MARK WINGFIELD & GARY HUSBAND ηλεκτρική κιθάρα & πιάνο

Ο Βρετανός Gary Husband παίζει εξ ίσου καλά πιάνο (και πλήκτρα γενικότερα) και ντραμς, γεγονός που του παρέχει ακόμη περισσότερες ευκαιρίες στο να δείχνει τις δυνατότητές του σε πολλά και διαφορετικά projects. Στο δισκορυχείον έχουμε γράψει για ποικίλα άλμπουμ, στα οποία ο Husband προσφέρει τόσο σε πιάνο / πλήκτρα (στο δικό του “A Meeting of Spirits”, στο “Surya Namaskar” του Dewa Budjana), όσο και σε ντραμς (στο “Hard Hat Area” του Allan Holdsworth, στο “Sounds of 3 / Edition 2” του Per Mathisen, στο “Zentuary” του Dewa Budjana). Στο παρόν “Tor&Vale” [MoonJune, 2019] ο Husband συνεργάζεται με τον γνωστό μας κιθαρίστα Mark Wingfield (γνωστός μας από προηγούμενα άλμπουμ του στην MoonJune, όπως τα “Lighthouse”, “The Stone House”, “Proof of Light” κ.λπ.), δημιουργώντας ένα ντούο κιθάρας (με κάποια soundscapes επιπροσθέτως) και πιάνου, που κινείται στο χώρο του... εναλλακτικού fusion.

Δεν είναι εύκολο να «δέσει» ένας ήχος ηλεκτρικής κιθάρας και ακουστικού πιάνου και αυτό το γνωρίζουν οι Wingfield και Husband. Βοηθούν τα soundscapes οπωσδήποτε, σ’ ένα επίπεδο ελαφρού βόμβου στο background, ίσου περαιτέρω ή και κάποιων πενιχρών «ατμοσφαιρών», αλλά το βασικό ζητούμενο παραμένει. Παραμένει δηλαδή η ανάγκη για έναν «κοινό» ήχο, που να στέκεται χωρίς μετατοπίσεις, πότε προς το ένα όργανο και πότε προς το άλλο. Και πάνω σ’ αυτή τη βάση οι μουσικές των Wingfield και Husband έρχονται να ικανοποιήσουν και τον πιο απαιτητικό ακροατή. Σε τούτο συμβάλει αναμφιβόλως η αρχιτεκτονική των κομματιών, η οποία χοντρικά είναι η εξής. Υπάρχει κατ’ αρχάς μια «συμφωνία» όσον αφορά στις σολιστικές στιγμές και στο χρονικό άπλωμά τους, όπως και στη διατύπωση της μελωδίας, ενώ στη συνέχεια μια πιο ελεύθερη προσέγγιση, μέσω συγκεκριμένων αυτοσχεδιαστικών επιτελέσεων, οδηγεί τις συνθέσεις σ’ ένα επόμενο στάδιο και... κάπως έτσι ολοκληρώνονται.

Σε κάποιο σημείο του booklet, που συνοδεύει την έκδοση, γίνεται λόγος για μια προσέγγιση τύπου ECM, κάπως σαν να ηχογραφούν μαζί ο...  Keith Jarrett με τον Terje Rypdal. Και ναι, είναι «σωστό» αυτό σε γενικές γραμμές, σαν αίσθηση και σαν διατύπωση, καθότι εμπεριέχεται, μαζί με ό,τι άλλο, και η δυσκολία του εγχειρήματος.

Επαφή: www.moonjune.com

ακούγοντας Πρώτο και Δεύτερο Πρόγραμμα της ΕΡΤ τον Αύγουστο

Ακούω, παραδοσιακά, ραδιόφωνο τον Αύγουστο –δεν ακούω κανέναν άλλο μήνα–, κι ενώ ξέρω πως θα απογοητευτώ εντούτοις δεν αλλάζω αυτή την... κακή συνήθεια. Ακούω βασικά το ενημερωτικό Πρώτο Πρόγραμμα της ΕΡΑ και βεβαίως το μουσικό / διασκεδαστικό Δεύτερο Πρόγραμμα.

Υπήρξα φανατικός φίλος του λεγόμενου «κρατικού ραδιοφώνου» στη δεκαετία του ’80 και βεβαίως στα seventies, όταν άκουγα ραδιόφωνο επειδή δεν υπήρχε τίποτα άλλο ν’ ακούσω. Χρωστάω πολλά στο ραδιόφωνο θέλω να πω, καθώς διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό τα μουσικά και άλλα γούστα μου και στενοχωριέμαι, όσο να ’ναι, με την κατηφόρα που έχει πάρει τα τελευταία πολλά χρόνια. Ίσως σε κατηφόρα να ήταν πάντα, και στα eighties ακόμη, αλλά τότε δεν μ’ ενδιέφερε και τόσο (ή και καθόλου), ενώ τώρα δεν μπορώ ν’ αδιαφορήσω.

Το Πρώτο Πρόγραμμα δεν έχει πολλά πράγματα να πει. Ξεκινάει από νωρίς με μπλα-μπλα και μετά τις τέσσερις, με τον Γιάννη Πετρίδη, αρχίζει να εμφανίζει ένα μουσικό πρόσωπο, το οποίο κάπου εκεί ολοκληρώνεται. Θα έλεγα δηλαδή πως ο Πετρίδης, μόνος του αυτός, κρατάει τα σκήπτρα στο μουσικό κομμάτι τού Πρώτου, με την εκπομπή του «Από τις 4 στις 5», που μπορεί να μην ισχύει σαν τίτλος, καθώς η εκπομπή ξεκινάει μετά τις 4:05, αλλά την δουλειά της την κάνει.

Τα έχω ξαναγράψει για τον Πετρίδη (https://www.lifo.gr/articles/music_articles/157783). Ο άνθρωπος κάνει το σωστό κι αν είχα ελεύθερο χρόνο θα τον άκουγα και όλους τους άλλους μήνες (και όχι μόνο τον Αύγουστο). Και καινούρια πράγματα παίζει, που δεν τα παίζει κανένας άλλος (ανάμεσα σ’ εκείνα που γούσταρα ήταν τα τελευταία από Tyler, The Creator και ακόμη από Sam Fender και Gary Clark Jr., που είναι μια δυνατή πρόταση για το blues του σήμερα).
Κάνει και αφιερώματα ο Πετρίδης, καθότι άκουσα εκπομπές για το Woodstock (με αφορμή τα 50 χρόνια) και επίσης για την Billie Holiday, τον John Coltrane κ.λπ. Υπήρξε κι ένα ωραίο αφιέρωμα στον Elton John, με παλαιά τραγούδια κυρίως. Ο Πετρίδης είπε διάφορα ιστορικά, αλλά αν θυμάμαι καλώς έκανε ένα σοβαρό λάθος. Είπε ότι το πραγματικό ονοματεπώνυμο τού Elton John ήταν Elton Dean, κάτι που δεν ισχύει. Από τον Elton Dean, τον σαξοφωνίστα των Soft Machine στα seventies, δανείστηκε το όνομά του (Elton), ενώ από τον τραγουδιστή Long John Baldry δανείστηκε το επώνυμό του (John). [Ο Reginald (Kenneth) Dwight, όπως είναι το αληθινό όνομα τού Elton John, ήταν, ως γνωστόν, μέλος των Bluesology στα sixties, μαζί με τους Elton Dean και Long John Baldry].

Για τις πολιτικές εκπομπές του Πρώτου δεν θέλω να πω κάτι ιδιαίτερο. Τις βρήκα όλες πολύ κουραστικές, γεμάτες με τα συνήθη μειονεκτήματα. Κακή ροή, λόγος συχνά αποτυχημένα αυτοσχέδιος, γεμάτος με ακκισμούς κ.λπ.

Τον Αύγουστο παίζει πολύ «κονσέρβα». Και ο Πετρίδης είχε «κονσέρβα» εκπομπές (εκπομπές δηλαδή που παίζονταν σε επανάληψη), αλλά αυτό δεν σημαίνει κάτι, αναγκαστικώς. Άμα δεν ακούς ραδιόφωνο τους άλλους μήνες, τότε όλα σου φαίνονται... πρωτότυπα.

Το Δεύτερο Πρόγραμμα σαν ραδιοφωνικό, ψυχαγωγικό κανάλι είναι πολύ φτωχό. Οι μουσικές προτάσεις του είναι οπισθοδρομικές. Όχι γιατί το να παίζεις «παλιά» είναι οπισθοδρομικό, αλλά γιατί οι επιλογές φανερώνουν βαρεμάρα, άγνοια και επανάπαυση στα ίδια και τα ίδια. Δεν άκουσα ούτε μία εκπομπή που να με συγκινήσει, ενώ άκουγα πολύ συχνά απερίγραπτες μπαρούφες.

Στις 14 Αυγούστου, περί το μεσημέρι, πριν τις 14:00, βγήκε κάποια Έλενα Διάκου και είπε την απίστευτη χλαπάτσα, τον ορισμό του fake news, πως η Φλέρυ Νταντωνάκη είχε εμφανισθεί στο Woodstock! Αυτή την αρλούμπα τη διαβάζεις και σε σοβαρά υποτίθεται sites, σαν το tovima.gr ας πούμε. Το κακό ξεκίνησε από τον Αντώνη Μποσκοΐτη, που κάποτε είχε γράψει ένα σχετικό κείμενο, δίχως να αναφέρει πως όλα εκείνα ήταν αποκυήματα της φαντασίας του, κι έτσι πολλοί αφελείς τσίμπησαν και πήραν το παραμύθι για αλήθεια. Υπάρχουν και βιβλία που παραποιούν αληθινά γεγονότα, μπολιάζοντάς τα με ασυνάρτητες μυθοπλασίες, κάτι που το θεωρώ μεγάλο λάθος. Και κατάντια. Ακόμη και στη λογοτεχνία.

Υπάρχει, επίσης, κάποιος Πάνος Χρυσοστόμου στο Δεύτερο Πρόγραμμα, που βγαίνει κάθε απόγευμα, αν θυμάμαι μετά τις 17:00, και που λέει διάφορες κοτσάνες. Το άτομο αυτό σ’ ένα «αφιέρωμα» σε ηλεκτρικούς κιθαρίστες (20 Αυγούστου) κατόρθωσε να παίξει κομμάτι στο οποίο δεν ακούγεται ηλεκτρική κιθάρα! Ήταν το “End of the world” των Aphrodite’s Child. O Χρυσοστόμου έφθασε να πει πως στο συγκεκριμένο track κιθάρα έπαιζε ο Ντέμης Ρούσσος! Επίσης μιλώντας για τον κιθαρίστα Θεολόγο Στρατηγό μάς... πληροφόρησε πως έπαιζε και στον «Μπάλλο» του Σαββόπουλου!

Τι να πει κανείς; Είναι ντροπή να λέγονται τέτοιες ασυναρτησίες από αέρος και μάλιστα από ανθρώπους που πληρώνονται από την τσέπη μας.

CHUCK D “Fight the Power” – μια παλαιά κριτική στο βιβλίο του, με αφορμή την επανεμφάνισή του στην Αθήνα

Ο Chuck D, με τους Prophets of Rage, θα εμφανιστεί μετά από χρόνια στην Αθήνα, στο Γήπεδο του Tae Kwon Do, μεθαύριο Τρίτη 27 Αυγούστου. Με αυτή την αφορμή ανασύρω από ένα παλαιό τεύχος του Jazz & Τζαζ, το #72 από τον Μάρτιο του 1999 (έχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια όπως βλέπετε), κάποια λόγια που είχα γράψει, τότε, για το βιβλίο του, για το βιβλίο τού Chuck D Fight the Power / Η συναρπαστική διαδρομή της κουλτούρας του hip-hop, σε μετάφραση Αλέξη Καλοφωλιά, που είχε τυπωθεί τον Οκτώβριο του 1998 από τις εκδόσεις οξ υ / σειρά Μuzika. Το κείμενο μεταφέρεται αυτούσιο, όπως είχε γραφτεί εκείνη την εποχή, χωρίς ουδεμία επικαιροποίηση ή άλλου είδους επέμβαση.

Ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του «μαύρου εθνικισμού», από τα χρόνια του ’60 έως τις μέρες μας, είναι ότι κατόρθωσε, στο επίπεδο της καθημερινής επικοινωνίας, να στηρίξει την άποψη που λέει ότι κάθε φορά που κάποιος (λευκός) θα επιχειρήσει να κάνει –καλοπροαίρετη εννοείται– κριτική στα λεγόμενα, τα έργα και τις πράξεις των μαύρων ηγετών της κοινωνίας και της Τέχνης, θα έχει αυτομάτως εγκολπωθεί την ταυτότητα του ρατσιστή. Αυτό το «σχήμα» λειτούργησε αποτελεσματικά για κάμποσα χρόνια, και καλώς κατά τη γνώμη μου, γιατί δημιούργησε μιαν υπεροχή ευαισθησίας, σε παγκόσμιο επίπεδο, γύρω από τα προβλήματα της μαύρης κοινωνίας (στην Αμερική κυρίως) και βοήθησε φιλολογικώ τω τρόπω –γιατί πρακτικώς πολλοί μαύροι, όπως και πολλοί λευκοί, εξακολουθούν να καθαρίζουν καμπινέδες στην Αμερική– στην προσπάθεια επούλωσης της φυλετικής πληγής.

Η τακτική όμως αυτή του επώδυνου, πολλές φορές, λέγε-λέγε, συσσώρευσε με τα χρόνια κάποια νέα και άλλου είδους ζητήματα, αδυνατώντας συγχρόνως να δώσει διέξοδο στις παλαιότερες ανάγκες. Έτσι η μαύρη πνευματική ηγεσία πέρασε σχεδόν ανεπαίσθητα από την κατάδειξη του προβλήματος στο ξεπέρασμά του μέσα από τα θέσφατα του «αφροκεντρισμού», υιοθετώντας τις μεθόδους της φραστικής υπερβολής, όντας εν αμύνει μπρος στη «νέα τάξη πραγμάτων».

Η υπερβολή όμως δεν λειτουργεί πάντα ως αυτοσκοπός και αυτό ο Chuck D –η εμπροσθοφυλακή των Public Enemy και συγγραφέας του ενδιαφέροντος βιβλίου Fight the Power– το ξέρει όταν τραγουδά: «Ο Elvis(…) ήταν ρατσιστής και δεν το έκρυβε / αυτός ο γαμιόλης ήταν απλοϊκός και ξεκάθαρος / τον γαμώ κι αυτόν και τον John Wayne μαζί». Για να συμπληρώσει λίγο πιο κάτω (σελ.286): «Η επίθεση δεν είχε στόχο τον Elvis Presley, γιατί ο Elvis ήταν ένας ταλαντούχος τραγουδιστής και δεν υπήρχε αμφιβολία γι’ αυτό. Η επίθεση είχε στόχο τον Elvis ως θεσμό, γιατί οι λευκοί σκέπτονται και παρουσιάζουν τον Elvis σαν την αρχή και το τέλος του κόσμου, ενώ οι μαύροι σκαπανείς που προηγήθηκαν του Elvis ποτέ δεν έτυχαν ανάλογου σεβασμού και υποδοχής».

Γράφει πολλά ενδιαφέροντα ο Chuck D στο Fight the Power και είναι αλήθεια πως ανοίγει πολλά ζητήματα για συζήτηση, που αν επιχειρούσαμε ακόμη και συντόμως να τα σχολιάσουμε θα χρειαζόμασταν, πιθανώς, το μισό περιοδικό. Συμφωνώ σε πολλά σημεία μαζί του. Ιδίως όταν λέει (σελ.26) ότι «αν η νοημοσύνη του κόσμου προσβάλλεται διαρκώς από σκουπίδια, τότε αυτό που θα ζητήσει να δει θα είναι σκουπίδια» ή πάλι όταν υποστηρίζει (σελ.63) «ότι πρέπει να αναγκάσουμε τη σημερινή νεολαία να στρωθεί και να διαβάσει, αλλά οι νέοι προτιμούν να διαβάσουν κάτι που βρίσκεται μέσα στα ενδιαφέροντά τους. (...) Αν ένας δάσκαλος δεν γνωρίζει τίποτε για τα σύγχρονα ρεύματα και τον τρόπο που η σημερινή κοινωνία αντιμετωπίζει τους νέους, τι θα μπορέσει να διδάξει; (…) Οι νέοι πηγαίνουν γραμμή από το σχολείο στο σπίτι για να δουν βίντεο. Από τα βίντεο και τα rap τραγούδια μαθαίνουν περισσότερα απ’ όσα στο σχολείο» (κάτι μου θυμίζει αυτό).

Αδικεί όμως ο Chuck D την διεισδυτικότητα της ματιάς του, όταν «νοσταλγεί» την περίοδο των άθλιων φυλετικών διακρίσεων στην δεκαετία του ’20, υποστηρίζοντας ότι τότε ήταν η εποχή της μέγιστης μαύρης συσπείρωσης (σελ.72-76). Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα – πώς να το κάνουμε δηλαδή. Ούτε φυσικά δείχνει ανοιχτό μυαλό, όταν λέει (σελ.64) πως: «αν δεν εκπαιδεύσουμε τη Μαύρη νεολαία από τη Μαύρη σκοπιά πάμε χαμένοι».

Το να εκπαιδεύσεις όμως κάποιον από κάποια σκοπιά ένα στόχο έχει μόνο. Να τον κάνεις υποχείριό σου. Αυτή είναι η λογική του φασισμού. Και ξέρετε τώρα πώς αναπτύσσονται κάτι τέτοιες απόψεις εκεί όπου η πίεση, το στρίμωγμα και η έλλειψη ευκαιριών αποτελούν κοινό τόπο.

Σε μια χώρα στην οποία βασιλεύει ο σεξισμός (τελευταίο αποκρουστικό φαινόμενο το Monica-gate), θα ’θελα να ’ξερα, πραγματικά, ποια είναι η θέση της μαύρης Αμερικάνας σ’ αυτό το «έθνος του hip-hop».

MIKE HOLOBER / THE GOTHAM JAZZ ORCHESTRA σύγχρονη και απολαυστική jazz από big band

Πιανίστας, ενορχηστρωτής και διευθυντής ορχήστρας, ο Mike Holober έχει καινούριο double CD να προτείνει, το οποίον αποκαλεί “Hiding Out” [ZOHO Music, 2019]. Όχημά του η Gotham Jazz Orchestra, μια πολυμελής ομάδα αποτελούμενη από εννέα σαξοφωνίστες, πέντε τρομπετίστες / φλουγκελχορνίστες, έξι τρομπονίστες, τρεις κιθαρίστες, δύο ντράμερ, μπασίστα και περκασιονίστα, η οποία είχε να εμφανισθεί στη δισκογραφία από την εποχή του άλμπουμ “Quake”, το 2009.  Για τον Mike Holober υπάρχουν ήδη κάμποσες αναφορές στο δισκορυχείον (όπως εκείνη για τη συνεργασία του με την τραγουδίστρια Kate McGarry στο “Balancing Art” του 2015 ή οι σχετικές με την παρουσία του στις Pete McGuinness Jazz Orchestra και Westchester Jazz Orchestra), οπότε με την τωρινή ανάρτηση αυξάνεται το πληροφοριακό υλικό που τον αφορά.

Το “Hiding Out” είναι ένα διπλό CD, όπως ήδη γράψαμε, το οποίον απαρτίζεται βασικά από δύο έργα, το “Flow” στο πρώτο CD (τέσσερα μέρη) και το “Hiding Out” στο δεύτερο CD (πέντε μέρη). Πέραν αυτών υπάρχει άλλη μια σύνθεση στο πρώτο CD και άλλη μία στο δεύτερο (ουσιαστικά είναι οι δύο εκδοχές του “Caminhos cruzados” του Antonio Carlos Jobim, που αποτελεί και την μοναδική version). Όλα τα πρωτότυπα tracks είναι συνθέσεις του Holober, με τον ίδιον να διευθύνει την ορχήστρα, παίζοντας πιάνο και fender rhodes.

Κατ’ αρχάς να πούμε πως η Gotham Jazz Orchestra δεν είναι μια όποια-κι-όποια ορχήστρα, αλλά ένα σύνολο το οποίον αποτελείται από διακεκριμένες μονάδες. Ανάμεσα στα πολλά ονόματα μπορούμε να σημειώσουμε τους σαξοφωνίστες Billy Drewes, Dave Pietro και Jason Rigby, τον τρομπονίστα Pete McGuinness, τον κιθαρίστα Steve Cardenas, τον περκασιονίστα Rogerio Boccato κ.λπ. Άρα υπάρχει διαθέσιμο όλο εκείνο το ανθρώπινο δυναμικό, που να μπορεί να οδηγήσει το project, σταδιακά, προς μιαν ολοκλήρωση.

Οι συνθέσεις του Holober, τώρα, είναι ιδανικά διαμορφωμένες, ώστε να καλύπτουν όλα τα επιμέρους αισθητικά ζητήματα, που βασικά περιστρέφονται γύρω από μια «ελλινγκτόνια» προσαρμογή των κλασικών κανόνων της ενορχήστρωσης στις σύγχρονες απαιτήσεις. Εκείνες εννοώ που έχουν διαμορφωθεί μέσα από τις πολλές και ποικίλες εκφάνσεις της jazz – στην επικοινωνία της με το rock δηλαδή, το funk, την latin και το brazilian, στη μετατροπή της σε fusion κ.λπ. Για όλα αυτά φροντίζει ο Holober με τις περίτεχνες συνθέσεις του, με τους χώρους που παρέχει στους σολίστες του, με την οικοδόμηση των εκάστοτε ατμοσφαιρών (γρήγορα δυναμικά και αργά λυρικά μέρη, μέσα από τα απολύτως απαραίτητα σόλι, υψηλού φορτίου κρεσέντα, γλαφυρές επικοινωνίες των επιμέρους sections κ.λπ.).

Το αποτέλεσμα τον δικαιώνει. Το “Hiding Out” είναι ένα πέρα για πέρα απολαυστικό άλμπουμ, μιαν ευκαιρία για τον Mike Holober να καταδείξει τις ικανότητές του σε πολλά και διαφορετικά επίπεδα.
Επαφή: www.mikeholober.com

ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ!