ORIENTACIÓN στη μνήμη του Roman Bunka

Ο αργεντινός κιθαρίστας Luis Borda, που είναι από χρόνια εγκατεστημένος στη Γερμανία, μας είναι γνωστός, εδώ στην Ελλάδα, από τη συνεργασία του με την τραγουδίστρια Γεωργία Βεληβασάκη και το κοινό άλμπουμ τους “Aleli” [Enja yellowbird, 2015]. Τώρα, ο Borda, μέσω του σχήματος Orientación, το οποίο συναποτελούν ο χειριστής της βιόλας Ehab Abou Fakhr και o κλαρινίστας-μπασοκλαρινίστας-αλτοσαξοφωνίστας Niko Schabel, καταγράφεται ζωντανός στο Theater Tams του Μονάχου, τον Φεβρουάριο του 2023, σ’ ένα live που έμελε να μετατραπεί σε δίσκο.

Αυτό είναι το “Amal” (Ελπίδα) [enja / yellowbird – AN Music, 2024], που κατά βάση αποτελεί ένα φόρο τιμής στον Roman Bunka (1951-2022), τον γερμανό ουτίστα και κιθαρίστα, που θα καθόριζε όσο ελάχιστοι άλλοι, ήδη από τα σέβεντις, τον ηχητικό οριενταλισμό στην πατρίδα του. Μέλος των Embryo, Missus Beastly, Dissidenten, μα και άλλων σχημάτων, όπως των Orientación –είχαν δώσει με την σύνθεση Jost Hecker-Luis Borda-Roman Bunka ένα πρώτο άλμπουμ πίσω στο 2004–, ο Bunka αποτελεί ακόμη «φάρο» για όλους τους σχετικούς σχηματισμούς και άρα η υπενθύμιση του ονόματός του και των όσων είχε πράξει είναι κάτι το αυτονόητο.
Στο “Amal” οι Orientación, δηλαδή οι Borda, Fakhr και Schabel, παρουσιάζουν εννέα κομμάτια, ανάμεσα στα οποία φωτίζουν οι τέσσερις συνθέσεις του Bunka “M-drive”, “For Luis, slow”, “Ein tango für Maria” και “For Luis, fast”, ενώ υπάρχουν και πέντε πρωτότυπα – με το CD να ανοίγει με το “El oriental”, του Luis Borda, που είναι αφιερωμένο στον αείμνηστο συνάδελφό του.
Το άκουσμα είναι πλήρες, απολύτως ευχάριστο και αυτό διαφαίνεται από τις αντιδράσεις του κόσμου, που είναι έντονες και πανηγυρικές. Οι τρεις μουσικοί απολύτως προσανατολισμένοι σ’ αυτόν τον ακουστικό ήχο, που «κλέβει» αναφορές από το folk της κεντρικής Ευρώπης, τον οριενταλισμό και βεβαίως το tango (με τους Borda, Fakhr και Schabel να αντιπροσωπεύουν αυτές τις επιμέρους αναφορές, αλλά και την ένταξή τους σ’ ένα ενιαίο σύνολο) κατορθώνουν να μείνουν ευλαβικά πιστοί στον ήχο τους, τιμώντας και τον αείμνηστο διακεκριμένο συνάδελφό τους, μα και όσους θα έσπευδαν, εκεί, για να τους ακούσουν.

HOTEL BOSSA NOVA Γερμανοί με βραζιλιάνικη ιστορία

Όπως έχουμε ξαναγράψει... οι Hotel Bossa Νova σχηματίστηκαν στο Βισμπάντεν της Γερμανίας, το 2005, και έως σήμερα έχουν κυκλοφορήσει μάλλον εννέα άλμπουμ, με το πιο πρόσφατο εξ αυτών να αποκαλείται “Trés Maneiras” [enja / yellowbird – AN Music, 2024].

Όπως μαρτυρά και το όνομά τους το συγκρότημα κινείται ηχητικώς σε χώρους λατινοαμερικάνικους και βασικά βραζιλιάνικους, με την bossa nova να αποτελεί ένα απλό συστατικό των μουσικών του, χωρίς, βεβαίως, να είναι το μόνο –θα έλεγα πως δεν είναι ούτε το κυρίαρχο–, καθώς, εδώ, συναντάς επιρροές και από την jazz, όπως και από το ευρύτερο βραζιλιάνικο τραγούδι, τουλάχιστον εκείνο της MPB (Música popular brasileira).
Το σχήμα αποτελείται από την τραγουδίστρια Liza Da Costa, τον κιθαρίστα Tilmann Höhn, τον ντράμερ-περκασιονίστα Jens Biehl και τον μπασίστα Alexander Sonntag, ενώ κοντά στην τετράδα βρίσκονται η Gertrude Weise βιόλα και ακόμη ο Ulf Kleiner όργανο, fender rhodes (στα μισά tracks περίπου).
Όλα τα κομμάτια των Hotel Bossa Nova, και τα δεκατρία, είναι πρωτότυπα. Αυτό σημαίνει πως οι Γερμανοί δεν είναι απλώς διασκευαστές, αναπαράγοντας κάτι που τους αρέσει, έστω και με τον δικό τους ειδικό τρόπο, αλλά μελετημένοι και άξιοι δημιουργοί, ικανοί να παρουσιάζουν δικές τους ωραίες συνθέσεις, που σε κάποιες περιπτώσεις ξεφεύγουν προς τα πάνω αγγίζοντας τα όρια της αληθινής προσφοράς.
Τούτο συμβαίνει με τα “Postman”, “Ponto final” και “Driftwood” – και με όλο το CD, βεβαίως, να κυλά με αληθινό ενδιαφέρον.
Δεν είναι λίγο αυτό, για ένα 20χρονο συγκρότημα.

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 592

19/8/2024
Ευχαριστώ πολύ τον φίλο Γιάννη Μουγγολιά (και το σάιτ "ο αναγνώστης"), για όσα γράφει για το "Ραντεβού στο Κύτταρο" [Όγδοο, 2024]...

https://www.oanagnostis.gr/diavazontas-gia-ti-moysiki-toy-gianni-moyggolia/

18/8/2024
Βγαίνει και η Γαρμπή και γράφει για τον Ντελόν... «Καλό σου ταξίδι έρωτα των εφηβικών μου χρόνων».
Ρε πανάθεμά σας, απόψε... Στη Μανίνα, στα σέβεντις, ήταν πιο σοβαρές οι 13χρονες.

18/8/2024
Όλοι εμείς οι γέροι (και οι γριές), που γνωρίσαμε τον Αλαίν Ντελόν ως ηθοποιό των σίξτις-σέβεντις ταινιών του, άιντε και λίγο έιτις, θα γράψουμε για τον Αλαίν Ντελόν ως ηθοποιό.
Οι νέοι και οι νέες, που δεν τον γνώρισαν ως ηθοποιό, μα σε μια άκυρη εποχή, όταν δεν έκανε πλέον ταινίες, ας γράψουν για το φασισμό, το ναζισμό, τον ιμπεριαλισμό και για το ότι είχε φιλήσει το χέρι της Φωτεινής Δάρρα.
Ο καθείς ό,τι ξέρει και καταλαβαίνει. Και για τους αναγνώστες ισχύει αυτό.
Γι’ αυτό σας λέω, μην τρελαίνεστε... ηρεμήστε. Οι τσακωμοί εδώ μέσα είναι μόνο για γέλια.

18/8/2024
– Εσύ...
– Εγώ; Tι εγώ; Όποιος έχει μάτια βλέπει... Αλαίν Ντελόν.
– Αλόν, αλόν… Πρόκειται περί τρελών...

Υπάρχει και ο... Έλληνας Αλαίν Ντελόν Ανδρέας Λιναρδάτος. Ζει, πέθανε... κανείς δεν ξέρει.

17/8/2024
Σαν σήμερα τελείωνε. Μπορεί οι Jeff Beck Group, Iron Butterfly και Moody Blues να μην παίξανε τελικά - αλλά ήταν τα ονόματά τους σε διάφορες πρώιμες διαφημίσεις, αφίσες κ.λπ.

[Εδώ διαφήμιση από το αμερικάνικο Ramparts, ένα αληθινά ριζοσπαστικό περιοδικό της εποχής, κοντά στις ιδέες της Νέας Αριστεράς -όχι του Χαρίτση-, που το είχε κάνει κάπως γνωστό στην Ελλάδα, επί χούντας, η Λιλή Ζωγράφου. Δεν ξέρω αν κυκλοφορούσε κιόλας στην Αθήνα. Δεν το αποκλείω]

17/8/2024
Σίγουρα εδώ πέρα γράφω για δίσκους της Ano Kato Records, σίγουρα γράφω για τον μπασίστα Γιώργο Ζηκογιάννη, σίγουρα γράφω για τη γαλλική αβάντ εταιρεία Futura Records (κανείς δεν είχε γράψει μέχρι τότε στην Ελλάδα, και κανένας μάλλον δεν έγραψε ξανά από τότε) και σίγουρα γράφω για τον δυνατό βρετανό κιθαρίστα Jim Mullen (από τους Piblokto!), καθώς είχα πάθει πλάκα, όταν τον είχα δει στον Λυκαβηττό. Ίσως ο μεγαλύτερος κιθαρίστας (όπως θα αποδεικνυόταν) που θα μου τύχαινε να δω ποτέ ζωντανά. Μεγαλύτερος και από πιο ακραιφνείς bluesmen, jazzmen κ.λπ. Το λέω εξαιτίας της συγκεκριμένης παράστασης κι, επειδή, προσωπικά, ελάχιστες φορές έχω γράψει για συναυλίες, που έχω παρακολουθήσει.

[Ένα άξιο τεύχος, και CD, πολύ μπροστά από την εποχή του. Μεγάλες και αξεπέραστες στιγμές του περιοδικού μουσικού Τύπου της χώρας – 27 χρόνια πριν]
[όχι τυχαίο ποστ – υπάρχει λόγος – για κάθε ποστ που κάνω υπάρχει λόγος]

16/8/2024
Τρίτη μέρα στη σειρά με ποστ για τον Γιώργο Λεωτσάκο. Τριήμερα δεν είναι τα μεγάλα πένθη; Εντάξει, δεν πρόκειται περί αυτού. Δεν πενθώ. Τιμώ, όμως, για τρίτη συνεχή μέρα τον «πάπα» της μουσικοκριτικής στην Ελλάδα, πέρα από είδη, γούστα κ.λπ.
Λοιπόν, μια δισκοκριτική του Λεωτσάκου έχω εδώ. Ή μάλλον το τμήμα μιας δισκοκριτικής, που αφορά τα έργα του συνθέτη της πρωτοπορίας Ανέστη Λογοθέτη «Πυριφλεγέθων-Αχέρων-Κωκυτός», έτσι όπως εκείνα καταγράφηκαν στο LP «4η Ελληνική Εβδομάδα Σύγχρονης Μουσικής, #3» [His Master’s Voice, 1973].

Όλη η κριτική του Λεωτσάκου είναι σύντομη, και ακόμη πιο σύντομο είναι το κομμάτι για τα έργα του Λογοθέτη. Είναι όμως επί της ουσίας. Δεν πετάς τίποτα. Έτσι είναι οι δισκοκριτικές. Δεν είναι για... μπλα-μπλα και για σεντόνια. Είναι άλλα τα μεγάλα κείμενα, που θα πιάσεις ένα θέμα και θα το πας όσο μακριά πρέπει και άλλο οι κριτικές – που είναι μια εφαρμόσιμη άσκηση γραφής, η οποία κάλυπτε, αυστηρώς, τις ανάγκες των περιοδικών και των εφημερίδων.
Πόσο χώρο να σου δώσει μια εφημερίδα για μια δισκοκριτική; Πρέπει να ’σαι γερός χειριστής της γλώσσας, απόλυτος γνώστης του αντικειμένου, κυριολεκτικός, σαφής και ταυτόχρονα σύντομος. Όλα αυτά μαζί. Εν ολίγοις εδώ διαβάζεις λόγια απλά και κατανοητά, για έργα «δύσκολα» για το μέσο αυτί.
[από το περιοδικό Δελτίο Κριτικής Δισκογραφίας της Λέσχης του Δίσκου]
[στα σχόλια τα έργα του Λογοθέτη και το εξώφυλλο του LP]

16/8/2024
>>Ο κιθαρίστας έπαιζε στους Διαβάτες μα και τους The Colour Makers, το πρώτο, ιστορικά, ροκ συγκρότημα της Θεσσαλονίκης.<<
Άμα είναι οι Colour Makers το πρώτο, ιστορικά, ροκ συγκρότημα της Θεσσαλονίκης τότε να αποσύρω το «Ραντεβού στο Κύτταρο» από τα βιβλιοπωλεία και να το ξαναγράψω από την αρχή... (γέλιο)
Ρε θα μας τρελάνετε τώρα; Ροκ έπαιζαν και οι Olympians στην εποχή τους, από Bombora μέχρι Go man go και Paperback writer. Σιγά μην περιμένανε, τα καρντάσια, να μάθουν το ροκ από τους Colour Makers, όταν υπήρχαν οι Blow-Up, οι Fratelli, οι Μακεδονομάχοι κι ένα σωρό κι ακόμη...
>>Την ίδια στιγμή που η Αθήνα έγραφε ιστορία με τους Socrates, Πελόμα Μποκιού, Φατμέ, διάφορες ενώσεις του Σταύρου Λογαρίδη κ.ο.κ, η Θεσσαλονίκη σχημάτησε τους The Colour Makers το πρώτο (και φτωχό σε εξοπλισμό), συγκρότημα του εφήβου ακόμη, τότε, Θωμά Βρούσγου.<<
Τι σχέση έχουν οι Φατμέ, που είναι μια δεκαετία αργότερα, με όλους τους υπόλοιπους; Καλά τις χημικές... ενώσεις του Λογαρίδη τις αφήνω. Χημικός πάντως παρά λίγο να γίνει ο Πασχάλης... όπως λέει και στο τραγούδι... «Δε με ρώτησες ποτέ σου αν ήθελα κι εγώ / χημικός να γίνω δικηγόρος ή γιατρός».... (γέλιο)
16 Αυγούστου τα δημοσιεύουνε αυτά... Σου λέει... δεν θα τα δει κανένας...

16/8/2024
Μερικά από τα πιο ηλίθια κείμενα για τον Έλβις θα τα διαβάσεις, παραδοσιακά, κάθε 16 Αυγούστου. Συνήθως τα κείμενα αυτά τα υπογράφουν άνθρωποι, που δεν έχουν την ελάχιστη τυπική σχέση με τη μουσική, καταφεύγοντας στην αρλουμπολογία των θεωριών συνωμοσίας, περί τον θάνατό του και το... μετά απ’ αυτόν (τρομάρα τους), προκειμένου να δημιουργήσουν ένα υποτίθεται τραβηχτικό κόνσεπτ (εντάξει, υπάρχουν πολλοί, που διαβάζουν τέτοιες ασυναρτησίες). Αν τους ρωτήσεις όμως πιο χειροπιαστά πράγματα, ποια ήταν η σχέση του Elvis με το blues ας πούμε, θα σε κοιτάζουν με ανοιχτό το στόμα...

16/8/2024
Επειδή παρατηρώ την ποιότητα του αέρα στην Αθήνα από το aqicn. org/ station λέω πως τη νύχτα που πέρασε, στις 2 το πρωί δηλαδή, οι τιμές ήταν σχεδόν σε όλη την Αθήνα τιμές... πυρκαγιάς, δηλαδή πλήρως απαγορευτικές για τη δημόσια υγεία (ενώ και τώρα το πρωί είναι μέτριες). Μιλάω για ακατάλληλο αέρα, με τα PM 2.5 να βρίσκονταν γύρω στο 150. Και το ερώτημα είναι απλό. Η φωτιά στη ΒΑ Αττική έκαιγε ακόμη τη νύχτα σε διάφορες εστίες; Ρωτώ, γιατί, καθόλου περιέργως, πολύ γρήγορα «σβήστηκε», δηλαδή έφυγε από τα πρωτοσέλιδα, για να αντικατασταθεί από τις ειδήσεις για τα ψίχουλα του Μητσοτάκη.

15/8/2024
Βγήκαν τώρα κάτι περιτρίμματα, κάτι αποδέλοιποι των τζημερο-αδώνιδων να λεκιάσουν το ποστ που έκανα για Λεωτσάκο και Αλβανία. Μαζευτείτε, γιατί θα σας μαζέψω εγώ...
Λοιπόν, συνεχίζω στο ίδιο μοτίβο και θυμάμαι αυτό το προ τριετίας κείμενο (μέρες δεκαπενταύγουστου και τότε), για τις συναυλίες της Μαρινέλλας, το 1977, στην τότε σοσιαλιστική χώρα – ένα κείμενο, που έχει μέσα πολλή Αλβανία, πολλή Ελλάδα, και ακόμη Ενβέρ Χότζα, Λεωτσάκο κ.λπ.
Όσοι δεν το έχετε διαβάσει να το διαβάσετε οπωσδήποτε – και οι υπόλοιποι ας το θυμηθείτε μέσες-άκρες...
https://www.lifo.gr/culture/music/oi-synaylies-tis-marinellas-stin-albania-ton-aygoysto-toy-1977

15/8/2024
Κάπου, σε μια συνέντευξη, ο Γιώργος Λεωτσάκος είχε πει πως το μεγαλύτερο έγκλημα του Στάλιν ήταν που, στη Γιάλτα, έδωσε την Ελλάδα στη Δύση.
Ο Λεωτσάκος δεν ήταν σταλινικός, αμφιβάλλω αν είχε ψηφίσει και ποτέ ΚΚΕ στη ζωή του, όμως ήταν συνεπαρμένος, ως ένας άνθρωπος που ζούσε μόνο για τη μουσική, από τον τρόπο που είχαν αγκαλιάσει τα σοσιαλιστικά καθεστώτα του eastern block τη μουσική εκπαίδευση. Την προτεραιότητα που έδιναν στη μουσική παιδεία, στην πνευματική καλλιέργεια μέσω της μουσικής και από κει και πέρα στην «παραγωγή» εκατοντάδων, χιλιάδων μέγιστων μουσικών, συνθετών, ενορχηστρωτών κ.λπ. και τις διεξόδους τους στις σπουδαίες ορχήστρες τους – μια πράξη ζωής, για τον πολιτισμό της ανατολικής Ευρώπης, η οποία θα τύχαινε της πλήρους αποσιώπησης στον «ελεύθερο κόσμο».
Όταν ο Λεωτσάκος επισκέφτηκε την σοσιαλιστική Αλβανία στην αρχή της δεκαετίας του ’80 θα πάθαινε σοκ, από το επίπεδο των μουσικών σπουδών στη χώρα των αετών, και κυρίως από το έργο των αλβανών μουσικών και συνθετών, που παρέμενε περιχαρακωμένο και παντελώς άγνωστο στα δυτικά ώτα. Την ίδια γνώμη είχε και για την μουσική πραγματικότητα της Βουλγαρίας και των υπολοίπων βαλκανικών χωρών – τις οποίες χώρες, κοντολογίς, τις θεωρούσε απείρως πιο προχωρημένες από την τρίσμοιρη Ελλάδα. Κάτι που θα αποδεικνυόταν, σε μεγάλο βαθμό, μετά την πτώση των σοσιαλιστικών καθεστώτων, όταν μουσικοί απ’ αυτές τις χώρες θα στελέχωναν, με τον καλύτερο τρόπο, όλες τις ελληνικές ορχήστρες.

Μου έκανε εντύπωση η ανακοίνωση του γραφείου Τύπου του ΚΚΕ για τον Λεωτσάκο, που ανάμεσα σε άλλα τόνιζε πως «το 1981 υπήρξε ο πρώτος μουσικολόγος του κόσμου που επισκέφθηκε την σοσιαλιστική Αλβανία, γνωρίζοντας σε βάθος το ιδιόμορφο και εντυπωσιακά αποδοτικό σύστημα της μουσικής ζωής, παιδείας και παραγωγής».
Παλιά το ΚΚΕ έβγαζε τέτοιου τύπου ανακοινώσεις μόνο για τα δικά του μέλη – δεν το διέκριναν αβροφροσύνες σχετικές με «αστούς» καλλιτέχνες κ.λπ. ακόμη και στην περίπτωση των θανάτων τους. Τώρα, βέβαια, το κόμμα συγχαίρει μέχρι και τους ολυμπιονίκες, οπότε δεν ξέρω αν σημαίνει κάτι βαθύτερο αυτή η πολύ θερμή ανακοίνωσή του για τον Λεωτσάκο.

ΖΑΚΗΣ ΚΟΥΝΑΔΗΣ μια ιστορική προσωπικότητα του «έντεχνου» ελληνικού τραγουδιού – οι δράσεις του, τα βιβλία του, οι δίσκοι του

Πριν από λίγο καιρό έφθασαν στα χέρια μου, μέσω του άοκνου ερευνητή του ελληνικού τραγουδιού (και όχι μόνο του ροκ) Δημήτρη Βασιλειάδη (B-otherSide Records), τρία LP ενός άγνωστου εντεχνολαϊκού τραγουδοποιού, του Ζάκη Κουνάδη (1935-2023). Ο Κουνάδης μπορεί να ήταν άγνωστος ως τραγουδοποιός, αλλά δεν ήταν καθόλου άγνωστος ως παρουσία στα μουσικά-συγγραφικά μας πράγματα... και ας μείνουμε σ’ αυτά, κατ’ αρχάς, που μας ενδιαφέρουν περισσότερο.
Όταν ο Ζάκης Κουνάδης θα έφευγε από τη ζωή, πέρυσι τον Ιούλιο, ο αδελφός του και γνωστός ερευνητής του ρεμπέτικου Παναγιώτης Κουνάδης θα ανέβαζε μια ανακοίνωση στο facebook του Εικονικού Μουσείου Αρχείου Κουνάδη / Kounadis Archive Virtual Museum (25 Ιουλίου 2023), στην οποία διάβαζες ανάμεσα σε άλλα και για τον ιστορικό Σύλλογο Φίλων Ελληνικής Μουσικής (ΣΦΕΜ), που θα συνδεόταν στενά με τις δραστηριότητες του Ζάκη:
«Το Αρχείο Κουνάδη με θλίψη αποχαιρετά τον Ζάκη Κουνάδη, πρόεδρο του ιστορικού ΣΦΕΜ (Σύλλογος Φίλων Ελληνικής Μουσικής). Ο Ζάκης (Αλοΐζιος) Κουνάδης γεννήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 1935 στα Διλινάτα Κεφαλληνίας. Εργάστηκε αρκετά χρόνια ως δημοσιογράφος και φωτορεπόρτερ στον όμιλο των αδελφών Μπότση. Το 1961, μετά τις περίφημες εκλογές “βίας και νοθείας”, συνέταξε μαζί με τον Δημήτρη Χαλιβελάκη μία επιστολή προς τον Μίκη Θεοδωράκη που είχε ήδη καταφύγει στο Παρίσι και η οποία έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην επιστροφή του συνθέτη. Έτσι, από την ημέρα του γυρισμού του Θεοδωράκη στην Ελλάδα, στις 15 Ιανουαρίου 1962, ξεκίνησαν οι διεργασίες που οδήγησαν τον Απρίλιο του 1962 στη δημιουργία του “Συλλόγου Φίλων Ελληνικής Μουσικής”, του οποίου ο Ζάκης Κουνάδης υπήρξε πρόεδρος όλα τα χρόνια της λειτουργίας του μέχρι τη διάλυσή του, το 1967. Σκοπός του ΣΦΕΜ ήταν η προβολή του έργου του Μίκη Θεοδωράκη και των νεότερων Ελλήνων δημιουργών. Μέσα στον πρώτο χρόνο λειτουργίας του ΣΦΕΜ πρωτοεμφανίστηκαν και δραστηριοποιήθηκαν ως μέλη και υπεύθυνοι της χορωδίας και της ορχήστρας που δημιουργήθηκαν, κατά σειρά, οι νέοι και άγνωστοι τότε: Μάνος Λοΐζος, Σταύρος Κουγιουμτζής, Μαρία Φαραντούρη, Χρήστος Λεοντής, Μάνος Ελευθερίου, Φώντας Λάδης, Μάρω-Λήμνου Λοΐζου, Γιάννης Μαρκόπουλος, Κώστας Βρεττάκος, Διονύσης Σαββόπουλος, Γιώργος Ζωγράφος, Αγγέλα Ζώη, Νότης Μαυρουδής, Άκος Δασκαλόπουλος, Θέμις Σερμιέ, Έφη Παναγιώτου, Αλέκος Σταματέλης, Υακίνθη Κλάδη, Μαίρη Δαλάκου και άλλοι. Επίσης κατά την περίοδο λειτουργίας του, μέχρι το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου, ο ΣΦΕΜ συνεργάστηκε μεταξύ άλλων με τους Μίκη Θεοδωράκη, Μάνο Χατζιδάκι, Γιώργο Θεοφιλόπουλο, Λάκη Παππά, Κώστα Χατζή, Γρηγόρη Μπιθικώτση, Λάκη Καρνέζη, Κώστα Παπαδόπουλο, Ντόρα Γιαννακοπούλου, Πάνο Πετσά, Σταύρο Πλέσσα, Κλειώ Δενάρδου, τους κιθαρίστες Δημήτρη Φάμπα, Βαγγέλη Ασημακόπουλο και Λίζα Ζώη, καθώς και με τις χορωδίες Τρικάλων, Καλαμάτας και Κορίνθου, πραγματοποιώντας μεγάλο αριθμό εκδηλώσεων και παρεμβάσεων στο πολιτιστικό γίγνεσθαι της χώρας. Το 1963 o Ζάκης Κουνάδης μαζί με τον Νίκο Καπίρη και τον Γιάννη Κουνάδη δημιούργησαν ένα από τα πιο δυναμικά φωτορεπορτάζ της εποχής, με τίτλο «Το μάτι», απαθανατίζοντας τα σημαντικότερα πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα της περιόδου αλλά και στιγμές της καθημερινής ζωής. Το 1967 ο Ζάκης Κουνάδης κατέφυγε στη Γαλλία. Πρωτοστάτησε στην κατάληψη του ελληνικού περιπτέρου της Πανεπιστημιούπολης τον Μάη του ’68 και συνέβαλλε στον αντιδικτατορικό αγώνα, ενημερώνοντας τους ξένους δημοσιογράφους με τα ημερήσια δελτία που συνέτασσε για όσα συνέβαιναν στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας. Το φωτογραφικό αρχείο του είναι εξαιρετικά σημαντικό και πολύτιμο για τους ιστορικούς και μελετητές αυτής της περιόδου».
Οι δράσεις του ΣΦΕΜ, που είχε για πρόεδρο τον Ζάκη Κουνάδη, υπήρξαν πολύ καθοριστικές σε σχέση πάντα με την διάδοση του νέου «έντεχνου» τραγουδιού στα πρώτα χρόνια του ’60 και έως την επιβολή της δικτατορίας, και αυτό μπορεί κάποιος εύκολα να το διαπιστώσει από τα πάμπολλα σχετικά βιβλία, τα άρθρα και τις κατά καιρούς συνεντεύξεις καίριων μορφών των μουσικών πραγμάτων μας όπως ήταν / είναι ο Μάνος Λοΐζος, ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Χρήστος Λεοντής, η Μαρία Φαραντούρη κ.ά., αφού ο ΣΦΕΜ θα αποτελούσε, τότε, στο πρώτο μισό του ’60, το πιο βασικό ορμητήριό τους.
Όμως ο Ζάκης Κουνάδης δεν ήταν μόνο ένας αγωνιστής δημοσιογράφος, εμψυχωτής και μεγάλος θιασώτης του «έντεχνου», σε μια οπωσδήποτε δύσκολη εποχή, μα ακόμη συγγραφέας δύο τουλάχιστον βιβλίων και τραγουδοποιός, με ξεχωριστή δική του δισκογραφία.
Πάνε πολλά χρόνια από τότε που διάβασα για πρώτη φορά το βιβλίο των Ζάκη Κουνάδη-Λένας Χαραλαμποπούλου «Οι Δρόμοι του Μάη / Γαλλία ’68» [Παρασκήνιο, 1993], που θα έκανε και μια δεύτερη βελτιωμένη έκδοση στον Ευώνυμο, το 2007, ενώ δικό του ήταν και το πόνημα-λεύκωμα «Ισότητα στην Ανισότητα / Η γυναίκα από την οικογενειακή στην καπιταλιστική οικονομία / Κείμενα, φωτογραφίες, τραγούδια: Ζάκη Κουνάδη» [Αιγιαλός, 2009].

Στο πρώτο βιβλίο καταγράφονται διάφορες σκέψεις των συγγραφέων αναφορικά με τον Μάη του ’68 και την ελληνική παρουσία στα γεγονότα, διανθισμένες με πρωτότυπες φωτογραφίες. Διαβάζουμε κάπου, σε σχέση με την κατάληψη του ελληνικού περιπτέρου της πανεπιστημιούπολης, τον Μάη του ’68:
«Παρατηρώντας τις φωτογραφίες που δημοσιεύονται από το Ελληνικό κτίριο της Πανεπιστημιούπολης του Παρισιού, στη διάρκεια των γεγονότων του Μάη του ’68, διαπιστώνεται ότι, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν υπάρχουν πρόσωπα σ’ αυτές τις εικόνες. Αυτό συμβαίνει, επειδή η Γενική Συνέλευση των Ελλήνων είχε αποφασίσει να μην παρθούν φωτογραφίες, που αν έπεφταν στα χέρια των ανθρώπων της δικτατορίας θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ενάντια στους δημοκρατικούς πολίτες και φοιτητές, που πήραν μέρος στις δημοκρατικές και αντιδικτατορικές διαδικασίες στο κτίριο του Παρισιού. Στις φωτογραφίες υπάρχουν αντιδικτατορικές αφίσες, συνθήματα όλων των ιδεολογικών τάσεων, αλλά και διαπιστώσεις για το παγκόσμιο δημοκρατικό κίνημα. Από το περιεχόμενο αφισών και συνθημάτων διαπιστώνεται το υψηλό πολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο των συμμετεχόντων Ελλήνων, στη διάρκεια των γεγονότων του Μάη του ’68 στη Γαλλία. Θα πρέπει επίσης να ξανατονιστεί ότι η κατάληψη των κτιρίων, των εργοστασίων, των τόπων δουλειάς και φοίτησης και φυσικά του ελληνικού κτιρίου στην Πανεπιστημιούπολη του Παρισιού, σήμαινε την απελευθέρωσή του από τον έλεγχο των ολιγαρχικών δυνάμεων και την παράλληλη παράδοση αυτών των χώρων σε όλους τους πολίτες. Στους ελεύθερους αυτούς χώρους μπορούσαν όλοι οι πολίτες να εκφραστούν και να δημιουργούν, συνεργαζόμενοι ελεύθερα. Ήταν, δηλαδή, ναοί Ελευθερίας και Άμεσης Δημοκρατίας».
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/zakis-koynadis-mia-istoriki-prosopikotita-toy-entehnoy-ellinikoy-tragoydioy

GARDEN, RUNAR NØRSETT TRIO jazz από την Νορβηγία

GARDEN: Pilgrim [Losen Records, 2024]
Οι Garden είναι ένα σχετικά νέο τζαζ τρίο από τη Νορβηγία, το οποίο αποτελούν οι Mathias Hagen τενόρο σαξόφωνο, Henrik Sandstad Dalen κοντραμπάσο και Øystein Aarnes Vik ντραμς. Αυτοί οι τρεις μουσικοί συνεργάζονται με δύο ακόμη άτομα σε κάποια tracks (Henrik Büller βαρύτονο σαξόφωνο, Arne Martin Nybo κρουστά), προσφέροντας όλοι μαζί ένα άλμπουμ, που αποκαλείται “Pilgrim” – ηχογραφημένο σ’ ένα στούντιο του Όσλο, τον Μάιο του 2023.

Βασικά ο δίσκος χαρακτηρίζεται από τον ήχο του τενόρου, με το ρυθμικό τμήμα να προβάρει πολύ στιβαρά και «βαθιά» πλαίσια, δημιουργώντας ισχυρές βάσεις για μελωδικούς αυτοσχεδιασμούς.
Διαβασμένοι μουσικοί και με γνώσεις πάνω στην πορεία της jazz, και γενικότερα –ακούγεται αυτό–, οι Hagen, Dalen και Vik έχουν τον τρόπο να ενσωματώνουν στα patterns τους επιρροές από το μπαρόκ και την «κλασική», και βεβαίως από το blues, δημιουργώντας πολύ ωραίες, και βασικά αβίαστες, συνθέσεις, ικανές να προβάλλουν μία ταξιδευτική αίσθηση. Τέτοιες είναι οι “Pilgrim”, “Louis the vagabond” και “Under ground” (με την ελαφριά «κολτρεϊνική» αύρα).
Γενικώς, η πνευματικότητα αποτελεί μια διάσταση των συνθέσεων του Hagen (είναι όλες δικές του), με τα δύο τελευταία tracks, τα “Shelter” (Καταφύγιο) και “Warsong”, να μεταφέρουν εικόνες ενός εφιαλτικού κόσμου τρόπον τινά (ιδίως το πρώτο, που αποτελεί μια προσομοίωση του ήχου των σειρήνων, εν καιρώ πολέμου), αφήνοντας τη φαντασία ελεύθερη να περιπλανηθεί και σ’ αυτό που φαίνεται εκ πρώτης (δηλαδή στον πόλεμο), μα και στο... αντίθετό του (την ειρήνη).
Ακρογωνιαία η συμβολή του rhythm section σε όλο τον δίσκο, αλλά και καταλυτικά πρωταγωνιστικός ο ήχος του τενόρου τού Mathias Hagen.

RUNAR NØRSETT TRIO: Endless Journey [Losen Records, 2024]
To Runar Nørsett Trio το αποτελούν ο Runar Nørsett πιάνο, ο Fredrik Sahlander μπάσο και ο Tobias Øymo Solbakk ντραμς. Κοντά σ’ αυτούς στοιχίζεται και το ζεύγος Brecker, δηλαδή ο Randy Brecker τρομπέτα και η Ada Rovatti τενόρο σαξόφωνο... και κάπως έτσι θα προκύψει το “Endless Journey”, ένα πολύ ανεβαστικό jazz CD, που ηχογραφήθηκε κάπου στην Νορβηγία, τον Οκτώβριο του 2023. Έχει ένα σημείωμα στο μέσα μέρος του all paper gatefold ο Nørsett, στο οποίο διαβάζουμε:
«Έχουν περάσει τρία χρόνια από το τελευταίο μας άλμπουμ και ο κόσμος αλλάζει. Πάλι. Ο κορωνοϊός και τα λοκντάουν ήταν από πάνω μας πριν από τρία χρόνια. Σήμερα, η πανδημία είναι μόνο μια ζοφερή σκιά στο μυαλό μας. Τώρα, υπάρχουν πόλεμοι στην ήπειρό μας και στη Μέση Ανατολή. Οι τίτλοι των ειδήσεων για την οικονομική αστάθεια, τη διαφθορά και την αυξανόμενη κοινωνική ανισότητα βγάζουν μάτι, με τη δημοκρατία να αντιμετωπίζει τις σοβαρότερες προκλήσεις της στη σύγχρονη εποχή. Πού πάει ο κόσμος; Δεν ξέρω, και κανείς δεν μπορεί να ξέρει με σιγουριά. Ξέρω ότι είμαστε συνεχώς σ’ ένα δρόμο, ανεξάρτητα από την κατεύθυνση. Μ’ αυτό το άλμπουμ, προσπάθησα να φτιάξω μουσική που δεν προσποιείται ότι είναι κάτι άλλο από απλή μουσική. Μουσική με πάθος, χιούμορ, ενέργεια και ελπίζουμε μ’ ένα αίσθημα απόδρασης από κάποιες από τις ανησυχίες μας, σ’ αυτό το ατελείωτο ταξίδι στο μέλλον».
Ωραία τα λέει ο Nørsett, αλλά ακόμη πιο ωραία τα υλοποιεί σ’ αυτό το ούλτρα δυναμικό CD, με τις οκτώ δικές του συνθέσεις.
Αν σκεφθείς πως στα τέσσερα από τα οκτώ κομμάτια που καταγράφονται εδώ ακούς και πνευστό ή πνευστά, τότε το πιάνο-τρίο είναι η μία μόνο κορυφή του “Endless Journey”, καθώς το σχήμα τρείς φορές μετατρέπεται σε κουαρτέτο και μία σε κουιντέτο. Έχουμε λοιπόν, εδώ, μια τζαζ καλαίσθητη, με ωραίες μελωδίες, ωραία αναλυμένες και επεξεργασμένες, με την ομορφιά και την feel good διάθεση να κυριαρχούν. Το feel good σημαίνει, περαιτέρω, εξωστρεφές και χορευτικό, σαν αυτό που ακούμε στο “Hurry up!” από το πιάνο τρίο ή στο φερώνυμο funky “Endless journey” από το κουιντέτο.
Με δυο λόγια πρόκειται για ένα άλμπουμ, που σε κερδίζει αμέσως, εννοώ από το πρώτο άκουσμα, με την ειλικρίνεια και την αμεσότητά του.
Επαφή: www.losenrecords.no

ERNTE ένα πολυεθνικό τζαζ σχήμα από το Βερολίνο

Οι Ernte είναι ένα πολυεθνικό τζαζ σχήμα από το Βερολίνο, το οποίο αποτελούν Γερμανοί, Ελβετοί και μια ελληνίδα μουσικός. Πιο συγκεκριμένα η σύνθεσή τους είναι: Benjamin Weidekamp άλτο σαξόφωνο, κλαρινέτο, Uli Kempendorff τενόρο σαξόφωνο, κλαρινέτο, Evi Filippou βιμπράφωνο, κρουστά, Kaspar von Grünigen μπάσο και David Meier ντραμς.

Σ’ αυτό το άλμπουμ, που έχει ως τίτλο το όνομά τους [enja / ΑΝ Music, 2024], οι Ernte θέλουν να πρωτοτυπήσουν και ως ένα βαθμό το κατορθώνουν. Επιλέγουν, λοιπόν, γι’ αυτό να διασκευάσουν διάφορα κομμάτια από την ιστορία της μουσικής, protest songs κατά βάση, τα οποία ενοποιούν μέσα από τα ευφάνταστα τζαζ παιξίματά τους – αφού τα τραγούδια παρουσιάζονται στις instrumental εκδοχές τους.
Έτσι, εδώ, ακούμε José Afonso (“Venham mais cinco”), Anna Marly (“Le chant des partisans”), Paul Dessau (το “Friedenslied”, που ήταν βασισμένο σε ποίηση Pablo Neruda), Mauricio Kagel (“Marsch No 2”), το “Black & white” (στην διασκευή του γερμανού κομμουνιστή, ηθοποιού και τραγουδιστή Ernst Busch), το “Unsere heimet” (του Hans Naumilkat) κ.λπ., σε εκτελέσεις, που οπωσδήποτε σε «κρατάνε», όταν δεν είναι εντελώς συναρπαστικές, όπως στην περίπτωση του marsch του Kagel ή του “Black & white”.
Και είναι σ’ αυτά τα post-bop κομμάτια, στα οποία οι Ernte δείχνουν το πόσο «μετράνε» σαν σχήμα και πόσο σωστά μεταφέρουν τα μηνύματα που θέλουν, μέσα από τα θυελλώδη και αποφασιστικά παιξίματά τους.

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 591

14/8/2024
O χαμός του Γιώργου Λεωτσάκου αποτελεί τεράστιο (θλιβερό) γεγονός για το χώρο της μουσικής. Και της μουσικοκριτικής φυσικά, που είναι κομμάτι της δημοσιογραφίας. Είναι μεγάλη η απώλειά του για τον πολιτισμό. Πολύ μεγαλύτερη απ’ όσο νομίζουν ορισμένοι. Δυστυχώς, εγώ, δεν μπορώ να πω πολλά αυτή τη στιγμή, γιατί ένα κείμενο για τον Λεωτσάκο, έστω και στο πλαίσιο μιας απλής νεκρολογίας, αποτελεί πολύ ειδική δουλειά – την οποία, τώρα, λόγω έλλειψης χρόνου, δεν μπορώ να επιτελέσω. Κάποια στιγμή στο μέλλον ίσως... Αρκούμαι, λοιπόν, σε μερικά ποστ εδώ στο fb, που κάποια αποτελούν και επαναλήψεις...

[Κάτι είχα μυριστεί και δεν τον είχα πλησιάσει τις φορές που τον είδα μπροστά μου. Δεν ξέρω πώς θα το έκανα και τι θα έβγαινε... Καλύτερα, ίσως, τώρα που το σκέφτομαι. Εξάλλου, δεν είναι λίγα όσα δικά του έχω διαβάσει, και μ’ έχουν επηρεάσει φυσικά, τα τελευταία 40 χρόνια... ]

14/8/2024
Κάποιοι με αποκαλούν «ψείρα», για να μειώσουν αυτό που κάνω – το γεγονός πως διορθώνω ορισμένα στραβά καμιά φορά. Το ακούω από παλιά αυτό. Είναι λάθος, και δεν συμφωνώ. Τα «χοντρά» διορθώνω πότε-πότε. Και αυτά που κρίνω ως σημαντικά.
Αν ήταν να ψειρίζω τα γραπτά των άλλων, όπως ψειρίζω τα δικά μου (χωρίς τούτο να σημαίνει πως κι εγώ αποφεύγω πάντα τα λάθη - γιατί και το ψείρισμα ορισμένες φορές έχει όρια), κάποιοι θα έτριβαν τα μάτια τους από αυτά που θα έβλεπαν διορθωμένα. Δεν είμαι επαγγελματίας επιμελητής. Παρά ταύτα, αν κάποιοι θέλουν να μου δώσουν δουλειά επιμελητή... ευχαρίστως. Θα τους κοστίσει όμως.
Λοιπόν, αφήστε τα παραμύθια με τις «ψείρες» και προσέχετε... τουλάχιστον να μην πετάτε κοτρώνες.

14/8/2024
Όσοι και όσες, φίλοι και φίλες του ελληνικού τραγουδιού και της μουσικής περάσουν αυτές τις μέρες από τα βιβλιοπωλεία, αν δεν το έχουν αγοράσει ήδη, ας θυμούνται πως τους περιμένει και το "Ραντεβού στο Κύτταρο" [Όγδοο, 2024]...

14/8/2024
>>Στην περιοχή σημειώνονται εκρήξεις καθώς υπάρχει ναρκοπέδιο πολεμικό από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που δεν έχει εκκαθαριστεί.<<
[Ο δήμαρχος Σιντικής, από κει όπου καίγεται κανα μήνα τώρα ο Όρβηλος]
Ογδόντα χρόνια μετά υπάρχει ναρκοπέδιο μέσα σε δάσος. Ξέρουν πού είναι και δεν το έχουν καθαρίσει. Ελπίζεις να το έχουν περιφράξει τουλάχιστον...
[Τώρα που γυρίζει στήστε κι ένα... akatharista. narkopedia. apps. gov. gr]

13/8/2024
 «Πεντάστηλο πορτραίτο με τίτλο και φωτογραφία: “Δημήτρης Στράτος, ένας Κύπριος ‘ταχυδακτυλουργός’ της φωνής! Σταδιοδρομεί εντυπωσιακά στην Ιταλία”. Ήταν ένα φαινόμενο της μουσικής πρωτοπορίας, ανάλογο με τη μεγάλη Κάθυ Μπερμπεριάν. Δεν τον ακούσαμε ποτέ στην Ελλάδα, επειδή το δρεπάνι του Χάρου τον θέρισε πρόωρα – λίγους μήνες αργότερα στην ίδια “Μουσική Σελίδα” της 21ης Ιουνίου 1979 δημοσιεύαμε τη νεκρολογία του. Δεν βρήκα ποτέ, δυστυχώς, τον καιρό, να αναζητήσω ηχογραφήσεις του».
[Ο Γιώργος Λεωτσάκος ενθυμούμενος τη θητεία του στην εφημερίδα «Πρωινή», στο τέλος της δεκαετίας του ’70, από το αυτοβιογραφικό βιβλίο του «Ισοβίτης στο ελληνικό κάτεργο», Καστανιώτης, 2022]

Πέθανε ο σημαντικότατος αυτός δημοσιογράφος-μουσικοκριτικός, ερευνητής της ελληνικής λόγιας μουσικής και άλλα τινά Γιώργος Λεωτσάκος, ο ορκισμένος «εχθρός» του Μάνου Χατζιδάκι και πολλών άλλων, δίχως να προλάβει να ακούσει Demetrio Stratos; Ο άνθρωπος που έγραψε πρώτος στην Ελλάδα, γι’ αυτό το φωνητικό φαινόμενο, δεν είχε ακούσει ούτε το CD τού “Jazz & Τζαζ”, το 1998; Δεν βρέθηκε κανείς να του το δώσει; Τι να πει κανείς... Ας είναι αναπαυμένος...

13/8/2024
Καμία σχέση. Τον Harold Pinter στους Έλληνες τον σύστησε ο Δημήτρης Κολλάτος με το Θέατρο Τσέπης, το 1961, και βασικά ο Κάρολος Κουν, με το Θέατρο Τέχνης, από το ’65 και μετά...

13/8/2024
>>Φωτιά στην Αττική / Το σχολείο της Νέας Πεντέλης έχει παραδοθεί στις φλόγες<<
Τι να σου πρωτοκάνει κι αυτός ο Μητσοτάκης; Πόλεμο στην Ουκρανία κάνει, με τα συμφέροντα των καρτέλ για τις τιμές στα μπακάλικα τα έχει βάλει, σύξυλους αφήνει τους ηλεκτριτζήδες φορολογώντας τους... δώστε του 4-5 τετραετίες ακόμη και θα δείτε...
https://www.youtube.com/watch?v=tLdR2IesDGs

12/8/2024
Τον σηκώσανε άρον-άρον από το κρεβάτι του πόνου, αξούριστο και με νάρθηκα. Τώρα αρχίζει σιγά-σιγά να εμπεδώνει τι πάει να πει... επιθετικό πεύκο και χαοτική κηλίδωση... και αύριο θα τα πει καλύτερα.

12/8/2024
Τώρα οι συνολάκηδες και οι λοιπές πατερίτσες του καθεστώτος θα σου πούνε ότι αυτά δεν θα έκαναν τίποτα, γιατί οι χαράδρες και το δύσβατο της Αττικής είναι χειρότερα και από του Κιλιμάντζαρου, και από του Καρακορούμ...

12/8/2024
Οι... συνολάκηδες, που λένε τη μια αρλούμπα πίσω από την άλλη ας μας πληροφορήσουν λοιπόν ποια πρωτεύουσα χώρας, όποιας πλευράς της ιστορίας γουστάρουν, καίγεται περιμετρικά, σχεδόν κάθε καλοκαίρι.
Αυτό που ζει ο κάτοικος της Αττικής και της Αθήνας τα τελευταία καλοκαίρια δεν περιγράφεται. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία γι’ αυτή τη διαρκή καταστροφή, παρά μόνο το διαλυμένο και διεφθαρμένο κράτος. Πολιτική προστασία… το ανέκδοτο της δεκαετίας.

12/8/2024
Ευχαριστώ πολύ τον Χάρη Συμβουλίδη και το athinorama. gr, για την κριτική στο "Ραντεβού στο Κύτταρο" [Όγδοο, 2024]...

https://www.athinorama.gr/music/3032299/rantebou-sto-kuttaro-ena-biblio-me-ton-diko-tou-mikro-thrulo/

10/8/2024
Σαββάτο βράδυ με το «Μέγα Λαϊκό» [Oblik Editions, 2024] του Νίκου Μητρογιαννόπουλου...

εξομολόγησις

Μεταξύ μας τώρα, κι εγώ δεν τα πολυγουστάρω.
Δηλαδή, κατά βάθος, πιστέψτε με,
θα ήθελα να μην τα έχω μάθει
να είμαι κι εγώ ένας άνθρωπος καλλιεργημένος
όπως εσείς.
Αλλά άμα πέσεις εκεί, δεν ξεκολλάς εύκολα.
Όλη την ώρα σ’ αυτά γυρίζει το μυαλό.
Προσπάθησα πολλές φορές να καθαρίσω
αλλά τίποτα.
Μ’ αυτά τα άτιμα μέχρι και στο χώμα κοιμηθήκαμε.
Γι’ αυτό σου λέω, ρε φιλαράκι.
Μήπως σου βρίσκεται κανένα λαϊκό τραγούδι
γι’ απόψε;

10/8/2024
Βλέποντας τα ταγάρια τους πολιτικούς να στριμώχνονται σαν σμάρι από σφήκες πίσω από τις «επιτυχίες» αναπολώ τις εποχές των τελευταίων θέσεων και της παντελούς ανυποληψίας στους πρωταθλητισμούς. Ήταν ανακουφιστικό.

9/8/2024
Τι ώρα φτάνει το παπόρι;

9/8/2024
Αυτά είναι για να τα βλέπουν λίγοι... Χιλή, 1973. Επί Allende ή επί Pinochet; (Λογικά επί Allende τα περισσότερα, πριν την 11η Σεπτεμβρίου, αν όχι όλα).

IZE TRIO οι global σουίτες

Το Ize Trio είναι ένα καινούριο σχήμα, που αναδύθηκε μέσα από το περιβάλλον του Berklee College of Music της Βοστώνης. Εκεί, εξάλλου, είναι ηχογραφημένο τον Ιανουάριο του 2023 τούτο το παρθενικό CD του, που αποκαλείται “The Global Suites” [Private Pressing, 2024].

Το Ize Trio είναι ένα τριεθνικό σχήμα εν τω μεταξύ, καθώς μέλη του είναι ο αμερικανός πιανίστας Chase Morrin, ο κύπριος περκασιονίστας George Lernis και ο παλαιστίνιος τσελίστας Naseem Alatrash. Δίπλα σ’ αυτούς τους τρεις, ανά περίπτωση, παρατάσσονται τρία ακόμη ονόματα, ο πασίγνωστος μπασίστας John Patitucci, και οι τραγουδίστριες Farayi Malek και Heiraza, με όλους μαζί να δίνουν κίνηση σε μια πολύ ενδιαφέρουσα ηχογράφηση, που κινείται πάνω στην τομή της jazz, με τις μεσο-ανατολίτικες μουσικές παραδόσεις. Ethnic-jazz να το πούμε το ύφος των Ize Trio, στο “The Global Suites”; Ίσως...
Όπως μαρτυρά και ο τίτλος του δίσκου, εδώ έχουμε καταγραμμένα δέκα tracks, που διαμοιράζονται σε τέσσερις διαφορετικές σουίτες, των τριών-δύο-δύο και τριών μερών η κάθε μία. Οι τίτλοι των σουιτών είναι: “Break G4S”, “Resurrecting the Amber Sky”, “All loved” και “Elemeno” και η κάθε μία έχει το δικό της ειδικό βάρος. Και δεν εννοούμε μόνον από μουσικής άποψης...
Έτσι, στην πρώτη, οι τρεις συνθέτες-οργανοπαίκτες έχουν απέναντί τους τον καπιταλισμό και τον μιλιταρισμό, με τις μουσικές από τα “The machine”, “Echoes on the wall” και “Let us out” να καθορίζουν ένα πλαίσιο ηχητικής δράσης, με πολλαπλές γωνίες και κορυφώσεις, μέσα από τις οποίες δεν μπορεί να μην φέγγει κι ένα είδος ελευθερίας στις προσεγγίσεις των μελωδιών.
Στην δεύτερη σουίτα (“Present”, “Past and future”) το περιβάλλον είναι εκείνο που απασχολεί το Ize Trio. Υπάρχει η υποβάθμιση, υπάρχουν τα ζητήματα με το κλίμα κ.λπ. Όλα διοχετεύονται μέσα από τις μουσικές του σχήματος, αλλά και από ένα τραγούδι, που έχει να κάνει με το μέλλον και με τον κόσμο που παραδίδεται στις νεότερες γενιές.
Οι ευαισθησίες του γκρουπ είναι φανερές και στην τρίτη σουίτα, που έχει να κάνει με την μετανάστευση. Μετανάστες από την ανατολική Μεσόγειο είναι εξάλλου τα δύο από τα τρία μέλη του σχήματος. Εδώ οι μουσικές (“Home”, “The journey”) διαθέτουν πολλά συναισθηματικά στοιχεία, με τις ανατολίτικες μελωδίες να υπερισχύουν, οι οποίες άλλοτε «αφήνουν» κάτι από τη νοσταλγία των χαμένων πατρίδων, και άλλοτε είναι συνδεμένες με πιο δυναμικά στοιχεία, που δείχνουν, ανάμεσα σε άλλα, και την πίστη πως η ζωή στη νέα πατρίδα θα μπορέσει να προσφέρει καλύτερες ευκαιρίες.
Το “The Global Suites” θα ολοκληρωθεί με τα tracks (“Be a kid!”, “Code switching”, “Discovery”), που σχετίζονται με το θέμα της εκπαίδευσης. Μαθητές πριν και δάσκαλοι τώρα, οι Morrin, Lernis και Alatrash, εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν την εκπαιδευτική διαδικασία ως το μέσο για να καλυτερεύσει η ζωή του καθενός από εμάς, και άρα και ο κόσμος. Από μουσικής πλευράς τούτο παρουσιάζεται, εδώ, μέσω των πολλών και διαφορετικών αναφορών, που δεν σχετίζονται μόνον με τις επιμέρους καταγωγές των τριών οργανοπαικτών, αλλά και με το «ανοιχτό μυαλό», πάνω στην διαδικασία της σύνθεσης.
Επαφή: www.izetrio.com