ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 714

25/4/2026
Ο μαέστρος και συνθέτης Γιώργος Θεοδοσιάδης υπηρέτησε και το ελαφρο-τζαζ τραγούδι και την τζαζ αυτή καθ’ αυτή. Η τζαζ παρουσία του Γιώργου Θεοδοσιάδη είναι καταγραμμένη στο βιβλίο «100 Χρόνια Ελληνική Τζαζ» [Όγδοο, 2025] στις σελίδες 166-168.

24/4/2026
Είναι το τραγούδι με το οποίο άνοιγε το πρόγραμμα στη Μέδουσα ο Γιώργος Μαρίνος, στο μέσο των 70s. Τι να κλ@σουν ο μουσάτος και τα υπόλοιπα γαλλάκια μπροστά στον... σίφουνα Μαρίνο, στην ορχήστρα του Δανίκα, στον Βλάσση, στην Μαρίνα και τον Τάκη Αντωνιάδη; Michel Fugain “Chante la vie”…
[εδώ το πρωτότυπο γαλλικό – και στα σχόλια ο Μαρίνος, από το 30ο δευτερόλεπτο και μετά]
https://www.youtube.com/watch?v=508UYWk-y6A&list=RD508UYWk-y6A&index=2

23/4/2026
Με αφορμή την ανακοίνωση, χθες, του θανάτου του Στέφανου Ληναίου, κάθισα και είδα μετά από πολλά χρόνια μια παλιά ελληνική ταινία στην οποία πρωταγωνιστούσε – την «Ενώ Σφύριζε το Τραίνο», σε σενάριο Θανάση Βαλτινού και συν-σκηνοθεσία των αγνώστων Ιάσονα Χαραλαμπόπουλου-Νίκου Χατζηθανάση από το 1961.
Η ταινία είναι αστυνομική, έχει υποτυπώδες σενάριο, αλλά σκηνοθετικά «στέκεται». Οι άγνωστοι σκηνοθέτες δεν ήταν του πεταματού – την ξέρανε τη δουλειά τους.
Περαιτέρω, η τριπλέτα των αστυνομικών (Λυκούργος Καλλέργης, Άρης Μαλλιαγρός, Μιχάλης Καλογιάννης) ήταν πολύ καλή, ενσαρκώνοντας τρεις διαφορετικούς τύπους ανθρώπων, με τον Καλλέργη να είναι ο πιο βλοσυρός, με τον Μαλλιαγρό να είναι ο πιο αλέγκρος, και με τον Καλογιάννη να είναι ο πιο... ονειροπαρμένος. Φοβερός ηθοποιός αυτός, που, όπως διάβασα, πνίγηκε στην Αίγινα, στη δεκαετία του ’70. (Το πλάνο, που τον δείχνει, με τα πόδια πάνω στο γραφείο του Καλλέργη, να διαβάζει «Μυστήριον», είναι όλα τα λεφτά).
Κοντά σ’ αυτούς ο δολοφόνος, που τον υποδύεται ο Στέλιος Βόκοβιτς και η δολοφονημένη, που την υποδύεται η Ελένη Κυπραίου. Πολύ μέτρια παιξίματα, έως και κακά θα τα έλεγα, και από τους δύο (ο Βόκοβιτς κουβαλούσε την, παντελώς ακατάλληλη για το πανί, μανιέρα των τραγωδών του Εθνικού Θεάτρου).
Τέλος υπάρχει και το ζευγάρι Στέφανος Ληναίος-Άννυ Παπακωνσταντίνου (η Γιαδικιάρογλου, η συμμαθήτρια της Βουγιουκλάκη στο «Ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο»). Ο Ληναίος παίζει απλά και αντι-δραματικά κι είναι καλός στο ρόλο του, ενώ η Παπακωνσταντίνου υποκριτικά είναι κάτω του μετρίου.
Την ταινία αξίζει να την δεις, πάντως, για το Ναύπλιο του 1961, που είναι καταπληκτικό! Οι άδειοι χώροι... αυτό είναι το μεγάλο ατού της φωτογραφίας (της ταινίας). Το κενό... είναι όλα τα λεφτά.
Μας φάγανε οι διαμορφώσεις χώρων, τα τραπεζοκαθίσματα και η εκμετάλλευση και του τελευταίου ελεύθερου τετραγωνικού χιλιοστού. Οι δήμαρχοι, για να εμφανίσουν έργο, έχουν διαλύσει τις πόλεις μας. Περιμένω την εποχή (αν έρθει ποτέ), που οι δήμαρχοι, αντί να διαμορφώνουν να απο-διαμορφώνουν, να γκρεμίζουν και να χαλάνε, αφήνοντας χώρους ελεύθερους στους πολίτες.
Και βεβαίως εκείνο που αναδύεται μέσα από την ταινία, σε σχέση με την εποχή μας τώρα, είναι η τεράστια πληγή των παρκαρισμένων αυτοκινήτων, που «τρώνε» άπειρα τετραγωνικά του ελεύθερου χώρου μας. Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλη «πολιτισμένη» χώρα, που τα παρκαρισμένα να καταλαμβάνουν τα πάντα. Ό,τι διατίθεται.
Το «Ενώ Σφύριζε το Τραίνο» μπορεί να έχει υποτυπώδη αστυνομική ίντριγκα, αλλά σαν ταινία λειτουργεί σαν χρονοκάψουλα. Προφανώς για το παρελθόν, αλλά μπορεί και για το μέλλον. Πού ξέρεις καμιά φορά τι γίνεται...

[να μην σας πω πώς είναι σήμερα το σημείο που δείχνει η φωτογραφία - το ξέρετε]