Πριν από λίγους μήνες κυκλοφόρησε ξανά το βιβλίο τού Γιώργου
Τουρκοβασίλη
Τα Ροκ Ημερολόγια από τις Εκδόσεις Στο Περιθώριο [πρώτη
έκδοση Οδυσσέας, 1984]. Για το βιβλίο αυτό υπήρξε μιαν όχι και τόσο ανεξήγητη
ζήτηση τα τελευταία χρόνια, ενταγμένη σ’ αυτό το «κλίμα επιστροφής» που
καλλιεργήθηκε εν σχέσει με τα
greek eighties.
Αφού τυπώθηκαν ξανά κάμποσοι δίσκοι της περιόδου, αφού επανήλθαν στο προσκήνιο
συγκροτήματα χαμένα από τότε, αφού γυρίστηκαν ταινίες, γιατί να μην
κυκλοφορήσει εκ νέου και κανα βιβλίο; Συνέβη.
Τα καινούρια Ροκ Ημερολόγια έχουν διαφορετικό κασέ
από το... original,
έχουν περισσότερες Α/Μ φωτογραφίες, ενώ διορθώθηκαν λάθη, όπως και κάποιες
πραγματολογικές χοντράδες, που υπήρχαν στην πρώτη έκδοση. Σαν επανέκδοση δηλαδή
είναι περιποιημένη (διατίθεται και σε σωστή τιμή), αν και το βασικό μενού
παραμένει το ίδιο και... βεβαίως «μπάζει». Και «μπάζει» περισσότερο, τώρα, απ’
όσο «έμπαζε» το 1984. Υπό αυτήν την έννοια και μόνον εγώ θα πω πως δεν ήταν
αναγκαία η επανέκδοση τού βιβλίου. Θα προτιμούσα, με άλλα λόγια, ο
Τουρκοβασίλης να κυκλοφορούσε ένα φωτογραφικό λεύκωμα π.χ., γιατί οι φωτογραφίες
του είναι όντως ωραίες, παρά Τα Ροκ Ημερολόγια.
Στο βιβλίο υπάρχουν κάποια κείμενα τού φωτορεπόρτερ, μα
κυρίως μεταφέρονται οι «απόψεις» τινών ροκάδων, φρικιών, πάνκηδων,
νιουγουεβάδων και λοιπών «φυλών» της εποχής. Τι λένε όλοι αυτοί; Βασικά... ό,τι
τους κατέβει, με τον Τουρκοβασίλη να καταγράφει χωρίς προσωπική κρίση. Τώρα, σε
κάθε είκοσι αρλούμπες που θα διαβάσεις από τις «φυλές», μπορεί να υπάρχει και
κάτι σωστό ανάμεσα, ok,
όμως και αυτό χάνεται μέσα στη γενικότερη αφασία.
Πιθανώς ορισμένοι να πουν πως τα πράγματα, σήμερα, εν σχέσει
με τον λόγο γύρω από τη μουσική, είναι ακόμη χειρότερα. Αν όντως συμβαίνει έτσι
–και δεν έχω λόγους να μην το δεχθώ, ίσα-ίσα...– τότε το βιβλίο μπορεί να
διαβαστεί και ως ένα εγχειρίδιο τής... ροκ κοτσανολογίας, στην Ελλάδα, από τα fifties έως
και τώρα. Και υπό αυτή την έννοια η χρησιμότητά του, εν τέλει, ίσως να μην
είναι και τόσο μικρή...
Στη συνέχεια σταχυολογώ κάποια λίγα «τρελά», από ’κείνα που
καταγράφονται στο δεύτερο μισό τού βιβλίου και τα οποία αφήνω ασχολίαστα (στην
ανάρτηση). Αν υπάρχει λόγος να πω κάτι θα το πω στα σχόλια. Στις πρώτες 90
(σελίδες) είχα αναφερθεί εδώ…
http://diskoryxeion.blogspot.gr/2016/07/blog-post_31.html.
 |
| Ίσως η ωραιότερη φωτογραφία του Γιώργου Τουρκοβασίλη, που υπάρχει στο βιβλίο του. Σκαρφάλωνα κι εγώ για να δω αγώνες, αλλά όχι κι έτσι! |
«Η αστυνομία μας κυνηγάει, κάνει ντου στα
κλαμπ και μαζεύει ροκάδες για εξακρίβωση. Γιατί δεν πάνε στις γκιράπικες
ντισκοτέκ; Εκεί θα βρουν αληθινούς εγκληματίες» (σελ.106)
«Εκείνο το βράδυ κατάλαβα ότι το ροκ δεν
είναι μόνο μουσική αλλά και ιδεολογία, και ότι για να το κυνηγάνε τόσο πολύ θα
πει ότι κουβαλάει κάποιες μεγάλες ιδέες» (σελ.106)
ΧΟΥΛΙΓΚΑΝΣ
«Γέμισα χαρά· θα γινόμουν ο επίσημος
φωτογράφος των χούλιγκανς! Μήπως έτσι δεν ξεκίνησε και ο Μελετζής, που μπήκε
μεσ’ στο αντάρτικο, ανέβηκε στα βουνά και έγινε ο φωτογράφος της Αντίστασης; Η
σύγκριση μπορεί να είναι ανευλαβική. Αλλά ποτέ κανείς δεν ξέρει τι θα φέρει ο
χρόνος» (σελ.110)
«Πού ξέρεις, αν αύριο, μετά από τριάντα
χρόνια δεν αναγνωριστούν οι χούλιγκανς για την αντικοινωνική τους δράση, που
εντωμεταξύ θα έχει φέρει ευεργετικά για την κοινωνία αποτελέσματα» (σελ.110)
«Συμφέρει το κράτος να αντιμάχονται
μεταξύ τους πανκς και χέβυ μέταλ, όπως και χούλιγκανς μεταξύ τους. Γιατί αν
ήταν όλοι αυτοί ενωμένοι, θα ήτανε για το κράτος κίνδυνος» (σελ. 117-120)
«Σπας τη βιτρίνα ξέρω ’γω ενός δημοσίου
κτιρίου· αφού είσαι αναρχικός καλά κάνεις· και ακόμα και του ταλαίπωρου του
οικογενειάρχη, κι αυτουνού που του σπας τη βιτρίνα καλά του κάνεις…» (σελ.120)
«Την άλλη φορά ήσουνα που πλακώσανε τη
μάνα του Ούφο; Πιωμένοι όλοι, “φύγε μωρή” της λένε, την πιάνουν και τη βάζουν
κάτω από τα στρώματα και την πατάνε. “Τη μάνα μου ρε τη μάνα μου…” να κάνει το
Ούφο» (σελ.123)
«Οι χούλιγκανς! Κατάφεραν να τους
εξαφανίσουν κι αυτούς. Σε λίγο δεν θα υπάρχουν ούτε χούλιγκανς, ούτε πανκς,
ούτε νέοι. Θα υπάρχουν μόνο σοβαροί κύριοι με γραβάτα» (σελ.126)
ΗΛΙΑΣ Ο ΕΜΕΡΣΟΝ
«Πήρε τ’ όνομα Έμερσον από τον μεγάλο
θαυμασμό που είχε για τους Emerson Lake
and Palmer,
τους οποίους πρωτάκουσε το ’74, σ’ ένα καράβι, όπου δούλευε ναυτικός» (σελ.132)
«Έτσι όπως μεγάλωσε ο Έμερσον θα μπορούσε
να είχε γίνει εγκληματίας, αλλά έγινε ποιητής» (σελ.132)
«Έχω μεγάλη δύναμη καταστροφής μέσα μου,
απλώς την κουμαντάρω» (σελ.132)
«Ο Έμερσον δεν αγάπησε ποτέ τον Καβάφη,
το μπουζούκι και τους Beatles.(…)
Μια φορά άκουσα ρεμπέτικο, όταν ήμουν μικρός, και κατάλαβα ότι δεν είναι αυτός
ο δρόμος μου. Είπα, μακριά!» (σελ.133)
«Καθαρά από ένστικτο, χωρίς γνώσεις,
δημιουργούσε πράγματα που θα μπορούσαν να ανήκουν στη διεθνή πρωτοπορία» (σελ.133)
MAD CLUB
«Η μουσική σκα είναι η εγγλέζικη εκδοχή
του ρυθμού ρέγγε» (σελ.134)
«Άλλοτε εδώ δεν τολμούσες να γελάσεις, θα
σε πλάκωναν στο ξύλο» (σελ.136)
«Ευτυχώς τα λόγια των τραγουδιών αυτών
δεν έχουν μεταφραστεί σε βιβλίο, κι έτσι τα ξέρουν μόνο αυτοί που πραγματικά
τους καίει να ψάξουν και να τα μάθουν· δεν μ’ αρέσει ο κάθε άσχετος να μπορεί
να πληροφορείται τα πάντα» (σελ.136)
BIRTHDAY PARTY
– Η ΙΕΡΟΤΕΛΕΣΤΙΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ
«Έλα μωρέ, όλοι οι παλιοί του ροκ είναι
σκατάδες, με μόνη εξαίρεση τον Neil Young
και τον Tom Robinson»
(σελ.138)
ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΟ DRAGONFLY
«Και μου ’λεγε και το άλλο (σ.σ. ο
εγγλέζος σκιν): “Μαθαίνουμε ότι οι πανκς στην Ελλάδα είναι στην ξεφτίλα”. “Πώς
το ξέρεις του λέω;”. “Ε, κυκλοφορούν πολλά” μου λέει “για τα περιθωριακά άτομα
στην Ελλάδα”» (σελ.143)
«Παιδιά, έτσι και εμπορικοποιηθεί κι εδώ
το πανκ ντύσιμο, εγώ θα ντυθώ “γυμνός” ή μάλλον θα βγω στο δρόμο με προβιές, μα
την Παναγία!» (σελ.143)
«Αλήθεια, γιατί δεν φέρνουν τους Crass ή τους Dead
Kennedys; Άμα έρθουν αυτοί θα ξεσηκώσουν τον κόσμο και δεν συμφέρει την
κυβέρνηση» (σελ.146)
«Ρε παιδιά, θυμάμαι, το άτομο να έχει
πάρει χάπια, να καπνίζει και να βαράει ενέσεις. Ωραία εποχή ρομαντική! Τότε
είχε πρωτοπαρουσιάσει το περιοδικό Φαντάζιο το πανκ κίνημα στην Αγγλία. Δεν
ξέραμε τι μουσική είναι» (σελ.147)
BAUHAUS
«Μετά τη συναυλία, η εξομολόγηση ενός
δεκαεξάχρονου αγοριού, μού έδινε να καταλάβω ποιο είναι το πραγματικό κοινό των
Bauhaus, πέρα από πανκ και νιού γουέηβ. Μ’ έκανε να αισθανθώ τι είναι
νεοψυχεδέλεια» (σελ.176)