8/8/2026
>>Όπως σημειώνει ο Paul Oliver στο «Conversation with the Blues»... «ο Mance Lipscomb είναι ένας άνθρωπος με μεγάλη αξιοπρέπεια και φυσική καλλιέργεια, μια πραγματική κιβωτός για το blues, τις μπαλάντες και τα διάφορα άλλα τραγούδια για περισσότερο από μισό αιώνα, παραμένοντας άτρωτος από τη σκληρή και άκαρπη ζωή του ως εργάτης αγροκτήματος. Έχει πολλά εγγόνια, τα οποία μεγάλωσε με την υπομονετική, σαν μάνα, σύζυγό του και τα έσοδα από αυτή την καθυστερημένη φήμη του, τα διέθεσε για να τους χτίσει ένα καλύτερο σπίτι».<<
Ο Mance Lipscomb,. μία από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις του
blues revival, στις σελίδες 86-89, στο "Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s /
Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο" [Όγδοο, 2026], που τώρα κυκλοφορεί στα
βιβλιοπωλεία.
>>Όπως σημειώνει ο Paul Oliver στο «Conversation with the Blues»... «ο Mance Lipscomb είναι ένας άνθρωπος με μεγάλη αξιοπρέπεια και φυσική καλλιέργεια, μια πραγματική κιβωτός για το blues, τις μπαλάντες και τα διάφορα άλλα τραγούδια για περισσότερο από μισό αιώνα, παραμένοντας άτρωτος από τη σκληρή και άκαρπη ζωή του ως εργάτης αγροκτήματος. Έχει πολλά εγγόνια, τα οποία μεγάλωσε με την υπομονετική, σαν μάνα, σύζυγό του και τα έσοδα από αυτή την καθυστερημένη φήμη του, τα διέθεσε για να τους χτίσει ένα καλύτερο σπίτι».<<
8/8/2026
Το 1980 δεν έγραφε κανένας για τον Δημήτρη Ξανθάκη, όταν έσκιζε, τώρα, επειδή πέθανε, γράψανε και τα πιο μέινστριμ μίντια. Δεν υπάρχει πλέον τίποτα περιφρουρημένο, τίποτα «δικό μας», υπάρχει μόνο η ανάγκη για αδυσώπητη παραγωγή "περιεχομένου" και πάνω σ’ αυτή τη βάση όλοι γράφουν για τα πάντα. Κι ας μην έχουν ούτε μια τυπική σχέση μ’ αυτά τα θέματα, κι ας μην ξέρουν ούτε πού παν τα τέσσερα... Ok, κανένα πρόβλημα, απλώς το επισημαίνω.
https://www.youtube.com/watch?v=YUFSQDWfZ0M
Το 1980 δεν έγραφε κανένας για τον Δημήτρη Ξανθάκη, όταν έσκιζε, τώρα, επειδή πέθανε, γράψανε και τα πιο μέινστριμ μίντια. Δεν υπάρχει πλέον τίποτα περιφρουρημένο, τίποτα «δικό μας», υπάρχει μόνο η ανάγκη για αδυσώπητη παραγωγή "περιεχομένου" και πάνω σ’ αυτή τη βάση όλοι γράφουν για τα πάντα. Κι ας μην έχουν ούτε μια τυπική σχέση μ’ αυτά τα θέματα, κι ας μην ξέρουν ούτε πού παν τα τέσσερα... Ok, κανένα πρόβλημα, απλώς το επισημαίνω.
https://www.youtube.com/watch?v=YUFSQDWfZ0M
7/8/2026
Ένα από τα πιο παλιά, τα πιο ιστορικά και σίγουρα ένα από τα συγκλονιστικά άλμπουμ της μαύρης αναβίωσης του blues, που κυκλοφόρησαν ποτέ – ηχογραφημένο τον Σεπτέμβρη του 1956 στην Ατλάντα από τον παροπλισμένο και πάμφτωχο θρύλο Blind Willie McTell. Είχα πάθει σοκ, όταν είχα ακούσει για πρώτη φορά αυτό το άλμπουμ, που το είχα βρει κάποτε μπροστά μου σε CD. Το πάθος στις ερμηνείες του McTell και τα παιξίματά του στην 12χορδη είναι απίστευτα (όσο απίστευτο είναι το “The dyin’ crapshooter’s blues”, που περιγράφει μ’ έναν τρόπο κρυφά ποιητικό τη ζωή και το θάνατο ενός χαμερπούς τζογαδόρου). Γράφω διάφορα γι’ αυτό το άλμπουμ στις σελίδες 98-99 του «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία.
Ένα από τα πιο παλιά, τα πιο ιστορικά και σίγουρα ένα από τα συγκλονιστικά άλμπουμ της μαύρης αναβίωσης του blues, που κυκλοφόρησαν ποτέ – ηχογραφημένο τον Σεπτέμβρη του 1956 στην Ατλάντα από τον παροπλισμένο και πάμφτωχο θρύλο Blind Willie McTell. Είχα πάθει σοκ, όταν είχα ακούσει για πρώτη φορά αυτό το άλμπουμ, που το είχα βρει κάποτε μπροστά μου σε CD. Το πάθος στις ερμηνείες του McTell και τα παιξίματά του στην 12χορδη είναι απίστευτα (όσο απίστευτο είναι το “The dyin’ crapshooter’s blues”, που περιγράφει μ’ έναν τρόπο κρυφά ποιητικό τη ζωή και το θάνατο ενός χαμερπούς τζογαδόρου). Γράφω διάφορα γι’ αυτό το άλμπουμ στις σελίδες 98-99 του «Blues: Η Μαύρη Αναβίωση στα 60s / Επίμετρο: Blues & Ρεμπέτικο» [Όγδοο, 2026], που κυκλοφορεί τώρα στα βιβλιοπωλεία.
 |
6/8/2026
Της Μεταμορφώσεως σήμερα. Φεστιβάλ Ελαφρού Τραγουδιού Θεσσαλονίκης 1965…
https://www.youtube.com/watch?v=_riVXLVUq6I&list=RD_riVXLVUq6I&start_radio=1
Της Μεταμορφώσεως σήμερα. Φεστιβάλ Ελαφρού Τραγουδιού Θεσσαλονίκης 1965…
https://www.youtube.com/watch?v=_riVXLVUq6I&list=RD_riVXLVUq6I&start_radio=1
Σχόλια από το fb στο ποστ "Το 1980 δεν έγραφε κανένας για τον Δημήτρη Ξανθάκη"...
ΑπάντησηΔιαγραφήΓιάννης Χαλκιαδάκης
Πόσο δίκιο έχεις!
Hermis Kefalas
Τεραστιος Ξανθακης !
Vassilis Serafimakis
Προβληματάρα είναι βέβαια, αλλά τι να κάνουμε. Όσο αντέξουμε. "Content creation", η σύγχρονη κτηνοτροφία.
Maria Andronikou
Vassilis αυτό με την κτηνοτροφία σημειώνεται
Kwstas Agas
μήπως και με τον Τζον Τίκης το ίδιο δεν συνέβη ??? [με την δε περίπτωση του Λάκη Χαλκιά συνέβη, κατά τη γνώμη μου, κάτι ακόμη χειρότερο : Όταν είχε βγάλει στα μισά των 90ς τον δίσκο "Η Ελλάδα είναι έρωτας" - που εμένα μου είχε κάνει εντύπωση το πολύ ωραίο εξώφυλλο με τον αγαπημένο μας τραγουδιστή πίσω από ένα γραμματόσημο - κάποια έντυπα χαρακτήρισαν αυτόν τον δίσκο "ξεπερασμένα πράγματα" / ακόμη και "γραφικότητες" !!! Και τώρα που έφυγε απ' τη ζωή, οι ίδιοι, που εμπλέκονταν σε αυτά τα τόοοτε έντυπα, έγραψαν γι' αυτόν αφιερώματα και μεταθανάτιους επαίνους ... ]
Artemis Christofilakos
Θα είναι από αύριο «δικό μας». Εγώ είμαι εδώ από ένα άρθρο για τον ήχο της Ομόνοιας που μου ξαναθύμισε και τον Ξανθάκη. Παράλληλα είδα και άλλα δικά μας -που δεν είναι καθόλου παράξενο αφού άξιοι μουσικοί βρήκαν την επιβίωση σε κάποιους χώρους ανεβάζοντας το επίπεδό του.
Σχόλια από το fb στο ποστ ">>Όπως σημειώνει ο Paul Oliver στο «Conversation with the Blues»... «ο Mance Lipscomb"...
ΑπάντησηΔιαγραφήNikos Sklavounos
..ειναιο κος Mance ειναι πραγματι ενας ογκόλιθος στο primitive, raw, country blues με την χαρακτηριστική ερμηνεία του , σε όλα τα γνωστά και άγνωστα κομμάτια ..!!.. ειναι ενας απο τους μέντορας μου και σε κάθε live μου, παιζω δύο τρία χαρακτηριστικά κομμάτια του..!!.. silver city, all night long, sugar baby κλπ κλπ..!!..μοναδικος
Vassilis Serafimakis
Κοιτάω τα χέρια του.