ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 65

25/1/2017
Ένα παλιότερο κείμενο, που αξίζει να το… δείτε. Όχι μόνο να το διαβάσετε. Εντάξει χρειάζονται 100 λεπτά, είναι μια ολόκληρη εκπομπή, αλλά έστω και κατά τόπους θα σας αποζημιώσει… XΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ! 

http://www.lifo.gr/team/music/54133 

23/12/2017 

Πέθανε προχθές ο Roswell Rudd στα 82 του, ένας από τους πιο μεγάλους τρομπoνίστες της τζαζ. Πολύ λίγους μπορείς να βάλεις δίπλα του. Πάντα στην πρώτη γραμμή με Jazz Composer's Orchestra, Liberation Music Orchestra, Carla Bley κ.λπ. και με συνεχή άλμπουμ που ανακάτευαν την τζαζ με την πρωτοπορία, ο Roswell Rudd δεν σταμάτησε ποτέ να κάνει το κάτι παραπάνω για τη μουσική. RIP.
 

23/12/2017

Υπάρχουν κάτι συριζοφρουροί, που πανηγυρίζουν συνεχώς για το μόνο δείκτη που κατάφεραν θεωρητικά να βελτιώσουν αυτά τα τρία χρόνια που κυβερνάνε, το ποσοστό της «ανεργίας» στον ιδιωτικό τομέα (τον άλλον άστονα – θα τρώει και θα πίνει πάντα στην υγεία των κορόιδων). Πρόκειται, απλά, για μια αποπροσανατολιστική γελοιότητα, που δεν έχει καμμία σχέση με την πραγματικότητα.

Η «πραγματική ανεργία» μετρημένη εσχάτως και μετριοπαθώς από τη ΓΣΕΕ είναι 29%, ενώ στην πράξη η αληθινή πραγματική ανεργία (εκτός εισαγωγικών) είναι τουλάχιστον διπλάσια.

Είναι φαιδρό και ύπουλο να πανηγυρίζεις (πόσω μάλλον όταν και επί ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζεται η μετανάστευση για δουλειά στο εξωτερικό) για τους μισθούς των 100, 200 και 300 ευρώ, που κατά τις μετρήσεις σημαίνουν «εργασία», και όχι απασχόληση που αμείβεται με χαρτζιλίκι, και εντελώς αποπροσανατολιστικό το να νομίζεις ότι θα καταγράψεις αληθινή ανάπτυξη μοιράζοντας τη φτώχεια σε όσο το δυνατόν περισσότερους.  

Με χρέος καρφωμένο σταθερά στο 180% και με «ανάπτυξη» των δεκαδικών (όταν έχει χαθεί για πάντα το 1/4 του ΑΕΠ από το 2008 και μετά) το μόνο πιο γελοίο, από την «ελάττωση της ανεργίας», στοιχείο, που μπορεί να παρουσιάσει ο αναιδής συριζοφρουρός είναι η πτώση των επιτοκίων στα επίπεδα του 2006! Βγείτε και δανειστείτε τότε παλληκάρια μου… τι κάθεστε; 

22/12/2017 

Πήγα το απόγευμα στο παζάρι παλαιών βιβλίων και περιοδικών των ΑΣΚΙ (Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας) στου Ψυρρή και μάλλον απογοητεύτηκα. Περίμενα να βρω κάποια παλιά πράγματα, αλλά τελικά έφυγα μ’ ένα βιβλιαράκι του 2015! Έχω πάει και στη βιβλιοθήκη των ΑΣΚΙ κάμποσες φορές (στην πλατεία Κουμουνδούρου, εκεί στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ) για επιτόπια μελέτη, και ξέρω τι θησαυρούς έχουν… αυτούς, τέλος πάντων, που δεν θα τους δούμε ποτέ στα παζάρια να εκποιούνται. 

Έτσι όμως είναι αυτά τα πράγματα, οπότε ok.

21/12/2017

Πλειστηριασμούς δεν τόλμησαν να κάνουν οι Σαμαροβενιζέλοι – θα τους έτρωγαν ζωντανούς. Τώρα θα τους κάνει ο Τσίπρας. Στην αποικία μπορεί ο Σύριζας να νομοθετεί καθ’ υπαγόρευσιν των «θεσμών», φυσικά, αλλά αυτό δεν πρόκειται να τον σώσει από τη μήνι της κοινωνίας. Η οποία κοινωνία δεν θα βρεθεί μόνο ξεσπιτωμένη, αλλά πιθανώς και άφραγκη, καθότι το κούρεμα των καταθέσεων θα παίζει πάντα στο τραπέζι, από τη στιγμή όπου τα «κοράκια» πληρώνουν στις τράπεζες κάτι φραγκοδίφραγκα για να πάρουν τα «κόκκινα». Δηλαδή οι Κύπριοι γιατί είναι χειρότεροι από μας, που χάσανε και καταθέσεις και χάνουν και σπίτια τώρα; Το έργο πάντα θα μπορεί να παιχτεί κι ανάποδα…

THE SPIES ένα πατρινό συγκρότημα από τα sixties με ελάχιστη δισκογραφία έχει τώρα ένα LP

Οι Spies, μαζί με τους Spiders και τους Bats αποτελούν την κορυφαία τριάδα των πατρινών μοντέρνων συγκροτημάτων στη δεκαετία του ’60. Αν και από τους Bats δεν έχουμε κάτι δισκογραφημένο (οπότε μένουμε στις μαρτυρίες), από τους Spiders και τους Spies… κάτι έχουμε. Οι ασχολούμενοι μ’ αυτά τα θέματα θα γνωρίζουν οπωσδήποτε ένα από τα holy grails των greek sixties, το απίστευτης σπανιότητας δισκάκι των Spiders [Polydor, 1965], ενώ περισσότεροι θα είναι εκείνοι που θα έχουν στην κατοχή τους το μοναδικό 45άρι των Spies, με τα τραγούδια «Αγάπης λόγια / Μείνε κοντά μου», που είχε τυπωθεί στην Popular του Αντώνη Πλωμαρίτη, το 1968. Τώρα, όμως, έχουμε κάτι ακόμη! Η Anazitisi Records εντόπισε ανέκδοτα τραγούδια και ορχηστρικά των Spies –έξι συνολικώς– και μαζί μ’ εκείνα του single δημιούργησε ένα long play (των οκτώ tracks), το οποίο και τύπωσε σε 350 αριθμημένα αντίτυπα (+ insert). Στο 4σέλιδο ένθετο υπάρχει μιαν αφήγηση του συνθέτη, τραγουδιστή και κιθαρίστα του συγκροτήματος Γιάννη Νικολόπουλου ή Πόδια, δισκογραφία, φωτογραφίες, καθώς κι ένα κείμενο δικό μου. Αυτό ακριβώς το κείμενο το μεταφέρω κι εδώ τώρα…

Οι Spies ήταν ένα από τα καλύτερα πατρινά συγκροτήματα της δεκαετίας του ’60, όντας ταυτοχρόνως κι ένα από τα ελάχιστα που ηχογράφησαν εκείνη την εποχή (μαζί με τους Spiders ή και τους Quiets). Βασικά, αναφερόμαστε στο 45άρι τους «Αγάπης λόγια / Μείνε κοντά μου» στην εταιρεία Popular, το 1968. Τα τραγούδια αυτά βοήθησαν το συγκρότημα να ακουστεί και πέραν της Πάτρας, καθώς για την αχαϊκή πρωτεύουσα οι Spies υπήρξαν «όνομα» με μεγάλο ρεπερτόριο και με συνεχείς εμφανίσεις σε κέντρα και κλαμπ, για αρκετά χρόνια. Ας δούμε όμως την ιστορία τους από την αρχή.

Το συγκρότημα δημιουργείται το 1966 και στην πρώτη σύνθεσή του το αποτελούσαν οι Νίκος Γκατζούνας κιθάρα, φωνή, Χρήστος Έξαρχος όργανο, Σπύρος Τούλιος άλτο σαξόφωνο, Διονύσης Ρουμελιώτης μπάσο και Γιάννης Στέλλας ντραμς. Με συνεχείς εμφανίσεις στο Villy’s Park στις Ιτιές (της Πάτρας) και σε άλλα κέντρα οι Spies αποκτούν γρήγορα φήμη και μέσα σε σύντομο διάστημα συναγωνίζονται τα καλύτερα γκρουπ της περιοχής – τους Spiders βασικά και τους Bats.

Το 1968 κάποιοι μέλη των Bats στρατεύονται, με αποτέλεσμα δύο από τις «Νυχτερίδες», ο κιθαρίστας και τραγουδιστής Γιάννης Νικολόπουλος ή Πόδιας και ο τενόρο σαξοφωνίστας Παναγιώτης Κουρούμαλος να μπουν στους Spies, μετατρέποντάς τους σε σεπτέτο – κάτι σαν μια μικρή ορχήστρα δηλαδή. Αυτή η περίοδος, που κράτησε γύρω στον ενάμισι χρόνο (1968-καλοκαίρι ’69) ήταν η πιο δημιουργική για το συγκρότημα καθώς τότε γράφτηκαν τα περισσότερα δικά τους τραγούδια (συνθέσεις του Γιάννη Νικολόπουλου) στους ρυθμούς της εποχής (σέικ και μπλουζ), παίζοντας στα καλύτερα κέντρα της Πάτρας (Νούφαρα), παράλληλα με την εμφάνισή του στη δισκογραφία.

Μέλη των Spies στρατεύονται μαζικά το καλοκαίρι του ’69 και το συγκρότημα διαλύεται.

Το 1972 οι Spies θα πάρουν και πάλι μπροστά καθώς οι στρατεύσιμοι απολύονται, ενώ νέα μέλη μπαίνουν στην μπάντα, που τώρα έχει περισσότερα ροκ χαρακτηριστικά. Δίνουν συναυλίες (στον κινηματογράφο Παλλάς της Πάτρας), παίζουν σε κλαμπ (21) και διαλύονται, οριστικά πια, το 1974.

Για να δούμε, όμως, κάπως πιο αναλυτικά τα κομμάτια του LP της Anazitisi Records.

Το άλμπουμ ανοίγει με το ανέκδοτο «Ρομαντικό κορίτσι», ένα όμορφο σέικ, με ελληνικό στίχο φυσικά, βγαλμένο από ένα ντέμο του 1969. Λογικώς, θα αποτελούσε «πλευρά» για κάποιο επόμενο 45άρι τους, που ποτέ δε βγήκε. Η μπάντα παίζει πολύ καλά, με ωραία ρυθμική κιθάρα, όργανο και πάνω απ’ όλα τενόρο σαξόφωνο. Ακολουθεί το αγγλόφωνο “How much I love you” (ανέκδοτο κι αυτό), που είναι ένα κλασικό frat-garage, που φέρνει στη μνήμη μου τους Adams Boys (που τότε, γύρω στο ’67-’68, ξέρω πως εμφανίζονταν στην Πάτρα). Πολύ καλό και ελαφρώς… αυθάδες, το τραγούδι δείχνει μιαν άλλη πλευρά των Spies – μια πλευρά, που δεν είχε αποτυπωθεί μέχρι σήμερα στη δισκογραφία. Μπορεί το τραγούδι να μην έχει την ορμητικότητα και τα σόλι (πλήκτρα, κιθάρα) του “Get away from me” (των Adams Boys), καθώς είναι πιο αργό, αλλά έχει πιο γεμάτη εγγραφή και έξοχο ομαδικό παίξιμο (δίχως να παραβλέπω το σόλο του Κουρούμαλου στο τενόρο και τα γεμίσματα του Έξαρχου στη φαρφίζα). Τρίτο στη σειρά κομμάτι το «Μείνε κοντά μου», που είναι γνωστό από το single της Popular. Πρόκειται για ένα συμπαθητικό μπλουζ, στην παράδοση των αργών των Olympians κ.λπ. – ένα κλασικό… προϊόν της εποχής. Η πλευρά θα κλείσει με το ανέκδοτο «Κοντά μου να γυρίσεις», που είναι ζωντανά ηχογραφημένο στο κλαμπ 21 της Πάτρας, στο τέλος του 1972. Τα χρόνια έχουν περάσει. Οι Spies έχουν ενσωματώσει στα τραγούδια τους τον ήχο τού ελληνικού ροκ της εποχής, τα σόλι στην κιθάρα κυριαρχούν, ενώ το χάμοντ και τα κρουστά «γεμίζουν» προσθέτοντας σε ένταση. Δυστυχώς, όμως, η ηχογράφηση δεν είναι καλή (“these last tracks… are of mediocre sound quality, but we had to include them in order to have the complete works from this significant and slightly ignored band” διαβάζουμε στο δελτίο Τύπου της Anazitisi) κι έτσι δεν μπορεί να εκτιμηθεί αυτή η φάση τού γκρουπ όπως θα άρμοζε. Δείχνει, όμως, την αλλαγή πορείας των Spies, οι οποίοι, αν τους δινόταν η δυνατότητα για κάτι τεχνικώς καλύτερο, θα έγραφαν ιστορία (τοπική οπωσδήποτε και γιατί όχι και πανελλήνια).

Η Side B ανοίγει με την ανέκδοτη «Αμφιβολία», ένα ερωτικό μπλουζ στηριγμένο στην καλή μελωδία και στο μελετημένο ομαδικό παίξιμο (ωραίο το σόλο στο άλτο τού Τούλιου). Τη διαφορά όμως εδώ, τη μεγάλη διαφορά, την κάνει το “Shake with Spies”, που είναι ένα εκπληκτικό frat garage, με απίστευτη κιθάρα από το Γιάννη Νικολόπουλο, γραμμένο την άνοιξη του 1969. Κρίμα ένα τέτοιο κομμάτι –όπως και η άλλη του πλευρά, το “How much I love you”– να μην κυκλοφορήσει στην εποχή του. Θα σήμαινε πολλά για τους Spies και ίσως όχι μόνο γι’ αυτούς… Το «Αγάπης λόγια» είναι ίσως το πιο γνωστό τραγούδι των Spies στους φίλους του ελληνικού ποπ-ροκ, καθώς αποτέλεσε την main side του 45αριού τους στην Popular. Κι αυτό συμπαθητικό τραγούδι, ως moody shake, με άψογη δουλειά στο ρυθμικό τμήμα και στη χρήση του σαξοφώνου. Η πλευρά και το άλμπουμ θα κλείσει με τη μοναδική σύνθεση των Spies, που δεν ανήκει στον Γιάννη Νικολόπουλο. Είναι ο «Μαρμαρωμένος βασιλιάς» του ντράμερ Κώστα Βάμβα, από το live στο κλαμπ 21 της Πάτρας, το 1972. Πολύ καλό τραγούδι, κάπως εκστατικής και δραματικής εκφοράς, που δεν αναδεικνύεται λόγω της μετριότατης εγγραφής (τα είπαμε και πιο πάνω, για το άλλο «ζωντανό» κομμάτι από το ίδιο κλαμπ).

Ήταν μιαν έκπληξη αυτό το LP της Anazitisi και ως τέτοιο φαντάζομαι θα το αντιμετωπίσουν οι φίλοι του ελληνικού ποπ-ροκ.

Επαφή: www.anazitisirecords.com
  

ENJA RECORDS νέες κυκλοφορίες της γερμανικής εταιρείας (Μέρος Ι)

WLADIGEROFF BROTHERS: The Rag Waltz Time [enja ENJ-9652 2, 2017]

Ωραία περίπτωση αυτοί οι (δίδυμοι) αδελφοί Wladigeroff, o πιανίστας Konstantin και ο τρομπετίστας Alexander. Γεννημένοι στη Σόφια το 1978, οι Wladigeroff προέρχονται από μεγάλη καλλιτεχνική οικογένεια με γονείς και παππούδες μουσικούς κ.λπ. Παππούς τους ήταν ο Pancho Wladigeroff (1899-1978), ο μεγαλύτερος συνθέτης που έβγαλε η σύγχρονη Βουλγαρία, ενώ ο δίδυμος αδελφός τού Pancho, o Lyuben Wladigeroff (1899-1992), υπήρξε κι αυτός διακεκριμένος βιολιστής. Περαιτέρω, η μητέρα τους Velichka Chobanova-Vladigerova είναι ηθοποιός, ενώ και ο πατέρας τους Alexander P. Wladigeroff (1933-1993 ) υπήρξε διευθυντής ορχήστρας. Αυτή την οικογενειακή παράδοση μεταφέρουν στο σήμερα οι 39χρονοι αδελφοί Wladigeroff, που ηχογραφούν και μόνοι τους και με κοινές μπάντες, συμμετέχοντας ακόμη και σε δίσκους τρίτων (Shantel, Balkan Beat Box κ.λπ.).

Στο “The Rag Waltz Time” οι Wladigeroff συνθέτουν δικά τους θέματα, διασκευάζοντας και κάτι του παππού τους Pancho (κάτι από τους Βουλγαρικούς Σκοπούς και Τραγούδια για πιάνο, έργο του 1932).

Χοντρικά θα λέγαμε πως οι Wladigeroff συνεχίζουν πάνω στις ράγες που έστησε ο παππούς τους 100 χρόνια πριν. Ανακατεύουν δηλαδή δυτικά μουσικά στοιχεία, με παραδοσιακούς ρυθμούς και μελωδίες της πατρίδας τους, δημιουργώντας ένα δικό τους fusion – αυτό το στυλ της balkan jazz δηλαδή, που το γνωρίζουν από πρώτο χέρι και το διαχειρίζονται πολύ καλά, δηλαδή τέλεια. Τους απολαμβάνουμε λοιπόν στο 10λεπτο “When the nature wakes up (to Rupeto)” και τους παραδεχόμαστε και με το παραπάνω στο 13λεπτο “The long way back home – Bulgarian Nocturno”.

Σπουδαίοι!

TOBIAS MEINHART: Silent Dreamer [enja/ yellowbird ENJ-9754, 2017]

Σχετικά νεαρός σαξοφωνίστας, ο 34χρονος Γερμανός Tobias Meinhart είναι, όπως και να το κάνουμε, ένας ανερχόμενος στο χώρο. Με μικρή ακόμη προσωπική δισκογραφία, αλλά με επαρκείς συμμετοχές σε διάφορους σχηματισμούς, ο Meinhart (εγκατεστημένος εδώ και κάποια χρόνια στο Brooklyn) είναι ένας… Ευρωπαίος στην Αμέρικα, μα αρκετά «Αμερικανός». Όπως τον ακούω στο “Silent Dreamer”, θέλω να πω, ο Meinhart μοιάζει πιο πολύ μ’ έναν τενορίστα (παίζει και EWI) της σκληρής τζαζ παράδοσης, παρά με έναν Ευρωπαίο. Όχι πως οι μελωδίες του δεν ενσωματώνουν και κάποια ευρωπαϊκά αρμονικά στοιχεία, αλλά βασικά είναι το blues, και κατ’ επέκταση το bop, εκείνο που περισσότερο τον ενδιαφέρει. Το βρίσκω φυσιολογικό αυτό, για κάποιον που μεγαλώνει, καλλιτεχνικώς, στην κοιτίδα τής σημερινής παγκόσμιας jazz, όπως είναι η Νέα Υόρκη, πόσω μάλλον όταν ο Meinhart αποδεικνύεται, εδώ, κι ένας πολύ ενδιαφέρων συνθέτης – με τα επτά από τα εννέα tracks τού “Silent Dreamer” να είναι δικά του και με τα υπόλοιπα δύο ν’ ανήκουν σε άλλα μέλη τής μπάντας του. Μια μπάντα, που αποτελείται συνολικώς από επτά ακόμη μουσικούς, οι οποίοι δεν συμμετέχουν όμως, όλοι μαζί, σε όλες τις συνθέσεις. Ανάμεσά τους η διακεκριμένη τρομπετίστρια Ingrid Jensen, ο πιανίστας Yago Vazquez, ο μπασίστας Phil Donkin, ο κιθαρίστας Charles Altura κ.ά. Υπάρχει ένα κομματάκι, με διάρκεια λιγότερο από δυο λεπτά, εκεί στη μέση τού CD, το “Can’t say enough”, που δείχνει με συμπυκνωμένο τρόπο το κλίμα που κυριαρχεί στο “Silent Dreamer” κι άλλο ένα, αμέσως μετά, το 6λεπτο “Equality”, που φανερώνει την πίστη τού Meinhart στα διδάγματα τού new thing των sixties. Μια «πίστη», που τον βγάζει συνήθως στον αφρό.

REBECCA TRESCHER ENSEMBLE 11: Floating Food [enja 9752, 2017]

Γερμανίδα συνθέτρια, κλαρινετίστρια και μπασο-κλαρινετίστρια, η Rebecca Trescher τα τελευταία χρόνια επενδύει στο συγκρότημά της Ensemble 11 – το οποίον, προφανώς, είναι 11μελές. Εκτός από τα πνευστά τής Trescher στο τελευταίο άλμπουμ της/τους “Floating Flood” ακούγονται και σαξόφωνα, φλάουτο, τσέλο, άρπα, βιμπράφωνο, πιάνο, μπάσο, ντραμς, ενώ υπάρχει και φωνή. Τι υπάρχουν περαιτέρω; Εννέα συνθέσεις, όλες ανήκουσες στην Trescher, πλην μιας η οποία συνυπογράφεται και από τον πιανίστα της Andreas Feith.

Η Γερμανίδα, η οποία –και ως Γερμανίδα δηλαδή– έχει βαθιά μουσική εκπαίδευση, αγαπά οπωσδήποτε την κλασική μουσική και όχι αναγκαστικά τα πιο μοντέρνα ιδιώματά της. Κλασικές και ρομαντικές αναφορές, λοιπόν, συναντάμε διάσπαρτες στις συνθέσεις της, οι οποίες αναφορές ανακατεύονται με πολύ συγκεκριμένα jazz patterns, δημιουργώντας έτσι ένα ενιαίο και αδιαχώριστο σύνολο.

Δεν πρόκειται για εκείνη την περίπτωση ενός ensemble… κλασικής, εκεί όπου την jazz θα την αναζητούσες με το μικροσκόπιο, αλλά για ένα σημερινό σχήμα, που μπορεί να ενώνει εις σάρκαν μία διαφορετικές παραδόσεις, παρουσιάζοντας κάτι δικό του.

Δεν ξέρω πώς να χαρακτηρίσω τη μουσική του “Floating Flood” και σίγουρα δεν είναι κάτι που... φαίνεται εκ πρώτης και με γυμνό μάτι. Πάντως δεν είναι δύστροπη, ούτε εμφανίζει κάποιες επιμέρους και κατά τόπους ακρότητες. Είναι μια γραμμένη και σίγουρα υψηλής αισθητικής μουσική, απολύτως ισορροπημένη, με μελετημένες εξάρσεις και με χαλαρή, και ήρεμη ανάπτυξη. Κάτι διαφορετικό; Οπωσδήποτε ναι.

FRANCO AMBROSETTI: Cheers [enja ENJ-9655 2, 2017]]

Εντάξει, πολλοί μπορεί να έχουν γενέθλια, και όταν συμπληρώνουν τα 75 χρόνια τους φυσικά, όπως τα συμπλήρωσε πέρυσι τον Δεκέμβριο ο ελβετός τρομπετίστας και φλουγκελχορνίστας Franco Ambrosetti, όμως το να μαζεύεται τόσο και τέτοιο team για να σε τιμήσει, όπως συμβαίνει εδώ στο “Cheers”, δεν είναι κάτι το συνηθισμένο. Προσέξτε ονόματα, που βρέθηκαν μαζί με τον Ambrosetti (στο 15ο άλμπουμ του για την ENJA), στο Brooklyn, τον προηγούμενο Ιανουάριο. Kenny Barron πιάνο, Buster Williams μπάσο, Jack DeJohnette ντραμς, John Scofield κιθάρα, Randy Brecker τρομπέτα, Greg Osby άλτο σαξόφωνο, Gianluca Ambrosetti σοπράνο, Antonio Faraò πιάνο, Uri Caine πιάνο, Dodo Moroni πιάνο και Terri Lyne Carrington ντραμς! Απίστευτη ομάδα, που δείχνει, βεβαίως, το προφανές. Πως ο Ambrosetti είναι ένας αληθινά σπουδαίος μουσικός με έργο αναγνωρισμένο, που εξακολουθεί να λέει πολλά στο χώρο και τους ανθρώπους τού χώρου.

Φυσικά, σε μια φάση γιορτής, το ρεπερτόριο δεν μπορεί παρά να είναι ανάλογο. Χαρακτηριστικές διασκευές αγαπημένων στάνταρντ, συν ορισμένες συνθέσεις τού Ambrosetti, άψογα ερμηνευμένες, από πολύ μεγάλα ονόματα. Συμβαίνει. Στο “Cheers”ακούμε “Autumn leaves”, “Bye bye blackbird”, “Body and soul”, “I’m glad there is you” κ.λπ., συν δύο καινούρια κομμάτια του Ambrosetti (“No Silia, no party”, “Drums corrida”), που δείχνουν πως ελβετός μουσικός, με την πάντα ντελικάτη φρασεολογία, δεν το βάζει κάτω, εξακολουθώντας να μάχεται στους τζαζ στίβους.

Η enja εισάγεται στην Ελλάδα από την AN Records

ROSWELL RUDD (1935-2017)

Πέθανε προχθές ο Roswell Rudd στα 82 του, ένας από τους πιο μεγάλους τρομπoνίστες της τζαζ. Πολύ λίγους μπορείς να βάλεις δίπλα του. Πάντα στην πρώτη γραμμή με Jazz Composer's Orchestra, Liberation Music Orchestra, Carla Bley κ.λπ. και με συνεχή άλμπουμ που ανακάτευαν την τζαζ με την πρωτοπορία, ο Roswell Rudd δεν σταμάτησε ποτέ να κάνει το κάτι παραπάνω για τη μουσική. RIP.
 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΥΡΙΑΝΟΣ η πηγή των θαυμάτων

Ο Γιώργος Σταυριανός ήταν ένας από ’κείνους τους ελάχιστους «έντεχνους» συνθέτες, που έσκασαν στη δισκογραφία μετά το ’80 κατορθώνοντας να βαστήξουν στην επικαιρότητα ένα τραγούδι παλαιότερων δεκαετιών. Βασικά, αναφέρομαι στο εξαιρετικό άλμπουμ του «Έρημη Πόλη» (1982), το οποίο ακολούθησαν μερικά ακόμη λιγότερο επιτυχημένα. Πάντα καλός μελωδός, ο Σταυριανός κυκλοφορεί από καιρού εις καιρόν κάποια άλμπουμ, υπενθυμίζοντας την παρουσία του, εμμένοντας, πάντα, σ’ ένα χαμηλών τόνων τραγούδι (ακόμη και όταν εκείνο φλερτάρει με το λαϊκό, τον ζεϊμπέκικο κ.λπ.), ενορχηστρώνοντας με πιάνο, ακουστικές κιθάρες, ακορντεόν, βιολί… Και μπουζούκι υπάρχει στα τραγούδια τού Σταυριανού, αλλά δεν είναι αυτό που κάνει τη διαφορά. Το τι κάνει τη διαφορά και το τι ακριβώς περιγράφει τις ποιότητες του Σταυριανού φαίνεται πρωτίστως στα ορχηστρικά του – και εδώ, στο πιο πρόσφατο CD του, την «Πηγή των Θαυμάτων» [Μετρονόμος, 2017], φαίνεται στο έσχατο «Εξιλέωση». Αλλά πριν περάσουμε στην «Πηγή των Θαυμάτων» να δώσουμε δύο ακόμη tips…

Ένα. Κατά καιρούς έχω γράψει για διάφορα άλμπουμ του Γιώργου Σταυριανού (και εδώ και στο Jazz & Τζαζ παλαιότερα) και ένα από τα καλύτερά του, που πέρασε εντελώς απαρατήρητο, ήταν το «Κι η Κολοκύθα Έγινε Πάλι Άμαξα», στη Legend το 2010. Δύο. Ρίχνοντας μια ματιά στο discogs είδα διάφορες συλλογές τύπου Café del Mar και τα ρέστα, που έχουν μέσα κομμάτια του Σταυριανού, με τις πιο πολλές απ’ αυτές να έχουν βγει στην Τουρκία. Απλώς το λέω… πάμε, όμως, στο τώρα…

Το νέο άλμπουμ τού Γιώργου Σταυριανού, στο Μετρονόμο, περιέχει οκτώ τραγούδια κι ένα ορχηστρικό. Το πρώτο τραγούδι είναι το «Αέρας κατεβαίνει», ένα ωραίο ζεϊμπέκικο που αποδίδει ο Μίλτος Πασχαλίδης. Έντεχνο ζεϊμπέκικο όμως, κάπως αλαφροπάτητο, που έχει στίχους τού ίδιου του συνθέτη. Δυνατή αρχή. Στη «Ζεστή Κυριακή», που ακολουθεί, οι τόνοι πέφτουν. Και τους κάνει να πέφτουν περισσότερο ο Φοίβος Δεληβοριάς… με τον τρόπο που τους τραγουδάει. Στο «Μη μιλάς» η πάντα σπουδαία τραγουδίστρια Νένα Βενετσάνου αποδίδει στίχους του Μάκη Τσίτα. Πρόκειται, στην ουσία, για ένα αργό ζεϊμπέκικο, με την Βενετσάνου να του προσδίδει τη μεγαλοπρέπεια που του ταιριάζει. «Ο παλιός μου εαυτός» έχει κι αυτός στίχους του Τσίτα, καθώς αποδίδεται από δύο τραγουδιστές των οποίων οι φωνές ηχούν κάπως παραπλήσια – εκείνες των Κώστα Παρίσση και Μίλτου Πασχαλίδη. Φιλοσοφικό τραγούδι, που αποδίδεται σωστά από τους δύο άντρες. Ο Βασίλης Γισδάκης είναι ένας ακόμη ερμηνευτής που ακούγεται στην «Πηγή των θαυμάτων». Ο «Αμαρτωλός», που έχει στίχους του συνθέτη Σταυριανού, είναι μια μπαλάντα, με ενορχήστρωση rock, που επίσης τυγχάνει δυνατής ερμηνείας. Υπάρχει μιαν αντίστιξη, βεβαίως, εδώ ανάμεσα στον εγκρατή ηλεκτρισμό από τη μια μεριά και την «χατζιδακικού» τύπου απόδοση του Γισδάκη από την άλλη – που είναι όμως λειτουργική (η αντίστιξη), καθώς το τραγούδι είναι ένα από τα δυο-τρία ωραιότερα του άλμπουμ. Η μελοποίηση τού ποιήματος τού Κ.Π. Καβάφη «Πόλις» από τον Σταυριανό (και με απόδοση από τον ίδιον το συνθέτη) έχει ενδιαφέρον. Πρόκειται για ένα δύσκολο ποίημα ως γνωστόν, που, παρά ταύτα, έχει μελοποιηθεί κάμποσες φορές στο παρελθόν από έλληνες συνθέτες – και όχι πάντα με επιτυχία. Η εκδοχή τού Σταυριανού διαθέτει κάποια δραματικά στοιχεία που σε κερδίζουν. «Το κρίμα στο λαιμό σου» με τον Κώστα Παρίσση (στίχοι ο συνθέτης) είναι το ωραιότερο τραγούδι του CD. Αργή έντεχνη-ροκ μπαλάντα, δουλεμένη με γνώση και ήθος σε όλα τα σημεία της. Τελευταίο τραγούδι του άλμπουμ το «Ο χρόνος είναι ένα παιδί» με τη Σοφία Παπάζογλου. Καλό τραγούδι, που κερδίζει από την ενορχήστρωση του Παρίσση, όπως και όλος ο δίσκος εξάλλου.

«Η Πηγή των Θαυμάτων» θα ολοκληρωθεί με το ορχηστρικό «Εξιλέωση». Εξαιρετικό, με την κιθάρα του Νότη Μαυρουδή να πρωταγωνιστεί.

Κάτι συνολικό; Ένα άλμπουμ, που τιμά την ιστορία του Γιώργου Σταυριανού είναι «Η Πηγή των Θαυμάτων» και αυτό κρατάμε.

Επαφή: www.metronomos.gr

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 64

21/12/2017
O Μηνάς Δημάκης είναι ένας αγαπημένος μου ποιητής. Γεννήθηκε στο Ηράκλειο το 1913 και αυτοκτόνησε στο Κολωνάκι, το 1980, στα 67 χρόνια του πέφτοντας στο κενό από πολυκατοικία. Όσοι ασχολούνται βαθύτερα με τη δισκογραφία και με το ελληνικό τραγούδι τον ξέρουν επίσης από τις θαυμάσιες μελοποιήσεις στίχων του από τη συνθέτρια Ρίκα Δεληγιαννάκη, στο άλμπουμ «Κάψαμε τα Καράβια μας» [EMI-Columbia/ Πολύτροπον, 1977] σε παραγωγή Μάνου Χατζιδάκι.

Πρόσφατα βρήκα, πάμφθηνα, μια σπάνια και άκοπη συγκεντρωτική έκδοση ποιημάτων τού Μηνά Δημάκη από το 1973 (εκδόσεις Βάκων) και από ’κει αντιγράφω ένα νεανικό ποίημά του, παρμένο από τα «Φύλλα Τέχνης» (1935-1936). Οι αναφορές του προφανείς…

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΑΓΑΠΗΣΑ…

Τίποτα δεν αγάπησα, τίποτα, στη ζωή μου,

όλα μπροστά μου διάβηκαν σαν όνειρο πρωινό,

κ’ είμαι το δέντρο τ’ άρρωστο μιας μακρινής ερήμου,

κ’ είμαι το φύλλο το χλωμό, το φθινοπωρινό.

Τίποτα δεν αγάπησα, τα ωραία κορίτσια, οι φίλοι,

μια πρόφαση σταθήκανε χαράς, απατηλή,

κι όταν χωρίζαμε τα βράδυα είχα πικρία στα χείλη

πικρία και πένθος που έκρυβα σε ψεύτικο φιλί.

Τίποτα δεν αγάπησα και αργοκυλάει το βράδυ,

και κάθομαι και αναμετρώ της ζωής μου το κενό,

η κρύα καρδιά μου είναι βαρειά, μες στο βαθύ σκοτάδι

οι σκιές με βλέπουν και γελούν κ’ εγώ πονώ… πονώ… 

20/12/2017

To Rolling Stone ανακαλύπτει τον Κώστα Μπέζο και χώνει άλμπουμ του στα 15 της χρονιάς. Εντάξει συμπαθητικούλι είναι το χαβανέζικο ρεπερτόριο, αλλά ουδεμία σχέση μ’ εκείνο που έγραψε ο Μπέζος ως Α. Κωστής…

https://www.rollingstone.com/music/lists/15-great-albums-you-probably-didnt-hear-in-2017-w514088/a-place-both-wonderful-and-strange-what-i-speak-i-create-w514090 

19/12/2017

«Αγάπες μου περαστικές, αγάπες μου χαμένες / όμορφες σαν τις Κυριακές, χαρές μου περασμένες / Κι όπως σας φέρνω πλάι μου, τις ώρες που βραδιάζει / στη στάχτη των ονείρων σας, πικρά το δάκρυ στάζει».

Τον ύμνο αυτόν τον είπε πρώτος, σαν γρήγορο ζεϊμπέκικο, ο Στράτος Διονυσίου το 1970. Λέμε για το «Στην στάχτη των ονείρων σας» σε μουσική Μίμη Χριστόπουλου και στίχους Σάκη Καπίρη. Το τραγούδι στην πορεία άλλαξε όχι μόνο τίτλο, αλλά και τέμπο. Έπεσε πιο χαμηλά, για να έρθει στα μέτρα του άρχοντα – έγινε «Αγάπες μου περαστικές» και μπήκε στο δίσκο «Ο Πρόσφυγας» (1977).
Η εκτέλεση του Μανώλη Αγγελόπουλου δεν έχει όμοιά της. Το τραγούδι είναι αληθινή απογείωση. Ψαλμός. Συγκλονισμός. Είναι μια δεύτερη εκτέλεση που διαλύει μια σχεδόν το ίδιο μεγάλη πρώτη.
Ακούς βουβός… και μένεις έτσι…

19/12/2017

Διαβάζω διάφορα για τον Ράμφο, χρόνια τώρα, και πολύ περισσότερα εσχάτως όταν ως τυπικός δεξιός διανοούμενος συμπορεύεται με την ολιγαρχική ΕΕ, τη ΝΔ του Μητσοτάκη τζούνιορ κ.λπ. Για μένα το μεγάλο «έγκλημα» του Ράμφου, το οποίον αποσιωπάται, είναι ένα.
Ο Ράμφος ευθύνεται για τη συντηρητική στροφή του Σαββόπουλου, μετά τη Μεταπολίτευση («μια ρίζα δεντρολίβανο και κανένα καπνισμένο τσουκάλι να σε χαίρεται η μανούλα σου που καθαρίζει φρέσκα φασολάκια»), καθώς είχαν επισκεφτεί μαζί το Άγιον Όρος το 1975. Μια μετατόπιση που ολοκληρώθηκε με τη δεξιόστροφη (γιατί υπήρξε και η αριστερόστρφη του Μοσκώφ) νεοορθόδοξη κατάληξη του Σαββό, στις αρχές της δεκαετίας του ’80.

BEAM SPLITTER πειραματισμοί με φωνή και τρομπόνι

Η Corvo Records είναι μια μικρή γερμανική εταιρεία από το Βερολίνο, η ο οποία ειδικεύεται στην πειραματική μουσική. Στο label ηχογραφεί και μια Ελληνίδα, η κορνίστρια Έλενα Κακαλιάγκου (η οποία προσφάτως κυκλοφόρησε εκεί ένα LP), αλλά εμείς, εδώ, τώρα, δεν θ’ ασχοληθούμε με το άλμπουμ της Κακαλιάγκου. Θα γράψουμε κάποια λόγια για το άλμπουμ των Beam Splitter “Rough Tongue”, τους οποίους αποτελούν η κινεζο-αμερικάνα βοκαλίστρια Audrey Chen και ο νορβηγός τρομπονίστας Henrik Munkeby Nørstebø. Το ντούο δημιουργήθηκε πριν δυο χρόνια και εδώ το παρακολουθούμε σε ζωντανές εγγραφές του από το 2016 σε Βιέννη, Λιουμπλιάνα και Βερολίνο.

Οι μουσικοί δεν είναι τυχαίοι – ιδίως η Chen, που έχει ηχογραφήσει με τον ιταλό σαξοφωνίστα Gianni Gebbia, τον αμερικανό τρομπετίστα Nate Wooley, τον βρετανό βοκαλίστα Phil Minton, τον πειραματιστή Dylan Nyoukis κ.ά., ενώ και τον Nørstebø τον συναντάμε εσχάτως σε εγγραφές με διάφορους experimental σχηματισμούς (As Deafness Increases, Lana Trio, Skadedyr κ.ά.).

Το άκουσμα, δεν χρειάζεται να το πούμε, είναι εντελώς παράξενο και ιδιότροπο – είτε αναφερόμαστε στην πρώτη πλευρά τού κατακόκκινου βινυλίου με τα δέκα μικρής διάρκειας tracks, είτε στη δεύτερη πλευρά με το 22λεπτο “Sweet nothings”.

Η Chen βοκαλίζει παράγοντας διπλοφωνίες (σπανιότερα), τραγουδώντας με το λάρυγγα, στριγγλίζοντας, κάνοντας λεκτικά παιγνίδια με τη γλώσσα και γενικώς διαλύοντας τη φωνή της και διοχετεύοντάς την σε… ανεξερεύνητες ή, εν πάση περιπτώσει, σε λιγότερο ερευνημένες περιοχές. Ταυτοχρόνως, ο Nørstebø συνοδεύει παράγοντας το ίδιο ασυνήθιστους ήχους με το τρομπόνι του – βασικά χρησιμοποιώντας τεχνικές multiphonics. Συνήθως ακούγεται πίσω από τη φωνή, προτείνοντας ήχους που μπορεί να μοιάζουν στηρικτικοί ως προς το τελικό αποτέλεσμα, αν και στην πράξη το υποσκάπτουν συνεχώς, δίνοντάς του μιαν ακαθόριστη εξέλιξη. Φυσικά, τα πάντα που ακούγονται εδώ αφορούν σε ελεύθερους αυτοσχεδιασμούς, με τις ζωντανές ηχογραφήσεις να αποτυπώνουν, όσο πιστότερα γίνεται, τις διαθέσεις της στιγμής.

Όχι ένα άκουσμα για τον κάθε έναν, κάθε ώρα και στιγμή, αλλά σίγουρα μια δυνατή περίπτωση εξερεύνησης ορισμένων επικοινωνιακών ακροτάτων.

Επαφή: www.corvorecords.de

BAZOOKA ζούγκλα

Bazooka είναι οι Άρης Ράμμος μπάσο, Πάνος Παπανικολάου κρουστά, πλήκτρα, ξυλόφωνο, Βασίλης Τζελέπης κιθάρες, φωνητικά, μπάσο, Ξάνθος Παπανικολάου φωνή, κιθάρες, σύνθια και Γιάννης Βούλγαρης ντραμς, φωνητικά, κρουστά, ενώ «Ζούγκλα – Zougla» αποκαλείται η πιο τελευταία κυκλοφορία τους στην Inner Ear – ένα 12ιντσο EP με τέσσερα τραγούδια, που γυρίζει στις 45 στροφές. Τι είναι η «Ζούγκλα»; Απλό-απλούστατο ελληνικό ροκ. Ούτε γκαράζ, ούτε ψυχεδέλειες, ούτε τίποτα απ’ όλα αυτά. Υπάρχει κυρίως αυτή η punky αντίληψη για τα φωνητικά, που θα έλεγα ότι κυριαρχεί και φυσικά υπάρχουν οι τοίχοι των κιθαρών, που δημιουργούν αυτό το θορυβώδες κρεσέντο. Από ’κει και κάτω υπάρχουν τα τραγούδια… και αυτά τα τραγούδια ας τα δούμε ένα-ένα.

Η «Ζούγκλα» αγγίζει τα πέντε λεπτά – και από πλευράς διάρκειας δεν μπορείς να πεις με τίποτα πως πρόκειται για ένα punk τραγούδι. Εγώ θα πω κάτι εδώ, και ας ακουστεί όσο κουφό και άσχετο θέλει. Το τραγούδι ανακαλεί στη μνήμη μου… Pop Festival ’73 (Βύρωνες π.χ.), ιδίως στον τρόπο της κιθάρας με τα συνεχή και επαναλαμβανόμενα σόλι (και τούτο το λέω λαμβάνοντας υπ’ όψη μου το προφανές χρονικό χάσμα από το 1973). Βεβαίως έχουν προστεθεί άπειρα «βάρη», ώστε να μιλάμε, στην περίπτωση των Bazooka, για ένα τραγούδι του σήμερα – με ενδιαφέρον τόσο στην ανάπτυξή του, όσο και στη χρήση των φωνών και των φωνητικών εφφέ. (Δε λέω για τους στίχους, που ακούγονται στ’ αυτιά μου κάπως αλλοπρόσαλλοι, σαν να είναι κακομεταφρασμένοι από τ’ αγγλικά στα ελληνικά).

Το «Εξαϋλώσου» είναι ακουστικό και με στίχους ωραιότερους. Και σαν τραγούδι συνολικά αποτελεί μιαν έκπληξη, καθότι δείχνει τη δύναμη του ακουστικού ήχου –που μπορεί να σε κερδίζει με την πρώτη– κι ας είναι, και εδώ, ορμητικό το τραγούδισμα.

Τρίλεπτης διάρκειας το «Η δική σου η σειρά» είναι ένα punk τραγούδι… punk με τον τρόπο των Panx Romana («Μηχανικό μωρό» και τέτοια), αφού και εδώ δεν αποφεύγεται (και σωστά) το σόλο στην κιθάρα.

Το EP θα κλείσει με το σχεδόν 7λεπτο «Θέλω φύση». Το τραγούδισμα είναι πάντα high-pitched, ακούγεται ξυλόφωνο, διάφορα εφφέ και κυρίως απανωτές κιθάρες, που είναι πράγματι πολύ καλές και κυρίως πολύ καλά ηχογραφημένες. Ιδίως τα τελευταία δύο λεπτά του τραγουδιού (ενάμισι μάλλον) είναι ένα κιθαριστικό παρανάλωμα, πνιγμένο στα feedbacks (α λα Canned Heat “Parthenogenesis”, Hendrix κ.λπ.) και είναι σίγουρα αυτή η πιο… ψυχεδελική στιγμή του EP.

Μ’ αρέσει να βλέπω τους Bazooka σαν ένα δυνατό και άξιο συγκρότημα στην παράδοση του ελληνικού ροκ και πανκ-ροκ (είπα μερικά ονόματα, λέω κι άλλο ένα… Εκτός Ελέγχου), και όχι σαν κάτι ξεχωριστό και πρωτογενές που κατέφθασε στα καθ’ ημάς από το υπερπέραν.

Επαφή: www.inner-ear.gr

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 63

18/12/2017
Κοιτάζω τα «μουσικά» της Καθημερινής και κουνάω το κεφάλι μου… Τίποτα ουσιαστικό. Τίποτα ζωντανό. Κάτι ανούσια γενικόλογα αρθρίδια και από κει και κάτω… Μοντεβέρντης, Μέγαρα Μουσικής, Λυρικές, Κρατικές Ορχήστρες, βραβευμένοι μα(ν)έστροι και τα τοιαύτα. Α, και κάτι για ρεμπέτικο… τώρα που το πήρανε χαμπάρι και στην Ουνέσκο. Γενικώς και ειδικώς μια συνεχόμενη θλίψη.
Η «Κ» είναι σαν την μεγαλοκοπέλα, που έμεινε στο ράφι με μόνη συντροφιά τις γαλλικούρες και το πιάνο της. Α, και με τις κάλτσες και τα κομπινεζόν της που στεγνώνουνε στο τζάκι…

17/12/2017
Η κυβέρνηση της δηθεναριστεράς το έχει ρίξει στις εφάπαξ ελεημοσύνες. Κάθε λίγο και λιγάκι ανακοινώνει και από κάτι φραγκοδίφραγκα, τα οποία και δίνει μετά διαδικαστικών κόπων σε «στοχευμένες» ομάδες πληθυσμού, που έχουν χτυπηθεί από την κρίση, έχοντάς τα πάρει πρώτα διπλά και τρίδιπλα.
«Έκτακτη ενίσχυση 650 ευρώ για κάθε εργαζόμενο που δεν μπορεί να εργαστεί εξαιτίας των πλημμυρών» ανακοίνωσε σήμερα η Αχτσιόγλου.
Χθες ανακοίνωσε άλλα 400 ευρώ έκτακτο «Επίδομα Νεανικής Αλληλεγγύης» σε 50.000 ανέργους 18-24 ετών.
Του χρόνου, όταν θα έχει κόψει τις συντάξεις κατά 20% και θα έχει πάει το αφορολόγητο στα 4,5 χιλιάρικα, θα μοιράσει άλλα 500 ευρώ σε όσους το επώνυμο αρχίζει από Ω κι έχουν να πάνε σινεμά 10 χρόνια…

16/12/2017
Έβαλα σήμερα το πρωί ν’ ακούσω ένα δίσκο του Al Stewart κι έγινα άλλος άνθρωπος! Τι μεγάλος καλλιτέχνης, τι μελωδός, τι άπιαστος στιχουργός!
Ο κόσμος, στην Ελλάδα, ξέρει τον Al Stewart από το “Year of the cat” του 1976, αλλά ο Σκωτσέζος δεν ήταν ποτέ ο… άνθρωπος του ενός τραγουδιού και της μιας επιτυχίας. Ο τύπος έχει γράψει φοβερά τραγούδια και εκπληκτικούς δίσκους, που, 45 χρόνια μετά, ακούγονται «άπιαστοι» για όλους τους σημερινούς τραγουδοποιούς – που θα τρέχουν πάντα και με τη γλώσσα έξω , μήπως και κατορθώσουν να τον φτάσουν.
Ακούγοντας φερ’ ειπείν τα «Νέα από την Ισπανία» (άσμα-ασμάτων από το “Orange” του 1972) η μόνη σκέψη που κάνω είναι τούτη. Ποιος μπορεί να σε εξαναγκάσει, σήμερα, ν’ ακούσεις την όποια τελευταία μπούρδα (που στην παρουσιάζουν οι άσχετοι για… μεγαλείο), όταν έχεις μπροστά σου τέτοιες αθάνατες και πάντα νέες επιλογές;  

(Προσέξτε τα γεμίσματα στο πιάνο από τον Rick Wakeman σε όλο το κομμάτι, αλλά κυρίως προς το τέλος).

https://www.youtube.com/watch?v=FtveC1BiLuk 

15/12/2017
Διαβάζω κάποιες λίστες με τα «καλύτερα» της χρονιάς και τραβάω τα μαλλιά μου. Ο καθένας γράφει ό,τι να ’ναι. Επιλογές, χωρίς καμμιά συνάφεια. Ασυνάρτητα πράγματα. Τίποτα που να φανερώνει ότι κάτι συμβαίνει στη μουσική, κάτι που να έχει ένα νόημα κεντρικό, κάτι που να δείχνει ότι κάτι κινείται προς τα μπρος.
Δεν φταίει ο κόσμος. Δεν φταίνε οι άνθρωποι που διαλέγουν. Φταίει το γεγονός πως η δισκογραφία έχει μετατραπεί εδώ και κάτι χρόνια σ’ ένα απλό «γαμώτο» –δίσκοι βγαίνουν για να βγαίνουν– χωρίς ουδεμία σύνδεση με κάτι βασικό κοινωνικο-αισθητικό που να συμβαίνει.  
Φυσικά, κάθε χρονιά βγαίνουν καλοί δίσκοι –κι εφέτος βγήκαν– απλώς αυτοί θα είναι, όλο και πιο συχνά, όλο και πιο απομακρυσμένοι ο ένας από τον άλλον. Κλειστές και απομονωμένες καταστάσεις, χωρίς μιαν αφήγηση για όλους.  
Γι’ αυτό και σπάνια θα δεις (εκτός από κείνες τις περιπτώσεις, στις οποίες ορισμένοι αντιγράφουν από τις επιλογές άλλων) κοινά άλμπουμ στις διάφορες λίστες – με τον καθέναν να επιλέγει, όλο και πιο συχνά, ό,τι του θυμίζει κάτι από το χθες. Πράγμα που σημαίνει πως αυτή η ιστορία με τα «καλύτερα» έχει πια τελειώσει και πως θα πρέπει να την ενταφιάσουμε βαθειά, μια και καλή, και μια για πάντα.

14/12/2017
Ο Λογαρίδης είναι πολύ μεγάλος τραγουδιστής – και νομίζω πως παραμένει ακόμη και τώρα τέτοιος. Αυτό το τραγούδι, που επιλέγω πιο κάτω, δεν είναι δικό του, είναι του Χρήστου Κυριαζή, και είναι καταπληκτικό. Το έχω ακούσει, δε, λάιβ από το Λογαρίδη, να το λέει μόνος με την κιθάρα του και να το απογειώνει. Κι έτσι όμως, ενορχηστρωμένο, δε χάνει πολύ.
Για μένα ο Λογαρίδης ήταν, είναι και θα παραμείνει η μεγαλύτερη φωνή του ελληνικού ροκ. Κάνει μια χαψιά Μπονάτσους, Σιδηρόπουλους, Αγγελάκες… όλους…

14/12/2017
Τώρα που ξεκουμπίστηκε ο… σουλτάνος, μπορούμε ν’ ακούμε τούρκικα, χωρίς το φόβο να μας πουν ορισμένοι πως τον αβαντάρουμε.
Μπαρίς Μαντσό ακούω από τις αρχές των 90s, όταν είχα βρει δύο LP του στο Μοναστηράκι (αργότερα πήρα κι άλλα), ενώ στις αρχές των 00s είχα γράψει ολάκερο κείμενο στο Jazz & Τζαζ, με στοιχεία και πληροφορίες για την περίπτωσή του (ήταν η εποχή όπου επικοινωνούσα μ’ έναν record trade partner από την Άγκυρα).
Σπουδαία περίπτωση τούρκου τραγουδοποιού (διέπρεψε σε πολλά είδη) ακόμη και μέχρι το πρόωρο τέλος του (πέθανε στα 56 του, το 1999).
Μπαρίς Μαντσό έχει τραγουδήσει στα ελληνικά η Καίτη Γαρμπή (αλλά το κρύβει).

Mόνον ο Ζηλωτής του Παπάζογλου θα μπορούσε να δώσει τέτοιο τραγούδι στο δικό μας ροκ. Ακούστε εδώ ένα θαύμα…

https://www.youtube.com/watch?v=J86yMyS3ZHQ