ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 708

25/3/2026
Πήγαινα κι εγώ στο Τσάι με Σαχάρα στα Ιλίσια (όπως το ’λεγε ένας φίλος και γελάγαμε), αλλά δεν συνάντησα ποτέ τον Στρατηγό...
[Το διαβάζω και σαν φόρο τιμής στο «Αμέρικαν μπαρ στην Αθήνα» του Λευτέρη Πούλιου]

Ο Καραϊσκάκης στο μπαρ ‘Τσάι στη Σαχάρα’

Κολυμπώντας σε νέφη από κρασί μεσάνυχτα
μπήκα στο μπαρ. Καθώς σε θυμιάματα οργίαζαν οι πόθοι,
μπήκε αυτός• ο που φτάνει συχνά στο μισοΰπνι μου.
Πλησίασε δίπλα μου κι αμίλητος κάθισε
κατεβάζοντας ένα Cutty Sark ανέρωτο.
Μέσα σε νότες αφρισμένες κορίτσια έπιναν
σκύβοντας όπως σε φέρετρο ανοιχτό.
Με έπιασε μανία να μάθω. Τι να ’χε κατά νου τότε
ριγμένος από τ’ άλογο; «Άσε τα λόγια και πιες».
Είπε και με πήραν φωταψίες σε τριγμούς μεγαφώνων.
Και η νύχτα λιγόστευε στο μπαρ, τον αγκάλιασα.
Α! βρε Καραΐσκο πουτσαρά, πώς φύρανε η φύτρα μας.
Με κοίταξε περίλυπος και σώπαινε
άγρια κοψιά μιας γύφτισσας μοίρας. Θα μάθαινα άραγε
τι να είχε κατά νου; Τι να σκεφτόσουν καθώς κρύωνε η πληγή,
και αρματωμένα τα παιδιά σου ποτίζαν τον ελαιώνα με δάκρυα;
Ξεμάτωνες ρουφηγμένος από θανάσιμα ρίγη κι έλεγες
πως ξέρεις τον αίτιο, Καραϊσκάκη χωρατατζή, του γένους καμάρι.
Σε έπιασα απ’ το μπράτσο, πήραμε τους νοτισμένους δρόμους.
Αλαφιασμένο φίδι η γλώσσα μου, έλεγε να με πας στο Φάληρο,
να δω πώς έγινε το φονικό της Ρωμιοσύνης από φονιά ρωμιό.
Ποιος ήταν; σου φώναξα. Πες μου, αλλιώς να μην ξανάρθεις.
Γεράκι το βλέμμα σου και βρυχηθμός η πνοή σου, και τρόμαξα.
«Κλάστε μου τώρα τον μπούτζον», ξανάπες•
στα μούτρα λεβαντίνων και άκαπνων το ισόβιο φτύμα σου.

[Ηλίας Γκρης «Η Έφεσος των Αλόγων», εκδ. Δελφίνι, 1993]

25/3/2026
πιο κλασικό και από το μπακαλιάρο-σκορδαλιά
https://www.youtube.com/watch?v=QZYENNKCeco&list=RDQZYENNKCeco&start_radio=1

24/3/2026
Το 1973 τελειώσανε όλα και από τότε περιμένουμε πότε θα ξαναρχίσουνε...

24/3/2026

Θα χαρώ πολύ να δω φίλους-ες από τα βόρεια προάστια, και από οποιοδήποτε άλλο μέρος της Αθήνας εννοείται, στην παρουσίαση του «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» στον Ευριπίδη στην Κηφισιά (Λεωφόρος Κηφισίας 310), μεθαύριο Πέμπτη στις 19:00.

>> Μουσικές βραδιές στον Εὐριπίδη / 26.03.2026 / Πέμπτη 19:00 / «100 χρόνια ελληνική τζαζ»
Τα Βιβλιοπωλεία Εὐριπίδης και οι Εκδόσεις Όγδοο σας προσκαλούν σε μια μουσική βραδιά με αφορμή το βιβλίο του Φώντα Τρούσα «100 χρόνια ελληνική τζαζ» στον Εὐριπίδη στην Κηφισιά.
Με τον συγγραφέα θα συνομιλήσουν οι μουσικοί
Τάνια Γιαννούλη, πιανίστρια και συνθέτρια
Πέτρος Κλαμπάνης, κοντραμπασίστας και συνθέτης
Τη συζήτηση συντονίζει ο ραδιοφωνικός παραγωγός και δημοσιογράφος, Γιώργος Μουχταρίδης.<<

22/3/2026
Groep 1850 - Little Fly
https://www.youtube.com/watch?v=O7i9cEV-EaQ&list=RDO7i9cEV-EaQ&start_radio=1

21/3/2026
Ο κλαρινίστας Πετρολούκας Χαλκιάς, οι συνεργασίες του με τον κιθαρίστα της τζαζ Τάκη Μπαρμπέρη, τα πρότζεκτ «Έλληνες & Ινδοί», «Έλληνες & Ο Κόσμος» και άλλα περιρρέοντα αποτελούν ύλη του βιβλίου «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] (σελ.305-310) – μέσω της οποίας (ύλης) καταγράφεται η εποχή (χοντρικά θα έλεγα η δεκαετία 1995-2005) των πιο σημαντικών crossovers στην ιστορία της εγχώριας τζαζ & αυτοσχεδιαστικής σκηνής.

20/3/2026

Γιάννης Κακουλίδης "Ο θρίαμβος του Χάπα Χούπα" [Επικαιρότητα, 1982]

19/3/32026
Ο άνεμος είχε τον πένθιμο σκοπό
κυνηγημένου σκυλιού εκείνο το βράδυ.
Άκουσα κάποιον να φωνάζει δυνατά,
μια τζαμαρία να σπάει, ένα μαχαίρι να κόβει,
να κόβει τη νύχτα, τις σάρκες
κ’ έπεσα κάτω από τη σκάλα
ανάσκελα στα κάρβουνα και τις αράχνες.
Το μαχαίρι βρισκόταν μπηγμένο στο μάτι μου.
 
Δώδεκα. Έδειξε το ρολόι της όχθης.
Ένα δίχτυ τραβήχτηκε απ’ τα νερά
με μια γυναίκα μέσα γυμνή
που σκλήριζε και βασανιζόταν.
 
Στο βυθό και στον αέρα σάλευαν προϊστορικά τέρατα.
«Πρέπει να μάθεις για το έγκλημα, τον τρόπο».
«Μάθε τον τρόπο να σκοτώνεις»
φώναξε μια φωνή από κοντινό μεγάφωνο.
«Να σκοτώσεις».
 
Μα δεν μπορούσα να πιστέψω.
Ωστόσο πνιγόμουν απ’ το φόβο.
Να κάνω έγκλημα;
Και δεν μου το ’μαθε κανείς αυτό·
θα το απέφευγα πάντα.
Στα δικαστήρια όπου πήγαινα τ’ άκουγα όλα,
στο δρόμο τα ’βλεπα όλα,
βασανιστήρια μέσα σε κέντρα και ξυλοδαρμούς.
Το ’ξερα πως η ταπείνωση κράταγε το πρώτο κεφάλαιο.
 
Ξαφνικά ένιωσα να πέφτω στο κενό
και ότι η απόσταση όλο μίκρυνε και θα τσακιζόμουν.
Και κάπως θολά θαμπά κι αβέβαια
άρχισε να φεύγει η μνήμη
μέσα σ’ ένα χειμωνιάτικο τοπίο από κλαδιά,
γαλάζιους ιστούς και σκοτάδι.
 
Ήμουνα λέει μικρός με τη μάνα μου
κάτω απ’ τα πλατάνια,
εκεί που σφυρίγματα πουλιών κελαϊδούσαν
και τα νερά κατρακύλαγαν με ορμή απ’ τα ρυάκια.
 
Το ίδιο τραγούδι,
η ίδια αγάπη θα ’ρχεται με κάποιο γνώριμο αεράκι
που αγκαλιάζει τις τέντες και φέρνει ταραχή,
σαν τότε που απ’ τη θάλασσα έφταναν οι φωνές των γλάρων
και κάποιο κόκκινο καΐκι ήταν αραγμένο στο μουράγιο·
τότε μου ’λεγε ο πατέρας, δείχνοντάς μου το τουφέκι:
«Παρ’ το και ρίξε, σκότωσ’ το».
 
Τον κοιτούσα
κρατώντας μια αρμαθιά φρεσκοκομμένα λεμόνια
κι έκλαιγα.
 
Θύμωνε και γινόταν κακός,
έλα, μου ’λεγε, δεν είσαι άντρας;
Και πάταγε τη σκανδάλη
που έφερνε το θάνατο ζεστό στα χέρια μου.
Ήταν γραμμένος μέσα μου ο θάνατος
πάνω σε μπλε σημαία κουρελιασμένη από σφαίρες.
 
Κανείς δεν ήξερε τίποτα απ’ αυτά,
κανείς κ’ εγώ μεγάλωνα κλαίγοντας
για το θάνατο που πατούσε πόδι σπίτι μας
για το τουφέκι που χτυπούσε
και μας λιγόστευε με το χρόνο.
Κι όλο μαύρα κι άσπρα άλογα
μας παίρναν και μας έφερναν
σ’ εκείνο το συννεφιασμένο Κοιμητήριο.
 
«Πρέπει να μάθεις τον τρόπο να σκοτώνεις».
«Σκότωσε».
«Σκύψε και χτύπα»
«Άκου τα γαυγίσματα που σε προστάζουν».
«Δεν είσαι άντρας; Δεν είσαι άντρας;»
έλεγε και ξανάλεγε το μεγάφωνο.
 
Θα ’πρεπε να ’χαν δυο ώρες τουλάχιστο περάσει
από τη στιγμή που είχα κατεβεί τη σκάλα
και δέχτηκα το χτύπημα.
Σ’ όλο αυτό το διάστημα
υπηρεσιακοί αστυφύλακες
ανεβοκατέβαιναν τις σκάλες
με σιδερένια παπούτσια,
με το θόρυβο βαθειά χωμένο στο κεφάλι μου.
Ήταν ένας θόρυβος που ερχόταν κατά κύματα.
Πότε πότε ένα κενό σιωπής
που γέμιζε από εικόνες φρίκης.
 
Νερουλιασμένοι νεκροί σε κάρα
που τους έσερναν αφηνιασμένα άλογα
ποδοπατώντας τον κόσμο στις πλατείες.
Ύστερα πάλι ο θόρυβος
τα σίδερα μες στο κεφάλι μου.
Ω! ω το κεφάλι μου
θεόρατο εργαστήρι με σφυριά και αμόνια.
 
Ένα σιδηρουργείο με καμίνι,
φυσερά και πρέσες,
ένα τεράστιο στραβό καζάνι
που το ’χαν περικυκλώσει ομάδες ανθρώπων
και το χτυπούσαν με σφυριά αλύπητα·
κ’ ήτανε μέσα στο μυαλό μου,
η φωνή μου
και το χτυπούσαν ώρες, μέρες, ολόκληρη ζωή.
Νταν... Νταν... Νταν...
 
Και η ζωή έφευγε
με το ίδιο πάντα τραγούδι,
με την ίδια ταραχή
σε ρυθμό φθινοπωριάτικου απογεύματος
και μοναξιάς κάτω από θεόρατα πλατάνια.
 
Όλη νύχτα ονειρευόμουν
σφίγγοντας το σίδερο του κρεβατιού
στα δόντια μου.
Το πρωί η πόρτα μου άνοιξε απότομα
κι ο ήλιος ρώτησε λαχανιασμένος:
Σας συνέβη τίποτα;
Ω φίλε μου, είδα από ένα φρικτό άνοιγμα.
 
[Κ.Ρ.]
(1964)

19/3/2026
>>Στις αρχές του 1967 σχηματίζονται οι Aphrodite’s Child με μπασίστα και τραγουδιστή τον ξάδερφο του Vangelis, Ντέμη Ρούσσο, κιθαρίστα τον Αργύρη Κουλούρη και ντράμερ τον Λουκά Σιδερά. Με την έλευση της δικτατορίας το γκρουπ αποφασίζει να πάει στο Λονδίνο, αφού στην Ελλάδα οι συνθήκες εργασίας γίνονται δύσκολες για τον Vangelis και τα άλλα μέλη, αλλά τελικά λόγω μιας απεργίας των μέσων μεταφοράς στη Γαλλία εγκλωβίζονται στο Παρίσι. Εκεί όπου θα μεγαλουργήσουν τα επόμενα χρόνια.<<
Αυτός που τα γράφει αυτά πρέπει να τα διάβασε στο βιβλίο του Γκρίφιν, που τώρα μεταφράστηκε στα ελληνικά (κι επειδή είναι άσχετος με αυτά τα θέματα, προφανώς, τα αναπαράγει δίχως να μπορεί να τα ελέγξει). Το βιβλίο αυτό το έχω στ’ αγγλικά από το 1998 και μάλιστα υπογεγραμμένο από τον συγγραφέα, με τον οποίο τότε επικοινωνούσα. Υπάρχουν πολλά λάθη και ανακρίβειες στο βιβλίο (στη δεύτερη έκδοση, που έχω εγώ), που, πολύ φοβάμαι -αν κρίνω από το άνω απόσπασμα- πως κινούνται ανάμεσά μας, χωρίς να τις πάρει κανένας χαμπάρι.
Είναι κρίμα δηλαδή να διαβάζεις πως –αν είναι δυνατόν– ο Βαγγέλης με το Ρούσσο ήταν ξαδέλφια (αυτό αναφέρεται και στο πρωτότυπο βιβλίο), πως οι Aphrodite’s Child σχηματίστηκαν στις αρχές του 1967, ενώ αυτό έγινε ένα χρόνο αργότερα, τον Φλεβάρη του ’68 και πώς οι συνθήκες έγιναν τάχα δύσκολες για τον Βαγγέλη, υπονοώντας πως η χούντα κυνήγαγε το συγκρότημα, όταν είναι γνωστό πως επί χούντας είχαν ανοίξει ακόμη περισσότερο οι δουλειές των συγκροτημάτων...
Τι να πεις... τα έχουμε πει χιλιάδες φορές...

19/3/2026
>>«Έπρεπε να κάνω αυτή τη μικρή εκδρομή και να κάνω κάτι που κανένας άλλος πρόεδρος δεν είχε το θάρρος να κάνει»<<
Εδώ έχουν επιστρέψει φέρετρα με νεκρούς αμερικάνους. Αφήνω τους τραυματίες, το κόστος των καταστροφών σε αεροπλανοφόρα, βάσεις, οπλικά συστήματα κ.λπ. και ο άλλος μιλάει για «εκδρομές».
Πλήρης ξετσιπωσιά (δεν τα λες αυτά ούτε σε καφενείο), οίηση, μαλάκυνση, μαζί με ασέβεια έναντι νεκρών και ό,τι άλλο θες.
Μπάρμπα μην ξεχάσεις να στρώσεις και κανα τραπεζομάντηλο στο γρασίδι...

19/3/2026
>>Δένδιας: Οι ελληνικοί Patriot κατέρριψαν ιρανικούς πυραύλους στη Σαουδική Αραβία<<
αντί να το κρύβουν, κοκορεύονται - τα χάλια τους
«Στ’ όνομα της θεϊκής ενέργειας του Πριάπου, στ’ όνομα της ολοκλήρωσης, καλούμε τους δαίμονες του Πενταγώνου ν’ απελευθερωθούνε απ’ τα καρκινώματα των στραταρχών του πολέμου, των γραμματέων και των λοιπών ενστόλων που δεν ξέρουν τι τους γίνεται, όλης της γραφειοκρατίας, της ίντριγκας και του μίσους, όλων των ξερατών που έχουνε ζευγαρώσει με τον προστάτη καρκίνο στο νεκροκρέββατο…».
The Fugs - Ed Sanders / Eξορκισμός του Πενταγώνου / 21 Oκτ. 1967