εκείνα που εκπορεύονται δια του ήχου και που σχετίζονται με τις νέες περιβαλλοντικές ευαισθησίες, την διαλεκτική επικοινωνία φυσικών και τεχνητών στοιχείων, την λειτουργία της πόλης ως φυσικός χώρος, την χρήση της τεχνολογίας, την αποτύπωση τέλος πάντων όλων αυτών μέσω ενός συγκεκριμένου κλίματος, που οδηγεί σε ανάλογη ψυχολογία κ.λπ.
Οι μουσικές του Ηλία Αναστασόπουλου (τρεις συνθέσεις ανά πλευρά κασέτας) διαθέτουν αυτή την ικανότητα. Όχι μόνον να σε «ταξιδεύουν», ως μιαν ολοκληρωμένη ηχητική πρόταση, αλλά και να σε ευαισθητοποιούν σε σχέση με όλα τα προαναφερόμενα.
KOJI ASANO: Spirit of the Wardrobe [A Man Out of a Man, 2022]
Ο Koji Asano είναι ένας ιάπωνας πειραματιστής, ο οποίος έχει κυκλοφορήσει δεκάδες δουλειές από το 1995 και μετά (στο discogs καταγράφονται 70 τίτλοι). Ένα απ’ αυτά τα άλμπουμ του είναι και το “Spirit of the Wardrobe”, που προέρχεται από το 2001 και που είχε κυκλοφορήσει τότε σε CD, από την δική του εταιρεία Solstice. Τώρα, το άλμπουμ αυτό κυκλοφορεί και πάλι, αλλά σε κασέτα, από την A Man Out of a Man, η οποία εγκαινιάζει, έτσι, την συνεργασία της με και μη-Έλληνες καλλιτέχνες.
Το “Spirit of the Wardrobe” είναι ένα τελείως abstract, εικονοκλαστικό-πειραματικό άλμπουμ, απ’ αυτά που ενδεχομένως ξεχωρίζουν και μέσα στο experimental κύκλωμα.
Εντάξει, έχουμε ακούσει «τα πάντα», κάποιοι σίγουρα έχουν ακούσει και περισσότερα από «τα πάντα», ακόμη και αυτά που... δεν ακούγονται, και εδώ, σε κάθε περίπτωση, έχουμε μία τέτοια καταγραφή, που... δεν ακούγεται. Προσέξτε, όμως! Όχι πως δεν ακούγεται επειδή πρόκειται για κάτι «δύσκολο», «αυτοαναφορικό» και τα συναφή (είναι και τέτοιο το “Spirit of the Wardrobe”), αλλά γιατί στο μεγαλύτερο μέρος του, το έργο αυτό, που βασικά αποτελείται από ένα κομμάτι, περίπου 58 λεπτών (για τις ανάγκες της κασέτας, κόβεται, για να γεμίσει τις δύο πλευρές), είναι... κενό. Δεν ακούς απολύτως τίποτα. Βεβαίως, στην κασέτα, ακούς τον ήχο της ταινίας, το φύσημα, αλλά στην digital αποτύπωσή του ακούς... το τίποτα, το κενό.
Είναι «κενή» η κασέτα; Είναι «κενό» το “Spirit of the Wardrobe”; Όχι. Ανά διαστήματα, κάθε ένα-δυο λεπτά ας πούμε, το «κενό», γεμίζει από ξαφνικούς και έντονους θορύβους, rapid-μηδαμινής διάρκειας. Σαν κάτι να εξελίσσεται, συνεχώς και θορυβωδώς σε μιαν άλλη διάσταση, και ξαφνικά, όλο αυτό να περνάει, στις δικές μας διαστάσεις (τις αντιληπτές εννοούμε, από τις δικές μας αισθήσεις).  
Εντάξει, είναι δοκιμασία το ν’ ακούσεις το “Spirit of the Wardrobe” σε όλη την διάρκειά του –εγώ, πάντως, το έπραξα–, κυρίως γιατί αφαιρείσαι, νομίζοντας πως το track (που έχει τον ίδιο τίτλο με το άλμπουμ, “Spirit of the Wardrobe” δηλαδή) κάπου έχει τελειώσει, με αποτέλεσμα να το... ξεχνάς, παρότι το ίδιο φροντίζει να σου υπενθυμίζει την παρουσία του μέχρι το τέλος.
Τα τελευταία εγκάρσια «σχισίματα» καταγράφονται στα 37:30, 39:30, 40:51, 41:40, 42:57, 44:00, 44:40, 45:54, 48:00, 50:06, 52:17, 54:37, 55:46, 56:33, 57:33 και 57:41 (ακριβώς στο τέλος). Με bold έχω σημειώσει κάποιες «παρεμβολές», που διαρκούν λίγο περισσότερο (αντί για ένα δευτερόλεπτο ή για δέκατα του δευτερολέπτου – μπορεί να είναι δύο, τρία ή τέσσερα δευτερόλεπτα).
Εμπειρία.
Επαφή: https://manofman.bandcamp.com/

Σάββατο 20 Μαρτίου 2021

KAVRILA, HINT, VALSE NOOT, MOAAN EXIS, ECHOPLAIN νέοι δίσκοι συγκροτημάτων από την Γαλλία και την Γερμανία, που κινούνται σε όλους τους δρόμους (rock, punk, «μεταλλικούς», electro κ.λπ.)

KAVRILA: Rituals III [Narshardaa Records, 2021]
Οι Kavrila είναι Γερμανοί (από το Αμβούργο) τετραμελείς, υπάρχουν από το 2016 και κινούνται στο χώρο του «μετάλλου», του doomy «μετάλλου». Το “Rituals III” είναι το πιο πρόσφατο 4-tracks EP τους και κυκλοφορεί τώρα τόσο σε CD, όσο και σε 12ιντσο βινύλιο. Έρχεται δε ως συνέχεια των “Rituals I” (2016) και “Rituals II” (2018) – ενώ, ας το πούμε κι αυτό, και τα τρία EP θα κυκλοφορήσουν οσονούπω και σε ξεχωριστή CD-issue.
Τα τέσσερα tracks του “Rituals III” έχουν τίτλους “Sunday”, “Equality”, “Longing” και “Elysium”, διαθέτοντας όλα τα χαρακτηριστικά του στυλ – είναι πειστικά δηλαδή.
Και συνθετικά στέκουν καλά, και οι ερμηνείες είναι αρκούντως κολασμένες και τα κιθαριστικά μέρη είναι βαριά και καταχθόνια, ενώ η γενικότερη «νταρκίλα» δεν αφορά μόνο στα λόγια, αλλά διασκορπίζεται προς πάσα κατεύθυνση, χαρακτηρίζοντας κάθε μικρό ή μεγάλο βήμα τούτου του ταγμένου γκρουπ.
Μάλιστα, στο team βλέπω και κάποιον Έλληνα, σε παραγωγή, ηχογράφηση και μίξη, ονόματι M. Karanastassis, ο οποίος, ως αποδεικνύεται εκ του αποτελέσματος, έχει κάνει πολύ καλή δουλειά. Δυστυχώς δεν εντόπισα στο διαδίκτυο άλλες πληροφορίες για την περίπτωσή του.
Επαφή: www.narshardaa.com
HINT: Rarities of Two Centuries Vol.2 [Atypeek Music / Bruillance Records, 2021]
Όπως έχουμε ξαναγράψει... «Οι Hint είναι Γάλλοι και βρίσκονται στη σκηνή πολλά χρόνια (από τα μέσα της δεκαετίας του ’90). Αποτελούμενοι από δύο άτομα, τον Arnaud Fournier σε κιθάρες, σαξόφωνα, τρομπέτα, φλάουτο και τον Hervé Thomas σε μπάσο, σαμπλ, φωνή, οι Hint είναι ένα σχήμα που κινείται με ενάργεια σε πολύ ψαγμένους ηλεκτρικούς, πειραματικούς δρόμους, που γειτνιάζουν, συχνά, με το hard core, και που μπορείς να διακρίνεις σ’ αυτούς (τους δρόμους) ίχνη, αναφορές, μάλλον απίθανες για το είδος (throat singing, για παράδειγμα)». 
Πέρυσι (2020) είχε κυκλοφορήσει το άλμπουμ των Hint “Rarities of Two Centuries”, ενώ τώρα (2021) είναι έτοιμο και το “Rarities of Two Centuries Vol.2”, στο οποίον περιλαμβάνεται πολύ ενδιαφέρον ανέκδοτο και σπάνιο υλικό από... δύο αιώνες, καθώς το σχήμα υφίσταται από το 1993.
Ας υπενθυμίσουμε επίσης πως ο Arnaud Fournier βρίσκεται πίσω από τα σχήματα Dead Hippies και La Phaze (επίσης εξαιρετικά), για τα οποία υπάρχουν αναφορές στο blog και πως σ’ αυτό το “Rarities of Two Centuries Vol.2” μπορεί κανείς να απολαύσει, γιατί περί αυτού πρόκειται, τελείως αλλόκοτα θέματα, που καταφέρνουν να συνδυάσουν σκληρό rock, στα όρια του hard core, μαζί με ηλεκτρονικά, «θορύβους» και free jazz. Και όλα αυτά, χωρίς ποτέ να χάνεται η επαφή με την αληθινή δημιουργία.
Πολύ καλό (το άλμπουμ), και πολύ καλοί (οι Hint)!
Επαφή: www.atypeekmusic.com
VALSE NOOT: Utter Contempt [Atypeek Music / Ideal Crash / Vollmer Industries / Super Apes / French Wine Records / Offoron Records, 2021]
Γάλλοι, από την Βρέστη, είναι και οι Valse Noot, ένα δυναμικό κουαρτέτο το οποίον αποτελούν οι David Bougaran φωνή, πλήκτρα, David Vrignaud κιθάρες, Florian Prigent μπάσο και Vincent Leroy ντραμς, και το οποίον ασκείται... ροκοοιδώς, σε υψηλές ταχύτητες. Υπάρχει, δηλαδή, πάθος, αγωνία, ένταση και βεβαίως διάθεση να εκφραστούν και στιχουργικώς σύγχρονες σκοτεινές καταστάσεις, μέσα από φαινομενικώς αποδιαρθρωμένες φόρμες, που να συνδυάζουν punk, hard core, noises και πειραματικά στοιχεία.
Το αποτέλεσμα λειτουργεί, γιατί τα κομμάτια των Valse Noot, διαθέτουν όλα εκείνα τα στοιχεία, τα ιλιγγιώδη tempi, τα σύντομα, παροξυσμικά soli, τις στοιχειώδεις μελωδικές απολήξεις, το βαρύγδουπο ρυθμικό τμήμα και βεβαίως τα οργίλα φωνητικά, όλα ικανά να σε παρασύρουν στο δικό τους εφιαλτικό, έτσι κι αλλιώς, ταξίδι.
Επαφή: www.atypeekmusic.com
MOAAN EXIS: Necessary Violences [Atypeek Music, 2021]
Από την Τουλούζ είναι οι Moaan Exis, ένα ντούο βασικά, το οποίον αποτελούν οι Mathieu φωνή, σύνθια, προγραμματισμός, κρουστά και Xavier live drum. Στο bandcamp ακούς δουλειές τους από το 2016, πράγμα που σημαίνει πως μέσα σ’ αυτά τα πέντε χρόνια έχουν επεξεργαστεί τις επιρροές τους ένα κάπως παράξενο άλμπουμ – εκεί όπου τα ηλεκτρονικά υπάρχουν φυσικά, αλλά με μιαν αίσθηση industrial, μαζί με electro-punk στοιχεία, έως και hard core, μα και με κάποια μυστήρια tribal, που σχετίζονται τόσο με τις ρυθμολογίες, όσο και με τα κρουστά (του Xavier).
Το αποτέλεσμα είναι οπωσδήποτε συμπαγές, δουλεμένο, με πολύ δυναμικά beats, που σημαίνει πως θα μπορούσε να παίξει και ως dance music στα σημερινά clubs – παρότι δεν είναι πολύ σαφής ο στόχος των Γάλλων. Το λέμε γιατί δεν έχουν όλα τα κομμάτια το beat τού “Alone together”, καθώς οι Moaan Exis κινούνται συχνά σε πιο ελεύθερα έως και πειραματικά περιβάλλοντα.
Ενδιαφέροντες, οπωσδήποτε.
Επαφή: www.atypeekmusic.com
ECHOPLAIN: Polaroid Malibu [Atypeek Music / Araki / Pied de biche / Zéro égal petit intérieur, 2021]
Οι Παριζιάνοι Echoplain, δηλαδή οι Emmanuel Boeuf κιθάρες, φωνή, Clement Matheron εξάχορδο μπάσο και Stephane Vion ντραμς, μπορεί να βρίσκονται λίγα χρόνια εν ζωή, καθώς δισκογραφούν από το 2019, όμως έχουν προϊστορία, καθώς, και όπως διαβάζουμε στο discogs, ο Boeuf υπήρξε μέλος των Sons of Frida, Emboe, A Shape και Dernière Transmission, ο Matheron των Sons of Frida και ο Vion των La Diagonale du Fou και των Velocross (όλα τα γκρουπ με δισκογραφία). Μάλιστα για άλμπουμ των A Shape έχουμε γράψει δύο φορές στο blog, αν και εξ όσων διαπιστώσαμε ο Boeuf δεν συμμετέχει σε αυτά.
Εν πάση περιπτώσει, εκείνο που έχει σημασία εδώ είναι το υλικό των Echoplain, που εκτείνεται σε διαφορετικές διαστάσεις. Μπορεί τα φωνητικά ορισμένες φορές να ακούγονται έως και pop, αλλά ο ήχος του γκρουπ είναι σφοδρός κιθαριστικός, με punky ξεσπάσματα, ενίοτε στα όρια του θορύβου. Το μπάσο-ντραμς κάνει πολύ καλή και στιβαρή δουλειά, με όλα τα κομμάτια να κερδίζουν εξαιτίας του, με τις κιθάρες να θερίζουν και με την φωνή να καλύπτει, όπως προείπαμε, ποικίλες απαιτήσεις. 
Τα περισσότερα κομμάτια είναι γρήγορα, φέρνοντας στη μνήμη συγκροτήματα του αμερικανικού punk από τα late seventies και τα early eighties, με το σετ να είναι πολύ πυκνό, δίχως να αφήνει ούτε χαραμάδα... πλαδαρότητας. Μάλιστα, θα μπορούσα να πω πως η ένταση, που είναι υψηλή από το πρώτο track, από το πρώτο δευτερόλεπτο, καθώς κυλάει το άλμπουμ αποκαθιστά μια ειδικότερη σχέση με αυτό καθ’ αυτό το συνθετικό υλικό, φθάνοντας σ’ ένα καλλιτεχνικό κορύφωμα με το τελευταίο τραγούδι του LP, το “Yead sneaky.
Γενικώς, θα γράφαμε για ένα πολύ καλό άλμπουμ, που θα μπορούσε να «βγάλει μάτια» στην σύγχρονη post-punk δισκογραφία.
Επαφή: www.atypeekmusic.com

Σάββατο 13 Μαρτίου 2021

VOLVOPENTA γερμανική μπάντα σε post-rock και κάπως πειραματικούς δρόμους

Από την πόλη Mülheim της δυτικο-κεντρικής Γερμανίας (Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, περιοχή Ρουρ) μάς έρχονται οι Volvopenta, μία τετραμελής μπάντα αποτελούμενη εκ των Marcus Kreyhan κιθάρες, φωνή, Stefan Claudius κιθάρες, André David μπάσο και Kai Spriestersbach ντραμς – μια μπάντα, η οποία κινείται σε post-rock δρόμους, εμφανίζοντας στα τραγούδια και τα ορχηστρικά της κι ένα κάπως πιο «ψαγμένο», πειραματικό ας το πούμε προφίλ.
Για όλα αυτά τα σύγχρονα post-rock γκρoυπ οι Mogwai θα μπορούσε να ήταν, πάντα, μια καλή επιρροή, ασχέτως αν σε κάποιες περιπτώσεις, πολλές ή λίγες δεν έχει σημασία, τα «παράγωγα» συγκροτήματα, είναι πιο ενδιαφέροντα από τα «πρωτότυπα». Συγκεκριμένοι δίσκοι τους, κατά βάση. Και οι Volvopenta έχουν αποδείξει ήδη από το πρώτο LP τους, το “Yoshiwara” του 2017 (το γκρουπ υφίσταται παραπάνω από μια δεκαετία τώρα) πως είναι ένα σχήμα με συγκεκριμένες υψηλές, δυνατότητες, τις οποίες δεν παραλείπει να καταγράψει και στο πιο νέο άλμπουμ του, το “Simulacrum” [Tonzonen Records, 2021].
Τα κομμάτια των Volvopenta ισορροπούν ανάμεσα στα οργανικά passages και τα τραγούδια, χωρίς να υποτιμάται ούτε το ένα ούτε το άλλο, καθώς εκείνο που επικρατεί, εδώ, είναι μία μόνιμη και διαρκής ισορροπία. Και αυτή η λέξη, η «ισορροπία», αφορά σε κάθε διάσταση τού “Simulacrum”, ενός άλμπουμ που κυλάει με άνεση, παρά την ελαφρώς τσιμπημένη διάρκειά του, που αγγίζει τα 50 λεπτά στην CD-έκδοση (με τα τέσσερα παραπάνω tracks, από την βινυλιακή issue).
Υπάρχει λοιπόν μια έφεση από το γερμανικό γκρουπ στην μακρόσυρτη μελωδία, που εξελίσσεται αργά, και όχι κατ’ ανάγκην επαναληπτικά, όπως υπάρχει και αυτό το λεγόμενο «περιβαλλοντικό» κλίμα, και το ελαφρώς σινεματίκ, που δίνει στα tracks των Volvopenta, σε συνδυασμό με κάποια ελαφρά noise και πειραματικά χαρακτηριστικά, μια ειδική ταυτότητα.
Και κάπως έτσι κομμάτια σαν τα “Central human agency” και “Ghost” έχουν τον τρόπο όχι απλώς να κρατούν το ενδιαφέρον σου, μα και να το εξακοντίζουν σε υψηλότερα επίπεδα.
Επαφή: www.tonzonen.de

Δευτέρα 3 Αυγούστου 2020

BLACK SATURN & GROSSO GADGETTO experimental, drone, industrial και noise rap

Εδώ, στο “Earth Project” [Atypeek Music, 2020], έχουμε τη συνεργασία δύο. Του γαλλικού ηλεκτρονικού και κατά τόπους noise συγκροτήματος Grosso Gadgetto και του αμερικανού street poet και hiphop artist Black Saturn (κανονικό όνομα Ned Jackson).
Έτσι, από την μια μεριά έχουμε απαγγελίες και από την άλλη ένα οργανικό background, που ανταποκρίνεται εντελώς στα tags του bandcamp, ήτοι: experimental, drone, industrial και noise rap.
Όπως ακούς λοιπόν το “Earth Project”, κι έτσι όπως ηχητικώς εξελίσσεται, συντονίζεται τέλεια μ’ ένα μετα-αποκαλυπτικό τοπίο, με ολοφάνερες σινεφιλικές αναφορές (το να γράψουμε για Blade Runner είναι, μάλλον, κάτι προφανές), δημιουργώντας μία κάπως βαρύθυμη ατμόσφαιρα, μέσα στην οποίαν ο λόγος έχει το δικό του μερίδιο στην ανάδειξη αυτής της... κλειστοφοβικής υποβολής.
Εύκολο και απλό, παρά ταύτα, σαν άκουσμα, το “Earth Project” μπορεί εύκολα να σε «καταπιεί» σαν ακροατή, να σε παγιδεύσει στην πορεία και την εξέλιξή του, δημιουργώντας σου όλα εκείνα τα κλασικά... οντολογικά ερωτήματα σε σχέση με του «ποιοι είμαστε» και με το «πού πάμε».
Επαφή: www.atypeekmusic.com