νέο ροκ από τη Σουηδία, τη Γερμανία, την Ελλάδα και την Ιρλανδία – είναι τα άλμπουμ των Grovjobb, The Birch, Λουδίας, Widow Pit, HUM, Headquake και Jim Griffin

Επτά σύγχρονους ροκ δίσκους από τέσσερις χώρες της Ευρώπης (Σουηδία, Γερμανία, Ελλάδα, Ιρλανδία) θα παρουσιάσουμε στη συνέχεια – ροκ δίσκους ποικίλων υφών, αλλά του ίδιου υψηλού αισθητικού επιπέδου.

GROVJOBB: Nallebjörn Är Död [Sound Effect Records / Outerdisk, 2025]
Κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά δίσκο το 1998. Μέχρι και το 2001 είχαν δώσει τρία άλμπουμ, μετά κάπου χάθηκαν, για να επανεμφανισθούν το ’25 με το τέταρτο LP τους μέσα σε 27 χρόνια. Λέω για τους Σουηδούς (από το Γκέτεμποργκ) Grovjobb, ένα από τα καλύτερα βορειο-ευρωπαϊκά progressive συγκροτήματα των 90s, και πέραν αυτών – και λέω, βεβαίως, για το “Nallebjörn Är Död”, την πιο νέα δουλειά τους, που κυκλοφορεί τώρα σε βινύλιο από την γνωστή μας Sound Effect.
Οι έλληνες φίλοι του ευρωπαϊκού prog θα γνωρίζουν, σίγουρα, τους Grovjobb και από τις βινυλιακές επανεκδόσεις των δύο πρώτων δίσκων τους, των “Landet Leverpastej” (1998) και “Vättarnas Fest” (2000), που θα τυπώνονταν το 2016 από την δική μας Musicbazz, όμως και σε κάθε περίπτωση αυτό που τώρα προέχει είναι η παρουσίαση του “Nallebjörn Är Död” – της πρόσφατης ηχογράφησής τους, που συνέβη την προηγούμενη χρονιά.
Βασικός συνθέτης των Grovjobb είναι ο Jerry Johansson, που χειρίζεται κιθάρες, σιτάρ, dulcimer, udu και shruti box (το ινδικό φορητό αρμόνιο) (τον Johansson τον θυμόμαστε και από την παρουσία του στο πρόσφατο “Red Sun Blue Soil” των Cosmic Garden Project), ενώ στο σχήμα συναντάμε ακόμη τους Thomas Nyström fender rhodes, πιάνο, πλήκτρα, Jesper Jarold μπάσο και Ola Wolfhechel Jensen ντραμς, κρουστά.
Το LP των Grovjobb αποτελείται από τρία μεγάλης διάρκειας κομμάτια, καθώς στην Side A ακούμε τα “Nallebjörn är trött” (Το αρκουδάκι είναι κουρασμένο) (15:56) και “Nallebjörn är röd” (Το αρκουδάκι είναι κόκκινο) (7:22), ενώ στην Side B το “Nallebjörn är död” (Το αρκουδάκι είναι νεκρό) (18:50). Το ύφος της μουσικής του σχήματος οι φίλοι του γκρουπ το γνωρίζουν ήδη.
Έτσι λοιπόν, και σε τούτο το LP οι Σουηδοί δείχνουν για μιαν ακόμη φορά την αγάπη τους για το κλασικό progressive rock, της δικής τους σκηνής πρώτα-πρώτα, το οποίο, και ως είθισται, είναι ανακατεμένο με psychedelic και folk στοιχεία, και βεβαίως με ινδικά, όπως όλοι αντιλαμβανόμαστε, από τα όργανα που χειρίζεται ο Johansson, που είναι ο ένας βασικός ηχητικός πόλος των Grovjobb – το λέω, γιατί υπάρχουν και άλλοι δύο, που στέκονται στο αυτό ύψος. Ο ένας είναι τα πλήκτρα του Nyström, που είναι εξίσου βασικά σε διάφορα μέρη των συνθέσεων (εξάλλου το “Nallebjörn är röd” είναι δικό του – και είναι καταπληκτικό, μιας και μιλάμε για το πιο λυρικό κομμάτι του άλμπουμ), ενώ ο άλλος είναι το πολύ δυνατό και συμπαγές rhythm section, που προσδίδει στο άκουσμα μια επιπλέον «βαρύτητα».
Τα δύο tracks του Johansson, το 16λεπτο και το 19λεπτο, ακούγονται περισσότερο σαν σουίτες, καθώς αλλάζουν ύφος από... καιρού εις καιρόν, και χοντρικώς είναι τα πιο «φευγάτα», τα πιο stoned, και τα πιο folk-psychedelic του δίσκου, διαθέτοντας σφιχτή ροή και εντυπωσιάζοντας σε κάθε διάστασή τους – με το δεύτερο (το 19λεπτο) να ακούγεται εντελώς indian-psych στα δύο πρώτα μέρη του, υιοθετώντας πιο proggy ηχοχρώματα στο τρίτο, δίχως ποτέ να χάνεται η ινδική επιρροή.
Οι φίλοι του είδους ξέρουν τι θ’ ακούσουν στο “Nallebjörn Är Död” των Grovjobb – αυτό είναι το πιο σίγουρο απ’ όλα.
Επαφή: https://www.soundeffect-records.gr/nallebjorn-ar-dod

JIM GRIFFIN: The Counter Βlast [Sound Effect Records, 2025]
Όπως έχω ξαναγράψει, με αφορμή το προηγούμενο άλμπουμ του “The Signal” (2023), o Jim Griffin είναι ένας ιρλανδός μουσικός από το Limerick, που εμφανίζεται από τις αρχές των 00s με συγκροτήματα prog, space και post-rock αναφορών (The Fewer The Better, Zombie Picnic) και που τα τελευταία χρόνια κάνει δίσκους μόνος του. Έτσι, βλέπουμε στο discogs πως ο Griffin έχει κυκλοφορήσει έως σήμερα τέσσερα άλμπουμ (ένα το 2015, ένα το 2017, ένα το 2020, το “The Signal” το ’23), ενώ τώρα στρίβει στο πλατώ η πιο πρόσφατη πέμπτη δουλειά του, που αποκαλείται “The Counter Βlast”.
Ο Griffin κινείται στο χώρο του progressive rock γενικώς, αν κι εδώ έχει και πιο σκληρές πλευρές να μας παρουσιάσει (“A counterblast to astral travel”), που μπορεί κάπως να ξενίζουν, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν είναι καλοπαιγμένες και με σωστές εμπνεύσεις.
Βασικά, η προβληματική του Griffin είναι η «διαστημική», το χωρικό επέκεινα, το οποίο το προσεγγίζει φιλοσοφικά, παίρνοντας αφορμή είτε από δικές του ιστορίες (όπως εκείνη του αστρονόμου Atwood, που είχε συλλάβει υποτίθεται, το 1902, μέσω ενός δικού του μηχανισμού, ένα εξωγήινο σήμα, που προερχόταν από τον Σείριο), είτε από ιστορίες άλλων (Carl Sagan, Isaac Asimov κ.ά.), είτε από αληθινά περιστατικά, όπως την συντριβή του διαστημικού λεωφορείου Challenger, στις 28 Ιανουαρίου 1986 (στα ανοικτά του ακρωτηρίου Canaveral, πάνω από τον Ατλαντικό), ενώ τον βοηθούν προς την επίτευξη του στόχου του και τα samples από τις φωνές του Ronald Reagan, του John F. Kennedy κ.λπ.
Το αποτέλεσμα έχει το ενδιαφέρον του στον στιχουργικό τομέα, αλλά ακόμη πιο πολύ ενδιαφέρον έχει στον συνθετικό, εκεί όπου ο Griffin (ξανα)δείχνει τη γνωστή εν πάση περιπτώσει ικανότητά του να δημιουργεί ένα έργο με έντονες prog αναφορές, που να ακούγεται όμως σύγχρονο και όχι κολλημένο σε ξεπερασμένες καταστάσεις. Βασικά, όλη η καλή δουλειά γίνεται από τον ίδιον, καθώς συνθέτει, ενορχηστρώνει και χειρίζεται σχεδόν όλα τα βασικά όργανα που ακούγονται στο “The Counter Βlast” (κιθάρες, πλήκτρα κ.λπ.), παίρνοντας μικρές βοήθειες από έναν σαξοφωνίστα (Robbie Costelloe), έναν ντράμερ (Keith McCoy) κι έναν τραγουδιστή (David Reece) σ’ ένα-δυο κομμάτια.
Το νέο άλμπουμ του Jim Griffin ανά στιγμές είναι εντυπωσιακό, και βασικά είναι τέτοιο στη δεύτερη πλευρά του δίσκου, που περιλαμβάνει τη σουίτα “Sleeping generation (Parts 1-3)”, η οποία διαθέτει λυρικά και επικά μέρη, συνδυάζοντας Pink Floyd-ικά και Mike Oldfield-ικά στοιχεία.
Επαφή: https://www.soundeffect-records.gr/the-counterblast
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/neo-rok-apo-ti-soyidia-ti-germania-tin-ellada-kai-tin-irlandia