HANK JONES TRIO, DANNIE RICHMOND QUINTET, SAM RIVERS σπουδαίοι δίσκοι, μεγάλων ονομάτων, στην Red Records

HANK JONES TRIO: !!! [RED Records, 2023]
Ένα χορταστικό piano-trio άλμπουμ έχουμε εδώ, υπογραμμένο από έναν θρύλο του τζαζ-πιάνου, τον Hank Jones (1918-2010), o οποίος στην μακριά διαδρομή του κατάφερε να ηχογραφήσει «με τους πάντες» (όπως λέει η έκφραση).

Είναι άπειρα τα sessions, στα οποία έχει συμμετάσχει ο Hank Jones (στην πράξη μπορούν να συγκριθούν μόνον με εκείνα του κοντραμπασίστα Ron Carter), ενώ οι συνεργασίες του με τεράστια ονόματα της jazz (είτε στους προσωπικούς δίσκους του, που είναι καμιά 60αριά, είτε στα sessions που συμμετείχε) είναι αναρίθμητες.
Όπως γράφει ο Luca Conti στο ένθετο, ο Hank Jones δεν ήταν μόνον ο πιανίστας της Ella Fitzgerald, καθώς είχε βρεθεί «πίσω» από όλες τις μεγάλες τραγουδίστριες της εποχής (Shirley Horn, Ruth Brown, Abbey Lincoln, Irene Kral, Helen Merrill, Anita O’Day, Nancy Wilson…), συνεργαζόμενος με πλήθος μουσικών, από τον Milt Jackson και τον Coleman Hwakins, μέχρι τον J.J. Johnson και τον Joe Lovano, και από τον Bob Brookmeyer και τον Dexter Gordon, μέχρι τον Johnny Hodges και τον Sonny Stitt.
Τέλος πάντων γνωστά εν πολλοίς είναι όλα αυτά. Εκείνο, όμως, που δεν είναι γνωστό είναι το παρόν live, που τώρα γίνεται CD, ηχογραφημένο στο Brassgroup Acireale Jazz Festival, στις 17 Ιουλίου 1991, «συλλαμβάνοντας» τον Hank Jones σε σχήμα τρίο με τους George Mraz μπάσο και Kenny Washington ντραμς.
Με σχήμα trio ο Hank Jones έχει ηχογραφήσει δεκάδες άλμπουμ, παίζοντας σε στούντιο και σκηνές με Ron Carter / Tony Williams, Eddie Gomez / Jimmy Cobb, Mats Vinding / Billy Hart, Richard Davis / Elvin Jones (ήταν αδέλφια), John Patitucci / Jack DeJohnette κ.ά.
Τούτο σημαίνει πως το piano-trio ήταν μία τελείως επεξεργασμένη και τακτοποιημένη φόρμα για τον Jones, που πάντα, όμως, θα ακουγόταν λαϊκή και περφεξιονιστική συνάμα. Και τούτο γιατί μπορούσε στο ρεπερτόριό του να συμπεριλάβει «τα πάντα» (στάνταρντ, Charlie Parker, Thelonious Monk, Joe Henderson κ.λπ.).
Οι παραστάσεις του εννοούμε μπορούσε να περικλείουν όλες τις όψεις της jazz, ακόμη και την avant (να μην ξεχνάμε πως ο Hank Jones είχε συνεργαστεί ακόμη και με τον Anthony Braxton), προσφέροντας στους ακροατές του ένα πρόγραμμα εντελώς απολαυστικό, που μόνον τεράστιοι μουσικοί (του δικού του κύρους και των εκάστοτε συνεργατών του) έχουν τον τρόπο να προτείνουν.
Στο παρόν ηχογράφημα δεν είναι μόνον ο Hank Jones εντυπωσιακός. Είναι, φυσικά, και οι συνεργάτες του, Mraz και ο Washington, τους οποίους έχουμε την ευκαιρία να τους απολαύσουμε, σαν σολίστες, σε διάφορα tracks (όπως στο “Wind flower” ή στο “I’ll remember April”) και όλα τούτα σ’ ένα σετ, που εξελίσσεται, γενικώς, με... αυτόματο πιλότο, όντας εντυπωσιακό απ’ όποια πλευρά και να το δεις.

DANNIE RICHMOND QUINTET: Dionysius [RED Records, 2023]
Ηχογραφημένο στο Cavalieri Studio του Bari, το “Dionysius” του Dannie Richmond Quintet, κυκλοφορεί για πρώτη φορά από την RED το 1983 σε LP, ενώ επανακυκλοφορεί τώρα σε CD, με ωραίο ήχο και νέο mastering.
Ο Danny Richmond (1931-1988) είναι γνωστός σε όλους ως ο ντράμερ στις μπάντες του Charles Mingus (1922-1979). Και όταν λέμε «μπάντες» εννοούμε τις πάσης φύσεως μπάντες (Mingus Dynasty, οκτέτα, σεξτέτα, κουιντέτα, κουαρτέτα...). Άρα λέμε για έναν μουσικό, που, θέλοντας και μη, δεν μπορεί παρά να «κουβαλά» το πνεύμα-Mingus (και) στις προσωπικές ηχογραφήσεις του.
Σ’ αυτό, λοιπόν, το ιταλικό session δίπλα στον Dannie Richmond θα βρίσκονταν σημαντικοί μουσικοί της εποχής, όπως οι Ricky Ford τενόρο σαξόφωνο, Jack Walrath τρομπέτα, Bob Neloms πιάνο και Cameron Brown μπάσο, προτείνοντας όλοι μαζί μια σειρά από κομμάτια –συνθέσεις είτε των μελών του κουιντέτου (3), είτε του Mingus (2)– που, σίγουρα, συναρπάζουν.
Ήταν πρόσφατος, τότε, ο χαμός του Charles Mingus και οπωσδήποτε ο Dannie Richmond δεν μπορεί παρά να βρισκόταν κάτω από το «άστρο» του δασκάλου του – κάτι το οποίον διαφαίνεται όχι μόνον στις αποδόσεις των συνθέσεων του Mingus (“Three or four shades of blues”, “Peggy’s blue skylight”), μα συνολικώς στο σετ. Ένα σετ, που, σε κάθε περίπτωση, στηρίζει πολλά στην συνεισφορά του Cameron Brown, ενός πολύ σημαντικού κοντραμπασίστα, που τον έχουμε ακούσει και τα πιο πρόσφατα χρόνια σε ποικίλες δουλειές (με Lena Bloch & Feathery, John Bailey, Jason Rigby κ.ά.).
Φοβερό το φερώνυμο “Dionysius” του Dannie Richmond, με την τρομπέτα του Walrath να ακούγεται εκρηκτική, σε συνδυασμό με τα συνεχή breaks του τενόρου του Ford, κι ενός έξοχου σόλο πιάνου του Neloms, μετά την μέση...
Διονυσιακή μουσική, από πολύ μεγάλους παίκτες, στην καλύτερή τους φόρμα.

SAM RIVERS: The Quest [RED Records, 2023]
Το πιο «ελεύθερο» άλμπουμ από τα τρία, που παρουσιάζουμε σ’ αυτή την αναφορά, είναι το “The Quest” του Sam Rivers. Το άλμπουμ αυτό είναι ηχογραφημένο στο Μιλάνο, τον Μάρτιο του 1976, και κυκλοφορεί σε βινύλιο εκείνη τη χρονιά από την RED. Θεωρείται δε ως ένα από τα καλύτερα του Rivers (εκείνης της περιόδου) και γι’ αυτό έχει επανακυκλοφορήσει κι άλλες φορές – αν και σε CD τώρα το συναντάς, για πρώτη φορά.
Στο “The Quest” ο Sam Rivers χειρίζεται τενόρο και σοπράνο σαξόφωνα, και ακόμη φλάουτο και πιάνο, ενώ δίπλα του στέκονται ο Dave Holland στο μπάσο και ο Barry Altschul στα ντραμς.
Λέμε λοιπόν για ένα σούπερ-τρίο, που καλείται να αποδώσει τέσσερα κομμάτια του Sam Rivers, που έχουν τίτλους “Expectation”, “Vision”, “Judgement” και “Hope” και τα οποία θα ηχούν πάντα... γενναία και μοναδικά.
Όσο και αν το “The Quest”, σαν τίτλος, δεν μπορεί παρά να παραπέμπει σ’ ένα άλλο διάσημο “The Quest”, εκείνο των Mal Waldron / Eric Dolphy / Booker Ervin, από το 1962 στην New Jazz, στην πράξη αυτό που ακούς εδώ είναι ένα άλμπουμ αυτόνομο και αυτοδύναμο, που περικλείει τρομερή ενέργεια, παικτική δύναμη και ασυγκράτητο πάθος και από τους τρεις οργανοπαίκτες, οι οποίοι συχνά ακούγονται σαν να είναι «τοποθετημένοι» σ’ ένα άλλο σύμπαν, δικό τους, ξεχωριστό, ή και ξεκομμένο, μακριά από οτιδήποτε άλλο μπορεί να συμβαίνει στον παράλληλο χρόνο.
Το αποτέλεσμα είναι τα κομμάτια του “The Quest” να ηχούν τελείως απρόσμενα, με τον δικό τους ιδιόμορφο τρόπο, ασυζητητί τελετουργικά, με το 12λεπτο “Vision” (για φλάουτο, μπάσο και κρουστά) να συγκεντρώνει όλα τα προτερήματα τούτου του φοβερού σχήματος, που μπορεί να το θυμόμαστε... ενσωματωμένο στο David Holland Quartet (και με Anthony Braxton), σ’ εκείνο το “Conference of the Birds” [ECM, 1973], αν και εδώ το απολαμβάνουμε ακόμη πιο «ελεύθερο» και βεβαίως ρηξικέλευθο.

THE GREEN PAJAMAS το νέο φοβερό άλμπουμ τους

Ξαναπιάνουμε το ελληνικό νήμα των δίσκων των Green Pajamas –από τα γκρουπ-σταθμός της νεοψυχεδέλειας και του paisley underground στα 80s–, που άρχισε να ξετυλίγεται με το ιστορικό “Book of Hours”, τυπωμένο για την Di Di Music το 1989, έχοντας, τώρα, ως αφορμή την τελευταία ελληνική κυκλοφορία τους. Λέμε για το LP “This Floating World Is a Dream”, που τυπώθηκε σε μιαν έκδοση 300 βινυλίων, στο τέλος Μαΐου, από την δική μας Sound Effect Records.

Η εταιρεία από τα Εξάρχεια έχει... πλαστικοποιήσει κι άλλα άλμπουμ των Green Pajamas, όπως το “Phantom Lake: Northern Gothic 3” (2019) και το “Box of Secrets: Northern Gothic Season 2” (2021), οπότε αυτή τη στιγμή τριτώνει το καλό με την έκδοση του εν λόγω long-play. Όπως γράφουν και οι ίδιοι οι Green Pajamas στο bandcamp τους:
«Έχουμε για σας το νέο LP των Green Pajamas, το “This Floating World Is a Dream”. Τι είναι αυτό; Το τελευταίο άλμπουμ μας από τον Σεπτέμβριος του 2022, που επανασχεδιάστηκε ως βινύλιο για το 2023. Περιλαμβάνει ένα εντελώς καινούριο artwork κι έχει ανανεωθεί, ώστε να βρίσκεται πιο κοντά στο αρχικό όραμα του Jeff (Kelly), σε σχέση με τα μελαγχολικά τοπία του Akira Kurossawa, ζωγραφισμένα με περσικά σιτάρ, αναλογικά σύνθια και ανάποδες ηλεκτρικές κιθάρες. Κυκλοφορεί από τους Έλληνες φίλους μας τής Sound Effects Records και είναι πολύ περιορισμένης έκδοσης».
Μετά από τόσες δεκαετίες... Green Pajamas είναι βασικά ο Jeff Kelly, που χειρίζεται τα περισσότερα από τα όργανα που ακούγονται στο “This Floating World Is a Dream”, ενώ δίπλα του συναντάμε και τους Eric Lichter φωνή σε τρία κομμάτια, Laura Weller φωνή, ακουστική κιθάρα σ’ ένα κομμάτι, Scott Vanderpool ντραμς σ’ ένα κομμάτι, Joe Ross φωνή, ακουστικές & ηλεκτρικές κιθάρες σ’ ένα κομμάτι και Brian Learned μπάσο σ’ ένα κομμάτι.
Όμως και παρά την περιστασιακή παρουσία όλων αυτών των ονομάτων (πέραν του Jeff Kelly) το ηχητικό αποτέλεσμα στο άλμπουμ είναι εντυπωσιακό!
Κατ’ αρχάς ο δίσκος βγάζει ένα πολύ ζεστό χρώμα, λυρικό και αβίαστο, που δεν το συναντάς εύκολα από τα νεότερα ονόματα, που κινούνται στις ανάλογες κατευθύνσεις.
Το LP ξεκινάει βασικά μ’ ένα φοβερό κομμάτι, το “Six minutes in heaven”, που σε βάζει αμέσως στο κλίμα. Το track συνδυάζει βρετανικά και αμερικάνικα ψυχεδελικά στοιχεία, μαζί με «τοίχους» από πλήκτρα και κιθάρες στο βάθος, συν indian percussions, έχοντας έξοχη μελωδική γραμμή και γενικότερα ροή.
Στην πρώτη πλευρά του δίσκου υπάρχουν κι άλλα φοβερά κομμάτια, που μπορεί ναι μεν να ξεκινούν ακουστικά, αλλά εξελίσσονται... ηλεκτρικότερα, προβάλλοντας εφφέ, «ανάποδα» παιξίματα και αναλογικά σύνθια, σε απολύτως σωστές δόσεις (“Princess Misa 1”, “Constance gray”).
Αλλού πάλι συναντάς πιάνο και τρομπέτες, σ’ ένα περισσότερο country πλαίσιο (“I’ve got love”), με τα indian vibes να κάνουν εμφανή την παρουσία τους σ’ ένα από τα πιο west coast tracks του LP (τραγουδά η Laura Weller), το “Give me a penny”, με την Side 1 να κλείνει με δύο πιο ήπια κομμάτια, το “Kimono dream” (ένα ήσυχο folk-rock, με εφφέ και σύνθια που φέρνει στη μνήμη τον… ψυχεδελικό Donovan) και το “Psychedelic sun” (που είναι μια μπαλάντα, περασμένη στο πιάνο και τα πλήκτρα βασικά).
Όμως και η δεύτερη πλευρά του “This Floating World Is a Dream” των Green Pajamas είναι πρώτης τάξεως και κλάσεως, αφού ο Jeff Kelly δεν παραλείπει κι εδώ να προσφέρει τον καλύτερο εαυτό του.
Έτσι η Side 2 θα ανοίξει μ’ ένα loner psych-folk track, με επιρροές από John Lennon (εποχής Plastic Ono Band) ή και Al Stewart, το “Menthol woman”, που είναι και αυτά από τα ωραιότερα του δίσκου, για να ακολουθήσουν κάμποσα ακόμη κομμάτια, στα οποία άλλοτε κυριαρχούν τα σύνθια, άλλοτε τα indian vibes ή και τα πιο έντονα ροκ χαρακτηριστικά, όπως συμβαίνει με το “Princes Misa 2”.
Όμως και το τελείωμα του δίσκου επιφυλάσσει εκπλήξεις, με τα psych tracks “The devastating night” και “Joy ride / The happy ending” (με το δεύτερο να συγκαταλέγεται, οπωσδήποτε, ανάμεσα στα 3-4 ωραιότερα του LP, διαθέτοντας ωραίας κιθάρες με wah-wah, εφφέ, ωραίες εναλλαγές ακόρντων, αλλαγές σε τέμπο, έχοντας, συνολικά, περιπετειώδη αφήγηση).
Ένα πάρα πολύ καλό άλμπουμ από τους Green Pajamas λοιπόν, που εξακολουθούν, 40 χρόνια μετά, να κρατάνε ψηλά τη σημαία.
Επαφή: www.soundeffect-records.gr

η CALLIOPE είναι μια συνθέτρια-διαχειρίστρια ηλεκτρονικών από την Αθήνα

Η Calliope είναι μια συνθέτρια-διαχειρίστρια ηλεκτρονικών από την Αθήνα, η οποία εμφανίζεται τώρα μ’ ένα βινυλιακής διάρκειας digipak-CD, που αποκαλείται “Mädchenblumen” [Submersion Records, 2023].
Είναι γερμανόφωνο το “Mädchenblumen”; Θα μπορούσε να το πεις κατά μίαν έννοια, επειδή αναφέρεται στον Richard Strauss και στην ποιητική συλλογή “Mädchenblumen” (Λουλουδοκόριτσα) του Felix Dahn (την οποίαν ο Strauss μελοποίησε).

Εκεί ο Dahn αναφέρει τέσσερις κατηγορίες γυναικών, τις κενταύριες, τις παπαρούνες, τους κισσούς και τα νούφαρα. Αυτά τα λουλουδοκόριτσα για την Calliope αντιστοιχίζονται σε συγκεκριμένα «δικά της» πρόσωπα – και κάπως έτσι αρχίζουν να διαμορφώνονται τα πέντε δικά της tracks, που έχουν τίτλους “Kornblumen”, “Echo’s lament”, “Mohnblumen”, “Epheu” και “Wasserrose”.
Τα κομμάτια είναι χοντρικώς electro, με όχι προδιαγεγραμμένη εξέλιξη, καθώς αναπτύσσονται κάπως αφηρημένα, και με τέτοιο τρόπο ώστε ο λόγος να παίζει ένα ρόλο, όλο και πιο σημαντικό.
Και δεν αναφερόμαστε μόνον στα τραγούδια, που σε κάθε περίπτωση δεν είναι τυπικά τραγούδια (άκου, ας πούμε, το γερμανόφωνο “Kornblumen”), μα στα samples (για παράδειγμα στο “Echo’s lament” ακούμε τους Δημήτρη Χορν και Έλλη Λαμπέτη από το «Ηχώ και Νάρκισσος» του Νότη Περγιάλη) ή στις «ανάποδες» διασκευές (στο “Mohnblumen” ακούς την Calliope να τραγουδά μια στροφή από το «Ξανθομάλλικο αγόρι» των Μίμη Πλέσσα-Ηλία Λυμπερόπουλου, που είχε πει η Τζένη Βάνου).
Γενικώς, είναι το απρόοπτο εκείνο που πρωταγωνιστεί στις συνθέσεις της Calliope (ακούς και συνέντευξη από Τζένη Βάνου στο “Epheu”), που, σε κάθε περίπτωση, ανανεώνει διαρκώς το ενδιαφέρον σου για το άκουσμα, το οποίο δεν ξεφεύγει ποτέ από το πειραματικό πλαίσιο.
Επαφή: https://submersionrecords.bandcamp.com/album/m-dchenblumen

NO FAST FOOD III σημαίνει David Liebman, Drew Gress και Phil Haynes

Οι No Fast Food είναι ένα σύγχρονο σχήμα της προχωρημένης jazz, της avant jazz αν θέλετε, που αποτελείται από τους David Liebman σοπράνο σαξόφωνο, ξύλινο φλάουτο, bells, Drew Gress μπάσο, bells και Phil Haynes ντραμς, γκονγκ, tunes & settings, έχοντας ηχογραφήσει έως ώρας τρία άλμπουμ.
Το πρώτο ήταν το “In Concert” [Corner Store Jazz, 2014], το δεύτερο ήταν το “Settings for Three” [Corner Store Jazz, 2018], ενώ το τρίτο είναι αυτό για το οποίον θα γράψουμε τώρα. Λέμε για το “Coda(s)” [Corner Store Jazz, 2023] λοιπόν, που βρίσκει τους τρεις μουσικούς σε εξαιρετική φόρμα. Να προσθέσουμε μόνον πως και για τα δύο προηγούμενα άλμπουμ των No Fast Food υπάρχουν reviews στο blog, οπότε τώρα έρχεται και τριτώνει το καλό και πως την γενική επιστασία του άλμπουμ, που κυκλοφορεί σε 2CD, την έχει ο Phil Haynes, για τον οποίον επίσης έχουμε γράψει ουκ ολίγες φορές στο blog.

Ο Haynes δεν είναι χθεσινός. Βρίσκεται δεκαετίες στη σκηνή, ενώ δισκογραφεί από το 1986, καθώς υπήρξε μέλος του Paul Smoker Trio (με τον Paul Smoker στην τρομπέτα και τον Ron Rohovit στο μπάσο). Μάλιστα στο ντεμπούτο άλμπουμ τους, που είχε τίτλο “QB”, συμμετείχε και ο Anthony Braxton στο άλτο σαξόφωνο. Με το σχήμα αυτό ο Haynes θα πάει μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’90, ενώ από το 1991 και μετά θα συνεχίσει τόσο με εμφανίσεις σε projects τρίτων, όσο και με τα προσωπικά του γκρουπ, με τα οποία θα γράψει μέχρι σήμερα αρκετά άλμπουμ.
Ο Haynes πρωτοήρθε σε επαφή με τον Liebman, όταν άκουσε το άλμπουμ τού Elvin Jones “Merry Go Round” [Blue Note, 1972] (στο οποίο συμμετείχε ο Liebman). Άρα λέμε για μια «γνωριμία», που πηγαίνει 50 χρόνια πίσω, με τους δύο μουσικούς να συνεργάζονται για πρώτη φορά, στην δισκογραφία πια, το 2012, στο άλμπουμ “The Code” (σε σχήμα ντούο).
Στο πρώτο από τα δύο CD, που απαρτίζουν το “Coda(s)”, και που διαρκεί περί τα 34 λεπτά, καταγράφονται όλα εκείνα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τις μουσικές του τρίο, καθώς το άλμπουμ ξεκινά με σόλο κρουστά από τον Haynes (Α1), με ήχους που κινούνται σε spiritual κατεύθυνση (α λα Milford Graves), συνεχίζει μ’ ένα κομμάτι επίσης τελετουργικό που ξεκινά με μερικές νότες στο μπάσο, συν τα κρουστά και το wooden flute, που έρχονται να ενδυναμώσουν το «πνευματικό» αίσθημα (Α2), για να ακολουθήσει ένα ακόμη μονόλεπτο σόλο, από το σοπράνο αυτή τη φορά (Α3), πριν έλθουμε στο τέταρτο κομμάτι του πρώτου CD, εκεί όπου ακούμε τους No Fast Food ως κανονικό τρίο πλέον, σε μια σύνθεση που μας μεταφέρει νοερώς στην εποχή του new thing της jazz, έτσι όπως εκείνο καταγραφόταν σε live και σε δίσκους, ήδη από τα sixties. Καταπληκτικό κομμάτι (λέμε για το “…beloved refracted”), που δίνει τον τόνο σε όλο αυτό το πρώτο μέρος, που δεν σταματάει να εκπλήσσει με τον «ελεύθερο» και «περιπετειώδη» ήχο του (“… to swing or not II”, “… where’s the door” κ.λπ.).
Περί τα 36 λεπτά διαρκεί, τώρα, το δεύτερο CD [η συνολική διάρκεια του “Coda(s)” είναι περί τα 69 λεπτά] και μιαν απορία μπορεί να έχει κάνει με το γιατί, τέλος πάντων, όλη η μουσική να μην αναπτύσσεται σ’ ένα CD, αντί για δύο.
Δεν μπορώ να βρω κάποια εξήγηση, παρά μόνον το ότι οι Haynes, Gress και Liebman ήθελαν να αποτυπώσουν την μουσική τους σαν σε 2LP – δηλαδή να μην μπουχτίσουν τον ακροατή, δίνοντάς του την χρονική άνεση και δυνατότητα να ακούσει και να ξανακούσει το CD 1, σκεπτόμενος γύρω από την μουσική, που ακούγεται εκεί, πριν ρίξει το CD 2 στο player. Το λέμε τούτο, επειδή η μουσική του τρίο στην πράξη δεν διαφέρει ανάμεσα στα δύο μέρη. Και εδώ υπάρχουν σόλο, όπως το έξοχο 7λεπτο στο κοντραμπάσο (με δοξάρι) από τον Gress (“…alone”) και εδώ υπάρχουν προχωρημένα tracks, με έντονο improv στοιχείο (“…to swing or not I”) και εδώ υπάρχει «πνευματικό» υλικό (“…coda”).
Χοντρικά, ένα 2CD για απαιτητικούς jazz fans, εξοικειωμένους οπωσδήποτε με το σύγχρονο... τζαζ αναπάντεχο.
Επαφή: www.philhaynes.com, www.cornerstorejazz.com

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 514

17/6/2023
Το έγκλημα-ναυάγιο με τους 500 ή 600 ή 700 νεκρούς και αγνοούμενους έχει περάσει ήδη στα ψιλά στα κυβερνητικά μίντια, ώστε να μην προκαλείται ο ρατσιστής ψηφοφόρος της δεξιάς, που αποτελεί τη βάση της και που χαλάει την κεντρώα λυκοπροβιά του κόμματος, βγάζοντας προς τα έξω τα πιο απάνθρωπα από τα συναισθήματά του, ενώ όλοι τους αναμένουν πλέον τον Μπαγκλαντεσιανό να ομολογήσει πως σκότωσε την Πολωνή, ούτως ώστε να τοποθετηθεί σε πιο «υγιή» βάση το νέο ρατσιστικό παραλήρημα τού κοινωνικού πάτου, που ήδη καλά κρατεί (σκότωσε ο ένας, άρα σκοτώνουν όλοι ή αν δεν πνιγόταν τότε θα βίαζε και θα σκότωνε, όπως απεφάνθη χοντρικά ο γνωστός υποψήφιος βολευτής τους).

17/6/2023
Η σχέση του KKE με την ποπ και το ροκ μέσα στις δεκαετίες. Οι υπερβάσεις του κόμματος είναι μικρές αλλά υπαρκτές, από τη δεκαετία του ’60 ήδη.
[ένα κείμενο που είχαμε γράψει το Γενάρη τώρα και σε podcast]
https://www.lifo.gr/podcasts/hxhtika-arthra/gia-tin-shesi-toy-kke-me-tin-pop-kai-rok-mesa-sta-hronia

16/6/2023
Με το που ανέλαβε ο υπηρεσιακός, και πολύ πριν από το τριήμερο πένθος έπρεπε να βγει και να πει... παραλαμβάνουμε καμένη γη... και πως... επειδή τα πάντα μπορεί να συμβούν, από στιγμή σε στιγμή και απ’ ώρα σε ώρα, θα κληθούμε να διαχειριστούμε υποσκαμμένες δομές.

15/6/2023
>>Ο Κ. Μητσοτάκης, μεταξύ άλλων, επικαλέστηκε δύο χαρακτηριστικές για εκείνον στιγμές από την πορεία του Γιάννη Μαρκόπουλου: την αντιδικτατορική συναυλία της Φοιτητικής Ένωσης Κρητών στο Σπόρτινγκ το 1972 με τον Γιάννη Μαρκόπουλο καθώς και το γεγονός ότι...<<
Πόθεν είναι «χαρακτηριστική για εκείνον στιγμή» η συναυλία του Μαρκόπουλου στο Σπόρτινγκ; Εκτός και αν συνδέεται μ’ εκείνο το αλήστου μνήμης «εγώ ήμουν πολιτικός κρατούμενος 6 μηνών από την χούντα». Οπότε αν ήταν πολιτικός κρατούμενος 6 μηνών το ’68, το ’72, στα τέσσερά του, μπορεί να έβαζε και μπόμπες κατά της χούντας, σαν τον Σαβούρα...
Ωρέ τι διαβάζουμε, οι έρμοι...

15/6/2023
Τα ποικίλα φασιστόμουτρα, οι πατριδοκάπηλοι, οι φιλελέφτεροι και οι διάφοροι φαιδροί «καμένοι» ξεκινούν από το αξίωμα πως οι «αρχές» έπραξαν τα δέοντα. Εμπιστεύονται με κλειστά μάτια στρατό και σώματα ασφαλείας, αστυνομία (ξηράς και θάλασσας), συνοριοφύλακες, εκκλησία κ.λπ., δηλώνοντας διαχρονικά πίστη στους θεσμούς του κράτους.
Βασικά κάθε καλοπροαίρετος άνθρωπος, που θέλει να σκέφτεται όπως δεν σκέφτονται εκείνοι, πρέπει να ξεκινάει από την ακριβώς αντίθετη παραδοχή – πως τίποτα δεν λειτούργησε καλά, πως τα πάντα εξελίχθηκαν χωρίς σχέδιο, φοβικά και ανερμάτιστα. Και εν τέλει εγκληματικά (ως εκ των αποτελεσμάτων συνάγεται).
Και αν αποδειχθεί πως συνέβη το αντίθετο, πως όλα τέλος πάντων εξελίχθηκαν ρολόι, και πως για όλα όσα συνέβησαν φταίει απλώς και μόνο «η κακιά η ώρα» (κάτι εντελώς απίθανο), τότε να το θεωρήσει αυτό ως μια τυχαία εξαίρεση στον κανόνα.

15/6/2023
Για τα Τέμπη έφταιγε ο σταθμάρχης, για το ναυάγιο έφταιγαν οι διακινητές... πάντα ο τελευταίος τροχός της αμάξης, για να μένουν οι αληθινοί ένοχοι στο απυρόβλητο. Αν θες όμως το πράγμα να το πιάσεις από την αρχή, σε σχέση με το ναυάγιο, θα πας εδώ...

14/6/2023
Μας πρήξανε οι ατάλαντοι σε σχέση με το «Ζαβαρακατρανέμια» και με το τι σημαίνουν οι ακατανόητες λέξεις του.
Προσωπικά, δεν μ’ ενδιέφερε ποτέ να μάθω τι σήμαιναν αυτές οι λέξεις, χωρίς με τούτο να υπονοώ πως το τραγούδι δεν μ’ αρέσει και δεν το απολαμβάνω ως ένα κάποιο δοξαστικό – βασικά στην τουριστική ταινία «Επιχείρησις Απόλλων», εκεί όπου πρακτικά ανήκει.
Η δε σύνδεση του τραγουδιού με κάποια αντιχουντική διάθεση προσωπικά μου φαινόταν πάντα τραβηγμένη, όταν ο Μαρκόπουλος μελοποιεί στο «Χρονικό» (1970) στίχους που λένε «μέρα αναστάσιμη κι ο λαός θα παίζει / τα πολλά τραγούδια του για τη λευτεριά». Τι να πιάσει το «ζάβαρα-κάτρα-νέμια» μπροστά σ’ αυτό το δίστιχο του Γεωργουσόπουλου;
Και βεβαίως το ριζίτικο «Πότε θα κάνη ξαστεριά» που διασκευάζει ο Μαρκόπουλος το 1971 ήταν μίλια μπροστά σε αντιχουντική διάθεση από το «ζαβαρα-κατρα-νέμια» (κάτι που το κατέγραψε, φυσικά, και η ιστορία).
Το ότι λογοκρίθηκε στην δισκογραφία το «ζαβαρα-κατρα-νέμια» (έχω δίσκο, στον οποίον αναγράφεται στο track list, αλλά δεν είναι χαραγμένο στο βινύλιο) οφείλεται βασικά στους ακατανόητους στίχους του και όχι σε κάποια, δήθεν, αντιχουντική διάθεση που κρύβανε τα λόγια του.
Φυσικά, το τραγούδι δεν λογοκρίθηκε στην ταινία (εκεί όπου ακούγεται από τον Μαρκόπουλο), αλλά για τους δίσκους θα πρέπει να τους εξετάσει κανείς έναν-έναν, μέσα στα χρόνια, για να διαπιστώσει τι ακριβώς συνέβη. Κάτι που δεν το επιχείρησε κανένας, φυσικά, απ’ όλους αυτούς τους... τραγικούς, που βάλθηκαν να μας διαφωτίσουν για τα... κρυφά μηνύματα του τραγουδιού.

13/6/2023
Το τι ασυναρτησίες υπάρχουν στο δίκτυο γύρω από τον Γιάννη Μαρκόπουλο δεν περιγράφεται. Βιβλιαράκι φτιάχνεις, σαν αυτά του 33 και 1/3...

Τούτος εδώ νομίζει πως ο Ξυλούρης τραγουδά το "ζαβαρα-κατρα-νέμια" στο "Επιχείρησις Απόλλων". Προσέξτε τα shares που έχει κάνει το άρθρο.
Αχ και να 'ξερε ο κόσμος τι διαβάζει...

12/6/2023
Είναι Νοέμβριος 1978, είναι η πρώτη παρουσίαση των τραγουδιών του Γιάννη Μαρκόπουλου από το «Σεργιάνι στον Κόσμο», με τον Γιώργο Νταλάρα. Μαζί η Ελένη Βιτάλη, ο Δημήτρης Κατοίκος και κάποια... Γ. Κωστούλα. Το «Κωστούλα» πρέπει να είναι... ευπρεπισμός του «Κοτσούλα» και όχι λάθος. Το λέω γιατί η Γ. Κωστούλα είναι η Γλυκερία Κοτσούλα – η γνωστή στους πάντες Γλυκερία.
Επίσης στην βικιπαίδεια διαβάζεις πως η Γλυκερία «εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1974 στην τηλεοπτική εκπομπή Να η Ευκαιρία», κάτι που είναι σίγουρα λάθος, αφού είναι γνωστό πως η εκπομπή είχε ξεκινήσει το 1977 (και όχι το 1974).

Σε σχέση με τον Γ. Μαρκόπουλο ανακάλυψα ένα σωρό λάθη στο δίκτυο εν τω μεταξύ, αλλά βαριέμαι να γράφω γι’ αυτά. Ίσως γράψω για κανα-δύο...

12/6/2023
Μετά από το υπουργείο οικογένειας, ο τόπος έχει ανάγκη ένα υπουργείο ροδόπης, όπως κι ένα υπουργείο ορθοδοξίας...

10/6/2023
Σύγκρυο κι ανατριχίλα... Κι ένα διαχρονικό έγκλημα της ελληνικής δισκογραφίας, να μην υπάρχει κάπου καταγραμμένο αυτό το έπος του Μαρκόπουλου...
https://www.youtube.com/watch?v=PgIxjK_Vb1A

10/6/2023
Είναι τεράστια η απώλεια του Γιάννη Μαρκόπουλου για την ελληνική μουσική και το τραγούδι. Αθάνατος.
https://www.youtube.com/watch?v=dT5xGxJqGok

10/6/2023
Ξέρετε εσείς κανένα μουσουλμάνο, που να διορίστηκε; Όποιος ψηφίζει Σύριζα ψηφίζει την ερήμωση της Ροδόπης...
[η Ντόρα ανασταίνει τον πατέρα της και χαίρεται πολύ γι' αυτό...]

9/6/2023

Πρόεδρε να αποφασίσει ο νεοδημοκράτης ψηφοφόρος της Εύβοιας για την πολιτική τύχη του κ. Πνευματικού, όπως συνέβη και εις τας Σέρρας με τον κ. Καραμανλή. Ο λαός της μεγάλης γαλάζιας παράταξης δεν θα ανεχθεί δύο μέτρα και δύο σταθμά...

8/6/2023
ΑΥΡΙΟΝ, ΕΓΧΡΩΜΟΝ