Κυριακή 26 Νοεμβρίου 2017

DELFEAYO MARSALIS μια βραδιά στην Καλαμαζού

Η Kalamazoo είναι αμερικανική πόλη στην Πολιτεία του Michigan με μιαν ιδιαίτερη σχέση με την jazz, με πολλές τοπικές μπάντες και με δύο σχολεία, το Western Michigan University και το Kalamazoo College , που την αγαπούν (την jazz) αποδεδειγμένα. Εκεί, λοιπόν, βρέθηκε ο πολύς Delfeayo Marsalis (προφέρεται Ντελφίιοχ – το «χ» δεν ακούγεται και τόσο), της γνωστής οικογενείας φυσικά κι ένας από τους κορυφαίους σύγχρονους τρομπονίστες της jazz, για να δώσει μια παράσταση. Συνέβη. Η παράσταση δόθηκε στο Dalton Center Recital Hall του Western Michigan University, την 17η Απριλίου του 2015, ενώ τώρα κυκλοφορεί και σ’ ένα πολύ περιποιημένο CD από την πάντα ακμαία Troubadour Jass Records.
Στο “An Evening with Delfeayo Marsalis / Kalamazoo” ο Marsalis εκμεταλλεύεται, άριστα φυσικά, ένα μικρό σχήμα – ένα κουαρτέτο με τον ίδιο επί κεφαλής και ακόμη με τον πατέρα του Elis Marsalis Jr. στο πιάνο, συν τους Reginald Veal μπάσο και Ralph Peterson ντραμς. Έχουμε δηλαδή ένα σχήμα όχι μεγαλεπήβολο, όχι από ’κείνα που μας έχουν συνηθίσει οι… Μαρσάληδες, ένα σχήμα σεμνό, αλλά ουσιαστικό, ικανό να προβάλλει σπουδαίες και αγαπημένες μελωδίες (εκπληκτικό το “My funny Valentine”, με τον… γερο-Μαρσάλη να «ζωγραφίζει» στο πιάνο και με τον Delfeayo να επεκτείνει αυτή τη γλυκύτατη μελωδία στο χρόνο). 
Το υλικό είναι… διπλό. Versions (“The roof blues” από το ρεπερτόριο των New Orleans Rhythm Kings πίσω στο 1923, “Autumn leaves”, “Sesame street theme”, το “I don’t mean a thing” του Duke Ellington κ.λπ.), καθώς και συνθέσεις του Delfeayo όπως οι “The secret love affair”, “Introducing the blues” και “Blue Kalamazoo” – αυτή η τελευταία σε συνεργασία με τον τραγουδιστή-βοκαλίστα Christian O’Neill Diaz (πρόκειται για ένα έξοχο blues, εντελώς αυτοσχεδιαστικό και με scat που καίει).
Σε γενικές γραμμές το “An Evening with Delfeayo Marsalis” είναι ένα σεμνό, απλό και… αγαπησιάρικο άλμπουμ, που δεν έγινε για λόγους εντυπωσιασμού (έστω και ουσιαστικού). Έχει πολύ καλό… άπλωμα στο χρόνο (το σετ δηλαδή είναι άψογα μελετημένο και κατανεμημένο), λειτουργώντας ως μιαν απλή αλλά τέλεια περίληψη τής ιστορίας τής κλασικής jazz – έχοντας στην κορυφή έναν μουσικό που μπορεί να είναι όσο λαϊκός και «προχωρημένος» απαιτείται, δίχως ποτέ να υποστέλλει τις διαχρονικές αξίες τής μεγάλης μαύρης μουσικής.
Επαφή: www.dmarsalis.com

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 58

23/11/2017
Κατά καιρούς έχω συγκρουστεί με διάφορους ανόητους που ακούνε «ξένη μουσική» (κυρίως αυτοί που ακούνε μουσική μετά το βρετανικό πανκ ή μετά το ’80, αγνοώντας όλες τις προηγούμενες δεκαετίες – φυσικά υπάρχουν και οι ακόμη χειρότεροι που ακούνε από 90s και μετά) και οι οποίοι φτύνουν τα ελληνικά συγκροτήματα του ’60, ως φτηνά, ξεπερασμένα, ελαφρά και αδιάφορα. Έχουν γίνει μάχες και για τους μεγάλους Olympians…  

3/11/2017
Η Ελληνοφρένεια είναι μία από τις πιο σιχαμένες εκπομπές της ελληνικής τηλεόρασης.
Προσέξτε ερωτήσεις που ετέθησαν στον Κώστα Μπακογιάννη, έναν άνθρωπο που θέλει να έχει χιούμορ αλλά αποτυγχάνει οικτρά (είδα βίντεο).
– Πώς είναι η ζωή με το μωρό το καινούριο;
– Η γυναίκα σου η Σία Κοσιώνη τι νανουρίσματα του λέει για να κοιμηθεί;
– Θα γίνει πρωθυπουργός ο Κυριάκος; 
– Μπάφο έχεις κάνει; 
– Κάνεις ακόμα; 
– Στα οικογενειακά τραπέζια; 
– Αν συναντούσες τον Έκτορα Κουφοντίνα τι θα του έλεγες; 

22/11/2017
Πάντως το τρελό είναι να βλέπω κάποιους να πατάνε λάικ σε δικές μου αναρτήσεις, στις οποίες γράφω για το «α» και να ξαναπατάνε λάικ σε αναρτήσεις άλλων, που γράφουν για το «– α» (για το ακριβώς αντίθετο θέλω να πω).
Είναι κι αυτό ένα από τα μυστήρια του facebook… Παμ’ παρακάτω… 

22/11/2017 
TO ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΗΔΟΝΗΣ
Ωραία αληθινά λαϊκή ταινία του Γιώργου Ζερβουλάκου από το 1961 με τον Ξανθόπουλο σε κόντρα ρόλο, με γυμνή Ρίκα Διαλυνά, με σενάριο Κώστα Σφήκα(!), με πρωταγωνιστές Μπιθικώτση-Τσιτσάνη και Σταύρο Τορνέ! Θες κι άλλα; 
(Στη φωτό Ξανθόπουλος αριστερά, Τορνές δεξιά). ΜΕΓΑΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ! 

21/11/2017
Ο Ρένος Χαραλαμπίδης κάνει επετειακή προβολή για τα 20 χρόνια του «No Budget Story» στις 28 Νοεμβρίου. Καλά, λέμε για ταινία που σπάει κόκαλα… Ορισμένα μέσα, μάλιστα, το παρουσιάζουν και σαν μεγάλο γεγονός(!) γράφοντας μπαρούφες ή σχεδόν μπαρούφες – που ορισμένες φορές είναι χειρότερες από τις κανονικές μπαρούφες. Διαβάζω: «Το ασπρόμαυρο Νο Budget Story, ενός είκοσιεξάχρονου τότε σκηνοθέτη-ίσως του νεώτερου που γνώρισε η Ελλάδα τον προηγούμενο αιώνα- εξυμνήθηκε απο το Variety, ουσιαστκά εγκαινιάζοντας το Ελληνικό Ανεξάρτητο Σινεμά».
Ένα… χεστήκαμε για το τι έγραψε το Variety. Eλληνικά περιοδικά και έλληνες κριτικοί δεν μας φτάνουν; Πρέπει να έχουμε τον καλό λόγο και από την ξένη; Δύο… «το ίσως του νεώτερου που γνώρισε η Ελλάδα τον προηγούμενο αιώνα» καταλαβαίνουν ότι είναι μαλακία, αλλά το αφήνουν για να δημιουργούν εντυπώσεις… ότι μπορεί και να είναι... κι αυτό είναι χειρότερο. Πρόχειρα να πω πως τον «Εφιάλτη» ο Ερρίκος Ανδρέου τον γύρισε, το 1961, στα 23 χρόνια του – αν ψάξω δε μπορεί να βρω και μικρότερον. Και τρίτο… εγκαινίασε ο Χαραλαμπίδης (δε λέω Ρένος – γιατί ένας είναι ο Ρένος…) το «ελληνικό ανεξάρτητο σινεμά»; Ρε γαϊδούρια ο Σταύρος Τορνές τι ήταν (και άλλοι πολλοί); Δεν ήταν ανεξάρτητος;

Σάββατο 25 Νοεμβρίου 2017

νέα ροκ συγκροτήματα, οι πρόσφατοι δίσκοι τους και ανάμεσά τους δυο-τρία διαμάντια

WOBBLER: From Silence to Somewhere [Karisma, 2017]
Οι Wobbler είναι μια progressive rock μπάντα από το Hønefoss της (νότιας) Νορβηγίας. Δεν ξέρω αν αποτελεί συνέχεια της άξιας και δοκιμασμένης νορβηγικής σκηνής των early seventies (Junipher Greene, Aunt Mary, Prudence, Akasha κ.λπ. – ααα… τι ωραίοι αυτοί οι τελευταίοι!) ή εκείνης των early nineties (Thule, Utopian Fields, Kerrs Pink…), ξέρω όμως πως μια πολύ βασική αναφορά της είναι οι Ιταλοί Museo Rosenbach! Από… πού το ξέρω; Μα το ακούω!
Το “From Silence to Somewhere” αναπτύσσεται με τη λογική του “Zarathustra”, ενώ σε… κρίσιμα σημεία του ακούω ακόμη και τα πλήκτρα τού Pit Corradi! Δεν μ’ ενοχλεί. Απεναντίας το χαίρομαι, γιατί οι Wobbler δείχνουν, με ωραίο και δημιουργικό τρόπο, την αγάπη τους για ’κείνο το ύπατο αριστούργημα του progressive rock. Εντάξει, και τα εγγλέζικα συγκροτήματα «ακούγονται» φυσικά εδώ, όπως οι Yes πρώτοι όλων, φρονώ όμως πως οι Wobbler έχουν και δικά τους πράγματα να πουν –εξάλλου δεν είναι… σημερινοί, καθώς το “From Silence to Somewhere” είναι το τέταρτο άλμπουμ τους– και αυτά εντοπίζονται στις πολύ καλές και αρκούντες complex συνθέσεις τους, στα καλά και κάπως high-pitched φωνητικά τους και βεβαίως στον παικτικό οίστρο τους, που είναι ωραία περφεξιονιστικός (με ακουστικά και ηλεκτρικά μέρη και καταπληκτικά keyboards – το ξαναλέω).
Δυνατό προγκρέσιβ-φιλ άλμπουμ, που θα το γουστάρουν πολύ οι παλιοσειρές.
FOTOCRIME: Always Night [Golden Antenna, 2017]
Ηχογραφημένο στη Βαλτιμόρη είναι το περί τα 23 λεπτά “Always Night” και μάλλον Αμερικάνοι είναι οι Fotocrime, που αποτελούνται από τους R/Pattern φωνή, κιθάρες, μπάσο, σύνθια, προγραμματισμός, Nick Thieneman κιθάρες, φωνή, Shelley Anderson μπάσο, φωνή και Mother ντραμς. Έξι κομμάτια έχουμε λοιπόν εδώ, που δεν… επικοινωνούν σώνει και καλά μεταξύ τους. Άλλα… κείτονται κοντά στο nineties rock (“Always hell”) και άλλα πιο κοντά στο eighties – διαθέτουν πιο πολλά electro πλήκτρα δηλαδή (“In the trance of love”) και άλλα ανάλογα στοιχεία. Άλλα, πάλι, όπως το τρίλεπτο “Plate glass eyes”, έχουν μια περισσότερο punky εκφορά και άλλα όπως το έσχατο “Tectonic shift (Continental mix)” γειτνιάζουν κάπως και με τον θόρυβο. Πέραν λοιπόν αυτής της αισθητικής πανσπερμίας, αν δει κανείς τα κομμάτια των Fotocrime ξεχωριστά και μόνα τους δεν μπορεί παρά να πει πως όλα είναι… γαμάτα. Προτιμώ φυσικά το “In the trance of love”, που έχει μιαν ηλεκτρονική… γερμανίλα που σε στέλνει.
AUGUST ROSENBAUM: Vista [Tambourhinoceros, 2017]
Δανός πιανίστας με έφεση στο… βόρειο «χαμένο», ομιχλώδες και απέραντο, συνδυάζοντας κλασικά και ποπ στοιχεία, είναι ο August Rosenbaum. Στα νιάτα του διαβάζω πως ασχολιόταν με Monk και Satie, παίζοντάς τους στο πιάνο, για να… μεγαλώσει στην πορεία με Talk Talk και Ryuichi Sakamoto. Επειδή τις αληθινές επιρροές μας συνήθως τις κρύβουμε ή, όταν τις φανερώνουμε, τις λέμε… τελευταίες και καταϊδρωμένες, λέω πως ο ιάπωνας μουσικός (ο Sakamoto και η Yellow Magic Orchestra περαιτέρω) είναι από τις πολύ βασικές piano-pop αναφορές του Rosenbaum, ο οποίος μια χαρά τα καταφέρνει στη συγκρότηση και διευθέτηση αυτών των κάπως παγερών ηχοτοπίων, που θα διατηρούν μονίμως αυτή τη συγκρατημένη και στιλπνή ομορφιά – της… διαμαρτυρόμενης Ευρώπης.
Το ακούω ευχάριστα, αλλά με περίσκεψη. Και υπάρχουν και μερικά θέματα που μου αρέσουν πραγματικά, όπως το “Belmondo” π.χ. (δεν είναι τυχαίο), τα έγχορδα ή «έγχορδα» του οποίου είναι σκέτος Morricone.
MONOPHONA: Girls on Bikes Boys Who Sing [Kapitän Platte, 2017]
Ντούο είναι οι Monophona, αποτελούμενοι εκ των P. Schirrer aka Chook (DJ και παραγωγός) και Claudine Muno (γράφει τα τραγούδια). Η Claudine, όπως διαβάζω, είναι γεννημένη στο Λουξεμβούργο και πέραν της τραγουδοποιίας δημοσιογραφεί και γράφει ποιήματα, ενώ όταν αποφασίζει να τραγουδήσει κιόλας εκείνα που γράφει η φωνή της, συχνά, μοιάζει μ’ εκείνη τής Björk. Το “Girls on Bikes Boys Who Sing” είναι ένα παράξενο άλμπουμ, που συνδυάζει τραγούδια ακουστικά στη βάση τους (φτιαγμένα εννοώ πάνω στην ακουστική κιθάρα), στα οποία έχει επέμβει με breakbeats και άλλα τινά μπλιμπλίκια ο Chook. Να το πεις folktronica αυτό που ακούς δεν είναι σωστό, γιατί οι μελωδίες της Claudine δεν είναι… παραδοσιακού τύπου, να το πεις όμως… ακουστικό trip-hop ίσως είναι πιο σωστό, καθότι οι αναφορές στον Tricky και τους Portishead, εδώ, δεν είναι ούτε λίγες, ούτε αμελητέες. Συμπαθείς. Όχι όμως κάτι περισσότερο.
LES LEKIN: Died with Fear [Tonzonen, 2017]
Βαριοί και ασήκωτοι οι (Les) Lekin, που προέρχονται από το Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας και οι οποίοι ομνύουν στην κιθαριστική ψυχεδέλεια. Εντάξει, υπάρχουν πολλά heavy ψυχεδελικά τρίο από το δεύτερο μισό των σίξτις (να θυμηθούμε μόνο τους Cream και τους Jimi Hendrix Experience), όμως οι αναφορές των (Les) Lekin είναι περισσότερο τευτονικές. Γερμανικές εννοώ και ειδικότερα… κραουτ-ροκάδικες. Βεβαίως, τώρα, όλα αυτά τα λένε και stoner ή κάπως stoner κ.λπ., όμως εδώ έχουμε ένα καθαρό guitar-oriented rock, με συνεχή και ατέρμονα, αλλά όχι κουραστικά και βαρετά σόλι, που συντελούν προς μια στοναρισμένη κατάσταση. Και οι τρεις (Les) Lekin (Peter Gallbauer κιθάρα, Beat Baumgartner μπάσο, Kerstin Wolf ντραμς) είναι άψογοι στους ρόλους τους, ενώ και τα τέσσερα κομμάτια τού CD/LP τους (ένα 14λεπτο, ένα 11λεπτο, ένα 10λεπτο κι ένα 9λεπτο) είναι το ένα καλύτερο από τ’ άλλο.
Προσωπικά, θα τους έβαζα πιο κάτω (λογικό) από τους Guru Guru του “UFO”, αλλά κι αυτό (η σύγκριση εννοώ) δεν είναι λίγο. Μα καθόλου λίγο.

Πέμπτη 23 Νοεμβρίου 2017

MATINA SOUS PEAU / JACK HEART δύο ακόμη 45άρια της Inner Ear από τη σειρά A Distant Victory Singles Club

Όπως είχαμε γράψει πριν λίγο καιρό (lifo.gr / κείμενο της 17ης Σεπτεμβρίου) η πατρινή εταιρεία Inner Ear γιορτάζει τα 10χρονά της με μια σειρά 12 7ιντσων (24 ανέκδοτα tracks), από αντίστοιχα σύγχρονα ελληνικά (βασικά) συγκροτήματα και καλλιτέχνες. Έχουμε ήδη δώσει στοιχεία για τα εννέα πρώτα νούμερα, ενώ τώρα θα κάνουμε το ίδιο και για τα δύο πιο πρόσφατα (θα μας μείνει, δηλαδή, ένα ακόμη για τον Δεκέμβριο…). Πάμε…
MATINA SOUS PEAU: Μεταμορφώσεις / Flying bird [Inner Ear]
Η Matina Sous Peau ίσως είναι γνωστή σε κάποιους από την παρουσία της στους My Drunken Haze, ενώ κάποιοι άλλοι μπορεί να τη γνωρίζουν από το κανάλι της στο YouTube από κάτι μείξεις σε άσχετα (συνήθως) μεταξύ τους κομμάτια. Τώρα η Matina Sous Peau μάς παρουσιάζεται ως διασκευάστρια και τραγουδοποιός πράγμα το ίδιο ή μάλλον περισσότερο ενδιαφέρον.
Το πρώτο τραγούδι από το 45άρι της είναι οι «Μεταμορφώσεις» του Γιώργου Ρωμανού, που είχε τραγουδήσει ο Βλάσσης Μπονάτσος στο «Παραλήρημα» [Virgin, 1991]. Το τραγούδι είναι πολύ καλό φυσικά (από τα καλύτερα εκείνης της περιόδου του Ρωμανού) και η Matina Sous Peau το λέει πολύ ωραία, δίχως να αλλοιώνει τα βασικά χαρακτηριστικά του. Παρά ταύτα δεν έχουμε να κάνουμε με μια κοινή διασκευή. Η Matina χαμηλώνει το τέμπο, δίνοντας ταυτοχρόνως πολύ μεγάλη σημασία στην παρουσία τής φωνής και των φωνητικών… και όλα τούτα τοποθετημένα μέσα σ’ ένα ενισχυμένο ακουστικό πλαίσιο. Ένα πρώτο κομμάτι, λοιπόν, που τ’ ακούς και το ξανακούς με άνεση είναι οι «Μεταμορφώσεις» (της).
Στο “Flying bird” η Matina γράφει ελληνικούς στίχους (παρά το ξενόγλωσσο του τίτλου), συνθέτοντας και τραγουδώντας. Στο ίδιο πάνω-κάτω μοτίβο με τις «Μεταμορφώσεις», αλλά με πιο σύνθετη ενοργάνωση στο background και με την ίδια «ταξιδιάρικη» διάθεση στην ερμηνεία. Ενδιαφέρον κομμάτι οπωσδήποτε, που ποπ-ίζει, θα μπορούσε να πει κανείς, κατά τα late sixties πρότυπα.
JACK HEART: Voodoo king / 108 [Inner Ear]
Jack Heart είναι το άλλο όνομα του Νικόλα Κοκολάκη, ενός νέου τραγουδοποιού που κυκλοφόρησε προσφάτως το άλμπουμ του “Emotional Piñata”. Επί του προκειμένου έχουμε δύο αγγλόφωνα τραγούδια σε μουσικές, στίχους και ερμηνείες του Jack Heart, που έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Το πρώτο, το “Voodoo king”, είναι μια ξεγυρισμένη ροκιά, με πολύ ωραία κρουστά, και γενικότερα πολύ δυνατό rhythm section (μπάσο-ντραμς οι γνωστοί μας Sir Kosmiche και King Elephant), που διαρρηγνύεται από τις κιθάρες του Mark Brown και το σαξόφωνο του King Elephant (ξανά). Έχει κάτι το νεο-ορλεανικό το “Voodoo king”, αν και δεν είναι τόσο εύκολο να πεις τι ακριβώς. Πάντως μία αίσθηση Tony Joe White υπάρχει στο τραγούδι.
Σε άλλο μοτίβο το flip-side, το “108”, είναι μια blues-μπαλάντα που διαθέτει, και αυτή, southern ηχοχρώματα. Κι εδώ περιποιημένα τα φωνητικά, με τα παιξίματα να είναι πιο απλά (χωρίς πειραματισμούς και κόλπα), αλλά το ίδιο μεστά και σίγουρα. Πάω να πάρω μια γεύση και από το “Emotional Piñata”…

Τετάρτη 22 Νοεμβρίου 2017

δύο CD της MODERNA RECORDS

Η Moderna Records είναι μια εταιρεία από τον Καναδά, που τυπώνει… βαθιά, περιβαλλοντικά άλμπουμ, με αναφορές στην κλασική και την ηλεκτρονική μουσική. Έχει φτιάξει έως ώρας έναν κατάλογο περίπου 15 κυκλοφοριών, ανάμεσα στις οποίες φιγουράρει και το CD του Μάνου Μυλωνάκη “Festen”, για το οποίο γράψαμε πριν λίγο καιρό. Τώρα, θα πούμε μερικά λόγια για δύο ακόμη εκδόσεις τής Moderna…
ED CARLSEN: The Journey Tapes [Moderna MR006, 2016]
Ο Ed Carlsen, όπως διαβάζουμε στο site του, ξεκίνησε ν’ ακούει, μικρός, Beatles και Eagles, μαθαίνοντας μουσική από την ηλικία των έξι. Ξεκίνησε με κιθάρα, αλλά στην πορεία έμαθε και πιάνο και πάνω στο πιάνο συνθέτει πια τις μουσικές και τα τραγούδια του. Στο “Journey Tapes” ο Carlsen, που παίζει πιάνο, κιθάρες, πλήκτρα, κάνοντας και προγραμματισμό, συνεργάζεται με τους Julie Krog Jensen φωνή, Mattia Melis μπάσο, Bryony James τσέλο και Sophie Ryan βιολί σε μια σειρά τραγουδιών και οργανικών πολύ συγκεκριμένων χαρακτηριστικών.
Το πιο βασικό όλων (των χαρακτηριστικών) είναι οι μινόρε μελωδίες του, που ενορχηστρώνονται, χοντρικώς, για πλήκτρα και για έγχορδα. Υπάρχει οπωσδήποτε ένα ρομαντικό κλίμα, που επιβάλλεται μέσω της λιτής αφήγησης, ενώ υπάρχουν και οι φωνές, που δημιουργούν μιαν ατμόσφαιρα τύπου… Julee Cruise. Ελάχιστες, δε, φορές και εντελώς προσωρινά ανεβαίνει το τέμπο, που παραμένει μέσο και αργό στην εξέλιξή του «επιβάλλοντας» μια παγερή ακουστική ομορφιά. Ambient, electro, piano music, minimal, romance… είναι μερικές λέξεις, που μπορούν να χαρακτηρίσουν άνετα τη μουσική του Ed Carlsen.
DAIGO HANADA: Ichiru [Moderna MR009, 2017]
Ελάχιστα στοιχεία είναι γνωστά για τον Daigo Hanada και βασικά τα εξής. Πως είναι ιάπωνας πιανίστας και πως για βάση του έχει το Τόκυο και το Βερολίνο. Το “Ichiru” να υποθέσουμε πως είναι η πρώτη προσωπική παρουσία του στη δισκογραφία – ένα σόλο πιάνο άλμπουμ ηχογραφημένο πολύ «ζεστά» από την Moderna Records. Μένω για λίγο στο «ζεστά», γιατί είναι, εδώ, όλα τα λεφτά. 
Δεν είμαι τεχνικός-στούντιο, αλλά... κάτι καταλαβαίνω από ηχογραφήσεις. Δεν ξέρω πώς γίνεται εννοώ, αλλά ξέρω τι λέω, όταν μιλάω για εγγραφές μ’ ένα αχνό και ομιχλώδες μεταίσθημα, που κάνει το πιάνο ν’ ακούγεται σαν να ηχογραφείται, έξω, στη φύση, σε συνθήκες ηρεμίας και γαλήνης, και όχι στους τοίχους κάποιου στούντιο. Και η ηχογράφηση είναι αυτή που επιβάλλεται στο άκουσμα τού “Ichiru”, που είναι κατά τ’ άλλα ένα σόλο πιάνο, όπως προείπαμε, πηγμένο, με την καλή έννοια, στην «κενή» ρομαντική μελωδία, που διατηρεί πλείστες όσες κλασικές αναφορές, εκπεφρασμένες μ’ έναν… νεοκλασικό τρόπο. Ωραίο άλμπουμ! 

Η Moderna Records εισάγεται στην Ελλάδα από την Recordisc

Τρίτη 21 Νοεμβρίου 2017

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 57

21/11/2017
O Χάρης Νικολακάκης των εκδόσεων BELL στο lifo.gr:
– Θα μας πείτε καταρχάς μερικά στοιχεία για την έως τώρα πορεία της ΧΑΡΛΕΝΙΚ στην αγορά;
– Η Χαρλένικ ιδρύθηκε το 1979 και ήρθε να καλύψει ένα εκδοτικό κενό που υπήρχε εκείνη την εποχή στην Ελλάδα: τα λεγόμενα βιβλία τσέπης. Το έκανε αρχικά με τα γνωστά ρομαντικά μυθιστορήματα Άρλεκιν –που και σήμερα έχουν φανατικό αναγνωστικό κοινό– και στη συνέχεια με τη σειρά BELL Best Seller.
Είχε η Ελλάδα «εκδοτικό κενό» το 1979 και ήρθε η ΧΑΡΛΕΝΙΚ να το καλύψει; Δεν είμαστε καλά. Το 1979 τα «τσέπης» βγαίνανε σε τόνους στη χώρα – εκτός αν νομίζει ο κ. Νικολακάκης πως ήταν (και) ο πρώτος που έκοψε «τσέπης» στην Ελλάδα.
Το «Ψυχώ» στον Γαλαξία, Νοέμβριος 1960... 

21/11/2017
Ο Τσίπρας δεν είναι μόνον άσχετος ως μηχανικός είναι και όψιμος προπαγανδιστής των συνεπειών της λεγόμενης «κλιματικής αλλαγής», προκειμένου να δικαιολογήσει την εγκληματική αδιαφορία και της δικής του κυβέρνησης για τις πλημμύρες στη Μάνδρα.
Ποια «κλιματική αλλαγή» ρε... μπατζανάκη από τον Κραβασαρά;
>>η κλιματική αλλαγή δημιουργεί ακραία καιρικά φαινόμενα, σε εμάς στην Ελλάδα φαινόμενα πλημμυρικά(…). Έχουμε μεγάλη ευθύνη όλοι μας να αντιμετωπίσουμε το παγκόσμιο αυτό φαινόμενο<<
Βάλε... πλημμυρικό φόρο!

20/11/2017
Και μια φωτογραφία της Δούρου λίγο μετά τις πλημμύρες στη Μάνδρα… λες και βγήκε από κάποιο ορφανοτροφείο του ’60.
Είναι μεγάλο πράγμα να συμπάσχεις και να το δείχνουν μέχρι και οι γιακάδες σου…

20/11/2017 
Όταν ο Τσίπρας φοράει και γιλέκο είναι σαν κάτι μπατζανάκηδες από τα Καβάσιλα… Άιντε και με τραγιάσκα την άλλη φορά… και πάμε να φάμε καμιά μουσταλευριά…

20/11/2017 
Έψαξα σε 2-3 περίπτερα στη γειτονιά μου για στυλό BIC και δεν βρήκα πουθενά. Όλοι έχουν κάτι μαλακίες… σαν-BIC (τέτοια έχω κι εγώ), που χωράνε και περνάνε «αέρα» από την τρύπα ενός δίσκου βινυλίου, και άρα είναι ακατάλληλα για να τη διαπλατύνουν. (Η τρύπα, για όσους/ες δεν είναι πολύ σχετικοί μ’ αυτά τα θέματα, είναι στενή και θέλει άνοιγμα, γιατί ο δίσκος δεν μπορεί να μπει στο πλατώ και το BIC είναι το πιο κατάλληλο και ακίνδυνο «εργαλείο» γι’ αυτή τη δουλειά).
Μόλις βρω BIC θα το φυλάξω μαζί με τα υπόλοιπα αξεσουάρ – τα βουρτσάκια, το καθαριστικό της βελόνας, τα κατσαβίδια για την κεφαλή κ.λπ. Δεν υπάρχει περίπτωση… δεν την ξαναπαθαίνω.

20/11/2017 
Οι γυάλινες πόρτες που αρχίζουν σιγά-σιγά να κλείνουν στο Μετρό αποτελούν ένα ακόμη καταπιεστικό επινόημα, από τα πιο ισχυρά, για τους ανθρώπους της μεγάλης πόλης. Όσοι χρησιμοποιούν το Μετρό από σήμερα και στο εξής θεωρούνται εν δυνάμει κλέφτες και απατεώνες και συνεπώς θα πρέπει να αποδείξουν πως δεν είναι, προκειμένου να τους επιτραπεί η πρόσβαση σ’ ένα δημόσιο, υποτίθεται, αγαθό.
Η ουρά, μικρή, μεγάλη ή μεγαλύτερη, που θα δημιουργείται για να βγεις κυρίως από τους σταθμούς του Μετρό (τις γυάλινες πόρτες δηλαδή) εντάσσεται, και αυτή, στο σπάσιμο του εναπομείναντος προσωπικού τσαμπουκά, στη μακροπρόθεσμη ισοπέδωση κάθε διάθεσης και έννοιας δράσης, στην «ανάγκη» μετατροπής του παράλογου σε φυσιολογικό, στην πειθάρχηση και τον έλεγχο ακόμη και της πιο απλής δραστηριότητας (όπως είναι η μετακίνηση) εντός της μεγαλούπολης.
Πρόκειται για ένα απεχθές, οργουελικό και φασιστικό, πρακτικό μέτρο, πάνω στο οποίο έχει πέσει ένα εξ ίσου αηδιαστικό μάρκετινγκ, που επιχειρεί να μας πείσει πως ό,τι συμβαίνει συμβαίνει μοναχά για το καλό μας. 

19/11/2017 
Σεπτέμβρης 1971. Στο Σαν Σίρο του Μιλάνου η Ίντερ αντιμετωπίζει την μεγάλη ΑΕΚ του Στάνκοβιτς, για το Κύπελο Πρωταθλητριών. Η Ίντερ νικάει με 4-1, όμως στη ρεβάνς της Αθήνας κινδυνεύει να ισοφαριστεί στο σκορ, αλλά τελικά ηττάται (η Ίντερ από την ΑΕΚ) μόνο με 3-2. Στο παιγνίδι του Μιλάνου έλληνες φοιτητές(?) ξεδιπλώνουν αντιχουντικό πανό: «ΖΗΤΩ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ / ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΥΣ».

19/11/2017 
Τις Κυριακές, όταν πηγαίναμε στο γήπεδο, ακόμη και όταν έβρεχε, ήταν πάντα γιορτή. Ιδίως όταν έβρεχε η ομοψυχία ήταν στα ύψη. Παρακολουθούσες την αγαπημένη σου ομάδα κάτω από δύσκολες συνθήκες (δεν υπήρχαν σκεπαστές φυσικά) και αυτό σε αναπτέρωνε ακόμη περισσότερο – πόσω μάλλον, όταν έβλεπες χιλιάδες φιλάθλους να είναι βρεγμένοι, ακίνητοι και όρθιοι σαν εσένα. Οι ομπρέλες άνοιγαν βεβαίως, αλλά η ομπρέλα ήταν ζόρι. Ενοχλούσε διπλανούς, εμπόδιζε άλλους να δουν το γήπεδο σε κάθε γωνιά του, βρεχόσουν από τις ομπρέλες των άλλων που στάζανε στα πόδια σου ή στην πλάτη σου κ.λπ. Η λύση ήταν μία. Νάυλον σακούλα, διάφανη (τις πούλαγαν στις κερκίδες), την οποία φορούσες σαν μπλούζα τρυπώντας την στο πρόσωπο για να βλέπεις και να παίρνεις αέρα.
Θα ήθελα να βρω μια φωτογραφία, από παλιά, με φιλάθλους να παρακολουθούν αγώνα φορώντας σακούλες –θα ήταν εντυπωσιακή–, αλλά δυστυχώς δεν έχω κάτι. Υπάρχει όμως αυτή με τους χουντικούς, που κάπως φέρνει σ’ αυτό που συνέβαινε και που έχω στο νου μου…
Ο άνθρωπος που κατέστρεψε το ελληνικό ποδόσφαιρο ο ΓΓ Αθλητισμού Κωνσταντίνος Ασλανίδης, ο Παττακός (σαν... Οσία Μαρία!) και ο Μακαρέζος –οι δύο τελευταίοι με νάυλον σακούλες, όχι σωστά φορεμένες φυσικά– στις αρχές της δεκαετίας του ’70. 

18/11/2017 
Τα προβλήματα στις κοινωνίες, ακόμη και όταν τα δημιουργούσαν φυσικά φαινόμενα, κάποτε γίνονταν και τραγούδια. Γιατί τα τραγούδια δεν γράφονταν από λελέδες, για να κουνάνε γκόμενες τον κώλο τους πάνω στα τραπέζια και από κάτω μαλαπέρδες να χτυπάνε παλαμάκια, αλλά από ανθρώπους που δεν διέφεραν από τους πάσχοντες (ήταν οι ίδιοι πάσχοντες) και που επιζητούσαν να εκτονώσουν τον πόνο και τη θλίψη τής φάρας μέσω ενός καθαρτηρίου άσματος.
Θα ήθελα να ήξερα ποιος… αστέρας μας θα έγραφε, σήμερα, ένα τραγούδι για τις πλημμύρες στην Μάνδρα, που να μην ακουγόταν γελοίος…

EDITION RECORDS καινούρια άλμπουμ

LAGINHA / ARGÜELLES / NORBAKKEN: Setembro [EDN1099, 2017]
Τι έχουμε εδώ; Ένα όχι κλασικό πιάνο-τρίο, το οποίο αποτελούν οι Mário Laginha πιάνο, Julian Argüelles σοπράνο, τενόρο σαξόφωνα και Helge Andreas Norbakken ντραμς, κρουστά. «Όχι κλασικό», επειδή απουσιάζει το μπάσο φυσικά, αλλά την ίδιαν ώρα και ιδιαίτερο, καθότι η jazz του γκρουπ έχει πολύ συγκεκριμένα και όχι καθημερινά χαρακτηριστικά.
Κατ’ αρχάς να πούμε πως ο Laginha είναι μια μορφή της πορτογαλικής τζαζ, με δράσεις που ξεπερνούν τα 35 χρόνια. Είναι, επίσης, για όσους δεν το γνωρίζουν ή δεν το θυμούνται, ο βασικός συνεργάτης τής Maria João (της σημαντικότερης τζαζ τραγουδίστριας της Πορτογαλίας) και πως αμφότεροι (Laginha και João) έχουν εμφανισθεί τουλάχιστον δύο φορές live και στην Αθήνα. 
Στο παρόν “Setembro” το τρίο Laginha/ Argüelles/ Norbakken παρουσιάζει δέκα δικά του κομμάτια (οκτώ συνθέσεις του Laginha και δύο του Argüelles), που αφορούν σε πολύ γερούς… euro-jazzheads. Εννοούμε πως οι αναφορές του τρίο στις ρίζες της jazz, και βασικά στο blues και στο swinging, είναι από ασήμαντες έως ανύπαρκτες, καθώς εδώ… jazz είναι ο τρόπος αντίληψης των παιξιμάτων και όχι η αισθητική εκκίνηση – η οποία εκκίνηση έχει άμεση σχέση με την ευρωπαϊκή μουσική, που μπορεί να ακούγεται και σαν «δωματίου» και που, σε κάθε περίπτωση, μπορεί να ενσωματώνει ρομαντικά, μεσογειακά ή και ανατολίτικα ακόμη-ακόμη στοιχεία. Φυσικά, οι μελωδίες που προβάλλει και αναπτύσσει ο Laginha είναι το πρώτο σαφές ατού τού “Setembro” – μελωδίες, που εξελίσσονται σε διαφορετικά επίπεδα, την ώρα που οι αρμονικές συνδέσεις προσδίδουν στο άλμπουμ μιαν έντεχνη μεγαλοπρέπεια.
GARY HUSBAND: A Meeting of Spirits [EDN1098, 2017]
Ένα παράξενο άλμπουμ έχουμε εδώ – αλλά τα παράξενα είναι που μετράνε. Ο πιανίστας, «εσωτερικός» πιανίστας και κρουστός Gary Husband ηχογραφεί ένα σχεδόν σόλο πιανιστικό άλμπουμ αφιερώνοντάς το στον John McLaughlin. Λέει όλη την ιστορία στο μέσα μέρος τού cover ο Husband, πώς ανακάλυψε την Mahavishnu Orchestra, παιδί ακόμη εκεί στα early seventies, πώς επηρεάστηκε από το fusion της εποχής (τους Lifetime του Tony Williams, άλμπουμ του Miles Davis, του Gordon Beck κ.ά.) και πώς έφθασε στο σημείο όχι μόνο να φτιάξει στην πορεία τη δική του μουσική, αλλά και να συνεργαστεί με τα είδωλά του – τον John McLaughlin, τον Allan Holdsworth, τον Billy Cobham, τον Jack Bruce και άλλους πολλούς.
Τώρα, έφθασε η ώρα για ένα ακόμη δικό του άλμπουμ, ένα σόλο πιάνο άλμπουμ όπως προείπαμε, στο οποίο εναλλάσσει συνθέσεις δικές του και του John ΜcLaughlin από τα LP του “Apocalypse”, “Electric Guitarist”, “The Inner Mounting Flame”, “Extrapolation”, “Birds of Fire”, “The Promise”, “My Goal’s Beyond”, “Inner Worlds” και “Where Fortune Smiles” (ένα από τα ωραιότερα και λιγότερα γνωστά άλμπουμ τού McLaughlin, αυτό το τελευταίο, που βγήκε στην Dawn το 1971, καθώς «πιάνει» μια συνεργασία του μεγάλου κιθαρίστα με τους Dave Holland, John Surman, Stu Martin και Karl Berger).
Ηχογραφημένο στο Λονδίνο πριν δώδεκα χρόνια, αλλά μιξαρισμένο τώρα (πριν λίγους μήνες), το “A Meeting of Spirits” μοιάζει συχνά μ’ ένα κάποιο κατόρθωμα. Ιδίως όταν αναπαράγονται στο πιάνο κάποιες πολύ ιδιαίτερες και σύνθετες μελωδίες τού McLaughlin, από τα πιο μεταγενέστερα άλμπουμ του, που δεν είναι από τις πλέον γνωστές του – ίσως και εξαιτίας αυτής ακριβώς τής συνθετότητάς τους. Σ’ αυτές όμως ο Husband δείχνει πόσο μετράει ως εκτελεστής, εμφανίζοντας μια σειρά αυτοσχεδιασμών, ταχύτατων κατά τόπους, που δεν είναι πάντα εύκολο να τους παρακολουθήσεις. Όμως και στις δικές του συνθέσεις ο Husband εμφανίζεται με τη σιγουριά εκείνου που δεν θα εμποδιστεί από τίποτα προκειμένου να παρουσιάσει δικό του υλικό δίπλα σ’ ένα γνωστότατο, εν πολλοίς, και καταξιωμένο. Και αυτή η παράθεση μόνο ως θετική μπορεί να περιγραφεί, για την ενότητα και την ολοκλήρωση τού CD.
GIRLS IN AIRPORTS: Live [EDN1097, 2017]
Από τα πιο πρωτότυπα και ουσιαστικά σχήματα τής σύγχρονης euro-jazz, οι Δανοί Girls in Airports έχουν νέο άλμπουμ, που είναι ζωντανά ηχογραφημένο σε αίθουσες και κλαμπ της Γερμανίας (Αμβούργο, Δρέσδη, Βερολίνο). Έχουμε ξαναγράψει για τους Girls in Airports στο δισκορυχείον, για το φοβερό τους “Fables” από το 2015, για να επανέλθουμε τώρα μ’ ένα ακόμη ευφάνταστο CD, που συνδυάζει πολλά και διαφορετικά ή όχι και τόσο διαφορετικά πράγματα – μια πολύ ιδιαίτερη jazz βόρειας «κενής» κινηματογραφικής αφήγησης, ανακατεμένη με πολλά ηλεκτρονικά, όπως και με folk στοιχεία. Το συγκρότημα, που αποτελείται από τους Martin Stender σαξόφωνα, Lars Greve σαξόφωνα, κλαρινέτα, Mathias Holm πλήκτρα, Victor Dybbroe κρουστά και Mads Forsby ντραμς δεν εμποδίζεται από τις πραγματικές συνθήκες τού live, προκειμένου να αποδώσει εκείνο που μπορεί να αποδώσει. Εννοώ πως οι μουσικαράδες των Girls in Airports αποδεικνύουν πόσο μετράνε στην πράξη και πόσο το λέει η ψυχούλα τους και πάνω στη σκηνή, και μάλιστα με τον ίδιο, τουλάχιστον τρόπο, που το πράττουν και στο στούντιο! Φοβερή μπάντα, φοβερά θέματα (ορισμένα μου θύμισαν ακόμη και King Crimson ή Van der Graaf Generator – καλύτερα αυτούς), μοναδική ατμόσφαιρα, με τα πλήκτρα να κάνουν έξοχη δουλειά μέσα κι έξω από τις μελωδίες, μέσα κι έξω από τις «ατμόσφαιρες» και με τα πνευστά να κάνουν να φαίνεται αδιάφορη η ανυπαρξία της κιθάρας ή και του μπάσου ακόμη-ακόμη. Να γκρουπ… να μάλαμα!
MALIJA: Instinct [EDN1096, 2017]
Οι Malija είναι ένα σχετικό καινούριο τρίο που αποτελείται από τους Mark Lockheart (από τους Loose Tubes κ.ά.) σαξόφωνα, Jasper Høiby (από τους Phronesis) κοντραμπάσο και Liam Noble (με προσωπική δισκογραφία και καίριες συνεργασίες, ανάμεσα και με τον Moondog!) πιάνο. Έχουν κυκλοφορήσει σίγουρα άλλο ένα άλμπουμ, κι αυτό στην Edition (το “The Day I Had Everything” το 2015), με το “Instinct” να αποτελεί μάλλον τη δεύτερη δουλειά τους – ένα ακόμη ιδιόμορφο και σίγουρο εκλεκτικό CD της βρετανικής εταιρείας, από το οποίο απουσιάζουν τα κρουστά. (Συχνά κάτι απουσιάζει από τις κυκλοφορίες της Edition και αυτό, όσο να ’ναι, προσθέτει μια δόση… αγωνίας στην ακρόαση). Όλες οι συνθέσεις του “Instinct” είναι των μελών των γκρουπ, το οποίον γκρουπ ανταποκρίνεται με… συνεσταλμένη ελευθερία. Θέλω να πω πως το υλικό είναι περισσότερο improv, απ’ όσο μας έχει συνηθίσει η Edition, με το πιάνο να ακολουθεί συχνά έναν ρυθμικό ρόλο και με τα σαξόφωνα να μελωδούν… ευρωπαϊκώς και ακαταπαύστως. Από συνθετικής πλευράς θα έλεγα πως το υλικό του “Instinct” στηρίζεται σε απλές ιδέες (η «κλασική», μάλιστα, ίσως να είναι μια πιο ισχυρή αναφορά από την jazz), που συνενώνονται για να δημιουργήσουν κάτι περισσότερο απαιτητικό και δύσκολο. Αν αποτιμούσα, πάντως, κάποιο κείμενο και όχι έναν δίσκο μουσικής θα έλεγα πως τα passages των Malija είναι περισσότερο διανοουμενίστικα, παρά λαϊκά – που σημαίνει πως εδώ απαιτείται έξτρα προσοχή από τον ακροατή, προκειμένου να φανεί… συμπάσχων με ό,τι ακούει.
ROB LUFT: Riser [EDN1095, 2017]
O κιθαρίστας Rob Luft φαίνεται πολύ παιδί στη φωτογραφία τού εξωφύλλου (και είναι όντως, αφού είναι μόλις είκοσι τριών ετών). Βραβευμένος και με γερές παρουσίες στη βρετανική σκηνή από τα δεκαπέντε του, ο Luft έχει τώρα το πρώτο προσωπικό CD του υπό τον τίτλο “Riser”, όντας δίπλα στους Joe Wright τενόρο, Joe Webb hammond, πιάνο, αρμόνιο, Tom McCredie μπάσο και Corrie Dick ντραμς. Σχεδόν όλα τα tracks είναι δικές του συνθέσεις κι έτσι, εδώ, έχουμε να κρίνουμε κάτι συνολικότερο και όχι απλώς τον Rob Luft ως εκτελεστή. Και οι κρίσεις δεν μπορεί παρά να είναι θετικές, καθώς ο Luft γράφει ωραία θέματα, κινούμενα, χοντρικά (χοντρικά λέμε), σ’ αυτό το πλαίσιο της euro-jazz, που έπιασε ταβάνι με τους e.s.t – πριν 20 και βάλε χρόνια. 
Παρότι σε πρώτο πλάνο η κιθάρα του Luft φαίνεται να έχει περισσότερο σχέση με τον John McLaughlin (είναι οπωσδήποτε μια βασική επιρροή), καθώς υπάρχουν και tracks κάποιου συνεσταλμένου fusion (“Beware”), εντούτοις, γενικότερα, εκείνο που κυριαρχεί είναι μια πολύ… επιστημονική ενοργάνωση, με τα πλήκτρα και το τενόρο να κάνουν καλή δουλειά, αφήνοντας τις μουσικές τού Luft να «αναπνεύσουν» μέσα σ’ ένα αστάθμητο, cool και υπαινικτικό περιβάλλον. Ωραίο άλμπουμ, που δείχνει πως ο μικρός έχει ταλέντο – άρα και μέλλον. 

Η Edition Records εισάγεται στην Ελλάδα από την AN Music

Δευτέρα 20 Νοεμβρίου 2017

CHARLES MANSON (1934-2017) – ένα ελληνικό βιβλίο κι ένας δίσκος

Το καλτ σήμερα βιβλίο του Απόστολου Βραχιολίδη από τις εκδόσεις Ιωλκός, τυπώθηκε το 1969 και περιγράφει τα γεγονότα  (και όσα προηγήθηκαν) των εγκλημάτων της «οικογένειας». Είναι γνωστό επίσης πως ο Charles Manson ήταν μουσικός και πως είχε ηχογραφήσει κιόλας ήδη από τη δεκαετία του ’60. Για κείνο το κλασικό, πια, LP του είχαμε γράψει κριτική πριν χρόνια εδώ στο δισκορυχείον. Αυτήν που ακολουθεί…
Το 2006 η ESP είχε επανεκδόσει σε CD, με κάμποσα bonus tracks, το άλμπουμ του Charles Manson “Lie: The Love and Terror Cult”. Ο δίσκος αυτός είχε πρωτοκυκλοφορήσει το 1970 στην εταιρία Awareness του Phil Kaufman, για να τον ξανατυπώσει ο Bernard Stollman (σε βινύλιο εννοείται) λίγο πιο μετά. Προφανώς το CD επανατυπώθηκε και το 2008, προκειμένου να «εκμεταλλευτεί» το θόρυβο που θα δημιουργούσε το φιλμ “The Manson Girls” του Matthew Bright (δεν είμαι σίγουρος αν προβλήθηκε – αν και κάποιο καινούριο ετοιμάζεται), το οποίο αναφερόταν στα έργα και τις ημέρες της «οικογένειας»· τις δολοφονίες των Sharon Tate, Jay Sebring, Abigail Folger, Wojciech Frykowski και Leno & Rosemary LaBianca, αλλά και τη γενικότερη δράση τής ομάδας, που συνετάραξε την Αμερική στα τέλη των sixties. Η ιστορία του Manson είναι γνωστή, στις γενικές γραμμές της. Πώς δηλαδή από ένα παιδί που μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο και ανδρώθηκε στις φυλακές, λόγω μικρών (κλέφτης αυτοκινήτων) αλλά και χοντρών παρανομιών (σοδομισμός ανηλίκου), οδηγηθήκαμε στα αποτρόπαια εγκλήματα, τα επενδυμένα με το “Helter skelter” και τις αρλουμπο...θεωρίες. Βεβαίως, όταν χύνεται αίμα τίποτα δεν είναι αρλούμπα, αφού ακόμη και η πιο παράλογη θεώρηση θα πρέπει να ειδωθεί σε σχέση με τα (φρικώδη) αποτελέσματά της, όμως εδώ, προτιμώ να πω δυο λόγια για τα τραγούδια. 
Ο Manson δεν ήταν (είναι) κανένας άσχετος songwriter. Ήξερε να παίζει κιθάρα (έμαθε στη φυλακή) και γούσταρε τους Beatles – συνδυασμός ικανός, ώστε να οδηγηθεί, συν τω χρόνω, στην... τραγουδοποιία. Μπορεί οι Beach Boys να είπαν το δικό του “Cease to exist” ως “Never learn not to love” το 1968, όμως ήταν η «τοποθέτησή» του περί το κέντρο της hippy κουλτούρας, στο San Francisco το καλοκαίρι του ’67, που τον έκανε «κάποιον». Περίπου εκείνη την εποχή, τον Σεπτέμβριο του ’67, θα γράψει στην Καλιφόρνια το υλικό του “Lie” (επιθυμούσε να εκδοθεί στην Columbia, σε παραγωγή του φίλου Terry Melcher), ενώ τον Αύγουστο του επoμένου έτους θα προβεί σε κάποια overdubs, τα οποία και θα «ενσωματωθούν» σε όλες τις κατοπινές εκδόσεις. Τραγούδια όπως το “Cease to exist”, ένα ολίγον σαλταρισμένο freaky folk (έτσι ηχεί όλο το άλμπουμ) – η «μέθοδος» προσηλυτισμού των κοριτσιών στην «οικογένεια» –, το “People say I’m no good”, ή το “True love you will find” θα μπορούσε ν’ ανήκουν στο ρεπερτόριο του Dino Valenti ή του Skip Spence, χαίροντας «άλλης» εκτίμησης. Είπαμε, όμως... Charles Manson άδει.

Κυριακή 19 Νοεμβρίου 2017

ΑΝ CLUB 30 ΧΡΟΝΙΑ – GAGARIN 205 15 ΧΡΟΝΙΑ

Δύο από τα πιο σημαντικά αθηναϊκά ροκ κλαμπ, γιορτάζουν μαζί τις επετείους τους μ’ ένα μουσικό 4ήμερο (23-26 Νοεμβρίου) στο Gagarin 205.
30 Χρόνια από το ΑΝ και 15 από το Gagarin λοιπόν και μια σειρά ζωντανών παραστάσεων με πολλά και δυνατά ονόματα – το καθένα με τη μεγάλη ή μικρότερη ιστορία του. Να μερικά απ’ αυτά… Nightstalker, Φοίβος Δεληβοριάς, Τα Παιδιά της Παλαιότητας, Closer, Διάφανα Κρίνα, Echo Tattoo, Γκούλαγκ, Last Drive και… και… και… Ναι, γιατί οι δύο χώροι λειτούργησαν σθεναρά και για τα συγκροτήματα του ελληνικού ροκ, μαζί μ’ εκείνα του ξένου – κάτι που συνέβη από την αρχή της διαδρομής τους και όχι όψιμα. Κι αυτό μετράει, γιατί σκηνή χωρίς χώρους και live δεν υφίσταται.
Προσωπικώς, έχω παρακολουθήσει διάφορα live και στο AN και στο Gagarin, και όσο και να πιέσω τη μνήμη μου αποκλείεται να τα θυμηθώ όλα. Ενδεικτικά αναφέρω, στο Gagarin 205, τους Rachid Taha, Buzzcocks, Uriah Heep, The Fall, Skatalites, TV Personalities, Mark Almond, Sharon Jones & The Dap-Kings… και στον AN Club τους Invisible Surfers, Purple Overdose, Mode Plagal, Deus Ex Machina κι ένα σωρό κι ακόμη – κυρίως ελληνικά.
Εκείνο που θα θυμάμαι πάντα, πέραν αυτών καθ’ αυτών των συναυλιών και των σχετικών παρεών, θα είναι το στριμωξίδι και στα δύο κλαμπ και πως συχνά, ιδίως στο AN, βγαίναμε έξω, αν μπορούσαμε, στη μέση του live και οπωσδήποτε στο διάλειμμα (όταν υπήρχε) για να πάρουμε λίγο αέρα.
Εντάξει, τα τελευταία χρόνια τα έχω περιορίσει τα live –είμαστε και… μεγάλοι άνθρωποι πια–, πάντα όμως θα φέρνω στη μνήμη μου «αξέχαστες στιγμές» κι από τους δύο χώρους, τους οποίους έχω συνδέσει και με άλλα events (φεστιβάλ ελληνικού cult κινηματογράφου, παζάρια δίσκων κ.λπ.).
ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ να ευχηθώ και πάντα επιτυχίες.