ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 250

25/4/2020

Με βάση τη λογική του Τσιόδρα και του Μητσοτάκη τίποτα δεν θα πρέπει να ανοίξει μετά τις 4 Μάη. Ό,τι ίσχυε για τη χώρα στα μέσα Μάρτη, όταν επιβλήθηκε η καραντίνα ισχύει και τώρα. Ακριβώς «τα ίδια» όσον αφορά στις καμπύλες, για να μην πω «πολύ χειρότερα», όσον αφορά στην πραγματική διασπορά του ιού στην κοινωνία, για την οποίαν εξακολουθούμε να μην έχουμε την παραμικρή εικόνα.
Χωρίς σχέδιο μπήκε λουκέτο τον Μάρτη, με ό,τι αυτό θα συνεπαγόταν για την οικονομική καταστροφή μιας χώρας που στηρίζει την ύπαρξή της στον τριτογενή τομέα, στην παροχή υπηρεσιών, χωρίς σχέδιο θα ξεκλειδώσει η χώρα τον Μάη, επειδή, κατά τους ιθύνοντες, κάποια στιγμή θα πρέπει να λήξει η καραντίνα, για να πάνε τα παιδιά στο σχολείο κ.ο.κ.
Τυχαίες και αδιανόητες κινήσεις, με τεράστιο κόστος για όλους μας, που ελήφθησαν και λαμβάνονται στο πόδι είτε υπό το καθεστώς του πανικού, είτε υπό το καθεστώς της απελπισίας.

24/4/2020

Πολύ περισσότερο από τους Pink Floyd, ας πούμε, επηρέασαν το γούστο μου οι μουσικές που άκουγα στην τηλεόραση στα σέβεντις και που συνόδευαν συνήθως τα «μας συγχωρείτε για τη διακοπή».
Για όσους δεν τα πρόλαβαν αυτά... να πω πως βλέπαμε στην οθόνη το σήμα της ΕΡΤ ή της ΥΕΝΕΔ, ακούνητο, για κανα τέταρτο, στα καλά καθούμενα, εκεί όπου παρακολουθούσαμε κάτι, οτιδήποτε, και ξαφνικά ακούγαμε κάτι lounge-ιές πολύ ξεγυρισμένες.
Έπεφτε, φυσικά, και το σχετικό βρισίδι από μεγάλους και μικρούς, αλλά στο τέλος μας έμεναν τα trax...

https://www.youtube.com/watch?v=py7AOAQ1-IE

24/4/2020

Βλέπω διάφορους, φίλους, γνωστούς και αγνώστους, που γράφουν για τα βιβλία, τους δίσκους, τις ταινίες που τους διαμόρφωσαν κ.λπ. Η καραντίνα έχει ανοίξει τα χρονοντούλαπα, κυριολεκτικά και μεταφορικά, και από κει μέσα βγαίνουν... σκελετοί ή και μικρο-θησαυροί καμιά φορά.
Η δική μου γνώμη γι’ όλα αυτά είναι πως τίποτα δεν με διαμόρφωσε ουσιαστικά μετά τα 15 μου ή ακόμη-ακόμη και μετά τα 10 μου. Το γεγονός ότι έμαθα τον Robert Wyatt κάποια στιγμή στα 17 μου, και τον Phil Ochs στα 20 μου, δεν αποτέλεσε καμία «διαμόρφωση» για το γούστο μου, γιατί ήδη άκουγα Θεοδωράκη από τα 9 μου και ήταν λογικό (για μένα) να αναζητήσω και ξένους τραγουδοποιούς, με πολιτική άποψη για τα πράγματα, καθώς μεγάλωνα. Μόνο στα παιδικά ακούσματα (αν μιλάμε για τραγούδια – μα και για ταινίες και για βιβλία ισχύει) δίνω βάση. Και ό,τι γούστο έφτιαξα το οφείλω σε τραγούδια σαν κι αυτό ας πούμε, που το άκουγα όταν βγήκε, το 1975, παιδί ακόμη, από τις διαφημιστικές εκπομπές της Columbia στο ραδιόφωνο τις Κυριακές, και που μου προξενούσε μιαν αδιόρατη έλξη, μαζί μ’ έναν μυστηριακό (παγανιστικό θα τον έλεγα σήμερα) φόβο. Έτσι το «επεξηγούσα» τότε... Και τώρα...

24/4/2020

«Ταξιάρχαι», «Κασταλία»... ωραία ονόματα για κλινικές!
Ο ένας Ταξιάρχης ήταν ψυχοπομπός, που σημαίνει... μπαίνεις για γιατροσόφια και σε βγάζουν τέσσερις, ενώ η Κασταλία (πηγή) πήρε το όνομά της, λέει, από την μυθική νύμφη Κασταλία, η οποία στην προσπάθειά της να ξεφύγει από τον Απόλλωνα έπεσε στην πηγή και πνίγηκε.

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 249

23/4/2020

Παντού βλέπω σε διαφήμιση το νέο βιβλίο τής Σεμίνας Διγενή «Οι Απείθαρχοι» στον Κάκτο. Διαβάζω και στις σχετικές στήλες πως πρόκειται για το δεύτερο βιβλίο τής Διγενή μετά το «Κίτρινο Υποβρύχιο» [Πατάκης, 2018] κ.λπ.
Κανείς δεν ξέρει από τους κριτικούς της λογοτεχνίας μας, και απ’ αυτούς που γράφουν τα σχετικά, πως η Σεμίνα Διγενή έχει βγάλει ποιητικό βιβλίο παλιά, πολύ παλιά, πάρα πολύ παλιά, για το οποίο δεν θα δώσω κανένα στοιχείο αυτή τη στιγμή.
Θα σκανάρω μόνο ένα δικό της ποίημα...

23/4/2020

To KKE είναι το πιο θλιβερό κόμμα, μέσα σ’ αυτή τη φάση της καραντίνας (δεν με ενδιαφέρουν τα υπόλοιπα). Τρώει ασταμάτητα «αστική προπαγάνδα», για να το πούμε έτσι απλά και κατανοητά, έχει κλειστεί στο καβούκι του, και δεν αρθρώνει λόγο.
Ποιοι ρε φίλε, οι κομμουνιστές, που δεν έπαιρναν χαμπάρι από μεταξικές διώξεις και φυλακές, από ναζήδες, ταγματασφαλίτες και κατοχή, από εμφυλίους, Αηστράτηδες και Γυάρους, που δεν φοβήθηκαν στην πρώτη εγκληματική επταετία του Καραμανλή, που δεν λογάριασαν χούντες και βασανιστήρια, και τώρα... και τώρα αυτοί οι σημερινοί κατ’ όνομα κομμουνιστές κάθονται σαν τις κότες μπροστά στον κορωνοϊό, φοβούμενοι για την ζωούλα τους.
Πότε φοβήθηκαν, ρε, την ζωή τους οι κομμουνιστές; Πότε κλείστηκαν στους τέσσερις τοίχους με τη θέλησή τους; Πότε μάσησαν από εκβιασμούς και φόβους; Πότε βρέθηκαν έτσι πλήρως ενσωματωμένοι στα «κράτη έκτακτης ανάγκης»;
Το λιγότερο που θα έπρεπε να κάνει αυτήν την εποχή το ΚΚΕ θα ήταν να διοργανώσει μια μεγάλη πορεία, με αίσθημα προσωπικής και συλλογικής ευθύνης πάντα ένεκα και της επιδημίας (ξέρουν αυτοί πώς να το κάνουν, έχουν τον τρόπο), να διαδηλώσει για τα εργασιακά, για τα εκπαιδευτικά, να προτείνει θέματα και πράγματα, να διεκδικήσει δικαιώματα κ.λπ., και σε κάθε περίπτωση να μη φοβηθεί ούτε από απαγορεύσεις ούτε από τίποτα, τονώνοντας μαζί και το φρόνημα του κόσμου, που έχει κλειστεί στα σπίτια του ελπίζοντας στο... άγνωστο.
Πότε δείλιασαν οι κομμουνιστές, πότε μάσησαν μέχρι τα μπούνια; Για να μας πούνε...

23/4/2020

Το φιάσκο με την «επιμόρφωση» του Βρούτση θα αποδειχθεί λεπτομέρεια μπροστά στο φιάσκο της σκληρής, τυφλής και εκτός ορίων καραντίνας.
Τρέμουν ήδη, εννοείται, μπροστά στις τραγικές οικονομικές, κοινωνικές κ.λπ. συνέπειες της απόφασής τους και τώρα δεν ξέρουν τι να κάνουν. Διαπίστωσαν εν τω μεταξύ πως και οι Γερμανοί δεν πρόκειται να δώσουν φράγκο χωρίς μνημόνια και τα σχετικά (ούτε για την πρώτη κατοικία δεν δέχτηκαν μια παράταση λόγω επιδημίας), και τώρα μετράνε τις τελευταίες πενταροδεκάρες. Φάση πρώτο εξάμηνο ’15.
Εν τω μεταξύ να πάει το νηπιαγωγείο και η πρώτη δημοτικού στο σχολείο ή να μην πάει; Να πάνε τα γυμνάσια ή όχι; Να ανοίξει ο φουκαράς ο τσαγκάρης το τσαγκάρικο, που το κλείσανε χωρίς λόγο και αιτία, ή να μην το ανοίξει; Τι θα γίνει με τα λεωφορεία, με το μετρό, με τα πολυκαταστήματα, τι θα γίνει με τον τουρισμό και τα ξενοδοχεία, τι θα γίνει με τα αιρκοντίσιον (για να μας πούνε οι πολύξεροι γιατροί, που είναι ανίκανοι να ξεκαθαρίσουν αν προστατεύει η μάσκα ή όχι), τι θα γίνει, και αυτό ίσως είναι το πιο σημαντικό απ’ όλα, με τις ανθρώπινες σχέσεις;
Το να μας κλείσουνε όλους μέσα ήταν το εύκολο. Έσπειραν τον πανικό και τον φόβο, βγήκαν και οι παπαγάλοι με το «μένουμε σπίτι», κάθε μέρα στις 6 το απόγευμα έβγαζαν (και βγάζουν) το πολεμικό ανακοινωθέν με τους νεκρούς και τους τραυματίες, οργάνωσαν και την αστυνομοκρατία, αλλά τώρα έρχεται η ώρα για να διαχειριστούνε την πιο μεγάλη καταστροφή. Για την οποία όλοι μιλάνε, ΟΟΣΑ, ΔΝΤ, οίκοι αξιολόγησης κ.λπ. (τα δικά τους παιδιά δηλαδή), αλλά τούτοι εδώ κάνουν σαν να μην συμβαίνει τίποτα.

22/4/2020

Ήτο αριστούχος. Σίγουρα τον μπλέξανε...

22/4/2020

Διάβασα για τις αλλαγές που προωθούνται στα σχολεία από την υπουργό Κεραμέως. Κάποιες είναι ολοφάνερα προς την... χουντική κατεύθυνση (μόνο η βέργα απουσιάζει), ενώ άλλες (και όλες μαζί) λειτουργούν αυστηρά στο πλαίσιο των απαιτήσεων της ιδιωτικής πρωτοβουλίας τύπου «σκόιλ ελικικού» (για την οικονομική άλωση του χώρου της παιδείας).
Αλλαγές χωρίς λεφτά και χωρίς αξιολόγηση, που να είναι διαρκής και μόνιμη, και κυρίως με διακομματική στήριξη, είναι φτηνό ανακάτεμα της τράπουλας, που γίνεται ξεκάθαρα για λόγους ψευτοεντυπωσιασμού.
Ο κόσμος αφοπλισμένος ων και με δίχως φωνή μέσα στην καραντίνα ακούει και διαβάζει τους απίθανους, που σχεδιάζουν πίσω από την πλάτη του, τα νέα εμπόδια και παραεμπόδια, για την πρόσβαση στα πανεπιστήμια, όταν είναι γνωστό πως τα παιδιά φθάνουν στην Πρώτη Λυκείου σχεδόν αγράμματα.
>>Συγκεκριμένα, η Ελλάδα κατέχει την 29η θέση (σ.σ. τελευταία) στις δαπάνες για την παιδεία από το ΑΕΠ με 3,3%, την ώρα που ο μέσος όρος στις υπόλοιπες χώρες του ΟΟΣΑ είναι 5,4%. Τελευταία παραμένει και στις δαπάνες που διαθέτει για την εκπαίδευση από τον κρατικό προϋπολογισμό με 8,5% έναντι 13,4% μ.ο. ΟΟΣΑ.<<
>>Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της τακτικής έκθεσης του ΟΟΣΑ για τις ικανότητες των 15χρονων μαθητών στα Μαθηματικά, τις Φυσικές Επιστήμες και την Ανάγνωση, η Ελλάδα βρίσκεται στην 42η θέση για το 2012, επί 65 χωρών συνολικά, καταλαμβάνοντας την τέταρτη θέση στην Ευρώπη αλλά… από το τέλος!<<
>>η γενική επίδοση των Ελλήνων μαθητών είναι χειρότερη από σχεδόν όλες τις χώρες της Ε.Ε. Οι μαθητές στη Σιγκαπούρη έχουν τις καλύτερες επιδόσεις από όλους. Ο μέσος 15χρονος Ελληνας μαθητής έχει τις γνώσεις και τις ικανότητες του μέσου 12χρονου μαθητή της Σιγκαπούρης.<<

22/4/2020

Πάντως εγώ θα βάλω Τσιόδρα σήμερα στις 6, για να δω αν θα πει "Χριστός Ανέστη". Μετά θα ξαναβάλω την άλλη βδομάδα, για να δω αν θα συνεχίσει να λέει...

SUGAR FACTORY ενδιαφέρουσα ελληνική κυκλοφορία, σε πολύ περιποιημένη κασέτα

Είναι η τρίτη φορά που γράφουμε στο δισκορυχείον για τους Sugar Factory – μια μπάντα από την βόρεια Ελλάδα, που μας έχει ήδη απασχολήσει με δύο 45άρια της (2011, 2014) και με μια κασέτα (2017). Η πιο πρόσφατη δουλειά των Sugar Factory αποκαλείται “Home” [Logarithm Cassette Label, 2020], κυκλοφορεί και αυτή σε ούλτρα περιποιημένη κασέτα (με χοντρό χάρτινο εξωτερικό κάλυμμα, συν διάφορα ψιλολοΐδια) και περιέχει επτά tracks (τέσσερα στην πρώτη πλευρά της και τρία στη δεύτερη), όλα ορχηστρικά.

Μέλη των Sugar Factory είναι οι Stelreverb κιθάρες, λούπες, Sophie K. μπάσο και Grigoris M. μπάσο, ντραμς, ενώ υπάρχουν additional noises σε κάποια tracks, όπως και τρία samples: α. από θέμα των Eddie Palmieri / Cal Tjader, β. από την ταινία Ο Καλός, Ο Κακός και ο Άσχημος του Σέρτζιο Λεόνε και γ. από λόγο του Κρισναμούρτι. Από τα επτά tracks τα έξι είναι πρωτότυπα, ενώ ένα αποτελεί διασκευή στο γνωστό παραδοσιακό «Τι σε μέλλει εσένανε».

Οι πρωτότυπες συνθέσεις είναι όλες πολύ καλές, φανερώνοντας πως η Sugar Factory δεν είναι κάποια τυχαία περίπτωση, αλλά ένα γκρουπ με προσωπικότητα. Τα κομμάτια είναι βασικά κιθαριστικά, eighties κιθαριστικά, αλλά έχουν και «ποιότητες» από τα sixties ή και από τα πιο πρόσφατα χρόνια. Διαθέτουν, επίσης, ωραίες μελωδίες και αναπτύξεις, ρέοντας με μια φυσικότητα και μιαν άνεση που δείχνουν πολλά. Μάλλον πολύ σωστή είναι και η επιλογή να μην υπάρχουν στίχοι – καθότι οι στίχοι θα έκρυβαν αυτό που πραγματικά συμβαίνει εδώ, μετατοπίζοντας το ενδιαφέρον του ακροατή προς κάτι άλλο.

Στο “Home” υπάρχουν συνθέσεις που ηχούν πιο αναμενόμενα (δεν το λέμε ως μειονέκτημα, ίσα-ίσα...), όπως και άλλες που «βγαίνουν» πιο... περίεργες, με εφφέ, noises, samples και τέτοια. Απ’ αυτές θα ξεχώριζα την “Broken factory”, ενώ πολύ ευφάνταστη είναι και η διασκευή τους στο πολυαγαπημένο παραδοσιακό κομμάτι («Τι σε μέλλει εσένανε»).

Ωραία περίπτωση, που αξίζει να την δούμε κάποια στιγμή και σ’ ένα long-play.

Επαφή: www.sugarfactory.bandcamp.com/album/home-cassette-tape

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 248

22/4/2020

O Λένιν δεν καταλάβαινε ούτε από... κορωνοϊούς, ούτε από γρίπες. 

[150 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη γέννηση του Βλαδίμηρου Ίλιτς Ουλιάνωφ]

21/4/2020 

«Στις 6 Απρίλη 1968, από το λιμάνι του Μπρίντιζι προς την Ελλάδα ταξιδεύουν 108 επιβάτες. Ανάμεσά τους οι ιταλοί νεοφασίστες που θα εκπαιδευθούν στην Ελλάδα των συνταγματαρχών και θα αιματοκυλήσουν με δολοφονίες αθώων πολιτών την Ιταλία».

«Η Ειδική Εξεταστική Επιτροπή Έρευνας, που συγκροτήθηκε την 12η νομοθετική περίοδο από την ιταλική Βουλή για να εξετάσει την ελλιπή απόδοση ευθυνών για τις τρομοκρατικές πράξεις στην Ιταλία, πιστοποιεί επίσημα τη σχέση της χούντας των Αθηνών με τις ιταλικές μυστικές υπηρεσίες και τις τρομοκρατικές νεοφασιστικές ιταλικές οργανώσεις. Πρόεδρος της επιτροπής είναι ο γερουσιαστής Giovanni Pellegrino και τα στοιχεία της έρευνας, όπως και το τελικό πόρισμα, είναι καταπέλτης για τον ρόλο της Ελλάδας στη “Διεθνή του φασισμού”, στην προσπάθεια υποστήριξης των ιταλικών νεοφασιστικών οργανώσεων, που επιδιώκουν μια χούντα α λα ελληνικά για την Ιταλία».
«Ο Κώστας Πλεύρης είναι ο άνθρωπος-κλειδί στις σχέσεις της χούντας των συνταγματαρχών με τη “Φασιστική Διεθνή”. Θα είναι ο άνθρωπος που στην Αθήνα ασχολείται με τον Εθνικό Σύνδεσμό Ελλήνων Σπουδαστών Ιταλίας (σ.σ. νεοφασιστική οργάνωση) αμέσως μετά το πραξικόπημα. Οι συνταγματάρχες και η ΚΥΠ αναθέτουν στον Κ. Πλεύρη την εντολή να ασχοληθεί με την Ιταλική Υπόθεση».

Ελάχιστα αποσπάσματα από το εξαιρετικό 370 σελίδων βιβλίο των Νίκου Κλειτσίκα και Andrea Speranzoni «Φαινόμενα Τρομοκρατίας / Ο ελληνικός νεοφασισμός μέσα από τα απόρρητα έγγραφα των Μυστικών Υπηρεσιών» [εκδόσεις Προσκήνιο / Άγγελος Σιδεράτος, 2003]

21/4/2020

Βγαίνουν διάφοροι αδαείς και άσχετοι (για να μην τους πω κρυφοφασίστες) οι οποίοι σου λένε: έλα μωρέ, όλοι έκαναν δουλειές με τη χούντα ή επί χούντας. Και τι έγινε δηλαδή που η Μοσχολιού κι ο Μπιθικώτσης τραγουδούσαν στις γιορτές του καθεστώτος; Καλλιτέχνες ήταν...
Κατ’ αρχάς είναι άλλο το «έκαναν δουλειές με τη χούντα» και άλλο το «επί χούντας». Είναι άλλο δηλαδή να τραγουδάς στις επετειακές γιορτές της χούντας και να φωτογραφίζεσαι με χουντικούς, και είναι άλλο το να δουλεύεις στον κινηματογράφο επί χούντας, στο θέατρο ή ακόμη και στην χουντική τηλεόραση.
Και ο Καζάκος και η Καρέζη και ο Αλεξανδράκης και ο Βασίλης Διαμαντόπουλος και ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος κι ένα σωρό ακόμη ηθοποιοί δούλεψαν τότε στην τηλεόραση – αλλά δεν υπάρχουν φωτογραφίες τους να χαριεντίζονται, να χαιρετιούνται ή να τσουγκρίζουν αυγά και ποτήρια με χουντικούς (όπως υπάρχουν φωτογραφίες του Βουτσά, του Μπιθικώτση, της Μούσχουρη ή της Βουγιουκλάκη, που ήταν κολλητή του Ιωαννίδη).  

Θέλω να πω πως μια φωτογραφία, ένα ντοκουμέντο έχει την αξία που έχει και δεν θα πρέπει ποτέ να το υποτιμάμε. Και το ντοκουμέντο δεν μπορεί να διαψευστεί, ούτε να μετατραπεί το μαύρο σε άσπρο μετά από 50 χρόνια, προκειμένου να τους βγάλουμε όλους «λάδι» και πως «όλοι το ίδιο είναι».
Όχι δεν είναι όλοι το ίδιο. Δεν ήταν το ίδιο ο Διαμαντόπουλος και ο Αλεξανδράκης, με τον Βουτσά και την Βουγιουκλάκη.

21/4/2020

Ψάχνω στην παλιά ελληνική δισκογραφία και θυμάμαι δίσκους που, κάποτε, τους συναντούσα συνεχώς μπροστά μου, πάμφθηνους, αλλά ποτέ δεν επιχείρησα να τους αγοράσω. Ένα-δυο τραγούδια απ' αυτούς τους δίσκους θα ήταν, σίγουρα, πολύ καλά...
Για το πρώτο μόνο κομμάτι προτείνω το παρακάτω βίντεο. Ο Δημήτρης Μηλιός, ο συνθέτης, ήταν γνωστός από τα συγκροτήματα του ’60, το «Όταν» του Φίλιππου Νικολάου κ.λπ., ενώ η Γεωργία Λόγγου ήταν μία από τις καλύτερες φωνές των seventies...

https://www.youtube.com/watch?v=svYQi0ZZHiU

20/4/2020

Ματθαίος Μουντές (1935-2000). Σπουδαίος ένθεος ποιητής, που τον θυμάμαι από το Δημοτικό. (Το βιβλίο του «Κατήχηση - Λειτουργική» που διδασκόμασταν στην Έκτη Δημοτικού ήταν δικό του). Δάσκαλος για πολλούς, γνωστούς (Νίκος Κυπουργός) και αγνώστους. Στίχους του έχει μελοποιήσει βασικά ο Σταύρος Ξαρχάκος.
Ένα ποίημα από μια παλαιά συλλογή του (1963), σε εκδόσεις Φέξης. [Δείτε και τα σχόλια]

ΙΣΟΠΕΔΟΣ ΔΙΑΒΑΣΙΣ

Αφαίρεσαν της ζωής μας κάθε τρυφερότητα.

Κι όμως κάποτε πλάι στα βλέφαρά μας

κυλούσε μια θάλασσα, ζούσε μια καλύβα

ένας μικρός καπνός, θυμίαμα της ελπίδας.

Τώρα μας άρπαξαν τις μνήμες

τον Αύγουστο του Αιγαίου

θάψανε την καρδιά μας σ’ ένα μικρό πορτοκαλεώνα

τον σκεπάσανε με στάχτη

και μεις προσμένομε.

Είμαστε ένα παράπονο που εγκαταλείψανε

πάνω σ’ ένα σταυροδρόμι αφύλαχτο

σε μιαν ισόπεδη διάβαση

εκτεθειμένο στον κίνδυνο των συγκρούσεων.