Τρίτη, 25 Ιουνίου 2019

ΤΑ ΣΤΕΚΙΑ ΤΗΣ JAZZ κριτική στην τηλεοπτική εκπομπή

Η τηλεοπτική σειρά «Τα Στέκια», που είχε ξεκινήσει στην αλήστου μνήμης ΝΕΡΙΤ, τον Μάιο του 2014 από τον αείμνηστο Νίκο Τριανταφυλλίδη, συνεχίζεται και τώρα (στην ΕΡΤ2 πια). Η σειρά έχει απασχολήσει στο παρελθόν το δισκορυχείον, βασικά για θέματα («στέκια») που άπτονταν και της μουσικής… κι έτσι μπορώ να υπενθυμίσω τι είχαμε γράψει για τα «δισκάδικα» τον Φλεβάρη του 2015, τι για την «εισβολή του rock nroll» τον Σεπτέμβριο του 2014 και τι για την «παράγκα του Σίμου» τον Ιούλιο του 2014. Τα σχετικά links είναι εδώ:
Τώρα επανερχόμαστε, προκειμένου να πούμε λίγα λόγια για το επεισόδιο «Τα Στέκια της Jazz», που προβλήθηκε την Κυριακή 23 Ιουνίου (πάντα στην ΕΡΤ2).
Κατ’ αρχάς ένας πρώτος, γενικός, προβληματισμός έχει να κάνει με το τι ακριβώς σημαίνει η λέξη «στέκι». Πώς ορίζεται σε πρώτη φάση, αλλά και δευτερευόντως. Στέκι λοιπόν είναι ο χώρος στον οποίο μαζεύεται μια παρέα, συνήθως χωρίς προσυνεννοήσεις (στο στέκι πας, γνωρίζοντας εξ αρχής πως κάποιον θα βρεις εκεί), ενώ σ’ ένα δεύτερο πλάνο υπονοείται (έτσι νομίζω) πως στο στέκι θα πας ακόμη και άφραγκος ή έστω με λίγα ψιλά στην τσέπη. Στέκι, στο οποίο, για να μπεις, θα πρέπει να χαλάσεις, ξέρω ’γω, ένα πενηντάρι δεν είναι και τόσο «στέκι» (έτσι όπως εγώ το αντιλαμβάνομαι). Βεβαίως, στέκια έχουν και οι φραγκάτοι και οι διάφορες «μασονίες» (η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ π.χ. στέκι δεν είναι;), αλλά δεν νομίζω πως έχουν κάτι τέτοιο στο νου τους οι άνθρωποι τής… Λαϊκά Productions.
Στέκι είναι το προπατζίδικο βεβαίως (και όχι προποτζίδικο), επειδή μπορείς και να κάτσεις ακόμη και τζάμπα, διαβάζοντας τις αθλητικές εφημερίδες, στέκι είναι ένα καφενείο στο οποίο επίσης μπορείς να κάτσεις τζάμπα σ’ ένα φιλικό τραπέζι και να βλέπεις τους άλλους να παίζουν χαρτιά ή τάβλι, στέκι είναι το παλιό δισκάδικο (δεν ξέρω για τα νέα…), στο οποίο επίσης μπορείς να παραμένεις (με μεγαλύτερη άνεση αν ξέρεις τον καταστηματάρχη), ψάχνοντας δίσκους και συζητώντας, ενώ στέκι δεν μπορεί να είναι ένα σημερινό τζαζ κλαμπ, σώνει και καλά, στο οποίο μπορεί να θέλεις κι ένα 20άρι, ας πούμε, για να δεις ένα ξένο σχήμα.
Στέκι ήταν το Jazz Club του Γιώργου Μπαράκου στην Πλάκα, στο δεύτερη μισό του ’70 και στις αρχές του ’80 (δεν το είχα επισκεφθεί ποτέ – δεν πρόλαβα), επειδή έχω ακούσει από θαμώνες του πως θα μπορούσες να πας σε αυτό ακόμη και άψιλος, για να βρεις άλλους… τζαζοπαθείς και να συζητήσεις για μουσική κ.λπ., ενώ δεν ξέρω (προσωπικώς αμφιβάλλω σφόδρα δηλαδή) αν λειτούργησε ποτέ ως στέκι το Half Note (ένα club, που έπαιξε και ρόλο meeting point μιας κάποιας high society, που ανακάτεψε, στα θλιβερά nineties, την jazz με το glossy και το «δήθεν»). Αυτά τα παραπάνω τα θέτω και ως προβληματισμό, για την ομάδα παραγωγής, καθώς «στέκι» δεν μπορεί να είναι ο κάθε χώρος (έτσι απερίσκεπτα), επειδή έλαχε εκεί να συναθροίζονται κάποιοι άνθρωποι. Πρέπει να μπαίνουν φίλτρα. Διαφόρων ειδών φίλτρα.
Λοιπόν για τα «Στέκια της Jazz» εγώ είχα από την αρχή πολύ χαμηλές προσδοκίες (κι όταν λέω από την αρχή εννοώ από τον Μάρτιο, όταν πληροφορήθηκα για το γύρισμα του επεισοδίου), οι οποίες (χαμηλές) προσδοκίες όχι απλώς επαληθεύτηκαν, αλλά πήγαν και πιο κάτω. Η εκπομπή, εννοώ, ήταν κατώτερη και από το ήδη χαμηλό δικό μου αναμενόμενο.
Για μένα είναι στρατηγικό λάθος το ότι δεν αφιερώθηκε μια εκπομπή, μια ολόκληρη εκπομπή, στο Jazz Club του Μπαράκου. Το μόνο πολύ σημαντικό τζαζ στέκι, που υπήρξε ποτέ στη χώρα. Θα μου πεις, τώρα, πως αν δεν χώσεις ανάμεσα και τα «καινούρια πράματα» και μείνεις μόνο στις... παλιατζούρες, περιορίζεις τη δυνητική τηλεθέαση της εκπομπής σου. Ναι, εντάξει, αλλά κάτι τέτοιο έχει να κάνει μόνο με τον έμπορο και τον διαφημιστή, και όχι με τον ερευνητή και τον καλλιτέχνη. Όταν ο Νίκος Τριανταφυλλίδης είχε κάνει εκπομπή για την Παράγκα του Σίμου, μια ιστορία τότε (το 2014) 60 χρόνων παλαιά, δεν έχωσε ανάμεσα και διάφορα trendy του σωρού, για να γίνει πιο κατανοητός και στους νεότερους. Έκανε μια εκπομπή με ιστορικό θέμα (για ένα ιστορικό στέκι) κι έμεινε εκεί.
Λάθος λοιπόν αυτό. Και λάθος, περαιτέρω, επειδή δεν έγινε ουδεμία αναφορά σε διάφορα άλλα τζαζ στέκια, που προϋπήρξαν του Μπαράκου (όσον αφορά στην τζαζ πάντα). Αναφέρομαι στην Ρυθμική Λέσχη (έτος ίδρυσης 1946), στο Jazz Club των Αθηνών, που λειτουργούσε στο εντευκτήριο της ΕλληνοΑμερικανικής Ένωσης, στην Ηρώδου Αττικού 25, ήδη από τα τέλη του ’50 και γιατί όχι και στο κορυφαίο jazz club των sixties, το Γαλαξίας του Hilton (που δεν ήταν για όλους, ok – αλλά ούτε και η jazz ήταν τότε για όλους), που φιλοξένησε επί σειρά ετών τη μεγαλύτερη και πιο αδικημένη, εν Ελλάδι, τζαζ μορφή, τον πιανίστα Μανώλη Μικέλη (να ένας καλλιτέχνης που θα άξιζε να γίνει ταινία). Δεν γίνεται να αγνοείς την ιστορία, και να εμφανίζεις πως όλα ξεκίνησαν από το κλαμπ του Μπαράκου. Είσαι και μισός και λάθος.
Από ’κει και κάτω ακούστηκαν διάφορα στην εκπομπή – σοβαρά και μη σοβαρά.
Κάτι που είπε ο παλαιός συνάδελφος στο Jazz & Τζαζ Κορνήλιος Διαμαντόπουλος ήταν μη σοβαρό, κι εγώ προσωπικώς θα το έκοβα (αν είχα τη δυνατότητα να το κάνω). Δεν μπορεί να λέγεται ούτε σαν ευφυολόγημα πως… στο ροκ ο μουσικός παίζει τρία ακόρντα και τον χειροκροτούν τρεις χιλιάδες, ενώ στην τζαζ ο μουσικός, ο κιθαρίστας, παίζει τρεις χιλιάδες ακόρντα και τον χειροκροτούν τρεις (κάπως έτσι διατυπώθηκε). Αυτές είναι βλακείες, που δεν έχουν νόημα να ρίπτονται τηλε-δημοσίως, παρά μόνο σε… στέκια – όταν, μάλιστα δεν ακούγεται αντίλογος ή δεν θίγονται άλλα σοβαρά θέματα.
Λοιπόν, είναι μεγάλη αρλούμπα το να συγκρίνεις τους Rolling Stones με τον John Coltrane ή έστω με τον Wes Montgomery για παράδειγμα, αποφαινόμενος εμμέσως πλην σαφώς πως ο Coltrane ή ο Montgomery είναι πιο σημαντικός από τους Stones. Οι μουσικές δεν κρίνονται μόνον αισθητικά, κρίνονται κυρίως κοινωνικά. Πόσο επηρεάζουν προς μια συγκεκριμένη, προοδευτική εγώ θα πω, κατεύθυνση ή όχι. Το κοινωνικό αντίκρισμα του ροκ, για να το πω ξεκάθαρα, δεν τον απέκτησε ποτέ η τζαζ – ακόμη και όταν έβαλε νερό στο κρασί της (η τζαζ), μετατρεπόμενη σε τζαζ-ροκ κ.λπ. στα τέλη του ’60 (ώστε να κλέψει λίγη από τη δόξα και την αξία του ροκ). Γι’ αυτό θα πρέπει να προσέχουμε τι λέμε, όταν έχουμε δημόσιο βήμα, γιατί μας ακούνε και νεότεροι ενδεχομένως, που δεν καταλαβαίνουν και πολλά και παίρνουν τοις μετρητοίς κάθε μπαρούφα που πετάγεται (κρυμμένη πίσω από ψευτο-εντυπωσιακά τσιτάτα).
Πέραν αυτών τι άλλο να πούμε;
Πως το Jazz Club του Μπαράκου δεν άνοιξε τον Οκτώβριο του ’74, όπως ακούσαμε στην εκπομπή (Ιλάν), αλλά στις αρχές Δεκεμβρίου του ’74 (από συνέντευξη του Μπαράκου στο ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ, Δεκέμβριος ’90) και δεν έκλεισε δέκα χρόνια μετά, το 1984 δηλαδή, αλλά τον Νοέμβριο του 1983. Έμεινε ανοιχτό δηλαδή εννέα χρόνια.
Επίσης κάπου άκουσα τον Γιώργο-Ίκαρο Μπαμπασάκη να λέει πως μετά τα μέσα του ’70 κυριαρχεί το πανκ! Το να μιλάμε για την Ελλάδα του δεύτερου μισού των seventies και να  λέμε για… κυριαρχία του πανκ είναι αστείο. Για το τι κυριαρχούσε στην Ελλάδα στο δεύτερο μισό του ’70 λέω να ρωτήσουμε καλύτερα όσους ακούγανε Φλωρινιώτη και Amanda Lear και όχι όσους ακούγανε… πανκ ή και πανγκ.
Τέλος πάντων… δεν θέλω να γράψω άλλα – γιατί έχω κι άλλα να γράψω, αλλά δεν έχει πολύ νόημα.
Η τηλεόραση θα δουλεύει με τον δικό της τρόπο, αυτόν τον… τηλεοπτικό (της βασιλείας του «περίπου») που ξέρουμε όλοι, κι εμείς με τον δικό μας. Ο δε τηλεθεατής, ο αναγνώστης κ.λπ. οφείλει πάντα να αναζητά την αλήθεια (αν ενδιαφέρεται), το τι πραγματικά συνέβη, το ντοκουμέντο, και να σκέφτεται επί αυτών που ακούει-βλέπει ή διαβάζει, αμφισβητώντας συνεχώς, δίχως να φαντασιώνεται. Το ίδιο, φυσικά, οφείλουν να κάνουν κι εκείνοι που βρίσκονται από την άλλη μεριά, κι έχουν την ευθύνη τέτοιων προγραμμάτων.

8 σχόλια:

  1. Εδώ το πρόγραμμα...

    https://webtv.ert.gr/ert2/ta-stekia-ert/23ion2019-ta-stekia/?fbclid=IwAR3bQTKQgtwUVqFutHNkXg78kTtFBIpoF4wOmVs2AF5JJz6RXgY_Uu8llPg

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σχόλια από το fb...

    Spiros Aggelopoulos
    πολυ σωστη τοποθετηση.επισης αν δεν κανω λαθος,στην εκπομπη δεν καλεσαν και ισως δεν ασχοληθηκαν καν να βρουν τον Γιωργο Μπαρακο να μιλησει και αυτος

    Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
    Αυτό δεν το σχολίασα, επειδή δεν ξέρω τι ακριβώς συνέβη.

    Γιώργος Χαρωνίτης
    Ο Γιώργος Μπαράκος εκλήθη - και αρχικά ήταν θετικός με την ιδέα. Αργότερα, αρνήθηκε (για αποκλειστικά δικούς του λόγους).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Yannis Livadas
      Προφανώς αρνήθηκε για να μη γελοιοποιηθεί. Ορθά έπραξε.

      Γιώργος Χαρωνίτης
      Δεν είναι αυτή η (σωστή) απάντηση!

      Stylianos Tziritas
      Άντε να δούμε ποτε θα κοπεί αυτή η σαχλαμάρα με την κυριαρχία του πανκ. Δείχνει ανιστορικότητα κ ετσιθελική ανάγνωση της ιστορίας. Ναι, όλοι πανκς ηταν τοτε γι αυτο κ το πιο ροκ εν ρολ πραγμα που επαιζε σε ενα γυμνασιακο παρτυ ηταν το (καθόλα συμπαθές) my sharona.

      Dionissis Stefanopoulos
      Μιά εκπομπούλα ημιτελέστατη / Οπου νάναι όποιος νάναι παρά τις καλές προθέσεις / Τεράστια ονόματα της παγκόσμιας τζαζ σκηνής παίζουν στην Αθήνα και πάντα θα βλέπουμε τους ίδιους και τους ίδιους / Υπάρχουν και στέκια που δεν δείχνει η συγκεκριμένη εκπομπή όπως και μουσικοί που δεν πατάνε πουθενά αλλού παρά μόνο στα λάιβ των φίλων τους / Δεν μεταδίδω άλλο γιατί είναι ένα έργο που επαναλαμβάνεται συνεχώς, σε όλα τα επίπεδα, με διαφορετικές "παρέες" κάθε φορά αλλά και με τον ίδιο επίλογο : Ο,τι δεν μας περιέχει και ό,τι μας ξεπερνάει δεν υπάρχει / Η , ξαναλέω, καλών προθέσεων εκπομπή να εμβαθύνει / Να κάνεις 5 επεισόδια γιά το θέμα και να ψάξει το σοβαρότατο κεφάλαιο τζαζ στην Ελλάδα / Μόνιμη κούραση η ελλειπτική προσέγγιση / Αλλά όπως λέει και ο Φώντας τί να περιμένεις από την τηλεόραση ..... / Με αγάπη όλα αυτά και ενδιαφέρον γιά τους εμπλεκόμενους, γιά να μην παρεξηγηθώ

      Διαγραφή
    2. Γιώργος Χαρωνίτης
      Όσο ζω (και πληρώνω!) την τζαζ στην Ελλάδα (εδώ και 35 τουλάχιστον χρόνια, δηλαδή!), συνεχώς ακούω γύρω μου μια ατέλειωτη γκρίνια! Έλεος πια, πούροι τζαζόφιλοι!

      Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
      Δεν ξέρω αν αναφέρεσαι και σε μένα Γιώργο, αλλά εγώ δεν γκρίνιαξα έκανα κριτική. Ήταν μια κάτω του μετρίου εκπομπή. Αυτή είναι η αλήθεια.

      Γιώργος Χαρωνίτης
      Όχι! δεν αναφέρομαι στην κριτική σου - αυτή είναι κριτική (δεκτή ή μη - με επιχειρήματα). Είναι ο διάλογος/αντίλογος και η κουβέντα/γκρίνια που μου θυμίζει παλιές εποχές - φερ' ειπείν, δεν είχαμε ξεκινήσει καν να έχουμε "σκηνή" και οι mainstream την έπεφταν στους free (χωρίς λόγο και αιτία)! Καθώς είμαστε στα σπάργανα (τότε), δεν είχαμε "αισθητικές" πολυτέλειες. Δυο δίσκοι είχαν βγει όλοι κι όλοι και πέντε-έξι γκρουπ (και αν)!

      Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
      Γιώργο την ξέρεις την άποψή μου, εκφρασμένη με διάφορους τρόπους και στο περιοδικό παλιά, πως η τζαζ στην Ελλάδα δεν ξεκινά ούτε με τους free (Σάκη, Φλώρο), ούτε με τον Μπαράκο. Και γι΄αυτό από πολύ παλιά έγραψα για Πλέσσα, για Λαβράνο, για Θεοδοσιάδη, για Σπάρτακο κ.λπ. Αντιλαμβάνομαι τι παιζόταν στα τέλη του '70, μέσα από το κύκλωμα Μπαράκος-περιοδικό ΤΖΑΖ-σειρά αυτοσχεδιασμός-Γιαννουλόπουλος κ.λπ. (που και εκεί υπήρχαν φαγωμάρες - εσύ τα ξέρεις καλύτερα), αλλά εγώ δεν τα έζησα από κοντά αυτά τα πράγματα - και ίσως γι' αυτό δεν κώλωσα να ξεκινήσω κάποτε εκείνη τη δισκογαφία της ελληνικής τζαζ από το 1961 και όχι από τους Sphinx και το Αυτοσχεδιάζοντας στου Μπαράκου...

      Γιώργος Χαρωνίτης
      Εντάξει, εμείς δεν έχουμε ανάγκη από συζητήσεις. Τα κάναμε πράξη επί δυο δεκαετίες! Η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι αυτή τη στιγμή υπάρχει "σκηνή" (υπάρχουν μουσικοί, δηλαδή, πολλοί, νέοι, ωραίοι, σπουδαγμένοι, δημιουργικοί, ανήσυχοι κ.λπ. που παράγουν έργο). Αλλά δεν υπάρχει περιοδικό - ούτε υπάρχει ράδιο! [Κρίμα; Κρίμα!]. Ο Κυριάκος αυτό που έκανε (νομίζω) ήταν να καταγράψει κάπως αυτό το πνεύμα, την ατμόσφαιρα του τι γίνεται σ' αυτή τη σκηνή - κάνοντας και μια απαραίτητη (?) αναφορά στο παρελθόν. Δε νομίζω πως είχε τα μέσα για μια πλήρη ιστορική καταγραφή - ένα επεισόδιο ήταν, κάτι λιγότερο από μια ώρα. Νομίζω πως το έκανε στρωτά, λιτά και με μια καλή ισορροπία - και μέσα από το δικό του βλέμμα, σαφώς! Εγώ το απήλαυσα - και όχι λόγω της παρουσίας μου! [Αυτή δεν την απολαμβάνω, ούτως ή άλλως! Δεν με αντέχω να με βλέπω!]

      Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
      Όπως έγραψα και στο κείμενο έπρεπε η εκπομπή να αφορά μόνο στο Jazz Club του Μπαράκου, να έχει ένα κέντρο δηλαδή. Αυτή είναι η ουσία πάντα. Να έχεις ένα κέντρο, να μη θες να μιλάς για όλα (στην τιβί) μέσα σε 50 λεπτά. "Στέκια" με μόνο Μπαράκο. Εκεί χάθηκε το παιγνίδι. Το να επιλέξεις να κάνεις κάτι λίγο απ' όλα, και όχι κάτι εντελώς κεντραρισμένο.

      Γιώργος Χαρωνίτης
      Εντάξει! Αυτό θα ήταν κάτι ιδιαίτερο και ξεχωριστό! σαφώς ιστορικής (και όχι μόνο) σημασίας. Σε μια γαλλική ή αμερικάνικη τηλεόραση!

      Διαγραφή
  3. Kiriakos Aggelakos
    Αγαπητε κυριε Τρουσα καλησπερα. Σας υπενθυμιζω οτι ειχαμε ανταλλαξει μηνυματα στο inbox οταν εκανα την προεργασια της εκπομπης και σας ειχα προτεινει να συμμετεχετε ως ομιλητης. Αρνηθηκατε και καλα κανατε, με βοηθησατε με τα κειμενα στο blog σας και σας ευχαριστω. Δεν ειχα σκοπο να κανω να κανω μια ιστορικη αναδρομη στα στεκια της jazz απο τ 1946 και μετα γιατι κατι τετοιο θα απαιτουσε τουλαχιστον 4 εκπομπες και θα ημουν εκτος θεματα γιατι δεν ηθελα να κανω την Ιστορια της Ελληνικης Jazz. Ορισα ως σημειο εναρξης το jazz club του Μπαρακου γιατι πραγματι απο εκει ξεκιναει η νεοτερη περιοδος της ελληνικης jazz, οπως συμφωνουν ο Παπαδημητριου, ο Γιαννουλοπουλος, ο Χαρωνιτης, ο Ιλαν Σολωμων και αλλοι. Στοχος μου ηταν μετα απο συντομη αναφορα στο Μπαρακο να περασω στο σημερα. Να σημειωσω απλως, γιατι πολλες ανοησιες γραφτηκαν στα σχολια παρακατω, με τις οποιες συμφωνησατε, οτι ηρθα σε επικοινωνια με τον Γιωργο Μπαρακο, τον συναντησα στο υπογειο δισκοπωλειο της Καπλανων οπου πηγαινει καθε Πεμπτη, μου εδωσε φωτογραφιες του club απο το προσωπικο του αρχειο, τις οποιες και χρησιμοποιησα. Επισης ειχε δεχθει να συμμετασχει στην εκπομπη αλλα την παραμονη μου ανακοινωσε οτι ειναι αρρωστος. Ειναι γνωστο σε ολους οτι ο Μπαρακος ειναι δυσκολος στην επικοινωνια και αποτραβηγμενος. Τα υπολοιπα που γραφτηκαν ειναι μπουρδες. Επισης δεν ανταποκριθηκε στην προσκληση μου η ιδιοκτητρια του Παραφωνου αν και υπηρχαν σαφεις αναφορες στο Παραφωνο. Ο στοχος μου ηταν ομως να μιλησω για τα jazz στεκια του σημερα. Φαινεται οτι το αντικειμενο το αγνοειται πληρως γιατι τα τελευταια χρονια ουδεις σας εχει δει σε καποιο live. Κριμα γιατι θα βγαινατε απο το γραφειο σας και τη δουλεια του εντομολογου και θα απολαμβανατε καλη jazz μουσικη. Δικο σας θεμα. Σε οτι με αφορα ειμαι ικανοποιημενος για την κακη κριτικη σας. Θα αντιθετο θα ηταν ανησυχητικο και παραδοξο. Σημαδι οτι κατι δεν εκανα καλα. Σας αφηνω να τρεφεστε με το δηλητηριο σας και την κολακεια των ανοητων.

    Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
    Κύριε Αγγελάκο να σας διορθώσω σε κάτι, χωρίς να έχω διαβάσει ακόμη τι γράφετε μέχρι κάτω-κάτω. ΟΤΑΝ ΒΑΖΩ ΛΑΪΚ ΣΕ ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΜΟΥ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΣΥΜΦΩΝΩ. Το κάνω από ευγένεια, επειδή με επισκέφτηκε κάποιος στο ηλεκτρονικό σπίτι μου και σχολίασε και για να δείξω στον σχολιαστή ότι διάβασα το σχόλιό του σώνει και καλά (αν είναι μακρύ).

    Kiriakos Aggelakos
    κυριε Τρουσα δεν εκλαμβανω τα like σας με κανενα τροπο. Μου ειναι αδιαφορα.

    Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
    Μην παραφέρεστε. Γράψατε ότι συμφώνησα με ανοησίες... >> Να σημειωσω απλως, γιατι πολλες ανοησιες γραφτηκαν στα σχολια παρακατω, με τις οποιες συμφωνησατε<< Με ποιες "ανοησίες" συμφώνησα; πού το είδατε αυτό;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
      Πάντως η κριτική σας στην κριτική μου είναι αστεία.
      Η εκπομπή σας ήταν κάτω του μετρίου και κάτι τέτοιες εκπομπές κάνουν περισσότερο κακό (αυτή τη γνώμη έχω) παρά καλό σε ό,τι έχει σχέση με την τζαζ στην Ελλάδα. Και τούτο γιατί ήταν πρόχειρη, με ελλείψεις, με λάθη, ετεροβαρής κ.λπ.
      Σας εξήγησα στα inbox που ανταλλάξαμε, γιατί δεν δέχτηκα να συμμετάσχω στην εκπομπή σας. Σας το υπενθυμίζω:
      >>Κοιτάξτε, δεν θέλω να μπλέκω με παραγωγές για τις οποίες δεν έχω πλήρη γνώμη. Επειδή σ' αυτά τα θέματα γράφονται και λέγονται πολλές ανακρίβειες δεν επιθυμώ αυτά που λέω να παραλληλίζονται με άλλα άλλων ατόμων, τα οποία δεν εκτιμώ (ως γνώστες αυτών των αντικειμένων).<<

      Επίσης σας έγραψα…
      >>Σας το λέω ξεκάθαρα. Φιλικά μπορούμε να συναντηθούμε κάποια στιγμή. Αλλά για να ασχοληθώ σοβαρά (όπως κάνω πάντα) με κάτι θα πρέπει να έχω τον έλεγχο της κατάστασης και να αμειφθώ αναλόγως γι' αυτό.<<

      Επίσης να σας πω κύριε Αγγελάκο πως η δουλειά μου δεν είναι να τρέχω στα κλαμπ και στα δήθεν στέκια για να το παίζω "ήμουνα κι εγώ εκεί". Παρακολουθώ ό,τι νομίζω και ό,τι μου επιτρέπει ο ελεύθερος χρόνος μου και η τσέπη μου να παρακολουθήσω. Αυτή δε η αναφορά σας αγγίζει τα όρια του γελοίου - καθότι προσπαθείτε να με θίξετε όχι σε σχέση με το κείμενο αυτό καθ' αυτό, αλλά σε προσωπικό επίπεδο. Κι αυτό το θεωρώ εκτός από γελοίο και κάπως χυδαίο, αλλά δεν πειράζει. Καλή καρδιά. Και σας εύχομαι για την επόμενη φορά, που θα ασχοληθείτε με την τζαζ στην Ελλάδα, να υπερβείτε τον Ρουβίκωνα και να παραδώσετε κάτι που να έχει αληθινό νόημα.

      Διαγραφή
    2. Kiriakos Aggelakos
      κυριε Τρουσα γραφετε περισπουδαστες γελοιοτητες. Οπως ο ακρως ανοητος, δικης σας κατασκευης ορισμος του "Στεκιου". Ο ορισμος του Στεκιου ειναι απλος κι ανοιξτε κανενα λεξικο, δεν βλαφτει. Αντιγραφω απο το Λεξικο της κοινης Νεοελληνικης του Τριανταφυλλιδη: "στεκι: ο χωρος στον οποιο ενα ή περισσοτερα προσωπα συχναζουν ή ασκουν ορισμενη δραστηριοτητα". Ουτε χρηματα, ουτε αλλα φιλτρα δικη σας εμπνευσεως. Στεκι ηταν του Μπαρακου και πληρωνες, αλλα δεν το γνωριζετε γιατι δεν ειχατε παει ποτε. Στεκι ηταν το Στουντιο και η Αλκυονιδα οπου εκοβες εισητηρια, το καφενειο Πανελληνιο οπου επαιζες σκακι κι επινες τον καφε σου κλπ. Σας επαναλαμβανω οτι η αρνητικη σας κριτικη (η εκπομπη ειναι κατω του μετριου) ειναι επαινος για μενα. Η εκπομπη εχει εισπραξει εξαιρετικα σχολια απο πολλους νεους και παλιους τζαζιστες κι αυτο μου αρκει. Η "κριτικη" σας μονο κριτικη δεν ειναι. Σταζει χολερικοτητα κι αγνοια του αντικειμενου. Δεν πατατε στα σημερινα jazz στεκια κι αυτο ειναι φανερο. Η κριτικη σας πηγαζει απο το δωματιο και το κεφαλι σας. Θυμιζεται τον ηρωα στην Τυφλωση του Κανετι, οπου περιγραφεται ως "ενα κεφαλι χωρις κοσμο". Σημ. Συμφωνω ως προς το περιεχομενο των μηνυματων μας. Σας ειπα σαφως οτι η ΕΡΤ δεν δικαιολογει αμοιβες των συνεντευξιαζομενων, πολυ κακως κατα τη γνωμη μου. Αντιο σας και πολυ το κουρασαμε. Αναζητηστε το επομενο θυμα της κριτικης σας.

      Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
      Σας έγραψα πριν από λίγο... Μην παραφέρεστε. Γράψατε ότι συμφώνησα με ανοησίες...
      >> Να σημειωσω απλως, γιατι πολλες ανοησιες γραφτηκαν στα σχολια παρακατω, με τις οποιες συμφωνησατε<<
      Με ποιες "ανοησίες" συμφώνησα; πού το είδατε αυτό; Απαντήστε σε αυτό. Γιατί δεν απαντάτε σε αυτό; Με τη στάση σας και με όσα γράφετε στη συνέχεια μου δείχνετε να αντιληφθώ ότι δεν καταλαβαίνετε τι διαβάζετε - και αυτό γεννά ευρύτερα ερωτηματικά.
      Συνεχίζετε δε να λέτε αστειότητες και για τα στέκια. Ξαναδιαβάστε τι γράφω. Το μεταφέρω κι εδώ...
      >>Κατ’ αρχάς ένας πρώτος, γενικός, προβληματισμός έχει να κάνει με το τι ακριβώς σημαίνει η λέξη «στέκι». Πώς ορίζεται σε πρώτη φάση, αλλά και δευτερευόντως. Στέκι λοιπόν είναι ο χώρος στον οποίο μαζεύεται μια παρέα, συνήθως χωρίς προσυνεννοήσεις (στο στέκι πας, γνωρίζοντας εξ αρχής πως κάποιον θα βρεις εκεί), ενώ σ’ ένα δεύτερο πλάνο υπονοείται (έτσι νομίζω) πως στο στέκι θα πας ακόμη και άφραγκος ή έστω με λίγα ψιλά στην τσέπη.<<
      Γράφω σε "πρώτη φάση" και "δευτερευόντως", γράφω "έτσι νομίζω" και γράφω "άφραγκος ή έστω με λίγα ψιλά". Εκτίθεστε σφόδρα με την επίθεση που μου κάνετε. Και θα σας συμβούλευα να σταματήσετε. Να αυτοπροστατευτείτε δηλαδή, γιατί σας παίρνουν τα μυαλά τα "μπράβο" των ασχέτων.
      >>Σας ειπα σαφως οτι η ΕΡΤ δεν δικαιολογει αμοιβες των συνεντευξιαζομενων, πολυ κακως κατα τη γνωμη μου.<<
      Δεν μου είπατε ποτέ κάτι τέτοιο κύριε Αγγελάκο. Εξάλλου ποτέ εγώ δεν εξέφρασα την επιθυμία να πληρωθώ ως συνεντευξιαζόμενος!! Προσέξτε τι γράφετε - γιατί γράφετε ό,τι σας κατέβει. Επαναλαβάνω πως σας έγραψα ότι:
      >>θα πρέπει να έχω τον ΕΛΕΓΧΟ της κατάστασης και να αμειφθώ αναλόγως γι' αυτό<<.

      Διαγραφή
    3. Kiriakos Aggelakos
      ο καθενας κυριε Τρουσα ειναι γνωστος στη μικροκοσμο που ζουμε και κουβαλαει τη φημη του σαν τη χελωνα το καβουκι της. Και τα γραπτα μενουν. Σας αφηνω στο μιζερο και θλιβερο μκροκοσμο σας με τους χειροκροτητες σας.

      Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
      Πέρα από τα καβούκια και τις χελώνες κύριε Αγγελάκο έχουν μείνει και κάτι θεματάκια αναπάντητα, από την κουβέντα μας, αλλά δεν πειράζει. Εγώ πάντως έχω καταλάβει... Αν βρεθούμε δε κάποια φορά από κοντά και μας δοθεί η ευκαιρία να συζητήσουμε ίσως να σας βοηθήσω περισσότερο να καταλάβετε κι εσείς. Τώρα δεν μπόρεσα εξ όσων φαίνεται...

      Διαγραφή