FREEDOM CANDLEMAKER… είναι ο Λευτέρης Μουμτζής και το “Beaming Light” είναι ένα δικό του άλμπουμ κλάσης

Freedom Candlemaker είναι το νέο προσωπικό όχημα-project τού τραγουδοποιού Λευτέρη Μουμτζή. Ο Μουμτζής μάς είναι γνωστός όχι μόνο από τους προσωπικούς δίσκους του (μαζί κι εκείνοι που έγραψε ως J.Kriste / Master of Disguise), αλλά και από τις παρουσίες του σε γκρουπ όπως οι Trio Tekke, οι Σωτήρες, οι Stelafi, ενώ τον συναντάμε σαν «συμμετοχή» και σε άλμπουμ των Μιχάλη Σιγανίδη, Lüüp, Isaac’s Cello, Θανάση Παπακωνσταντίνου κ.ά.

Ο Μουμτζής είναι ένας ιδιαίτερος δημιουργός κάθε δουλειά τού οποίου έχει αναμφισβήτητο ενδιαφέρον. Το ίδιο ενδιαφέρον (και κάτι παραπάνω) είναι και το παρόν “Beaming Light” [Inner Ear, 2019], ένα LP (CD και digital), που διαφέρει σε γενικές γραμμές από τα προηγούμενά του, όντας πιο pop, πιο «ανοιχτό», πιο σαφές και μελωδικό, χωρίς ποτέ να ξεπέφτει στην επανάληψη και την ευκολία.

Το άλμπουμ διαθέτει εξαιρετικά τραγούδια, να το πούμε χωρίς μισόλογα, τα οποία προωθούν μια κάπως, ή και χωρίς-το-κάπως, feel-good διάθεση. Και το κάνουν, το ξαναγράφω, δίχως τις τυπικές ευκολίες, που απαιτούν, συχνά, τα τραγούδια για τον «πολύ κόσμο» (είτε στις μουσικές είτε στα λόγια). Πράγμα που σημαίνει πως Μουμτζής (που εδώ, εκτός από το να γράφει μουσικές, στίχους και να τραγουδά, παίζει ακόμη μπάσο, κιθάρα, πιάνο, σύνθια, fender, ντραμ-μασίν και κρουστά) έχει συγκεκριμένα και υψηλά στάνταρντ κατά νου, τα οποία και εκπληρώνει σ’ έναν το ίδιο υψηλό βαθμό και με τη βοήθεια των συνεργατών του, δηλαδή των Μιχάλη Καπηλίδη ντραμς, Δημήτρη Χατζηζήση κιθάρες, βιολί, strings, όπως και των έξι guests (Βασίλης Βλαχάκος, Χρίστος Χατζηχρίστου, Φώτης Σιώτας, Στυλιανός Ιωαννίδης, Μικαέλα Τσαγκάρη, Ορέστης Μπενέκας) σε διάφορα όργανα ή φωνές. Το αποτέλεσμα φαίνεται, ακούγεται και το ευχαριστιέσαι στον υπέρτατο βαθμό.

Πρώτο κομμάτι το “Abyssal sky”, με τα φανταχτερά eighties πλήκτρα του, τα έξοχα κιθαριστικά passages και την ωραία ερμηνεία του Μουμτζή.

Ακολουθεί το “Astral body”, που κάπως με ξενίζει στην αρχή, αλλά έχει εξαιρετικά ρεφρέν, που σε αποζημιώνουν (πάντα με δυνατή δουλειά στα πλήκτρα).

Το “Journey” επίσης έχει ενδιαφέρον σαν τραγούδι, που ανεβαίνει ακόμη περισσότερο από τα φωνητικά και τα ορχηστρικά μέρη.

Στο “Miss Sadness” συνωθούνται πολλά από τα προτερήματα της τραγουδοποιίας τού Μουμτζή, οπότε το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι το αναμενόμενο. Ένα μέσου τέμπου pop gem, που φέρνει στο νου τους καλύτερους Talk Talk από τα μέσα του ’80.

Η πλευρά θα κλείσει με το “Flawless rays of sun”, τραγούδι που στηρίζει πολλά στα φωνητικά του Μουμτζή, αλλά και στον τρόπο ανάπτυξης (με τη σταδιακή προβολή της έντασης, που ολοκληρώνεται λίγο πριν το τέλος). Εξαιρετικό track, από τα ωραιότερα του LP.

Στη Side B το “Playground” αποτελεί μιαν ωραία αρχή. Πλήκτρα και κιθάρες οικοδομούν έναν γερό «τοίχο», πάνω στον οποίον τα φωνητικά προσθέτουν νέα pop vibes. Ώρες-ώρες νομίζω πως τέτοια κομμάτια, στην Ελλάδα, έχουν ν’ ακουστούν από τις καλύτερες μέρες των Raining Pleasure – και αυτή δεν είναι μικρή κουβέντα.

Το “False hopes” είναι το πιο ωραίο τραγούδι τού “Beaming Light”. Έχει μαγική ανάπτυξη, ωραίους στίχους κι έναν «αέρα» british pop, που το κάνει ασυναγώνιστο. Μάλιστα, από τη μέση και μετά η απογείωση είναι καθηλωτική.

Το ίδιο και το “Frost”. Τι εννοώ; Πως τα τραγούδια του Μουμτζή δεν είναι προβλέψιμα στην εξέλιξή τους. Μπορεί πολλά απ’ αυτά να ξεκινούν κάπως υποτονικά να μοιάζουν κάπως αναμενόμενα στις πρώτες στροφές, όμως στην πορεία περνούν από ποικίλες διακυμάνσεις. Αλλάζουν. Εμπλουτίζονται ενοργανικώς. Ανεβαίνουν. Έτσι συμβαίνει και με το “Frost”.

Άλλα έτσι συμβαίνει και με το “Silent song” που ακολουθεί και που είναι, ίσως, το πιο τελετουργικό κομμάτι του άλμπουμ, διαθέτοντας ένα ακόμη εντυπωσιακό τελείωμα.

Τελευταίο track στο LP μπορεί να είναι το “Of the universe”, ένα electro-pop-rock άσμα, που παίζει εξ ίσου γερά και στα τρία επίπεδα (electro, pop και rock), όμως υπάρχει και κάτι ακόμη που κλείνει το CD και το digital.

Λέμε για το “Unfulfilled”, που σαν τραγούδι είναι το πιο φευγάτο τού “Beaming Light”. Είναι αργό και με μια διστρωμάτωση σε φωνητικά και κιθάρες, που το κάνει μοναδικό. Προσευχή!

Καθώς τελειώνει η πολλοστή ακρόαση αυτού του άλμπουμ νομίζω πως εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι αληθινά ξεχωριστό (ή και μοναδικό). Κάτι που δεν το αντιλαμβάνεσαι στον μέγιστο βαθμό κατά τη διάρκεια της ακρόασης – κάτι για το οποίο χρειάζεσαι χρόνο, για να το συνειδητοποιήσεις. Τα τραγούδια του Μουμτζή, μαζί με τις ενοργανώσεις τους είναι η πρώτη ύλη φυσικά, αλλά εδώ υπάρχει και φοβερή ηχογράφηση-παραγωγή (Αλέξης Μπόλπασης, Λευτέρης Μουμτζής, Artracks Recording Studios), που γίνεται αντιληπτή συν τω χρόνω και που εξακοντίζει τα τραγούδια στο αχανές.

Αυτό το τελευταίο, το “Unfulfilled”, ήταν το τελειωτικό χτύπημα…

Επαφή: www.inner-ear.gr

ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΛΚΙΑΔΑΚΗΣ μύστες

Ορισμένες δισκογραφικές δουλειές, ανεξαρτήτως είδους, διαθέτουν «από τη μάνα τους» έναν αέρα, ώστε να σου επιβάλλονται (με την καλή έννοια). Είναι πληθωρικές, δυναμικές, δεν σε αφήνουν να τις αμφισβητήσεις, ενώ διατηρούν ταυτοχρόνως και μια σεμνότητα, ένα ήθος, που δεν είναι ποτέ αυτονόητο. Βασικά, δεν σε αφήνουν να αμφισβητήσεις τις προθέσεις και την αποφασιστικότητα των ανθρώπων, που έχουν δουλέψει γι’ αυτές. Μια τέτοια δουλειά είναι το άλμπουμ «Μύστες» [Art Path Productions, Μικρός ΗΡΩΣ / MLK, 2019], του κρητικού τραγουδοποιού Γιάννη Χαλκιαδάκη. Τονίζουμε το «κρητικού», επειδή το CD ανήκει σ’ εκείνο το είδος, που χοντρικώς θα αποκαλούσαμε «σύγχρονο κρητικό τραγούδι».

Φυσικά, μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, του «σύγχρονου κρητικού τραγουδιού», ευδοκιμούν όλες οι συνιστώσες του. Από τις σχεδόν ευτελείς έως και τις βαρυσήμαντες. Εδώ δεν έχουμε τίποτα από τα δύο. Έχουμε, απλώς, σύγχρονα εντεχνολαϊκά κρητικής υφής τραγούδια, που είναι γραμμένα για να ειπωθούν και ν’ αγαπηθούν από τον κόσμο. Διαθέτουν, με άλλα λόγια, ωραίες μουσικές, γεμάτες από απλές και κατανοητές μελωδίες, εμπνευσμένες από το κρητική κληρονομιά, στίχους που δεν κρύβουν την επηρεασμένη από την τοπική τραγουδιστική παράδοση θεματολογία τους, ερμηνείες απολύτως πειστικές και, χρωματικά, πάνω στο γλωσσικό ιδίωμα του τόπου, και βεβαίως επιτυχείς ενοργανώσεις, που επιχειρούν να συνενώσουν παραδοσιακά στοιχεία με έντεχνα (μεσογειακά) ή και rock (blues) ακόμη, δίχως ιδιαίτερη βία. Διακρίνεται, βεβαίως, στα λόγια ένας αισθητισμός, όμως αυτός δεν είναι ενοχλητικός επειδή χαρακτηρίζεται από καθαρή διατύπωση, επαφή με το σήμερα, περιορισμένη διδαχτική διάθεση και γενικότερο μέτρο («του έρωτα τις πονηριές δεν λες φαινόμενο / θλίψη χαρά εναλλαγή το ενδεχόμενο / την μοναξιά την ξεπουλάς τα Σαββατόβραδα / την αγκαλιάζεις τις Δευτέρες ξημερώματα»). Άρα είναι αποδεκτός σε κάθε διάστασή του.

Ο Γιάννης Χαλκιαδάκης έχει κάνει πολύ καλή δουλειά σε όλα τα επίπεδα. Και οι μελωδίες του είναι εξαιρετικές («Στιγμές», «Του αντάρτη ο γιός»), και οι στίχοι του είναι ψαγμένοι και επεξεργασμένοι, και η φωνή του είναι… κρητική, δίχως να γλιστράει ανάμεσα σε άλλες ιστορικές, ούτε να καταχράται της ντοπιολαλιάς για να επιβληθεί με το ζόρι (σε… σύντεκνους ή μη). Βοηθάει, επίσης, το γεγονός πως γράφει μουσικές, στίχους και τραγουδά ο ίδιος, με λίγες εξωτερικές βοήθειες [από τα 14 τραγούδια του CD τα δέκα τα λέει μόνος του ο Χαλκιαδάκης, δύο τα λέει μαζί με τον Βασίλη Σκουλά (το ένα) και με την Καίτη Κουλλιά (το άλλο), ενώ τα υπόλοιπα δύο τα λένε ο Παντελής Θαλασσινός και ο Βασίλης Σκουλάς].

Το «Μύστες» είναι ένα πολύ ενθαρρυντικό ντεμπούτο –αν είναι ντεμπούτο, δεν είμαι 100% σίγουρος γι’ αυτό–, ένα άλμπουμ, που, σε κάθε περίπτωση, το έχει ανάγκη η τοπική τραγουδοποιία (και η γενικότερη ελληνική προφανώς).

Επαφή: https://www.facebook.com/profile.php?id=100014489100090

ECM 50 TOUCHSTONES all paper gatefold CD-επανεκδόσεις του ιστορικού καταλόγου της γερμανικής εταιρείας σε nice price (χαμηλή τιμή) – μέρος Ι

Η Touchstones είναι μια εορταστική CD-ετικέτα της ECM, που τώρα ξανακάνει την εμφάνισή της. Τώρα… γιατί; Προφανώς, γιατί η γερμανική εταιρεία συμπληρώνει το 2019 50 χρόνια κυκλοφοριών και παρουσίας.

Είχε εμφανιστεί και στο παρελθόν η σειρά Touchstones; Βεβαίως, το 2008, όταν είχαν τυπωθεί τότε… 40 classic recordings σε new packaging και σε special price, που στόχο είχαν να προϋπαντήσουν τα 40χρονα (τότε) της εταιρείας.

Η εφετινή σειρά Touchstones περιλαμβάνει 50 άλμπουμ (του κλασικού ECM-καταλόγου) και μπαίνει σε κυκλοφορία σε δύο δόσεις – σε δύο 25άδες. Η πρώτη κυκλοφορεί ήδη από τον Ιανουάριο, ενώ η δεύτερη θα κυκλοφορήσει τον Μάιo.

Εμείς εδώ, τώρα, στο πρώτο μέρος, θα δώσουμε ορισμένα στοιχεία (σε λίγες γραμμές) για τα άλμπουμ της πρώτης 25άδας, για να επανέλθουμε αργότερα στη δεύτερη.

Σημειώνουμε πως τα άλμπουμ κυκλοφορούν σε gatefold cardboard φακέλους και διατίθενται σε χαμηλή τιμή (γύρω στα 10 ευρώ).

Επίσης δεν χρειάζεται να πούμε –είναι αυτονόητο– πως πρόκειται για άλμπουμ κλασικά ή σχεδόν κλασικά, που έχουν γράψει την ιστορία που άξιζε να γράψουν (μεγάλη ή λιγότερη μεγάλη δεν έχει ουδεμία σημασία).

1. PAUL BLEY: Ballads [ECM 1010, 1971]

Ηχογραφήσεις από δύο sessions του 1967. Στην πρώτη οι Paul Bley πιάνο, Gary Peacock μπάσο, Barry Altschul ντραμς και στη δεύτερη οι Paul Bley πιάνο, Mark Levinson μπάσο, Barry Altschul ντραμς. Τρεις συνθέσεις της Annette Peacock (με την πρώτη να καταλαμβάνει όλη τη side 1 του LP). Τζαζ ριζοσπαστικός, μινιμαλιστικός λυρισμός.

2. CHICK COREA: Piano Improvisations [ECM 1014, 1971]

Ένα από τα πρώτα masterpiece της ECM. Το πρώτο σόλο-πιάνο άλμπουμ του Chick Corea και πρώτο σόλο-πιάνο της ECM. Ηχογράφηση από το Όσλο, τον Απρίλιο του ’71. Εδώ και το “Sometime ago”, που ακούστηκε λίγο αργότερα και στο “Return to Forever” (1972).

3. RALPH TOWNER / GARY BURTON: Matchbook [ECM 1056, 1975]

Ralph Towner 12χορδη και κλασική κιθάρα, Gary Burton βιμπράφωνο. Πασίγνωστα κομμάτια εδώ, όπως το “Icarus” του Ralph Towner, το “Goodbye Pork Pie Hat” του Charles Mingus, το “Some other time” του Leonard Bernstein…

4. BARRE PHLLIPS: Mountainscapes [ECM 1076, 1976]

Από τα μεγάλα progressive ECM-albums των mid-70s. Φοβερή μπάντα (John Surman μπάσο-κλαρίνο, βαρύτονο σαξόφωνο, σύνθια, Barre Phillips κοντραμπάσο, Stu Martin ντραμς, σύνθια, Dieter Feichtner σύνθια, John Abercrombie κιθάρα), έξοχες συνθέσεις και  ενοργανώσεις μπροστά από την εποχή τους.

5. EBERHARD WEBER: The Following Morning [ECM 1084, 1977]

Ένα τυπικό (δηλαδή πάντα ξεχωριστό) άλμπουμ του μπασίστα Eberhard Weber, εδώ σε συνδυασμό με το πιάνο του Rainer Brüninghaus, και τα πνευστά (γαλλικό κόρνο, όμποε) με το τσέλο τής Philharmonic Orchestra του Όσλο.

6. PAT METHENY: Watercolors [ECM 1097, 1977]

Η contemporary jazz τού κιθαρίστα Pat Metheny στα καλύτερά της. Με τον πιανίστα Lyle Mays για πρώτη φορά στο team, και ακόμη τους Eberhard Weber μπάσο και Danny Gotlieb ντραμς. Συνθέσεις, που «κουβαλούν» συν τοις άλλοις κι ένα πρόωρο new age πνεύμα.

7. MICK GOODRICK: In Pas(s)ing [ECM 1139, 1979]

Είχε ξεκινήσει να παίζει στις μπάντες του Woody Herman και του Gary Burton ο (αμερικανός) κιθαρίστας Mick Goodrick, όμως εδώ έχει την ευκαιρία να ηγηθεί για πρώτη φορά ενός σχήματος, έχοντας δίπλα του μεγάλα ονόματα (John Surman, Eddie Gomez, Jack DeJohnette). Ίσως ένα όχι πολύ γνωστό ECM-άλμπουμ, αλλά σε κάθε περίπτωση εξαιρετικό.

8. GEORGE ADAMS: Sound Suggestions [ECM 1141, 1979]

Σπουδαίος πνευστός (εδώ τενορίστας) ο George Adams (1940-1992) είχε εμφανισθεί και στην Αθήνα (στο φεστιβάλ PRAXIS 83). Το “Sound Suggestions” ήταν το μοναδικό άλμπουμ του στην ECM, ένα όμορφο δείγμα contemporary jazz, που επετεύχθη με τη συνεισφορά των Heinz Sauer τενόρο, Kenny Wheeler τρομπέτα, φλούγκελχορν, Richie Beirach πιάνο, Dave Holland κοντραμπάσο και Jack DeJohnette ντραμς.

9. LEO SMITH: Divine Love [ECM 1143, 1979]

Εκπληκτικό άλμπουμ του Leo Smith (σήμερα Wadada Leo Smith), ο οποίος χειρίζεται τρομπέτα, φλούγκελχορν, steel-o-phone και κρουστά και που αποτελεί, οπωσδήποτε, ένα από τα 3-4 ωραιότερα και σημαντικότερα τής πολύ μεγάλης πορείας του. Έχοντας δίπλα του τους Dwight Andrews φλάουτο, μπάσο κλαρίνο, τενόρο, mbira, κρουστά, Bobby Naughton vibraharp, marimba, bells, Charlie Haden κοντραμπάσο, Lester Bowie τρομπέτα και Kenny Wheeler τρομπέτα, ο Smith καταγράφει ένα αληθινά πρωτοποριακό έργο, που μπορεί να συγκριθεί μόνο με τα μεγάλα άλμπουμ του Miles (χωρίς να τα θυμίζει). Βαριά κουβέντα, που ισχύει όμως γι’ αυτό το afro / spiritual / avant-jazz κομψοτέχνημα.

10. JAN GARBAREK / KJELL JOHNSEN: Aftenland [ECM 1169, 1980]

Δύο άνθρωποι, ο Jan Garbarek σε τενόρο, σοπράνο σαξόφωνο, φλάουτο και ο Kjell Johnsen σε εκκλησιαστικό όργανο, σ’ ένα τελείως διαφορετικό, αλλά σίγουρα αξιοπρόσεκτο άλμπουμ.

11. STEVE TIBBETS: Northern Song [ECM 1218, 1982]

Το πρώτο session τού αμερικανού αρχαϊκού κιθαρίστα Steve Tibbets για την ECM είναι και ένα από τα ωραιότερά του. Κλασική, jazz, rock και folk-rock ανακατεμένα, άπαντα, με μαγικό τρόπο. Στο session οι Steve Tibbets κιθάρες, kalimba, λούπες και Marc Anderson κρουστά.

12. MIKE NOCK: Ondas [ECM 1220, 1982]

Ο Mike Nock, συνθέτης και πιανίστας από τη Νέα Ζηλανδία, συνεργάζεται εδώ με τον κοντραμπασίστα Eddie Gomez και τον ντράμερ Jon Christensen. Από τα jazz-trios, που δεν άφησαν εποχή, αλλά άφησαν ένα (τουλάχιστον) αξιοπρόσεκτο άλμπουμ.

13. KEITH JARRETT / GARY PEACOCK / JACK DeJOHNETTE: Standards, Vol.1 [ECM 1255, 1983]

Στάνταρντ. Το λέει και ο τίτλος. Great American Songbook δηλαδή. Και άρα… “Meaning of the blues”, “All the things you are”, “It never entered my mind”, “The masquerade is over” και “God bless the child”, ερμηνευμένα από masters. Τίποτ’ άλλo.

14. KENNY WHEELER / MIKE BRECKER / JOHN TAYLOR / DAVID HOLLAND / JACK DeJOHNETTE: Double, Double you [ECM 1262, 1984]

Ένα κλασικό άλμπουμ για τον καναδό τρομπετίστα και φλουγκελχορνίστα Kenny Wheeler είναι το “Double, Double you”. Και γίνεται κλασικότερο λόγω της συμμετοχής των υπολοίπων μουσικών, που όλοι μαζί συναποτελούν ένα απλώς… σούπερ-γκρουπ.

15. JOHN ABERCROMBIE: Night [ECM 1272, 1984]

Από τους κιθαρίστες, που διάνυσαν μεγάλη πορεία στην ECM, ο Αμερικανός John Abercrombie (που έφυγε πρόπερσι από τη ζωή) έφερε στη γερμανική εταιρεία ένα τελείως δικό του fusion. Όχι «πλακωμένο», αλλά προσαρμοσμένο στις κεντροευρωπαϊκές ποιότητες. Εδώ έχει δίπλα του «άσσους» βεβαίως, σαν τους Jan Hammer πλήκτρα, Jack DeJohnette ντραμς και Mike Brecker τενόρο σαξόφωνο.

16. DAVE HOLLAND QUINTET: Seeds of Time [ECM 1292, 1985]

Άγγλος κοντραμπασίστας με επίσης τρανή ιστορία στην ECM, ο Dave Holland «πιάνεται» εδώ σ’ ένα session έχοντας δίπλα του συμπαραστάτες κλάσης σαν τον Κenny Wheeler, τον σαξοφωνίστα Steve Coleman, τον τρομπονίστα Julian Priester και τον ντράμερ Marvin “Smitty” Smith. Το αποτέλεσμα περιγράφεται σ’ αυτή την εντυπωσιακή σειρά των εννέα συνθέσεων, που ανήκουν, οι περισσότερες, στα μέλη του γκρουπ.

17. DAVID TORN: Cloud About Mercury [ECM 1322, 1987]

Να ένα ακόμη «παράξενο» άλμπουμ, από ’κείνα που δίνουν ξεχωριστό χρώμα στον κατάλογο της ECM. Ο κιθαρίστας David Torn συνεργάζεται εδώ με τους Mark Isham τρομπέτες, σύνθια, Tony Levin chapman stick, synth-bass και Bill Bruford ντραμς, synth-drums προσφέροντας ένα άλμπουμ με δικές του συνθέσεις (σε ορισμένες συμμετέχουν και τα υπόλοιπα μέλη του σχήματος). Το ύφος είναι ambient-electronic, με σαφείς πάντως τζαζ νύξεις.

18. TERJE RYPDAL & THE CHASERS: Blue [ECM 1346, 1987]

Ο κλασικός ήχος του κιθαρίστα Terje Rypdal ανιχνεύεται και σ’ αυτό το LP/CD. Βαρύς, ονειρικός ενίοτε, με ψυχεδελικές αναφορές άλλοτε, είναι πάντα… must. Δίπλα του οι Bjørn Kjellemyr μπάσο και Audun Kleive ντραμς.

19. DINO SALUZZI: Andina [ECM 1375, 1988]

Εντάξει… Dino Saluzzi. Άλλη ιδιαιτερότητα της ECM αυτός ο αργεντινός μπαντονεονίστας. Στο “Andina” ακούγεται σε σόλο μπαντονεόν και είναι υπέροχος. Μουσικές από εδώ χρησιμοποίησε ο Jean-Luc Godard στις ταινίες του Nouvelle Vague και Historie(s) du cinema.

20. LOUIS SCLAVIS QUINTET: Rouge [ECM 1458, 1992]

Ο γάλλος κλαρινίστας και σοπράνο σαξοφωνίστας Louis Sclavis έχει και αυτός, οπωσδήποτε, το κεφάλαιό του στη γερμανική εταιρεία, με τις… πρώτες σελίδες του να αφορούν στο άλμπουμ του “Rouge” από το 1992. Με τους συνεργάτες του Dominique Pifarély βιολί, François Raulin πιάνο, σύνθια, Bruno Chevillon μπάσο και Christian Ville ντραμς.

21. MIROSLAV VITOUS / JAN GARBAREK: Atmos [ECM 1475, 1993]

Αυτό είναι το πρώτο άλμπουμ αυτής της σειράς που δεν έχει κυκλοφορήσει ποτέ σε LP. Μόνο σε CD πρωτοβγήκε το 1993 και τώρα ξανά σε CD επανεκδίδεται. Ελληνικός ο τίτλος και η μελωδία πάντα στο προσκήνιο, από δύο ευρωπαίους συνθέτες-αυτοσχεδιαστές με τεράστια ιστορία.

22. JOHN SURMAN / JOHN WARREN: The Brass Project [ECM 1478, 1993]

Ολίγον Canterbury και progressive-jazz η φάση στο “The Brass Project”, αφού στο team συναντάμε παίκτες με μεγάλη παράδοση στο british jazz-circuit των seventies. John Surman, Henry Lowther, Steve Waterman, Stuart Brooks, Malcolm Griffiths, Chris Pyne, David Stewart, Richard Edwards, Chris Laurence, John Marshall, John Warren.

23. STEPHAN MICUS: To the Evening Child [ECM 1486, 1992]

Ο Stephan Micus δεν θέλει συστάσεις. Το world ιδίωμά του δεν έχει ταίρι και εδώ, στο “To the Evening Child” χειριζόμενος steel drum, dilruba, suling, kortholt, nay, sinding και τραγουδώντας, ακούγεται για μίαν ακόμη φορά μοναδικός. Εκπληκτικό άλμπουμ!

24. BOBO STENSON TRIO: War Orphans [ECM 1604, 1998]

Γι’ αυτό το άλμπουμ, το “War Orphans”του Bobo Stenson Trio (Anders Jormin μπάσο, Jon Christensen ντραμς) θυμάμαι πως είχα γράψει «ύμνους» στο Jazz & Τζαζ εκείνη την εποχή. Προφανώς τα ίδια θα έγραφα και τώρα.

25. PETER ERSKINE / PALLE DANIELSSON / JOHN TAYLOR: Juni [ECM 1657, 1999]

Το “Juni” ήταν το τέταρτο και τελευταίο ECM-άλμπουμ του Peter Erskine Trio (Peter Erskine ντραμς, John Taylor πιάνο, Palle Danielsson κοντραμπάσο). Ένα ήσυχο στα όρια του zen piano-trio, που έγραψε κι αυτό τη δική του ξεχωριστή ιστορία στη γερμανική εταιρεία.

Η ECM εισάγεται στην Ελλάδα από την AN Music