Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ροκ και αριστερά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ροκ και αριστερά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2026

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 775

4/11/2026
Βγήκε κι ο άλλος από τα... αντιστασιακά συγκροτήματα της Θεσσαλονίκης, για να υποστηρίξει τον Γ.Π. Ίσα ρε άσχετε ντιρλαντά, που θα μου πεις ότι λέω ό,τι να ’ναι... Πες μας για ποιους καραβανάδες παίζατε το ’69 κι άσε κατά μέρος τις μ@λακίες του τύπου... δεν μας αφήνανε να ερωτευτούμε.

4
/11/2026
>>Και όλα τ’ άλλα, φήμες και ψευτιές, και ανοησίες, και στατιστικές<<

3/11/2026
Αυτό που λέει ο Γιάννης Πετρίδης στο πόντκαστ του Άρη Δημοκίδη στο LiFO. gr, ότι η χούντα είχε απαγορεύσει το περιοδικό Cash Βox στην Ελλάδα, που είχε στο εξώφυλλό του τους Gary Puckett & The Union Gap, που ντύνονταν με στρατιωτικές στολές της εποχής του Αμερικάνικου Εμφυλίου, το είχα σχολιάσει για πρώτη φορά στο δισκορυχείον τον Γενάρη του 2016 (γιατί το έχει ξαναπεί ο Πετρίδης). Βασικά, γιατί το θεωρεί κάτι σαν επιχείρημα ότι η χούντα δημιουργούσε προβλήματα στην ξένη μουσική, στο ροκ κ.λπ. Τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι, όμως. Δηλαδή δεν είναι καθόλου έτσι.
Όπως ακούμε τον Πετρίδη να απαντά στην ερώτηση του Δημοκίδη... αν υπήρχαν προβλήματα, γενικά, μέσα στη χούντα σε σχέση με τη μουσική, με το ροκ...
>>Ήμασταν συνδρομητές, όπως οι μεγάλες εταιρείες τότε, σ’ ένα περιοδικό που λεγόταν Cash Βox. Ιστορικό περιοδικό, αμερικάνικο, μουσικό, όπως το Billboard. Μία βδομάδα λοιπόν δεν το πήραμε το τεύχος και αναρωτηθήκαμε… λέμε θα χάθηκε στο ταχυδρομείο. Μετά από τρεις εβδομάδες διαβάσαμε στο εκείνο τεύχος του Cash Βox ότι στην Ελλάδα η στρατιωτική κυβέρνηση δεν έδωσε σε κυκλοφορία το τεύχος τάδε, που δεν πήραμε εμείς, γιατί στο εξώφυλλο είχε τους Gary Puckett and The Union Gap. Γιατί αυτό το συγκρότημα είχε φορεσιές τις στρατιωτικές στολές των Νοτίων αν δεν κάνω λάθος στον πόλεμο τον Εμφύλιο της Αμερικής, Νότιοι και Βόρειοι. Μα τι γελοιότητα. Ένα αμερικάνικο συγκρότημα φορούσε στολές της δικής τους Ιστορίας και φοβηθήκανε ότι αυτό είναι αντίθετο με τα δικά τους πιστεύω.<<
Κατ’ αρχάς ο Πετρίδης λέει για το τεύχος του Cash Βox της 18ης Μαΐου 1968, που είχε όντως στο εξώφυλλό του τους Gary Puckett and The Union Gap, με τα μέλη του γκρουπ να φορούν τις στρατιωτικές στολές τους. Δύο βδομάδες αργότερα (όχι τρεις) στο τεύχος της 1ης Ιουνίου 1968 διαβάζουμε στο Cashbox το ακόλουθο:
>>ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ - Η ευαίσθητη στρατιωτική δικτατορία της Ελλάδας είχε κάποιες επιφυλάξεις σχετικά με την αποδοχή του τεύχους της 18ης Μαΐου του Cash Box στη χώρα. Το περιοδικό, που στάλθηκε εκεί για το αναγνωστικό κοινό από εμπόρους που ήταν καλεσμένοι του «Mediterranean Odyssey» της Capitol Records, είχε στο εξώφυλλό του μια φωτογραφία του Gary Puckett και των Union Gap, οι οποίοι ήταν όλοι ντυμένοι με τις στολές τους του Εμφυλίου Πολέμου. Οι τελωνειακοί υπάλληλοι έπρεπε να πειστούν ότι το περιοδικό δεν περιείχε «στρατιωτικό υλικό», που θα μπορούσε να υποκινήσει (αντικαθεστωτικές δράσεις εννοεί) από τον ελληνικό λαό.<<
Βασικά οι τελωνιακοί πρέπει να έλεγξαν αν το περιοδικό παρωδεί τους στρατιωτικούς (ακόμη και τους ξένους, ναι), γιατί με τίποτα το Cash Box δεν θα μπορούσε να μοιάζει με αντιστασιακό ή άλλο έντυπο, που θα υποκινούσε δήθεν εξτρεμιστικές δράσεις. Κάτι που θα το διαπιστώσανε οι τελωνιακοί μ’ ένα απλό ξεφύλλισμα, προφανώς.
Απόδειξη δε αυτού που λέω είναι το γεγονός, πως το περιοδικό όχι απλώς συνέχισε να έρχεται στην Ελλάδα, αλλά κανα μήνα αργότερα τα αφεντικά του Πετρίδη, οι Γκεσάρ, που είχαν την Music-box και αντιπροσώπευαν την CBS στην Ελλάδα, θα κυκλοφορούσαν ένα ολόκληρο LP των Gary Puckett and The Union Gap (το “Featuring Young Girl”), στο εξώφυλλο του οποίου φυσικά όλα τα μέλη του γκρουπ φορούσαν τις στρατιωτικές στολές τους. Και μιλάμε για LP ε? Για ψάξτε να δείτε, για πόσα αμερικάνικα συγκρότημα θα βρείτε ελληνικά LP εκείνη τη χρονιά? Για τους Gary Puckett and The Union Gap, όμως, θα βρείτε σίγουρα.
Θα το θέλανε πολλοί κάποιοι να βγάλουν τους Gary Puckett and The Union Gap απαγορευμένο συγκρότημα στην Ελλάδα επί δικτατορίας, αλλά... δεν τους κάθεται. (δεν αναφέρομαι μόνο στον Πετρίδη, αλλά και σε κάτι παλιούς άσχετους σχολιαστές του δισκορυχείου).

Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2026

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 769

8/10/2026
>>Προπολεμικός bluesman, καθότι ηχογράφησε για πρώτη φορά το 1932, ο Jimmy Oden είχε μια στρωτή πορεία για περισσότερο από τριάντα χρόνια, ετοιμάζοντας κι έναν πολύ καλό μεγάλο δίσκο, το 1961, για την Bluesville, μέσω του οποίου θα γινόταν γνωστός και στα λευκά ακροατήρια. Το «Goin’ down slow», το τραγούδι που θα τον έφερνε πάντα στο προσκήνιο, θα το ηχογραφούσαν μέσα στα χρόνια οι Howlin’ Wolf, Memphis Slim, John Hammond, Alan Price Set, Canned Heat, J.B. Hutto, Jimmy Witherspoon, Free, Aretha Franklin, Bobby Bland και δεκάδες άλλοι – ανάμεσά τους και οι Δημήτρης Παναγόπουλος + Aura το 1998.<<
Και για τον πιανίστα Jimmy Oden θα διαβάσεις στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] στις σελίδες 116-117]

8/10/2026
Οι παλαιοί αναγνώστες και οι fans σίγουρα θα θυμούνται την ανάρτηση «Η ψυχεδέλεια στην υπηρεσία της ελληνικής μαύρης αντίδρασης. Όταν οι Εγγλέζοι Spectrum έπαιξαν για τον Κοκό, το καλοκαίρι του ’67…», που είχε δημιουργήσει σάλο (για τα δικά μας δεδομένα και ζητήματα), όταν ανέβηκε στο Δισκορυχείον στις 14 Μαΐου 2016. Αναφερόμουν σε εμφάνιση του πολύ καλού pop-psych βρετανικού γκρουπ Spectrum ενώπιον του τότε βασιλιά, την οποία προέβαλα με τον συγκεκριμένο προβοκατόρικο τίτλο. Εκείνο το ποστ, σαν κεφάλαιο, υπάρχει και στο «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία και Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60» [Όγδοο, 2025] ως «Spectrum-Κωνσταντίνος» (επεξεργασμένο φυσικά).
Σ’ αυτό το κείμενο λοιπόν έχω γράψει διάφορα και βασικά λέω πως δεν έχω κανένα λόγο να αμφισβητήσω την πληροφορία των «Μοντέρνων Ρυθμών» από το τεύχος #85 της 19ης Ιουλίου 1967 (γιατί εκεί την είχα διαβάσει). Τότε, είχαν πέσει διάφοροι άσχετοι να με φάνε. Ότι τάχα συκοφαντούσα τους Spectrum, δίνοντας βάση σε μια αναξιόπιστη πληροφορία (κατά κείνους) από τους Μ.Ρ., βάζοντάς τους να παίζουν για έναν βασιλιά.
Να όμως που την πληροφορία αυτή την είχε πρωτογράψει βρετανικό περιοδικό, σχεδόν ένα μήνα πριν από τους Μ.Ρ., κι εδώ έχω το τεκμήριο.
Είναι το περιοδικό “Disc and Music Echo” από τις 24 June 1967, στο οποίο διαβάζουμε πως οι Spectrum θα έρχονταν στην Ελλάδα, για να παίξουν ενώπιον του τότε βασιλιά, έχοντας υπογράψει συμβόλαιο για 4ήμερη(!) επίσκεψη στη χώρα μας, προκειμένου να εμφανισθούν στο Παλάτι, στο τέλος Ιουλίου (του ’67).
Αυτό επιβεβαιώνει την έλευση των Βρετανών στην Ελλάδα; Για μένα ναι. Γιατί θεωρώ πολύ δύσκολο ή ίσως και αδύνατο να ξέφυγε κάτι προς τα έξω, σε επίπεδο φωτογραφίας κ.λπ. από το live, καθότι αυτό θα ήταν πριβέ, ώστε να πειστούν οι αστοιχείωτοι. 
Όταν το «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία και Πολιτική...» θα κάνει δεύτερη έκδοση (γιατί θα κάνει) αυτή την πληροφορία θα την εντάξω στο συγκεκριμένο υποκεφάλαιο.

7/10/2026
Και τη μάνα σου να βρίσουνε με τον πιο σκαιό τρόπο αποκλείεται να θιγείς τόσο όσο θίγεται ο Πορτοσάλτε αν τολμήσεις και ψελλίσεις κάτι για τη μητσοτακική νδ.
[Γεια σου ρε πατρίδα Άρη Σπηλιωτόπουλε – όσο δεν σε γούσταρα στα 00s, τόσο σε συμπαθώ τώρα]

7/10/2026
>>Στο δεύτερο τεύχος της μηνιαίας επιθεώρησης τέχνης «Σήμα» [Μάρτης ’75], με αφορμή ένα ευρύτερο αφιέρωμα στον Διονύση Σαββόπουλο, συζητούν ο δισκοπώλης Γρηγόρης Φαληρέας μ’ έναν 20χρονο φοιτητή της Νομικής, τον Γιάννη Γιαννιτζόγλου. Κάποια στιγμή λέει ο πρώτος:<<
>>Στην εισαγωγή του βιβλίου του Samuel Charters «Η Ποίηση του Μπλουζ» [Απόπειρα, 1982] ο Γρηγόρης Φαληρέας, ξανά, βρίσκει την ευκαιρία να γράψει μερικά λόγια για το θέμα μας:<<
Ο Γρηγόρης Φαληρέας ήταν ένας από τους ανθρώπους που ασχολήθηκαν, από πολύ νωρίς, με τις σχέσεις blues-ρεμπέτικων. Για τις δικές του απόψεις επί του θέματος θα διαβάσεις αναλυτικά στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία.

6/10/2026
Alameda “A la vera del Jueves”. Ισπανοί (1979), rock andaluz...
https://www.youtube.com/watch?v=6W5v-p4S6ag&list=RD6W5v-p4S6ag&start_radio=1

6/10/2026
Αυτό είναι ένα από τα καλύτερα (για μένα) ηλεκτρικά blues άλμπουμ της δεκαετίας του ’60. Βγήκε στην Testament το 1969, αλλά περιέχει ηχογραφήσεις από το 1966 της Johnny Shines Blues Band, μέλη της οποίας ήταν, πέραν του Johnny Shines σε τραγούδι, κιθάρα, ο Big Walter Horton στη φυσαρμόνικα, ο Luther Allison στην ηλεκτρική κιθάρα, ο Otis Spann στο πιάνο, o Fred Below στα ντραμς κ.ά. Ο ήχος είναι τελείως άφτιαχτος, γήινος και πριμιτίβ, με τα τραγούδια να είναι γραμμένα είτε ζωντανά στην Maxwell Street (υπάρχουν λόγοι που το λέω αυτό) είτε σε κανένα αυτοσχέδιο στούντιο.
Το άλμπουμ αυτό το είχα βρει για πρώτη φορά σε CD (βγήκε το 1995) κι έτσι δεν ενδιαφέρθηκα να το αγοράσω και σε βινύλιο, όταν το είδα μπροστά μου, επειδή ήταν ακριβό. Μια χαρά είναι και τα CD, και δεν υπάρχει κανένας λόγος να τα υποτιμούμε.
[για τον δίσκο γράφω δυο λόγια στο λήμμα για τον Johnny Shines στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s» - έχω και κομμάτι στα σχόλια]

5/10/2026
Παλιά τα λούμπεν λαϊκά, πες τα και σκυλάδικα τα άκουγε πολύ συγκεκριμένο κοινό, δεν τα άκουγε ο λαός. Τώρα ο λαός έχει λουμπενοποιηθεί και πολλοί απ’ αυτούς που περνιούνται για λαϊκοί τραγουδιστές τραγουδάνε για μαχαιροβγάλτες, με σουγιάδες και πεταλούδες στις τσέπες.

5/10/2026
Βασικά χεστήκαμε για ποιον έχει φίλο ο Γονίδης, το γεγονός, όμως, ότι δεν άδειασε το μαγαζί την ίδια ώρα είναι θέμα. Σοβαρό.

5/10/2026
Δεν ντρέπομαι καθόλου να πω ότι το γουστάρω πολύ αυτό το τραγούδι (μουσική Κόρος - στίχοι Τσάντας). Τα διαβάσατε το πρωί τα σχετικά...
https://www.youtube.com/watch?v=XPoLUVKbHx4&list=RDXPoLUVKbHx4&start_radio=1

Πέμπτη 14 Μαΐου 2026

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 721

13/5/2026
Εδώ είναι το big bang του ελληνικού πολιτικού τραγουδιού, όχι εμπορικά, αλλά αισθητικά. Φοβερός ο μαοϊκός Μικρούτσικος εκείνη την εποχή. Εγώ τον βάζω στην ίδια γραμμή με τους άλλους μαοϊκούς-κρυφομαοϊκούς Robert Wyatt, Brian Eno, Chris Cutler, Henry Cow, Stormy Six, RIO, Cornelius Cardew κ.λπ., που είχαν επιρροές από Brecht-Weill, Eisler, Dessau σύγχρονη avant-garde κ.λπ. 
Κρίμα να μην του σφυρίξει, τότε, κάποιος του Θάνου το RIO, γιατί με κάτι τέτοια κομμάτια, στις μεγάλες συναυλίες τους, θα έπαιρνε τα σώβρακα ολωνών...
https://www.youtube.com/watch?v=UpJsHFFF2WU&list=RDUpJsHFFF2WU&start_radio=1

13/5/2026
Πριν από χρόνια, όταν είχα να κάνω ποστ στο fb 15-20 μέρες, με πήρε φίλος τηλέφωνο και με ρώτησε αν είμαι καλά, γιατί είχε διαδοθεί ότι είχα πάθει κάτι ή και πως είχα πεθάνει. Έβαλα τα γέλια φυσικά, γιατί ήμουν μια χαρά. Και φυσικά, ούτε που μου πέρασε από το μυαλό να ψάξω να βρω ποιος ήταν αυτός ο... κακοήθης που διέδιδε τέτοιες ανυπόστατες πληροφορίες για μένα, ώστε να του κάνω αγωγή, μήνυση και τα ανάλογα – τα οποία, σημειωτέον, τα σιχαίνομαι όσο ελάχιστα άλλα πράματα στη ζωή μου. Εντάξει, εγώ μπορεί να είμαι ένας ασήμαντος, που με ξέρουν 5-10, αλλά, μέσα στα χρόνια, δημοσιεύματα έχουν πεθάνει πάρα πολλούς διασήμους – να θυμηθώ τον Γαβρά, τον Μάγγα, τον Θεοδωράκη κ.λπ.
Τι είναι τώρα πιο ακραίο; Να γράψεις ότι κάποιος πέθανε, ενώ ζει, ή να γράψεις ότι κάποιος πήγε από καρδιά, ενώ είχε πάει από εγκεφαλικό; Ή αυτοκτόνησε ας πούμε, ενώ είχε σκοτωθεί σε αυτοκινητικό;
Το γεγονός πως η αυτοκτονία αντιμετωπίζεται ως «στίγμα» και «ντροπή» για μένα είναι αυτό το σαθρό και το ντροπιαστικό. Και είναι προφανές, για τη δική μου συλλογιστική, πως ντροπιασμένος δεν είναι εκείνος που αυτοκτονεί, αλλά ντροπιαστικά είναι όλα εκείνα που μπορεί να τον οδήγησαν εκεί (άνθρωποι, καταστάσεις κ.λπ.).
Έχουμε παραδείγματα αυτοκτονησάντων, που θεωρούνται ήρωες στη συνείδηση του κόσμου, όπως ο φοιτητής Γεωργάκης που αυτοπυρπολήθηκε στη Γένοβα το 1970, για να διαμαρτυρηθεί για τη δικτατορία, για μην το τραβήξω παραπάνω και γράψω τώρα εδώ τι έλεγε ο Επίκτητος για το θέμα... «ως εκ τούτου θα ονομάσουμε ελεύθερα μόνο εκείνα τα ζώα που δεν συνθηκολογούν με τη σκλαβιά, αλλά δραπετεύουν πεθαίνοντας μόλις αιχμαλωτισθούν. Έτσι και ο Διογένης κάπου λέει ότι ένας σίγουρος τρόπος για να κατακτήσεις την ελευθερία είναι να πεθάνεις πρόθυμα»... ή το τι έλεγε ο Σενέκας: «Αυτός που φοβάται το θάνατο, φοβάται επίσης και τη ζωή». [Quotes αυτά τα τελευταία από το «Επίκτητος, ζωή & στωικισμός» του Τζέησον Ξενάκη].

12/5/2026
Γαμώ την κοινωνία σας, ξεφτιλισμένοι...
https://www.youtube.com/watch?v=1nXSDhwDfVM&list=RD1nXSDhwDfVM&start_radio=1

11/5/2026
Big bang στον κινηματογράφο τη σεζόν 1966-67 (πριν από τη δικτατορία) όταν 27 ελληνικές ταινίες κάνουν πάνω από 400.000 εισιτήρια(!), ενώ είχαν προβληθεί εκείνη τη σεζόν 117(!), ακατάρριπτο ρεκόρ. Big Bang στη μουσική, το πρώτο big bang, ασυζητητί επί παλιού Πασόκ, στα 80s, όταν μπαίναμε στα δισκάδικα και φεύγαμε με σακκούλες. Όταν όλη η Ελλάδα είχε στερεοφωνικά δηλαδή, γιατί το 1967-74 είχαν λίγοι. Για να ξέρουμε τι σημαίνει big bang. Μπορώ να πω και για θέατρο και για βιβλία, αλλά πρέπει να το ψάξω λίγο. Σίγουρα όμως και αυτά χτύπησαν ταβάνι επί μεταπολίτευσης.

Δευτέρα 11 Μαΐου 2026

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 720

11/5/2026
Το βιβλίο του Στάθη Καλύβα και της Νατάσας Τριανταφύλλη «Big Bang / 1970-1973 / Η άνθηση του πολιτισμού στα χρόνια της δικτατορίας» το έχω από τον Δεκέμβριο.
Είχα πάει στην παρουσίασή του στο Κύτταρο, βασικά για να το ζητήσω από τον Καλύβα να μου το δώσει, καθώς το είχα ξεφυλλίσει νωρίτερα σ’ ένα βιβλιοπωλείο κι είχα δει πως με είχε αναφέρει μέσα καμιά 100αριά φορές! Στη δε βιβλιογραφία του τα άρθρα και τα βιβλία μου πιάνουν 2 σελίδες(!), ενώ οι αναφορές σε κάθε έναν από όλους τους άλλους είναι μετρημένες, συνήθως, στα δάκτυλα του ενός χεριού.
Ξέρω τι έχω γράψει μέσα στα χρόνια και πόσο έχω ανοίξει τα μάτια πολλών γι’ αυτά τα θέματα, και το γεγονός ότι ένας πανεπιστημιακός στηρίζει τόσα πολλά σ’ αυτά που έχω φέρει στην επιφάνεια οπωσδήποτε με τιμά, σαν έναν ανεξάρτητο, και έξω από τα πάσης φύσεως κυκλώματα, γραφιά – και το λέω τούτο πέρα από το πώς μπορεί να χρησιμοποιούνται αυτά που έχω γράψει. Τον ευχαριστώ λοιπόν τον Στάθη Καλύβα, για τις πολλές και τις ποικίλες αναφορές.
Πήγα λοιπόν στο Κύτταρο, βρήκα τον Καλύβα, γνωριστήκαμε (και με την Τριανταφύλλη), του ζήτησα το βιβλίο, έτσι κάπως απαιτητικά από τη μεριά μου, μου το έδωσε με χαρά και μου έγραψε και θερμή αφιέρωση.
Πιστεύω πως αν είχε προλάβει ο Καλύβας να διαβάσει το «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία και Πολιτική στη μακρά δεκαετία του ’60», που βγήκε πέρυσι το καλοκαίρι, όταν θα γινόταν το τελευταίο editing στο “Big Bang”, θα διαμόρφωνε και το δικό του βιβλίο, ανά σημεία, διαφορετικά. Βεβαίως δεν θα άλλαζε τη «γενική γραμμή» του, που είναι αυτή η ακροκεντρώα και η μηδενιστική, εγώ θα πω, όσον αφορά την αριστερά – και βασικά την οργανωμένη αριστερά.
Ο Καλύβας δεν έχει πολλά να πει για τους αριστερούς –σαν άτομα τους σέβεται και τους παραδέχεται, και σε σχέση με το έργο τους εννοώ–, αλλά πνέει μένεα, όπως θα λέγαμε, για τις οργανωμένες μορφές της Αριστεράς, για τα κόμματα και τις οργανώσεις της (Λαμπράκηδες και ΚΚΕ βασικά).
Υπάρχει μία κεντρική ιδέα στο βιβλίο που είναι ενοχλητική. Ο Καλύβας πιστεύει πως οι αριστεροί καλλιτέχνες παρήγαγαν έργο επί δικτατορίας, επειδή είχαν απελευθερωθεί από τα δεσμά της κομματικής πειθαρχίας, που είχε επιβάλει το παράνομο ΚΚΕ πριν από τη δικτατορία και το νόμιμο ΚΚΕ μετά απ’ αυτήν. Αυτή η αντίληψη, για μένα, δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική και μπορώ να την ανατρέψω εύκολα, αλλά βαριέμαι τώρα, εδώ, να το κάνω. Φυσικά, υπάρχουν κι άλλες ενοχλητικές ιδέες στο βιβλίο, αλλά αυτή είναι μία από τις κυρίαρχες.
Το βιβλίο το διαβάζω τώρα, σιγά-σιγά, έχω φτάσει στη σελίδα 180, έχω βρει λάθη και ανακρίβειες, αλλά δεν ξέρω αν θα γράψω κάποια συνολική βιβλιοκριτική ή αν θα αρκεστώ σε μερικές παρατηρήσεις εδώ μέσα ή τίποτα από τα δύο.
Πάντως, και για να το ξεκαθαρίσω, θεωρώ απείρως πιο σημαντικό να γράφει και να ξαναγράφει κανείς γι’ αυτά τα θέματα, παρά να ασχολείται με τους Μετάλικα και με τους κάθε Μετάλικα.

11/5/2026
Δεν θέλουμε κεφάτους καλλιτέχνες. Δεν μας ενδιαφέρουν οι καλλιτέχνες που διαμορφώνουν ένα ρεπερτόριο υπαγορευμένο από τις πιο φτηνές επιταγές του προϊόντος, γαργαλώντας παιδαριώδη ένστικτα του κόσμου. Μας ενδιαφέρουν, βασικά, οι «αμίλητοι» καλλιτέχνες. Πού είναι οι εποχές, όταν οι καλλιτέχνες μάς «φτύνανε», θεωρώντας μας κάπως σαν αναγκαίο κακό

10/5/2026
Βασικά το γεγονός ότι παίξανε Ζορμπά ακυρώνει το ότι παίξανε Τρύπες. Δεν κολλάνε πουθενά αυτά τα δύο. Μόνο Σώκρατες είχε νόημα να παίξουνε. Το μόνο που δεν θα ηχούσε ως δηθενιά σε ρεντρούμηδες (rent room), αλλά ως ψαγμενιά προς αληθινούς μουσικόφιλους..

10/5/2026
Υπάρχουν Έλληνες που ακόμη ενθουσιάζονται αν ακούσουν από ξένους το Ζορμπά; Να τους παρασημοφορήσουμε... Και τους μεν και τους δε...

10/5/2026
Όταν γράφεις βιβλία που αναδιφούν στην ιστορία οι πηγές, που θα χρησιμοποιήσεις, παίζουν κυρίαρχο ρόλο. Το χειρότερο, δε, που μπορεί να σου τύχει είναι το να μην είσαι σε θέση (λόγω βιασύνης ή σχετικής ασχετοσύνης με το θέμα που καταπιάνεσαι) να αξιολογήσεις τις πηγές σου. Να εμπιστεύεσαι, δηλαδή, αυτά που γράφουν άλλοι κι εκείνοι, άθελά τους, να σε «κρεμάνε» (έχοντας «κρεμάσει» πρώτα τον εαυτό τους).
Ορισμένοι γράφουν τέτοιου τύπου βιβλία δίχως, ουσιαστικά, να έχουν τίποτα πρωτογενές δικό τους, ενώ και τα ελάχιστα που μπορεί να έχουν, στις βιβλιοθήκες ή τις δισκοθήκες τους, δεν τα έχουν βιώσει – δεν έχουν μεγαλώσει μαζί τους.
Έτσι, ψάχνουν σε διαδικτυακά κείμενα άλλων και «δανείζονται» ό,τι νομίζουν ότι τους κάνει, δίχως να είναι σε θέση να το αξιολογήσουν. Δεν έχουν δικές τους πρωτογενείς πηγές (το ξαναλέω), και όποιες βρίσκουν από δω κι από κει τις αποδέχονται... αδιαμαρτύρητα. Ευτυχώς, πάντως, που έχουν συστηματική βιβλιογραφία, στο τέλος των βιβλίων τους, ώστε να ξέρουμε κι εμείς την πηγή του κακού.
Φυσικά, σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν ισχύει για τον συγγραφέα το «η Εύα με εξηπάτησε», καθώς ο μόνος αληθινά παραπληροφορημένος και εξαπατημένος είναι, τελικά, ο αναγνώστης.

9/5/2026
Μουσικές για ανθρώπους με κάποιο γούστο... Skatalites - Κριστίν Κήλερ
https://www.youtube.com/watch?v=sDDmDDWtmcU&list=RDsDDmDDWtmcU&start_radio=1

Τρίτη 5 Μαΐου 2026

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 717

4/5/2026
"100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" [Όγδοο, 2025]
[Leonard Bernstein: Τι είναι η τζαζ, σελ.205-207]

4/5/2026
4/5/2026
>>Ότι κάτι πήγαινε στραβά, με την εφημερίδα, το ψυλλιαζόσουν από το πρώτο κιόλας τεύχος, στο άρθρο «250 Χιροσίμες / Η ειρήνη εδραιώνεται για τα καλά...», που ξεκινά με κριτική στη σοβιετική στρατιωτική παρέλαση της 7ης Νοεμβρίου (επέτειος της Οκτωβριανής Επανάστασης), η οποία αντιπαραβάλλεται με μια υπόγεια πυρηνική έκρηξη των Αμερικανών στο νησί Amchitka της Δυτικής Αλάσκας. Το ύφος της «Πρωτοπορίας», όταν σχολιάζει πολιτικά θέματα, θυμίζει ενίοτε την αντικομμουνιστική «Σοβιετολογία» του Γεωργίου Γεωργαλά ή τον «Διάλογο», το περιοδικό της αμερικάνικης πρεσβείας. Μάλιστα, το τεύχος #2 της «Πρωτοπορίας» [Δεκ. 1971-Ιαν. 1972] ανοίγει με μια επαινετική επιστολή προς τους συντάκτες του, γραμμένη από τον Αιμίλιο Μπουρατίνο, τον οποίο θα μαθαίναμε, στα 80s, από την επιμέλεια της ελληνικής έκδοσης του αμερικανικού «Διαλόγου». Σ’ ένα άλλο, δε, κείμενο του πρώτου τεύχους που επιγράφεται «Τι ζητούν οι φοιτητές; / Άρθρο του αμερικάνου φοιτητή Έντουαρτ Σβαρτς» διαβάζουμε πως για την περίληψή του, που τυπώνεται στην «Πρωτοπορία», είχε δώσει άδεια «η υπηρεσία Τύπου και μορφωτικών σχέσεων των Η.Π.Α.». Αντιληπτόν.<<
[Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση), Όγδοο, 2025, σελ.487 – τελευταία αντίτυπα]
[από το υποκεφάλαιο «πρωτοπορία-φοιτητική σκέψη», που μεγεθύνει σε δύο φοιτητικά έντυπα της περιόδου 1971-1973 με ροκ θεματολογία]

3/5/2026
Blues Section - Paint It Michael And Others, Maybe (Finland Blues Rock 1967)
https://www.youtube.com/watch?v=5YIp0LIWiCk&list=RD5YIp0LIWiCk&start_radio=1

Παρασκευή 1 Μαΐου 2026

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 716

1/5/2026
«Σε κάνουν να αισθάνεσαι ένα τίποτα από τότε που γεννιέσαι
δεν σου δίνουν καθόλου χρόνο, αντί να σου δίνουν τα πάντα
μέχρι που ο πόνος είναι τόσο μεγάλος, ώστε να μη νιώθεις τίποτα πια
είναι θεμιτό να είσαι ένας ήρωας της εργατικής τάξης»

[working class hero]
[ο άνθρωπός μας στην Αβάνα]

1/5/2026
>>Δεν έχω ήχο, δεν έχω ήχο, δεν έχω υλικό, δεν έχω ήχο<<
(μάλλον στον Πατσιφά το έλεγε)
[Σαββόπουλος «Το Βρώμικο Ψωμί», 1972]
>>Κυρ-διευθυντά των δίσκων έχω ήχο κι υλικό<<
(σίγουρα στον Πατσιφά το έλεγε)
[Ρασούλης «Η Εκδίκηση της Γυφτιάς», 1978]
Πρέπει να είχε βάλει τα γέλια ο Σαββόπουλος, όταν το άκουσε αυτό, και ως παραγωγός της «γυφτιάς» δηλαδή.

1/5/2026
>>Στον καταραμένο τόπο τον Μάη μήνα βρέχει<< (γέλιο)
Ρασούλης number 1, o δεύτερος δεν φαίνεται ούτε με τα κιάλια...

1/5/2026
Τα ονείδη της Πρωτομαγιάς...

1/5/2026
«Σκοτώθηκαν δύο γυναίκες και άντρας από πτώσεις. Άλλη τραυματίστηκε σοβαρά στο κεφάλι»
«Στην Αττική μαχαιρώματα σε δύο μπαρ και στο δρόμο. Οι αφορμές ήταν τελείως ασήμαντες»
«Τα συμπεράσματα από τις συσκέψεις για τα έκτροπα στην Αθήνα» (τρέχα-γύρευε τι είχε γίνει...)
«Ανευρέθη από δύτας το πορτοφόλι επιβάτου πλοίου» (σήμερα θα πετάγανε και τον ίδιο στη θάλασσα, όχι θα του βρίσκανε και το πορτοφόλι με δύτες)
«Μετά την απολογία τους προφυλακίσθηκαν για τη ληστεία οι δύο ανώμαλοι. Εισαγγελεύς: ληστεία, σωματικές κακώσεις, κατακράτηση και εξαναγκασμό σε ασέλγεια»
«Σκοτώθηκαν από κεραυνό δύο παιδιά και 27χρονος. Μεταξύ των θυμάτων 14χρονο κορίτσι. Τραυματίστηκαν οι γονείς του και τα τρία αδέλφια του»
Μία τυχαία μέρα του 1975.
Όλα αυτά σε μια 8στηλη τρίτη σελίδα εφημερίδας, κατελάμβαναν μονόστηλα ή το πολύ δίστηλα. Πολύ σπάνια κάτι απ’ αυτά θα γινόταν πρωτοσέλιδο.
Αν συνέβαιναν όλα τούτα μια σημερινή μέρα τα μίντια θα πάθαιναν τιλτ. Δεν θα ήξεραν τι να πρωτοπροβάλλουν και πού θα έριχναν το ταρατατζούμ (μάλλον στους «ανώμαλους», που δεν ξέρω και τι ακριβώς ήταν οι άνθρωποι, άμα διαβάσετε...). Τώρα έχουμε για πέμπτη(?) μέρα τον 89χρονο να μας απασχολεί, που γίνεται πρώτο θέμα μέχρι και στην ΕφΣυν. gr, η οποία ρέπει πλέον και αυτή προς τον... λαϊκισμό.
Γι’ αυτό αξίζει να διαβάζεις παλιές εφημερίδες, παμπάλαιες, για να έρχεσαι λίγο στα ίσια σου και να αντιλαμβάνεσαι πού έχουμε φθάσει, τι παίζει και τι δεν παίζει...

30/4/2026
David Allan Coe (September 6, 1939 – April 29, 2026). Funeral Parlor Blues…
https://www.youtube.com/watch?v=hs4teo2q5tw&list=RDhs4teo2q5tw&start_radio=1

29/4/2026
Σκόνη, πέτρες, λάσπη...
Πέρασα από το ίδιο σημείo με μια σακούλα σαν του Πουλικάκου, γεμάτη παλιόρουχα, αλλά φωτογραφία δεν έβγαλα...
[έχουμε κι εμείς τα δικά μας δισκο-μνημεία, δεν περιμένουμε να πάμε στην abbey road]

29/4/2026
>>Τα εγκαίνια της Κιβωτού της Άμυ θα πραγματοποιούνταν τελικά στις 11 Ιανουαρίου 1965, στην Πλάκα, στην Οδό Θόλου 10, με το πρόγραμμα, στο ξεκίνημά του, να απαρτίζεται από παράσταση Καραγκιόζη από τον Σωτήρη Σπαθάρη, συν τζαζ από τους Sound Inc., τους οποίους αποτελούσαν οι Chiko Calender κοντραμπάσο, Sam Stone ντραμς και Carl Washington κρουστά (congas). Συγχρόνως, δε, θα εγκαινιαζόταν και η γκαλερί της «Κιβωτού», με έργα, σε πρώτη φάση, του Μίνου Αργυράκη. Λογικά το τρίο των Sound Inc. θα πρέπει να είναι ένα από τα πρώτα, αν όχι το πρώτο σχήμα, που επιχείρησε να παίξει improv-jazz, δηλαδή αυτοσχεδιαστική τζαζ, στην Ελλάδα, και μάλιστα σε μια πιο μόνιμη βάση, συνοδεύοντας την απαγγελία ενός ποιήματος – που θα γινόταν (το ποίημα, μαζί με την συνολική παράσταση) μία από τις πρώτες ατραξιόν της «Κιβωτού».<<
"100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ" [Όγδοο, 2025]
"Η Κιβωτός της Άμυ: ένας πρωτοποριακός χώρος, που είχε στηθεί στην Πλάκα, στο μέσο του ’60, από την Amy Mims και τον Μίνω Αργυράκη και που είχε σχέση (και) με την αυτοσχεδιαστική τζαζ" σελ. 42-52
[αριστερά στη φωτό η Άμυ Μιμς]

Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2026

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 701

12/2/2026
Υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες ελληνικές τζαζ απώλειες των τελευταίων χρόνων.
Ο ντράμερ Χρήστος Γερμένογλου μπορεί να έφυγε από τη ζωή το 2022, μόλις στα 53 του, είχε όμως ήδη προλάβει ν’ αφήσει πολύ σημαντικό έργο. Δημιουργικός ντράμερ και με δυνατότητες να παίζει σόλο, στήνοντας ένα δικό του ηχητικό κόσμο, ο Γερμένογλου, είτε μόνος του είτε μέσα από τις συνεργασίες του, απέδειξε τι σημαίνει το να βρίσκεσαι στη σκηνή έχοντας όραμα γι’ αυτό που κάνεις, παρουσιάζοντας συνεχώς νέες ιδέες.
Θα διαβάσεις πολλά για τον Χρήστο Γερμένογλου στις σελίδες 340-347 του «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία...

11/2/2206
Το έχει αυτό ο φιλελές, με την ελληνική ένδειξη στο κάτω μέρος τυπωμένη (όχι αυτοκόλλητο) "ΕΙΔΙΚΑ ΓΙΑ DISCOTHEQUES", από το 1975, με το φοβερό bim sala bim ανάμεσα και άλλα διάφορα? τι να έχει ο... μαύρος

11/2/2206
>>Τον κ. Μητσοτάκη υποδέχθηκαν ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού της Τουρκίας, ο αναπληρωτής κυβερνήτης της Άγκυρας, αλλά και ο αναπληρωτής δήμαρχος, όπως μεταδίδει η ΕΡΤ<<
Δηλαδή άμα πήγαινε η Μενδώνη ποιος θα την υποδεχότανε; O πρόεδρος του σωματείου "φίλοι της Χούλια Κότσιγιτ";

10/2/2026
Όταν οι Έλληνες χορεύανε με αυτό στα early 70s ο φιλελές δεν είχε γεννηθεί ακόμη...
https://www.youtube.com/watch?v=Q1gSWK86o-4

10/2/2026
Πριν από λίγες μέρες είχε κάνει μία ανάρτηση ο Κώστας Φέρρης στην οποία έλεγε...
>>Η ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ.
Παλιά, ως... ρασιοναλιστής, ήμουνα φανατικός εχθρός της Αστρολογίας. Όμως το 1967-1968, τρεις άνθρωποι και μία επανάσταση, μου άλλαξαν τα μυαλά κι έπεσα με τα μούτρα: (1) Η κοσμική Αστρολόγος Joelle de Gravelaine. (2) Η θεωρητικός της "ψυχολογικής Αστρολογίας", Claire de Santagostini (3) Ο "περιπατητής φιλόσοφος" Jean Carteret, με την προφορική παράδοση και την ουσιαστική "θεωρεία των ανατροπών". (4) Ο Μάης του 68, που... κανένας αστρολόγος δεν είχε προβλέψει -πλην του Carteret- και δε μπορούσε να θεωρηθεί "τυχαίο γεγονός". (...)<<

… κι έγραψα εγώ από κάτω σε σχόλιο...
>>Είχε γραφτεί και στην Ελλάδα, στις αρχές των 70s κάτι σχετικό, που συνέδεε την αντικουλτούρα με την αστρολογία<<
Εκείνη τη στιγμή δεν το είχα εύκαιρο το περιοδικό, αλλά σήμερα έψαξα και το βρήκα και νάτο – μ’ αυτό το φοβερό εξώφυλλο.
Το θέμα εντάσσεται, απολύτως, στο σύστημα του ανορθολογισμού, του αντιδιαφωτισμού, του ανατολίτικου μυστικισμού και της αυτογνωσίας, μέσω και της τεχνητής διαστολής της συνείδησης με τη βοήθεια των ψυχεδελικών, που αποτελούσαν, όλα τους, συστατικά στοιχεία της αντικουλτούρας. Γιατί, όπως θα έγραφε και ο Herbert Marcuse στο κλασικό βιβλίο του «Ο Μονοδιάστατος Άνθρωπος» [Παπαζήσης, 1971]:
«Με τον τρόπο που οργάνωσε την τεχνολογική της βάση η σύγχρονη βιομηχανική κοινωνία έχει τάση προς τον ολοκληρωτισμό. Ολοκληρωτισμός δεν είναι μόνο ο τρομοκρατικός πολιτικός ομοιομορφισμός, αλλά και ο μη τρομοκρατικός οικονομικο-τεχνικός ομοιομορφισμός, που λειτουργεί με την χειραγώγηση των αναγκών στο όνομα ενός γενικού ψευτοσυμφέροντος. Ο ολοκληρωτισμός δεν είναι μόνο μια ορισμένη μορφή κυβέρνησης ή κόμματος, είναι ακόμα κι ένα ειδικό σύστημα παραγωγής και διανομής, που εναρμονίζεται απόλυτα με τα ‘πολλά’ κόμματα και τις εφημερίδες, με την ‘διάκριση των εξουσιών’, κ.λπ.».
Γι’ αυτό και οι hippies απαρνήθηκαν τις δομές της αστικής κοινωνίας, την τεχνολογία της, τα μέσα της, την οργάνωσή της, επανεφευρίσκοντας τα κοινόβια, την κοινοκτημοσύνη, την ισότητα στη βάση, πηγαίνοντας στις ανατολικές θρησκείες, θεοποιώντας τα ελαφρά ναρκωτικά και υιοθετώντας χαρακτηριστικά προ-Διαφωτιστικών κοινωνιών. 
Και θα μας πει ο φιλελές πως στην Ελλάδα δεν παίρναμε τίποτα χαμπάρι...
(έχω και τραγούδι στα σχόλια)

10/2/2026
Είδα στο YouTube τον καθηγητή Καλύβα να συζητά με έναν άσχετο φιλελέ για μουσική –με αφορμή το βιβλίο του πρώτου για την τέχνη στη δεύτερη φάση της χούντας– και βγήκα από τα ρούχα μου. Αν και τόση ασχετοσύνη δεν μπορεί παρά να καταντάει, στο τέλος, συγκινητική. Προσέξτε τι ακούστηκε από τον φιλελέ... Δίνω και κάποιες βιαστικές απαντήσεις... Γι’ αυτά που είπε ο καθηγητής δεν θέλω να πω τίποτα. Ίσως αλλού και άλλοτε...
>>Αυτή η άνθηση (επί χούντας) τελικά δημιούργησε συνθήκες περιορισμού της καλλιτεχνικής έκφρασης στη συνέχεια; Διότι, όπως είχε πει και ο Νίκος Πορτοκάλογλου, αν δεν ήσουν αριστερός δεν μπορούσες να βγάλεις δίσκο... Μήπως όλο αυτό τελικά οδήγησε σε μία στρατευμένη, κομματικοποιημένη, και εν πολλοίς χρηματοδοτούμενη από το κράτος, επιδοτούμενη τέχνη, η οποία με την ύπαρξή της και την κυριαρχία της παντού απαγόρευσε στους υπόλοιπους, που υπήρχαν πολλοί σοβαροί καλλιτέχνες στην Ελλάδα, οι οποίοι δεν εύρισκαν στον ήλιο μοίρα, να βρουν να φάνε. Και ο ίδιος ο Σαββόπουλος, θα θυμάστε τον φοβερό στίχο χατζιδάκιαμ, θοδωράκιαμ σεις τρώτε και πίνετε και μένα με τρώει η αρκούδα.<<
Εφιάλτης στο καταμεσήμερο το κράτος για τους φιλελέδες. Επί χούντας υπήρξε άνθηση, όχι γιατί την επέβαλε η χούντα αυτή την άνθηση, αλλά γιατί βρέθηκαν στο peak της δημιουργίας τους όλοι οι μεγάλοι συνθέτες μας και οι τραγουδοποιοί – και βασικά οι αριστεροί. Γιατί αριστεροί ήταν τότε και ο Λοΐζος, και ο Μαμαγκάκης, και ο Μαρκόπουλος, και ο Σαββόπουλος και από λίγο έως πολύ σχεδόν όλοι οι υπόλοιποι. Ο Πορτοκάλογλου δεν είπε αυτό το πράμα, είπε ότι δεν είχες τύχη στη μεταπολίτευση αν δεν ήσουν αριστερός. Που και αυτό δεν ισχύει φυσικά. Δηλαδή ο Μάτσας, η Κολούμπια και ο Πατσιφάς έβγαζαν δίσκους μόνο σε αριστερούς; Δηλαδή ήταν πατενταρισμένοι αριστεροί ο Βοσκόπουλος, η Μαρινέλλα, ο Κοινούσης, ο Βιολάρης, και η Μπέσσυ Αργυράκη; Χρηματοδοτούσε το κράτος την τέχνη; Εντάξει έδινε κάποια λεφτά για το σινεμά, και καλώς τα έδινε γιατί το σινεμά είναι πανάκριβο. Δεν είναι σαν το σχέδιο, που το κάνεις μόνος σου σ’ ένα χαρτί ή και τη δισκογραφημένη μουσική ακόμη. Το να κάνεις μια ταινία είναι πολύ πιο ακριβό από το να κάνεις ένα δίσκο. Αλλά υπήρχαν και ιδιώτες παραγωγοί (ο Παπαλιός), που χρηματοδοτούσαν αριστερές, και κουλτουριάρικες ταινίες. Και τα κρατικά θέατρα έπαιρναν κάποια λεφτά, αλλά το ρεπερτόριό τους δεν ήταν αριστερό σώνει και καλά. Ούτε θάφτηκαν καλλιτέχνες στην πρώιμη μεταπολίτευση επειδή ήταν δεξιοί. Να μην πω πως καλλιτέχνες σαν τον Γιώργο Οικονομίδη τους κυνήγησε το καραμανλικό κράτος και όχι η αριστερά. Και ο Σαββόπουλος το χατζιδάκιαμ θοδωράκιαμ δεν το είπε επί μεταπολίτευσης, αλλά πριν από τη χούντα, όταν αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα σαν αριστερός – έως και επιβίωσης. Περισσότερα και από του Θεοδωράκη εννοείται. Το να λέγονται τέτοια πράματα σήμερα είναι άνω ποταμών. Αλλά περιμένετε, γιατί υπάρχει και συνέχεια...
>>Υπάρχει ένα κόμμα (μέσα στη δικτατορία), λειτουργεί υπόγεια και αποκτά διαστάσεις θρύλου<<
Ο φιλελές αναφέρεται στο ΚΚΕ. Τελείως καμένη φάση. Το ΚΚΕ τότε δεν ήταν απλά παράνομο, αλλά και τελείως εξαρθρωμένο από την ασφάλεια, με τους κομμουνιστές να είναι στις φυλακές και τα ξερονήσια. Το να νομίζει κάποιος ότι υπήρχε κόμμα που δρούσε, έστω και υπόγεια, είναι μεγάλη ασυναρτησία (για να μην το χαρακτηρίσω αλλιώς), ιδίως όταν αυτό που λέει δεν το προσδιορίζει χρονικά. Δεν φθάνει φυσικά μόνον η χρονική προσέγγιση. Θα πρέπει να πεις κι ένα σωρό άλλα μαζί. Αλλά, λέμε τώρα...
>>Την ίδια περίοδο είχαμε τεράστιες αλλαγές παγκοσμίως στο επίπεδο της τέχνης τις οποίες εμείς ούτε πήραμε χαμπάρι<<
Τρίχες. Τα έχω ακούσει κι άλλες φορές αυτά. Τα πάντα παίρναμε χαμπάρι. Και όταν λέω τα πάντα. Εννοώ τα πάντα. Μόνο ένας άσχετος, που δεν έχει ψάξει τίποτα θα έλεγε κάτι τέτοιο.
>>Ήταν σχεδόν ποινικό αδίκημα να σου αρέσει η ελαφρολαϊκή μουσική. Αν άκουγες κάτι τέτοιο ήσουν χουντικός. Έτσι λέγανε. Δεν ήταν αυτό το κλίμα της μεταπολίτευσης;<<
Όχι δεν ήταν. Σχεδόν κανείς δεν κατηγόρησε ποτέ το Βοσκόπουλο και τη Μαρινέλλα ούτε όσους τους ακούγανε στη μεταπολίτευση πως λοξοκοιτούσαν, όλοι αυτοί, προς τη χούντα. Ακόμη και τον Καλαντζή της «Κυρα-Γιώργαινας» δεν λοξοκοιτούσε κανείς, γιατί το 1973 τραγουδούσε ήδη Κώστα Μουρσελά.
>>Όχι πως ήταν και πολύ εναλλακτική ροκ η Janis Joplin. Πιο πολύ soul θα την χαρακτήριζα, μάλλον μαύρη μουσική θα την χαρακτήριζα, απλά εμείς τότε δεν ξέραμε τι είναι αυτό και το λέγαμε ροκ.<<
Βαριέμαι να απαντήσω σε τέτοιες ασυναρτησίες. Μέχρι και μαθητές του δημοτικού θα πούνε ότι αυτά... δεν τα γράφουν τα βιβλία μας. Ο άνθρωπος που υποστηρίζει τέτοια πράματα, σήμερα, είναι τελείως άσχετος με τα μουσικά και δεν πρέπει να βγαίνει και να μιλάει δημοσίως, στα κανάλια, για αυτά τα θέματα.
>>Πέρασαν τελείως αθόρυβα από την Ελλάδα τα σπουδαιότερα δύο ρεύματα κυρίως μουσικά, αλλά και πολιτισμικά, τα οποία παντού μέχρι και σήμερα κυριαρχούν και στην Ελλάδα δεν πήραμε χαμπάρι. Το πρώτο είναι το κύμα της ντίσκο. Μεσουρανούσαν τα συγκροτήματα τα ντίσκο (η ντίσκο έρχεται λίγο αργότερα, προς τα τέλη της δεκαετίας του ’70 του λέει ο Καλύβας). Η glam disco, η ντίσκο, η αυθεντική ντίσκο υπάρχει από τα τέλη της δεκαετίας του ’60. (Αυτή είναι η μαύρη ντίσκο που έρχεται από τη Νέα Υόρκη. Αυτή δεν έχει περάσει ακόμη στην Ευρώπη λέει ο Καλύβας). Ποτέ, δεν πέρασε ποτέ στην Ελλάδα και αυτό μετεξελίχθηκε μετά στη μουσική house για παράδειγμα, την οποία δεν ακούνε επίσης οι Έλληνες πολύ, γιατί είναι κάπως ξένο το άκουσμα. Είμαστε πιο ροκ κοινωνία. Γίνανε γνωστά συγκροτήματα ροκ όπως οι Τρύπες, αλλά ποτέ κανένα ντίσκο συγκρότημα ελληνικό δεν έγινε γνωστό. Ο Τουρνάς έβγαλε έναν αριστουργηματικό δίσκο τέτοιο. Αστρόνειρα λεγόταν ο δίσκος.<<
Θλιβερά πράματα. Βαριέμαι να γράφω. Τι σχέση έχει η ντίσκο με το βιβλίο του Καλύβα, που αφορά το 1970-73; Ποιο πρώτο κύμα της ντίσκο και μ@λακίες τώρα... Ντίσκο, που δεν την λέγανε ντίσκο τότε, υπάρχει μετά από το 1972-73 αχνά στην αρχή και από το 1974 και μετά πιο έντονα. Δεν πήραμε στην Ελλάδα χαμπάρι το «κίνημα της ντίσκο»; Τι λέει ο άνθρωπος! Χορευτική μουσική, αυτό που αργότερα θα μετεξελισσόταν σε ντίσκο, έπαιζαν οι ντισκοτέκ στην Ελλάδα από το 1972-73. Όλο το funk της εποχής, και κομμάτια σαν τα “Soul makossa”, “Wild safari” κ.λπ. ήταν στα τοπ την εποχή του Πολυτεχνείου. Δεν συζητάμε, τώρα, για μετά το 1976-77 όταν η ντίσκο είχε εισβάλλει έως και στα μπουζουξίδικα. Και ποιος το γ@μεί το house, που είναι καθαρά 80s φάση; Γιατί μας το ανακατεύει στη μέση; Εδώ λέμε για 1970-73. Οι Τρύπες γίνανε γνωστοί γιατί παίζανε καλό ελληνικό ροκ, με ωραία ελληνικά λόγια. Κανένα ντίσκο ελληνικό συγκρότημα, με ελληνικά λόγια, δεν έκανε την επιτυχία των Τρυπών, απλά γιατί δεν υπήρξε τέτοιο συγκρότημα –στο διάστημα 1977-1982– όχι γιατί δεν υπήρξε ντίσκο. Και γ@μώ τις επιτυχίες όμως έκανε ο Φλωρινιώτης και ο Περάκης με τα Ντισκομεράκια. Και τ’ άκουγες τότε στα πάρτυ μαζί με Village People και Ottawan. Και πού κολλάει ο Τουρνάς εδώ πέρα; Νόμιζα ότι ο φιλελές εννοούσε το “Dance on”. Αλλά τελικά δεν ήταν τόσο... προχωρημένος και εννοούσε το glam rock «Αστρόνειρα», που δεν έχει καμία σχέση με ντίσκο φυσικά.
Πίστευα ότι το «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση)», που βγήκε το καλοκαίρι, θα βοηθούσε κάποιους να ξεστραβωθούν, αλλά τελικά φαίνεται πως το αγόρασαν μόνον οι σχετικοί με αυτά τα θέματα, οπότε θα πρέπει να επανέλθω κάποια στιγμή με νέο νταμάρι...

10//2/2026
Αμέσως μετά από την «Αλλαγή» της 18ης Οκτωβρίου 1981 ο «Ταχυδρόμος» (της 22ας Οκτωβρίου 1981) δεν κυκλοφορεί με εξώφυλλο τον Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά με την τραγουδοποιό Ηδύλη Τσαλίκη – η οποία λίγες ημέρες νωρίτερα είχε θριαμβεύσει στους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού της Κέρκυρας. Κανείς από μας δεν περίμενε, τότε, πως η Τσαλίκη θα έκανε το 1983 ένα τόσο καλό τζαζ άλμπουμ, όπως ήταν η «Αυταπάτη», (με δυνατούς γυναικείους στίχους, γερές συνθέσεις και καταπληκτικά παιξίματα από τους καλύτερους έλληνες τζαζίστες της εποχής). 
Για όλα αυτά (ακόμη και απόσπασμα από τη συνέντευξη της Τσαλίκη στον «Ταχυδρόμο») θα διαβάσεις στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] (σελ.235-241), που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία...

9/2/2026
>>ΤΟ ΕΠΗΠΕΔΟ ΜΑΣ ΕΙΝΕ ΑΝΟΤΕΡΟΥ ΤΗΣ ΝΟΡΒΥΓΙΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΩΝ ΔΙΑΦΟΡΟΝ ΚΡΑΤΩΝ ΑΣΕΙΑΣ ΚΕ ΕΒΡΟΠΗΣ<<
[η ρακένδυτη κυρία είναι η ΕΛΛΑΔΑ, για όσους δεν ξέρουν από Μποστ]

9/2/2026
Και για τους περίφημους Chakachas, με την τραγουδίστρια Kari Kenton, θα διαβάσεις στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025 – σελ.24], καθώς υπάρχουν αναφορές στις παρουσίες τους στην Αθήνα, στην αρχή των σίξτις, στις ελληνικές latin jazz ηχογραφήσεις τους (άκου στα σχόλια) και άλλα διάφορα.
Η latin jazz έδινε κι έπαιρνε εκείνη την εποχή στην Αθήνα και πάμπολλα ξένα ονόματα μας επισκέπτονταν δίνοντας τα φώτα τους και στους έλληνες συνθέτες και τραγουδοποιούς. Υπάρχουν λεπτομέρειες για όλα αυτά στο βιβλίο...

Τρίτη 27 Ιανουαρίου 2026

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 698

27/1/2026
Duke Ellington - Τζίμης Μακούλης. Στο "100 Xρόνια Ελληνική Τζαζ / Από το μουσικό θέατρο και το ελαφρό τραγούδι στη σύγχρονη και αυτοσχεδιαστική τζαζ" [Όγδοο, 2025] σελ. 384

26/1/2026
Ο Κώστας Καπνίσης υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες σάουντρακ στη χώρα μας. Σε κάποια απ’ αυτά χρησιμοποίησε πολλά τζαζ στοιχεία, όπως στον «Κατήφορο» για παράδειγμα – γράφοντας παράλληλα και καταπληκτικά τζαζ ή περί την τζαζ τραγούδια. Για όλα αυτά θα διαβάσεις στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] στις σελίδες 153-158.

24/1/2026
Δυο καφενεία, δυο σινεμά, παστέλι, ούζο και παστουρμά
πολλά κορίτσια, λίγοι γαμπροί και το βραδάκι κρύο βαρύ

Λίγο με νοιάζει που μοναχός με τρώει η πίκρα κι ο μαρασμός
στ’ αναρρωτήριο ημέρες τρεις, τώρα με ποιον να πας να πιεις

Το βράδυ βόλτα στο μαχαλά μου ’κλεισε μάτι μια κοπελιά
για ένα φιλί θα θέλει γάμο κι έτσι για πάντοτε τη χάνω

Οι μέρες φεύγουν φεύγει ο καιρός, φεύγουν οι νύχτες μένει ο καημός
κι εσύ να στέκεις πιστός φρουρός, να περιμένεις να ’ρθει ο εχθρός

--------------------
Λόγια φωτιά από τον Κακουλίδη – το αγγελοπουλικό σκηνικό της ΒΔ Μακεδονίας, τα ανομολόγητα ήθη της επαρχίας, η ειρωνεία για το πενταετές «πρόγραμμα προόδου» της χούντας, που θα μας έκανε... Ελβετία του Νότου και τέλος ο φαντάρος στην άκρη του πουθενά, να φυλάει σα μ@λάκας (γιατί αυτό είναι το νόημα)
Κατά τα λοιπά, να ζήσουν οι Σούρδοι!
Εκπληκτικό τραγούδι, απογειωτικό, διονυσιακό!

24/1/2026
>>(…) Η ταινία ξεκινάει με φόρα. Είναι μικρού μήκους και πρέπει να προλάβει να δείξει «τα πάντα», μέσα σε 20 λεπτά. Πόσο απέχει αυτό από τα ατελείωτα πλάνα του κατοπινού Αγγελόπουλου; Η... μέρα με τη νύχτα. Ένα εξωτερικό συνεργείο μιας ραδιοφωνικής εκπομπής, την οποία προσφέρει η εταιρεία δίσκων... Disco-Disc και που έχει τίτλο «Πρόσωπα και ρυθμοί ’67», την έχει στήσει στο Σύνταγμα και κάτω από τους ήχους στρατιωτικών θουρίων, που δημιουργούν μια «εορταστική ατμόσφαιρα» (έτσι ακούμε) –ωραίο το «χώσιμο» του Αγγελόπουλου στη χούντα– προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του. Που είναι ποια; Παίρνοντας συνεντεύξεις από τυχαίες περαστικές, η ομάδα της εκπομπής –υπεύθυνος της οποίας είναι ο Νίκος Μαστοράκης, που υποδύεται τον αληθινό εαυτό του στην ταινία– επιχειρεί να συνθέσει το πορτρέτο του «ιδανικού άντρα, όπως το φαντάζεται η σημερινή γυναίκα». Στη συνέχεια θα αναζητηθεί, από το συνεργείο, αυτός ακριβώς ο... ιδανικός άντρας, που είναι κάποιο πρόσωπο τυχαίο, υποτίθεται, επιλεγμένο μέσα από το πλήθος. Αυτός ο τυχαίος, αν πειστεί τελικά να συμμετάσχει στην εκπομπή, θα έχει ως... δώρο μερικές ώρες συντροφιάς με μια σταρ του κινηματογράφου. «Ένα απόγευμα με την Μίρκα Καλατζοπούλου», όπως το ανακοινώνει ο ίδιος ο Μαστοράκης, μέσα στο στούντιο, παρουσία του κοινού. Το συνεργείο (ανάμεσα και η καλή ηθοποιός Λίνα Τριανταφύλλου) θα εντοπίσει έναν τέτοιο... τυχερό άντρα (υποδύεται ο Θόδωρος Κατσαδράμης), ο οποίος είναι ένας τυπικός δημόσιος υπάλληλος, άγαμος και χωρίς κάποια άλλα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Ένας «άχρωμος» τύπος δηλαδή. Το ότι είναι δημόσιος υπάλληλος (το 1967) σημαίνει κατ’ αρχάς ότι δεν είναι κομμουνιστής (το σημειώνω αυτό), και το ότι είναι άγαμος σημαίνει επίσης πως δεν κινδυνεύει να μπλέξει σε τίποτα περιπέτειες, θέτοντας σε κίνδυνο την... οικογενειακή γαλήνη. (Τι ωραία είναι όλα αυτά έτσι, όπως τα σκέφτεται και τα υλοποιεί ο Αγγελόπουλος, και που περνάνε αθόρυβα μέσα από την ταινία, δίχως να τους δίνεις σημασία).(…)<<
[Ένα απόσπασμα από το κεφάλαιο «Βonus Track-Η Εκπομπή», που αναφέρεται στην ταινία «Η Εκπομπή» (1968) του Θόδωρου Αγγελόπουλου]
«Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση)» [Όγδοο, 2025] σελ. 469-474
[last copies]

23/1/2026
>>Όμως και άσχετα (με την τζαζ) περιοδικά θα έγραφαν για τζαζ, σε μια εποχή όπου η συγκεκριμένη μουσική ανακαλυπτόταν από ένα κομμάτι της μεσοαστικής τάξης, που θα τη συνέδεε με την ευζωία, την καλοπέραση, το καλό ποτό και φαγητό, το σικ ντύσιμο και γενικά με μια δήθεν intellectual εναλλακτική στάση σε σχέση με τη διασκέδαση. Είμαι πεπεισμένος πως αυτό έκανε κακό στην τζαζ στην Ελλάδα και στην ελληνική τζαζ μακροπρόθεσμα. Αν για το «Αθηνόραμα» (ήδη από τον Νοέμβριο του 1980 έχει κάνει εξώφυλλο, στο τεύχος #213, τον σαξοφωνίστα Frank Foster, που εμφανιζόταν τότε στο Half Note Jazz Club), την «Βαβέλ», τον «Διάλογο» (το περιοδικό της αμερικάνικης πρεσβείας) ή ακόμη και για το «Περιοδικό» δεν μπορείς να πεις κάτι, για το «ΚΛΙΚ» ή το «max» μπορείς να πεις πολλά... αλλά ο χώρος είναι πολύτιμος και δεν θα το επιχειρήσω.<<
[από το "100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ", που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία από το Όγδοο]

23/1/2026
ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΡΟΚ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤόΣ
>>Αφού ροκ ακουγόταν ακόμη και εντός της Σχολής Ευελπίδων φανταστείτε τι θα γινόταν στα απλά στρατόπεδα και βεβαίως έξω απ’ αυτά! Στο τεύχος #70 των «Μοντέρνων Ρυθμών» [14 Δεκ. 1966] διαβάζουμε σε άρθρο του Σπύρου Καρατζαφέρη:
«Ο Γιώργος (ο αδελφός μου) εδώ και 15 μέρες υπηρετεί την Πατρίδα. Κατετάγη σμηνίτης και βρίσκεται στον Άραξο, όπου κάνει την βασική εκπαίδευσι. Παρ’ όλα τα γυμνάσια, όμως, δεν ξεχνάει τους φίλους του. Σ’ όλα του τα γράμματα μου γράφει θερμούς χαιρετισμούς σ’ όλους τους νέους και ιδιαίτερα στους αναγνώστες των Μοντέρνων Ρυθμών. Επίσης στο τελευταίο του γράμμα γράφει ότι ετοιμάζει για τα Χριστούγεννα ένα καταπληκτικό ρεσιτάλ για τους συναδέλφους του και τους αξιωματικούς του μέσα στη βάσι. Τα συγκροτήματα που θα λάβουν μέρος δεν είναι ακόμη γνωστά. Υποψηφιότητα θέτουν –αν δεν είναι κλεισμένα λόγω εορτών– οι Σάουντς και η Τάμμυ, οι Τζάγκουαρς, οι Ντράγκονς, οι Γαλαξίες κ.λπ.(...) Από τον Άραξο με αγάπη».
Και λίγο πιο κάτω στο ίδιο τεύχος, πάντα από τον ίδιο συντάκτη:
«Επ’ ευκαιρία ο Γιώργος (Καρατζαφέρης) παρακαλεί όποιο συγκρότημα επιθυμεί να λάβη μέρος στην αεροπορική γιορτή των Χριστουγέννων να του τηλεφωνήση (τηλ. 615.944 ΤΡΑΠΕΖΑ ΙΔΕΩΝ), για να ρυθμίσουνε τις λεπτομέρειες».<<

------------------
>>Να και κάτι από τη στήλη του Σπύρου Καρατζαφέρη «Ημέρες και νύχτες της νεολαίας» από το ίδιο τεύχος των «Μοντέρνων Ρυθμών», που μας μαθαίνει πώς είναι δυνατόν μέσα σε εβδομήντα λέξεις να πεις πέντε φορές το όνομα του προϊόντος:
«Μια φίρμα που αγαπάει του νέους είναι η ΕΛΒΙΚΑ. Τι είναι η ΕΛΒΙΚΑ; Μία καταπληκτική καλτσοβιομηχανία, που διαθέτει ειδικό τμήμα παραγωγής καλτσών νεολαίας. Όσοι νέοι και νέες θέλουν να αγοράσουν κάλτσες ΕΛΒΙΚΑ μην ξεχάσουν να κρατάνε και το τεύχος αυτό των Μοντέρνων Ρυθμών. Θα έχουν έκπτωσι 30%. Επίσης, όσοι και όσες ανακαλύψουν ποια από τις μεγαλύτερες σταρ του κινηματογράφου μας φοράει αποκλειστικά κάλτσες ΕΛΒΙΚΑ, θα κερδίσει τρία ζευγάρια νεανικές κάλτσες ΕΛΒΙΚΑ».<<

[τα (ξανα)θυμήθηκα σήμερα με αφορμή το θάνατο του Σπύρου Καρατζαφέρη]
[ξεχνιούνται αυτά?]

22/1/2026
Σταράτα λόγια (γέλιο)

22/1/2026
>>Η καρατόμησις του κακούργου Χ. Καλαντζή όστις εφόνευσε τον ποιμένα, ούτινος τα πρόβατα ήθελε να κλέψη, και τον υιόν αυτού σπεύδοντα εις το χωρίον να ζητήση βοήθειαν κατέσφαξεν, εγένετο χθες Τετάρτην καθ’ ώραν 6ην πρωινήν, ήτο ψυχρός και έβαινε ταχεί βήματι εις τον τόπον της καταδίκης. Ο παριστάμενος κ. Εισαγγελεύς ανέγνωσε την καταδικαστικήν απόφασιν, το δε πλήθος ηκροάτο μετά νεκρικής σιγής. Ο Καλαντζής μετά μεγίστου θάρρους προ της θανατικής εκτελέσεως απετάνθη προς το παριστάμενον πλήθος και αφού ωμολόγησε το κακούργημά του είπεν ότι η επιβληθείσα εις αυτόν ποινή ήτο δικαία και εσύστησε εις τον παριστάμενον λαόν να απέχη από κακάς στιγμάς, ίνα μη περιέλθη εις ην αυτός θέσιν. Ο Καλαντζής αφού εσύστησεν εις τους ακροατάς του να απέχωσιν από πάσης σχέσεως μετά των Βουλευτών και των Δημάρχων, οι οποίοι γίνονται οι αίτιοι όλων των κακουργημάτων επετέθη και κατά των δικηγόρων. Τους λόγους τούτους ο ρηθείς κακούργος έλεγε μετά μεγίστης συγκινήσεως και πολλούς των παρισταμένων συνεκίνησε μέχρι δακρύων. Μετά τα λεχθέντα υπό του Καλαντζή οι δήμιοι παρέλαβον αυτόν εκουσίως παραδοθέντα και δέσαντες αυτόν εκαρατόμησαν. Το πλήθος συγκεκινημένον εσχολίαζε μετά την καρατόμησιν τους λόγους του κακούργου τους αφορώντας περί των δημάρχων και βουλευτών.
Εν Κερκύρα τη 24 Μαΐου 1891
Τυπογραφείον «Αθηνά»<<

Τρίτη 6 Ιανουαρίου 2026

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 694

6/1/2025
Επειδή το αποψινό επεισόδιο θα είναι το πιο ροκ όλων, και για να μη φανεί ότι μεροληπτώ έναντι του "Μπάλλου", επειδή η εποχή είναι η ίδια -είναι η μεγάλη εποχή τού "είμαι ένας Έλλην, που παίζει ροκ"- δεν γίνεται να μην ποστάρω κάτι και για "Το Βρώμικο Ψωμί"... Τηλεόραση ΣΚΑΪ, απόψε στις 23:00

6/1/2026
ξανά-ξανά-ξανά-ξανά-ξανά, ντιλεντέμ-λεντιλέμ, όι, όιντα, να να να ι-ο-ι, όι-όι-όι-όι-όι-όι, ένα-δύο-πα-πα, γιάπα ποπάτα πάπα πατάπα γιάπο πάπο παπό, σσσσσσσσσ, τωςς θάνα στύγκουμ μπρα βρώος βίτος κουμ στυγκά, α-ε-ώ-α-ε-η-ού, γκουχ-γκουχ-γκ-γκ-γκ-γκ... κτλ.
Κι όποιος δεν καταλαβαίνει δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει... 
Απόψε στις 23:00 στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ. 

6/1/2026
>>Στο φύλλο του Ριζοσπάστη της 22ας Μαΐου 1979 υπάρχει άρθρο υπό τον τίτλο «Περιοδεία του B.B. King στην ΕΣΣΔ» και πιο κάτω κάποια λόγια του «βασιλιά», σαν κι αυτά: «Δεν περίμενα τόσους μουσικούς να παίζουν τζαζ με τόσο συναίσθημα (σ.σ. στη Σοβιετική Ένωση προφανώς)»<<
[«100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ», Όγδοο, 2025, υποκεφάλαιο 8.8 «Τζαζ και Αριστερά» σελ.221-224]

5/1/2026
Απόψε στις 23:00, στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ, θα προβληθεί το δεύτερο επεισόδιο της σειράς «Long Play», που είναι αφιερωμένη στην δισκογραφία του Διονύση Σαββόπουλου.
Το αποψινό επεισόδιο αναφέρεται στο «Περιβόλι του Τρελλού», ενώ θα ακολουθήσουν τις επόμενες τέσσερις ημέρες και τα υπόλοιπα τέσσερα επεισόδια (την ίδια πάντα ώρα).
Η σειρά αυτή είναι πολύ σημαντική, είναι ένα ντοκουμέντο, καθώς καταγράφει τον Σαββόπουλο (τις σκέψεις του για τις εποχές που έζησε και δημιούργησε, το ίδιο του το έργο, την κοινωνία και την πολιτική) λίγο πριν φύγει από τη ζωή.
Στη σειρά υπάρχει εκπληκτική εικαστική δουλειά από τον βασικό συνεργάτη και φίλο του Σαββόπουλου, τον Αλέξη Κυριτσόπουλο, όπως και από την τεχνική ομάδα, που θα έδινε κίνηση στα σκίτσα του.
Ευχαριστώ πολύ την κ. Ελένη Καλέση, που μου έδωσε τη δυνατότητα να πάρω μέρος σ’ αυτό το πρόγραμμα, βοηθώντας στον τομέα του αρχείου, και επικοινωνώντας για ουσιαστικά ζητήματα, πρώτα και κύρια με τον αείμνηστο Διονύση Σαββόπουλο, αλλά, στην πορεία, και με τον ζωγράφο Αλέξη Κυριτσόπουλο, τον δημοσιογράφο Παύλο Τσίμα, την Ειρήνη Δράκου από την παραγωγή και τον σκηνοθέτη της σειράς Αντρέα Λουκάκο. Τους ευχαριστώ πολύ όλους.

4/1/2026
>>1. O Φώντας Τρούσας γράφει για τα «100 χρόνια Ελληνική Jazz». Από την εποχή που η τζάζ επικρατούσε στο μουσικό θέατρο και στο ελαφρό τραγούδι μέχρι και στις μέρες μας.<<
Ευχαριστώ πολύ τον Νίκο Μουρατίδη για την αναφορά και την προτίμηση στο βιβλίο μου - και βεβαίως για τη φωτογραφία.
https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=pfbid0mooWXkmJRgKzsha5gcZXbF5CF9qyGEg7coN3XxUsNKqwE2HcJimEPrXZsvMSmBLpl&id=100002612006949&locale=el_GR

3/1/2026
έχουν πάθει μεγάλη νίλα με τον τράμπα οι φιλελέδες - δεν ξέρουν πότε να χειροκροτήσουν και πότε να κόψουν τα χέρια τους

3/1/2026
ήδη παρατηρείται έλλειψη μπουρούχας στην πιάτσα, μετά από τον πόλεμο κατά των ναρκωτικών που εξαπέλυσε ο τράμπας - εν τω μεταξύ όσοι πέθαναν πέθαναν από τα ναρκωτικά στην αμερική, από αύριο θα πεθαίνουν όλοι από ευτυχία

3/1/2026
Παλιά ακούγαμε ελληνικά συγκροτήματα, που τραγουδούσαν στ’ αγγλικά, αλλά καταλαβαίναμε πως ήταν ελληνικά από χιλιόμετρα – ενώ τώρα όλοι σχεδόν οι αγγλόφωνοι τραγουδάνε σαν... λόρδοι.
Το να λες σε κάποιον έλληνα τραγουδιστή ότι δεν τον ξεχωρίζεις από Εγγλέζο δεν ξέρω αν πρέπει να μετράει ως κομπλιμέντο ή ως μομφή τελικά...
[πριν από το Elementary - άξια τέκνα της αδούλωτης ράτσας...]
https://www.youtube.com/watch?v=DDjpnnadhgg

2/1/2026
Για την ελληνική δισκογραφία είναι, ασυζητητί, μία από τις επανεκδόσεις της χρονιάς (εξάλλου πόσοι παλιοί δίσκοι ξαναβγήκαν;). Το μοναδικό LP των Carma από το 1985 ξανατυπώθηκε, μετά από 40 χρόνια, από το Όγδοο. Αυτό το LP του ελληνικού ροκ εγώ το εκτιμώ πολύ από τότε που βγήκε, και θα εξηγήσω αναλυτικά το «γιατί», όταν θα γράψω τα σχετικά. 
Κάποτε το “Carma” πουλιόταν πάνω από 200 ευρώ. Τώρα, για το πιο φτηνό ορίτζιναλ στο discogs θες 90 ευρώ, ενώ η πρόσφατη reissue κοστίζει το ¼ της τιμής του (23,90 ευρώ). Αξίζει και συμφέρει.

Πέμπτη 1 Ιανουαρίου 2026

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 693

1/1/2026
Γράφοντας το «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] σκέφτηκα κάποια στιγμή πως το βιβλίο θα άξιζε να το ανοίξω με κάποιο ελληνικό ποίημα (που να έχει μια σχέση με την τζαζ φυσικά). Και βασικά παλιό ποίημα, γιατί τα νέα... είναι νέα, και τα βρίσκεις πιο εύκολα. Δεν μ' αρέσουν, εννοώ, ούτε τα εύκολα, ούτε τα προφανή. Πολλοί μπορεί να είναι υποψιασμένοι τώρα, αλλά στα σίξτις και τα σέβεντις; Μετράει πιο πολύ αυτό...
Επέλεξα λοιπόν –και όσοι-ες έχουν αγοράσει ήδη το βιβλίο θα το έχουν δει– ένα απόσπασμα από το ποίημα «Jazz» του Νίκου Σπάνια από το 1971, σημαδεύοντας το σημείο που αναφέρεται στον Louis Armstrong.
Κάποια στιγμή πέρασε από τη μυαλό μου και ο «Ντομινίκ» του Μάνου Χατζιδάκι από τη συλλογή του «Μυθολογία» του 1966, στο οποίο αναφέρει τον Thelonious Monk, όπως και κάποια άλλα ποιήματα (άλλων ποιητών) στην πορεία. Τελικά, θα επέλεγα τον Σπάνια.
Από πού έμαθε ο Χατζιδάκις τον Monk; Κατά πάσα πιθανότητα από τον Μίνω Αργυράκη, και όσοι-ες πάνε στη σελίδα 49 του βιβλίου μου θα δούνε γιατί το υποστηρίζω αυτό.
Σκανάρω δύο στροφές από τον «Ντομινίκ» του Μάνου Χατζιδάκι.

1/1/2026
Καλό κουράγιο Βούλγαροι... Κάντε και καμιά ολυμπιάδα να ρεφάρετε...

1/1/2026
Μου ξανάρχονται ένα-ένα χρόνια δοξασμένα
Να 'τανε το 31 να 'ρθει μια στιγμή

31/12/2025
H εργατική τάξη πάει στον παράδεισο. Το είπανε οι Lennon-McCartney το 1964 - εγώ τους πιστεύω.
[καλή χρονιά σε όλες και όλους]

 

31/12/2025
Θέλω ταινίες για τον Ζαχαριάδη, τον Άρη, το δίδυμο Φαλάτσι-Παναγούλης, για το τριήμερο του Πολυτεχνείου και ριμέικ του Παπαφλέσσα και του Αστραπόγιαννου...

30
/12/2025
Τον Γενάρη του 2016 –πέρασαν ήδη 10 χρόνια– μετά από πρόταση του Μιχάλη Μιχαήλ ετοίμασα μια σειρά κειμένων για το φολκ, στο LiFO. gr. Τέσσερα κείμενα έγραψα εγώ (για το ελληνικό φολκ και φολκ-ροκ, για το αμερικάνικο φολκ, το βρετανικό φολκ και το άσιντ-φολκ), ενώ βοήθησε και η Μαρία Παππά συμπληρώνοντας για τη σύγχρονη φολκ. Δεν έχω προλάβει να τα διαβάσω ξανά αυτά τα κείμενα –που ανέβηκαν και πάλι, σήμερα– αλλά είμαι σίγουρος πως εξακολουθούν να λένε πράγματα...
https://www.lifo.gr/topics/ta-panta-gia-ti-moysiki-folk

29/12/2025
Τον «Καποδίστρια» δεν ενδιαφέρομαι να τον δω (δηλαδή δεν μ’ ενδιαφέρει σχεδόν καθόλου και ο Καποδίστριας ως ιστορικό πρόσωπο, καθώς έχω περιορίσει τα ενδιαφέροντά μου σε πολύ συγκεκριμένα ζητήματα), αλλά είδα τις τελευταίες μέρες κάτι συνεντεύξεις του Σμαραγδή στο YouTube και για μένα είναι το ίδιο. Δηλαδή μπορώ να μιλήσω για κάποια θέματα, που έχουν νόημα (για μένα), δίχως να έχω δει την ταινία.
Ο Σμαραγδής είναι φοβερά επηρεασμένος από την κοσμοθεωρία του Βαγγέλη Παπαθανασίου. Δηλαδή αυτά που λέει για συμπαντική αρμονία και φως, ή οι αναφορές του στην αρχαιότητα, οι μεταφυσικές αγωνίες του κ.λπ. έχουν πηγή τον Βαγγέλη (με τον οποίον ήταν και συνεργάτες και φίλοι ως γνωστόν). Ο Βαγγέλης, βεβαίως, όλα αυτά τα έκανε μουσική, που είναι πολυ-ερμήνευτη από τη φύση της, αφού δεν έχει λόγια. Ο καθείς, εννοώ, μπορεί ν’ ακούει μουσική του Βαγγέλη και να φαντασιώνεται από γαλαξίες, πλανήτες και κομήτες, μέχρι τον Πυθαγόρα, τον Ιουστινιανό και τον Περικλή Γιαννόπουλο.
Το γεγονός ότι ο Βαγγέλης δεν έδινε συνεντεύξεις, και στις λίγες συνεντεύξεις του ήταν πολύ προσεκτικός, όταν μιλούσε γι’ αυτά τα θέματα (γιατί ήξερε ότι θα μπορούσε να τον πάρουν «στο ψιλό» διάφοροι καλοθελητές του καλλιτεχνικού κουτσομπολιού), έδρασε προστατευτικά για κείνον μέσα στις δεκαετίες. Η αποχή του από τα μίντια, εννοώ, έδρασε πάνω του ως προστιθέμενη αξία.
Αντίθετα με τον Σμαραγδή, ο οποίος επιχειρεί να εξηγήσει τα ανεξήγητα, με αποτέλεσμα να γίνεται βορά, σ’ ένα μέρος του κινηματογραφικού σιναφιού, και αντικείμενο κοροϊδίας. Είναι δύσκολος ο ρόλος του. Πρέπει να βγει και να υποστηρίξει την ταινία του (όπως το έκανε ο Οικονομίδης όλο τον προηγούμενο μήνα), αλλά κάθε φορά που θα βγαίνει θα είναι σαν να ρίχνει κι άλλο λάδι στη φωτιά, που του έχουν ήδη ανάψει.
Εγώ, πάντως, θα γούσταρα να κάνει ο Σμαραγδής μια ταινία για τον Βαγγέλη Παπαθανασίου. Αλλά θα ήθελα να έχει κάτι από την χωροχρονική άρθρωση του «Παπαδιαμάντη» του, εκεί όπου ο Βασίλης Διαμαντόπουλος εμφανιζόταν πότε ως ο ηθοποιός Διαμαντόπουλος (στην ταινία εννοώ), πότε ως ρόλος (με τις όποιες πολιτικές επεκτάσεις του), και ποτέ ως αληθινό ιστορικό πρόσωπο. Ο Σμαραγδής ήταν φανερά επηρεασμένος από τις ταινίες του Ούγγρου István Szabó, έχοντας αντιληφθεί στην ολότητά της τη διαλεκτική σχέση ανάμεσα στο προσωπικό, το πολιτικό και το ιστορικό (και την εφάρμοσε εκεί όπως κανένας άλλος έλληνας σκηνοθέτης).
Η φόρμα παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στις βιογραφικές ταινίες – αλλιώς είναι σαν να διαβάζεις γραμμικό σινερομάντζο. Αν, όμως, οι ταινίες έχουν φόρμα θα τις κατατάξουν στις σινεφίλ, πιθανώς να σαρώσουν και σε τίποτα ειδικά φεστιβάλ, αλλά θα τις δουν, τελικά, τρεις κι ο κούκος. Προφανώς το ξέρει αυτό ο Σμαραγδής...

29/12/2025
Όποιοι αφελείς νομίζουν ότι γενικώς «η μουσική ενώνει» ζούνε στον κόσμο τους. Η μουσική δεν παράγεται εν κενώ, για να μείνει εκεί (στο κενό). Αναπτύσσεται μέσα στην κοινωνία και αποκτά πολιτικό περιεχόμενο θετικό ή αρνητικό ανάλογα με το πώς χρησιμοποιείται, τι σκοπούς και τι προπαγάνδες θετικές ή αρνητικές εξυπηρετεί. Γενικά χρειάζεται πολλή προσοχή μ’ αυτά τα θέματα, καθότι οι επιδιώξεις του καθενός δεν είναι πάντα φανερές, ούτε αθώες. Δεν μπορεί κάποιος να τραγουδάει φερ’ ειπείν το «Ξύπνα μεγάλε Κωνσταντίνε», ή το «Με τους Βρετανούς εμείς / έχουμε κοινά σημεία / το συναίσθημα τιμής / και ψυχή στην τρικυμία / Σκώτο αυτοί, εμείς Τσολιά / ένα σκοπό τη Λευτεριά / Γιώργο οι δυο μας βασιλιά / ζήτω το ουίσκι και η ρετσίνα» και να ισχυρίζεται πως το κάνει για να μας... ενώσει.
Μπορεί αυτά να τα έχουν εξηγήσει και οι της Φρανκφούρτης από πιο παλιά, αλλά εγώ θυμάμαι τώρα τον Chris Cutler, στα 80s, να λέει αυτά τα πολύ σοφά λόγια…