τραγουδώντας την καινούργια Αθήνα: η μουσική στο (πρώην) Athens Hilton στη δεκαετία του ’60 – από ρεμπέτικα, λαϊκά και τζαζ, μέχρι ποπ και αβάν-γκαρντ

Πριν ανοίξει το ξενοδοχείο Hilton (εγκαίνια στις 21 Απριλίου 1963) οι αίθουσες, που θα μπορούσε να φιλοξενήσουν μουσικά γεγονότα, στην Αθήνα, ήταν οπωσδήποτε περιορισμένες. Το Hilton, θέλω να πω, προσθέτει νέους χώρους, οι οποίοι εκτός των λοιπών ακουστικών προδιαγραφών «ντύνονται» και από μία αίγλη. Το ξενοδοχείο πρωταγωνιστεί στην κοσμοπολίτικη νυχτερινή ζωή της πόλης, και στέκια όπως το μπαρ ή και κλαμπ Galaxy, στον τελευταίο και 13ο όροφο, είναι συνδεμένα με την «καλή μουσική», όσο λίγα άλλα στέκια της εποχής.
Φυσικά το Galaxy δεν ήταν ο μοναδικός χώρος του Hilton στον οποίο συνέρρεαν τουρίστες και μουσικόφιλοι, καθώς υπήρχαν ακόμη η Αίθουσα Τέχνης (Γκαλερί), η ταβέρνα Τα Νησιά και βεβαίως οι αίθουσες Τερψιχόρη και Εσπερίδες, που φιλοξενούσαν μουσικά γεγονότα.
Στο Galaxy βασικός μαέστρος, επί χρόνια, ήταν ο πιανίστας της τζαζ Μανώλης Μικέλης (1924-1990), τον οποίο συνόδευε όχι μόνο το ανάλογο (τζαζ) σχήμα, μα συχνά και έγχορδα (The Galaxy Violins) και βεβαίως φωνές (Ricardo Credi, Τάσος Παπασταμάτης, Δάκης, Αλέκα Κανελλίδου, Trio Greco, Αλέκος Αναστασιάδης και διάφοροι άλλοι). Μάλιστα η διετία 1965-66 υπήρξε σταθμός, ας το πω έτσι, για το Galaxy και το Hilton, επειδή συμβαίνουν γεγονότα, που θα είχαν και δισκογραφική αποτύπωση. Και είναι προφανές πως όταν κάτι αποτυπώνεται στο βινύλιο η σημασία, εκείνου που συμβαίνει, μεγεθύνεται.
Ένας από τους πρώτους ξένους μουσικούς, που πάτησαν πόδι στην Ελλάδα των σίξτις, μένοντας στην Αθήνα για αρκετά χρόνια, ήταν ο Αιγύπτιος(;) συνθέτης, πιανίστας και τραγουδιστής Ricardo Credi. Βάζω ερωτηματικό στο «Αιγύπτιος», διότι άλλοι τον έχουν για Λιβανέζο (πάντως, έβγαιναν δίσκοι του στο Λίβανο, στην εταιρία SLD), άλλοι για Μαροκινό (πηγαινοερχόταν στην πρωτεύουσα Ραμπάτ) κ.ο.κ.
Στο τεύχος #56 των «Μοντέρνων Ρυθμών» (1 Ιουνίου 1966), όπου αναφέρεται ως Αιγύπτιος, μαθαίνουμε πως είχε συμβόλαιο με την αλυσίδα των ξενοδοχείων Hilton, πως βρισκόταν στην Ελλάδα από το ’64 με τη γυναίκα και τα τρία παιδιά του, και πως είχε ηχογραφήσει μέχρι τότε οκτώ τραγούδια, μοιρασμένα σε τρία 7ιντσα.
Αν το πρώτο ήταν το «Une larme / Petrouchka» [Philips, 1965] σε συνεργασία με τον Νάκη Πετρίδη και το δεύτερο το «T’en ai assez / Fichez-moi-la paix» [Philips, 1966] σε συνεργασία με τον Μανώλη Μικέλη, τότε το τρίτο ήταν το EP «At the Athens Hilton», με τα τραγούδια «Galaxy cha-cha-cha, Paradis d’ amour / Pardonne-moi, Quand reviendra l’ automne» [Philips, 1966], που είχε γραφτεί και αυτό με τη συμβολή της ορχήστρας του Μικέλη.

Το «Galaxy cha-cha-cha» είναι ό,τι μαρτυρά ο τίτλος του (προφανώς θα το έπαιζε ο Credi στο Galaxy), ένα κλασικό cha-cha-cha εννοώ, με τις τιμπάλες πίσω από την ακμαία και «βαθειά» φωνή του τραγουδιστή να δίνουν το χρώμα, το «Paradis d’ amour» είναι ένα jazzy σέικ, με σύντομο σόλο στην ηλεκτρική κιθάρα και με τη φωνή, στιβαρή και ορμητική, να το καθορίζει, το «Pardonne-moi», που ξεκινά τη δεύτερη πλευρά, παίζει το ρόλο ενός μπλουζ (όπως έλεγαν, τότε, τα μοντέρνα αργά κομμάτια), με τον Credi, σε στυλ crooner, να ίπταται πάνω από ελαφρά τζαζ ηχοχρώματα, ενώ στο τέλος έχουμε το «Quand reviendra l’ automne», που είναι ένα mid-tempo χορευτικό τραγούδι. Στο πίσω μέρος τού εξωφύλλου τού EP υπήρχε ένα κείμενο, στα αγγλικά, το οποίο μεταφέρω, επειδή δείχνει και μιαν άλλη χρήση των δίσκων –εκείνη των τουριστικών σουβενίρ–, που θα εξαπλωνόταν την επόμενη δεκαετία:
«Η μουσική και οι στίχοι αυτού του νέου, εξαιρετικού δίσκου 45 στροφών συνετέθησαν από τον Ricardo Credi στην όμορφη ταράτσα του ξενοδοχείου Athens Hilton, στο Galaxy, που έχει θέα στην Ακρόπολη. Το μοναδικό στυλ του Ricardo τον έχει καταστήσει ως έναν από τους πιο δημοφιλείς τραγουδιστές της πρωτεύουσας. Όσοι από εσάς αφήσετε την όμορφη χώρα μας, ελπίζουμε ότι αυτός ο δίσκος θα σας φέρει στη σκέψη όμορφες αναμνήσεις από τη διαμονή σας στο υπέροχο Athens Hilton. Και ελπίζουμε, επίσης, ότι αυτές οι αναμνήσεις θα σας παροτρύνουν να επιστρέψετε, κάποια στιγμή, ξανά στην Ελλάδα».
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/tragoydontas-tin-kainoyrgia-athina-i-moysiki-sto-proin-athens-hilton-sti-dekaetia-toy

BILIANA VOUTCHKOVA / GIORGOS VAROUTAS ένα πειραματικό άλμπουμ με νόημα

Ο Γιώργος Βαρουτάς (Giorgos Varoutas) είναι ένας καλός, γνωστός μουσικός (κιθαρίστας) και ακόμη improviser κ.λπ., που τον έχουμε συνδέσει με παραγωγές της Underflow βασικά – αν κι έχει γράψει και γι’ άλλα labels, όπως την περιώνυμη Recommended Records. Μέλος των Skraut, των Vault of Blossom Ropes κ.λπ. ο Βαρουτάς δεν σταματά να μας εκπλήσσει με τους δίσκους στους οποίους συμμετέχει και ενίοτε υπογράφει, ως βασικό όνομα. Να, όπως συμβαίνει με το παρόν “Little Sae”, ένα άλμπουμ συνεργασίας του με την βουλγάρα βιολίστρια-βοκαλίστρια Biliana Voutchkova (που ξεκίνησε από την κλασική μουσική, για να επεκταθεί, με τα χρόνια, σε πιο contemporary και πειραματικά πεδία). Πειραματικό είναι και το “Little Sae”, η συνεργασία, δηλαδή, της Voutchkova με τον Βαρουτά, που ηχογραφήθηκε στο Underflow, τον Δεκέμβριο του ’24 και που μετατρέπεται τώρα (2025) σε CD.

Το άλμπουμ περιλαμβάνει επτά κομμάτια, τα οποία, όμως, ακούγονται «σαν ένα». Εννοώ πως υπάρχει μία ροή στο ακρόαμα, που δεν επιδέχεται λογικές track list, καθώς το ύφος δεν αλλάζει από κομμάτι σε κομμάτι, ούτε διαφοροποιούνται τα tracks σε σχέση με τα λόγια τους (βασικά αυτό που υπάρχει εδώ είναι ο άναρθρος λόγος και όχι το τραγούδι με τη γνωστή και δημοφιλή έννοια), ούτε σε σχέση με το setting ή ό,τι άλλο. Αυτά που ακούς, καθ’ όλη την εξέλιξη του “Little Sae”, είναι το βιολί, την αλλόκοτη φωνή και τους βοκαλισμούς της Voutchkova από τη μια μεριά, και το live sound processing του Βαρουτά (διάβαζε: electronics, noises, effects κ.λπ.) από την άλλη. Ο κανόνας είναι αυτός, γιατί η εξαίρεση υπάρχει προς το τέλος του ακροάματος, όταν το “Arcadia nova” αποκτά χαρακτηριστικά μινιμαλιστικής synth music (που δεν αποκλείει το βιολί, το οποίο ηχεί εν παραλλήλω).
Αυτού του τύπου οι «ακραίες» ηχογραφήσεις κρίνονται, κυρίως, από το αν κατορθώνουν να μεταφέρουν στον δίσκο, την αμεσότητα και την έκρηξη του live (καθότι το live, ή εν πάση περιπτώσει η ζωντανή στιγμή είναι εκείνη που περικλείει το παν του πειράματος). Αν λοιπόν ο δίσκος καταφέρνει να σε κρατήσει, να μην σε κουράζει, κατά τη διάρκεια της ακρόασης, διατηρώντας καθ’ όλη την εξέλιξή του το αναπάντεχο και την έκπληξη σε πρώτο πλάνο, τότε δεν μπορείς παρά να τον αποκαλέσεις επιτυχημένο.
Προσωπικά, άκουσα δύο φορές σερί το “Little Sae”, δίχως να αντιληφθώ πότε πέρασε η ώρα...
Επαφή: https://underflowrecords.bandcamp.com/album/little-sae

ΚΩΣΤΗΣ ΔΡΥΓΙΑΝΑΚΗΣ το νέο experimental-noise άλμπουμ του

Το πιο πρόσφατο CD τού συνθέτη-πειραματιστή Κωστή Δρυγιανάκη (Costis Drygianakis), που αποκαλείται “Unresolved Issues” [Tanzprocesz, 2025] αποτελείται από ένα μόνο track, που διαρκεί περί τα 55 λεπτά. Το κομμάτι αυτό δημιουργήθηκε σταδιακά, από τον Οκτώβριο του 2020 έως τον Φεβρουάριο του 2024, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο TV Control Centre (Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων) στην Κυψέλη, στις 3 Μαρτίου 2024, ενώ τώρα, εδώ, έχουμε τη δισκογραφική αποτύπωσή του (σ’ ένα all paper gatefold CD).

Φυσικά, το “Unresolved issues” είναι ένα πειραματικό track, στο οποίο έχουν συμβάλλει πολλοί μουσικοί, σε ανεπαίσθητους και όχι πάντα εμφανείς ρόλους. Τα ονόματα είναι κάμποσα, αλλά αξίζει να αναφερθούν. Πρόκειται λοιπόν για τους/τις: Μαντώ Αναστασίου βιολί, Γιάννη Αργυρόπουλο, πιάνο, glockenspiel, Nicole Forlida κιθάρες, Χρήστο Καλτή μπάσο, Χάρη Κουτσοκώστα electronics, balloon, Κώστα Παντόπουλο κλαρινέτο, recordings, Χρήστο Παπαγεωργίου βιολί, bowl, rainstick, Παύλο Wax Παυλίδη σαξόφωνο, balloon, Κυριακή Πολίτου κιθάρες, Paolo Sanna waterphone, Νίκο Βελιώτη τσέλο, Λάμπρο Ζαφειρόπουλο recordings, Αγάπη Ζάρδα τρομπέτα, μπάσο και Κωστή Δρυγιανάκη ό,τι άλλο. Τι μπορεί να είναι αυτό το «ό,τι άλλο»; Βασικά η διευθέτηση, ταξινόμηση και επεξεργασία όλου αυτού του υλικού. Η σύνθεσή του, εννοώ, ώστε να αποτελέσει «έργο». Να έχει μια πορεία, μια διαδρομή, μια αρχή, όλα τα ενδιάμεσα στάδια, με τις πάσης φύσεως νύξεις, και βεβαίως ένα τέλος.
Το experimental-noise είναι ένας χαρακτηρισμός, που θα μπορούσε να διέπει το “Unresolved issues” σε όλη την έκτασή του. Άρα ο θόρυβος είναι το ένα δεδομένο. Θόρυβος, όμως, όλων των διαφορετικών υψών. Από ανεπαίσθητος και χαμηλός, μέχρι σκληρός και υψηλός. Μαζί με τον θόρυβο, σε βασικό επίσης ρόλο, ακούμε τις διάφορες field recordings (π.χ. τον εκκλησιαστικό και τον κηρυγματικό λόγο σε διάφορα σημεία – προς τη μέση και προς το τέλος) και φυσικά όλα τα όργανα – για τα οποία θα πρέπει να στήσεις αυτί, όπως λέμε, σε αρκετές φάσεις, για να διαπιστώσεις την παρουσία και τη συνεισφορά τους.
Το “Unresolved Issues” είναι ένα «δύσκολο» άλμπουμ, που μεταφέρει στον ακροατή –όπως πάντα συμβαίνει σ’ αυτές τις περιπτώσεις– έναν πολύπλοκο και πολυδιάστατο ηχητικό κόσμο. Αναπτύσσεται και εξελίσσεται με βάση την πείρα και το ταλέντο ενός εγνωσμένης αξίας πειραματιστή, και αυτό αποτελεί εχέγγυο, ώστε να πειστείς και ν’ ασχοληθείς σοβαρά μαζί του. (Να ρίξεις το CD στο player και να το ακούσεις, εννοώ, με προσοχή).
Επαφή: https://tanzprocesz.bandcamp.com/album/unresolved-issues

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 656

30/7/2025
Ευχαριστώ πολύ το βιβλιοπωλείο Nouveau στην Πάτρα (Καραϊσκάκη 146) και τον Διαμαντή Καράβολα για την τιμητική βιτρίνα με τα βιβλία μου. Χαίρομαι διπλά, και για την τιμή και για το ότι αυτό συμβαίνει στην πόλη που με διαμόρφωσε.

29/7/2025
Σε αρκετές σελίδες του βιβλίου μου «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη μακρά δεκαετία του ’60 (Μία αντι-ανάγνωση)» [Όγδοο, 2025] πρωταγωνιστεί ο Μίκης Θεοδωράκης - κι ένα από τα θέματα που ψάχνω είναι αν το "Γελαστό παιδί" με τον Al Bano (ως “Il ragazzo che sorride”) είχε ακουστεί, μέσω μιας ταινίας, στην Ελλάδα του 1969, όταν το θεοδωρακικό έργο ήταν από παντού απαγορευμένο. Θα ήταν κάτι το ανέλπιστο, αν όντως είχε συμβεί.

[στη φωτό Μίκης, Μαργαρίτα και Al Bano στο Βραχάτι, τον Αύγουστο του '68]
[ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ 100 Χρόνια - δες και το προηγούμενο ποστ, γύρω από ένα όχι γνωστό έργο του από το 1970]

29/7/2025
Μίκης Θεοδωράκης - Χαθήκανε τόσο νωρίς (Λυρικά)
https://www.youtube.com/watch?v=gWFuW6iuokc

28/7/2025
Ποια ήταν η ΕΑΝ (Ελληνική Αντιδικτατορική Νεολαία), που έβαζε βόμβες κατά της δικτατορίας και ποιος ήταν ο «Συνταγματάρχης Πορφύρης»; Πώς μια βόμβα που έβαλε στο Κολωνάκι, η οργάνωση, στην επέτειο της 21ης Απριλίου, το 1973, έπληξε, κατά λάθος μέλος των Morka, ενός από τα καλύτερα ελληνικά συγκροτήματα της εποχής; Οι λεπτομέρειες αυτής της σκοτεινής και τραγικής ιστορίας, που έχει ιδιαίτερη σχέση με το ελληνικό ροκ, δεν έχουν ξαναγραφτεί σε βιβλίο.

«Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη μακρά δεκαετία του ’60 (Μία αντι-ανάγνωση)» [Όγδοο, 2025]

27/7/2025
«Δεν σε πιστεύω όσο και να κλαις/ κι αύριο θα 'σαι όπως ήσουν χτες...». Ο Γιάννης Χρήστου παίζει φαρφίζα. Μη μου πείτε ότι την έχετε ξαναδεί αυτή τη φωτογραφία...

27/7/2025
O Μίκης Θεοδωράκης (συμπληρώνονται οσονούπω 100 χρόνια από τη γέννησή του) πρώτος απ’ όλους τους συνθέτες του «έντεχνου», ήδη από το 1965, μιλάει θετικά για τους Beatles (και στη συνέχεια για τον Dylan, την Baez, το Woodstock, το “Hair” κ.λπ.), καθορίζοντας κατά μίαν έννοια τον τρόπο που θα αντιμετώπιζε η «παραδοσιακή αριστερά», μέσα από την ΕΔΑ και τους Λαμπράκηδες βασικά, τα νεανικά ζητήματα, που είχαν την αφετηρία τους στη Δύση.

Στο νέο βιβλίο μου «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη μακρά δεκαετία του ’60 (Μία αντι-ανάγνωση)», που κυκλοφορεί τώρα από το Όγδοο, θα διαβάσεις την σπάνια, αλλά πολύ σημαντική συνέντευξη του Μίκη, από τον Δεκέμβριο του ’65, που θέτει τις βάσεις πάνω στο εν λόγω ζήτημα, ενώ, ανάμεσα σε άλλα, θα βρεις και μια πλήρη δική του προσέγγιση στο ροκ μιούζικαλ “Hair”, έτσι όπως αυτή θα παρουσιαζόταν στο κλασικό βιβλίο του «Μουσική για τις Μάζες» από το 1972.
Βασικά, η «αντι-ανάγνωση», που γίνεται εδώ έχει να κάνει με το γεγονός πως η Αριστερά (στα χρονικά όρια που πραγματευόμαστε) δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο να απολογείται για τη στάση της έναντι της ποπ-ροκ νεανικής μουσικής έκφρασης της εποχής.

26/7/2025
Ενώ στις δημοσκοπήσεις ρωτάνε ό,τι τους κατέβει στο κεφάλι έχει πέσει, σχεδόν σε όλες, άκρα του τάφου σιωπή σε σχέση με τη Γάζα και τη φιλο-ισραηλινή στάση της μητσοτακικής κυβέρνησης.
Η δική μου γνώμη είναι πως δεν υπάρχει ούτε ένα 10% Ελλήνων, που να επιχαίρει με όσα συμβαίνουν στη Γάζα ή που να στηρίζει την κυβερνητική πολιτική επί του θέματος. Ε αυτό το 10% (10% Έλληνες υποστήριζαν και τους Ναζί στην Κατοχή, όταν το 70% του κόσμου ήταν με το ΕΑΜ, οπότε δεν μας κάνει εντύπωση το ποσοστό) θέλει να επιβάλλει την ατζέντα του στο υπόλοιπο 90%, κάνοντας δυσανάλογο θόρυβο στα σόσιαλ μίντια και βασικά στα γνωστά φιλοκυβερνητικά έντυπα και σάιτ.
Δεν ξέρω τι είδους δημοκρατία έχουν στο νου τους όλοι αυτοί, που πίνουν νερό στο όνομα του Νετανιάχου. Άμα τον αγαπάνε τόσο πολύ ας πάνε να ζήσουν εκεί πέρα, στο πρότυπο δημοκρατίας στην περιοχή (έτσι δεν το λένε;), ας πάνε και φαντάροι ρε παιδί μου, να πολεμήσουν μαζι με τον IDF για τα... δίκαια του Ισραήλ. Κι ας πάρουνε μαζί τους και τον... Wyatt Earp από τον Κραβασαρά, που θέλει να βάλει στη φυλακή το 90% των Ελλήνων, επειδή του χαλάει την τουριστική μόστρα.

26/7/2025
Ποτέ δεν έχει γραφτεί κάτι ολοκληρωμένο για έναν από τους 4-5 πιο σημαντικούς δίσκους στην ιστορία του ελληνικού ροκ - του "Δυο Μικρά Γαλάζια Άλογα" του Γιώργου Ρωμανού. Μόνο στο «Ροκ, Ελληνικό Ροκ Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του '60 (Μία αντι-ανάγνωση)» [Όγδοο, 2025] αποκαλύπτεται όλο το προσκήνιο και το παρασκήνιο εκείνου του ιστορικού δίσκου.

25/7/2025
O φίλος εδώ μέσα Νάσος Ματράκας σ' ένα από τα καλύτερα ελληνο-ελληνικά άλμπουμ της χρονιάς. Θα τα γράψω και αναλυτικά, όταν θα 'ρθει η σειρά...
https://www.youtube.com/watch?v=WEAHTPP9RC4&list=RDWEAHTPP9RC4&start_radio=1

NIKOS FOKAS / ARVE HENRIKSEN το “nensha” τώρα και σε βινύλιο

Πριν από λίγο καιρό έφθασε στα χέρια μου το περιποιημένο gatefold βινύλιο των Νίκου Φωκά (Nikos Fokas) και Arve Henriksen “nensha” [Tadoma Records / Underflow, 2025], το οποίο είχε κυκλοφορήσει για πρώτη φορά σε CD το 2022. Επειδή το άλμπουμ είναι αξιόλογο, και βεβαίως απολαυστικό στην LP-εκδοχή του, μεταφέρω στο τώρα όσα είχα γράψει τότε (Ιούνιος ’22).

Αυτό είναι το πρώτο άλμπουμ που φθάνει στα χέρια μας, από την Underflow Record Store & Art Gallery, μετά τον αδόκητο θάνατο του Βασίλη Φιλιππακόπουλου, τον Απρίλιο του 2021.
Οι συνεργάτες του Β. Φιλιππακόπουλου είναι εδώ για να τιμήσουν και την μνήμη του, αλλά και για να συνεχίσουν το όραμά του στην καταγραφή της «άλλης» μουσικής, εκείνης που δεν θα την ακούσεις εύκολα πουθενά (ούτε στα μπαρ και τα κλαμπ, ούτε στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση). Είναι η μουσική, που αναπτύσσεται και ανεβαίνει στα δωμάτιά μας, σε ήσυχα περιβάλλοντα, φυσικά ή τεχνητά, και που την απολαμβάνεις, στην ολότητά της, μόνον αν είσαι χαλαρός και ήρεμος – με διάθεση ν’ ακούσεις, δίχως να κάνεις κάτι άλλο ταυτοχρόνως. Έτσι, σ’ αυτή την νέα έκδοση της Underflow Record Store & Art Gallery καταγράφεται μία πολύ ιδιαίτερη συνεργασία ανάμεσα σ’ έναν έλληνα μουσικό κι έναν Νορβηγό.
Από την μια μεριά, λοιπόν, βρίσκεται ο Νίκος Φωκάς (σύνθια, modular electronics, κιθάρες, ήχοι), γνωστός μας και από τις προσωπικές δουλειές του (“The Eternal Creak of the Icebreaker”) και από την παρουσία του σε σχήματα (Black Lesbian Fishermen, Vault of Blossomed Ropes, Lüüp) ή σε δίσκους τρίτων (στο “Heterotopia” της Άννας Λινάρδου π.χ.) και από την άλλη ο Arve Henriksen (τρομπέτα, κλαρίνο, σύνθια, κρουστά, φωνή), με την μεγάλη πορεία τις πιο πρόσφατες δεκαετίες σε φοβερούς σχηματισμούς, που αποτυπώθηκαν σε κορυφαίες εταιρείες (Rune Grammofon, ECM, ACT, Losen κ.ά.). Να θυμίσουμε: Arild Andersen Group, Christian Wallumrød Trio, Lars Danielsson Liberetto, Jakob Bro / Arve Henriksen / Jorge Rossy κ.λπ.
Η συνεργασία των δύο, Φωκά και Henriksen, αποκαλείται “nensha”. Τι σημαίνει όμως “nensha”; Πρόκειται για μία υπερβατική, και άρα αμφιλεγόμενη, μέθοδο αποτύπωσης εικόνων σε φιλμ, μέσω της δύναμης του νου.
Ίσως με κάτι τέτοιο οι δύο μουσικοί και αυτοσχεδιαστές να θέλουν να υποδηλώσουν την δύναμη της μουσικής, την ικανότητά της να προκαλεί εικόνες – μαζί με συναισθήματα και συνειρμούς. Πιθανώς κάτι άλλο... Πάντως και σε κάθε περίπτωση η μουσική των Φωκά και Henriksen διαθέτει το στοιχείο της υποβολής – εμφανίζοντας άλλοτε αύρα ECM και άλλοτε στοιχεία ενός ιδιόμορφου ambient.
H cool ευρωπαϊκή jazz από την μια μεριά (όχι η “cool jazz”) και από την άλλη οι ήχοι ενός διασυνδεμένου κόσμου (σπαράγματα ethnic-world παραδόσεων δηλαδή), σε συνδυασμό με τα ομιχλώδη ηλεκτρονικά και τις ευρύτερες ατασθαλίες, σε φωνητικό ή οργανικό επίπεδο, δημιουργούν αυτό το πολυκύμαντο κράμα του “nensha”, ενός άλμπουμ ικανού να σε συντροφεύσει και γιατί όχι να σε «ταξιδέψει».
Στην ηχογράφηση πήραν μέρος και οι Άννα Λινάρδου φωνή, Γιώργος Βαρουτάς κιθάρες, Στρατής Σγουρέλης ηλεκτρικό μπάσο, Πέτρος Λαμπρίδης κοντραμπάσο, ηλεκτρικό μπάσο, Νίκος Παπαβρανούσης ντραμς, ενώ το cover art ανήκει στον Αναστάσιο Μπαμπατζιά.
Επαφή: https://underflowrecords.bandcamp.com/album/nensha

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 647

26/5/2025
Σε λίγες μέρες, στην αρχή της επόμενης εβδομάδας καλώς εχόντων, ένα καινούριο δικό μου βιβλίο, τυπωμένο από το Όγδοο, θα βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία. Είναι ένα πολυσέλιδο και πυκνογραμμένο βιβλίο (τριπλάσιο σε όγκο από το «Ραντεβού στο Κύτταρο»), που σχετίζεται με την πορεία του ροκ στην Ελλάδα, μια πολύ συγκεκριμένη εποχή.
Τα θέματα που εξετάζονται είναι πάρα πολλά, καθώς το βιβλίο αποτελείται από 4 μεγάλα κεφάλαια και 80+1 υποκεφάλαια, ενώ αποκαλύπτεται, περαιτέρω, και το κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον εντός του οποίου το ροκ κατέστη κομβικό.

Ο Γιώργος Ρωμανός (στη φωτογραφία) είναι ας πούμε ένα από τα πρόσωπα που με απασχολούν σε αυτή τη μελέτη και όσα θα διαβάσετε π.χ. για τα «Δυο μικρά γαλάζια άλογα», είναι απ’ αυτά που γράφονται για πρώτη φορά.
Βασικά, πρόκειται για ένα βιβλίο, που δεν πρέπει να το αγνοήσει κανένας φίλος και καμία φίλη της ελληνικής μουσικής. Πιστέψτε το αυτό.

25/5/2025
Αυτό το είχα παίξει πριν από πολλά χρόνια στο ραδιόφωνο του σύριζα και... δεν είχαν σπάσει τα τηλέφωνα. Pekka Streng (1970)
https://www.youtube.com/watch?v=ExK15QAFPYg&list=RDExK15QAFPYg&start_radio=1

24/5/2025
Στα γιεγιέδικα γκρουπ του ελληνικού ποπ-ροκ η χούντα δεν έκοβε τα διαβατήρια. Τους τα έδινε για να πάνε να παίξουνε όπου θέλανε – ακόμη και στην Περσία του Σάχη. Είχαν πάει κι άλλοι Έλληνες να παίξουν τότε στην Περσία – και δεν εννοώ συγκροτήματα.

Όλα αυτά έχουν ενδιαφέρον, αλλά ελάχιστοι τα ψάχνουν και τα ξέρουν, έχοντας τον τρόπο να τα αποτιμήσουν, καθώς εκείνο που προέχει είναι να γίνει κατάπλασμα η συστημική «ανάγνωση» της Ιστορίας.

24/5/2025
Ο Κελεσίδης έπαιζε μόνος του άμυνα και έπιασε 3-4 που δεν πιάνονταν. Φοβερό γκολ του Σαράφη. Κομπίνα για σεμινάριο σε φάουλ από Κούδα-Σαράφη. Μίμης Παπαϊωάννου: παίκτης, που θα μπορούσε να παίζει και σήμερα μπάλα και να είναι πρώτος... [50 χρόνια πριν]
https://www.youtube.com/watch?v=I08-jr8xVVY 

24/5/2025

23/5/2025
– Όταν λέμε δύσκολο, δύσκολο ε; Καμιά απαγωγή ατομικού επιστήμονα, καμιά ανατίναξη πυραύλου. Χονδρεμπόριο θέλω, όχι ψιλικατζίδικα πράματα...

[γεια σου Θανάση... φρουρέ της επανάστασης]

23/5/2025
Εφόσον το εμπλουτισμένο ουράνιο διέφυγε των βομβαρδισμών (αυτό δείχνουν τα ανακοινώσιμα επίπεδα ραδιενέργειας), ενώ παράλληλα υπάρχει πάντα η ιρανική τεχνογνωσία, οι γκανγκστερικές δράσεις αμερικανών και ισραηλινών είναι για εσωτερική κατανάλωση και για τα μάτια του κόσμου.
Ο πορτοκαλής έπρεπε να εξευμενίσει με κάποιο τρόπο τα πολεμοχαρή λόμπι που τον στηρίζουν (ας ελπίσει ο κόσμος πως ό,τι έκανε-έκανε και πως δεν θα προσχωρήσει εντελώς στους θανατολάγνους neocons), ενώ και ο «χασάπης» έχει κάθε λόγο να πλασάρει στο εσωτερικό του –που, όπως και να το κάνουμε, υποφέρει από τα ιρανικά χτυπήματα–, το ότι η Αμερική είναι δίπλα του και πως τέλος πάντων... νικάει. Μόνο αν πέσουν οι μουλάδες και τοποθετηθούν «μαριονέτες», εντοπιστεί το ουράνιο και ελεγχθούν οι διαδρομές του, ώστε να μην πέσει σε κακά χέρια, θα μπορούν να κοιμούνται κάπως ήσυχοι όλοι αυτοί. Όμως όλα τούτα έχουν διάφορους βαθμούς ασάφειας και επικινδυνότητας (τι ρόλο θα παίξουν Κινέζοι, Ρώσοι κ.λπ.), ενώ ακόμη και αν συνθηκολογήσουν οι μουλάδες δύσκολα θα γίνουν πιστευτοί από τους γκάνγκστερ.
Από τα πιο μπερδεμένα κουβάρια των πολλών τελευταίων ετών (για να μην πω δεκαετιών).

23/5/2025
>>Δαμασκός: Τρομοκρατική επίθεση σε ορθόδοξη εκκλησία – Τουλάχιστον 20 νεκροί<<

Το να είσαι χριστιανός ανάμεσα σε τζο(γ)λάνια

22/5/2025
Μετά από τα σημερινά, αν καταφέρει να επιλύσει και τις διαφορές ανάμεσα στην Καισαριανή και το Παγκράτι θα το έχει το Νόμπελ στο τσεπάκι του...

22/5/2025
Σε τέτοιες συγκυρίες ο λαός οφείλει να συσπειρώνεται πίσω από έναν αποφασιστικό ηγέτη...

21/5/2025
Ένα από τα καλύτερα σύγχρονα ιρανικά συγκροτήματα - απλώς γκρουπάρα. Quartet Diminished...
https://www.youtube.com/watch?v=KSglvp1r3Gk

21/5/2025
>>Χθες Παρασκευή (20/6), το Ισραήλ μετέδωσε πως σκότωσε ακόμη έναν επιστήμονα που εμπλεκόταν στο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, με τους νεκρούς επιστήμονες να εκτιμώνται πλέον σε τουλάχιστον 15.<<
Το ότι στοχοποιούνται και εκτελούνται επιστήμονες, φυσικοί, μηχανικοί, χημικοί (κάποιες φορές και μέσα στα σπίτια τους, μαζί με τις οικογένειές τους), με κριτήρια τελείως έωλα, παραγεμισμένα από τις φαντασιακές και αναπόδεικτες καταγγελίες του ισραηλινού «χασάπη», και παρά ταύτα δεν έχει βγει κανένας επιστημονικός φορέας στην Ελλάδα, έτσι για την τιμή των όπλων, το ΤΕΕ ας πούμε, ή άλλες επιστημονικές οργανώσεις, να διαμαρτυρηθούν γι’ αυτή την χωρίς όρια σφαγή με κάνει να ανατριχιάζω.

20/5/2025
Όταν ο Γιάννης Ξενάκης θα αναλάμβανε τη μουσική επιμέλεια της Περσεπόλεως, στήνοντας εκεί το γνωστό Πολύτοπο, στις εορτές... πολεμικής αρετής του Σάχη, για τα 2500 χρόνια της περσικής αυτοκρατορίας, τον Οκτώβριο του ’71, δεν ήταν λίγοι εκείνοι, αριστεροί φοιτητές βασικά (Έλληνες και μη Έλληνες) που του την έπεσαν (στη Γαλλία).

Ο Ξενάκης ήταν στο ΕΑΜ στην Κατοχή και πιο μετά στο ΚΚΕ, ήταν μαρξιστής, παρά λίγο να σκοτωθεί στα Δεκεμβριανά (μένοντας με σημάδια έκτοτε σε όλη του τη ζωή) και μια τέτοια καλλιτεχνική-επικοινωνιακή κίνησή του, με το δολοφονικό καθεστώς του Σάχη, θεωρήθηκε κάτι σαν προδοσία. Και μπορεί να ήταν... Ξέρω ’γω, τώρα, ρε φίλε... τι να πει κανείς...
Όταν οι Γάλλοι, επί Πομπιντού, παρέδιδαν αντικαθεστωτικούς πέρσες φοιτητές στο φασιστικό καθεστώς των Παχλαβί (που σημαίνει πως δεν θα τους ξανάβλεπε η μανούλα τους) ήταν, όπως και να το κάνεις, προκλητικό ένας μαρξιστής να συνεργάζεται μαζί τους.
Βέβαια, θα σου πούνε κάποιοι πως στην Σιράζ δεν είχαν πάει, τότε, μόνον ο αστείος Άγκνιου, οι «εξόριστοι» Κωνσταντίνος/Άννα-Μαρία και διάφοροι άλλοι γαλαζοαίματοι από κάθε μεριά του κόσμου, αλλά ακόμη ο Τίτο, ο Ζίβκοβ της Βουλγαρίας, ο Σοβιετικός Ποντγκόρνι (πρόεδρος του ανωτάτου Σοβιέτ) και διάφοροι άλλοι από το eastern bloc. Οι περισσότεροί τους ρούφαγαν πετρέλαιο από τον Σάχη, άλλοι ήταν γείτονές του κ.λπ., οπότε... πιάσ’ το αυγό και κούρεψ’ το...

ΑΕΝΑΩΣ ΠΟΙΕΙΝ έργα ελλήνων συνθετών αφιερωμένα στον Θωμά Ταμβάκο

Πρόκειται για ένα 2CD (2025), συμπαραγωγής των εταιρειών Irida Music και Subways Music, με έργα ελλήνων συνθετών αφιερωμένα στον Θωμά Ταμβάκο (όπως διαβάζουμε και στο εξώφυλλο). Για το ποιος είναι ο Θωμάς Ταμβάκος δεν χρειάζεται να πούμε πολλά, για τους φίλους του δισκορυχείου, καθότι όλοι θα πρέπει να γνωρίζουν την ενασχόλησή του με την ελληνική λόγια μουσική και τους συνθέτες της, είτε ως μουσικογράφος είτε πολύ περισσότερο ως ερευνητής. Φίλος και συνεργάτης από την εποχή του περιοδικού «Jazz & Τζαζ», ο Θ. Ταμβάκος ήταν, είναι και παραμένει ένα καθόλα σεβαστό πρόσωπο του χώρου – έναν σεβασμό, που τον έχει κερδίσει επαξίως, δεκαετίες τώρα, μέσα από το κατατεθειμένο έργο του. (Ανάμεσα και οι εργο-βιογραφικοί τόμοι, που έχει συγγράψει και επιμεληθεί, τα τελευταία χρόνια, για τους Μανώλη Καλομοίρη, Δημήτρη Δραγατάκη, Νίκο Σκαλκώτα και Σπυρίδωνα-Φιλίσκο Σαμάρα). Δημιουργός-κάτοχος του Αρχείου Ελλήνων Μουσουργών Θωμά Ταμβάκου (ΑΕΜΘΤ), ο Θ. Ταμβάκος έχει κατορθώσει μέσα σε αυτά τα 45 χρόνια ύπαρξης του αρχείου να εντοπίσει και να τεκμηριώσει 6.012 ονόματα ελλήνων μουσικών δημιουργών (της λόγιας μουσικής), με απολύτως προσωπικό κόπο και ιδίοις αναλώμασι. Έτσι, το να αναδειχθεί σε επίτιμο μέλος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών, το 2003, και το να βραβευθεί από το Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Α.Π.Θ., το 2017, είναι τα ελάχιστα επίσημα «ευχαριστώ», που θα μπορούσε να του αποδοθούν σε όλη αυτή τη 45χρονη πορεία, τόσο του ιδίου, όσο και του αρχείου του.

Όμως ένα άλλου είδους «ευχαριστώ», που συμπίπτει και με τα 70α γενέθλια του διακεκριμένου ερευνητή, είναι και το παρόν 2CD, με τα 27 έργα 26 Ελλήνων και Κυπρίων συνθετών, της περιόδου 2000-2024, τα οποία είτε αφιερώθηκαν σ’ εκείνον είτε ανατέθηκαν από το ΑΕΜΘΤ στους διαφόρους μουσουργούς. Τα ονόματά τους; Ας τα αναφέρουμε και προς χάριν της πληροφόρησης.
Θόδωρος Αντωνίου, Παναγιώτης Θεοδοσίου, Άννα Μουζάκη, Χρήστος Σαμαράς, Άλκης Μπαλτάς, Σπύρος Μάζης, Μιχάλης Ανδρονίκου, Κώστας Μπραβάκης, Σπύρος Δεληγιαννόπουλος, Σωτήρης Δεσπότης, Δημήτρης Δραγατάκης, Κωνσταντίνος Κουκιάς, Ντίνος Κωνσταντινίδης, Μιχάλης Τραυλός, Κωνσταντίνος Φλεριανός, Ιάκωβος Κονιτόπουλος, Άρης Καραστάθης, Νίκος Χαριζάνος, Σωτηρία Αδάμ, Τάνια Σικελιανού, Αιμιλία Βαΐτση, Γιάννης Γαλίτης, Νίκος Κατσούλης, Γιώργος Κοντραφούρης, Άλκης Παπαδόπουλος και Απόστολος Ντάρλας.
Όπως διαβάζουμε στα σχετικά πληροφοριακά δελτία τρία απ’ αυτά τα έργα έχουν ήδη δισκογραφηθεί, δέκα οκτώ ηχογραφήθηκαν σε στούντιο, ενώ πέντε ηχογραφήθηκαν επιτόπου σε συναυλίες. Περαιτέρω, σε πέντε έργα χρησιμοποιείται προηχογραφημένο υλικό και ηλεκτρονικοί ήχοι, ενώ ένα έργο είναι αμιγώς jazz. Ακόμη, την ερμηνεία των έργων υπογράφουν 41 μουσικοί, μία ορχήστρα δωματίου και τρεις από τους συνθέτες – με όλο το σετ να αφιερώνεται σε τέσσερις «απόντες» δημιουργούς, τους Δημήτρη Δραγατάκη, Ντίνο Κωνσταντινίδη, Θόδωρο Αντωνίου, Κώστα Μπραβάκη και ακόμη στις μνήμες της πιανίστριας Βίκυς Στυλιανού, όπως και της Ζαφειρίας Συνεφοπούλου, στην οποία ανήκει το εικαστικό του εξωφύλλου «για τη δόξα της ελληνικής λόγιας μουσικής» (2012).
Έχουμε να κάνουμε λοιπόν με μία έκδοση, που, πέραν της τιμής που αποδίδει στον Θωμά Ταμβάκο, αποτελεί και μία πολύ καλή συγκεντρωτική καταγραφή πολλών και ενδιαφερουσών τάσεων της σύγχρονης ελληνικής λόγιας μουσικής, πιστοποιώντας το υψηλό επίπεδο τόσο των συνθετών όσο και των εκτελεστών.
Επαφή: https://subways.gr/, https://iridamusic.eu/

ΣΩΤΗΡΗΣ ΔΕΜΠΟΝΟΣ το νέο CD του είναι κλεισμένο σε μεταλλικό περίβλημα

Πρόκειται για ένα custom μεταλλικού περιβλήματος CD (κυκλοφορεί σε 100 αντίτυπα), που αφορά την τελευταία δισκογραφική εμφάνιση του πειραματιστή Σωτήρη Δεμπόνου (Sotiris Debonos). Το άλμπουμ αποκαλείται “Grainular” [Puzzlemusik, 2025] και αποτελεί την 6η προσωπική κυκλοφορία του Δεμπόνου, μετά από τα «Ουράκας» (2000), “Far West-Tribal Dances” (2007), “Film Musik” (2008), “Blue Nevus” (2013) και «Άλυτη» (2020). Εορτάζεται, έτσι, και μια 25ετή (προσωπική) παρουσία του Δεμπόνου στο χώρο, που κατά βάση δεν ξεκινά το 2000, μα το 1997 με το 10ιντσο «Του Χάρου τα Δόντια», που συνυπογραφόταν και από τον Αντώνη Λιβιεράτο. Τέλος πάντων αυτά είναι από λίγο έως πολύ γνωστά, έχοντας τη σημασία που έχουν, όμως εκείνο που τώρα έχει νόημα είναι το “Grainular”, ένα ακόμη ηλεκτρονικό-πειραματικό CD του Δεμπόνου, που δείχνει, αν θέλετε, και τα νέα ηχογραφικά ενδιαφέροντά του.

Όπως διαβάζουμε στο ένθετο του δίσκου: «Στο Grainular πηγή ήχου είναι μία ηλεκτροκλασική κιθάρα, που οδηγεί τρία granular delays. Σε ορισμένα tracks χρησιμοποιήθηκε και το DIN in noise software synth. Οι πολυκάναλες ηχογραφήσεις –σε περιβάλλον linux (AV linux)– είναι solo αυτοσχεδιασμός, με αρχικό σκοπό τον υπολογιστικό προγραμματισμό της λουπομηχανής Mobius ως εργαλείο ασύμμετρου κατακερματισμού του χρόνου, σε συνθήκες ζωντανής εμφάνισης».
Αυτά όλα τα ανέφερα, επειδή είναι μάλλον αδύνατον, για κάποιον που ακούει τον δίσκο, να τα περιγράψει επακριβώς – κάτι, που, οπωσδήποτε, δεν έχει τη μέγιστη σημασία για τον... μέσο ακροατή. Θέλω να πω πως το μεγαλύτερο νόημα δεν έχουν τα «όργανα», που χρησιμοποιείς, αλλά το τι παράγεις με αυτά... και εδώ, ο Δεμπόνος, αποδεικνύει για μιαν ακόμη φορά, πως ξέρει να χειρίζεται, κατ’ αρχάς, το μέτρο.
Δεν έχουμε, δηλαδή, στην περίπτωση του “Grainular” ένα αυτοαναφορικό πείραμα, χωρίς αρχή, μέση και τέλος, που να ξεκινάει από το μείον άπειρο και να καταλήγει στο συν άπειρο, αλλά κάτι σεμνό μέσα στον πειραματισμό του, που ελκύει από την αρχή το ενδιαφέρον του ακροατή.
Τα κομμάτια στο άλμπουμ είναι έξι, και είναι βασικά πέντε και έξι λεπτών το κάθε ένα. Αυτή η, ας την πούμε, συμμετρία βοηθά τον ακροατή να προσανατολιστεί με ευκολία στα καθέκαστα, χωρίς να χάνεται σε... ουρανομήκεις electro-αυτοσχεδιασμούς, με συνεχείς ανακυκλωμένες λούπες, noises, εφφέ και τα ρέστα.
Εννοώ πως ο Δεμπόνος έχει ελέγξει όλα όσα ηχογραφεί, δημιουργώντας ένα λίγο πάνω από την μισή ώρα έργο, που δεν «κλωτσάει» τον ακροατή, δίνοντάς του, ταυτοχρόνως, το περιθώριο, να «χωνέψει» ό,τι ακούει – καθώς μπορεί άνετα να αντιληφθεί όλα τα ηχητικά πλέγματα και να ταυτιστεί μαζί τους.
Μία πολύ καλή περίπτωση, λοιπόν, πειραματικού electro, που δεν εκβιάζει τίποτα, έχοντας απλή, ενδιαφέρουσα και απρόσκοπτη ροή.
Επαφή: www.puzzlemusik.com

REINHOLD FRIEDL – ΚΩΣΤΗΣ ΔΡΥΓΙΑΝΑΚΗΣ τὰ ἀμφότερα ἓν

Ο Reinhold Friedl είναι Γερμανός, γεννημένος το 1964, έχοντας σπουδάσει πιάνο με τους Renate Werner, Alan Marks και Alexander von Schlippenbach και ακόμη μαθηματικά και μουσικολογία στη Στουτγκάρδη και το Βερολίνο. Υπήρξε / είναι μέλος των Piano-Inside-Out και των Zeitkratzer (free-improv ομάδα) μεταξύ άλλων, έχοντας συνεργαστεί με πολλούς μουσικούς και συνθέτες, όπως τους Lee Ranaldo, Phill Niblock, Lou Reed, Merzbow, Radu Malfatti, Mario Bertoncini, Keiji Haino κ.ά., ηχογραφώντας συγχρόνως δεκάδες άλμπουμ (στην προσωπική σελίδα του στο discogs καταγράφονται 35, ενώ 48 καταγράφονται στη σελίδα των Zeitkratzer κ.λπ.). Ο Friedl, που έχει ήδη ένα ελληνικό άλμπουμ στη δισκογραφία του, τo “Music for Piano,... Spring / Flower / Cracker / Stream” [Holotype Editions, 2019], συνεργάζεται τώρα με τον γνωστό μας πειραματιστή Κωστή Δρυγιανάκη (Costis Drygianakis), ηχογραφώντας μαζί ένα CD υπό τον τίτλο «τὰ ἀμφότερα ἓν» (δηλαδή τα δύο σε ένα) [zeitkratzer productions, 2024], φράση δανεισμένη από την Προς Εφεσίους επιστολή του Αποστόλου Παύλου (2.14) («Αὐτὸς γάρ ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν, ὁ ποιήσας τὰ ἀμφότερα ἓν καὶ τὸ μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας, τὴν ἔχθραν, ἐν τῇ σαρκὶ αὐτοῦ»). Το CD αποτελείται από ένα μόνο κομμάτι (το φερώνυμο), που διαρκεί 61:37, και στο οποίον ακούγονται οι Reinhold Friedl πιάνο και Κωστής Δρυγιανάκης επεξεργασία ήχου.

Οι πρωτογενείς εγγραφές συνέβησαν τον Ιούλιο του 2021, στο Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλίας, της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος, στα Μελισσάτικα του Βόλου, με τον Δρυγιανάκη να επεξεργάζεται στην πορεία το υλικό, πριν αυτό παραδοθεί για τη δισκογραφία. Υπάρχει κι ένα 16σέλιδο ένθετο στη συσκευασία, με πολύ ωραίες ασπρόμαυρες φωτογραφίες των μουσικούς στο χώρο, ενώ εξηγούνται και κάποια θέματα (στην αγγλική), σε δύο κείμενα, το ένα εκ των οποίων είναι γραμμένο από τον μητροπολίτη Δημητριάδος και Αλμυρού Ιγνάτιο (ιεράρχης γνωστός πανελληνίως, φρονώ, λόγω και των εμφανίσεών του στα μίντια). Το ότι η Εκκλησία «αγκαλιάζει», για να το πούμε έτσι, μια μουσική πειραματική προσπάθεια, αποτελεί και αυτό ένα δείγμα μιας κάποιας ελευθερίας, σε θέματα πνεύματος και Τέχνης, που διέπει τους εκεί ιερείς, και αυτό οπωσδήποτε δεν γίνεται να μην το σημειώσουμε.
Περαιτέρω, και επί της ουσίας του μουσικού-ηχητικού περιεχομένου δεν έχουμε να πούμε πολλά – τα λέει εξάλλου και ο μητροπολίτης Ιγνάτιος στο ένθετο. Βασικά αυτό που ακούμε στο «τὰ ἀμφότερα ἓν» είναι ένα είδος θορύβου, με τα όρη και τις κοιλάδες του, που ρέει ακαταπαύστως. Η μουσική δεν είναι εντελώς εικονοκλαστική, στη φάση του ισχυρού και δύστροπου noise, διαθέτοντας και μέρη που κινούνται σε κάπως πιο ambient / ηλεκτροστατικές κατευθύνσεις και στα οποία «αγγίζεται» έως και η ησυχία. Σε άλλες φάσεις, πάλι, υπάρχουν προσομοιώσεις ενός ντούο του τύπου πιάνο-κρουστά, αλλού το αποτέλεσμα είναι περισσότερο cosmic κ.λπ. Υπάρχει μια ποικιλία ηχητικών μετατοπίσεων, σε κάθε περίπτωση, που δίνει στο άλμπουμ μιαν αμεσότητα και κυρίως μια φόρμα, ώστε να σε κρατάει μέχρι το τέρμα του. Αυτό είναι και μυστικό αυτών των εγγραφών. Να κατορθώνουν να περάσουν, μέσω του στερεοφωνικού σου, την αίσθηση του live. Αν το κατορθώνουν... σε καθηλώνουν. Και αυτό, εδώ, συμβαίνει.
Επαφή: https://www.facebook.com/costisdrygianakis

οι ελληνικοί δίσκοι της Μεταπολίτευσης, «έντεχνοι» και άλλοι, που κυκλοφόρησαν πριν από 50 χρόνια – βρέθηκαν στα δισκοπωλεία το τελευταίο 5μηνο του 1974 και αγαπήθηκαν από τον κόσμο

Στις 9 του περασμένου Ιουνίου είχαμε αναφερθεί, εδώ στο LiFO.gr, στους δίσκους του 1974, που είχαν εκδοθεί στην τελευταία φάση της δικτατορίας (από το ξεκίνημα εκείνης της χρονιάς έως και τον Ιούλιο). Αυτός ο διαχωρισμός, για τους δίσκους του ’74, είναι πολύ βασικός, ακρογωνιαίος θα έλεγα, επειδή ο ερχομός της μεταπολίτευσης, μετά την 24η Ιουλίου, θα επηρέαζε καθοριστικά και τη δισκογραφία, τοποθετώντας την πλέον σ’ ένα άλλο επίπεδο.
Μπορεί η λογοκρισία να δούλευε ακόμη, και στο τραγούδι, και στον κινηματογράφο, και αλλού, όμως πολλοί δίσκοι, που ήταν από δύσκολο έως αδύνατο να εκδοθούν επί επταετίας, θα τυπώνονταν τώρα κανονικά και θα τοποθετούνταν στα δισκοπωλεία, επί της ουσίας, δίχως φόβο. Τουλάχιστον στις πιο μεγάλες πόλεις, γιατί στις μικρότερες τα πράγματα προχωρούσαν πιο αργά...
Το γεγονός, το οποίο αλλάζει εντελώς το τοπίο στο αντικείμενο που μας ενδιαφέρει, είναι ο ερχομός του Μίκη Θεοδωράκη στη χώρα, στις 24 εκείνου του Ιούλη. Πρακτικά, αυτό σήμαινε πως το έργο του απελευθερωνόταν από τα δεσμά της απαγόρευσης και ελεύθερο πλέον ήταν έτοιμο να κατακτήσει τον ελληνικό λαό.
Το τι σήμαινε, ευρύτερα, το ονοματεπώνυμο «Μίκης Θεοδωράκης» στους πρώτους εκείνους μήνες, και στα πρώτα δυο-τρία χρόνια της μεταπολίτευσης, δεν μπορεί εύκολα να περιγραφεί με λέξεις. Ειδικά στον μουσικό χώρο είχε προκληθεί «σεισμός», αφού εκατοντάδες τραγούδια του, θα πλημμύριζαν τη χώρα – βασικά μέσω των λαϊκών συναυλιών και βεβαίως της δισκογραφίας.
Ήταν μια 15ετής παραγωγή, που εύρισκε ξανά πρόσφορο έδαφος για ν’ ανθήσει, όπως συνέβαινε και πριν από την 21η Απριλίου του ’67, με ακόμη μεγαλύτερη ταχύτητα τώρα – πληθωριστική σχεδόν. Δικαιωματικά, λοιπόν, το διάστημα Αύγουστος-Δεκέμβριος 1974, σε πρώτη φάση, ανήκει στα LP του Μίκη Θεοδωράκη. Αυτά είναι που κυριαρχούν, ενώ από κοντά στέκονται και όλες οι υπόλοιπες άξιες δουλειές των άλλων συνθετών.

Οι δίσκοι του Μίκη
Δεν είναι εύκολο να καταγραφεί η ακριβής ποσότητα των δίσκων με τραγούδια του Θεοδωράκη, που θα κυκλοφορούσαν εκείνους τους πρώτους πέντε μήνες της Μεταπολίτευσης. Το λέω, γιατί τυπώνονταν συνεχώς απ’ όλες τις εταιρείες, μεγάλες και μικρότερες! Οι πρέσες πρέπει να δούλευαν σε τρεις βάρδιες, τα τυπογραφεία επίσης, ενώ και τα δισκάδικα δεν ήξεραν τι να πρωτο-τοποθετήσουν στις βιτρίνες.
Οι δίσκοι ήταν και καινούριοι, με νέα ηχογραφήματα του Μίκη, και πρόσφατοι, από εκείνους που είχαν τυπωθεί στο εξωτερικό, μετά το 1970 και που έφθαναν στην Ελλάδα μέσα από «παράνομες» ατομικές εισαγωγές, αλλά και επανεκδόσεις της προ-δικτατορικής περιόδου του. Οπότε αντιλαμβάνεστε τι γινόταν, όταν έσκαγαν όλα αυτά μαζί... Τέλος πάντων κάποια από τα σημαντικότερα άλμπουμ του Μίκη, που θα έβγαιναν εκείνους τους πέντε μήνες στη χώρα (Αύγουστος-Δεκέμβριος 1974), είναι και τα ακόλουθα...
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/oi-ellinikoi-diskoi-tis-metapoliteysis-entehnoi-kai-alloi-poy-kykloforisan-prin-apo

το κουαρτέτο σαξοφώνων SAXAS και το κουαρτέτο εγχόρδων ÉxQuartet σε ρεπερτόριο σύγχρονης μουσικής

Η Phasma-Music είναι μια (ελληνική;) εταιρεία, την οποία έχουν ιδρύσει η πολωνή φλαουτίστρια Iwona Glinka και ο συνθέτης της σύγχρονης μουσικής Μιχάλης Τραυλός. Για δίσκους της Phasma-Music έχουμε ξαναγράψει, όπως εκείνους της Kalisz Philaharmonic Orchestra και του ÉxQuartet, πίσω στο 2022, ενώ τώρα θα το ξανακάνουμε λόγω του παρόντος CD [Phasma-Music, 2022] των SQ.

Βασικά λέμε για δύο σχήματα, το κουαρτέτο σαξοφώνων SAXAS (σοπράνο, άλτο, τενόρο, βαρύτονο) και το κουαρτέτο εγχόρδων ÉxQuartet (δύο βιολιά, βιόλα, τσέλο), που αποδίδουν έργα των Nikos Athanassakis, Lars Michael Fetzek, Brian Field, Michael Boyd, Robert Fleisher, Rene Nikolaou, Filip Sande, Yi-De Chen και Louis Sauter. Το κουαρτέτο σαξοφώνων ακούγεται μόλις σε δύο tracks, από τα εννέα του δίσκου, στα επτά ακούγονται τα έγχορδα, ενώ σε ένα έργο υπάρχει και πιάνο. Από τους εννέα συνθέτες, που ακούγονται εδώ οι δύο είναι Έλληνες, ενώ οι επτά αλλοδαποί.
Το άλμπουμ ανοίγει με το “String Quartet No. 2” του Νίκου Αθανασάκη – ενός συνθέτη, που μας έχει απασχολήσει ξανά στο blog (μπορείτε να δείτε εδώ... https://diskoryxeion.blogspot.com/2022/05/cd.html). Το έργο χωρίζεται σε δύο μέρη, ένα 8λεπτο κι ένα 5λεπτο – είναι λυρικό, ευχάριστο, παιγνιώδες, με τις μελωδίες, που φέρνουν στη μνήμη φολκλορικά μοτίβα, να κυριαρχούν (στο πρώτο μέρος), τονίζοντας μία περισσότερο λυπητερή και στοχαστική διάθεση (στο δεύτερο). Και τα δύο μέρη παίρνουν αφορμή, όπως διαβάζουμε στο ένθετο, από ταινίες του Federico Fellini (και βασικά από το «Και το Πλοίο Φεύγει», στο β μέρος).
Το άλλο ελληνικό έργο είναι το 15λεπτο “String Quartet No.1” της Ρενέ Νικολάου. Πρόκειται για ένα σύγχρονο έργο, με μάζες ήχων να μετακινούνται ακανόνιστα, προσδίδοντας στο άκουσμα ελαφρώς απόκοσμα χαρακτηριστικά.
Και τα υπόλοιπα έργα είναι ενδιαφέροντα, εννοείται, αλλά εδώ είπαμε λίγα λόγια μόνο για τα δύο ελληνικά.
Επαφή: www.phasma-music.com