COLLAPSE UNDER THE EMPIRE, CLOSURE IN MOSCOW, MANU LOUIS σύγχρονο rock και electro

COLLAPSE UNDER THE EMPIRE: Recurring [Finaltune Records, 2023]
Μάλλον πρόκειται για το ένατο άλμπουμ των Γερμανών Collapse Under the Empire, που τους αποτελούν οι Chris Burda και Martin Grimm (με την προσθήκη του ντράμερ Nando Schäfer εδώ), ένα σχήμα που κινείται σε μετα-ροκ περιβάλλοντα, συνδυάζοντας με ωραίο τρόπο πλήκτρα και κιθάρες.

Έχουμε γράψει κι άλλες φορές στο blog για τους Collapse Under the Empire, για τα άλμπουμ τους “Everything We Will Leave Beyond Us” (2020) και “The Fallen Ones” (2017), σημειώνοντας ανάμεσα σε άλλα πως οι Γερμανοί στηρίζονται πάνω στο βρετανικό synth-wave τής δεκαετίας του ’80, προσθέτοντας βαριά έως βαρύγδουπα vibes, τροφοδοτημένα μέσω κιθαρών και πλήκτρων και το ίδιο «ασήκωτων» rhythm sections, όντας «ασήκωτοι» ακόμη και στην ηρεμία τους.
Και εννοούμε με αυτό πως ακόμη και στους πιο χαμηλούς τόνους οι Collapse Under the Empire διαθέτουν ένα επικό στοιχείο, πάντα σκοτεινό και πάντα ανεξερεύνητο. 
Δεν χρειάζεται να πούμε πως οι Γερμανοί κάνουν ορχηστρική μουσική, όπως άπειρα τέτοια σχήματα στον κόσμο (σήμερα και την τελευταία 20ετία), με τους «τοίχους» από τις κιθάρες και τα «γεμίσματα» από τα πλήκτρα να κυριαρχούν, δημιουργώντας καταστάσεις όχι πολύ διαφορετικές από εκείνες των Mogwai ή των «δικών μας» Electric Litany.
Φυσικά, στο “Recurring” μπορείς να συναντήσεις και άλλες αναφορές, στον Vangelis π.χ. (στο “Requiem”) ή και σε πιο synth-pop καταστάσεις (στο “Salvation”), με το άλμπουμ να κυλάει μέσα σ’ ένα κλίμα φουτουριστικά αποκαλυπτικό, με στοιχεία «επόμενης μέρας» ή και «μεθεπόμενης», αν κρίνουμε από το τελευταίο track του δίσκου, που αποκαλείται “Creation”.
Μία πολύ καλή περίπτωση electronic / post-rock, από ένα σχήμα με ήδη 15ετή ιστορία.
Κι αυτό. Το “Recurring” θα κυκλοφορήσει, επισήμως, στις 29 Σεπτεμβρίου, σε CD και σε digital, ενώ η LP-έκδοση θα διατίθεται μόνον ως μέρος του 11πλού LP-box “Works 08-23”.
Επαφή: www.finaltune.com

CLOSURE IN MOSCOW: Soft Hell [Bird’s Robe Records, 2023]
Εννέα χρόνια είχαν να βγάλουν καινούριο δίσκο οι πέντε Αυστραλοί από την Μελβούρνη, που ακούνε στην ονομασία Closure in Moscow.
Βασικά έχουν προηγηθεί τα άλμπουμ “The Penance and The Patience” [Bird’s Robe, 2008/2021], για το οποίο γράψαμε στις 10 Δεκ. 2021, “First Temple” [Bird’s Robe, 2009/2021] (γράψαμε την 1η Νοε. 2021) και “Pink Lemonade” [Bird’s Robe, 2014/2022] (γράψαμε στις 21 Μαρ. 2022), ενώ τώρα θα πούμε κάποια λόγια και για το “Soft Hell, που θα κυκλοφορήσει επισήμως, σε LP, CD και digital, στις 27 Οκτωβρίου. Όπως λένε οι ίδιοι οι Closure in Moscow:
«Τα τελευταία εννέα χρόνια αποστάχθηκαν σ’ αυτά τα 50 λεπτά του νέου δίσκου μας. Έχουμε βάλει αίμα, ιδρώτα και πολύ χρόνο σ’ αυτόν και πιστεύουμε πως όταν θα έρθει η ώρα για ν’ ακούσετε τα κομμάτια, θα πείτε πως... η αναμονή άξιζε τον κόπο. Ξέρουμε ότι προς το παρόν έχετε μόνον τον λόγο μας, αλλά η αναμονή έχει σχεδόν τελειώσει. Το νέο άλμπουμ ονομάζεται “Soft Hell” κι έχει να κάνει με τη χρόνια δυσφορία, που προκαλείται από τις επιλογές, στις οποίες μας οδηγούν οι φόβοι και τα τραύματα. Αυτή είναι η ζωή σε μια... μαλακή κόλαση. Υπάρχουν αρκετές οδυνηρές καταστάσεις, που πρέπει να μας οδηγήσουν να αλλάξουμε στάση, σε σχέση με το πώς τις αντιμετωπίζουμε, ενώ μπορούμε να κρατήσουμε τους εαυτούς μας σε θέση άρνησης, απέναντί τους, αφήνοντας τα πράγματα απλώς να εξελίσσονται από μόνα τους».
Από μουσικής πλευράς στα μουσικά κείμενα των Αυστραλών υπάρχει πάντα το rock των seventies και βασικά υπαινιγμοί από ύστερους Yes και King Crimson, αλλά υπάρχει και μια ποπ διάσταση παραλλήλως, που τους δίνει τα δικά τους, ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.
Και όπως επίσης έχουμε ξαναγράψει η μουσική των Closure in Moscow, σε γενικές γραμμές, είναι έντονη, με δυναμικά κιθαριστικά μέρη, με εμφατικά φωνητικά, συνεχείς «αλλαγές», συνεχή ανεβοκατεβάσματα της έντασης, μα και με ορισμένα eighties ποπ στοιχεία – όλα αυτά ωραία παραταγμένα στη γενικότερη δομή, που παραμένει πάντα απαιτητική και complex.
Και κάπως έτσι είναι λίγο δύσκολο να ξεχωρίσεις κάτι από το “Soft Hell”, ως πιο χαρακτηριστικό. Και τούτο, γιατί ο δίσκος κυλάει με φοβερή ενότητα, σαν concept album, με τα δώδεκα κομμάτια που έχουν γενικώς τετράλεπτες διάρκειες (λίγο περισσότερο ή λίγο λιγότερο) να εναλλάσσονται δίχως να το αντιλαμβάνεσαι.
Σίγουρα είναι κάπως ιδιόμορφη η περίπτωση των Closure in Moscow, ενώ δεν γίνεται να μην αναγνωρίσεις πως έχει (και) ενδιαφέρον.
Επαφή: www.birdsrobe.com

MANU LOUIS: Club Copy [Igloo Records]
Ο Manu Louis είναι Βέλγος, με άκρες σε Γερμανία και Ισπανία (εννοούμε πως έχει ζήσει εκεί). Για ένα άλμπουμ του από το 2019, το “Cream Parade” [Igloo], έχουμε γράψει παλαιότερα στο blog, ενώ υπάρχει κι ένα ακόμη πιο παλαιό, το “Kermesse Machine” [Igloo], από το 2016.
Μετά από τέσσερα χρόνια ο βέλγος μουσικός επανεμφανίζεται στη δισκογραφία μ’ ένα LP (και CD και digital), που αποκαλείται “Club Copy”.
Στο άλμπουμ αυτό ο Manu Louis χειρίζεται ό,τι ακούγεται (βασικά πλήκτρα, σύνθια, ηλεκτρονικά και κάποιες κιθάρες), ενώ τον συνδράμουν και οι Héctor Arnau (φωνή και ισπανικά λόγια σε δύο κομμάτια), Lynn Cassiers (φωνή σε τρία κομμάτια), Vicente Arlandis (φωνή και ισπανικά λόγια σ’ ένα κομμάτι) και Diégo Bié επιπρόσθετα beats (σε δύο κομμάτια).
Στο bandcamp διαβάζεις πως ο Manu Louis ανακατεύει γαλλικό chanson, με avant στοιχεία, new beats, old hits, art pop και hard bop. Λίγο μυστήρια όλα αυτά...
Σίγουρα το κλασικό γαλλικό τραγούδι ανιχνεύεται σε κάποια tracks, που τυγχάνει να είναι και από τα ωραιότερα του δίσκου, όπως το “Peu”, όμως από ’κει και πέρα τα electro beats είναι εκείνα που κυριαρχούν, στα περισσότερα από τα κομμάτια του βέλγου μουσικού, που συχνά εμφανίζουν και πειραματικά στοιχεία. Ένα τέτοιο track, πειραματικό-χορευτικό, και με hip-hop αναφορές, είναι το “Economy”, που είναι από τα ωραιότερα του δίσκου.
Γενικώς ένα ποπ-πειραματικό άλμπουμ είναι το “Club Copy” του Manu Louis, που μπορεί να χαρακτηρισθεί και ουσιωδώς «ψαγμένο».
Επαφή: www.igloorecords.be

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 535

18/9/2023

Πέθανε προχθές στα 82 του ο ντράμερ John Marshall από Nucleus, Soft Machine και άπειρα άλλα. Είχε παίξει και με τον Βασίλη Τσαμπρόπουλο (σε ECM), ως γνωστόν.

18/9/2023

Προσωπικά βλέπω περισσότερα κοινά (πολιτικά και... συμπεριφορικά μιλάω) ανάμεσα στην Αχτσιόγλου και τον Μητσοτάκη, απ' όσα βλέπω ανάμεσα στον Κασσελάκη και τον Μητσοτάκη.

18/9/2023
Στείλανε σε μια διαλυμένη, σπαρασσόμενη και εν πολλοίς «εχθρική» χώρα αποστολή, λες και οργανώνανε κυριακάτικη εκδρομή στο Λουτράκι.
Ασχολούμαστε με τον Κασσελάκη, αλλά μέρα παρά μέρα, για να μην πούμε κάθε μέρα, η χώρα μετράει απώλειες παντός τύπου.
Η αβελτηρία της κυβέρνησης έχει χτυπήσει ταβάνι. Και παραμένει εκεί... ταβανωμένη. Δεν θυμάμαι ποτέ πριν τέτοιο χάλι.

18/9/2023
Ο Κασσελάκης δεν περίμενε τη στήριξη ή μη στήριξη των μέσων, για να προχωρήσει. Απλώς τα παρέκαμψε, παράγοντας δικό του υλικό (με αποκορύφωμα το βίντεο στη Μακρόνησο), υποχρεώνοντάς τα όλα να το αναμεταδίδουν. Βασικά έπαιξε τα μίντια overplay.
Αυτές οι αμερικανιές δεν υπήρχαν κάν στο μυαλό της Αχτσιόγλου και πολλών άλλων βέβαια (μέσα κι έξω από τον Σύριζα). Έσκασαν σαν μπόμπα.

18/9/2023
Μητσοτάκης-Κασσελάκης δεν πρόκειται να αναμετρηθούν σε εκλογές – μην κάνετε χαρούλες.
Το λογικό είναι η δεξιά να κάψει εκλογικά κάποιον «ενδιάμεσο» (τύπου Δένδια), πριν εμφανιστεί ξανά ως σωτήρας ένας από την οικογένεια.

18/9/2023
Τσίπρας, Παππάς είναι υπέρ Κασσελάκη. Αν θέλει ο Τσίπρας να θάψει τον Κασσελάκη θα πρέπει να βγει, δημόσια, και να μιλήσει υπέρ του...

18/9/2023
Μετά το 45-36 η Αχτσιόγλου έπρεπε να παραιτηθεί. Αν ήταν 39-36 ok... τότε θα είχε νόημα ο β γύρος.
Ο Κασσελάκης θα πάρει τουλάχιστον τις μισές ψήφους του Παππά. Με 50+/50- αποτέλεσμα, την άλλη Κυριακή, ο Σύριζα οδηγείται σε διχασμό.

16/9/2023
Μοιράστηκε απόψε στη Θεσσαλονίκη...

16/9/2023
Ράψτε τσέπες...

16/9/2023

Στη φάση ψιλο-διάλυσης στην οποία βρισκόταν και βρίσκεται ο Σύριζα ήλθε ο Κασσελάκης, για να του δώσει το φιλί της ζωής (και αυτό θα πρέπει να του το πιστώσουν όλοι).
Χωρίς εκείνον είναι ζήτημα αν θα πήγαιναν να ψηφίσουν αύριο 30 χιλιάδες άτομα (με ό,τι αυτό θα σήμαινε για τη διαδικασία και για τον εκλεγμένο πρόεδρο), ενώ τώρα θα πάνε περισσότεροι. Όσο περισσότεροι πάνε τόσο θα αυξάνονται και οι πιθανότητες του νέοπα, για να κόψει πρώτος το νήμα, αύριο ή την άλλη Κυριακή (είναι προφανές αυτό).
Αν μαζευτούν 100 χιλιάδες ψηφοφόροι, κάτι που φαίνεται δύσκολο, αλλά όχι αδύνατο, λογικά ο Κασσελάκης είναι πρόεδρος, με 50-60 χιλιάδες όμως παίζεται (όπως θα παίζεται τότε και η «νομιμοποίηση» της ηγεσίας «από τα κάτω»).
Τα ιδεολογικά δεν έχουν καμία σημασία αυτή τη στιγμή. Αλλού κρίνεται το παιγνίδι.

15/9/2023
Πιο πολύ new-wave είναι αυτό, παρά ροκ ή prog-rock. Και σαν new-wave στέλνει τα περισσότερα της Creep για βρούβες. Mουσικάρες... οι μουσικοί εννοώ. Και το κομμάτι πολύ καλό.

https://www.youtube.com/watch?v=mRS1fheB2pY

15/9/2023
Στου Ρέντη έπεσε βροχή
Στην πιο σωστή μας εποχή
Κι από εκείνη εκεί τη μπόρα
Εξεπλύθη όλη χώρα

Πνίγει μες την Ιωνία
Έναν που δεν είχε μνεία
Κάνει κι ένα ντου τρανό
Παίρνει και τον Λιβανό

Όλο υπόνομο τον πάει
Στα πελάγη τον πετάει
Και η μερσεντές λιωμένη
Που ’ταν και θωρακισμένη

Πέφτει η βρόχα ράιτ θρου
Βαθιά στα εκ του Περισσού
Φόρα λάσπες ντοκουμέντα
Και της λήθης τα τσιμέντα

Τα στεγνώνουνε θλιμμένοι
Μα και αναστατωμένοι
Μουλιασμένα μυστικά

Στα νερά τα φανερά
Στου Ρέντη έπεσε βροχή
Σημειώσατε ένα χι
Κι η κασίδα μας επλύθη
Και το μήνυμα ελήφθη

[Μανώλης Ρασούλης, για την πλημμύρα του Ποδονίφτη, το 1994, ζηλώσας τον πρωτεργάτην Μάρκον. Αλκίνοε σένιαρε κι εσύ ένα καλό...]

14/9/2023
>>Αλ. Πατέλης: Ο πρωθυπουργός θα ανακοινώσει ειδικό τέλος για φυσικές καταστροφές<<
>>Επιβεβαίωσε, επίσης, ο κ. Πατέλης ότι έχουν επανέλθει οι σκέψεις για την υποχρεωτική ασφάλιση από τους κινδύνους φυσικών καταστροφών.<<
>>Πρέπει να αλλάξει και η συμπεριφορά μας και να δούμε και το ζήτημα της υποχρεωτικής ασφάλισης. Δεν είναι εύκολο, δεν είναι και η λύση στο πρόβλημα, οι υποδομές κοστίζουν, όμως, έχει και μια διάσταση δικαιοσύνης και η υποχρεωτικότητα, μπορεί να οδηγήσει και σε χαμηλότερο κόστος ασφάλισης<<
Αρχίζουν σιγά-σιγά να τα ξερνάνε. Πάνε, εκτός από το τέλος, και για νέο φόρο τύπου ΕΝΦΙΑ (με την υποχρεωτική ασφάλιση), με κοροϊδιλίκια του στυλ... θα είναι χαμηλότερος, αφού θα είναι υποχρεωτικός.
Ξέρουν, όμως, πως αν το κάνουν έχουν υπογράψει, την ίδια ώρα, και την καταδίκη τους. Δεν πρόκειται να βγάλουν τετραετία...

14/9/2023
Δεν πρέπει να υπάρχει μεγαλύτερο τέρας γραφειοκρατικό από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Σοβιετία μπροστά της πρέπει να ήταν σαν να πήγαινες στο καφενείο.

13/9/2023
Οι υπόλοιποι τη Μακρόνησο την έχουνε χeσμéνη. Ούτε καν περνούσε απ’ το μυαλό τους, ότι κείται ακόμη κάπου αυτό το ξερονήσι, όταν διέλυαν τη ΔΕΗ, υπογράφοντας τα χρηματιστήρια ενέργειας, που θα έβαζαν θηλιά σε χιλιάδες νοικοκυριά κι επιχειρήσεις. Τουλάχιστον τούτος εδώ –αγαθός, μέχρι παρεξηγήσεως– σκέφτεται με το δικό του παιδικό μυαλό... ακόμη.

13/9/2023
>>Μαρίνος Σκανδάμης: Διέλυσαν τις υπηρεσίες ασφαλείας - Αττική και πολλές περιοχές παραδομένες στο οργανωμένο έγκλημα! Τέτοια μαζικότητα και πυκνότητα δολοφονιών του οργανωμένου εγκλήματος, στο πλαίσιο του λεγόμενου ξεκαθαρίσματος λογαριασμών, που εμφανίζεται από το 2021 έως σήμερα, δεν έχει ποτέ εκδηλωθεί σε οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης
Στις 9-4-2021 στον Άλιμο με ένα νεκρό,
στις 15-5-2021 στη Μεταμόρφωση με ένα νεκρό,
στις 30-5-2021 στα Σεπόλια με ένα νεκρό,
στις 31-5-2021 στη Βάρη με ένα νεκρό,
στις 16-11-2021 στη Νίκαια με ένα νεκρό και ένα τραυματία,
στις 22-1-2022 στη Βούλα με τρεις τραυματίες,
στις 2-7-2022 στα Κάτω Πατήσια με τρεις νεκρούς και τρεις τραυματίες,
στις 15-7-2022 στο Μεταξουργείο με έναν τραυματία,
στις 31-7-2022 στην Αγία Βαρβάρα με έναν νεκρό,
στις 4-9-2022 στα Πετράλωνα με έναν νεκρό,
στις 18-12-2022 στη Νέα Σμύρνη με δύο νεκρούς,
στις 4-4-2023 στην Αργυρούπολη και Βάρη με τρεις τραυματίες,
στις 7-6-2023 στον Κορυδαλλό με δύο νεκρούς<<
Μια χαρά τα λέει ο Μαρίνος, με τον οποίον κάποτε, τα αθώα χρόνια, ανταλλάσσαμε δίσκους στην Αγίου Νικολάου...

10 δίσκοι του ελαφρολαϊκού τραγουδιού, που κυκλοφόρησαν πριν από 50 χρόνια – μεγάλοι ερμηνευτές και ερμηνεύτριες, που άφησαν εποχή, με τα τραγούδια τους να είναι ακόμη στα στόματα πολλών

Το κλασικό ελαφρολαϊκό είναι το πιο υποτιμημένο είδος ελληνικού τραγουδιού απ’ όλα όσα εμφανίστηκαν τα τελευταία 50+ χρόνια. Αυτό είναι άδικο. Πολύ άδικο. Γιατί τα καλύτερα ελαφρολαϊκά είναι τόσο σημαντικά όσο και τα καλύτερα λαϊκά, «έντεχνα», ποπ ή και ροκ της εποχής.
Οι λόγοι για τους οποίους θάβεται, ακόμη και σήμερα, το κλασικό ελαφρολαϊκό τραγούδι είναι κυρίως πολιτικής φύσεως.
Βασικά το τραγούδι αυτό, που θεωρείται και είναι υβρίδιο, άκμασε επί δικτατορίας, η οποία δικτατορία το στήριξε και το προώθησε – ένα γεγονός, που από μόνο του συνέβαλε στη σταδιακή περιθωριοποίησή του (μετά τη φάση της ακμής του, στο πρώτο μισό των σέβεντις) και τον από ’κει και πέρα στιγματισμό του.
Η χούντα σιχαινόταν το αυθεντικό λαϊκό τραγούδι, δεν γούσταρε το «νέο κύμα», επειδή στις μπουάτ σύχναζε πολιτικοποιημένη νεολαία, ήταν ευνοϊκά διακείμενη έναντι της ελληνικής «κλασικής μουσικής», ενώ για το «έντεχνο» είτε αδιαφορούσε είτε, στο κρίσιμο διάστημα 1972-73, δυσανασχετούσε με τις δράσεις συγκεκριμένων συνθετών του.
Απεναντίας, δεν είχε κανένα πρόβλημα, εννοείται, με το ξένο τραγούδι (ποπ, ροκ κ.λπ.), ούτε βεβαίως με τις ελληνικές εκδοχές τού ξένου τραγουδιού, με την ελληνική ποπ και το ελληνικό ροκ δηλαδή, που ως «δυτικά» είδη είχαν και αυτά την αμέριστη στήριξή της (με πολλές προωθητικές εκπομπές σε ραδιόφωνο και τηλεόραση). Ο κανόνας ήταν αυτός.
Οι «συνταγματάρχες», σαν ηλικίες και σαν άτομα, γουστάρανε το ελαφρό τραγούδι (Σώτος Παναγόπουλος, Άντζελα Ζήλεια, Τζίμης Μακούλης, Κλειώ Δενάρδου, Γιάννης Βογιατζής κ.λπ.), αλλά το τραγούδι αυτό δεν έπιανε προς τα κάτω, προς το λαό, είχε ξοφλήσει στο πρώτο μισό της επταετίας, οπότε η μόνη λύση θα ήταν να προωθηθεί ένα νέο είδος τραγουδιού, που να ήταν εξευγενισμένα λαϊκό.
Αυτό το νέο τραγούδι θα είχε στοιχεία και από το λαϊκό, και από το ελαφρό, ακόμη και από την ποπ, και το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει το βασικότερο μενού της «αθηναϊκής νύχτας», που εξελισσόταν με ταχείς ρυθμούς και αυτή (σε παραλία το καλοκαίρι και σε κέντρο το χειμώνα), προβάλλοντας μια διασκέδαση πλήρως απενοχοποιημένη (το... πάλευαν τα μίντια να πείσουν γι’ αυτό), που συμβόλιζε, υποτίθεται, μια ζωή χωρίς προβλήματα και δίχως ανησυχίες.

Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον αναπτύσσεται το ελαφρολαϊκό τραγούδι, δίνοντας από νωρίς τους πρώτους «ήρωές» του – όπως ήταν η Μαρινέλλα και ο Τόλης Βοσκόπουλος. Οι «ήρωες» δηλαδή ήταν οι τραγουδιστές και οι τραγουδίστριες (και όχι οι συνθέτες), οι οποίοι-ες υπογράφουν και τους μεγάλους δίσκους.
Οι επιτυχίες υπήρξαν τεράστιες και συνεχείς. Οι άνθρωποι που βρίσκονταν από πίσω και που έγραφαν τα ελαφρολαϊκά, οι συνθέτες και οι στιχουργοί, ήταν τεράστια ταλέντα, με αποτέλεσμα τα καλύτερα από τα ελαφρολαϊκά να θεωρούνται σήμερα αριστουργήματα (έστω και υποτιμημένα), ενώ πάμπολλα ελαφρολαϊκά ήταν πολύ καλά τραγούδια – απ’ αυτά που λέμε πως πλέον... δεν ξαναγράφονται.
Εν τω μεταξύ μια φοβερή εικόνα τού τι ακριβώς συνέβαινε στα κέντρα του ελαφρολαϊκού τραγουδιού, «λημέρια» των καλοβαλμένων της εποχής, της μεγαλοαστικής και αστικής τάξης και βεβαίως των χουντικών, μας δίνει η Ντέλλα Ρουφογάλη-Ρούνικ (φωτομοντέλο και σύζυγος του Μιχαήλ Ρουφογάλη, αρχηγού, τότε, της ΚΥΠ) στο βιβλίο της «Να Γιατί...» [Εκδόσεις Φερενίκη 2002]:
«Στην καθημερινή μας ζωή ο Μιχάλης πηγαίνει αργά στο γραφείο, γυρίζει αργά, κοιμάται λίγο και τα βράδια βγαίνουμε με μικρές παρέες σε ταβερνάκια ή πάμε στα μπουζούκια. Εκεί, οι μαγαζάτορες, τα γκαρσόνια και οι καλλιτέχνες, τον υποδέχονται με εμφανή χαρά. Πετάει λουλούδια, ξοδεύει χρήματα και ζητά να τραγουδήσουν απαγορευμένα τραγούδια του Θεοδωράκη (σ.σ. !!) Δεν μπορώ να καταλάβω εάν θέλει να αποδείξει ότι είναι υπεράνω του νόμου ή ότι η επταετία δεν είναι τελικά και τόσο αυστηρή. Σίγουρα πάντως αυτό του δίνει δύναμη, αίγλη και τον κάνει δημοφιλή. Μαζί του, σε αυτές τις νυχτερινές εξόδους, γνώρισα τη Μαρινέλλα, τη Λίτσα Διαμάντη και στα πρώτα τους βήματα τον Γιάννη Πάριο, την Άννα Βίσση, τον Γιώργο Νταλάρα και την Χαρούλα Αλεξίου. Η καλύτερή μου ανάμνηση είναι από μια βραδιά στη “Νεράιδα”, που ο Μιχάλης ζήτησε από τον Μπιθικώτση να τραγουδήσει κομμάτια του Θεοδωράκη. Εκείνο το βράδυ ο “σερ” τραγούδησε με τρία λαρύγγια (σ.σ. γέλιο). Ξεκίνησε με τη “Φτωχολογιά” και κατέληξε να τραγουδά αντιστασιακά τραγούδια (σ.σ. !!). Ο κόσμος ζητωκραύγαζε και ο Ρουφογάλης παρακολουθούσε με ένα ελαφρύ χαμόγελο. Εγώ είχα χαθεί κάτω από ένα βουνό λουλούδια».
Oh, mon dieu! Σκέτη ρεύση!
Και μετά από αυτή την απίστευτη σκηνή... εθνικής συμφιλίωσης, από τη ζώνη του λυκόφωτος, ας περάσουμε στους δίσκους και τα τραγούδια, με τη σειρά να είναι (σχεδόν) αλφαβητική...
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/10-diskoi-toy-elafrolaikoy-tragoydioy-poy-kykloforisan-prin-apo-50-hronia

NASSIA GOFA & THE JAZZ TALES έρκυνα / from darkness to light

H τραγουδίστρια της jazz Νάσια Γκόφα (Nassia Gofa) και το συγκρότημα που την συνοδεύει, οι Jazz Tales, έχουν νέο CD σε κυκλοφορία, που αποκαλείται «Έρκυνα» (με υπότιτλο “From Darkness to Light”). Όπως διαβάζουμε στην Βικιπαίδεια:
«Στην ελληνική μυθολογία η Έρκυνα ήταν Νύμφη μιας ομώνυμης πηγής στη Λιβαδειά της Βοιωτίας. Για την Έρκυνα, κόρη του Τροφωνίου, ιστορείται ότι ήταν συντρόφισσα της Περσεφόνης, κόρης της θεάς Δήμητρας, πριν από την απαγωγή της δεύτερης από τον Πλούτωνα. Οι δυο τους έπαιζαν μια ημέρα με μια χήνα κοντά στην πόλη, στο άλσος του Τροφωνίου. Το πτηνό τους ξέφυγε και πήγε να κρυφτεί μέσα σε μια σπηλιά κάτω από μία πέτρα. Η Περσεφόνη σήκωσε την πέτρα για να πιάσει τη χήνα, οπότε μία πηγή ξεπετάχτηκε από τη γη: η πηγή της 'Ερκυνας. Στα νερά της έρχονταν να λουστούν όλοι οι πιστοί που ζητούσαν χρησμό από το Μαντείο του Τροφωνίου, το οποίο βρισκόταν σε μικρή απόσταση. Σήμερα, το όνομα αυτό φέρει ο μικρός ομώνυμος ποταμός, ο οποίος διασχίζει τη Λιβαδειά».

Το άλμπουμ των Nassia Gofa & The Jazz Tales είναι πολύ ωραία σχεδιασμένο, καλαίσθητο, με all paper gatefold, με ωραία χαρτιά, με 16σέλιδο ένθετο με στίχους και άλλες πληροφορίες, διαθέτοντας επίσης πολύ ωραία χρώματα.
Άρα λοιπόν έχουμε να κάνουμε μ’ ένα CD, που σε ελκύει από την αρχή, πριν καν το τοποθετήσεις στο player. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Είναι πολύ σημαντικό να σε ελκύουν και τα CD, όπως ακριβώς και οι δίσκοι βινυλίου. Να μην θεωρείται ο μικρός και περιορισμένος χώρος ως «δύσκολος» από σχεδιαστικής πλευράς, αφού κι εκείνος μπορεί να προσφέρει «ευκαιρίες» για σοβαρές γραφιστικές καταδείξεις – όπως εδώ.
Από ηχητικής πλευράς τώρα το «Έρκυνα / From Darkness to Light» είναι ένα τυπικό, δηλαδή κλασικό τραγουδιστικό τζαζ άλμπουμ. Στηρίζεται φυσικά στην ωραία mezzo φωνή της Νάσιας Γκόφα, που διαθέτει τη στόφα της συνειδητοποιημένης τζαζ ερμηνεύτριας, «κρατώντας» όσο θέλει τις λέξεις στο στόμα της, πριν τις μετατρέψει σε τραγούδι.
Βασικά, γύρω από τη φωνή της περιστρέφεται το «Έρκυνα», που περιέχει βασικά πρωτότυπες συνθέσεις (οι οκτώ στις εννέα). Και αυτό κρίνεται ως πολύ σημαντικό, επειδή παράγονται καινούρια τζαζ τραγούδια, εφάμιλλα των αμερικανικών, και μάλιστα από μουσικούς της ελληνικής σκηνής.
Έτσι οι συνθέσεις ανήκουν στον πιανίστα Στέφανο Κοζάνη (Stefanos Kozanis), ενώ οι αγγλικοί στίχοι στην Karina Rubinstein βασικά, και επίσης στην Μυρτώ Κοκκαλιά. Υπάρχει περαιτέρω στο set η απαγγελία (πάντα από την Νάσια Γκόφα) ενός ποιήματος του Κ.Π. Καβάφη (“Che fece… il gran rifiuto”), επί του οποίου αυτοσχεδιάζει ο Σ. Κοζάνης στο πιάνο, και ακόμη η version στο κλασικό ελαφρό «Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη» (των Τάκη Μωράκη – Δανάης Στρατηγοπούλου, Γιάννη Φερμάνογλου).
Άλλοι μουσικοί, πέρα από την Νάσια Γκόφα και τον Στέφανο Κοζάνη, που συμμετέχουν στην ηχογράφηση (Artracks Recording Studios, Ιούλιος ’22-Μάιος ’23) είναι και οι: Κώστας Πατσιώτης κοντραμπάσο, Αναστάσης Γούλιαρης ντραμς, Θωμάς Μητρούσης κιθάρα, ως επίσης και ο σημαντικός Gilad Atzmon τενόρο σαξόφωνο σ’ ένα track.
Το «Έρκυνα» κυλάει πολύ καλά. Βεβαίως η Νάσια Γκόφα με τις ερμηνείες και τους βοκαλισμούς της κρατά διαρκώς, ψηλά, το ενδιαφέρον, ενώ και οι μελωδίες τού Κοζάνη είναι εξ ίσου ενδιαφέρουσες – με την πιανιστική και κιθαριστική συνοδεία, και βεβαίως με τα απλά ρυθμικά σχήματα των Πατσιώτη-Γούλιαρη, να δημιουργούν τη βεβαιότητα της επάρκειας στις συνθέσεις. Από κοντά και οι στίχοι της Karina Rubinstein, που είναι βασικά ερωτικοί (και κάπως διανοητικοί), δημιουργούν και αυτοί από τη μεριά τους ένα εχέγγυο επιτυχίας.
Δεν είναι πολλές οι φορές όπου ένα ελληνικό άλμπουμ vocal jazz να μπορεί να επιβάλλεται με τον τρόπο του – και βασικά με την ποιότητα και την σεμνότητά του. Μία, πάντως, απ’ αυτές τις ελάχιστες φορές είναι και του «Έρκυνα / From Darkness to Light» της Νάσιας Γκόφα και των Jazz Tales.
Επαφή: https://www.facebook.com/nassiagkofa

YELLOW BOX τεύχος #21 (Αύγουστος-Σεπτέμβριος 2023)

Το νέο τεύχος του ηχο-μουσικού περιοδικού Yellow Box βρίσκεται στα περίπτερα. Κοστίζει 6,90 ευρώ, έχει νέα σχεδίαση, προσφέροντας πλήρη, όπως πάντα, ενημέρωση σε τεχνικά και μουσικά-δισκογραφικά θέματα. Πάμε λοιπόν σ’ αυτά:
Στο πρώτο μέρος του περιοδικού, το «τεχνικό», βλέπουμε τα βασικά θέματα και προϊόντα, με την σειρά που εμφανίζονται στο πρώτο εξώφυλλο.

Αριστερά βλέπουμε το ηχείο δαπέδου MBL 101 E MKII, με τον Δημήτρη Σταματάκο να τεστάρει ένα σύστημα, που περιστρέφεται γύρω από αυτό το κορυφαίο ηχείο. Δίπλα βλέπουμε το δεύτερο μέρος του αφιερώματος στην High End 2023 του Μονάχου, την έκθεση για την υψηλή πιστότητα, που πραγματοποιήθηκε στην πρωτεύουσα της Βαυαρίας, και που καλύπτεται σε 14 σελίδες (γράφει ο Δημήτρης Σταματάκος) και πάνω δεξιά αναγγέλλεται το νέο Black Box / Audio Video Show της Αθήνας, στις 3, 4 και 5 Νοεμβρίου 2023, στο Radisson Blu Park Hotel.
Επίσης προβάλλονται το φορητό αδιάβροχο Bluetooth & Wi-Fi ηχείο, με ενσωματωμένη μπαταρία και λειτουργία PowerBank JBL BOOMBOX3 (γράφει ο Βασίλης Πέππας), ο ολοκληρωμένος ενισχυτής Alluxity Audio INT ONE MKII (γράφει ο Γιάννης Καμαρινός) και ακόμη ο επίσης ολοκληρωμένος ενισχυτής Nait 50 (επετειακή έκδοση, σε περιορισμένο αριθμό) (γράφει ο Δημήτρης Σταματάκος).
Φυσικά, τα προϊόντα που καλύπτονται και τεστάρονται στις σελίδες του περιοδικού είναι πολύ περισσότερα... όπως το ηχείο βάσης EPOS ES14N (γράφει ο Γιάννης Δρακόπουλος), ο προενισχυτής Musical Fidelity M6s PRE (γράφει ο Γιάννης Καμαρινός), το καλώδιο phono NORDOST HEIMDALL 2 TONEARM CABLE+ (γράφει ο Γιάννης Καμαρινός) και άλλα διάφορα...

Στο δεύτερο μέρος του περιοδικού, τώρα, το «μουσικό-δισκογραφικό», βλέπουμε στο εξώφυλλο την τραγουδίστρια Μελίνα Κανά (συνέντευξη στην Βάσια Παρασκευοπούλου), τα άρθρα για τους Tangerine Dream και τον Elton John (Κωνσταντίνος Τσάβαλος), όπως κι ένα δικό μου κείμενο για τον John Coltrane.
Εντός υπάρχει το κείμενο για τις Blue Note Reissues (Νίκος Α. Τζαβέλλας), «Τα soundtracks του Jim Jarmusch» (Νίκος Α. Τζαβέλλας), ένα κείμενο για την θερεμίνη (Κωνσταντίνος Κίτσης), βεβαίως το “Jazz & Rock Corner (γράφω, εγώ, reviews για jazz και rock δίσκους, ελληνικούς και ξένους), το “Classical Music Reviews” (γράφει ο Θοδωρής Μπαφαλούκας), τα “Audiophile CD Corner” και “Audiophile LP Corner” (επιμέλεια Μαρία Τσακίρη) κ.λπ.
Μία χορταστική έκδοση, για ακόμη μία φορά από το Yellow Box, το καλύτερο ηχο-μουσικό περιοδικό, που κυκλοφορεί τώρα στην Ελλάδα.
Επαφή: www.yellowbox.gr

ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ ΖΑΓΡΕΑΣ ιάκχου ιάσματα

Το πιο νέο CD του Τηλέμαχου Ζαγρέα αποκαλείται «Ιάκχου Ιάσματα» [Ανεξάρτητη Παραγωγή, 2023] και κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό. Για όσους δεν γνωρίζουν την περίπτωση του τραγουδοποιού από τον Όλυμπο τους παραπέμπω σ’ αυτό το κείμενο, ώστε να πληροφορηθούν διάφορα: https://www.lifo.gr/culture/music/i-olymporock-periptosi-toy-tragoydopoioy-tilemahoy-zagrea.
Μαζί με το CD ο αγαπητός Τ. Ζαγρέας μου έστειλε κι ένα επεξηγηματικό γραμματάκι, το οποίο μεταφέρω κι εδώ:
«Αγαπητέ μου φίλε Φώντα, κατάφερα επιτέλους να προλάβω το ταχυδρομείο και σου στέλνω το δισκάκι. Το τραγούδι “Τσαρόσουπα” το έγραψα στις 25 Μαρτίου μόλις είχα επιστρέψει απ’ το Βερολίνο σαν προσφορά στην επανάσταση! Τότε ανακάλυψα και το θεό Ίακχο, που η ανάσα του είναι σε όλα τα τραγούδια που γράφτηκαν. Το ένα γέννησε το άλλο μέχρι την “Αγία Σαρακάσα”. Λεπτομέρειες έχω γράψει στο βιβλίο, που σου έστειλα (σ.σ. “Ιάκχου Επ-ανάσταση” στις εκδόσεις Δρόμων, το 2021). Ο πιτσιρικάς κρίνει όλα τα θέματα που μας προβλημάτιζαν μέσα στη Βίβλο των Ιουδαίων και παρουσιάζει τους θεούς τού Ολύμπου σαν φυσική νομοτέλεια, μόνη άξια να σώσει τον πλανήτη από το ολοκαύτωμα! Ο θεός της Βίβλου απέχει πολύ από τη φύση, που αυτός υποτίθεται έφτιαξε».

Το βασικό που πρέπει να πούμε για την τραγουδοποιία του Τηλέμαχου Ζαγρέα είναι πως αυτή (η τραγουδοποιία του) είναι κάπως... ανάδελφη. Και εννοούμε με αυτό πως ο Ζαγρέας δεν ακολουθεί κάποια συγκεκριμένη παράδοση – δεν ανήκει δηλαδή στο λαϊκό, στο «έντεχνο», στο ροκ ή σε ό,τι άλλο.
Μπορεί στο «Ιάκχου Ιάσματα» οι ενοργανώσεις του να είναι ροκ, αλλά αυτό δεν συμβαίνει συνειδητά. Απλά ο Ζαγρέας συνεργάζεται με μια ομάδα μουσικών, που τυχαίνει να έχει καλές σχέσεις με το ροκ (Αλέξης Αποστολάκης ντραμς, Γιώργος Μπαντούκ Αποστολάκης ηλεκτρική κιθάρα, φυσαρμόνικα, Νίκος Bjd ηλεκτρικές κιθάρες, πλήκτρα, Δ. Μόχλας ντραμς, Γ. Λαλίδης μπάσο, πλήκτρα). Εξάλλου τα τραγούδια που υπάρχουν εδώ δεν είναι όλα ροκ, καθώς υπάρχουν και λαϊκοφανή και άλλα διάφορα (reggae, country κ.λπ.).
Εκείνο όμως που διαφοροποιεί εντελώς, όμως, τον Τηλέμαχο Ζαγρέα, από όλους τους νέους και παλαιότερους συνοδοιπόρους του, είναι το θέμα του στίχου – καθώς αυτό το φιλοσοφικό-θρησκευτικό ανακάτεμα, που διακονεί και αναπτύσσει δεκαετίες τώρα, δεν έχει όμοιό του στη δική μας τραγουδοποιία.
Το δωδεκάθεο, η Παλαιά και Καινή Διαθήκη, ο Ιουδαϊσμός και ο Χριστιανισμός, μα και άλλα τινά δόγματα και αντιλήψεις, ανακατεύονται στα λόγια του Ζαγρέα, τα οποία για να τα κατανοήσεις πλήρως θα πρέπει να τον παρακολουθήσεις κυρίως μέσα από τα βιβλία του, ώστε να δεις πώς σκέπτεται και ποιες είναι οι... αρχές του.
Είναι εννοούμε και διανοητική η τραγουδοποιία του Τηλέμαχου Ζαγρέα και αυτό το αντιλαμβάνεσαι, δηλαδή το ευχαριστιέσαι στα ωραιότερα (συνολικώς) τραγούδια του δίσκου, όπως είναι τo «Διονύσου ανάβαση», o «Μωυσής», «Η γοργόνα», η «Αγία Σαρακάσα» ή το “Lady Godiva”, εκεί όπου ακούμε στίχους σαν και τούτους:
«Το άσμα αυτό θα ήθελα στα αγγλικά να ηχήσει / και οι Άγγλοι μάνες έχουνε, μπορούν να βρουν μια λύση! / Βέβαια κάπως αυστηρές, η Θάτσερ, η Κουήν / για ινάτι στήνουν πόλεμο και είναι πάντα in. / Mα υπήρξε μια Godiva, μια Lady εκλεκτή / πάνω στο άσπρο άτι της εκάλπαζε γυμνή! / Το έκανε τους πλούσιους μήπως συγκινήσει / να συνδράμουν τους φτωχούς σ’ αυτό το κρυονήσι! / Πόσοι δεν έχουν να φορούν ένα βρακί στον κώλο / κι άλλοι με γούνες σεργιανούν και παίζουν πρώτο ρόλο!».
Εννοούμε πως το τραγούδι του Τηλέμαχου Ζαγρέα δεν αναλώνεται μόνον σε φιλοσοφικού τύπου αναζητήσεις, διατηρώντας στον πυρήνα του κι ένα έντονο κοινωνικό στοιχείο.
Όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να επικοινωνήσουν με τον καλλιτέχνη εδώ…
Επαφή: https://www.facebook.com/profile.php?id=100009899197471

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 534

13/9/2023
Όλες αυτές οι εταιρείες ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ κ.λπ., που ήταν επιφορτισμένες με τα αντιπλημμυρικά στον κάμπο στείλανε καμιά ντάνα με νερά; Η Eκκλησία τι έχει κάνει; Έπρεπε τα καμιόνια να κάνουν ουρά στους δρόμους. Οι σουπερμαρκετζήδες στείλανε κανα κουτί με γάντια και χλωρίνες ή το σκέφτονται ακόμη;

13/9/2023
Ένα κείμενο για τον John Coltrane, στο νέο YELLOW BOX (τεύχος #21), που κυκλοφορεί στα περίπτερα...

13/9/2023

Ο Μπέος είναι σιχαμένος και ο Ιωαννίδης βαρετός.
Ως εξεγερμένος ο Θανάσ' είναι πιο αποδοτικός...

12/9/2023
Aγαπημένο... The Fox “As she walks away”
https://www.youtube.com/watch?v=qDVAFql8BsM

12/9/2023
>>Πλημμύρες: Ομαδική μήνυση κατοίκων της Φαρκαδόνας – «Έσπασαν επίτηδες το φράγμα του Ενιπέα»<<
Έχουν ξαναγίνει αυτά το 1994. Δείτε το βίντεο...

https://www.youtube.com/watch?v=0T4L0Ec7Vs4

12/9/2023
Όποιος θέλει να μυρίσει κάτι από την κατάντια της χώρας να σταθεί έξω από τα μαγαζάκια των υποψηφίων δημάρχων, κάνοντας πως διαβάζει τα προσπέκτους, και να κρυφακούσει εκείνα που λέγονται...

12/9/2023
Να τον πάρει τηλέφωνο να του το υπενθυμίσει, γιατί του διέφυγε την προηγούμενη τετραετία...

11/9/2023

Αγαπημένο... The Beau Brummels “Only dreaming now”…
https://www.youtube.com/watch?v=GnU-s3Kdxt0

11/9/2023
Αφού διέταξε να σταματήσουν αμέσως κι εκείνα δεν τον άκουσαν...

11/9/2023
Είδα κανα δυο επεισόδια απ’ αυτή τη σειρά της ΕΡΤ «Η παραλία», που σχετίζεται με τα Μάταλα των χίπις κ.λπ. Για μένα η σειρά δεν βλέπεται, τη θεωρώ κακή και δεν το συσχετίζω αυτό με το πόσο ανακριβείς μπορεί να είναι οι πάσης φύσεως πληροφορίες σε σχέση με την εποχή. 
Άλλο.
Ανεβάζω αρθράρα το πρωί, για τα 50 χρόνια από το πραξικόπημα στην Χιλή, στις 11 Σεπτ. 1973, και παίρνει δύο λάικ, σε δύο ώρες;
Και το κείμενο για τις περίφημες Kessler Twins, που ανέβασα χθες, επίσης το είδαν λίγοι...
Δεν ξέρω τι γίνεται με τα links που ανεβάζω από LiFO.gr και δισκορυχείον, αλλά είμαι σίγουρος πως δεν βγαίνουν στο timeline πολλών, οπότε μπείτε στο προφίλ και δείτε τα...

11/9/2023
Χιλή 11 Σεπτεμβρίου 1973 - 50 χρόνια
Πώς επηρεάστηκε η ελληνική πραγματικότητα στην πολιτική, τις Τέχνες και τα Γράμματα από τα ιστορικά γεγονότα;
Να ένα κείμενο, που γράφτηκε πέρυσι και που διαβάζεται κάθε χρόνο τέτοια μέρα (ή και κάθε μέρα)
Έχει μέσα πολιτική, έχει Μποστ, έχει Νερούντα και Θεοδωράκη, έχει Δανάη, έχει βιβλία, έχει δισκογραφία,, έχει ελαφρό τραγούδι, έχει κινηματογράφο, έχει θέατρο, έχει τα πάντα...
https://www.lifo.gr/san-simera/48-hronia-apo-praxikopima-toy-pinoset-kai-tin-anatropi-tis-kybernisis-aliente-sti-hili

10//9/2023
Ήλιε μην κοιτάς είν' η γη σαν φυλακή
κι άλλο δεν ακούς παρά μόνο σιωπή...

9/9/2023
Το πρακτορείο θολό και κρύο
κάποιοι μιλάνε για παράξενες βροχές
και το ταξίδι σαν άγριο φίδι
γεμίζει φόβο τις αδύνατες ψυχές

Άντρα και γείτονα και φίλε
στη φτώχεια και στη προσφυγιά
μια παγωμένη σπίθα στείλε
να σου την κάνω πυρκαγιά

Κι αν δεν καείς έλα κατόπι
που δε θα μένει πια κανείς
για να γινούμε πάλι ανθρώποι
στο κήπο της Γεσθημανής

[Ν.Γ]

ΚΕΙΤΗ JARRETT οι “Württemberg Sonatas” του Carl Philipp Emanuel Bach στις ECM New Series

Ως γνωστόν ο διακεκριμένος αμερικανός πιανίστας της τζαζ και της σύγχρονης μουσικής γενικότερα Keith Jarrett, που βρίσκεται στα 78 του, δεν ηχογραφεί επίσημα πια, μετά από κάποια σοβαρά θέματα που προέκυψαν με την υγεία του το 2018.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει κάτι στην πράξη – και επειδή το ήδη δισκογραφημένο έργο του είναι τεράστιο, και γιατί από το 2018 και μετά η ECM Records (στην Ελλάδα από την ΑΝ Music), που αποτελεί από τις αρχές των 70s το δισκογραφικό «σπίτι» του, δίνει στην δημοσιότητα, νέες, ανέκδοτες δουλειές του.
Η τελευταία απ’ αυτές τις ηχογραφήσεις του Keith Jarrett, που μετατράπηκαν σ’ ένα πολύ περιποιημένο 2CD, αφορά στις “Württemberg Sonatas Wq 49” του Carl Philipp Emanuel Bach ή και CPE Bach (1714-1788), οι οποίες θα ηχογραφούνταν από τον Jarrett, τον Μάιο του 1994, στο ιδιωτικό του στούντιο Cavelight, στο New Jersey.
Ανέκδοτο έως σήμερα, το θαυμάσιο αυτό πιανιστικό έργο, δισκογραφείται τώρα για πρώτη φορά από τις ECM New Series (το label της ECM, που καταγράφει κυρίως «κλασικό» και avant-garde ρεπερτόριο).

Κατ’ αρχάς εκείνο που πρέπει να πούμε είναι πως η σχέση του Keith Jarrett με την «κλασική μουσική» δεν αποτέλεσε ποτέ μία πρόσκαιρη και συγκυριακή συνάντηση. Και εννοούμε μ’ αυτό πως παράλληλα με την ενασχόληση του με την τζαζ, μέσα από προσωπικές εγγραφές και σχήματα, ο Jarrett είχε στις προτεραιότητές του (από ένα σημείο και μετά) την εμβάθυνση στα ιερά και τα όσια του μπαρόκ και της «κλασικής».
Βασικά, εκείνα τα χρόνια, στα μέσα της δεκαετίας του ’90 και νωρίτερα, τον Keith Jarrett τον απασχολούσε πολύ το έργο του Johann Sebastian Bach (1685-1750). Έτσι, θα ηχογραφούσε, πάντα για τις ECM New Series, το “Das Wohltemperierte Klavier, Buch I” (1988), τις “Goldberg Variations” (1989), το “Das Wohltemperierte Klavier, Buch ΙΙ” (1991), τις “The French Suites” (1993), τις “3 Sonaten für Viola Da Gamba und Cembalo” (1994), μαζί με την Kim Kashkashian (βιόλα), ενώ από το ρεπερτόριό του δεν θα ξέφευγαν και έργα που ήταν εμπνευσμένα από τον J.S. Bach, όπως το “24 Preludes and Fugues Op. 87” (1992) του Ντμίτρι Σοστακόβιτς ή άλλα της ίδιας «μπαχιανής» περιόδου, σαν τις “Suites for Keyboard” (1995) του Georg Friedrich Händel.
Και κάπως έτσι η ενασχόληση τού Jarrett με τις “Württemberg Sonatas Wq 49” του μέγιστου συνθέτη της εποχής Carl Philipp Emanuel Bach ήταν κάτι, εν πολλοίς, αναμενόμενο.
Ο Carl Philipp Emanuel Bach δεν ήταν, απλώς, ο γιος του Johann Sebastian Bach, μα ένας τεράστιος και αυτοδύναμος συνθέτης το έργο του οποίου θεωρήθηκε από την αρχή ρηξικέλευθο και προχωρημένο (λέγεται πως ο Mozart είχε πει για ’κείνον πως «είναι ο πατέρας όλων μας»), ενώ, ως δημιουργός, θεωρείται πως είναι ο ισχυρότερος συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο μπαρόκ και την «κλασική» και βασικά ο γεφυροποιός ανάμεσα στον J.S. Bach και τον Joseph Haydn.
Ένα από τα πλέον θαυμαστά έργα του CPE Bach αποτελούν και οι έξι “Württemberg Sonatas”, που συμπυκνώνουν πολλά από τα χαρακτηριστικά της ευφυούς μουσικής του, στο αισθητικό επίπεδο.
Συντεθειμένες μεταξύ 1742-1744, οι “Württemberg Sonatas” ήταν αφιερωμένες στον μαθητή τού CPE Bach, τον Carl Eugen, δούκα της Βυρτεμβέργης, κρύβοντας στην ανάπτυξή τους πολλές τεχνικού τύπου, μα και ερμηνευτικές, δυσκολίες. Δυσκολίες που σχετίζονται με τις περίπλοκες ρυθμικές ακολουθίες, τις ασυνήθιστες διαδοχές και τις συνεχείς επιταχύνσεις, που δημιουργούν ένα παιγνιώδες ύφος, απαιτώντας την μεγάλη τεχνική επάρκεια του ερμηνευτή.
Ο Keith Jarrett, μελετώντας από χρόνια τις βάσεις της δυτικής πιανιστικής φιλολογίας είχε ακούσει τις «Σονάτες της Βυρτεμβέργης» του CPE Bach να αποδίδονται κατά κόρον από τσεμπαλίστες, νοιώθοντας, όμως, πως υπήρχαν ουκ ολίγα αισθητικά περιθώρια, ώστε να αποδοθούν εκείνες και από πιάνο.
Προβαίνει λοιπόν σ’ αυτή την ηχογράφηση των έξι «Σονατών της Βυρτεμβέργης», γνωρίζοντας εξ αρχής πως πράττει, για τον ίδιον, κάτι αντάξιο του έργου, βασιζόμενος σε μια ιστορική ρήση του CPE Bach πως... αν ένας μουσικός επιθυμεί να συγκινήσει τους ακροατές του, με το παίξιμό του, τότε θα πρέπει πρώτα να συγκινηθεί ο ίδιος – να προκαλέσει, με άλλα λόγια, στο κοινό του όλα εκείνα τα συναισθήματα, που διαπερνούν τον ίδιον, όταν ερμηνεύει.
Χωρισμένες σε δύο CDs, οι “Württemberg Sonatas Wq 49” καταγράφονται μ’ έναν απολύτως συμμετρικό τρόπο. Έτσι, στο πρώτο CD ακούμε τις τριμερείς “Sonata I in a minor”, “Sonata II in A-flat major” και “Sonata III in e minor”, ενώ στο δεύτερο τις επίσης τριμερείς “Sonata IV in B-flat major”, “Sonata V in E-flat major” και “Sonata VI in b minor”.
Εκείνο, που εντυπωσιάζει στο έργο και βεβαίως στην ερμηνεία του Keith Jarrett είναι η ρευστότητα της παράστασης –αν υποθέσουμε πως για μια παράσταση πρόκειται, έστω και στουντιακή– και βεβαίως η ενότητά της. Το γεγονός τής τεράστιας αυτοσχεδιαστικής ικανότητας, που διαθέτει ο Jarrett, οπωσδήποτε τον βοηθά να υπερβαίνει τους σκοπέλους, υιοθετώντας κάθε φορά το ύφος εκείνο που προσιδιάζει στις συνθέσεις του CPE Bach, οι οποίες απελευθερωμένες από τις ιστορικές καταβολές τους, μετατρέπονται, εδώ, σε πιανιστικά κομψοτεχνήματα, χωρίς ημερομηνία λήξεως.
Είτε στις τρεις μινόρε σονάτες είτε στις τρεις ματζόρε, ο Jarrett αποδεικνύεται εντυπωσιακός, για μιαν ακόμη φορά, αποδίδοντας με ξεχωριστή μαεστρία, όλα τα ενδιάμεσα μέρη, περνώντας από το moderato στο andante και από το allegro στο adagio μ’ έναν τρόπο φυσικό, προσδίδοντας στο παίξιμό του άλλοτε βαθιά έως και σκοτεινά, λυρικά χαρακτηριστικά και άλλοτε περισσότερο χαρούμενα και ευτράπελα, κερδίζοντας εντυπώσεις και ουσία.
Όχι κάτι λιγότερο από αριστούργημα!
 
Πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό YELLOW BOX, τεύχος #20, Ιούνιος-Ιούλιος 2023