Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εικαστικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εικαστικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 18 Αυγούστου 2026

Ντανιέλ Λόντερ: έφυγε από τη ζωή ένα θρυλικό μοντέλο και ηθοποιός σε ελληνικές ταινίες των 60s-70s – η φωτογράφισή της με φορέματα της Πέπης Σβορώνου, για το περιοδικό «Εικόνες», τον Ιούλιο του 1962

Πριν από μερικές μέρες, στις 12 Αυγούστου, έφυγε από τη ζωή στα 88 της η Ντανιέλ Λόντερ (Danielle Loder). H Λόντερ ήταν μοντέλο και ηθοποιός στα σίξτις-σέβεντις και σίγουρα πολλοί και πολλές θα την θυμούνται από την απολαυστική κομεντί του Βασίλη Γεωργιάδη «Μην ερωτεύεσαι το Σάββατο...» (1962) δίπλα στον Δημήτρη Παπαμιχαήλ ή και από την αστυνομική περιπέτεια «Αναζήτησις...» (1972) του Ερρίκου Ανδρέου, ως φίλη της Έλενας Ναθαναήλ.
Για την Λόντερ έχω γράψει αναλυτικό κείμενο εδώ στο LiFO.gr, τον Σεπτέμβριο του 2024 και σας προτείνω να το (ξανα)δείτε. (https://www.lifo.gr/culture/cinema/ntaniel-lonter-mia-goiteytiki-paroysia-sto-elliniko-sinema-kai-ti-diafimisi-stis). Όμως, και με αφορμή το θλιβερό γεγονός, επανέρχομαι στην περίπτωσή της με κάτι επιπλέον, που έχει την αξία του.
Όταν έγραφα, λοιπόν, εκείνο το πρώτο κείμενο για την Λόντερ είχα αναφερθεί σ’ ένα εξώφυλλό της για το περιοδικό «Εικόνες», στο τεύχος #362, από τις 28 Σεπτεμβρίου 1962, στο οποίο, όμως, δεν υπήρχε κάποια άλλη πληροφορία για την περίπτωσή της – κι έτσι ό,τι είχα γράψει, τότε, προερχόταν από άλλες πηγές. Η Λόντερ, όμως, είχε κάνει κι άλλο εξώφυλλο για τις «Εικόνες» λίγο καιρό νωρίτερα, στις 27 Ιουλίου του ’62 [τεύχος #353], το οποίο βρήκα τυχαία μπροστά μου στο μεσοδιάστημα των δύο άρθρων (του παρόντος κι εκείνου από το ’24).  
Έτσι, σ’ εκείνο το καλοκαιρινό τεύχος των «Εικόνων» η Λόντερ δεν κοσμούσε μόνο το εξώφυλλο του περιοδικού, καθώς στο κεντρικό μέρος του, υπήρχε ένα 4σέλιδο με ωραίες ασπρόμαυρες φωτογραφίες της – με το μοντέλο να παρουσιάζει τα ζωγραφιστά φορέματα της (και ζωγράφου) Πέπης Σβορώνου.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/cinema/ntaniel-lonter-efyge-apo-ti-zoi-ena-thryliko-montelo-kai-ithopoios-se-ellinikes

Δευτέρα 16 Μαρτίου 2026

ΛΟΓΟ όπου φτωχός κι’ η μπύρα του!..

Ο ΛοΓο είναι βεβαίως ο γνωστός γελοιογράφος, στιχουργός και τραγουδοποιός Γιάννης Λογοθέτης. Για τον ΛοΓο έχω γράψει πολλές φορές και υπενθυμίζω εδώ το κείμενο για τον δίσκο του «Ελλαδέξ» από το 1975 (https://www.lifo.gr/culture/music/elladex-toy-gianni-logotheti-50-hronia-apo-ena-disko-barometro-tis-proimis), καθώς και εκείνο για τα βιβλία του στις εκδόσεις OPPORtUNA (https://diskoryxeion.blogspot.com/2024/10/blog-post_26.html). Το πιο νέο βιβλίο του ΛοΓό έχει τίτλο «Όπου φτωχός κι’ η μπύρα του!..» [Μετρονόμος, 11/2025] και περιλαμβάνει γελοιογραφίες του πολύ συγκεκριμένης θεματικής. Όπως γράφει και ο ίδιος στις πρώτες σελίδες, πρόκειται για... «ένα πλούσιο βιβλίο, γεμάτο με φτωχούς ανθρώπους!..», που έχει κι έναν δεύτερο τίτλο... «τα φτΩΧαδάκια».
Η πρώτη γελοιογραφία δίνει και τον τόνο. Ένας τυφλός στέκεται σε μια γωνία και ζητιανεύει και καθώς ένα ζευγάρι περνάει από κοντά του βλέπουμε την κυρία να λέει στον κύριο: «Πάνε και βγάζουμε τα μάτια τους με τη μια και με την άλλη, και μετά κάθονται στις γωνίες και ζητιανεύουνε!..». Ο καθένας έχει τις εξηγήσεις του για το φαινόμενο... Και ο ΛοΓό είναι εδώ για να «επιτεθεί» με τον δικό του τρόπο σε όσους δεν αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει, κρίνοντας από θέση ισχύος.
Τα γνωστά ανθρωπάκια, λοιπόν, του ΛοΓό σε μια σειρά από σκίτσα με νόημα – και με χιούμορ φυσικά.
Επαφή: www.metronomos.gr

Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2026

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 704

27/2/2026
Στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] ένα ολόκληρο κεφάλαιο (σελίδες 89-101) αφιερώνεται στον Γεράσιμο Λαβράνο. Βασικά υπάρχει, εδώ, η ιστορική συνέντευξη, που είχαμε κάνει τον Μάρτιο του 2007 και η οποία είχε δημοσιευθεί, για πρώτη φορά στο «Jazz & Τζαζ» τον Απρίλιο εκείνης της χρονιάς, εμπλουτισμένη όμως με πάρα πολλά στοιχεία, που αφορούν παραλειπόμενα των συζητήσεών μας, δισκογραφικά, συναυλιακά και άλλα διάφορα γεγονότα της διαδρομής αυτού του άξιου μαέστρου, συνθέτη, πολυοργανίστα και τραγουδοποιού.

26/2/2026
Τον μεγάλο αμερικανό πιανίστα της προχωρημένης τζαζ Ran Blake (σήμερα στα 91 του) δεν τον γνωρίζουν πολλοί στην Ελλάδα. Ο Blake πρωτοήρθε στη χώρα μας τον Απρίλιο του ’67, πέφτοντας πάνω στο πραξικόπημα – κάτι, όμως, που θα τον έφερνε κοντά με την κυνηγημένη και απαγορευμένη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη.
Η ελληνική περιπέτεια του Ran Blake, μέσω του «Βραδυάζει» (ακούς στα σχόλια) της καταπληκτικής αυτής μελωδίας του Θεοδωράκη (τραγούδι φυσικά σε στίχους Δημήτρη Χριστοδούλου), που θα έλεγαν οι Μπιθικώτσης, Πουλόπουλος, Φαραντούρη και πάμπολλοι άλλοι στην πορεία) ξετυλίγεται στις σελίδες 84-87, του «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία...

25/2/2026
>>Γ. Βαρουφάκης: Παραπέμπεται σε δίκη για τις δηλώσεις περί ναρκωτικών<< 
Ξέφυγε νωρίς και δεν έγινε σουβλατζής
μην τον χώστε στη στενή, γιατί θα ξανακυλήσει...

25/2/2026
Η δισκογραφία φυσικών μορφών (LP, CD) των καλλιτεχνών και των συγκροτημάτων της ελληνικής τζαζ, χρονιά-χρονιά, από το 1961 έως το 2025, αποτελεί το φυσικό κλείσιμο (σελίδες 379-434) του βιβλίου «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025]. Περισσότερα από 1.300 άλμπουμ είναι εδώ καταγραμμένα (με όλα τα στοιχεία τους), που φανερώνουν, φυσικά, όλο τον πλούτο και το αισθητικό εύρος της δικής μας σκηνής...

24/2/2026
– Αγαπιμένε Σαμ Ντέϊβις μήπος με κοροϊντέϊβις;
Ένα ΑΑΑ του Μποστ, Έχουμε και τραγουδάρα στα σχόλια με αυτό τον απίστευτο ξεβιδωμένο σκουράντζο, με το εντυπωσιακότερο σκούξιμο στην ιστορία του τραγουδιού.

24/2/2026
Το εμφυλιοπολεμικό κλίμα, με όρους χουντικής παραφροσύνης τύπου Λαδά, αντικομμουνιστικής υστερίας και κατάμαυρου μακαρθισμού, που δηλητηριάζει εσχάτως την κοινωνία, βασικά μετά από τις φωτογραφίες της καισαριανής –μια κοινωνία που έχει χίλια άλλα προβλήματα, για να αντιμετωπίσει, εν τω μεταξύ και όχι βεβαίως τον ανύπαρκτο «κομμουνιστικό κίνδυνο»– δεν χτίζεται τόσο από τον γνωστό ακροδεξιό σκερβελέ, όσο κυρίως από τους εμετικούς προθύμους, που ξεδιάντροπα τον ξεπλένουν στα κανάλια. Προφανώς όλο αυτό το παράφρον σκηνικό σε κάτι τους εξυπηρετεί (τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια), γι’ αυτό έχουν πιάσει στασίδι από το πρωί και το κεντάνε ψιλοβελονιά.

24/2/2026
Η φωτογραφία είναι ιστορική και η παρέα μοναδική. Πίσω, από αριστερά, είναι ο Θόδωρος Αντωνίου, στη μέση είναι ο Γιώργος Ρωμανός και δεξιά είναι ο Δήμος Μούτσης. Μπροστά τους είναι ο Οδυσσέας Ελύτης και ο Γιάννης Μόραλης.
Πού βρίσκονται όλοι αυτοί και πότε; Είναι στην αρχή του 1965 (Γενάρης-Φλεβάρης το πιο πιθανό) στην Κιβωτό της Άμυ, στην Πλάκα, στον καλλιτεχνικό χώρο, που είχε δημιουργήσει το ζευγάρι Μίνως Αργυράκης-Άμυ Μιμς και στον οποίο θα ακουγόταν, σε μόνιμη σχεδόν βάση, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, αυτοσχεδιαστική τζαζ, από τρεις μαύρους μουσικούς, που δούλευαν τότε στη χώρα μας.
Όλες τις σχετικές πληροφορίες θα τις διαβάσεις στο κεφάλαιο για την Κιβωτό της Άμυ, στις σελίδες 42-52 στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία...

23/2/2026
πολύ πρώτη εκτέλεση - δεν του το 'χες του Γερολυμάτου...
[γενικά φοβερός ο θλιμμένος Κουγιουμτζής]
https://www.youtube.com/watch?v=Bp-Ju2BUxk4&list=RDBp-Ju2BUxk4&start_radio=1

Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2026

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 701

12/2/2026
Υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες ελληνικές τζαζ απώλειες των τελευταίων χρόνων.
Ο ντράμερ Χρήστος Γερμένογλου μπορεί να έφυγε από τη ζωή το 2022, μόλις στα 53 του, είχε όμως ήδη προλάβει ν’ αφήσει πολύ σημαντικό έργο. Δημιουργικός ντράμερ και με δυνατότητες να παίζει σόλο, στήνοντας ένα δικό του ηχητικό κόσμο, ο Γερμένογλου, είτε μόνος του είτε μέσα από τις συνεργασίες του, απέδειξε τι σημαίνει το να βρίσκεσαι στη σκηνή έχοντας όραμα γι’ αυτό που κάνεις, παρουσιάζοντας συνεχώς νέες ιδέες.
Θα διαβάσεις πολλά για τον Χρήστο Γερμένογλου στις σελίδες 340-347 του «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία...

11/2/2206
Το έχει αυτό ο φιλελές, με την ελληνική ένδειξη στο κάτω μέρος τυπωμένη (όχι αυτοκόλλητο) "ΕΙΔΙΚΑ ΓΙΑ DISCOTHEQUES", από το 1975, με το φοβερό bim sala bim ανάμεσα και άλλα διάφορα? τι να έχει ο... μαύρος

11/2/2206
>>Τον κ. Μητσοτάκη υποδέχθηκαν ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού της Τουρκίας, ο αναπληρωτής κυβερνήτης της Άγκυρας, αλλά και ο αναπληρωτής δήμαρχος, όπως μεταδίδει η ΕΡΤ<<
Δηλαδή άμα πήγαινε η Μενδώνη ποιος θα την υποδεχότανε; O πρόεδρος του σωματείου "φίλοι της Χούλια Κότσιγιτ";

10/2/2026
Όταν οι Έλληνες χορεύανε με αυτό στα early 70s ο φιλελές δεν είχε γεννηθεί ακόμη...
https://www.youtube.com/watch?v=Q1gSWK86o-4

10/2/2026
Πριν από λίγες μέρες είχε κάνει μία ανάρτηση ο Κώστας Φέρρης στην οποία έλεγε...
>>Η ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ.
Παλιά, ως... ρασιοναλιστής, ήμουνα φανατικός εχθρός της Αστρολογίας. Όμως το 1967-1968, τρεις άνθρωποι και μία επανάσταση, μου άλλαξαν τα μυαλά κι έπεσα με τα μούτρα: (1) Η κοσμική Αστρολόγος Joelle de Gravelaine. (2) Η θεωρητικός της "ψυχολογικής Αστρολογίας", Claire de Santagostini (3) Ο "περιπατητής φιλόσοφος" Jean Carteret, με την προφορική παράδοση και την ουσιαστική "θεωρεία των ανατροπών". (4) Ο Μάης του 68, που... κανένας αστρολόγος δεν είχε προβλέψει -πλην του Carteret- και δε μπορούσε να θεωρηθεί "τυχαίο γεγονός". (...)<<

… κι έγραψα εγώ από κάτω σε σχόλιο...
>>Είχε γραφτεί και στην Ελλάδα, στις αρχές των 70s κάτι σχετικό, που συνέδεε την αντικουλτούρα με την αστρολογία<<
Εκείνη τη στιγμή δεν το είχα εύκαιρο το περιοδικό, αλλά σήμερα έψαξα και το βρήκα και νάτο – μ’ αυτό το φοβερό εξώφυλλο.
Το θέμα εντάσσεται, απολύτως, στο σύστημα του ανορθολογισμού, του αντιδιαφωτισμού, του ανατολίτικου μυστικισμού και της αυτογνωσίας, μέσω και της τεχνητής διαστολής της συνείδησης με τη βοήθεια των ψυχεδελικών, που αποτελούσαν, όλα τους, συστατικά στοιχεία της αντικουλτούρας. Γιατί, όπως θα έγραφε και ο Herbert Marcuse στο κλασικό βιβλίο του «Ο Μονοδιάστατος Άνθρωπος» [Παπαζήσης, 1971]:
«Με τον τρόπο που οργάνωσε την τεχνολογική της βάση η σύγχρονη βιομηχανική κοινωνία έχει τάση προς τον ολοκληρωτισμό. Ολοκληρωτισμός δεν είναι μόνο ο τρομοκρατικός πολιτικός ομοιομορφισμός, αλλά και ο μη τρομοκρατικός οικονομικο-τεχνικός ομοιομορφισμός, που λειτουργεί με την χειραγώγηση των αναγκών στο όνομα ενός γενικού ψευτοσυμφέροντος. Ο ολοκληρωτισμός δεν είναι μόνο μια ορισμένη μορφή κυβέρνησης ή κόμματος, είναι ακόμα κι ένα ειδικό σύστημα παραγωγής και διανομής, που εναρμονίζεται απόλυτα με τα ‘πολλά’ κόμματα και τις εφημερίδες, με την ‘διάκριση των εξουσιών’, κ.λπ.».
Γι’ αυτό και οι hippies απαρνήθηκαν τις δομές της αστικής κοινωνίας, την τεχνολογία της, τα μέσα της, την οργάνωσή της, επανεφευρίσκοντας τα κοινόβια, την κοινοκτημοσύνη, την ισότητα στη βάση, πηγαίνοντας στις ανατολικές θρησκείες, θεοποιώντας τα ελαφρά ναρκωτικά και υιοθετώντας χαρακτηριστικά προ-Διαφωτιστικών κοινωνιών. 
Και θα μας πει ο φιλελές πως στην Ελλάδα δεν παίρναμε τίποτα χαμπάρι...
(έχω και τραγούδι στα σχόλια)

10/2/2026
Είδα στο YouTube τον καθηγητή Καλύβα να συζητά με έναν άσχετο φιλελέ για μουσική –με αφορμή το βιβλίο του πρώτου για την τέχνη στη δεύτερη φάση της χούντας– και βγήκα από τα ρούχα μου. Αν και τόση ασχετοσύνη δεν μπορεί παρά να καταντάει, στο τέλος, συγκινητική. Προσέξτε τι ακούστηκε από τον φιλελέ... Δίνω και κάποιες βιαστικές απαντήσεις... Γι’ αυτά που είπε ο καθηγητής δεν θέλω να πω τίποτα. Ίσως αλλού και άλλοτε...
>>Αυτή η άνθηση (επί χούντας) τελικά δημιούργησε συνθήκες περιορισμού της καλλιτεχνικής έκφρασης στη συνέχεια; Διότι, όπως είχε πει και ο Νίκος Πορτοκάλογλου, αν δεν ήσουν αριστερός δεν μπορούσες να βγάλεις δίσκο... Μήπως όλο αυτό τελικά οδήγησε σε μία στρατευμένη, κομματικοποιημένη, και εν πολλοίς χρηματοδοτούμενη από το κράτος, επιδοτούμενη τέχνη, η οποία με την ύπαρξή της και την κυριαρχία της παντού απαγόρευσε στους υπόλοιπους, που υπήρχαν πολλοί σοβαροί καλλιτέχνες στην Ελλάδα, οι οποίοι δεν εύρισκαν στον ήλιο μοίρα, να βρουν να φάνε. Και ο ίδιος ο Σαββόπουλος, θα θυμάστε τον φοβερό στίχο χατζιδάκιαμ, θοδωράκιαμ σεις τρώτε και πίνετε και μένα με τρώει η αρκούδα.<<
Εφιάλτης στο καταμεσήμερο το κράτος για τους φιλελέδες. Επί χούντας υπήρξε άνθηση, όχι γιατί την επέβαλε η χούντα αυτή την άνθηση, αλλά γιατί βρέθηκαν στο peak της δημιουργίας τους όλοι οι μεγάλοι συνθέτες μας και οι τραγουδοποιοί – και βασικά οι αριστεροί. Γιατί αριστεροί ήταν τότε και ο Λοΐζος, και ο Μαμαγκάκης, και ο Μαρκόπουλος, και ο Σαββόπουλος και από λίγο έως πολύ σχεδόν όλοι οι υπόλοιποι. Ο Πορτοκάλογλου δεν είπε αυτό το πράμα, είπε ότι δεν είχες τύχη στη μεταπολίτευση αν δεν ήσουν αριστερός. Που και αυτό δεν ισχύει φυσικά. Δηλαδή ο Μάτσας, η Κολούμπια και ο Πατσιφάς έβγαζαν δίσκους μόνο σε αριστερούς; Δηλαδή ήταν πατενταρισμένοι αριστεροί ο Βοσκόπουλος, η Μαρινέλλα, ο Κοινούσης, ο Βιολάρης, και η Μπέσσυ Αργυράκη; Χρηματοδοτούσε το κράτος την τέχνη; Εντάξει έδινε κάποια λεφτά για το σινεμά, και καλώς τα έδινε γιατί το σινεμά είναι πανάκριβο. Δεν είναι σαν το σχέδιο, που το κάνεις μόνος σου σ’ ένα χαρτί ή και τη δισκογραφημένη μουσική ακόμη. Το να κάνεις μια ταινία είναι πολύ πιο ακριβό από το να κάνεις ένα δίσκο. Αλλά υπήρχαν και ιδιώτες παραγωγοί (ο Παπαλιός), που χρηματοδοτούσαν αριστερές, και κουλτουριάρικες ταινίες. Και τα κρατικά θέατρα έπαιρναν κάποια λεφτά, αλλά το ρεπερτόριό τους δεν ήταν αριστερό σώνει και καλά. Ούτε θάφτηκαν καλλιτέχνες στην πρώιμη μεταπολίτευση επειδή ήταν δεξιοί. Να μην πω πως καλλιτέχνες σαν τον Γιώργο Οικονομίδη τους κυνήγησε το καραμανλικό κράτος και όχι η αριστερά. Και ο Σαββόπουλος το χατζιδάκιαμ θοδωράκιαμ δεν το είπε επί μεταπολίτευσης, αλλά πριν από τη χούντα, όταν αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα σαν αριστερός – έως και επιβίωσης. Περισσότερα και από του Θεοδωράκη εννοείται. Το να λέγονται τέτοια πράματα σήμερα είναι άνω ποταμών. Αλλά περιμένετε, γιατί υπάρχει και συνέχεια...
>>Υπάρχει ένα κόμμα (μέσα στη δικτατορία), λειτουργεί υπόγεια και αποκτά διαστάσεις θρύλου<<
Ο φιλελές αναφέρεται στο ΚΚΕ. Τελείως καμένη φάση. Το ΚΚΕ τότε δεν ήταν απλά παράνομο, αλλά και τελείως εξαρθρωμένο από την ασφάλεια, με τους κομμουνιστές να είναι στις φυλακές και τα ξερονήσια. Το να νομίζει κάποιος ότι υπήρχε κόμμα που δρούσε, έστω και υπόγεια, είναι μεγάλη ασυναρτησία (για να μην το χαρακτηρίσω αλλιώς), ιδίως όταν αυτό που λέει δεν το προσδιορίζει χρονικά. Δεν φθάνει φυσικά μόνον η χρονική προσέγγιση. Θα πρέπει να πεις κι ένα σωρό άλλα μαζί. Αλλά, λέμε τώρα...
>>Την ίδια περίοδο είχαμε τεράστιες αλλαγές παγκοσμίως στο επίπεδο της τέχνης τις οποίες εμείς ούτε πήραμε χαμπάρι<<
Τρίχες. Τα έχω ακούσει κι άλλες φορές αυτά. Τα πάντα παίρναμε χαμπάρι. Και όταν λέω τα πάντα. Εννοώ τα πάντα. Μόνο ένας άσχετος, που δεν έχει ψάξει τίποτα θα έλεγε κάτι τέτοιο.
>>Ήταν σχεδόν ποινικό αδίκημα να σου αρέσει η ελαφρολαϊκή μουσική. Αν άκουγες κάτι τέτοιο ήσουν χουντικός. Έτσι λέγανε. Δεν ήταν αυτό το κλίμα της μεταπολίτευσης;<<
Όχι δεν ήταν. Σχεδόν κανείς δεν κατηγόρησε ποτέ το Βοσκόπουλο και τη Μαρινέλλα ούτε όσους τους ακούγανε στη μεταπολίτευση πως λοξοκοιτούσαν, όλοι αυτοί, προς τη χούντα. Ακόμη και τον Καλαντζή της «Κυρα-Γιώργαινας» δεν λοξοκοιτούσε κανείς, γιατί το 1973 τραγουδούσε ήδη Κώστα Μουρσελά.
>>Όχι πως ήταν και πολύ εναλλακτική ροκ η Janis Joplin. Πιο πολύ soul θα την χαρακτήριζα, μάλλον μαύρη μουσική θα την χαρακτήριζα, απλά εμείς τότε δεν ξέραμε τι είναι αυτό και το λέγαμε ροκ.<<
Βαριέμαι να απαντήσω σε τέτοιες ασυναρτησίες. Μέχρι και μαθητές του δημοτικού θα πούνε ότι αυτά... δεν τα γράφουν τα βιβλία μας. Ο άνθρωπος που υποστηρίζει τέτοια πράματα, σήμερα, είναι τελείως άσχετος με τα μουσικά και δεν πρέπει να βγαίνει και να μιλάει δημοσίως, στα κανάλια, για αυτά τα θέματα.
>>Πέρασαν τελείως αθόρυβα από την Ελλάδα τα σπουδαιότερα δύο ρεύματα κυρίως μουσικά, αλλά και πολιτισμικά, τα οποία παντού μέχρι και σήμερα κυριαρχούν και στην Ελλάδα δεν πήραμε χαμπάρι. Το πρώτο είναι το κύμα της ντίσκο. Μεσουρανούσαν τα συγκροτήματα τα ντίσκο (η ντίσκο έρχεται λίγο αργότερα, προς τα τέλη της δεκαετίας του ’70 του λέει ο Καλύβας). Η glam disco, η ντίσκο, η αυθεντική ντίσκο υπάρχει από τα τέλη της δεκαετίας του ’60. (Αυτή είναι η μαύρη ντίσκο που έρχεται από τη Νέα Υόρκη. Αυτή δεν έχει περάσει ακόμη στην Ευρώπη λέει ο Καλύβας). Ποτέ, δεν πέρασε ποτέ στην Ελλάδα και αυτό μετεξελίχθηκε μετά στη μουσική house για παράδειγμα, την οποία δεν ακούνε επίσης οι Έλληνες πολύ, γιατί είναι κάπως ξένο το άκουσμα. Είμαστε πιο ροκ κοινωνία. Γίνανε γνωστά συγκροτήματα ροκ όπως οι Τρύπες, αλλά ποτέ κανένα ντίσκο συγκρότημα ελληνικό δεν έγινε γνωστό. Ο Τουρνάς έβγαλε έναν αριστουργηματικό δίσκο τέτοιο. Αστρόνειρα λεγόταν ο δίσκος.<<
Θλιβερά πράματα. Βαριέμαι να γράφω. Τι σχέση έχει η ντίσκο με το βιβλίο του Καλύβα, που αφορά το 1970-73; Ποιο πρώτο κύμα της ντίσκο και μ@λακίες τώρα... Ντίσκο, που δεν την λέγανε ντίσκο τότε, υπάρχει μετά από το 1972-73 αχνά στην αρχή και από το 1974 και μετά πιο έντονα. Δεν πήραμε στην Ελλάδα χαμπάρι το «κίνημα της ντίσκο»; Τι λέει ο άνθρωπος! Χορευτική μουσική, αυτό που αργότερα θα μετεξελισσόταν σε ντίσκο, έπαιζαν οι ντισκοτέκ στην Ελλάδα από το 1972-73. Όλο το funk της εποχής, και κομμάτια σαν τα “Soul makossa”, “Wild safari” κ.λπ. ήταν στα τοπ την εποχή του Πολυτεχνείου. Δεν συζητάμε, τώρα, για μετά το 1976-77 όταν η ντίσκο είχε εισβάλλει έως και στα μπουζουξίδικα. Και ποιος το γ@μεί το house, που είναι καθαρά 80s φάση; Γιατί μας το ανακατεύει στη μέση; Εδώ λέμε για 1970-73. Οι Τρύπες γίνανε γνωστοί γιατί παίζανε καλό ελληνικό ροκ, με ωραία ελληνικά λόγια. Κανένα ντίσκο ελληνικό συγκρότημα, με ελληνικά λόγια, δεν έκανε την επιτυχία των Τρυπών, απλά γιατί δεν υπήρξε τέτοιο συγκρότημα –στο διάστημα 1977-1982– όχι γιατί δεν υπήρξε ντίσκο. Και γ@μώ τις επιτυχίες όμως έκανε ο Φλωρινιώτης και ο Περάκης με τα Ντισκομεράκια. Και τ’ άκουγες τότε στα πάρτυ μαζί με Village People και Ottawan. Και πού κολλάει ο Τουρνάς εδώ πέρα; Νόμιζα ότι ο φιλελές εννοούσε το “Dance on”. Αλλά τελικά δεν ήταν τόσο... προχωρημένος και εννοούσε το glam rock «Αστρόνειρα», που δεν έχει καμία σχέση με ντίσκο φυσικά.
Πίστευα ότι το «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση)», που βγήκε το καλοκαίρι, θα βοηθούσε κάποιους να ξεστραβωθούν, αλλά τελικά φαίνεται πως το αγόρασαν μόνον οι σχετικοί με αυτά τα θέματα, οπότε θα πρέπει να επανέλθω κάποια στιγμή με νέο νταμάρι...

10//2/2026
Αμέσως μετά από την «Αλλαγή» της 18ης Οκτωβρίου 1981 ο «Ταχυδρόμος» (της 22ας Οκτωβρίου 1981) δεν κυκλοφορεί με εξώφυλλο τον Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά με την τραγουδοποιό Ηδύλη Τσαλίκη – η οποία λίγες ημέρες νωρίτερα είχε θριαμβεύσει στους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού της Κέρκυρας. Κανείς από μας δεν περίμενε, τότε, πως η Τσαλίκη θα έκανε το 1983 ένα τόσο καλό τζαζ άλμπουμ, όπως ήταν η «Αυταπάτη», (με δυνατούς γυναικείους στίχους, γερές συνθέσεις και καταπληκτικά παιξίματα από τους καλύτερους έλληνες τζαζίστες της εποχής). 
Για όλα αυτά (ακόμη και απόσπασμα από τη συνέντευξη της Τσαλίκη στον «Ταχυδρόμο») θα διαβάσεις στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] (σελ.235-241), που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία...

9/2/2026
>>ΤΟ ΕΠΗΠΕΔΟ ΜΑΣ ΕΙΝΕ ΑΝΟΤΕΡΟΥ ΤΗΣ ΝΟΡΒΥΓΙΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΩΝ ΔΙΑΦΟΡΟΝ ΚΡΑΤΩΝ ΑΣΕΙΑΣ ΚΕ ΕΒΡΟΠΗΣ<<
[η ρακένδυτη κυρία είναι η ΕΛΛΑΔΑ, για όσους δεν ξέρουν από Μποστ]

9/2/2026
Και για τους περίφημους Chakachas, με την τραγουδίστρια Kari Kenton, θα διαβάσεις στο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025 – σελ.24], καθώς υπάρχουν αναφορές στις παρουσίες τους στην Αθήνα, στην αρχή των σίξτις, στις ελληνικές latin jazz ηχογραφήσεις τους (άκου στα σχόλια) και άλλα διάφορα.
Η latin jazz έδινε κι έπαιρνε εκείνη την εποχή στην Αθήνα και πάμπολλα ξένα ονόματα μας επισκέπτονταν δίνοντας τα φώτα τους και στους έλληνες συνθέτες και τραγουδοποιούς. Υπάρχουν λεπτομέρειες για όλα αυτά στο βιβλίο...

Τετάρτη 25 Δεκεμβρίου 2024

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 618

25/12/2024
Ο Bob Behling και η Jane Lyle στην ταινία «Τα Παιδιά του Διαβόλου» του Νίκου Μαστοράκη, στις «Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου» [LiFO Books, 2024]...
Καλά Χριστούγεννα!

24/12/2024
Με χαρά την αυριανή και μακριά από τσιφούτηδες γενικώς... (γέλιο)
(δια χειρός Γιάννη Καλαϊτζή - κάποτε στα έιτις)

24/12/2024
Τα κάλαντα των χίπιδων... Λείπει αυτό το κείμενο από τις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου". Άγγελος Μαστοράκης (με το καπέλο και τα γυαλιά), Λεωνίδας Αλαχαδάμης (ο ξανθός) και ο άλλος ο αρκουδόμαγκας δίπλα, που τους μάζεψαν από το... Κύτταρο του '72, για να τους χώσουν στην ταινία...

23/12/2024
To Στέλιο δεν τον είχα ακούσει ποτέ live προφανώς (τον είχε ακούσει, όμως, ο μπάρμπας μου ο Στέλιος κι είχα πληροφόρηση από πρώτο χέρι), αλλά είχα ακούσει (live) τον Στάθη τον αδελφό του, που ήταν πολύ καλός και βεβαίως ουκ ολίγους «καζαντζιδικούς», με πρώτο και καλύτερο τον αείμνηστο Χρήστο Στυλιανέα...
https://www.youtube.com/watch?v=gOKrl6lVo4A

23/12/2024
O Κώστας Καραγιάννης κινηματογραφεί τον Donald Pleasence στο "The Devil's Men" (1976), που είχε μουσική του Brian Eno.
Στις "Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου" [LiFO Books, 2024]...

23/12/2024
Θυμάμαι τον Γιώργο Χρονά, σε μια παλιά συνέντευξή του, που έλεγε πως όταν είχε βγάλει το δεύτερο ποιητικό βιβλίο του «Οι Λάμπες», το 1974, εκείνοι που το αγοράζανε περισσότερο ήταν οι... ηλεκτρολόγοι.
Ελπίζω και το «Ραντεβού στο Κύτταρο» να πούλησε, κάπως παραπάνω, στους... κυτταρολόγους, καθώς στο νετ το βλέπεις γκρουπαρισμένο και με ιατρικά βιβλία... (γέλιο)

21/12/2024
ώπα-ώπα... Esma Redzepova - Cigancica mala - 1969
https://www.youtube.com/watch?v=5ZXpAUKPofE

21/12/2024
"Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογάφου" [LiFO Books, 2024], Γιώργος Εμιρζάς "βλέπε ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ" και Γιώργος Ρωμανός...
21/12/2024
Από τις 11 έως τις 12 μιλάω στο ogdoo radio στην εκπομπή του Νίκου Θρασυβούλου «Αυτοπροσώπως» για το «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024]. Η εκπομπή θα μεταδοθεί και αύριο Κυριακή την ίδια ώρα...
20/12/2024
Είχα να πιάσω Athens Voice στα χέρια μου πολλά χρόνια – έντυπη εννοώ. Και βρήκα σήμερα μία στο Παγκράτι, σ’ ένα πάγκο, και την πήρα. Πάντα μ’ ενδιαφέρει να ξεφυλλίζω έντυπα. Σπάνια το βαριέμαι αυτό.
Διάβασα λοιπόν τη συνέντευξη του Τσεμπερόπουλου για το «Υπάρχω». Θα ’θελα πολλά να σχολιάσω, αλλά μένω σ’ αυτό που σκανάρω.
Κατ’ αρχάς την ταινία δεν την έχω δει. Θα την δω τις επόμενες μέρες. Και τον Τσεμπερόπουλο σαν σκηνοθέτη τον εμπιστεύομαι. Δεν νομίζω ότι θα έχει κάνει καλύτερη ταινία από το «Ο Εχθρός μου» (που ήταν γροθιά στην κοιλιά – η κορυφαία των ελληνικών 2010s), αλλά σε κάθε περίπτωση η ταινία θα έχει κάποια στάνταρντ ποιότητας. Επίσης ξέρω ότι η ταινία δεν πιάνει τον Στέλιο σε όλη τη ζωή του, και πως σταματάει στο «Υπάρχω», ουσιαστικά.
Αυτό που θέλω να πω είναι πως ο Στέλιος δεν σταμάτησε ποτέ να τραγουδά. Πάντα τραγουδούσε όποτε του δινόταν η ευκαιρία. Και φυσικά στο τέλος των 80s έβγαλε τρεις μεγάλους δίσκους με καινούρια και παλιά λαϊκά. Και φυσικά σε όλα τα έιτις πρωταγωνιστούσε με συνεντεύξεις του, με αφιερώματα στα περιοδικά, που ποτέ δεν θα τον ξεχνούσαν, ενώ τραγουδούσε κιόλας επίσημα στην τηλεόραση στους Ρεπόρτερς και αλλού.
Για να μη μιλήσω για τη δεκαετία του ’90, την τελευταία δεκαετία της ζωής του και ίσως μία από τις πιο ενδιαφέρουσες, που θα μπορούσε να γίνει από μόνη της μια φοβερή ταινία, σε σχέση με το πώς διαχειρίστηκε το μύθο του ο Στέλιος και όλα αυτά, που θα τον οδηγούσαν τελικά, πρόωρα, στο θάνατο. Αλλά αυτά είναι καυτά ζητήματα, που θέλουν μεγάλη διεισδυτική ματιά για να γίνουν σενάριο, που να σπάει κόκαλα.
Και αυτό που λέει ο Τσεμπερόπουλος ότι ο κόσμος ήξερε από τον Καζαντζίδη μόνο τα τραγούδια του και ότι γκρίνιαζε (ο Στέλιος) δεν ισχύει – στη γενικότητά του. Σε ποιον κόσμο αναφέρεται; Σ’ αυτούς που γεννήθηκαν μετά το 1980; Αν η Ελλάδα είναι δέκα εκατομμύρια, σχεδόν τα πέντε εκατομμύρια είναι πάνω από 50 χρονών.
Αν πας να ρωτήσεις έναν 50άρη για το Στέλιο δεν θα σου πει ό,τι θα σου πει ένας 30άρης. Μη νομίζεις, δε, ότι αν δείξεις Κουλουριώτη, Τριάνα του Χειλά, Κατελάνους, «Αδίστακτους» του Κατσουρίδη, Χιώτη, Δερβενιώτη, Μάτσα κ.λπ. (δεν ξέρω τι δείχνει η ταινία – έτσι τα λέω αυτά) θα κοιτάει ο κόσμος με ανοιχτό το στόμα. Αυτά όλα ανήκουν στη συλλογική συνείδηση του Έλληνα. Πες μας ότι έκανες μια ταινία για τους 30άρηδες να το δεχτώ.

20/12/2024
Οι «Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου» [LiFO Books, 2024] βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην 62η θέση στον ΓΕΝΙΚΟ ΚΑΤΑΛΟΓΟ των ευπώλητων, που αφορά ΟΛΑ τα βιβλία, του βιβλιοπωλείου Πολιτεία.
Η θέση είναι πολύ υψηλή, κατά τη δική μου γνώμη, για ένα βιβλίο, που δεν είναι λογοτεχνικό, ιστορικό (με τη στενή έννοια), βιογραφία κ.λπ. Είναι ένα βιβλίο για μια ειδική πτυχή του ελληνικού κινηματογράφου, αφορώντας κυρίως υποψιασμένους κινηματογραφόφιλους και μουσικόφιλους.
Αγοράστε το βιβλίο για εσάς (ή κάνετέ το δώρο στους φίλους και τις φίλες σας) είτε από την Πολιτεία είτε από οποιοδήποτε άλλο βιβλιοπωλείο στην Αθήνα ή έξω από την Αθήνα – και βοηθήστε το να ανεβεί ακόμη πιο ψηλά... Σας ευχαριστώ.

20/12/2024
Αύριο 11-12 το πρωί μιλάω για το «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024] στο Radio - Ogdoo. gr (το βρίσκεις εύκολα με search στο google - ιντερνετικό ραδιόφωνο είναι) και στον Νίκο Θρασυβούλου. Η εκπομπή θα μεταδοθεί και την Κυριακή την ίδια ώρα. Για όσους πιστούς και πιστές...
https://www.facebook.com/ogdoomusicgroup/videos/1282733819530465?locale=el_GR

19/12/2024
Το αποκλείω να υπάρχει ρόλος στην ταινία για τον Enrico Macias. Eδώ με Γιώργο Οικονομίδη και Στέλιο…

19/12/2024
Στις «Cult Όψεις του Ελληνικού Κινηματογράφου» [LiFO Books, 2024] θα διαβάσεις και για μερικά από τα σπανιότερα ελληνικά σάουντρακ. Εντάξει, η «Αναζήτησις...» του Σπανού, δεν είναι σαν το τέρας σπανιότητας «Ο Θάνατος του Αλέξανδρου» του Μαρκόπουλου ή σαν τα «Κοράλλια» του Πιτσιλαδή (για τα οποία επίσης γίνεται λόγος στο βιβλίο), αλλά πλέον για το CD θέλεις κανα 40άρι και για το βινύλιο τα διπλάσια...
Μου τη σπάει που το λένε «Αναζήτηση» και όχι «Αναζήτησις...», αλλά ok η διασκευή είναι ευπρόσωπη...
https://www.youtube.com/watch?v=fWmJYALQ8co

Τετάρτη 31 Ιανουαρίου 2024

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 561

30/1/2024
Tο τραγούδι είναι ένα λαϊκοπόπ αριστουργηματάκι (1968)
(ακούστε στα σχόλια)

30/1/2024
Οι κοινωνιολόγοι που ασχολούνται με το ροκ στην Ελλάδα είναι άσχετοι με το ροκ, σχεδόν στον απόλυτο βαθμό.
Επειδή νομίζουν πως έχουν ακούσει 5 δίσκους, ελληνικούς ή ξένους, πείστηκαν πως μπορούν να γράφουν εξ ονόματος του ροκ, γνωρίζοντας, σε πρώτη φάση, μόνο εκείνα τα «κοινωνιολογικά» που σπουδάσανε στα πανεπιστήμια.
Το να ανακατεύεις όμως τον Μποντριγιάρ, τον Φουκώ και τον Καστοριάδη με το ροκ δείχνει βασικά πως είσαι άσχετος με τα θέματα αυτά και πως το μόνο που σε νοιάζει είναι να πουλήσεις φούμαρα, να εντυπωσιάσεις και να αποσυντονίσεις, δήθεν-τάχα, τους… ιθαγενείς που θα σε διαβάσουν.
Φυσικά το ροκ, όπως και κάθε μουσικό είδος, έχει κοινωνικά χαρακτηριστικά, που δεν είναι όμως θεωρητικά (ούτε… μεταμοντέρνα, ούτε νεωτερικά). Δεν είναι, δε, ούτε καλώς κρυμμένα, ώστε να απαιτείται η συνδρομή των άμουσων κοινωνιολόγων. Σχεδόν πάντα είναι φανερά, απλά και καθημερινά και το μόνο που απαιτείται, για να τα εντοπίσεις, είναι κάποιες ευρύτερες γνώσεις (και όχι μόνο μουσικές) συν λίγη εξυπνάδα.
Το ότι μας κλέβουν το φαΐ οι… κοινωνιολόγοι του ροκ είναι, τελικά, το λιγότερο.

30/1/2024
17 χρόνια χωρίς τον Νίκο Κούρκουλο διαβάζω σήμερα...
Εδώ στην απρόβλεπτη παραγωγή τού Dino De Laurentiis "Rome comme Chicago" (1968), που είχε σκηνοθετήσει ο Alberto De Martino και στην οποία ο Κούρκουλος συμπρωταγωνιστούσε με τον Τζων Κασσαβέτη.
[δες το κείμενο για την ταινία στα σχόλια]

29/1/2024
Αναλυτικές πληροφορίες στο λινκ...
29/1/2024
Warhorse. Οι παππούδες των μεταλλάδων. Παιξίματα και τραγούδισμα χωρίς αύριο...
https://www.youtube.com/watch?v=tFlival8uOc

29/1/12024
Έχω ένα βιβλίο πολύ παλιό του Αλέξη Κυριτσόπουλου (δεν θυμάμαι πού το είχα βρει), που δεν το έχω δει ποτέ να πουλιέται. Προφανώς είναι σπάνιο. Το έχει τυπώσει το Καλλιτεχνικό Γραφείο Ώρα, του Ασαντούρ Μπαχαριάν, και στη μοναδική αναφορά που βρήκα στο δίκτυο διάβασα πως πρόκειται για έκδοση του 1966 (το λέω, γιατί δεν αναγράφεται χρονιά στο βιβλίο). Μου φαίνεται λίγο παράξενο να είναι τόσο παλιό, επειδή το Καλλιτεχνικό Κέντρο Ώρα είχε δημιουργηθεί το 1969 – αλλά μπορεί ως Γραφείο να λειτουργούσε από το 1966... δεν ξέρω, θέλει ψάξιμο.
Το βιβλίο περιέχει τελείως ναΐφ σχέδια του Κυριτσόπουλου, κάπως σαν... ορνιθοσκαλίσματα (σαν αυτό του εξωφύλλου), «ναϊφέστερα» και από του Λογό.

28/1/2024
Σπύρος Μεϊμάρης / εν ειρήνη
[αν κάνεις κλικ στην εικόνα διαβάζεις πιο άνετα το ποίημα]

27/1/2024
Ο Αντώνης Λορέντζος, ο ετεροθαλής αδελφός του Γιάννη Φλωρινιώτη... Μ' αρέσει περισσότερο αυτή η εκτέλεση από την πρώτη...
https://www.youtube.com/watch?v=swAVr5kR3ek

27/1/2024
>>Στην ίδια συνέντευξη ο Γιώργος Νταλάρας μίλησε και για τον Σάκη Ρουβά, λέγοντας πως «όταν του μίλησα πριν από χρόνια(…) του είπα το εξής. "Εσύ είσαι ένα νέο παιδί, προσπάθησε να ξεφύγεις από αυτή τη φάκα που είσαι. Προσπάθησε να κάνεις κάτι άλλο".<<
Σιγά ρε φίλε! Τι άλλο θα κάνει ο Ρουβάς; Και για ποια φάκα μιλάμε; Ποπ τραγουδιστής είναι ο άνθρωπος και ποπ θα παραμείνει. Δηλαδή η ποπ είναι φάκα; Δηλαδή ο Πασχάλης, που τραγουδάει 60 χρόνια ποπ, είναι πιασμένος σε κάποια φάκα;
Εγώ έναν άνθρωπο που ακολουθεί μια ζωή ένα στυλ, και ψάχνεται πάνω σ’ αυτό το στυλ, τον θεωρώ «τίμιο» καλλιτέχνη.
Εντάξει, κάποιοι αλλάζουν στυλ μέσα στα χρόνια, γιατί δεν τους βγάζει η φωνή ή γιατί αλλάξανε τα γούστα των ανθρώπων. Τι να έκανε και η Τζένη Βάνου; Πέρασε από το ελαφρό και τζαζ τραγούδι, στο ελαφρολαϊκό για να επιβιώσει.
Αντιθέτως ο Νταλάρας προσπάθησε να μας πει ότι μπορεί να τραγουδήσει τα πάντα. Και ελαφρολαϊκά, και ρεμπέτικα, και λαϊκά, και ροκ (Τερμίτες ξέρω γω, εμφάνιση με Jethro Tull!) και λάτιν, και folk (μέχρι “John Barleycorn” είπε), και τζαζ, και ελαφρά, και της Παναγίας τα μάτια.
Δηλαδή αυτό τώρα τι είναι; Καλλιτεχνική συνέπεια; Ψάξιμο; Εντάξει... κάποιοι μπορεί να το θεωρούν τέτοιο, αλλά για μένα δεν πάει έτσι.
Μ’ αρέσει ο Νταλάρας, στην φάση-Κουγιουμτζή, και στα «50 Χρόνια Ρεμπέτικο» μ’ αρέσει (που τις αντιμετωπίζω ως λαϊκές τις ερμηνείες του, εκεί, όχι ως ρεμπέτικες), όπως και σε άλλα διάφορα μέσα στα χρόνια. Αλλά ο άνθρωπος κάνει επιλογές χωρίς ρίσκο – επιλογές, που είναι σίγουρο ότι θα πιάσουν. Καθότι υπήρχε κι ένας μηχανισμός τέλος πάντων από πίσω, που βοηθούσε τα μάλα.
Εμένα με ενοχλεί ας πούμε το ότι δεν έκανε ποτέ μια δουλειά ο Νταλάρας εξυψώνοντας κάτι – παίρνοντάς το από τον πάτο και τοποθετώντας το κάπου παραπάνω. Έπαιρνε πάντα τα ήδη υψωμένα και τα πήγαινε παραπέρα. Παραπάνω, παρακάτω δεν εξετάζω τώρα.
Δηλαδή, για να το πω πιο απλά, δεν περίμενε ούτε το ρεμπέτικο, ούτε το λάτιν, ούτε το ροκ τον Νταλάρα, για να καταξιωθούν σαν είδη στις μάζες. Ήταν ήδη καταξιωμένα – ανεξαρτήτως της όποιας ανταπόκρισής τους στην αγορά. Απλά ο Νταλάρας τους έδωσε μια καινούρια πνοή (στα ελληνικά λάτιν π.χ.). Τα τοποθέτησε ξανά στα ράφια.
Δεν πήρε ποτέ ο Νταλάρας, όμως, 12 «τραγούδια της Ομόνοιας», και να πει με τις ερμηνείες του... μάγκες δεν είναι μόνο ο Κουγιουμτζής, ο Λοΐζος και ο Καλδάρας, είναι και τούτοι εδώ οι άνθρωποι, που διωγμένοι από τις μεγάλες εταιρείες έφτιαξαν αριστουργήματα (αυτά τα τραγούδια που τα είπαν ο Αιγύπτιος, ο Μοναχός, ο Βίλμας, ο Κερμανίδης, ο Καφάσης, η Θεοδώρου κ.λπ.), που τα υποτιμούσαμε εμείς οι «ψαγμένοι» κάποτε (έτσι να πει ο Νταλάρας), αλλά δεν υπολείπονται σε τίποτα από εκείνα που τα λέμε κλασικά λαϊκά ή κλασικά έντεχνα τραγούδια.
Αυτό δεν το έκανε ποτέ –να πάρει χοντρό ρίσκο δηλαδή σε κάτι– κι εγώ, προσωπικά, αυτό του το χρεώνω.

Τρίτη 10 Οκτωβρίου 2023

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 541

10/10/2023
Παρατηρώ το έξαλλο ρατσιστικό μίσος των σχολιαστών των μητσοτακικών μίντια, προς τους Άραβες εν γένει. 
Είμαι σίγουρος πως η πλειονότητα όλων αυτών των καθαρμάτων, που μιλάνε τόσο απαξιωτικά για λαούς, για φυλές και για έθνη, είναι ηλικιακά κάτω από 50.
Είναι όσοι δεν μεγάλωσαν στις δεκαετίες του ’70 και του ’80, όσοι δεν αντιλήφθηκαν τι σήμαινε το αντι-ιμπεριαλιστικό Κίνημα των Αδεσμεύτων, που προσπαθούσε να βάλει μια τάξη στις χώρες του, να τις χειραφετήσει και να τις κάνει να στηριχτούν στις δικές τους δυνάμεις.
Αυτά τα καθάρματα μπορώ να τα προσεγγίσω και πολιτιστικά. Μπορώ να πω δηλαδή τι μουσικές ακούνε, τι ταινίες βλέπουνε, πώς διασκεδάζουνε, μπορώ να πω και για την ανύπαρκτη σχέση τους με το βιβλίο και το διάβασμα γενικότερα, τον ευρύτερο χουλιγκανισμό τους, και φυσικά τον τραμπουκισμό τους έναντι των πάσης φύσεως μειονεκτούντων και των αδυνάτων.
Ευχαρίστως θα τους λογόκρινα (θα ήταν το ελάχιστο μέτρο σωτηρίας μας) και θα τους έκλεινα από παντού τις πόρτες (στο δημόσιο διάλογο). Όσοι, δε, τους τον επιτρέπουν –δεν χρειάζεται να το πω αυτό– είναι περισσότερο υπόλογοι.

10/10/2023
Εδώ δεν λύθηκε το παλαιστινιακό στη δεκαετία του ’80, όταν όλοι οι συσχετισμοί ήταν πολύ πιο ευνοϊκοί, και περιμένουν κάποιοι να λυθεί τώρα;
Τώρα μόνο αίμα και δάκρυα και «λύσεις», στις οποίες η πλειονότητα του παλαιστινιακού λαού θα είναι απ’ έξω...

9/10/2023
Όποιους βάζουνε σημαίες κρατών στα προφίλ τους τους θεωρώ... άσε να μην το πω...
Εγώ δεν τους σβήνω από φίλους. Βαριέμαι. Ας με σβήσουν εκείνοι.

9/10/2023
Άλλο. Δεν είναι ότι υπάρχει φοβερή ακρίβεια στα πάντα, αλλά και ότι η ποιότητα των προϊόντων είναι χειρότερη σε σχέση με πέρσι-πρόπερσι. Οι φέτες (τα τυριά) είναι χειρότερες, σε 4-5 μέρες κιτρινίζουν, οι ντομάτες χειρότερες, όλα τα κηπευτικά χειρότερα, το λάδι επίσης κ.λπ. Δεν είναι η ιδέα μου. Το έχω διαπιστώσει σε πολλές... εξορμήσεις σε λαϊκές και σουπερμάρκετ.
Δεν ξέρω τι παίζει. Μήπως τις καλές ποιότητες δεν θέλουν να τις πουλήσουν στην Ελλάδα (γιατί θα είναι ακόμη πιο ακριβές και θα μείνουν στο ράφι;) και τις στέλνουν όλες πακέτο έξω – και αφήνουν για τη χώρα τις δεύτερες και τρίτες διαλογές; Τους έχω ικανούς για όλα.

9/10/2023
Οι Αθηναίοι τιμώρησαν τον Μπακογιάννη με το να μην πάνε να ψηφίσουν (η αποχή στην Αθήνα ήταν σχεδόν 70%!!). Μισή δουλειά θα κάνουνε όμως, αν δεν πάνε την άλλη βδομάδα, στα εκλογικά τμήματα, να τον καταψηφίσουν.
Όνειδος για την Αττική η εκλογή Χαρδαλιά από τον πρώτο γύρο. Ο τύπος αυτός απ’ όπου κι αν πέρασε έσπειρε την καταστροφή ή την κοίταγε από μακριά με το κιάλι. Να παρακαλάμε μόνο να μη βρέξει στην Αττική και να μην μπούνε άλλες φωτιές.
Πτωχός στην Πελοπόννησο και Αγοραστός στη Θεσσαλία δεν πρέπει να βγουν την άλλη Κυριακή.
Ο πατραϊκός λαός ψήφισε Πελετίδη με 40%. Προσωπικά πιστεύω ότι θα είναι άνετα δήμαρχος, ξανά, την άλλη Κυριακή.
Στην Καισαριανή πρέπει να στηριχθεί ο Σταμέλος (ΚΚΕ), που ήταν πρώτος χθες, γιατί απλά ήταν πολύ καλύτερος από τον Βοσκόπουλο ως δήμαρχος – ο οποίος Βοσκόπουλος είχε κερδίσει το 2019 τον Σταμέλο, επειδή είχε δώσει γραμμή ο Παππάς να μην υποστηριχθεί ο δήμαρχος του ΚΚΕ στο β γύρο, με αποκλεισμένη, τότε την υποψήφια του Σύριζα (του πρώτου γύρου). Αισχρό. Τώρα ο Παππάς στηρίζει Βοσκόπουλο φυσικά. Ο δήμος Καισαριανής πρέπει να ξαναγίνει «κόκκινος».
Στα χωριά, στη Βόρεια Κέρκυρα, ξαναβγήκε ο Μαχειμάρης από τον πρώτο γύρο (με πάνω από 50%), για πολλοστή φορά. Δεν έχει αντίπαλο εκεί πέρα ο άνθρωπος.

9/10/2023
Όμως «Ο Βάλτος» (1973), ως τίτλος στην ταινία του Ντίνου Δημόπουλου, έχει άλλη σημασία. Παρότι στην ταινία υπάρχει γυναικείο γυμνό, όπως υπάρχουν και ερωτικές σκηνές, ακόμη και μια υποψία λεσβιακού έρωτα –με το φυσικό περιβάλλον του βάλτου, ή των βαλτόνερων τέλος πάντων, να πρωταγωνιστεί μ’ έναν τρόπο–, εντούτοις ο χώρος δρα περισσότερο συμβολικά και λιγότερο παραστατικά-ερωτικά.
https://www.lifo.gr/culture/cinema/o-baltos-i-tainia-toy-ntinoy-dimopoyloy-me-ti-bera-kroyska-kai-ton-giorgo-tzortzi

8/10/2023
Τζων Ξερών ή Jean Xceron ή Γιάννης Ξηρόκωστας από τον Ίσαρη της Αρκαδίας, μορφή της αφηρημένης ζωγραφικής στην Αμερική. Πέθανε εκεί το 1967...
[λόγω Κασσελάκη ψάχνω τους Ελληνοαμερικάνους, σας το ’πα]

8/10/2023
ΧΟΥΝΤΑ – ΙΣΡΑΗΛ – ΑΙΓΥΠΤΟΣ – ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1973 – ΠΟΛΕΜΟΣ «ΓΙΟΜ ΚΙΠΟΥΡ»
>>Λίγες ημέρες μετά την έκρηξη του πολέμου, που κατέλαβε εξαπίνης τους Ισραηλινούς –λόγω της Μεγάλης Εορτής των οποίων, του «Γιομ Κιπούρ», ήσαν υποχρεωμένοι σε ακινησία–, με κάλεσε στο Γραφείο του επειγόντως ο τότε υπουργός Εξωτερικών και ισχυρός άνδρας του καθεστώτος (σ.σ. της Αιγύπτου) Ισμαήλ Φάχμι και με παρεκάλεσε να παρέμβω στην Αθήνα για να βρεθεί έλληνας εφοπλιστής να διαθέσει πετρελαιοφόρα για τη μεταφορά υγρών καυσίμων από Βεγγάζη στην Αλεξάνδρεια, καθ’ όσον ήταν αδύνατος, λόγω των πολεμικών γεγονότων, ο ανεφοδιασμός της τελευταίας από τα διυλιστήρια του Πορτ Σουέζ. Η Αθήνα αποδέχθηκε το αιγυπτιακό αίτημα και η Αλεξάνδρεια –η περί αυτήν περιοχή είχε κηρυχθεί από τους Ισραηλινούς «πολεμική ζώνη» και όλα τα εμπορικά πλοία που μετέφεραν κυρίως σιτηρά, τα οποία εστερείτο τότε η Αίγυπτος, ανέστρεφαν πρύμναν– ανεφοδιάστηκε πλήρως σε πετρέλαιο.
>>Πράγματι, πήγα στα Ανάκτορα και ο Σαντάτ μού είπε, χωρίς περιστροφές, τα εξής - τα αναφέρω, κατ΄ ανάγκην, περιφραστικά: «Πείτε στον ομόλογό μου και συνάδελφον εν όπλοις (σ.σ. εννοεί τον Παπαδόπουλο) ότι ο Κίσινγκερ προτίθεται να στείλει αεροπορικώς μεγάλη βοήθεια σε υπερσύγχρονο πολεμικό υλικό στο κινδυνεύον Ισραήλ, και θα ζητήσει από την ελληνική κυβέρνηση την άδεια υπερπτήσεως και προσγειώσεως σε ελληνικά αεροδρόμια των μεταφερόντων το υλικό τούτο αμερικανικών αεροπλάνων. Εμείς οι στρατιωτικοί είμεθα τίμιοι άνθρωποι, γι’ αυτό πιστεύω ότι και ο συνάδελφός μου έλληνας πρόεδρος θα συγκατανεύσει<<
>>Ομολογώ ότι βρέθηκα ενώπιον του μεγαλύτερου διλήμματος της καριέρας μου: «Μπρος βαθύ και πίσω ρέμα»! Τελικώς, αναλογιζόμενος τους Ελληνες στις αραβικές χώρες, εισηγήθηκα την αποδοχή του αιτήματος του αιγυπτίου προέδρου. Το τηλεγράφημα είχε πρώτο παραλήπτη τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας Γ. Παπαδόπουλο, με κοινοποίηση στους Σπ. Μαρκεζίνη και Χ. Ξανθόπουλο-Παλαμά , αντιστοίχως πρωθυπουργό και υπουργό Εξωτερικών.<<
>>Όπως πληροφορήθηκα τότε, και οι τρεις προαναφερθέντες συμφώνησαν με την εισήγησή μου και απαγορεύθηκε η διέλευση κ.λπ.<<
>>Μετά την ανάκλησή μου στην κεντρική υπηρεσία, ζήτησε να με δει στο σπίτι του ο μακαρίτης πρέσβης Σπύρος Τετενές, στενότατος φίλος μου. Με υποδέχθηκε με τις λέξεις: «Αντώνη, ξέρεις ότι εσύ έριξες τον Παπαδόπουλο; Μου το είπε ο Παλαμάς σοβαρολογώντας!» Και μου εξήγησε τι είχε συμβεί: «Στην πρόσφατη Σύνοδο του Συμβουλίου των ΥΠΕΞ του ΝΑΤΟ και κατά την έξοδο από την αίθουσα συνεδριάσεων ο Αμερικανός ΥΠΕΞ κ. Χένρι Κίσινγκερ επλησίασε τον έλληνα ομόλογό του και κινώντας απειλητικά τον αντίχειρα του είπε υψηλόφωνα: “Αυτό που κάνατε με τα αμερικανικά αεροπλάνα θα το πληρώσετε πολύ ακριβά”».<<

Ένα μήνα αργότερα ένα ακόμη πιο «πιστό σκυλί» των Αμερικάνων θα έπαιρνε τη θέση του Παπαδόπουλου...

8/10/2023
>>To ”Underworld Shakedown” ήταν μια δυνατή κλωτσιά ανάμεσα στα πόδια του νεοελληνικού μικροαστισμού<<
Πήγα να διαβάσω κάτι για τους Last Drive, και μόλις είδα αυτό, για πρώτη πρόταση, έβαλα τα γέλια, το παράτησα και δεν πήγα παρακάτω...

7/10/2023
Κοιτώντας συνολικά στα μίντια το πώς διαχειρίστηκαν και αντιμετώπισαν τους θανάτους του Γιάννη Ιωαννίδη και της Μαίρης Χρονοπούλου, αφήνω εκείνον του ζωγράφου Φαϊτάκη, που σχεδόν συνέπεσαν, θα δεις πως οι ειδήσεις για τον πρώτο (θάνατο) κυριάρχησαν επί του δευτέρου. Ακόμη και την ημέρα που πέθανε η Χρονοπούλου, πρώτη είδηση ήταν η σορός του Ιωαννίδη στο κοιμητήριο, οι δηλώσεις του Γκάλη κι όλα αυτά...
Αναγνωρίζω ότι ο πρωταθλητισμός έχει «ψωμί» και συγκινεί περισσότερο τα πλήθη, από την καλλιτεχνία, αλλά εγώ αυτό το θεωρώ ντροπή.
Δεν πρόκειται να βάλω ποτέ την κοινωνική προσφορά ενός πρωταθλητή υψηλότερα από εκείνη ενός καλλιτέχνη, όσο και αν κάποιοι ουρλιάζουν για το αντίθετο.
Ένας ανώνυμος μουσικός, που παίζει την κιθάρα του έξω από το μετρό, είναι σημαντικότερος από τον Κριστιάνο Ρονάλντο και από τον όποιο παγκόσμιο ρέκορντμαν ή ρεκορντγούμαν.

8/10/2023
Τα περισσότερα τραγούδια που είπε η Άννα Βίσση από το 1980 και μετά τα θεωρώ, και τώρα, φτηνά ή και σαχλά. Παρά ταύτα έχω καλή γνώμη για την περίπτωσή της και την θεωρώ αυτό που λέμε «τίμια» καλλιτέχνιδα. Υποστήριξε με πάθος αυτό το λαϊκοπόπ στυλ, που είναι η πρώτη που το καθιέρωσε και το πήγε μέχρι τέρμα.
Εν τω μεταξύ ελάχιστες φορές κλήθηκα μέσα στα χρόνια να γράψω κάτι γι’ αυτήν, αλλά όσες φορές το έκανα μάλλον την αδίκησα (σκασίλα της) (το λέω για μένα όμως).
Θέλω π.χ. να ξανακούσω τους «Δαίμονες» (και θα το κάνω), γιατί θυμάμαι πως παλιά στο Jazz & Τζαζ τους είχα θάψει (με κάποια αφορμή).
Εκείνα τα χρόνια ήμουν πολύ πιο σκληρός, στα γραπτά μου. Δεν ήταν και ούτε είναι κακό αυτό. Το να είσαι σκληρός. Ίσα-ίσα. Κακό ήταν πως κάποιες φορές ήμουν σκληρός για πρόσωπα, ανεξάρτητα του συγκεκριμένου, κάθε φορά, έργου τους – κι αυτό ήταν εντελώς λανθασμένο. Έβαζα τα πρόσωπα πάνω από το έργο. Και αυτό ήταν και παραμένει ολέθριο (για κάποιον –τον όποιον– που γράφει).

Τετάρτη 23 Αυγούστου 2023

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 527

23/8/2023
Νομίζω πως μια κυβέρνηση 2 μηνών δεν μπορεί να κριθεί μέσα στο κατακαλόκαιρο.
Έχω τη γνώμη πως θα αξιοποιηθεί η εμπειρία από τις καταστροφές της προηγούμενης τεραετίας και πως από του χρόνου θα αρχίσουν να γίνονται απτά τα αποτελέσματα της νέας διακυβέρνησης, υπό τον πρωθυπουργό μας.
Σε κάθε περίπτωση όλα θα κριθούν στο τέλος της τετραετίας...
(άμα εξακολουθούμε να υπάρχουμε σα χώρα)

23/8/2023
>>Τη μελέτη στρατηγικού σχεδιασμού παρέδωσε χθες ο επικεφαλής της επιτροπής ανασυγκρότησης της Βόρειας Εύβοιας, Σταύρος Μπένος. «Ενημέρωσα τον πρωθυπουργό για τους τρεις πυλώνες του προγράμματος», εξηγεί στην «Κ».(…) Η δική μου αποστολή ολοκληρώθηκε και πλέον αναλαμβάνει η αρμόδια κυβερνητική επιτροπή. Εμείς θα παραμείνουμε άμισθος σύμβουλος, να συνδράμουμε όπου χρειαστεί».<<
Πρέπει να αξιοποιηθεί η εμπειρία Μπένου τώρα που ανασυγκροτήθηκε η Εύβοια. Και βασικά να μην καταφεύγουμε σε ουρανοκατέβατους, όταν διψάει η αυλή μας...

23/8/2023
>>1998: Ψηφίζεται ο ν. 2612/1998, με θετική ψήφο μόνο των (παρόντων) βουλευτών της τότε συμπολίτευσης (επί 256 ψηφισάντων: 44 απόντες, 136 υπέρ, 120 κατά, Πρακτικά Βουλής 6.5.1998), με τον οποίο η δασοπυρόσβεση ανατίθεται κατ΄ αποκλειστικότητα στο Πυροσβεστικό Σώμα και παραμένει το αντικείμενο της πρόληψης στη Δασική Υπηρεσία …<<
Το ξεκίνημα της καταστροφής της χώρας, προς πάσα κατεύθυνση, λέγεται σημιτικό ΠΑΣΟΚ.

22/8/2023

22/8/2023

15 Μαΐου 2023
>>Ο αντιδήμαρχος Πολιτικής Προστασίας παρουσίασε αναλυτικά τις ενέργειες που έχουν υλοποιηθεί από το Δήμο Φυλής και όσες αναμένεται να ολοκληρωθούν το προσεχές διάστημα, τονίζοντας ότι έχουν γίνει όλα όσα προβλέπονται από τον αρχικό σχεδιασμό<<
>>Όπως υπογραμμίστηκε, συνολικά ο Δήμος Φυλής διαθέτει, μέχρι στιγμής, 3 πυροσβεστικά οχήματα, 3 υδροφόρες, 1 όχημα που παραχωρήθηκε από τον Δήμαρχο Φυλής και μετατράπηκε σε πυροσβεστικό.<<
>>Κοινή διαπίστωση όλων ήταν ο ικανοποιητικός βαθμός ετοιμότητας στον οποίο βρίσκεται και φέτος ο Δήμος Φυλής, ενώ για ακόμη μία φορά οι συναρμόδιοι φορείς εξήραν την άψογη συνεργασία που έχουν με τον Δήμο.<<
Όλα δούλεψαν ρολόι σήμερα... Ιδίως ο γκαζοτενεκές που παραχωρήθηκε από τον Δήμαρχο και μετατράπηκε σε πυροσβεστικό...
Εκλογές έρχονται, τιμήστε τους. Και αυτούς και τους συναρμόδιους φορείς...

22/8/2023
Δεν κάνει και κανας άχρηστος διακοπές, ώστε να έχουν ένα λόγο για να τον διώξουνε...

22/8/2023
>>Οι αμυντικές συμφωνίες Μητσοτάκη-Ζελένσκι -Νέος ηγετικός ρόλος της Ελλάδα<<
Αυτό σημαίνει πως ο... ηγέτης Μητσοτάκ –εκτός από τα «άρματα ΒΜΡ-1, τα βλήματα και τις σκανδάλες αντιαεροπορικών πυραύλων τύπου Stinger, τα κατασχεμένα τυφέκια καλάσνικοφ ΑΚ-47, τα πολυβόλα γενικής χρήσης FN-MAG βελγικής κατασκευής, τα φορητά αντιαρματικά RPG-18, τους πυραύλους για τους πολλαπλούς εκτοξευτές τύπου RM-70 των ουκρανικών χερσαίων δυνάμεων, τις σφαίρες διαμετρήματος 7,62 χιλιοστών και τα βλήματα 155, 105 και 203 χιλιοστών», που έχει δώσει στην Ουκρανία, σε μια χώρα που δεν είναι καν μέλος του ΝΑΤΟ– θα πρέπει να βάλει πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη και να δώσει και τα υπόλοιπα.
Και βασικά τους S-300, για τους οποίους δέχεται... ηγετικό μαρκάρισμα από τους Αμερικάνους.
Έχουμε πόλεμο, μην το γελάς μωρό μου...

21/8/2023
>>Αλεξανδρούπολη: Πώς ο πόλεμος στην Ουκρανία μετέτρεψε ένα ήσυχο ελληνικό λιμάνι σε γεωπολιτικό κέντρο<<
Πρέπει να κουβεντιάσανε και γι’ αυτά ο Ζελέσκης με το Μητσοτάκ. Οι φωτιές ό,τι είναι να κάψουνε θα το κάψουνε. Άλλα τους καίνε αυτούς...

21/8/2023
Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν...

20/8/2023
Μια χαρά τα λέει ο Τόμης ο Χανξ. Συμφωνούνε και οι φίλοι του...

Σάββατο 19 Νοεμβρίου 2022

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 474

19/11/2022 
«Tι είναι αυτοί οι χίπηδες; Eγώ είμαι χίπης χρόνια!»
Γιάννης Τσαρούχης (1967)
Be sure to wear flowers in your hair...

18/11/2022
«Τόσες μέρες τόσες νύχτες απ' τον κόσμο απουσίασα» ρε Γονίδη, όχι «απουσίαζα». Έτσι ελαφρά τη καρδία αλλάζεις λέξεις του σοφού Πυθαγόρα; Θα πέσει φωτιά να σε κάψει...
[Ευπρεπής πάντως, χωρίς τσιριτσάντζουλες]
https://www.youtube.com/watch?v=1dgM7hOlptQ

18/11/2022
Το τι μ@λακίες γράψανε χθες, για το Πολυτεχνείο, οι δεξιοί, οι ακροδεξιοί, οι κρυφοφασίστες (άσε τους φανερούς) και διάφοροι άλλα φαιδρά πρόσωπα, δεν λέγεται. Μέχρι και το δικό μου κείμενο μαγάρισαν, για το Θέατρο Άλφα, με σχόλια της πλάκας, αλλά τα έσβησα. Δεν είναι να κάνεις διάλογο μαζί τους. Γιατί εκτός από φασίστες είναι και φουλ ανιστόρητοι.
Πλήρης παραπληροφόρηση, εντελώς φέικ νιουζ, και ακόμη μια εξοργιστική και παραπειστική χρήση «όπλων» της απέναντι μεριάς (σε σχέση με την Πανσπουδαστική Νο 8 ας πούμε), κάτι για το οποίο δεν ευθύνονται αποκλειστικώς οι ίδιοι, αλλά και διάφοροι από την μεριά μας, που είναι ταμπουρωμένοι στις ιδεοληψίες τους και που δεν αντιλαμβάνονται πως άθελά τους παίζουν το παιχνίδι της αντίδρασης, δίνοντάς της επιχειρήματα.

18/11/2022
>>Είναι ήδη τόσες οι πληροφορίες που περιτριγυρίζουν το εγχείρημα, που το κάνουν ακόμα πιο γοητευτικό. Θα αρχίσει να λειτουργεί λίγο πριν τις γιορτές και έχει έναν ακόμα σταθερό, αδιαπραγμάτευτο άξονα: Την μουσική που ανήκει στην κατηγορία eclectic. Όχι live (ίσως μια φορά το χρόνο αλλά μέχρι εκεί). Free jazz, βραζιλιάνικα των 60’s, afrobeat, ηλεκτρονική τζαζ, γιαπωνέζικα των 80’s, σύγχρονη όπερα.<<
Δηλαδή τα γιαπωνέζικα των 70s δεν σας κάνουν; Με τα καφάσια θα φεύγουνε τα σάκε...
https://www.youtube.com/watch?v=yr0v81RNl7o

16/11/2022
“The night of the vampire”, “Two headed dog”, “Creature with the atom brain”… και δε συμμαζεύεται.
Μέγας fan των (κακοφτιαγμένων) αμερικάνικων horror και ψευδο-επιστημονικών b-movies των fifties, που υπέκρυπταν και αντικομμουνισμό, και που προφανώς τις έβλεπε παιδί και τον επηρέασαν βαθιά, ο Roky Erickson έφτιαξε μ’ αυτά ακριβώς τα υλικά μερικά από τα καλύτερα ροκ τραγούδια την εποχή που το ροκ ψοφολογούσε...
https://www.youtube.com/watch?v=F7aLXehSXAo

15/11/2022
Άλλος ένας που μπερδεύει την έννοια της λέξης – ο ηθοποιός Γιάννης Τσορτέκης. Την αναποδογυρίζει δηλαδή. Δεν ξέρω τι είναι η Τέχνη, και όχι η τέχνη (του τσαγκάρη), αλλά το να αποκαλείς την Τέχνη γενικά «αντιδραστικό μηχανισμό» είναι μεγάλη παπαρία. Αντιδραστικός σημαίνει οπισθοδρομικός, συντηρητικός – «μαύρη αντίδραση» λέγανε παλιότερα οι άνθρωποι. Ο απεργός δρα, ο απεργοσπάστης αντιδρά. Ορισμένοι θέλουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε κι αυτά τα ελληνικά που ξέρουμε.
Εν τω μεταξύ ρε φίλε έχει και λάθος στον Βάρναλη. «Πλαστουργός της νιας ζωής», της «νέας ζωής» δηλαδή, όχι της «μιας».
Εγώ σίριαλ δεν βλέπω, βαριέμαι τις συνέχειες, και θα το έκανα μόνο για επαγγελματικούς λόγους, αν μου ζητούσε κάποιος να γράψω κριτική ας πούμε, αλλά όπου έχω δει τον Τσορτέκη στο σινεμά (J.A.C.E., Το Μικρό Ψάρι κ.λπ.) δεν μου αρέσει. Παίζει υπερβολικά, χωρίς μέτρο. Οι ήρωες που υποδύεται μοιάζουν ψεύτικοι, σαν από κόμικ, σαν καρικατούρες. Βιαστικοί. Να εντυπωσιάσουν μέσα από εκρήξεις.
Πρέπει να πάρει μαθήματα ο Τσορτέκης για το πώς βιώνεται ψυχολογικά η υπερένταση, που οδηγεί στη βία, βλέποντας ας πούμε τον Ανέστη Βλάχο στο «Φόβο», έναν κατ’ εξοχήν κινηματογραφικό ηθοποιό.
Κατά τα λοιπά από την συνέντευξή του στο Κουτί της Πανδώρας δεν βγάζεις και πολύ νόημα. Τα λέει... μπερδεμένα. Σαν τον Βέλτσο...

15/11/2022
Αυτά τα είχα γράψει έτσι ακριβώς, εδώ στο fb, στις 23 Γενάρη 2020... Λήτης RIP...
Μου αρέσει που ο Λήτης αυτοαποκαλείται «βασιλιάς του περιθωριακού ροκ». Ούτε underground, ούτε άλλα τέτοια κουραφέξαλα.
Αυτό το τραγούδι του το ακούω, τώρα, πιο ευχάριστα από «Τα κορίτσια που πηγαίνουν δύο-δύο» του Σαββόπουλου.
[Δεν λέω ότι είναι καλύτερο τραγούδι – λέω ότι το ακούω πιο ευχάριστα]
«Τις θυμάμαι απ’ το σχολείο, σπαστικούλες και οι δύο / φόραγαν και οι δυο γυαλιά και κοκαλάκι στα μαλλιά / δεν μιλούσαν στο Μανώλη, γιατί ήτανε κλεφτρόνι / ούτε και στον Παντελή, που ’χε πατέρα φυλακή»...
https://www.youtube.com/watch?v=zuNYuA6FQD8

15/11/2022
Ανάμεσα σε Rolling Stones (1967) και Police (1980) είχαν γίνει πάμπολλες συναυλίες ξένων συγκροτημάτων στην Ελλάδα. Και πολύ γνωστών ονομάτων (δηλαδή πασίγνωστων) και εντελώς αγνώστων. Το ξαναλέμε, επειδή υπάρχουν πολλοί αφελείς, που νομίζουν ότι η χούντα κυνήγαγε το ροκ.
Τούτοι εδώ ήταν Άγγλοι, λέγονταν Γκριτ (μάλλον Grit) κι είχαν έρθει στα μέρη μας, το 1973.
Ψάχνοντάς το λίγο, γιατί δεν έχω χρόνο, βρήκα στο δίκτυο πληροφορίες για ένα αγγλικό hard γκρουπ ονόματι Grit Band από το Μάντσεστερ, αλλά στο σχετικό άρθρο λέει ότι αυτοί είχαν διαλυθεί στο τέλος του 1972.
Ίσως να ήταν άλλοι λοιπόν αυτοί που είχαν έρθει στην Ελλάδα, ποιος ξέρει... Πάντως τα έδιναν όλα στη σκηνή (του Παλαί ντε Σπορ) απ’ ό,τι φαίνεται...

14/11/2022
Άμα σε ρωτάνε τι είναι ελληνικό ροκ, πες τους αυτό το τραγούδι κι ας είναι διασκευή. Τα σέβη μου...
https://www.youtube.com/watch?v=0ej-ZHbyyf8