STEVE TIBBETTS ένας ξεχωριστός καλλιτέχνης στο ρόστερ της ECM

Πρόκειται, οπωσδήποτε, για μια παράξενη μονάδα στο ρόστερ της ECM (AN Music), που έχει βεβαίως παλιά σύνδεση με τη γερμανική εταιρεία. Λέμε για τον κιθαρίστα (και πιανίστα) Steve Tibbetts, ο οποίος μετά από οκτώ χρόνια έχει καινούριο άλμπουμ στο label, που αποκαλείται “Life of” (2018). Αν και υπάρχουν μουσικοί ή και ήχοι της ECM, που θα μπορούσε να ανακαλέσουμε στη μνήμη μας ακούγοντας Tibbetts (τον Ralph Towner ας πούμε), στην πραγματικότητα το έργο αυτού του ανθρώπου με ελαχίστων άλλων θα μπορούσε να συγκριθεί από τη σύγχρονη σκηνή – ίσως μόνο μ’ εκείνο του Stephan Micus, αν κι έχω τη γνώμη πως ο Tibbetts είναι μία ακόμη πιο ιδιαίτερη και σίγουρα καλλιτεχνικώς εσωστρεφής περίπτωση. (Ας σκεφτούμε π.χ. πως οι δίσκοι του ηχογραφούνται μόνιμα σε κάποιο στούντιο στην πόλη St. Paul της Minnesota, στην οποία ζει σταθερά από το 1972). Δεν ξέρω αν ο Tibbetts ανήκει στη φάση τού μουσικού αναχωρητισμού, τύπου Micus, σε κάθε περίπτωση, πάντως, παραμένει για περισσότερο από 40 χρόνια, ως συνθέτης και εκτελεστής, μια τελείως ιδιότυπη και ακατάτακτη προσωπικότητα. Τούτο το τελευταίο, το «ιδιότυπη και ακατάτακτη», διαφαίνεται οπωσδήποτε και στο “Life of”.

Το άλμπουμ ετοιμάζεται και ολοκληρώνεται από τον Steve Tibbetts φυσικά (που συνθέτει όλα τα tracks, παίζοντας κιθάρες και πιάνο), τον μόνιμο παρτενέρ του Marc Anderson σε διάφορα κρουστά και την παλαιά συνεργάτιδά του Michelle Kinney σε τσέλο και drones. 

Όπως αντιλαμβάνεστε η ενορχηστρωτική λιτότητα, που γίνεται αντιληπτή κι εδώ, αποτελεί ένα διαχρονικό στοιχείο της μουσικής τού Tibbetts. Με το πιάνο σε ρόλο γενικώς βοηθητικό, με τα κρουστά σε φάση… ατμοσφαιρικής κυρίως συμπαράστασης και με το τσέλο και τα ηλεκτρονικά απλώς να ενδυναμώνουν το ακουστικό cosmic περιβάλλον, ο Tibbetts το μόνο που έχει να κάνει είναι να συνθέσει τα επιμέρους δίνοντας «πνοή» στο τελικό τοπίο. Και αυτό πράττει – καθώς οι κιθαριστικές μουσικές του, διατηρώντας αρχικώς το ταξίδι στον πίσω χρόνο, που παραπέμπει φυσικά στους αρχαϊστές της Takoma Records (John Fahey και λοιπούς), μεταπηδούν στην πορεία προς μιαν υπερκόσμια βάση, συντεθιμένη βασικά από στοιχεία new classical, new age, ambient και world, ανοίγοντας, τελικώς, νέες κατευθύνσεις. (Τις ανοίγουν, εννοώ, εδώ και πολλές δεκαετίες).
Ένα ακόμη έξοχο άλμπουμ είναι το “Life of ” (“contemporary jazz” το θέλει το discogs) τού αληθινά μοναδικού Steve Tibbetts, που δύσκολα κατηγοριοποιείται.

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 111

26/7/2018
Με σκοτώνει να βλέπω νεκρά μικρά παιδιά. Εντάξει και με τους μεγάλους και με τους γέρους, αλλά με τα παιδιά δεν παίζεται.
Αν ο μεγάλος (που στάθηκε άτυχος κι αυτός χάνοντας τη ζωή του μέσα στη λαίλαπα με τον πιο επώδυνο τρόπο) πρόφτασε να γράψει δεκαετίες, προλαβαίνοντας να μάθει, να δει και ν’ ακούσει, να ερωτευτεί, ν’ αγαπήσει, να κάνει φίλους, να καταξιωθεί επαγγελματικά, να ταξιδέψει, να κάνει όνειρα, να δει σχέδιά του να υλοποιούνται κ.λπ., τα παιδιά, που κάηκαν έτσι στα καλά καθούμενα, αυτοί οι δεκάχρονοι άγγελοι, δεν πρόλαβαν να βιώσουν τίποτα απ’ όλα τούτα.  
Έζησαν λίγο και αναμάρτητα, μύρισαν κάτι από το μεγαλείο της ύπαρξης (της δικής τους και του περιβάλλοντος κόσμου) και φεύγουν δίχως εμπειρίες, δίχως αποτυπώματα, εντελώς μαρτυρικά… με καμένες, πριν αρχίσουν να σχηματίζονται, τις ελπίδες και τα όνειρα.  

Για μένα η ζωή δεν έχει την ίδια αξία για όλους. Το υποστηρίζω… κι ας φανώ όπως φανώ, δε με νοιάζει.

Προτιμώ σωσμένο ένα παιδί κι ας πεθάνουν εκατό μεσήλικες ή γέροι… 

26/7/2018
Μέσα σ’ αυτή τη μαυρίλα υπάρχουν, πάντως, και γεγονότα που μας κάνουν να γελάμε. Όπως οι υπογραφές που μαζεύουν στο Avaaz (το διαδικτυακό μετερίζι της καναπεδάτης παπαροψηφοφορίας, της «ανοιχτής κοινωνίας» των αριστερωτών και των φιλελέρων), για να… ξουρίσουν τον Αμβρόσιο!
Οι αγωνιστές μας να προσέξουν να του τα πάρουν κόντρα με καψαλισμένη φαλτσέτα, για να ψοφήσουν τα ακάρεα και μετά να του τσιτώσουν τα μάγουλα με αλισίβα…

25/7/2018

Η Νίνα Λοτσάρη έγραψε τραγούδι για τα θύματα της πυρκαγιάς στο μάνι-μάνι (καθώς το ακούς… μάλλον βάζεις τα γέλια), ο γλυκερός τραγουδάκιας Μαραβέγιας θα δώσει, λέει, τα έσοδα από τρεις συναυλίες του στους πυρόπληκτους (να ευχηθούμε να πάνε καλά οι συναυλίες του παιδιού), ο Ρέμος, ο βουκεφάλας της νύχτας, αναβάλει την εμφάνισή του στο Nammos, αλλά όταν γίνει θα δώσει κι αυτός όσα πάρει στους πληγέντες (να του ευχηθούμε κι αυτουνού να μαζέψει πολλά)…
Μάγκες άμα γουστάρετε να βοηθήσετε κάντε το, χωρίς να πείτε τίποτα και σε κανέναν. Υπάρχουν τρόποι. Το να αυτοδιαφημίζεστε μέσω μιας καταστροφής, που ακόμη είναι νωπή και δεν έχει κλείσει, δείχνει απρονοησία, γραφικότητα και ίσως-ίσως έναν… ενοχικό ιδεασμό μπας και σας πούμε ανάλγητους.
Μη φοβάστε… Κατανοούμε τα ζόρια που τραβάνε οι καλλιτέχνες του λαού, είμαστε μαζί σας και συμπάσχουμε ψυχή τε και σώματι αυτές τις δύσκολες ώρες… 

24/7/2018 

Χθες στα Εξάρχεια, στην πλατεία, εκεί όπου εξελίσσονται κάθε βράδυ οι συναυλίες τού «Αναψυκτήριον / Τα ωραία Εξάρχεια» κάποιος, που αντιπροσώπευε ένα μέρος των 15 φορέων (εκείνων που οργανώνουν τη γιορτή), ανέβηκε στο πάλκο, σταματώντας απότομα τo live των Appalachian Cobra Worshipers (εννοώ πως διέκοψε το τραγούδι που εξελισσόταν, καθώς δεν περίμενε ούτε καν να τελειώσει – μιλάμε για τέτοιο σεβασμό προς τους μουσικούς, που ενδιαφέρθηκαν να παίξουν τζάμπα), λόγω της κατάστασης με τις φωτιές (εκείνη την ώρα, γύρω στις 10:30, ψάχναμε να δούμε τι γινόταν στο Μάτι, στο Νέο Βουτζά κ.λπ.). Ακολούθησε το σχετικό κομφούζιο, με κάποιους από τους διοργανωτές, στην πορεία, να βρίσκονται προ απροόπτου, καθώς δεν είχαν ενημερωθεί για το γεγονός πως θα διακόπτονταν οι συναυλίες. Πλήρης ασυνεννοησία.
Όταν για μια εκδήλωση αυτού του τύπου, τρεις το λάδι-τρεις το ξίδι δηλαδή, δεν μπορούν να επικοινωνήσουν όλοι οι εμπλεκόμενοι, ώστε να δουν τι θα συμβεί και τι απόφαση θα πάρουν (για να συνεχιστεί ή όχι ένα live), αναλογιστείτε τι γίνεται παραπάνω, στις πιο σοβαρές περιπτώσεις, εκεί όπου απαιτείται συντονισμός πολλών και διαφορετικών φορέων και ανάγκη να παρθούν αποφάσεις, σε χρόνο dt – αποφάσεις που έχουν να κάνουν με την ίδια τη ζωή εκατοντάδων ή και χιλιάδων ανθρώπων.
Η πολυδιάσπαση, η αλληλοεξάρτηση και οι επικαλύψεις φορέων δημιουργούν ένα μπάχαλο διοικητικό, που μπορεί να το ζούμε, δίχως άμεσα θύματα, κάθε μέρα (σπάνε απλώς τα νεύρα μας), αλλά σε μια κρίσιμη στιγμή αποδεικνύεται πως είναι στυγνά εγκληματικό.
Κατά τα λοιπά οι «ασύμμετρες απειλές» μάς φταίνε… 

23/7/2018

Από συνέντευξη του Μάνου Ελευθερίου:
– Ποιητής, μυθιστοριογράφος, στιχουργός, ερευνητής. Ποια από τις ιδιότητές σας σάς έχει προσφέρει μεγαλύτερες συγκινήσεις;
– Η έρευνα που κάνω. Αυτό το ψάξιμο σε εφημερίδες, σε περιοδικά, σε αρχεία έχει μια μαγεία.

22/7/2018

Πέθανε ο Μάνος Ελευθερίου. 

Τι τραγούδι να βάλεις για κατευόδιο; Ο άνθρωπος είχε γράψει απίστευτα πράγματα, που τους άξιζε και έγιναν (από τους συνθέτες και τους ερμηνευτές που συνεργάστηκε) πολύ μεγάλα τραγούδια. Η Ιστορία μοιάζει ελάχιστη, για να τα χωρέσει όλα...

Πριν δυόμισι χρόνια είχε κυκλοφορήσει ένα τεύχος του Μετρονόμου αφιερωμένο στον Μάνο Ελευθερίου. Το ξεφυλλίζω τώρα, και το βρίσκω ιδανικό για να βαθύνει κάποιος τη γνωριμία του με το έργο τού σημαντικότατου στιχουργού, συγγραφέα κ.λπ., που έφυγε σήμερα από τη ζωή. Στην παρουσίαση στο δισκορυχείον θα διαβάσετε για το πώς γνωρίστηκαν ο Μάνος Ελευθερίου με τον Θανάση Γκαϊφύλλια, ενώ θα δείτε και μια… εντεκάδα με αγαπημένα μου τραγούδια του (σε στίχους Ελευθερίου εννοώ). Όποιος/α θέλει ρίχνει μια ματιά…

https://diskoryxeion.blogspot.com/2016/02/50.html

Κι αυτό το κείμενο για τον Μάνο Ελευθερίου, γραμμένο πριν 9 χρόνια, στο οποίο επιχειρείται και μια κάποια προσέγγιση (στο πλαίσιο μιας δισκοκρτικής) στην ποιητική του, με αναφορές στο... ραπ που είχε γράψει για τον Ψινάκη, καθώς και σε κάποιες από τις νεότερες στιχουργικές κορυφές του, που όμως δεν δικαιώθηκαν πάντα συνθετικά…

https://diskoryxeion.blogspot.com/2009/11/blog-post_28.html 

21/7/2018

Πριν μια βδομάδα (+1 μέρα) γνώρισα από κοντά το φίλο του δισκορυχείου κ.λπ. Constantino Mago, που έχει δισκάδικο στη Λευκωσία και που μαζεύει ελληνικά και κυπριακά καλούδια (και άλλα διάφορα) απ’ όπου γης. Τα είπαμε με τον Κωνσταντίνο, για τα θέματα αυτά που μας απασχολούν και σχετίζονται με τους δίσκους – ενώ του είπα επίσης για το πόσο μου άρεσαν αυτοί οι Τουρκοκύπριοι, οι Sıla 4, που μου θύμισαν τους φοβερούς Τούρκους 3 Hür-El…  

20/7/2018

Υπάρχουν χιλιάδες τραγούδια για το καλοκαίρι… και αυτό.
Απ’ αυτή την τραγουδίστρια, μ’ αυτή την ενορχήστρωση κι απ’ αυτό το βινύλιο… Love until it hurts…

https://www.youtube.com/watch?v=F7EmtN0Uu98 

19/7/2018

Το άκουγα από το ραδιόφωνο, στις διαφημιστικές εκπομπές της Πάνιβαρ, αλλά και στα λεωφορεία τού ΚΤΕΛ Πάτρα-Πύργος στα τέλη του ’70 από τις γιγαντοκασέτες των οκτώ τρακ. Στριμωγμένος στη θέση μου από τη διπλανή χοντρή, λουσμένος στον ιδρώτα και… καψαλισμένος απ’ τον έρωτα, ή έτσι νόμιζα, που τον εγκατέλειπα για να πάω διακοπές. Λάθη επί λαθών… (λολ)
Φοβερό earworm (μου ξανακολλάει) με σύντομο αλλά γερό open drum break! Παρ’ το και κάνε παιγνίδι ρε ντιτζέι…

https://www.youtube.com/watch?v=Bt6vrcaB8E8

ARVO PÄRT τέσσερις συμφωνίες

Παρότι ο εσθονός συνθέτης Arvo Pärt ηχογραφεί από τις αρχές του ’60 (στη σοβιετική Μελόντια) έγινε παγκοσμίως γνωστός από τα μέσα του ’80 και μετά, όταν το έργο του άρχισε να εμφανίζεται κατά κύματα στην ECM βασικά (αλλά και σε άλλες εταιρείες). Χαιρετίστηκε δε ως ένας από τους κορυφαίους σύγχρονους «θρησκευτικούς» συνθέτες, συνδυάζοντας στη γραφή του προκλασικά, κλασικά και σύγχρονα στοιχεία (μινιμαλιστικά, σιωπή) δημιουργώντας πρωτότυπο και ρηξικέλευθο έργο. Η γερμανική εταιρεία πιστή στην… παράδοση να προβάλλει το έργο τού Arvo Pärt δίνει στην κυκλοφορία τις τέσσερις συμφωνίες του (γραμμένες το 1964, 1966, 1971 και 2008 αντιστοίχως), ερμηνευμένες τώρα από την NFM Wrocław Philharmonic υπό τον Tõnu Kaljuste. Το άλμπουμ τιτλοφορείται απλώς “The Symphonies” (2018) και είναι τυπωμένο για την ECM New Series (ΑΝ Music). Δεν είμαι σίγουρος αν οι συμφωνίες τού Pärt έχουν ηχογραφηθεί και τυπωθεί ξανά όλες μαζί (νομίζω πως όχι), εδώ πάντως συμβαίνει και είναι καλό που συμβαίνει (και) για έναν ακόμη λόγο. Μπορεί να καταγραφούν, έστω και τηλεγραφικά, οι εξελίξεις στο ύφος του συνθέτη μέσα σ’ ένα διάστημα 44 ετών (1964-2008). Για ν’ ακούσουμε…

Στην πρώτη συμφωνία, που διαρκεί λίγο λιγότερο από 20 λεπτά και αποτελείται από δύο μέρη (Canons, Prelude and Fugue) υπάρχουν αναφορές στον Σοστακόβιτς (δωδεκαφθογγισμός), αλλά και ρυθμικά μοντερνιστικά στοιχεία, ιδίως στο δεύτερο μέρος, με δυναμικές παρεμβάσεις σ’ ένα αγχωτικό μοτίβο.

Στη δεύτερη συμφωνία (διαρκεί λίγο περισσότερο από 10 λεπτά και αποτελείται από τρία μέρη), που γράφτηκε δύο μόλις χρόνια μετά την πρώτη, η βασική διάσταση είναι η avant-garde. Αλεατορικά και αυτοσχεδιαστικά στοιχεία συνυπάρχουν σ’ ένα περιβάλλον μυστηριακά λυρικό.

Η τρίτη συμφωνία του 1971 διαρκεί πάνω από 20 λεπτά και είναι αφιερωμένη στον εσθονό διευθυντή ορχήστρας Neeme Järvi. Εδώ τα μυστικιστικά στοιχεία αποκτούν πιο τρανή θέση μέσα στο συνολικότερο έργο, με τις αναφορές στο γρηγοριανό μέλος και στη μεσαιωνική μουσική να είναι όχι απλώς πιο φανερές, αλλά και να κυριαρχούν στις αναπτύξεις των θεμάτων – προμηνύοντας το μελλοντικό ύφος τού συνθέτη.

Τέλος, στην τετάρτη συμφωνία του 2008, την επονομαζόμενη και “Los Angeles” (είναι αφιερωμένη στον αμφιλεγόμενο ρώσο ολιγάρχη Μιχαήλ Χοντορκόφσκι), ο Arvo Pärt διατηρεί, με τις όποιες διαφοροποιήσεις του, το ριζοσπαστικό στυλ γραφής, που προβάλλει από τα seventies. Βαριά και θρηνητική, η τετάρτη συμφωνία, αποτελεί κομβικό σημείο στην εργογραφία του διάσημου Εσθονού.

Δεν χρειάζεται να πούμε κάτι για την NFM Wrocław Philharmonic, την εγγραφή και την παραγωγή. Είναι γνωστή, θέλω να πω, η τελειότητα της ECM και σ’ αυτές τις πιο απαιτητικές (λόγω μεγάλης ορχήστρας) παραγωγές.

ποιο είναι τελικά το ερώτημα;

Υπάρχει η ανθρώπινη διάσταση της τραγωδίας, με τον καθέναν από εμάς να θλίβεται για το έγκλημα που συντελέστηκε στην ανατολική Αττική, αλλά υπάρχει και μια άλλη διάσταση, που δεν είναι εύκολη για αναρτήσεις και για σχόλια, και που απαιτεί μεγάλη προσοχή (για να μην μετατραπεί σε παρωδία).

Τι έφταιξε και συνέβη εκείνο που συνέβη; Τι πήγε στραβά στον όποιο σχεδιασμό; Έγιναν όλα όσα έπρεπε να γίνουν από την Πολιτική Προστασία, την Περιφέρεια, τους Δήμους ή όποιους άλλους εμπλεκομένους; Υπήρξε επαρκής συντονισμός των προσπαθειών; Υπήρξε επαρκής χρηματοδότηση; Υπήρχαν τα σχέδια και οι υποδομές, που θα οδηγούσαν τους ανθρώπους από το Μάτι γρήγορα και εύκολα μακριά από το μέτωπο της φωτιάς; Ή μήπως όλα αφέθηκαν στην τύχη τους και ο καθένας έκανε ό,τι του ’ρχόταν στο κεφάλι εκείνη τη στιγμή;
Επιτρέπεται άνθρωποι να εγκλωβίζονται (και να καίγονται) σε χωράφια με γκρεμούς από κάτω; Να μπλοκάρονται σε δρόμους με τ’ αυτοκίνητά τους ή να μένουν στη θάλασσα τρεις και τέσσερις ώρες, με τον κίνδυνο να πεθάνουν από ασφυξία, μέχρι να τους περισυνελέξουν;
Αυτά… και άλλα τόσα… και άλλα τόσα… είναι τα άμεσα ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν, για την καταστροφή μιας τόσο πυκνοκατοικημένης περιοχής, με άναρχη δόμηση, με δρόμους που οδηγούν σε αδιέξοδα, χωρίς δυνατότητες εύκολης και άμεσης εκκένωσης (σε φάση κινδύνου) κ.λπ.
Δεν θα απαντηθούν όμως. Δεν πρόκειται να απαντηθούν. Υπάρχει μεγάλη ευαισθητοποίηση από τον κόσμο για το ανθρώπινο κομμάτι της υπόθεσης (κι έτσι πρέπει), να δοθεί αίμα, να βοηθηθούν οι πληγέντες κ.λπ., και αυτό προβάλλεται πανταχόθεν, αλλά για το άλλο, το ακόμη πιο σοβαρό εγώ θα πω, δεν ακούγεται κιχ. Ούτε θ’ ακουστεί. 
Κοντολογίς, δεν θα μάθουμε ποτέ γιατί χάθηκαν τόσες δεκάδες άνθρωποι, ποιοι φταίξανε, και γιατί δεν θα οδηγηθούν στις φυλακές εκείνοι που φταίξανε…

Lord, have mercy…

Σ’ αυτή τη χώρα ο καθένας από μας ζει κατά τύχη. Από σύμπτωση.

Λέγαμε να πάμε για μπάνιο κατά Ζούμπερι χθες το απόγευμα, αλλά η καταστροφή στην Κινέτα και οι καπνοί, που τους βλέπαμε στον ουρανό μας, μας απέτρεψαν.

Ούτε αυθαίρετα έχουμε, ούτε καταπατήσαμε τίποτα, ούτε… νομιμοποιήσαμε τίποτα. Όχι πως θα μπορούσε κάποιος να υπονοήσει, επειδή τα διαβάζω δυστυχώς και αυτά, πως… τα θέλανε και τα πάθανε (όπως στην Μάνδρα τον περασμένο Νοέμβρη), αλλά να… σ’ αυτό το μπουρδέλο όσα και να πληρώσεις είσαι διαρκώς απροστάτευτος. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για σένα. Για την περιουσία σου, τους ανθρώπους σου, τη ζωή σου. Το μόνο που τους νοιάζει είναι να έχεις μονίμως το χέρι στην τσέπη.
Άμα μπορείς να προφυλαχτείς από μόνος σου ίσως και να γλιτώσεις, αλλιώς, αν βρεθείς σε μια φάση σαν τη χθεσινή, μοιάζεις καταδικασμένος.  

Το ξέρω υπάρχει θλίψη και πένθος μαζί με αγανάκτηση και οργή… τίποτα όμως δεν μπορεί να αλλάξει την πορεία ενός δράματος, που έχει ήδη παιχτεί και που θα εξελιχθεί όπως όλα τα (ανάλογα) προηγούμενα.

Δεν ξέρω, αλλά αυτή η σπαραχτική προσευχή ίσως, ίσως λέω, να μπορεί να υπενθυμίσει σε κάποιους πως, παρ’ όλα τα δεινά, δεν είναι τελείως μόνοι τους σ’ αυτή τη ζωή…

Είναι παρέλκυση από το επίμαχο (το γιατί ξανασυνέβη ένα τέτοιο έγκλημα) ο σχολιασμός όσων έγραψε ένας μισάνθρωπος παπάς. Εξάλλου, υπάρχουν άλλοι… παπάδες, που τα λένε καλύτερα…
“Lord God, Love of God, Son of the Father takes away the sins of the world, have mercy on us”…

(από το “Have mercy” των Spooky Tooth / Pierre Henry) 

Τη Δευτέρα 23/7 στα Εξάρχεια, στην πλατεία, εκεί όπου εξελίσσονταν κάθε βράδυ οι συναυλίες τού «Αναψυκτήριον / Τα ωραία Εξάρχεια» κάποιος, που αντιπροσώπευε ένα μέρος των 15 φορέων (εκείνων που οργανώνουν τη γιορτή), ανέβηκε στο πάλκο σταματώντας απότομα τo live των Appalachian Cobra Worshipers (εννοώ πως διέκοψε το τραγούδι που εξελισσόταν, καθώς δεν περίμενε ούτε καν να τελειώσει – μιλάμε για τέτοιο σεβασμό προς τους μουσικούς, που ενδιαφέρθηκαν να παίξουν τζάμπα), λόγω της κατάστασης με τις φωτιές (εκείνη την ώρα, γύρω στις 22:30, ψάχναμε να δούμε τι γινόταν στο Μάτι, στο Νέο Βουτζά κ.λπ.). Ακολούθησε το σχετικό κομφούζιο – με κάποιους από τους διοργανωτές, στην πορεία, να βρίσκονται προ απροόπτου, καθώς δεν είχαν ενημερωθεί για το γεγονός (πως θα διακόπτονταν οι συναυλίες δηλαδή). Πλήρης ασυνεννοησία.  

Όταν για μια εκδήλωση αυτού του τύπου, τρεις το λάδι-τρεις το ξίδι εννοώ, δεν μπορούν να επικοινωνήσουν όλοι οι εμπλεκόμενοι, ώστε να δουν τι θα συμβεί και τι απόφαση θα πάρουν (για να συνεχιστεί ή όχι ένα live), αναλογιστείτε τι γίνεται παραπάνω, στις πιο σοβαρές περιπτώσεις, εκεί όπου απαιτείται συντονισμός πολλών και διαφορετικών φορέων και ανάγκη να παρθούν αποφάσεις, σε μηδαμινό χρόνο – αποφάσεις που έχουν να κάνουν με την ίδια τη ζωή εκατοντάδων ή και χιλιάδων ανθρώπων.  

Η πολυδιάσπαση, η αλληλοεξάρτηση και οι επικαλύψεις φορέων δημιουργούν ένα μπάχαλο διοικητικό, που μπορεί να το ζούμε, δίχως άμεσα θύματα, κάθε μέρα (σπάνε απλώς τα νεύρα μας), αλλά που, σε μια κρίσιμη στιγμή, μπορεί να αποδειχθεί πως είναι στυγνά εγκληματικό.
Κατά τα λοιπά οι «ασύμμετρες απειλές» μάς φταίνε…