JAZZ + ΠΡΑΞΕΙΣ στην ΠΑΤΡΑ 6-8 Ιουνίου

Το Jazz + Πράξεις στην Πάτρα αποτελεί θεσμό, καθώς οργανώνεται συνεχώς από το 2004 (βρισκόμαστε δηλαδή στη 16η διοργάνωση), έχοντας για «ψυχή» του τον φίλο από παλιά και βασικό συνεργάτη στο πάλαι ποτέ Jazz & Τζαζ Γιάννη Μουγγολιά.

Το δισκορυχείον στηρίζει από χρόνια το Jazz + Πράξεις (που εντάσσεται στις δραστηριότητες του Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου Πατρέων), προβάλλοντας και τη φετινή διοργάνωση. Και αυτή τη φορά ο χώρος του Αιθρίου τού Παλαιού Δημοτικού Νοσοκομείου θα είναι το σημείο αναφοράς την Πέμπτη 6, την Παρασκευή 7 και το Σάββατο 8 Ιουνίου. (Σε περίπτωση κακών καιρικών συνθηκών ο εναλλακτικός χώρος διεξαγωγής των συναυλιών θα είναι η αίθουσα Αίγλη στο Veso Mare).

Να δώσουμε συνοπτικά το πρόγραμμα, πριν τα πούμε αναλυτικά (με τη βοήθεια και του δελτίου Τύπου)…

Πέμπτη 6 Ιουνίου, ώρα 21.30

Κυριάκος Σφέτσας / Greek Fusion Orchestra 

Παρασκευή 7 Ιουνίου, ώρα 21.30

Gilad Atzmon & Next Step Quartet

Σάββατο 8 Ιουνίου, ώρα 21.30

Mathias Eick Quintet

(Αποκλειστική εμφάνιση στο Jazz+Πράξεις 2019, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, με την υποστήριξη της Νορβηγικής Πρεσβείας)

Κυριάκος Σφέτσας / Greek Fusion Orchestra 

Γιώργος Παλαμιώτης μπάσο, Σάκης Τσινούκας ηλεκτρική κιθάρα, Γιώργος Μπερερής πιάνο, fender rhodes, Κώστας Φόρτσας κλαρίνο, Τάσος Φωτίου φλάουτο, τενόρο σαξόφωνο, Γιάννης Αγγελόπουλος ντραμς

Ο Κυριάκος Σφέτσας είναι ένας από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους έλληνες συνθέτες, γράφοντας και ηχογραφώντας μουσικές συμφωνικές, κινηματογραφικές, ηλεκτρονικές, τζαζ, για θέατρο, για μπαλέτο, για σύνολα δωματίου, για σόλο όργανα κ.λπ. Δημιούργησε την Greek Fusion Orchestra το 1976, ένα χρόνο μετά την επιστροφή του από τη Γαλλία στην Ελλάδα. Ήταν η περίοδος που προσκλήθηκε από τον Μάνο Χατζιδάκι, για να δουλέψει ως εξωτερικός παραγωγός στο Γ Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, ενώ στη συνέχεια, διετέλεσε και διευθυντής του (1982-1993).

O Κυριάκος Σφέτσας μεγάλωσε στην Λευκάδα, όπου σπούδασε κλασική μουσική από μικρή ηλικία στο τοπικό ωδείο. Παράλληλα, είχε αρχίσει ήδη να θέλγεται από την ελληνική παραδοσιακή μουσική και ιδιαίτερα από τον ήχο του κλαρίνου. Από μικρός εξάλλου έπαιζε μαζί με τσιγγάνικες ορχήστρες σε πανηγύρια. Αυτή ακριβώς η εμπειρία είναι που τον ενέπνευσε να στήσει την Greek Fusion Orchestra το 1975, μια φιλοδοξία που είχε από την avant περίοδο της καριέρας του στο Παρίσι την δεκαετία του ’60. H Greek Fusion Orchestra δεν έπαιξε ποτέ ζωντανά την εποχή εκείνη. Το 2018, 41 χρόνια μετά, αποτελούμενη από νέους μουσικούς που επιλέχτηκαν από τον ίδιο τον Σφέτσα, άρχισε να παρουσιάζει ζωντανά τη μουσική της μπροστά στο κοινό.

Πέρυσι, η εταιρεία Teranga Beat κυκλοφόρησε τον πρώτο τόμο (“Vol.1”) με τις ανέκδοτες εγγραφές της Greek Fusion Orchestra, ενώ πριν από λίγο καιρό κυκλοφόρησε και το “Vol.2”, με συνθέσεις της ίδιας εποχής (1977).

Έτσι λοιπόν εκείνο που αναμένεται είναι μία μοναδικής αξίας συναυλιακή εμπειρία με εκλεκτούς σολίστ, βασισμένη σ’ ένα έξοχο μουσικό υλικό, που συνδέει την τζαζ με την παράδοση και μάλιστα με τη σφραγίδα ενός σημαντικού συνθέτη.

Gilad Atzmon & Next Step Quartet

Gilad Atzmon πνευστά και Next Step Quartet (Θοδωρής Κότσυφας ηλεκτρική κιθάρα, Γιάννης Παπαδόπουλος πιάνο, Ντίνος Μάνος κοντραμπάσο, Βασίλης Ποδαράς τύμπανα)

Ο διάσημος βρετανός, γεννημένος στο Τελ Αβίβ, σαξοφωνίστας, συνθέτης, συγγραφέας και ακτιβιστής Gilad Atzmon, με συνεργασίες με πρώτης τάξεως ονόματα του διεθνούς χώρου, συμπράττει με ένα εξαιρετικό ελληνικό συγκρότημα, τους Next Step Quartet.

Ο Atzmon γεννήθηκε στο Ισραήλ το 1963 και σπούδασε σύνθεση και τζαζ στο Rubin Academy of Music, στην Ιερουσαλήμ. Παίζει όλα τα είδη σαξόφωνου, αλλά πειραματίζεται και με το κλαρίνο, τον ζουρνά και το φλάουτο. Το άλμπουμ του “Exile” επιλέχθηκε από το BBC ως ο καλύτερος τζαζ δίσκος της χρονιάς (2003). Ο Atzmon περιοδεύει συχνά ανά τον κόσμο, εξερευνώντας πολιτικά ζητήματα και μουσικές της Μέσης Ανατολής. Ως μέλος των Blockheads έχει συνεργαστεί δισκογραφικά με τους Ian Dury, Robbie Williams, Sinead O'Connor και Paul McCartney. Έχει επίσης συνεργαστεί με τον Robert Wyatt, τους Waterboys, την Ofra Haza, τον Dhafer Youssef και πολλούς άλλους. To 2014 βρέθηκε με τους Pink Floyd, συμμετέχοντας στον τελευταίο τους δίσκο με τίτλο “The Endless River”.

O Αtzmon έχει αναπτύξει ποικίλη αντιπολεμική δράση. Τα μυθιστορήματά του Guide To The Perplexed και My One And Only Love έχουν μεταφραστεί σε 24 γλώσσες.

Υπηρέτησε στον στρατό, πολέμησε στις αρχές της δεκαετίας του ’80 στον πόλεμο με τον Λίβανο. Εκεί, μέσα στα χαλάσματα και τα χαρακώματα μετεστράφη η συνείδησή του νιώθοντας ο ίδιος ναζί κατακτητής στα μάτια των παλαιστίνιων προσφύγων που ζουν στους καταυλισμούς. Τα λεγόμενά του είναι χαρακτηριστικά: «...Έχω αρνηθεί και την εβραϊκή και την ισραηλινή μου ταυτότητα. Υποστηρίζω κάθε μορφή αντίστασης από μέρους των Παλαιστινίων. Άλλωστε, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου οι πολιτικές πρωτοβουλίες του Ισραήλ ήταν καταδικασμένες να οδηγούν πάντα σε τραγικές συνέπειες. Αλλά απέτυχε παταγωδώς. Η βιαιότητα με την οποία αντιδρά το Ισραήλ αγγίζει τα όρια της κτηνωδίας, αφού οδηγεί σε πολιτικές ξεκληρίσματος. Τάσσομαι στο πλευρό των Παλαιστινίων με όλη μου την καρδιά. Είναι επίσης όλος ο δυτικός κόσμος που δεν μπορεί να ορθώσει ανάστημα, παρ’ όλο που παρακολουθεί τη Γάζα να γίνεται σκόνη. Να επιστρέψουμε στους Παλαιστίνιους την πατρίδα που τους κλέψαμε».

Mathias Eick Quintet

Μathias Eick τρομπέτα, Andreas Ulvo πιάνο, Torstein Lofthus τύμπανα, Audun Erlien μπάσο, Håkon Aase βιολί

Ο Mathias Eick είναι ένας νορβηγός τζαζ τρομπετίστας βασικά (καθότι παίζει ακόμη κοντραμπάσο, βιμπράφωνο, πιάνο και κιθάρα), γνωστός από τις εγγραφές του στην ECM Records, έχοντας συνεργαστεί με κορυφαίους μουσικούς σαν τους Chick Corea, Pat Metheny, Manu Katché, Iro Haarla, Jacob Young, Mike Stern, Jon Balke, Mats Eilertsen, την εκρηκτική Jazz Trondheim Orchestra, το δημοφιλές jazz-ambient-rock συγκρότημα Jaga Jazzist, την εκλεκτή ψυχεδελική ροκ μπάντα  Motorpsycho, το Jan Gunnar Hoff Group, τον νορβηγό τραγουδοποιό Thomas Dybdahl κ.ά.

Για το πιο πρόσφατο άλμπουμ του “Ravensburg” (2018) είχαμε σημειώσει εδώ στο δισκορυχείον…

Έχει την ιστορία του στην ECM ο νορβηγός τρομπετίστας Mathias Eick. Και αυτή την ιστορία φροντίζει και να τη συντηρεί και να την ανανεώνει με νέους, ενδιαφέροντες δίσκους. Ένα τέτοιο άλμπουμ του, νέο και ενδιαφέρον, είναι και το “Ravensburg”, που ηχογραφήθηκε στο Rainbow Studio του Όσλο, τον Ιούνιο του 2017, από τον Jan Erik Kongshaug. Συνοδοιπόροι τού Eick σ’ αυτό το «ταξίδι», που έχει όλα τα χαρακτηριστικά τής nordic jazz, μα και άλλα ακόμη, είναι οι Håkon Aase βιολί, Andeas Ulvo πιάνο, Audun Erlien ηλεκτρικό μπάσο, Torstein Lofthus ντραμς και Helge Andreas Norbakken ντραμς, κρουστά.

Εκείνο που πρέπει να πούμε από την αρχή είναι πως το “Ravensburg” κυκλοφορεί και σε βινύλιο και άρα έχει… βινυλιακή διάρκεια. Τούτο σημαίνει σχετικώς σύντομες στο χρόνο συνθέσεις (υπάρχουν οκτώ tracks με μέση διάρκεια περί τα πέντε λεπτά), οι οποίες μοιάζουν μάλλον… μεγαλύτερες, καθότι εντοπίζεται σε τούτες συμπυκνωμένη μελωδική δύναμη. Φυσικά, η τρομπέτα είναι εκείνη που έχει τον πρώτο ρόλο στην καταγραφή των μελωδιών, με το βιολί και το πιάνο ν’ ακολουθούν κατά πόδας, πατώντας στην ίδια κύρια «γραμμή» και με το ρυθμικό τμήμα να αποδεικνύεται ακρογωνιαίο σε συνθέσεις όπως η “Children” (που διαθέτει, και όχι μόνο λόγω κρουστών, μεσογειακό άρωμα).

Είναι αυτό που γράψαμε πιο πάνω. Ναι μεν τα βορειο-ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά στις συνθέσεις τού Eick είναι εκείνα που παρατάσσονται στην πρώτη γραμμή –χαμηλοί τόνοι, αργές αναπτύξεις, έμφαση στη δημιουργία ενός σπινθηροβόλου και συνάμα υπαινικτικού κλίματος, μετρημένα σόλι ενταγμένα, άρτια, μέσα στο γενικότερο υψηλής αισθητικής πλάνο κ.λπ.–, μα από την άλλη διακρίνεται συχνά κι αυτή η λυρική ευφράδεια, που αντιμάχεται την coolness, καταγράφοντας τα περισσότερο… ξέχειλα συναισθήματα. Απ’ αυτή την ομάδα των συνθέσεων ως πρώτη θα ξεχώριζα την “Parents” (καταπληκτική!), δίχως να υστερούν και όσες την ακολουθούν στη δεύτερη πλευρά και προς το τέλος.

Άλμπουμ που δεν θα περάσει απαρατήρητο –και δεν εννοώ από τους ορκισμένους φίλους της εταιρείας, αλλά γενικότερα– είναι το “Ravensburg”.

Mathias Eick στην Πάτρα λοιπόν (για πρώτη φορά στην Ελλάδα) και…

Τιμές εισιτηρίων: 10 ευρώ ανά βραδιά, 22 ευρώ ενιαίο και για τις τρεις βραδιές

ΔIΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ το σνομπάρισμα σε Ζαν-Πολ Μπελμοντό και Ομάρ Σαρίφ, στο Rodeo του 1971

Λίγες μέρες μετά το θάνατο του Ομάρ Σαρίφ (10 Ιουλίου 2015) είχαμε κάνει ένα κείμενο εδώ στο lifo.gr (με αφορμή το θλιβερό γεγονός), που επιγραφόταν «Καταδιώκοντας τον Ομάρ Σαρίφ στις γειτονιές του Πειραιά, το 1971 / Η φοβερή σκηνή καταδίωξης με αυτοκίνητα από την ταινία Le Casse του Ανρί Βερνέιγ», το οποίο μπορείτε να δείτε εδώ https://www.lifo.gr/team/u46465/59016.
Εκείνο το κείμενο τελείωνε με την εξής φράση: «Υπάρχουν διάφορα παραλειπόμενα από τις κραιπάλες του Μπελμοντό και του Σαρίφ στις ταβέρνες της Πλάκας και αλλαχού, αλλά αυτά δεν έχουν και μεγάλη σημασία τώρα…». Με άλλα λόγια αφήναμε μιαν υπόσχεση πως θα επανέλθουμε στο παρασκήνιο της συγκεκριμένης ταινίας, με κάποια άλλη αφορμή ή και χωρίς αφορμή, που είχε αναστατώσει την κοσμική Αθήνα, στο τέλος του χειμώνα και την άνοιξη του 1971, και που είχε μετατρέψει τους λαμπερούς ηθοποιούς της (και) σε πρωταγωνιστές της αθηναϊκής νύχτας.

Όταν ο Μπελμοντό δεν προλάβαινε να μοιράζει αυτόγραφα...

Θέλουμε να πούμε πως αυτά που συνέβησαν πριν λίγο καιρό στην πρωτεύουσα (Σύνταγμα κ.λπ.), με τα γυρίσματα της ταινίας τού Ferdinando Cito Filomarino Born to be Murdered (που έχει για πρωταγωνιστή τον γιο του Denzel Washington, τον John David Washington) δεν ήταν τίποτα μπροστά σε όσα είχαν γίνει το 1971, με αφορμή το Le Casse (ε.τ. Οι Διαρρήκτες).

Κατ’ αρχάς εκείνο που πρέπει να σημειώσουμε είναι πως οι πρωταγωνιστές της ταινίας του Ανρί Βερνέιγ, δηλαδή ο Ζαν-Πολ Μπελμοντό, ο Ομάρ Σαρίφ, η Ντάιαν Κάνον, ο Ρομπέρ Οσέν, η Νικόλ Καλφάν, ο Ρενάτο Σαλβατόρι και όσοι άλλοι, είχαν παραμείνει στην Ελλάδα για περισσότερο από δύο μήνες. Ένα διάστημα ικανό από μόνο του, ώστε να δημιουργήσει τη σχετική αναστάτωση στους κοσμικούς συντάκτες της εποχής, που δεν θα σταματούσαν να γράφουν, συχνά και με την αναμενόμενη κουτσομπολίστικη διάθεση, για όλα όσα συνδέονταν με τους πρωταγωνιστές μετά από τα γυρίσματά τους – που, σημειωτέον, ήταν τόσο συμπυκνωμένα και κοπιαστικά (τα γυρίσματα), κατάλληλα μόνο για άψογους επαγγελματίες.

Η συνέχεια εδώ…

https://www.lifo.gr/articles/cinema_articles/238698/o-dionysis-savvopoylos-kai-i-elena-nathanail-me-toys-zan-pol-mpelmonto-kai-omar-sarif-stin-athina-toy-1971

ΜΑΚΗΣ ΚΑΒΟΥΚΑΣ – ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΤΕΝΤΟΓΛΟΥ παράξενες λιακάδες

M’ ένα EP μάς συστήθηκε στη δισκογραφία ο Μάκης Καβούκας το 2015 και μ’ ένα πλήρες άλμπουμ, το «Παράξενες Λιακάδες» [Μικρός Ήρως, 2019], έρχεται τώρα για να κάνει πιο σαφές το στίγμα του. Το άλμπουμ περιλαμβάνει δέκα τραγούδια σε μουσική, στίχους και ενοργάνωση του Καβούκα, ο οποίος παίζει επίσης όλα τα όργανα (κιθάρες, μπάσο, πλήκτρα, τζουρά, κάνοντας και προγραμματισμό), έχοντας δίπλα του, μόνον, την τραγουδίστρια Κωνσταντίνα Τεντόγλου. Αυτό έχει μια, κατ’ αρχάς, θετική συνέπεια στο άκουσμα, καθώς του προσδίδει ενότητα – κάτι πολύ σημαντικό από μόνο του. Οι πολλές φωνές, όπως το τονίζουμε συνεχώς εδώ στο δισκορυχείον, δεν προσφέρουν τίποτα το ιδιαίτερο τις περισσότερες φορές, ενώ αδυνατίζουν, συγχρόνως, κι εκείνο που ονομάζουμε «ταυτότητα» σ’ ένα άλμπουμ, κάνοντάς το ν’ ακούγεται κάπως σαν συλλογή. Μια-φωνή-και-καλή είναι συνήθως εκείνο που χρειαζόμαστε, κι εδώ, στις «Παράξενες Λιακάδες» την έχουμε αυτή τη φωνή – καθότι η Τεντόγλου είναι μία πολύ καλή τραγουδίστρια.

Τα τραγούδια του Μάκη Καβούκα, που κινούνται σ’ αυτό το πλαίσιο της «έντεχνης» σοφτ-ροκ μπαλάντας (υπάρχουν και κάπως πιο σκληρές πενιές σε λίγα tracks), είναι αρκετά καλά, στηριγμένα στην απλότητα των στίχων, στις καλές μελωδίες, στην ανεκτή ενοργάνωση (πιθανώς μία πληρέστερη προσέγγιση, από πλευράς ενορχήστρωσης, να προσέφερε κάτι περισσότερο στη συνολική εικόνα – αν και αυτό δεν είναι βέβαιο, επειδή πολλές φορές και οι αληθινές ενορχηστρώσεις, με αληθινά ντραμς κ.λπ. είναι το ίδιο ή και περισσότερο προβλέψιμες).

Τραγούδια που να ξεχωρίζουν δεν υπάρχουν εδώ – κάτι επίσης θετικό, καθώς όλα είναι από καλά και πάνω. Πράγμα που σημαίνει πως ο Καβούκας δεν είχε κατά νου το hit, αλλά κάτι γενικότερο – ένα άλμπουμ που να κυλάει με ενότητα και με δίχως-σκαμπανεβάσματα. Το πέτυχε.

Και μια παρατήρηση σε σχέση με την τραγουδίστρια Τεντόγλου. Η φωνή της είναι πολύ καλή, από τη φύση της εννοώ, καλύτερη από εκείνη της Ελευθερίας Αρβανιτάκη. Είναι κρίμα να τοποθετείται (η φωνή της) σιμά της (σιμά σ’ εκείνη της Αρβανιτάκη). Πρέπει να μετατοπιστεί πιο πέρα. Είναι κι ένα θέμα, αυτό, που άπτεται του είδους του τραγουδιού, όπως και του ρεπερτορίου επίσης, αλλά όχι μόνο.

Επαφή: www.mikrosheros.com

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 165

25/5/2019

Το ωραιότερο σχόλιο, δηλαδή το πιο έξυπνο, που διάβασα από τον Άγνωστο Συριζαίο.
>Αλέξη, να τελειώνουμε με τη δεξιά στην Ελλάδα. Κόψε επίδομα για κονσέρβες...<

23/5/2019

To blues βρίσκεται στα αζήτητα στην Ελλάδα και είναι κρίμα. Ούτε που θυμάμαι πόσα χρόνια έχει να γίνει μια μεγάλη ανοιχτή συναυλία (με ξένα ονόματα). Κανείς δεν γράφει για το blues, δίσκοι πρακτικά δεν βγαίνουν, παρότι (ελληνικά) συγκροτήματα υπάρχουν, ελάχιστοι ποστάρουν blues στα σόσιαλ μίντια και όλα τούτα, όταν το blues εξακολουθεί να αποτελεί τη βάση κάθε σύγχρονου, μαύρου τουλάχιστον, μουσικού στυλ. Πώς κατάντησαν έτσι τα πράγματα;

Πάντως, το νέο μεγάλο όνομα στο χώρο, στην Αμερική, αυτή τη στιγμή, είναι τούτος εδώ ο 20χρονος γίγαντας, ο Christone “Kingfish” Ingram...

23/5/2019

Σοφές κουβέντες, με διαχρονικό νόημα, από τον μεγάλο κομμουνιστή δάσκαλο Δημήτρη Γληνό, γραμμένες πριν από 80 χρόνια. Πάντα τις λαμβάνω υπ’ όψη μου, από τότε που περιήλθαν στη γνώση μου, πριν μπω στο παραβάν…

«Ο στείρος αρχαϊσμός, η φορμαλιστική προγονοπληξία που κυριάρχησε σ’ όλο το Γένος, λυτρωμένο και αλύτρωτο, ύστερα από το ’21, είναι αποτέλεσμα της ΛΑΪΚΗΣ ΑΔΥΝΑΜΙΑΣ. Ανάσταση της Αρχαίας Ελλάδας, Βυζαντινο-χριστιανική παράδοση και Μεγάλη Ιδέα, δηλαδή πολιτική ανασυγκρότηση της βυζαντινής αυτοκρατορίας, είτανε το παράξενο ιδεολογικό τρίπτυχο(…) κάτω από την γοητευτική ακτινοβολία του οποίου κρύβονταν ΥΨΗΛΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ…».

Δ. Αλεξάνδρου (Δημήτρης Γληνός) «Πλάτωνος “Σοφιστής”» [Εκδοτικός Οίκος Ιωάννου & Π. Ζαχαροπούλου, Αθήναι 1940]

23/5/2019

Είναι κρίμα, δηλαδή είναι ντροπή να παρατηρείς σε σάιτ, που θέλουν να περνιούνται για αξιόλογα, το να μην υπάρχει ένας άνθρωπος που να βλέπει τον John Cage και να τον αναγνωρίζει.
Στην Αthens Voice παίζει για ώρες φωτογραφία του Cage, που υποτίθεται πως είναι ο συγγραφέας, ποιητής κ.λπ. Nanni Balestrini, που πέθανε πριν από λίγες μέρες!!

Ξεκουνάτε ρεε...

22/5/2019

Αυτό το τραγούδι (Ρία Ζέρβα «Σε σκέφτομαι») το θυμόμουν από τη δεκαετία του ’80 από το ραδιόφωνο, μου άρεσε από τότε, και κάποια στιγμή, τα πιο πρόσφατα χρόνια, το βρήκα και το άκουσα (και το ξανάκουσα και το ξανάκουσα) από το YouTube. Μάλιστα είχα γράψει και στο δισκορυχείον, μεταξύ σοβαρού και αστείου, πως το ψάχνω, πως ψάχνω το συγκεκριμένο άλμπουμ, και κάπως έτσι μια ωραία πρωία, όταν πήγα να παραλάβω από το ταχυδρομείο, βρήκα ανάμεσα στα δέματα κι αυτό το LP! Κάποιος αναγνώστης είχε διαβάσει τα σχετικά και είχε προθυμοποιηθεί να μου το στείλει. (Τον είχα αναζητήσει και του είχα στείλει κι εγώ κάτι). Τα τυχερά της δουλειάς…
Το τραγούδι αυτό το γουστάρω πάρα πολύ (η Τζένη Βάνου θα το απογείωνε), έχει φοβερή ενοργάνωση, είναι ροκ κατά βάση, ενώ και η τραγουδίστρια (που η φωνή της «φεύγει», αλλά δεν μ’ ενοχλεί – δείχνω κατανόηση) το πιάνει ωραία.
Σωστά λαϊκά, απ’ αυτά που τα ξέρουν λίγοι κι έχουν αξία…  

22/5/2019

Η λογική (και) του ελληνικού ίντερνετ είναι το weird. Προβάλλεται ανελλιπώς, γιατί μαζεύει κλικ σωρηδόν. Κατά 99% όμως ό,τι weird παρουσιάζεται είναι φαιδρό. Δεν έχει στυλ. Αυτοί που γράφουν τα σχετικά κείμενα είναι κόπανοι, που δεν ξέρουν να χειριστούν τη γλώσσα, ενώ δεν διαθέτουν ούτε ίχνος από χιούμορ.
Προσέξετε weird είδηση από παλιά ελληνική εφημερίδα και συγκρίνετε με τις αηδίες που διαβάζουμε σήμερα.

«Ο Αντώνιος Λεμονίδης, ετών 56, εκ Σερρών, ιδιωτικός υπάλληλος, ενώ ίστατο καπνίζων προ του παραθύρου του αιφνιδίως κατέπεσεν εξ αυτού από ύψους 6 μέτρων και ετραυματίσθη ελαφρώς εις τους πόδας. Ως εξηκριβώθη, ούτος, εις μίαν στιγμήν αφηρημάδας, αντί να πετάξη το τσιγάρον του από το παράθυρον, ερρίφθη ο ίδιος»
Είναι αυτό ακριβώς που ο ευφυής Ουμπέρτο Έκο θα αποκαλούσε... σημειολογικό βραχυκύκλωμα.

19/5/2019

Το παν είναι οι συνθέσεις. Άμα δεν έχεις ταλέντο να γράφεις συνθέσεις (με ζωή) δεν μετράς στο ροκ (και πουθενά δηλαδή).
Σ' αυτό το απίστευτο live των θρύλων Brainticket από το 2011 υπάρχει μόνο ο γέρος Joel Vandroogenbroeck (σήμερα είναι πάνω από 80) από την ιστορική line-up του 1971 - όλοι οι υπόλοιποι είναι νεότεροι μουσικοί. Και όμως τα ψυχεδελικά vibes που εκπέμπονται εδώ σμπαραλιάζουν κάθε καινούριο γκρουπ, που θέλει να αποκαλείται "ψυχεδελικό". (Οk, μένουν κάτι Vibravoid απ' έξω... και δεν ξέρω ποιοι άλλοι τώρα...).
Το εκπληκτικό “Places of ligh”", από το LP “Cottonwoodhill” (ένα από τα πιο άγρια ψυχεδελικά άλμπουμ που ηχογραφήθηκαν ποτέ, όπως είχε πει κάποτε ο Edward Ka-Spel), σε μια συγκλονιστική σύγχρονη εκτέλεση...