13/5/2026
Εδώ είναι το big bang του ελληνικού πολιτικού τραγουδιού, όχι εμπορικά, αλλά αισθητικά. Φοβερός ο μαοϊκός Μικρούτσικος εκείνη την εποχή. Εγώ τον βάζω στην ίδια γραμμή με τους άλλους μαοϊκούς-κρυφομαοϊκούς Robert Wyatt, Brian Eno, Chris Cutler, Henry Cow, Stormy Six, RIO, Cornelius Cardew κ.λπ., που είχαν επιρροές από Brecht-Weill, Eisler, Dessau σύγχρονη avant-garde κ.λπ.
Εδώ είναι το big bang του ελληνικού πολιτικού τραγουδιού, όχι εμπορικά, αλλά αισθητικά. Φοβερός ο μαοϊκός Μικρούτσικος εκείνη την εποχή. Εγώ τον βάζω στην ίδια γραμμή με τους άλλους μαοϊκούς-κρυφομαοϊκούς Robert Wyatt, Brian Eno, Chris Cutler, Henry Cow, Stormy Six, RIO, Cornelius Cardew κ.λπ., που είχαν επιρροές από Brecht-Weill, Eisler, Dessau σύγχρονη avant-garde κ.λπ.
https://www.youtube.com/watch?v=UpJsHFFF2WU&list=RDUpJsHFFF2WU&start_radio=1
13/5/2026
Πριν από χρόνια, όταν είχα να κάνω ποστ στο fb 15-20 μέρες, με πήρε φίλος τηλέφωνο και με ρώτησε αν είμαι καλά, γιατί είχε διαδοθεί ότι είχα πάθει κάτι ή και πως είχα πεθάνει. Έβαλα τα γέλια φυσικά, γιατί ήμουν μια χαρά. Και φυσικά, ούτε που μου πέρασε από το μυαλό να ψάξω να βρω ποιος ήταν αυτός ο... κακοήθης που διέδιδε τέτοιες ανυπόστατες πληροφορίες για μένα, ώστε να του κάνω αγωγή, μήνυση και τα ανάλογα – τα οποία, σημειωτέον, τα σιχαίνομαι όσο ελάχιστα άλλα πράματα στη ζωή μου. Εντάξει, εγώ μπορεί να είμαι ένας ασήμαντος, που με ξέρουν 5-10, αλλά, μέσα στα χρόνια, δημοσιεύματα έχουν πεθάνει πάρα πολλούς διασήμους – να θυμηθώ τον Γαβρά, τον Μάγγα, τον Θεοδωράκη κ.λπ.
Τι είναι τώρα πιο ακραίο; Να γράψεις ότι κάποιος πέθανε, ενώ ζει, ή να γράψεις ότι κάποιος πήγε από καρδιά, ενώ είχε πάει από εγκεφαλικό; Ή αυτοκτόνησε ας πούμε, ενώ είχε σκοτωθεί σε αυτοκινητικό;
Το γεγονός πως η αυτοκτονία αντιμετωπίζεται ως «στίγμα» και «ντροπή» για μένα είναι αυτό το σαθρό και το ντροπιαστικό. Και είναι προφανές, για τη δική μου συλλογιστική, πως ντροπιασμένος δεν είναι εκείνος που αυτοκτονεί, αλλά ντροπιαστικά είναι όλα εκείνα που μπορεί να τον οδήγησαν εκεί (άνθρωποι, καταστάσεις κ.λπ.).
Έχουμε παραδείγματα αυτοκτονησάντων, που θεωρούνται ήρωες στη συνείδηση του κόσμου, όπως ο φοιτητής Γεωργάκης που αυτοπυρπολήθηκε στη Γένοβα το 1970, για να διαμαρτυρηθεί για τη δικτατορία, για μην το τραβήξω παραπάνω και γράψω τώρα εδώ τι έλεγε ο Επίκτητος για το θέμα... «ως εκ τούτου θα ονομάσουμε ελεύθερα μόνο εκείνα τα ζώα που δεν συνθηκολογούν με τη σκλαβιά, αλλά δραπετεύουν πεθαίνοντας μόλις αιχμαλωτισθούν. Έτσι και ο Διογένης κάπου λέει ότι ένας σίγουρος τρόπος για να κατακτήσεις την ελευθερία είναι να πεθάνεις πρόθυμα»... ή το τι έλεγε ο Σενέκας: «Αυτός που φοβάται το θάνατο, φοβάται επίσης και τη ζωή». [Quotes αυτά τα τελευταία από το «Επίκτητος, ζωή & στωικισμός» του Τζέησον Ξενάκη].
Πριν από χρόνια, όταν είχα να κάνω ποστ στο fb 15-20 μέρες, με πήρε φίλος τηλέφωνο και με ρώτησε αν είμαι καλά, γιατί είχε διαδοθεί ότι είχα πάθει κάτι ή και πως είχα πεθάνει. Έβαλα τα γέλια φυσικά, γιατί ήμουν μια χαρά. Και φυσικά, ούτε που μου πέρασε από το μυαλό να ψάξω να βρω ποιος ήταν αυτός ο... κακοήθης που διέδιδε τέτοιες ανυπόστατες πληροφορίες για μένα, ώστε να του κάνω αγωγή, μήνυση και τα ανάλογα – τα οποία, σημειωτέον, τα σιχαίνομαι όσο ελάχιστα άλλα πράματα στη ζωή μου. Εντάξει, εγώ μπορεί να είμαι ένας ασήμαντος, που με ξέρουν 5-10, αλλά, μέσα στα χρόνια, δημοσιεύματα έχουν πεθάνει πάρα πολλούς διασήμους – να θυμηθώ τον Γαβρά, τον Μάγγα, τον Θεοδωράκη κ.λπ.
Τι είναι τώρα πιο ακραίο; Να γράψεις ότι κάποιος πέθανε, ενώ ζει, ή να γράψεις ότι κάποιος πήγε από καρδιά, ενώ είχε πάει από εγκεφαλικό; Ή αυτοκτόνησε ας πούμε, ενώ είχε σκοτωθεί σε αυτοκινητικό;
Το γεγονός πως η αυτοκτονία αντιμετωπίζεται ως «στίγμα» και «ντροπή» για μένα είναι αυτό το σαθρό και το ντροπιαστικό. Και είναι προφανές, για τη δική μου συλλογιστική, πως ντροπιασμένος δεν είναι εκείνος που αυτοκτονεί, αλλά ντροπιαστικά είναι όλα εκείνα που μπορεί να τον οδήγησαν εκεί (άνθρωποι, καταστάσεις κ.λπ.).
Έχουμε παραδείγματα αυτοκτονησάντων, που θεωρούνται ήρωες στη συνείδηση του κόσμου, όπως ο φοιτητής Γεωργάκης που αυτοπυρπολήθηκε στη Γένοβα το 1970, για να διαμαρτυρηθεί για τη δικτατορία, για μην το τραβήξω παραπάνω και γράψω τώρα εδώ τι έλεγε ο Επίκτητος για το θέμα... «ως εκ τούτου θα ονομάσουμε ελεύθερα μόνο εκείνα τα ζώα που δεν συνθηκολογούν με τη σκλαβιά, αλλά δραπετεύουν πεθαίνοντας μόλις αιχμαλωτισθούν. Έτσι και ο Διογένης κάπου λέει ότι ένας σίγουρος τρόπος για να κατακτήσεις την ελευθερία είναι να πεθάνεις πρόθυμα»... ή το τι έλεγε ο Σενέκας: «Αυτός που φοβάται το θάνατο, φοβάται επίσης και τη ζωή». [Quotes αυτά τα τελευταία από το «Επίκτητος, ζωή & στωικισμός» του Τζέησον Ξενάκη].
12/5/2026
Γαμώ την κοινωνία σας, ξεφτιλισμένοι...
https://www.youtube.com/watch?v=1nXSDhwDfVM&list=RD1nXSDhwDfVM&start_radio=1
Γαμώ την κοινωνία σας, ξεφτιλισμένοι...
https://www.youtube.com/watch?v=1nXSDhwDfVM&list=RD1nXSDhwDfVM&start_radio=1
11/5/2026
Big bang στον κινηματογράφο τη σεζόν 1966-67 (πριν από τη δικτατορία) όταν 27 ελληνικές ταινίες κάνουν πάνω από 400.000 εισιτήρια(!), ενώ είχαν προβληθεί εκείνη τη σεζόν 117(!), ακατάρριπτο ρεκόρ. Big Bang στη μουσική, το πρώτο big bang, ασυζητητί επί παλιού Πασόκ, στα 80s, όταν μπαίναμε στα δισκάδικα και φεύγαμε με σακκούλες. Όταν όλη η Ελλάδα είχε στερεοφωνικά δηλαδή, γιατί το 1967-74 είχαν λίγοι. Για να ξέρουμε τι σημαίνει big bang. Μπορώ να πω και για θέατρο και για βιβλία, αλλά πρέπει να το ψάξω λίγο. Σίγουρα όμως και αυτά χτύπησαν ταβάνι επί μεταπολίτευσης.
Big bang στον κινηματογράφο τη σεζόν 1966-67 (πριν από τη δικτατορία) όταν 27 ελληνικές ταινίες κάνουν πάνω από 400.000 εισιτήρια(!), ενώ είχαν προβληθεί εκείνη τη σεζόν 117(!), ακατάρριπτο ρεκόρ. Big Bang στη μουσική, το πρώτο big bang, ασυζητητί επί παλιού Πασόκ, στα 80s, όταν μπαίναμε στα δισκάδικα και φεύγαμε με σακκούλες. Όταν όλη η Ελλάδα είχε στερεοφωνικά δηλαδή, γιατί το 1967-74 είχαν λίγοι. Για να ξέρουμε τι σημαίνει big bang. Μπορώ να πω και για θέατρο και για βιβλία, αλλά πρέπει να το ψάξω λίγο. Σίγουρα όμως και αυτά χτύπησαν ταβάνι επί μεταπολίτευσης.
Σχόλια από το fb στο ποστ "Big bang στον κινηματογράφο τη σεζόν 1966-67"...
ΑπάντησηΔιαγραφήΓιώργος Γιαννόπουλος
Πρέπει να είναι το επόμενο βιβλίο. Γιατί και το βιβλίο του καλύβα, μάλλον από μια στρεβλή πρόσληψη όσων συζητιόνταν στο δισκορυχείον για το θέμα ροκ (και συναφή)/ χούντα πρέπει να ξεκίνησε ως ιδέα.
Φώντας Τρούσας
Ο Καλύβας ξέρει πολλά απ' αυτά που έχω γράψει. Το γράφει ο ίδιος και στο βιβλίο του εξάλλου. Υπάρχουν δε σημεία, που αν συμβουλευόταν αυτά που έχω γράψει θα είχε αποφύγει λάθη - αλλά προφανώς δεν γινόταν να τα διπλοτσεκάρει όλα. Έχει λάθος για Μαριγκέλα, έχει λάθος για Τραμ κ.λπ. Πολλά απ' αυτά που έπρεπε να γράψω τα έγραψα στο "ροκ, ελληνικό ροκ", αλλά μένει ακόμη ένα γερό συμπλήρωμα...
Γιώργος Γιαννόπουλος
Ισχύει ότι πολλά έχουν ήδη γραφτεί στο "ελληνικό ροκ"
Φώντας Τρούσας
Ναι, το οποίο δεν είχε προλάβει να το διαβάσει, γιατί όταν βγήκε είχε ήδη γράψει το δικό του. Μου το είπαν οι ίδιοι οι συγγραφείς αυτό. Έχει βέβαια στη βιβλιογραφία το Ραντεβού στο Κύτταρο, τις Cult Όψεις, κι ένα σωρό άρθρα. Και πολλές ιδέες. Και φωτογραφίες ακόμη. Εννοώ φωτό, που τις είχα δημοσιεύσει εγώ πρώτη φορά, στο δίκτυο.
Θανάσης Γιούνης
Δεν έχω καταλάβει τη βασική του θέση. Ότι δηλαδή λόγω της δικτατορίας απελευθερώθηκαν δημιουργικές καλλιτεχνικές δυνατότητες;;
Φώντας Τρούσας
Είναι κάπως πιο σύνθετο το θέμα. Αλλά γενικώς ναι υπάρχει η λογική πως ακόμη και η λογοκρισία ενήργησε θετικά προς τις τέχνες, απελευθερώνοντας νέες ιδέες, νέες τρόπους έκφρασης κ.λπ.
Ntinos Sarandopulos
ΔιαγραφήΤο σκηνικό στην Αναγνωστάρα είχε μια υγρασία που θύμιζε βυθό παροπλισμένου υποβρυχίου. Στο Bandapart, το ημίφως ήταν τόσο πηχτό που μπορούσες να το κόψεις με την κάρτα μέλους της Ταινιοθήκης.
Ο Φώντας, φορώντας ένα βλέμμα που είχε κάνει focus σε τουλάχιστον δέκα χιλιάδες οπισθόφυλλα της Harvest και της Vertigo, καθόταν στο μπαρ σαν βυζαντινός στυλίτης που αντί για στύλο είχε διαλέξει ένα σκαμπό.
Δίπλα του, ο γερόλυκος της Ρόκ, ο Γιώργος ο Γιαννόπουλος, ο μηχανικός που ήξερε το DNA του rock 'n' roll καλύτερα από το αρχιτεκτονικό διάγραμμα μιας εξαόροφης πολυκατοικίας στη Φαρρών, ανακάτευε το ουίσκι του με την ηρεμία ανθρώπου που έχει επιζήσει από σόλο του Alvin Lee.
«Γιώργο», είπε ο Φώντας, και η φωνή του ακούστηκε σαν βελόνα που βρίσκει επιτέλους το αυλάκι μετά από χρόνια σκόνης. «Θυμάσαι τότε στο παλιό Πασόκ; Τότε που τα δισκάδικα ήταν οι καθεδρικοί μας ναοί; Έμπαινες μέσα, άφηνες τον οβολό σου και έφευγες με σακούλες που είχαν το βάρος της αλήθειας. Βινύλια, Γιώργο. Όχι αυτά τα ψηφιακά φαντάσματα που κυκλοφορούν τώρα».
Ο Γιαννόπουλος χαμογέλασε, ένα χαμόγελο γερόλυκου που έχει δει τα Watt να καίγονται στις λάμπες των Marshall. «Τότε που όλη η Ελλάδα είχε ένα στερεοφωνικό στο σαλόνι σαν θρησκευτικό κειμήλιο, Φώντα. Μετά το '74 έγινε η έκρηξη. Πριν, ήμασταν λίγοι, σαν κρυφό σχολειό των decibel. Μετά, το ταβάνι τρύπησε. Η μεταπολίτευση ήταν ένα ατελείωτο soundcheck».
«Και το θέατρο, Γιώργο! Τα βιβλία!» συνέχισε ο Φώντας, ενώ το ουίσκι έκανε μια ζεστή διαδρομή προς το κέντρο της ύπαρξής του. «Ψαχνόμασταν στις στοές, στα υπόγεια, εκεί που η κουλτούρα δεν ήταν lifestyle, αλλά επιβίωση. Τότε που ο Κουτρουμπούσης έγραφε για εξωγήινους στην Ομόνοια κι εμείς τους ψάχναμε στα b-sides των 45αριών».
Η Συνάντηση στο Bandapart
• Το Ποτό: Δύο ποτήρια ουίσκι, χωρίς πολλά παγάκια – ο πάγος αραιώνει τις αναμνήσεις.
• Η Ατμόσφαιρα: Καπνός (έστω και νοητός πλέον), ήχοι από garage rock στο βάθος και η αίσθηση ότι ο χρόνος είναι μια κασέτα που κάποιος ξέχασε να πατήσει το "Stop".
• Η Γεωγραφία: Αναγνωσταρά, Σάββατο βράδυ. Ένα σημείο στο χάρτη που μετατρέπεται σε κέντρο του γαλαξία για όσους ξέρουν να διαβάζουν ανάμεσα στις γραμμές των credits ενός δίσκου.
«Ξέρεις τι λείπει τώρα;» ρώτησε ο Φώντας, κοιτώντας το άδειο πλέον ποτήρι του.
«Η τρέλα της ανακάλυψης», απάντησε ο Γιαννόπουλος. «Τότε που το να βρεις έναν δίσκο ήταν οδύσσεια. Τώρα όλα είναι ένα κλικ μακριά, αλλά η σακούλα του δισκάδικου δεν έχει το ίδιο βάρος στο χέρι».
Έμειναν σιωπηλοί για λίγο. Έξω, η νύχτα συνεχιζόταν, αλλά μέσα στο Bandapart, το 1984, το 1975 και το 2026 είχαν γίνει ένα αδιαχώριστο μείγμα, ένα "Wall of Sound" που μόνο δύο αυθεντικοί δισκόβιοι θα μπορούσαν να αποκωδικοποιήσουν.
Ntinos Sarandopulos
Διαγραφή.... Έξω από το Bandapart, η νύχτα στην Αναγνωσταρά είχε αποκτήσει μια κινηματογραφική ένταση που μόνο ένας "μυημένος" θα μπορούσε να διακρίνει. Ανάμεσα σε ένα παρκαρισμένο Datsun και μια σκουριασμένη υδρορροή, η Κωνσταντίνα Κοντάκου ήταν σε θέση μάχης. Δεν ήταν απλή αναμονή• ήταν μια επιχείρηση πνευματικής κατασκοπείας.
Κρατούσε την κάμερα σαν να ήταν ένα από εκείνα τα εξωτικά όπλα που περιέγραφε ο Κουτρουμπούσης στις ιστορίες του για τους «Αρειανούς» της Αθήνας. Το δάχτυλό της χάιδευε το κλείστρο, περιμένοντας τη στιγμή που η ιστορία θα έβγαινε στο πεζοδρόμιο.
«Ελάτε, γερόλυκοι», ψιθύρισε η Κωνσταντίνα, ενώ το μάτι της δεν ξεκόλλαγε από το σκόπευτρο. «Βγείτε να σας παγώσω στο χρόνο, πριν γίνετε πάλι σκόνη από βινύλιο και αναμνήσεις».
Μέσα από το τζάμι, έβλεπε τις σιλουέτες του Φώντα και του Γιαννόπουλου να κινούνται αργά, σαν φιγούρες σε θέατρο σκιών που τροφοδοτείται από Jack Daniel's. Ήξερε ότι αυτό που συνέβαινε εκεί μέσα ήταν ιερό: η εαρινή σύναξη των δισκόβιων. Κάθε κίνηση του Φώντα, κάθε χειρονομία του Γιαννόπουλου, ήταν ένα «κλικ» που έπρεπε να αποτυπωθεί για να αποδειχθεί ότι η Μεταπολίτευση δεν ήταν όνειρο, αλλά μια εποχή που οι άνθρωποι μετρούσαν την ευτυχία τους σε ίντσες και στροφές.
Ξαφνικά, η πόρτα άνοιξε. Ο Φώντας βγήκε πρώτος, κρατώντας μια νοητή σακούλα από τα παλιά «Pop Eleven», και ο Γιαννόπουλος τον ακολούθησε με το βήμα κάποιου που μόλις τελείωσε το σπουδαιότερο solo της ζωής του.
Κλικ.
Το φλας της Κωνσταντίνας έσκισε το σκοτάδι της Αναγνωσταρά σαν κεραυνός σε εξώφυλλο των AC/DC. Οι δύο άντρες πάγωσαν για ένα δευτερόλεπτο, λουσμένοι στο λευκό φως, σαν να τους έκανε απαγωγή κάποιος ιπτάμενος δίσκος από το "Είναι ο σκύλος σας ευτυχισμένος;".
«Ποιος είναι;» ρώτησε ο Φώντας, μισοκλείνοντας τα μάτια.
«Η ιστορία που σας κυνηγάει, Φώντα!» απάντησε η Κωνσταντίνα από το σκοτάδι, εξαφανίζοντας την κάμερα στην τσάντα της και γινόμενη ένα με τις σκιές της νύχτας, πριν προλάβουν να καταλάβουν αν ήταν πραγματική παπαράτσι ή ένα ακόμα φάντασμα των 80s.
Σχόλια από το fb στο ποστ "Γαμώ την κοινωνία σας, ξεφτιλισμένοι..."...
ΑπάντησηΔιαγραφήTasos Eleutheriadhs
Συγκλονιστικό τραγούδι...
Panagiotis Annousis
Αυτό
Dimitris Panagiotidis
έτσι ακριβώς
Σχόλια από το fb στο ποστ "Πριν από χρόνια, όταν είχα να κάνω ποστ στο fb 15-20 μέρες"...
ΑπάντησηΔιαγραφήNikos Athanassakis
Καταρχήν, στην δική μου σκέψη, το να αυτοκτονήσεις θέλει κότσια!!! Απέραντος σεβασμός στους αυτόχειρες!!!
Βασίλης Καμπούρης
Τζέισον Ξενάκη λες....Εδώ πια κάνουμε πάρτι άμα ξέρουν τον Ντίλαν χαχαχα
Nikos Zozos
Αν το σημείωμα σου αφορά την πατάτα που έκανε ο Κολύβας με τον Χάκα είναι εντελώς άκαιρο. Κατά τα λοιπά συμφωνώ με τα περί αυτοχειρίας κρατώντας μια επιφύλαξη για όσους αυτοκτονούν για οικονομικούς λόγους
Χειλάς περικλης
Τώρα αν σου πω πως πριν κάποια χρόνια είχε φτάσει και σε μένα αυτή η " πληροφορία ". Δεν θυμάμαι από που,από ποιον, αλλά θυμάμαι πως την θεώρησα φερεγγυια. Ζωντανός ήσουν αλλά όχι.. στα καλύτερα σου.
Φώντας Τρούσας
Πάντα είμαι στα καλύτερά μου εγώ, είτε ως ζωντανός, είτε ως λιγότερο ζωντανός
Χειλάς περικλης
Μόνιμη επωδος. " Όλα καλά "; " Τα' παμε αυτά. Καλά κακά, καλά είμαι ".
Φώντας Τρούσας
και το να κάνεις ότι πέθανες (εγώ δεν το έκανα πάντως) αξίζει να το πράξει ο καθένας μια φορά στη ζωή του...
https://www.youtube.com/watch?v=4aOCp_Re_QI...
ΘΑ ΚΑΝΩ ΟΤΙ ΠΕΘΑΝΑ Γ.ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ (ΧΙΩΤΗΣ)
George Floudas
ζεμπεκιά Χιώτης.
Sokrates Votskos
@highlight
Vassilis Serafimakis
"Οι φήμες για τον θάνατό μου ας θεωρούνται υπερβολικές".
Δεν θυμάμαι ποιός είχε διατυπώσει ετσι την διάψευση προς τον κίτρινο τύπο τής εποχής του. Το "χρώμα" δεν άλλαξε.
Σχόλια από το fb στο ποστ "Εδώ είναι το big bang του ελληνικού πολιτικού τραγουδιού, όχι εμπορικά, αλλά αισθητικά"...
ΑπάντησηΔιαγραφήThanasis Efthimiou
Ο καλύτερος δίσκος του!
Γιώργος Γιαννόπουλος
Αυτόν τον παραλληλισμό με τους εγγλέζους κλπ ροκ αβανγκαρντίστες, αυτοσχεδιαστές με πολιτικό υπόβαθρο, τον έχω σκεφτεί κι εγώ. Συμφωνώ απόλυτα
Φώντας Τρούσας
Ναι, τα έχουμε πει και παλιότερα, αλλά καλό είναι αυτά να τα επαναλαμβάνουμε με κάθε ευκαιρία... https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=pfbid0WAfeyjRTEE82fHW15gNPbXSTvMyJzX6tiu8MobgfhrcGq3vBgSPABycWreFfSMgil&id=100014406333349&locale=el_GR
Fotis Mantzoros
Ακριβέστατο
Vasilis Papadatos
Έχω την εντύπωση ότι οι Henry Cow έκλειναν περισσότερο προς τον τροτσκισμό.
Sakis Bwanas
Μεράντζας - απίθανη φωνή!
Γιάννης Φρέρης
Ανατριχιλα όποτε τον ακούω. Ειδικά σε αυτόν τον δίσκο
Maria Korbila
Μια από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές του ελληνικού πεντάγραμμου! Άραγε το ένιωσε ποτέ ο Μικρούτσικος το ποσό μεγάλος έγινε με τούτο και μόνο το άσμα και την μοναδική ερμηνεία του Μεράντζα;!
Konstantinos Kottis
Ο Θάνος ήταν μουσική ιδιοφυία και όχι τυχαία είχε κάνει δηλώσεις με τις οποίες τον ξεχώρισε ο Χατζιδάκις εκείνη την δεκαετία. Αρκετά πολιτικά του τραγούδια της εποχής αυτής είναι αριστουργήματα, όπως και ορισμένα στο Εμπάργκο. Στο συνθετικό του απώγειο έφτασε στις Γραμμές των Οριζόντων, όπου αναμειγνύει επίσης τζαζ στοιχεία στον Καββαδία. Η Δίκοπη ζωή είναι φοβερή!
Φώντας Τρούσας
εμένα μ' ενδιαφέρουν περισσότερο τα πρώτα του, που είναι μπρεχτικά-αβαντγκαρντίστικα, σαν RIO, γι' αυτά εξάλλου τον ξεχώριζε και ο Χατζιδάκις, όχι για τα η αγάπη είναι ζάλη και Βάλαμε φωτιά στα φρένα Και μας έμεινε το γκάζι
Konstantinos Kottis
Κατανοώ απολύτως αυτό που λες. Γράφει φοβερά τότε και ενίοτε με επιρροές από κλασσικούς συνθέτες που ξεκινούσαν από την πρώτη νότα έντονα: (Π.χ. Μπαλάντα του ξεσηκωμού).
Σταύρος Καρτσωνάκης
και που να πας και στο 45αρι με τους δον Κιχώτες πολλά χρόνια πριν εκεί παθαίνεις πλάκα
Φώντας Τρούσας
Σταύρο μη μου τα λες εμένα αυτά, γιατί έχω γράψει για τους Δον Κιχώτες από δεκαετίες. Γράφω και στο Ραντεβού στο Κύτταρο και εδώ... https://diskoryxeion.blogspot.com/2016/12/blog-post.html
ΜΑΡΙΖΑ ΚΩΧ «Δον Κιχώτες»: μια ιστορία πίσω από ένα κορυφαίο τραγούδι του ελληνικού ροκ
Σταύρος Καρτσωνάκης
το ξέρω βρε ότι το ξέρεις και έχεις γράψει κιόλας, για άλλους το έγραψα που ξέρουν τον Μικρούτσικο μόνο από τη Ρόζα και το Σταυρό του Νότου, αν και τώρα που το σκέφτομαι μάλλον και τη Ρόζα του Μητροπάνου θα τη θεωρούν κατόρθωμα αλλά έτσι είναι εδώ
Νίκος Μιχαλάκης
Αυτο με την πρώτη νότα δεν το κατάλαβα .. αν θέλετε αναλύστε το λίγο .. ευχαριστώ
Konstantinos Kottis
Για αιώνες η δυτική μουσική σύνθεση ακολουθεί κατά κανόνα ορισμένα δομικά αξιώματα. Παράδειγμα εισαγωγή με πιο απαλό ή μελωδικό παίξιμο στην αρχή. Αντίθετα συνθέτες όπως ο Liszt που ήταν μεγάλος συνθέτης αλλά και βιρτουόζος πιανίστας σε έργα όπως η Σπουδή αρ. 8 εισάγουν το έργο άμεσα δυναμικά με φορτίσιμο, έντονους ρυθμούς και γενικά τρόπο που ευνοεί έναν πιανίστα να δείξει την εκτελεστική του ικανότητα. Στην συνέχεια συνήθως ακολουθούν μουσικά τμήματα πιο χαλαρά κτλ. Νομίζω πως ο Θάνος έχει επιρροές από συνθέτες όπως ο Liszt (Η Μπαλάντα του ξεριζωμού είναι χαρακτηριστική περίπτωση). Εξάλλου ήταν και εξαιρετικός πιανίστας, πράγμα που είχε παρατηρήσει επίσης ο Χατζιδάκις.
Νίκος Μιχαλάκης
Ευχαριστώ πολύ !!
George Lyras
Να μην παραγνωρίσουμε και τους συγκλονιστικούς στίχους του Ελευθερίου . Ένα από τα κορυφαία ελληνικά τραγούδια
Nicolas Sevastakis •
Αβάνα γκαρντ Μαοισμος
Δημητρης Κων
Και το Ρόζα Λούξεμπουργκ τα σπάει, από τον συγκεκριμένο δίσκο. Τρομερη μουσική και αξέχαστη η φωνή της Μαρίας Δημητριάδη. Εξαιρετικός δίσκος στο σύνολο του.
Nikos Markakis
Τι ακριβώς σήμαινε εκείνη την εποχή Μαοϊκός;
PS το κομμάτι 10/10
Φώντας Τρούσας
Πολλά και διάφορα, από πιο απλά έως πιο σύνθετα. Για τα πρώτα διάβασε εδώ... https://diskoryxeion.blogspot.com/.../o-cat-stevens-76.html
o μαοϊκός CAT STEVENS στην… Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη τον Ιούνιο του ’76