Όπως διαβάζουμε στο αυτί τού πιο νέου ποιητικού βιβλίου της
Φροσούλας Κολοσιάτου, που έχει τίτλο «Κρατώ κάτι από σένα», τυπωμένο για τις
εκδόσεις Μανδραγόρα τον Σεπτέμβριο του 2025:
«Η Φροσούλα Κολοσιάτου γεννήθηκε στη Λάρνακα της Κύπρου το 1954. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και εργάστηκε στη Μέση Εκπαίδευση. Έχει κυκλοφορήσει έντεκα ποιητικές συλλογές τα τελευταία 46 χρόνια. Για την ποιητική συλλογή “Διαγωγή” τιμήθηκε με κρατικό βραβείο Νέου Λογοτέχνη και για τη συλλογή “Όταν φεύγουν τα φλαμίγκος” τιμήθηκε με κρατικό βραβείο ποίησης από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες και δημοσιεύτηκαν σε λογοτεχνικά περιοδικά και ποιητικές ανθολογίες. Η ποιητική συλλογή “Φοράει τα μάτια του νερού” μεταφράστηκε στα γαλλικά από τις εκδόσεις Le miel des anges, το 2020».
Και από το σχετικό δελτίο Τύπου:
«Στη 12η ποιητική της συλλογή η Φροσούλα Κολοσιάτου γράφει, συνομιλεί, θυμάται όλα όσα αφορούν τον αδελφό της ποιητή και μελετητή του Κάλβου, Λεύκιο Ζαφειρίου (1948-2022). Μια de profundis εξομολόγηση μέσω μιας αληθινής ανθρώπινης ποίησης. Δίχως μελοδραματισμούς, με απλότητα, ουσία και αγάπη, η ποιήτρια συνθέτει σε 28 ποιήματα-σπαράγματα το σώμα του νέου βιβλίου της – με κάθε λέξη βγαλμένη από τα βάθη της καρδιάς της».
Να συμπληρώσουμε πως ο Ζαφειρίου υπήρξε ένας από τους πιο σημαντικούς κύπριους ποιητές (και μελετητές της ελληνικής και κυπριακής ποίησης και λογοτεχνίας) από το ’70 και μετά και πως πέρυσι (2025) κυκλοφόρησε από τον Καθρέφτη Ήχων Αληθινών το τραγούδι του Παντελή Θαλασσινού «Η Άνοιξη», βασισμένο σε ποίημα της Κολοσιάτου και με ερμηνεία από την Σοφία Ανδριανού.
Ένα από τα ποιήματα της Κολοσιάτου, αφιερωμένο, όπως ήδη αναφέρθηκε, στη μνήμη του αδελφού της.
Παραμιλώ τις
νύχτες
Σαν να
προετοίμαζες από καιρό αυτό σου το ταξίδι
Χάρισες τα βιβλία
Τις εκκρεμότητες τακτοποίησες
Σε χάσαμε χωρίς να καταλάβουμε
Έμεινε το ανεκπλήρωτο της αγάπης
Μια αυταπάτη είναι η ζωή
Ένα τρίξιμο
Φεύγει
Γράφω για σένα
Αλλά τα ποιήματα δεν αντικαθιστούν
Την παρουσία
Το γέλιο, το χιούμορ
Ούτε τον ξαφνικό θυμό σου
Πού πάνε οι
αγαπημένοι όταν φεύγουν
Λένε ότι οι ψυχές έχουν τον δικό τους κόσμο
Άφησέ με να έχω κάτι από εσένα
Έχεις μια εμμονή στην ακινησία που δεν αντέχω
Δεν ήξερα
Αυτή τη μέγιστη του θανάτου
Παρουσία
Επαφή: https://mandragoras-magazine.gr/
«Η Φροσούλα Κολοσιάτου γεννήθηκε στη Λάρνακα της Κύπρου το 1954. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και εργάστηκε στη Μέση Εκπαίδευση. Έχει κυκλοφορήσει έντεκα ποιητικές συλλογές τα τελευταία 46 χρόνια. Για την ποιητική συλλογή “Διαγωγή” τιμήθηκε με κρατικό βραβείο Νέου Λογοτέχνη και για τη συλλογή “Όταν φεύγουν τα φλαμίγκος” τιμήθηκε με κρατικό βραβείο ποίησης από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες και δημοσιεύτηκαν σε λογοτεχνικά περιοδικά και ποιητικές ανθολογίες. Η ποιητική συλλογή “Φοράει τα μάτια του νερού” μεταφράστηκε στα γαλλικά από τις εκδόσεις Le miel des anges, το 2020».
Και από το σχετικό δελτίο Τύπου:
«Στη 12η ποιητική της συλλογή η Φροσούλα Κολοσιάτου γράφει, συνομιλεί, θυμάται όλα όσα αφορούν τον αδελφό της ποιητή και μελετητή του Κάλβου, Λεύκιο Ζαφειρίου (1948-2022). Μια de profundis εξομολόγηση μέσω μιας αληθινής ανθρώπινης ποίησης. Δίχως μελοδραματισμούς, με απλότητα, ουσία και αγάπη, η ποιήτρια συνθέτει σε 28 ποιήματα-σπαράγματα το σώμα του νέου βιβλίου της – με κάθε λέξη βγαλμένη από τα βάθη της καρδιάς της».
Να συμπληρώσουμε πως ο Ζαφειρίου υπήρξε ένας από τους πιο σημαντικούς κύπριους ποιητές (και μελετητές της ελληνικής και κυπριακής ποίησης και λογοτεχνίας) από το ’70 και μετά και πως πέρυσι (2025) κυκλοφόρησε από τον Καθρέφτη Ήχων Αληθινών το τραγούδι του Παντελή Θαλασσινού «Η Άνοιξη», βασισμένο σε ποίημα της Κολοσιάτου και με ερμηνεία από την Σοφία Ανδριανού.
Ένα από τα ποιήματα της Κολοσιάτου, αφιερωμένο, όπως ήδη αναφέρθηκε, στη μνήμη του αδελφού της.
Χάρισες τα βιβλία
Τις εκκρεμότητες τακτοποίησες
Σε χάσαμε χωρίς να καταλάβουμε
Έμεινε το ανεκπλήρωτο της αγάπης
Μια αυταπάτη είναι η ζωή
Ένα τρίξιμο
Φεύγει
Αλλά τα ποιήματα δεν αντικαθιστούν
Την παρουσία
Το γέλιο, το χιούμορ
Ούτε τον ξαφνικό θυμό σου
Λένε ότι οι ψυχές έχουν τον δικό τους κόσμο
Άφησέ με να έχω κάτι από εσένα
Έχεις μια εμμονή στην ακινησία που δεν αντέχω
Αυτή τη μέγιστη του θανάτου
Παρουσία

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου