η ελληνική δισκογραφία στα άκρα της: αυτοσχεδιασμοί, πειραματισμοί, ηλεκτρονικά, ambient folk και weird ήχοι – είναι τα πρόσφατα άλμπουμ των Γιαννάτου-Almeida-Δρυγιανάκη, Άννας Στερεοπούλου, Lüüp και Ψήχος

Η ελληνική μουσική σκηνή έχει πολλές διαστάσεις. Από τις πιο μέινστριμ, τις πιο δημοφιλείς και τις πιο λαϊκές, έως τις πιο ακραίες, τις πιο δύσκολες και τις πιο απαιτητικές. Επειδή ο χώρος είναι μικρός και όλοι-ες στο ίδιο καζάνι βράζουμε, παρατηρείται, ορισμένες φορές, το φαινόμενο καλλιτέχνες διαφορετικών χώρων, έως και τελείως αντιδιαμετρικών, να επικοινωνούν μεταξύ τους ή να ανταλλάσσουν επιρροές και αναφορές, προτείνοντας έτσι νέα υβρίδια και νέες μορφές. Όλα έχουν το νόημά τους, μικρό ή μεγαλύτερο, και όλα κρίνονται κατά περίπτωση. Στους πρόσφατους δίσκους που ακολουθούν και που είναι γενικώς «ακραίοι» και απαιτητικοί, οι πιο δημοφιλείς αναφορές δεν απουσιάζουν (σε κάποιους τουλάχιστον απ’ αυτούς).

Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/h-elliniki-diskografia-sta-akra-tis-aytoshediasmoi-peiramatismoi-ilektronika

ALMOST FRIENDS ένα ελληνικό folk / country / americana κομψοτέχνημα

Πίσω από τους Almost Friends συναντάμε την τραγουδίστρια Aggi Vrettou και τον Arturo Barretti επίσης σε φωνή, όπως και σε όλα τα όργανα που ακούγονται – συνθέτης και στιχουργός περαιτέρω των περισσοτέρων σκοπών του άλμπουμ “Again, not again” [Private Pressing, 2026]. Μην παρασύρει το... Arturo Barretti, Έλληνας είναι άνθρωπος και το πραγματικό ονοματεπώνυμό του είναι Κωνσταντίνος Πρωτόπαπας. Ίσως, δε, να τον θυμούνται ορισμένοι και από την παρουσία του σε προγενέστερα σχήματα σαν τους Effigy για παράδειγμα ή τους Chickn.

Η δισκογραφική επανεμφάνιση του Πρωτόπαπα συνδέεται τώρα με κάτι ιδιαίτερο. Μ’ έναν δίσκο που κινείται σε folk / country / americana δρόμους, ακουστικό εν πολλοίς, ο οποίος είναι γραμμένος για ν’ ακούγεται. Εννοώ, πως τοποθετείς το CD στο player, χαλαρώνεις και το ξεχνάς...
Οι Almost Friends –για να συζητάμε για το ντούο– γνωρίζουν πολύ καλά τον χώρο που τους αρέσει να κινούνται. Κάτι που φαίνεται και στις ερμηνείες της Vrettou και στις συνθέσεις, τα λόγια και τα παιξίματα του Barretti. Η ουσία και η απλότητα είναι εκείνα που κυριαρχούν στο “Again, not again”, με τα μπάντζα και κυρίως με τις διαφόρων ειδών κιθάρες να δίνουν ένα πρώτο, ενοργανικό, τόνο, και με τη μόνη διασκευή στον δίσκο, το αριστουργηματικό “Porpoise mouth” από το “Electric Music for the Mind and Body” (1967) των Country Joe & The Fish, να φανερώνει τη βαθειά ποιότητα που διακρίνει τους έλληνες μουσικούς.
Στο “Again, not again” απολαμβάνουμε θαυμάσιες μπαλάντες, σαν την “More or less”, έξοχους folk ύμνους σαν το instrumental “Like everybody else”, σπουδαίες μελοποιήσεις ποιημάτων σαν “To pray or not” της Αγγλίδας Wendy Cope, έξοχες country-folk αφηγήσεις (“Leave me alone”) και γενικώς τραγούδια (“Fishing blues”, “Second life” κ.λπ.), που έχουν τη δύναμη να σε αναγκάζουν να επιστρέφεις πάλι και πάλι, σ’ αυτά, ακούγοντάς τα συνεχώς.
Μπράβο στους Almost Friends γι’ αυτό το κομψοτέχνημα.
Επαφή: https://gusboggar.bandcamp.com/album/again-not-again

LÜÜP το “Meadow Rituals” ξανά στη γύρα μετά από 15 χρόνια

Δεκαπέντε χρόνια μετά ρίχνουμε ξανά στο player το “Meadow Rituals” των Lüüp, που είχε κυκλοφορήσει για πρώτη φορά το 2011. Όχι, όμως, στην original εκδοχή του, αλλά στην πιο νέα εντυπωσιακή και οπωσδήποτε... μεταλλαγμένη, που κυκλοφορεί τώρα (2026) από την Tadoma Records. Λέμε για μία κασετίνα τριών(!) CD, η οποία περιλαμβάνει: πρώτον, το κανονικό αυθεντικό άλμπουμ, αλλά με νέο mastering (οι David Svedmyr και Alexander Pierre δούλεψαν γι’ αυτό, στο Örnsbergs musikstudio της Στοκχόλμης), δεύτερον, ζωντανές παρουσιάσεις του “Meadow Rituals” στο Six D.O.G.S τον Φεβρουάριο του 2013 και στο KET τον Μάρτιο του 2016 και τρίτον, μια σειρά από remixes των πρωτότυπων συνθέσεων από διάφορα πρόσωπα. Κοντολογίς, έχουμε να κάνουμε με μία εορταστική κυκλοφορία, που επαναφέρει στην επικαιρότητα ένα από τα πολύ ενδιαφέροντα ελληνικά άλμπουμ των πρώτων χρόνων των 10s. Όπως είχα γράψει για το “Meadow Rituals” τον Ιανουάριο του 2012:
Μετά από το “Distress Signal Code” [Musea, 2008] οι Lüüp επανέρχονται μ’ ένα νέο άλμπουμ (LP/CD), που έχει τίτλο “Meadow Rituals” και που κυκλοφορεί από την αμερικανική Experimedia Sound Objects (έδρα το Kent του Ohio). Επεκτείνοντας την ambient-folk προβληματική εκείνου του πρώτου δίσκου, το συγκρότημα –κατ’ ουσίαν μία στούντιο ομάδα επικεφαλής της οποίας βρίσκεται ο φλαουτίστας Στέλιος Ρωμαλιάδης– ξεχύνεται προς έναν κάπως μυστικιστικό ηχητικό κόσμο, παρουσιάζοντας ένα έργο σύγχρονης μουσικής, με σαφή μελωδικά στηρίγματα, τα οποία φέρουν εις πέρας, κατά πρώτον, τα πνευστά και εν συνεχεία τα έγχορδα. Σαξόφωνα (David Jackson, o saxman των Van der Graaf Generator), bassoon (Γεωργία Σμέρου), cor anglais, oboe (Γεωργία Κωνσταντοπούλου), φλάουτο (Στέλιος Ρωμαλιάδης, Lisa Isaksson – γνωστή μας και από τους Σουηδούς Lisa O Piu), τσέλο (Φωτεινή Καλλιανού, Elsa Kundig), βιόλα (Φώτης Σιώτας), βιολί (Παύλος Μιχαηλίδης) και βεβαίως κιθάρες (Λευτέρης Μουμτζής, Αλέξης Μπόλπασης), μπάσο (Κατερίνα Παπαχρήστου) και σ’ ένα κομμάτι ντραμς (Νίκος Παπαναγιώτου) ακούγονται, όλα τούτα τα όργανα, σε προσεγμένες ενορχηστρώσεις και με στόχο πάντα ένα φυσικό-παγανιστικό προορισμό, που μπορεί να γειτνιάζει ακόμη και με το new age. Εν αντιθέσει, όμως, με τα συνήθη αποβουτυρωμένα αιθέρια συνθέματα, οι μουσικές του Ρωμαλιάδη εμφανίζουν μιαν αφηγηματική γλαφυρότητα, που, σε συνδυασμό με τη στοιχειωτική αρχαιοπρέπειά τους, τις κατατάσσει αυτομάτως κάπου αλλού. Εν ολίγοις; Ένα απολύτως ιδιαίτερο άκουσμα.

Ξανάκουσα τη νέα ανανεωμένη εκδοχή του “Meadow Rituals”, από το πρόσφατο τριπλό CD, και τονίζω, καθαρά, πως το άκουσμα παραμένει απολύτως λειτουργικό, χωρίς κανένα ίχνος από τη σκόνη του χρόνου «επάνω του». Ίσα-ίσα, αυτοί οι ήχοι παραμένουν εν κινήσει και σήμερα, «εκμεταλλευόμενοι» την ανάγκη για αποσύνδεση από τον ψηφιακό κόσμο, όπως και για αποσυμπίεση από τα βάρη της καθημερινότητας, σε συνδυασμό, πάντα, με τις «εσωτερικές» απαιτήσεις για ενατένιση, «ενδοεπικοινωνία» και διαλογισμό.
Όσον αφορά, τώρα, το δεύτερο CD και κατ’ αρχάς το live στο Six D.O.G.S., στις 7 Φεβρουαρίου 2013, σημειώνω τη line-up (Lisa Isaksson φωνή, ακουστική κιθάρα, φλάουτο, Lefteris Moumtzis φωνή, ακουστική κιθάρα, fx, λούπες, Sofia Efkleidou τσέλο, λούπες, David Svedmyr 12χορδη κιθάρα, Stelios Romaliadis φλάουτο, fx, λούπες) τονίζοντας, περαιτέρω, την υποβλητικότητα της εγγραφής (άψογη η εκδοχή του “Taurokathapsia”), ενώ στο live στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων, στις 18 Μαρτίου 2016, με τις παρουσίες των Anna Linardou φωνή, Sofia Sarri φωνή, Sofia Efkleidou τσέλο, λούπες, Giorgos Varoutas ακουστική κιθάρα, fx, πλήκτρα και Stelios Romaliadis φλάουτο, fx, λούπες, το φωνητικό κομμάτι των συνθέσεων τοποθετείται σε μια ακόμη πιο ισχυρή βάση (“Spiraling”).
Τέλος, στο τρίτο CD με τα remixes σημειώνω τις τέσσερις εκδοχές του “Spiraling” (Aaron Martin, Field Rotation, Billy Gomberg Literal, Dictionary of Ghosts), όπως και τις επίσης τέσσερις του “Cream sky” (Hummingbird, Dag Rosenqvist/Jasper TX, Οffthesky και ξανά Hummingbird), μέσω των οποίων διαφαίνεται (και) η λειτουργία της συγκεκριμένης διαδικασίας, που μοιάζει κάπως με... ψιλοβελονιά ορισμένες φορές και με γερό... φοδράρισμα κάποιες άλλες.

https://www.youtube.com/watch?v=8HvmVbsr65I

Επαφή: https://tadomarecords.bandcamp.com/album/l-p-meadow-rituals-3cd-expanded-edition

νέα ελληνικά άλμπουμ που προσεγγίζουν την παράδοση από διαφορετικές θέσεις – είναι οι δίσκοι των Στέλιου Πετράκη, Θοδωρή Κοτονιά, Βασίλη Κώστα και Γιώργου Μπερερή

Πάντα η παράδοση, δηλαδή οι δημοτικές-λαϊκές μελωδίες και τα τραγούδια, επηρέαζαν τους νεότερους μουσικούς. Και το ’60 συνέβαινε αυτό, και το ’90, και σήμερα. Ιδίως στις μέρες μας η «επιστροφή στις ρίζες», όπως διαχέεται αυτή στα καλοκαιρινά πανηγύρια και τις συναυλίες, δίνει συνεχή τροφή στη δημιουργία, με νέες προσεγγίσεις σε όλων των ειδών τα πλαίσια. Από τα τζαζ έως και τα περισσότερο λαϊκά...

Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/nea-ellinika-almpoym-poy-proseggizoyn-tin-paradosi-apo-diaforetikes-theseis

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 747

8/8/2026
>>Όπως σημειώνει ο Paul Oliver στο «Conversation with the Blues»... «ο Mance Lipscomb είναι ένας άνθρωπος με μεγάλη αξιοπρέπεια και φυσική καλλιέργεια, μια πραγματική κιβωτός για το blues, τις μπαλάντες και τα διάφορα άλλα τραγούδια για περισσότερο από μισό αιώνα, παραμένοντας άτρωτος από τη σκληρή και άκαρπη ζωή του ως εργάτης αγροκτήματος. Έχει πολλά εγγόνια, τα οποία μεγάλωσε με την υπομονετική, σαν μάνα, σύζυγό του και τα έσοδα από αυτή την καθυστερημένη φήμη του, τα διέθεσε για να τους χτίσει ένα καλύτερο σπίτι».<<

Ο Mance Lipscomb,. μία από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις του blues revival, στις σελίδες 86-89, στο "Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο" [Όγδοο, 2026], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία.

8/8/2026
Το 1980 δεν έγραφε κανένας για τον Δημήτρη Ξανθάκη, όταν έσκιζε, τώρα, επειδή πέθανε, γράψανε και τα πιο μέινστριμ μίντια. Δεν υπάρχει πλέον τίποτα περιφρουρημένο, τίποτα «δικό μας», υπάρχει μόνο η ανάγκη για αδυσώπητη παραγωγή "περιεχομένου" και πάνω σ’ αυτή τη βάση όλοι γράφουν για τα πάντα. Κι ας μην έχουν ούτε μια τυπική σχέση μ’ αυτά τα θέματα, κι ας μην ξέρουν ούτε πού παν τα τέσσερα... Ok, κανένα πρόβλημα, απλώς το επισημαίνω.
https://www.youtube.com/watch?v=YUFSQDWfZ0M

7/8/2026
Ένα από τα πιο παλιά, τα πιο ιστορικά και σίγουρα ένα από τα συγκλονιστικά άλμπουμ της μαύρης αναβίωσης του blues, που κυκλοφόρησαν ποτέ – ηχογραφημένο τον Σεπτέμβρη του 1956 στην Ατλάντα από τον παροπλισμένο και πάμφτωχο θρύλο Blind Willie McTell. Είχα πάθει σοκ, όταν είχα ακούσει για πρώτη φορά αυτό το άλμπουμ, που το είχα βρει κάποτε μπροστά μου σε CD. Το πάθος στις ερμηνείες του McTell και τα παιξίματά του στην 12χορδη είναι απίστευτα (όσο απίστευτο είναι το “The dyin’ crapshooter’s blues”, που περιγράφει μ’ έναν τρόπο κρυφά ποιητικό τη ζωή και το θάνατο ενός χαμερπούς τζογαδόρου). Γράφω διάφορα γι’ αυτό το άλμπουμ στις σελίδες 98-99 του «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία.

6/8/2026
Της Μεταμορφώσεως σήμερα. Φεστιβάλ Ελαφρού Τραγουδιού Θεσσαλονίκης 1965…
https://www.youtube.com/watch?v=_riVXLVUq6I&list=RD_riVXLVUq6I&start_radio=1

ΜΑΙΡΗ ΛΙΝΤΑ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΥΡΙΑΝΟΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΥΡΑΚΑΚΗΣ, ΤΖΩΝ ΤΙΚΗΣ οι μουσικές απώλειες του τελευταίου καιρού – καλλιτέχνες διαφορετικοί μεταξύ τους, που γνώρισαν όμως την καταξίωση και την επιτυχία

Μαίρη Λίντα (1935-2026)
Η Μαίρη Λίντα υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες λαϊκές τραγουδίστριες από το ’50 και μετά, και ο θάνατός της, στις 22 Ιουλίου, είναι, αδιαμφισβήτητα, ένα πολύ σημαντικό θλιβερό γεγονός. Τονίζεται αυτό, καθώς η Μαίρη Λίντα μαζί με την Καίτη Γκρέυ, την Πόλυ Πάνου και την Γιώτα Λύδια συναποτελούν αυτή την άτυπη κορυφαία τετράδα ερμηνευτριών, που συνδέθηκαν όσο λίγες άλλες με την κλασική εποχή του «λαϊκού», τη δεκαετία 1955-1965.
Φυσικά, η Μαίρη Λίντα υπήρξε για αρκετά χρόνια –χοντρικά από το 1958 έως το 1968– η μούσα του Μανώλη Χιώτη, κι αυτή η ιστορία είναι τρανή και δεν ξαναγράφεται. Το θρυλικό αυτό ντουέτο, που ανανέωσε με θέματα, ήχο και μουσικές το λαϊκό τραγούδι άφησε πίσω του αλησμόνητες επιτυχίες, είτε σε πρώτες είτε σε δεύτερες εκτελέσεις, κοντολογίς τραγούδια που δεν έχουν παύσει να ακούγονται 60-70 χρόνια αργότερα. Οι τίτλοι και μόνο καθηλώνουν: «Ηλιοβασιλέματα», «Δεν θέλω πια να ξαναρθής», «Πολλές φορές», «Απόψε φίλα με», «Περασμένες μου αγάπες», «Τέτοια χαρά δεν θα την δης», «Το τελευταίο ποτηράκι», «Αφού το θες», «Πάρε το δάκρυ μου», «Εσύ είσαι η αιτία που υποφέρω», «Η αγάπη μου δεν σβήνει», «Θλίψη», «Λαός και Kολωνάκι», «Σβήσε τη φλόγα», «Απότομα», «Πάρε με στο τηλέφωνο», «Θεσσαλονίκη μου», «Παρτίδες» κ.λπ.

Βεβαίως η Λίντα δεν τραγούδησε μόνο Μανώλη Χιώτη στην τρανή εποχή της. Είπε τραγούδια και άλλων λαϊκών συνθετών (Μητσάκης, Ζαμπέτας, Καπλάνης, Τσιτσάνης, Καλδάρας, Παπαϊωάννου...), αλλά κυρίως είπε τραγούδια «έντεχνων», σφραγίζοντάς τα, και αυτά, με τις ερμηνείες της. Τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη και του Μάνου Χατζιδάκι σε πρώτη φάση, αλλά και κάποιες συνθέσεις των Κώστα Καπνίση, Γιάννη Μαρκόπουλου, Βαγγέλη Πιτσιλαδή, Γιώργου Κατσαρού κ.ά. Αριστουργήματα σαν τα «Ροδιά τετράκλωνη», «Απαγωγή», «Σε πότισα ροδόσταμο» του Μίκη Θεοδωράκη από το «Αρχιπέλαγος» ή την «Μυρτιά» ας πούμε, όπως και τα «χατζιδακικά» «Ξημερώνει», «Θαλασσοπούλια» και «Κάνε τον πόνο σου χαρά» είναι απολύτως συνδεδεμένα με τη φωνή της.
Χιώτης-Λίντα συνεργάστηκαν, για τελευταία φορά, το καλοκαίρι του ’68 (για λίγο). Τον Μάρτιο του ’70 πεθαίνει ο Χιώτης και από ’κει και κάτω η Λίντα, μόνη της πια, θα επιχειρήσει να επιβιώσει από πλευράς ρεπερτορίου και με νεότερα τραγούδια, που ν’ ανήκουν στη νέα εποχή και, το κυριότερο, να μην θυμίζουν Χιώτη. Δεν ήταν εύκολο. Η κληρονομιά του Χιώτη υπήρξε τεράστια και εν ολίγοις ανεπανάληπτη, αλλά η Λίντα θα σταθεί στα πόδια της (είχε, εξάλλου, πάντα στα ατού της την τεράστια φωνή της) και θα πει νέα λαϊκά του Κώστα Ψυχογιού, του Νάκη Πετρίδη, του Τάκη Μουσαφίρη, του Αλέκου Χρυσοβέργη κ.ά. γράφοντας κάποιους δίσκους μετά το μέσο των 70s και στην αρχή των 80s, δίχως να κάνει πάντως την πολύ μεγάλη επιτυχία.
Ποτέ δεν θα χανόταν από τα μαγαζιά, τις σκηνές και τη δισκογραφία η Μαίρη Λίντα, απλώς από το ’80 και μετά όλα αυτά θα συνέβαιναν εντελώς επιλεκτικά. Παρότι θα έδινε και στα 90s νέα τραγούδια που είχαν σίγουρα μια ποιότητα (της Νένας Βενετσάνου ή του Γιάννη Σπανού), ο κόσμος, ο πολύς κόσμος, επηρεασμένος και από τις συνεχείς προβολές των παλαιών ελληνικών ταινιών από τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια, δεν ήταν εύκολο να την παρακολουθήσει, με θέρμη, σε κάτι άλλο, νεότερο – πέραν του κλασικού ρεπερτορίου της. Το γνώριζε και η ίδια αυτό και δεν νομίζω να την ενοχλούσε. Εξάλλου με τη μεγάλη φωνή που είχε, ακεραία σχεδόν έως και τα βαθιά γεράματά της, δεν σταμάτησε ποτέ να αποδίδει όλα εκείνα τα τραγούδια που την κατέστησαν τρανή, στο ξεκίνημα σχεδόν της διαδρομής της.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/oi-moysikes-apoleies-toy-teleytaioy-kairoy

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 737

15/7/2026
Γιατί το blues είναι η μήτρα του rock και γιατί το rock γρήγορα ξεπέρασε αυτή τη συντριπτική επιρροή, φτιάχνοντας το δικό του λεξιλόγιο, δίχως να λησμονήσει ποτέ την ταπεινή καταγωγή του. Και κάτι ακόμη. Δεν έχω συναντήσει ποτέ έλληνες μουσικόφιλους, που να γουστάρουν το blues και να μη γουστάρουν, ταυτοχρόνως, και το ρεμπέτικο. (Το αντίθετο, όμως, συμβαίνει. Ξέρω ανθρώπους που τρελαίνονται για το ρεμπέτικο, αλλά με το blues δεν έχουνε καμία σχέση).

[σε όλα τα βιβλιοπωλεία – κανονικά και ηλεκτρονικά]

14/7/2026
Ένα δεύτερο στη σειρά ποστ για τον σπουδαίο τραγουδοποιό Γιώργο Σταυρακάκη, που μας άφησε σήμερα χρόνους. Απολαύστε το “Famous blue raincoat” του Leonard Cohen σε μία πρώτης τάξεως ελληνόφωνη διασκευή...
https://www.youtube.com/watch?v=XxRN5SPa-NY

14/7/2026
Η κακή είδηση της ημέρας. Ένας από τους 2-3 πιο αξιόλογους έλληνες τραγουδοποιούς της τελευταίας 25ετίας, ο Γιώργος Σταυρακάκης (ήταν και ποιητής), έφυγε από τη ζωή στα 66 χρόνια του. Με τον Σταυρακάκη ήμασταν φίλοι εδώ μέσα, ενώ είχαμε γνωριστεί και από κοντά. Ένας απόλυτα σεμνός και ευγενής άνθρωπος. Έχω γράψει πολλές φορές γι’ αυτόν, και κάποια στιγμή θα ξαναγράψω. Εν ειρήνη...
https://www.youtube.com/watch?v=gh1oHFCF6Mo&list=RDgh1oHFCF6Mo&start_radio=1

14/7/2026
>>Να θυμίσω ακόμη πως o Blind Gary Davis επηρέασε δεκάδες μουσικούς (Bob Dylan, Davy Graham, Bert Jansch, Taj Mahal, Ry Cooder, Tom Rush, Janis Joplin, Jorma Kaukonen, Jackson Browne, Keith Richards κ.ά.) και πως τα τρία άλμπουμ της Prestige / Bluesville, που προτείνονται παρακάτω, είναι τα απόλυτα must have ενός πολύ σημαντικού κιθαρίστα και τραγουδοποιού με έργο αληθινό και διαρκώς σε πρώτη ζήτηση.<<

O Blind Gary Davis στο πιο νέο βιβλίο μου "Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο" [Όγδοο, 2026] και εδώ δίσκοι και cd του στις εταιρείες Prestige / Bluesville, Document και Transatlantic

13/7/2026
Επιχειρώ να δω τη συνέντευξη του ανεψιού. Έχω δει τα πρώτα δύο μέρη, σε δύο μέρες, αλλά με δυσκολία θα προχωρήσω στα υπόλοιπα. Έχω... και κουραστεί, και δυσανασχετήσει. Προσπαθώ να διακρίνω τα όρια και τους φραγμούς του ατόμου, αλλά δυσκολεύομαι. Δεν ξέρω αν πρόκειται για μακιαβελική περίπτωση, αλλά φρονώ πως τέτοια άτομα θα διέπρεπαν ως μυστικοσύμβουλοι σε ευρωπαϊκά, ολοκληρωτικά καθεστώτα του μεσοπολέμου. Θα άφηναν εποχή. Αν οι σημερινές δημοκρατίες έχουν ανάγκη από άτομα με τέτοιου τύπου ικανότητες μάλλον θα πρέπει να αρχίσεις να φοβάσαι (για τις δημοκρατίες). Να σκέφτεσαι, εννοώ, για το μαύρο μέλλον τους, και για το πώς οι οργουελικές και χαξλεϋκές φαντασιώσεις, τις οποίες διαβάζαμε παιδιά, θα ωχριούν μπροστά τους.
(δεν θέλω να πω κάτι ιδιαίτερο για τον ακατάλληλο οικοδεσπότη – και για τον καθόλου εποικοδομητικό ρόλο που παίζει στη συζήτηση – με κρύα αστεία, σαχλαμαρίτσες, χαχαχά και χουχουχού δεν ρίχνεις φως στο τούνελ)

13/7/2026
Η εκτέλεση του 20χρονου στο Άργος δεν διαφέρει σε τίποτα από εκείνη του Γρηγορόπουλου. Ίσα-ίσα είναι ακόμη πιο ειδεχθής (βάσει όσων έχουν δημοσιευθεί), κι ας μην έγινε χειμώνα σε πεζόδρομο στα Εξάρχεια, αλλά καλοκαίρι πάνω σε μια μάντρα ενός μαγαζιού, κι ας μην ήταν κάτοικος ΒΠ ο δολοφονημένος, αλλά μιας μικρής επαρχιακής πόλης, κι ας μην ήταν αναρχικός, αλλά αυτιστικός.

13/7/2026
Στο «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026] γράφω για θέματα, με τα οποία κατατρίβομαι δεκαετίες, διαβάζοντας βιβλία ξένα και ελληνικά, ακούγοντας βινύλια και cd, και μελετώντας, σκεπτόμενος πάνω σε γεγονότα και καταστάσεις. Το βιβλίο είναι γραμμένο με ελάχιστο έως καθόλου ίντερνετ, και, εννοείται αυτό, με την παντελή απουσία ΑΙ. Κάθε βιβλίο δικό μου, έτσι και το συγκεκριμένο, ανήκει στον αναλογικό κόσμο. Να το ξέρετε αυτό.

Εδώ βλέπετε μερικά LP του σπουδαίου Big Joe Williams, που τράβηξα από τη δισκοθήκη (θα μπορούσα να βάλω και cd και βιβλία στη φωτό, αλλά θα ήταν too much) στις εταιρείες World Pacific, Arhoolie (2), Storyville και RCA.

11/7/2026
Πάντα τον είχα για ηθοποιό(?) της πλάκας (στο στυλ παπαδόπουλου και χειρότερος), παντελώς αδιάφορο, και αποδεδειγμένα άσχετο σε γενικότερα θέματα. Τώρα απέδειξε πως είναι και γελοίος χατζηαβάτης.

11/7/2026
>>Το πολυνομοσχέδιο «ξαναγράφει» τους μισθούς στην Εκκλησία: Αυξήσεις έως 95% για τους ιεράρχες<<
>>Γενναίες (προεκλογικές) αυξήσεις από 50% έως 90% στους δικαστές<<
>>Αυξήσεις στις αποδοχές δημάρχων, αντιδημάρχων και περιφερειαρχών<<
Ειδικά οι περιφερειάρχες και οι δήμαρχοι που, χοντρικά, με τα δήθεν έργα τους, έχουν βρωμίσει και διαλύσει τις πόλεις μας, θα έπρεπε να τα βάζουν απ’ την τσέπη τους - όχι να τους πληρώνουμε κιόλας. Κατά τα λοιπά... κοτζαμπάσηδες, πασάδες και σεβάσμιοι δεσποτάδες κυβερνούσανε τη χώρα, καλή ώρα...

11/7/2026
Στη φωτογραφία βλέπουμε, πάνω αριστερά, τον Ηλία Πετρόπουλο και κάτω, δεύτερο από αριστερά, τον πιανίστα-αυτοσχεδιαστή-συγγραφέα Σάκη Παπαδημητρίου. Ποιοι είναι οι άλλοι και οι άλλες και πώς σχετίζονται με το νέο βιβλίο μου «Blues: H Mαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026];

10/7/2026
>>Το σωματάκι του λειτουργεί μόνο με μηχανήματα, λέει η μητέρα του 20χρονου που πυροβόλησαν οι αστυνομικοί στο Άργος. «Βγάλανε δύο σφαίρες οι γιατροί, τρεις μένουν στο μυαλό» δηλώνει η μητέρα - Ο 20χρονος «έχει αυτισμό, αναπηρία 89%» λέει<<
Δολοφόνοι έβαλαν κατά παιδιού 20 χρονών, δίχως φίλους, που επιχειρούσε να βρει ένα νόημα στη δύσμοιρη ζωή του μέσα από τ’ αυτοκίνητα, και τα αφεντικά τους επιχειρούν να εξιλεωθούν αποψύχοντας κατεψυγμένες συλλήψεις για μια παλιά δεκαεξάχρονη υπόθεση. Το τάιμινγκ που διάλεξαν, για να ρίξουν στάχτη στα μάτια της κοινωνίας, δείχνει, απλώς, τον απάνθρωπο τρόπο σκέψης - και δράσης τους προφανώς.

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 733

1/7/2026
Από το οπισθόφυλλο του νέου βιβλίου μου “BLUES: η μαύρη αναβίωση στα 60s / επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο”, που κυκλοφορεί τώρα από το Όγδοο.

30/6/2026

Πορεία μέσα στη νύχτα...
https://www.youtube.com/watch?v=FCsBph4ZITE&list=RDFCsBph4ZITE&start_radio=1

30/6/2026
Ένα βιβλίο για το blues, για τη μουσική βιβλιογραφία στην Ελλάδα, θα είναι πάντα ένα μικρό γεγονός. Το λέω, γιατί τα βιβλία που έχουν μεταφραστεί, στη χώρα μας, για το blues είναι ελάχιστα, ενώ μηδαμινά, μετρημένα στα δάκτυλα του ενός χεριού, είναι κι εκείνα που έχουν γραφτεί από έλληνες συγγραφείς. Έρχεται λοιπόν σ’ αυτό το πλαίσιο να προσθέσει τον δικό του λόγο το «Βlues: Η μαύρη αναβίωση στα 60s» [Όγδοο, 2026], κρατώντας κι ένα ιδιαίτερο ελληνικό ενδιαφέρον με το εκτεταμένο επίμετρο «Blues & Ρεμπέτικο», στο οποίο εξετάζεται η πορεία της σχεδόν εκβιαστικής σχέσης αυτών των δύο ειδών, από το τέλος των σίξτις έως τις μέρες μας.

[το βιβλίο υπάρχει στα κεντρικά και on line βιβλιοπωλεία]

27/6/2026
Έζησε 30 μήνες στο Λος Άντζελες ο τύπος αυτός, στη δεκαετία του ’60 και το 1969 τύπωσε τις εντυπώσεις του σ’ αυτό το εντελώς άγνωστο βιβλίο. Λέει διάφορα ανάμεσα, μερικά ενδιαφέροντα, γράφει έως και για τις φυλετικές συγκρούσεις και το φυλετικό ζήτημα γενικότερα, γράφει ακόμη και για την τζαζ («το είδος τζαζ» λέει και μετά λέει «το τζαζ» χωρίς... είδος), αλλά όχι και για τους χίπις, παρότι αναφέρει Berkeley, San Francisco κ.λπ. (το βιβλίο το έγραψε σίγουρα πριν από τα εγκλήματα της Manson Family), έχοντας μια γενικότερη φιλελεύθερη αντιμετώπιση για τα πράματα. Διαβάζω κάπου:

«Τις ημέρες αυτές με τον θόρυβο που επροκάλεσε η δολοφονία του γερουσιαστή Ρόμπερτ Κέννεντυ (σ.σ. 6 Ιουνίου 1968), πολλοί Ευρωπαίοι κοινωνιολόγοι υποστηρίζουν ότι οι Αμερικανοί δεν είναι περισσότερο βίαιοι και επιθετικοί από τους άλλους λαούς της Ευρώπης και καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ενώ στην Αμερική η άσκηση βίας είναι προνόμιο ατόμων με χαρακτήρα βίαιο και είναι συχνή μεν αλλά ανοργάνωτη, στην Ευρώπη η πολιτική βία είναι προνόμιο του κράτους, με οργάνωση τέλεια, και υπενθυμίζουν τα στρατόπεδα του Άουσβιτς και του Νταχάου...».

27/6/2026
>>Ο γάμος της Μαρίας Σάκκαρη με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη αναμένεται να αποτελέσει ένα από τα πιο πολυσυζητημένα γεγονότα του 2027<<
Πρώτα θα γίνει ο γάμος και μετά οι εκλογές...

LATCHÓ BISKÉ (GIORGOS NIKOPOULOS / GIORGOS VENTOURIS) ένα παράξενο σχήμα, που ανακατεύει την παράδοση με το κοινωνικό στοιχείο

Οι Latchó Biské είναι βασικά το ντουέτο των Γιώργου Νικόπουλου (Giorgos Nikopoulos) ηλεκτρική κιθάρα, άταστη ηλεκτρική κιθάρα, φωνή, στίχοι και Γιώργου Βεντουρή (Giorgos Ventouris) κοντραμπάσο, φωνή. Λέω «βασικά», γιατί στην ηχογράφηση του LP των Latchó Biské “Xenios” [Balios Group / Violins Productions / SAE Athens, 2026] συμμετέχουν και άλλα πρόσωπα, σαν τους Manousos Klapakis κρουστά, Athinodoros Karkafiris κιθάρα, Lefteris Andriotis κρητική λύρα με συμπαθητικές χορδές, Christos Antoniadis στίχοι και ομάδα τραγουδιστών.

Από το setting ίσως έχει γίνει φανερό πως το σχήμα αυτό κινείται στο χώρο της παραδοσιακής μουσικής – κάτι που ενδεχομένως επιβεβαιώνεται και από κάποιους τίτλους κομματιών, όπως “Kalanda” κ.λπ. Οι Latchó Biské δεν είναι, πάντως, ένα τυπικό νεοπαραδοσιακό σχήμα. Έχουν κι άλλες αναφορές θέλω να πω πέρα από την παράδοση, όπως από την jazz, το rock ή ακόμη και από το ρεμπέτικο, όπως ακούμε στο “Kaike makria mia poli”, που είναι επηρεασμένο από το «Κάηκε ένα σχολείο» του Α. Κωστή (Κώστας Μπέζος). Τέτοιες επιρροές υπάρχουν πολλές, σχεδόν σε κάθε τραγούδι του “Xenios” και φυσικά στο “Prosfigoula”, που κλείνει την πρώτη πλευρά του LP.
Ναι, οι Latchó Biské κάνουν έναν δίσκο αφιερωμένον στους βασανισμένους και κατατρεγμένους λαούς (Παλαιστίνιους κ.ά.), που έχουν υποστεί γενοκτονίες και εθνοκαθάρσεις, και που αναζητούν ή αναζήτησαν μέσα στον ιστορικό χρόνο τη δική τους γη, τη δική τους πατρίδα (τέτοιοι λαοί ήταν/είναι και οι Μικρασιάτες, οι Πόντιοι, οι Εβραίοι, οι Κούρδοι κ.ά.).
Υπάρχει λοιπόν αυτό το κοινωνικό στοιχείο στο “Xenios”, που χαρακτηρίζει και τα κομμάτια της δεύτερης πλευράς εννοείται, τα οποία τιτλοφορούνται “Apo ti Rafa sti Livyi”, “Tin patrida m’ echasa” κ.λπ. Εδώ και μια version στο παραδοσιακό “Kleftiki zoi” («Μαύρη μωρέ πικρή ζωή που κάνουμε / εμείς οι μαύροι κλέφτες»), ενώ ενδιαφέρον έχει και η φωνητική προσέγγιση στο “Epistrofi”.
Αν κάτι χαρακτηρίζει το “Xenios” των Latchó Biské, απ’ άκρη σ’ άκρη, αυτό έχει να κάνει με μία τελείως παράξενη lo-fi και σπιτική διάθεση, τόσο στην εκτέλεση, όσο και στην εγγραφή, που μοιάζει (μοιάζει λέω) να έχει γίνει με τα τελείως στοιχειώδη. Δεν ξέρω αν πρόκειται για «άποψη» του σχήματος ή αν βγήκε έτσι τυχαίως. Πάντως σαν άκουσμα, το “Xenios”, είναι εντελώς παράξενο (το ξαναλέω).
Επαφή: https://www.facebook.com/giorgos.ventouris.75?locale=el_GR

6 κλαρίνα που άφησαν εποχή στην Ελλάδα – ιστορικές ηχογραφήσεις με τους Κώστα Καραγιάννη, Νίκο Καρακώστα, Νικήτα Κωτσόπουλο, Γιάννη Κυριακάτη, Βασίλη Τρομάρα και Κώστα Κοντογιώργο

Με αυτό τον τίτλο, «6 κλαρίνα που άφησαν εποχή στην Ελλάδα...», υπάρχει ένας δίσκος βινυλίου από το 1978, τον οποίο είχε τυπώσει η εταιρεία της Ομόνοιας Venus (επί της Πανεπιστημίου 57, για όσους και όσες θυμούνται). Αυτό τον δίσκο τον έχω δεκαετίες, σίγουρα από το τέλος των 80s, και τον είχα αγοράσει λόγω του ωραίου βουκολικού εξωφύλλου του. Ένα από τα ωραιότερα, οπωσδήποτε, που είχαν σχεδιαστεί τότε.

Εκείνη την εποχή δεν αγόραζα δημοτικούς δίσκους –άλλα ήταν τα πιο προσωπικά ακούσματά μου–, και το λέω τούτο, παρότι δημοτικά άκουγα συχνά από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, φυσικά στα πανηγύρια, και βεβαίως σε εθνικές και θρησκευτικές γιορτές, όπως όλος ο κόσμος. Τα δημοτικά τραγούδια, θέλω να πω, τα έχουμε όλοι «μέσα μας», είτε ακούμε ροκ, τζαζ, ποπ, λαϊκά ή ό,τι άλλο.
Ο δίσκος αυτός δεν έχει μόνον ωραίο εξώφυλλο, αλλά και πολύ ενδιαφέροντα ιστορικά οργανικά κομμάτια – ιστορικές ηχογραφήσεις, εννοώ, από μεγάλους κλαριντζήδες, που είχαν επιλεγεί από δύο σημαντικά ονόματα της εποχής. Τον παραγωγό Διονύση Μηλιόπουλο (γιος του ιστορικού παραγωγού της Columbia Νικάνδρου Μηλιόπουλου) και τον αρχειοφύλακα του δημοτικού Νίκο Μπαζιάνα (1930-2018), μαθητή του Σίμωνος Καρά. Οι Μηλιόπουλος και Μπαζιάνας έχουν επιμεληθεί, προφανώς, και τα κείμενα του οπισθόφυλλου του δίσκου, κι ένα πρώτο, γενικής φύσεως, για την ιστορία του κλαρίνου στην Ελλάδα, το μεταφέρω τώρα εδώ... ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ!
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/6-klarina-poy-afisan-epohi-stin-ellada

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 700

7/2/2026
Τα τελευταία αντίτυπα από το «Ραντεβού στο Κύτταρο» και το «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60» θα τα βρείτε στον πάγκο του Όγδοου στο παζάρι δίσκων, στο Vinyl Μarket, στην Τεχνόπολη, σήμερα και αύριο από τις 11:00 το πρωί μέχρι τις 22:00 το βράδυ. Εκεί και το «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ». Σας ευχαριστώ.

6/2/2026

Η περίπτωση του κοντραμπασίστα, συνθέτη και αυτοσχεδιαστή Μιχάλη Σιγανίδη είναι από τις πιο ιδιόμορφες σε όλη την ιστορία της ελληνικής τζαζ. Γράφω πολλά για τον Σιγανίδη, στις σελίδες 333-339 του «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], μεγεθύνοντας και στη σχέση του με την ποίηση του Μίλτου Σαχτούρη, όπως και σε διάφορα άλλα θέματα...

6/2/2026

Loner folk που μετράει. Θα άξιζε ένα βινύλιο με άλλα ανάλογα δικά του...
https://www.youtube.com/watch?v=m7_GxpD4ZCU&list=RDm7_GxpD4ZCU&start_radio=1

6/2/2026
Α ρε Μάικ, έκανες κι εσύ ωραία πράματα πριν σε πάρει η «σοβαρά μουσική»...
https://www.youtube.com/watch?v=riX8DFJECI4&list=RDriX8DFJECI4&start_radio=1

5/2/2026
Ο Wadada Leo Smith, ένας από τους πιο σημαντικούς τρομπετίστες και στη σημερινή jazz και improv-jazz σκηνή, έχει διαχρονικούς δεσμούς με τη χώρα μας - που ξεκινούν από πολύ παλιά, όταν είχε εμφανισθεί στο Τζαζ Κλαμπ του Μπαράκου τον Νοέμβριο του 1979 (και αλλού στη συνέχεια). Υπάρχει και δικό του βιβλίο μεταφρασμένο στα ελληνικά, όπως υπάρχουν και πιο πρόσφατες εμφανίσεις του στην Ελλάδα - με όλα αυτά να περιγράφονται στις σελίδες 265-269 του βιβλίου «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025].

5/2/2026

Ο Μητσοτάκης πάει στον Ερντογάν, για να γυρίσει νικητής από κει. Μην τον περνάτε για χαζό. Βασικά θα πετάξει την μπάλα στην εξέδρα. Θα παίξει καθυστέρηση, για να μην του κάτσει η στραβή στη βάρδια του. Αυτό θέλει να εξασφαλίσει, ενόψει εκλογών, και θα το πάρει. (Άσε που θα μαζέψει και ακροδεξιά, εθνικοπατριωτικά, απόνερα).

4/2/2026
Ρε κυρ-Γιάννη αφού το είπαμε ότι "το τζάμπα πέθανε", πάλι τα ίδια θα λέμε; Να μη γινόμαστε κουραστικοί...

4/2/2026

Ο Μανώλης Μικέλης υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους έλληνες τζαζίστες. Παρά ταύτα πολλά πράγματα δεν είναι γνωστά για την περίπτωσή του. Στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ», που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία από το Όγδοο, θα διαβάσεις πολλά για τον Μικέλη, στις σελίδες 144-153, που γράφονται για πρώτη φορά στο χαρτί.

[στη φωτό ο Μανώλης Μικέλης με τα βιολιά του Galaxy Bar του Hilton, στην αρχή των 70s]

3/2/2026
The Soft Machine “Gesolreut” live BBC TV
https://www.youtube.com/watch?v=8nZKklqJH9o&list=RD8nZKklqJH9o&start_radio=1

3/2/2026
Το «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] στη βιτρίνα του βιβλιοπωλείου Σύμβολο, Εθνικής Αντιστάσεως 144, στην Καισαριανή...

2/2/2026

Η σχέση του Chick Corea με την Ελλάδα ξεκινάει από τα σίξτις. Ο Corea είχε έρθει πολλές φορές στη χώρα μας για συναυλίες, ενώ είχε εμφανισθεί και ηχογραφήσει και με έλληνες μουσικούς. Για όλα αυτά θα διαβάσεις στις σελίδες 261-264 του βιβλίου «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ», που κυκλοφορεί τώρα από το Όγδοο.

1/2/2026

Ποιος διασκεύαζε το Ob-La-Di, Ob-La-Da των Beatles, το 1970, με αυτά τα έξυπνα ελληνικά λόγια, τα οποία χλεύαζε ένας άσχετος; Κάποιοι του κυκλώματος το ξέρουν. Αν βρεθεί θα το αναφέρω στο ποστ με update.

update
Διονύσης Σαββόπουλος

LIVANIA παιδιά της τραγωδίας

Η Livania (Λιβανία) είναι μια νέα τραγουδοποιός, την οποία είχα ξεχωρίσει από την πρώτη φορά που άκουσα κάτι δικό της. Ήταν το περασμένο καλοκαίρι (14 Ιουνίου 2025), όταν είχα γράψει τα σχετικά για τη συλλογή “Greek Rock Scene Vol.2” (του Rockap.gr). Εκεί είχα σημειώσει το εξής: «Το “Eulogy” είναι ένα αγγλόφωνο track της τραγουδοποιού Livania. Το κομμάτι είναι κάπως folky, αλλά με ενισχυμένο ήχο. Αυτό μπορεί να αφαιρεί κάτι (αρκετό) από την ατμόσφαιρα της σύνθεσης (το πιο χαμηλό volume θα ταίριαζε καλύτερα), δείχνει όμως, έστω κι έτσι, πως εδώ υπάρχει κάτι, που θα μπορούσε να εξελιχθεί (και αυτό από τα πιο ενδιαφέροντα track του “Greek Rock Scene Vol.2”)».

Προσφάτως έφθασε στα χέρια μου ένα άλμπουμ (CD-R) της Livania, που ανέβηκε στο bandcamp στις 3 Μαΐου 2025 και που είχε τίτλο “Children of Tragedy”. Το άλμπουμ αυτό περιλαμβάνει δέκα οκτώ συνθέσεις (πολλές δηλαδή), δεκατέσσερις πρωτότυπες και τέσσερις διασκευές. Οι διασκευές γίνονται στα τραγούδια “Sprained ankle” της Julien Baker (track από το φερώνυμο LP της, του 2015), “You missed my heart” του Mark Kozelek (από το “Perils from the Sea” των Mark Kozelek & Jimmy LaValle από το 2013), “The beer” της Kimya Dawson (από το άλμπουμ της “My Cute Fiend Sweet Princess” του 2002) και «Τα ήσυχα βράδια» των Λάκη Παπαδόπουλου-Μαριανίνας Κριεζή, από το «Τσάι Γιασεμιού» (1985) της Αρλέτας.
Τα τραγούδια (και τα λίγα ορχηστρικά) της Livania είναι ηχογραφημένα ιδίοις εξόδοις και κάπως ερασιτεχνικά, αλλά αυτό δεν αφαιρεί, αναγκαστικά, κάτι από τη δύναμή τους. Απεναντίας έχουν τον τρόπο να τονίζουν ακόμη περισσότερο αυτή την lo-fi και homemade αισθητική τους, κάτι που συμπλέει (και) με το γενικότερο κλίμα του δίσκου. Το λέω, γιατί η περίπτωση του “Children of Tragedy” δεν είναι και τόσο απλή. Εννοώ πως ο ιδιαίτερος εξομολογητικός τόνος της τραγουδοποιού, που φθάνει στα όρια της απογύμνωσης και της σκληρής κατάθεσης των προσωπικών βιωμάτων της, των σχετικών με την μη-αποδοχή από τον περίγυρό της, ταιριάζει με τη «σπιτική» ατμόσφαιρα των τραγουδιών της, εμβαθύνοντας τον loner χαρακτήρα τους.
Ναι, στην ευρύτερη οικογένεια του folk κινούνται τα τραγούδια της Livania, πολλά εκ των οποίων μετατρέπονται σε τέτοια μέσω της κιθάρας της – αν και ακούγονται και άλλα όργανα στον δίσκο, όπως πλήκτρα, πιάνο, τρομπέτα κ.λπ. Παρότι η στάθμη της εγγραφής είναι κάπως υψηλή τα κομμάτια της Livania, που είναι φυσικά χαμηλών τόνων στην κατασκευή τους, κυλάνε αργά, ήρεμα, χωρίς εξάρσεις, επιχειρώντας να κερδίσουν τον ακροατή και την ακροάτρια, όχι μόνο με την ειλικρίνειά τους, αλλά και με τα συνθετικά προτερήματά τους. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό, ή τέλος πάντων εξίσου σημαντικό με την στιχουργική απογύμνωση που καταγράφεται, καθότι με τραγούδια έχουμε να κάνουμε στο “Children of Tragedy” και όχι με σκέτα λόγια, ποίηση κτλ.
Ξεκινώντας από ’κει και καταλήγοντας εκεί θα πω πως η Livania είναι ένα ταλαντούχο άτομο, με καθαρή αντίληψη γι’ αυτό που επιτελεί – το οποίο χρειάζεται, όμως, την εμπειρία κάποιου (στον τεχνικό, ηχογραφικό τομέα και στην παραγωγή), ώστε να μπορέσει να αποδοθεί, όλο αυτό, ακόμη καλύτερα (χωρίς να χάσει, φυσικά, τα loner χαρακτηριστικά του).
Υπάρχουν διάφορα τραγούδια της Livania που μου άρεσαν εδώ, και τρία απ’ αυτά είναι το “Grandpa”, το “Memory obsolete” και η απόδοση τού “The beer” (της Dawson), ενώ ακούγοντας το ελληνόφωνο «Κοχύλι» της (υπάρχουν και κάποια ακόμη ελληνόφωνα tracks στον δίσκο της) λέω πως αξίζει να δοκιμάσει, με περισσότερο πείσμα, στον ελληνικό στίχο.
Εύχομαι το καλύτερο για την Livania.
Επαφή: https://livania.bandcamp.com/album/children-of-tragedy

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 678

25/10/2025 

Ο επικήδειος του Ιωαννίδη (πέρα από τα προσωπικά) ήταν ο πιο επί της ουσίας πολιτικός απ’ όλους όσους ακούστηκαν στην τελετή. Το «Ελλάδα, οικόπεδο και αποικία» που ξεστόμισε, έχοντας από κάτω ΠΘ και κυβέρνηση, ήταν όλα τα λεφτά.
Η απουσία της αριστεράς από την τελετή, ή ό,τι τέλος πάντων νοείται ως αριστερά στη χώρα αυτή τη στιγμή, ήταν αχαρακτήριστη.
Δεν θα χαρίσουμε τον Σαββόπουλο στη «μεγάλη φιλελεύθερη παράταξη». Μέχρι τη «Ρεζέρβα», για να μην πω μέχρι και τα «Τραπεζάκια Έξω» ο Σαββόπουλος ήταν κομμάτι της αριστεράς. Ενταγμένης ή ανένταχτης. Τα θρυλικά άλμπουμ του τα έβγαλε όταν οι ιδέες του συνέπλεαν με το προοδευτικό κομμάτι της κοινωνίας και όχι με τη συντήρηση. Το «Χαιρετώ με τη γροθιά» το είπε το ’76, και το ’79 τραγουδούσε «Για τον σοσιαλισμό»... 

Και αυτό στα ΝΕΑ, που βλέπετε από πάνω, το είπε το ’81, λίγο πριν από την Αλλαγή. Και αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι μια Ευρώπη κοντή και πολεμοχαρή, που θέλει να μας οδηγήσει στον όλεθρο – και μια Ελλάδα, που τρέχει από πίσω της σα σκυλάκι, χωρίς δικό της λόγο, χωρίς δικό της αφήγημα.

[ο Σαββόπουλος για μένα είναι πάντα επίκαιρος, ως ανένταχτος αριστερός, γιατί έχει πει πράγματα που τα πιστεύω και σήμερα – και αυτά μ’ ενδιαφέρουν]

25/10/2025 

Αυτή τη γαλλική συλλογή (2LP) την είχα βρει παλιά στο Μοναστηράκι, τζάμπα προφανώς, επί κατοστάρικων ακόμη, και την είχα πάρει γιατί είχε μέσα φοβερά κομμάτια. Δεν ήμουν ποτέ φαν των συλλογών, αλλά έχω κάμποσες τελικά, που όλες έχουν, όμως, ένα νόημα. Και το νόημα εδώ πέρα είναι πως οι Γάλλοι ανθολογούν Σαββόπουλο (το top of the top "Ο παλιάτσος κι ο ληστής" από τον "Μπάλλο"), μαζί με τραγούδια των Simon Finn, Bill Fay, Jorge Ben, CAN, Yuya Uchida & The Flowers, Funkees (από τη Νιγηρία), United States of America και άλλα πολλά "τρελά" απ' όλο τον κόσμο!! 

Δεν μπορώ να φανταστώ καλύτερη παγκόσμια παρέα για το Σαββόπουλο (το όνομά του είναι εκεί όπου δείχνω με το άσπρο βέλος), σ' ένα άλμπουμ που αμφιβάλλω αν το έχει πάρει ποτέ κανείς χαμπάρι (απ' αυτούς που μας διαβάζουνε εδώ πέρα εννοώ). Το λέω, γιατί δεν υπάρχει στο discogs...

25/10/2025
Δεν είμαι σίγουρος αν ο Σώτος Παναγόπουλος είχε περάσει από τη Μακρόνησο στο τέλος της δεκαετίας του '40, όπως είχε περάσει η Βέμπο, προκειμένου να ψυχαγωγήσει τους στρατιώτες και τους εξόριστους, που αναμορφώνονταν στον νέο-Παρθενώνα, όμως η επιλογή τού Σαββόπουλου να τον φέρει στο Χάππυ Νταίη, το '76, υπήρξε πρώτης τάξεως. Όπως πρώτης τάξεως, δηλαδή φοβερή, ήταν και η μελοποίησή του στο "Ήρθ' ο καιρός" του Ορέστη Λάσκου από «Το φιλμ της ζωής» [εκδ. των Χρονικών, Αθήνα 1934].

Μέσα σ' όλα μας έμαθε και τον ποιητή Λάσκο ο Σαββόπουλος, γιατί εμείς για χρόνια τον ξέραμε μόνον ως σκηνοθέτη. Θα του το χρωστάμε κι αυτό...

23/10/2025
>>Έχει νόημα, επίσης, και μια άλλα αφήγηση του Σαββόπουλου, σε σχέση πάντα με το θέμα μας, αρκετά μεταγενέστερη, από το 2009 (και πάλι από το LiFO. gr):
«Ο Καπετάν Γκίνης, που ισχυριζόταν ότι είναι ο συνθέτης του τραγουδιού [σ.σ. για το Ντιρλαντά ο λόγος], κουβάλησε όλο το νησί στο δικαστήριο σε μιαν άλλη φάση, ως μάρτυρες, που λέγανε “ήμουν εκεί όταν το έγραφε” και τα λοιπά. Το επιχείρημά όσων με υποστήριζαν ήταν ότι δεν γίνεται ένας άνθρωπος να γράψει ένα τραγούδι μόνο, και μάλιστα ένα τέτοιο τραγούδι. Πού είναι τα άλλα; Δεν υπήρχαν άλλα τραγούδια. Όμως το δικαστήριο δεν το δέχτηκε αυτό το επιχείρημα. Λένε τώρα, αρβύλα, ότι μεσολάβησε ο Παττακός, αλλά δεν ξέρω να σας πω αν αυτά είναι αλήθεια».
Το όνομα του Στυλιανού Παττακού («αντιπροέδρου» της κυβέρνησης των πραξικοπηματιών), που αναφέρει ο Σαββόπουλος, «κολλάει» με το εξής. Επειδή το «Ντιρλαντά», που χάλαγε κόσμο και στο εξωτερικό, ως δημώδες δεν είχε πνευματικά δικαιώματα, θα αποκτούσε τέτοια και άρα θα υπήρχαν έσοδα φόρων από εισαγωγή συναλλάγματος, αν τα δικαιώματα κατέληγαν σε κάποιο πρόσωπο στην Ελλάδα. Και ότι τέλος πάντων ο Παττακός είχε παρέμβει στο θέμα, ώστε να πάρει αυτήν ακριβώς την τροπή. Συνέβη όντως; Κανείς δεν ξέρει. Εξάλλου και ο Σαββόπουλος γράφει περί «αρβύλας».<<

Ένα απόσπασμα από το υποκεφάλαιο "σαββόπουλος, σαμίου, ντιρλαντά και παράδοση" (σελ.451-460), που υπάρχει στο πιο πρόσφατο βιβλίο μου "Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του '60 (μία αντι-ανάγνωση") [Όγδοο, 2025], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία.