έφυγε από την ζωή ο πιανίστας ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ στα 88 χρόνια του – από τις διαχρονικές φυσιογνωμίες του ελληνικού ροκ και της τζαζ, δεν έπαψε να ζει για τη μουσική μέχρι το τέλος

Ο Δημήτρης Πολύτιμος, που πέθανε την Παρασκευή στα 88 χρόνια του, ήταν ένας από τους τελευταίους εναπομείναντες της πρώτης-πρώτης ροκ εν ρολ γενιάς στην Ελλάδα.
Ο Πολύτιμος ξεκίνησε ν’ ακούει τζαζ από δέκα ετών, όπως διαβάζουμε σ’ ένα παλιό βιογραφικό του στο περιοδικό «Μουσική», για να διδαχθεί τα πρώτα μαθήματα από τον πατέρα του, που έπαιζε ερασιτεχνικά βιολί, όπως και από τον διακεκριμένο πιανίστα και μουσουργό Λώρη Μαργαρίτη.
Το 1956 ο Πολύτιμος ήταν ήδη 23 ετών, νέος ακόμη φυσικά, αλλά και μεγάλος ταυτοχρόνως ώστε να μπορεί να νοιώσει για τα καλά την έκρηξη του ροκ εν ρολ, που συνέβη εκείνη τη χρονιά στη χώρα. Ήταν στις 21 Οκτωβρίου του ’56, όταν ακούστηκε για πρώτη φορά ζωντανά ροκ εν ρολ στην Ελλάδα, από την μπάντα του αμερικανικού αεροπλανοφόρου The Coral Sea, στο Ζάππειον, και ο Πολύτιμος ήταν ένας από κείνους, που θα λάβαιναν τα vibes από την αρχή.
Την τζαζ φυσικά, που ήταν η μεγάλη του αγάπη, δεν την εγκατέλειψε ποτέ ο Πολύτιμος κι έτσι μαζί με άλλους, όπως τον Βαγγέλη Παπαθανασίου και τον Γιώργο Μπαράκο (του περιώνυμου Jazz Club στην Πλάκα, από τα μέσα του ’70 έως τις αρχές του ’80), ήταν από τους τακτικούς θαμώνες του παλιού Jazz Club των Αθηνών, που λειτουργούσε στο εντευκτήριο της Ελληνο-Αμερικανικής Ένωσης, στην Ηρώδου Αττικού 25.
Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 ο Δημήτρης Πολύτιμος βρίσκει δουλειά, σαν πιανίστας πια, σ’ ένα από τα πρώτα τζαζ κλαμπ της εποχής, την Koukouvaya (Θόλου 11 Πλάκα).
Μαζί του έπαιζε και ο Στέλιος Κατσαδωράκης ντραμς, και κάπως έτσι, μέσα στο 1965, οι δυο τους θα μεταπηδήσουν στους M.G.C., που είχαν μείνει ρέστοι από μέλη, δημιουργώντας ένα από τα καλύτερα ποπ συγκροτήματα της εποχής, όπως μαρτυρά και το πρώτο δισκάκι που «έκοψαν», το “Miss Marple’s theme / Blame the talent in the family» [Music Box, 1966]. Σ’ εκείνες τις εγγραφές η παρουσία του Δημήτρη Πολύτιμου στα πλήκτρα υπήρξε κάτι παραπάνω από καθοριστική.
Ενώ «κόσμος» πάει κι έρχεται στους M.G.C. κάποια στιγμή, μέσα στο 1967, θα ηχογραφηθεί ένα δεύτερο δισκάκι, με τα τραγούδια “I’m gonna cut my head / Summertime” [Pan-Vox, 1967], με το συγκρότημα να συμμετέχει, ως support, μαζί με διάφορα άλλα ονόματα, στην συναυλία των Rolling Stones, στο γήπεδο του Παναθηναϊκού, στις 17 Απριλίου 1967.

Το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς, ένας άλλος Δημήτρης, ο Πουλικάκος, θα μπει στους M.G.C. και προς το τέλος του ’67 η καλύτερη line-up στην ιστορία του γκρουπ ήταν πλέον γεγονός. Δεν το λέμε εμείς αυτό, το έχει πει ο ίδιος ο Πουλικάκος σε παλιά συνέντευξή του στο Ποπ & Ροκ (τεύχος #28, Ιούνιος 1980). Σημειώνουμε τα ονόματα: Δημήτρης Πολύτιμος πλήκτρα, Δημήτρης Πουλικάκος τραγούδι, Λάκης Τσαγκάρης ντραμς, Δημήτρης Μπεληγιάννης κιθάρα και Αντώνης Τριανταφύλλου μπάσο.
Μ’ αυτή τη σύνθεση οι M.G.C. διαπρέπουν στα κλαμπ της εποχής έχοντας ρεπερτόριο ροκ πλέον (Cream, Jimi Hendrix, Rolling Stones, Bob Dylan, Kinks, Who κ.λπ.), ενώ στις αρχές του ’68 βγαίνει και το τρίτο δισκάκι τους με τα κομμάτια “Foxy lady / I don’t want to discuss it” [Pan-Vox], με τον Δημήτρη Πολύτιμο να παραμένει στο γκρουπ μέχρι την οριστική διάλυσή του, το καλοκαίρι του 1969 – και τούτο, παρ’ όλες τις αντιξοότητες που μεσολάβησαν και στις οποίες, τώρα, δεν υπάρχει λόγος να αναφερθούμε.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/prosopa/apolies/efyge-apo-tin-zoi-o-pianistas-dimitris-polytimos-sta-88-hronia-toy

ASAF SIRKIS τα καλά λόγια του Robert Wyatt προσθέτουν, γενικώς

Σε άλμπουμ του ισραηλινού ντράμερ / περκασιονίστα Asaf Sirkis, εγκατεστημένου από χρόνια στο Λονδίνο, έχουμε αναφερθεί πολλές φορές. Και στα λεγόμενα «προσωπικά» του, και σε άλλα, στα οποία ο Sirkis εμφανίζεται ως «συμμετοχή». Να θυμίσουμε, από τα προσωπικά, το “Our New Earth” (2019) των Sirkis/Bialas IQ, το “Lighthouse” (2017) των Wingfield / Reuter / Sirkis, το “The Stone House” (2017) των Wingfield / Reuter / Stavi / Sirkis κ.λπ.

Το πιο νέο άλμπουμ του Asaf Sirkis έχει τίτλο “Solar Flash” [Stonedbird Productions / MoonJune Records, 2021] και περιλαμβάνει οκτώ tracks, όλα συντεθειμένα από τον ισραηλινό μουσικό. Στο άλμπουμ αυτό η πλήρης line-up είναι: Asaf Sirkis ντραμς, κρόταλα, Kevin Glasgow bass guitar και Gary Husband σύνθια, πλήκτρα, πιάνο, με τους Sylwia Bialas φωνητικά και Mark Wingfield κιθάρες να συμπληρώνουν ως guests.
Κατ’ αρχάς να πούμε πως υπάρχει μία νοητή, αλλά όχι και τόσο, ομάδα μουσικών, στην οποία συμμετέχει και ο Sirkis και που «πίνει νερό», όπως λέμε, στο όνομα του Robert Wyatt. Αυτό φαίνεται και από προηγούμενα άλμπουμ, στα οποία είτε διασκευάζονται συνθέσεις τού Wyatt (το “Forest” από το “Cuckooland”, στο άλμπουμ τού Dwiki Dharmawan “Pasar Klewer”, στο οποίο συμμετέχει ο Sirkis), είτε γράφονται καινούριες, με συγκεκριμένες αναφορές σε κλασικούς δίσκους τού βρετανού μουσικού / τραγουδοποιού ή και της «σχολής του Canterbury» ευρύτερα.
Το αποτέλεσμα; Η «φιλία» αυτή, που έχει και απτές ρεαλιστικές βάσεις, δεν είναι μόνον νοητή δηλαδή, οδηγεί τον Robert Wyatt να γράψει τα πολύ ενθαρρυντικά λόγια για τον Asaf Sirkis και το “Solar Flash”, στο μέσα μέρος του triple-folded all paper sleeve, σημειώνοντας μεταξύ άλλων πως... «πρόκειται για μια αξιόλογη ηχογράφηση, με πολύ ξεχωριστές μεμονωμένες “φωνές”, που ωστόσο διατηρεί την αίσθηση ενός ενιαίου ζωντανού οργανισμού».
Και όντως. Το “Solar Flash” είναι ένα πλούσιο, ηλεκτρικό, fusion άλμπουμ, με ποικίλα διασκορπισμένα στοιχεία από τον «ήχο του Canterbury», εκείνου του δεύτερου μισού της δεκαετίας του ’70, και όσον αφορά στην γενικότερη δομή και ανάπτυξη των συνθέσεων, μα και σε σχέση με κάποια soli ή breaks (κυρίως στα πλήκτρα τού Gary Husband, σε πρώτη φάση, που πολλές φορές αναλαμβάνουν ακόμη και κιθαριστικό ρόλο, όταν απουσιάζει ο Wingfield – χαρακτηριστικό, και αυτό, του Canterbury sound).
Γενικώς θα γράφαμε για ένα περφεξιονιστικό άκουσμα, με στοιχεία και από την progressive King Crimson-ική τεχνοκρατία (“Aquila”), σύνθετο, πυκνό και συμπαγές, που δείχνει την ιδιαίτερη άνεση του Asaf Sirkis να συνθέτει σε αυτά τα «προχωρημένα» επίπεδα, μα και των μουσικών που τον συνοδεύουν να ανταποκρίνονται, σ’ αυτά τα πολύ απαιτητικά περιβάλλοντα, με την άνεση τού πλήρως εκπαιδευμένου και υποψιασμένου επαγγελματία.
Επαφή: www.moonjune.com

GLASGOW COMA SCALE, THE NERVE, SUPER FLORENCE JAM, EDREDON SENSIBLE νέα rock συγκροτήματα από Γερμανία, Αυστραλία και Γαλλία

GLASGOW COMA SCALE: Sirens [Tonzonen Records, 2021]
Ροκ μπάντα από την Φρανκφούρτη είναι οι Glasgow Coma Scale, με μέλη τους Piotr Kowalski κιθάρες, προγραμματισμός, Marek Kowalski μπάσο και Lala Adamowicz ντραμς. Το συγκρότημα έχει κυκλοφορήσει κι άλλες δουλειές στο παρελθόν, με το πιο νέο άλμπουμ του, το “Sirens”, που θα τυπωθεί σε βινύλιο και CD, να βγαίνει στις αγορές στις 17 Σεπτεμβρίου.

Οι Glasgow Coma Scale είναι μια δεμένη μπάντα σύγχρονου rock, που κινείται προς post-rock και stoner κατευθύνσεις. Τυπικός δηλαδή ο προσανατολισμός, αλλά όχι εντελώς τυπική η περίπτωση αυτής της μπάντας, που έχει τον τρόπο, με τα διάφορα κομμάτια της, να σε εκπλήσσει.
Το instrumental rock «παίζει» κι εδώ, όπως σε πολλά άλλα ανάλογα συγκροτήματα της ίδιας γενιάς –με τις αδιόρατες αναφορές στο παλαιό progressive πάντα να υπάρχουν – αν και ένα από τα καλύτερα κομμάτια του “Sirens” είναι οπωσδήποτε το έσχατο “One must fall”, που διαθέτει και φωνητικά (όχι τραγούδι, απλώς φωνητικά). Τι άλλο διαθέτει; Στιβαρή ρυθμική δομή, νωχελική ανάπτυξη, συνεχή γεμίσματα στις κιθάρες και μιαν αίσθηση παλαιού γερμανικού ροκ, στυλ Epitaph ας πούμε, με κυρίαρχα τα επικά passages.
Άλλο πολύ καλό track είναι το τέταρτο στη σειρά “Sirens”, το κομμάτι, δηλαδή, που έχει τον ίδιον τίτλο με τον δίσκο. Ωραία σύνθεση, με το ίδιο ωραία μελωδική ανάπτυξη, που περνάει μέσα από την κιθάρα φυσικά – η οποία ακούγεται και σόλο, έστω και σύντομο, και όχι μόνο σε φάση ρυθμική ή με τα γνωστά «κοντά» και επαναλαμβανόμενα riffs. Βεβαίως το «σκληρό» περιτύλιγμα είναι εκείνο που κυριαρχεί κι εδώ, όμως δύσκολα θα το περιγράψεις ως ένα τυπικό stoner το κομμάτι, παρά το βαρύγδουπο της συνολικής κατασκευής.
Σε άλλα tracks πάλι, όπως στο 9λεπτο “Day 366” υπάρχουν κι άλλα progressive στοιχεία (ιδίως στην αρχή με τις ηλεκτρονικές ατασθαλίες), ενώ σε tracks σαν το “Underskin” δεν θα ήταν τελείως άστοχο αν γράφαμε ακόμη και για κάποιους «κοσμικούς» υπαινιγμούς, στην επική τους, πάντα, διάσταση.
Γενικώς, ένα πολύ καλό μελετημένα «σκληρό» άλμπουμ είναι το “Sirens” των Glasgow Coma Scale, κινούμενο αρκετά πιο πάνω από τα στάνταρντ του είδους.
Επαφή: www.tonzonen.de

THE NERVE: Audiodacity [Bird’s Robe Records, 2013/2021]
Συνεχίζει να εορτάζει τα δεκάχρονά της η Bird’s Robe Records από το Σίδνεϋ, ρίχνοντας στην αγορά ένα νέο-παλαιότερο άλμπουμ της, το “Audiodacity” των Nerve (πρώτη κυκλοφορία από το 2013). Σε προηγούμενες αναρτήσεις έχουμε γράψει για κάποια ακόμη γκρουπ τού καταλόγου τής Bird’s Robe (Mish, Mushroom Giant, Dumbsaint, Captain Kickarse and the Awesomes), που τώρα οι δίσκοι τους ξαναμοιράζονται, και αυτό πράττουμε και αυτή τη στιγμή, με το παρόν CD, που κινείται, εντελώς, στο χώρο του... σκληρού ροκ.
Μέλη των Nerve ήταν τότε, το 2013, οι Ezekiel Ox (ex-Full Scale, Mammal, Over-Reactor) φωνή, Lucius Borich (ex-COG, Juice, Floating Me) ντραμς, Davarj Thomas (ex-Pre-Shrunk) μπάσο, συν ακόμη τον κιθαρίστα Glenn Proudfoot και τον audio / visual facilitator Peter “Reggie” Bowman.
Αυτό που κάνει εντύπωση σε τούτη την εγγραφή, και βγαίνει πάνω απ’ όλα, είναι αυτό το... σκληρό ροκ, που γράψαμε πιο πάνω.
Δεν είναι εξάλλου το πιο κοινό, και συνηθισμένο, να βρεις, σήμερα, συγκροτήματα που να παίζουν hard rock, καθώς από την μια μεριά το stoner και από την άλλη μεριά το «μέταλλο» έχουν κονιορτοποιήσει όλον τον ενδιάμεσο χώρο.
Λέμε για γκρουπ, δηλαδή, τα οποία να αποφασίζουν να παίξουν σαν Led Zeppelin, σαν παλιούς Judas Priest ή Budgie ή ακόμη και σαν εκείνους τους Βέλγους, τους Irish Coffee, σε ορισμένα tracks – με επιρροές εννοούμε από τέτοια σχήματα, μεταφερμένες όμως στο τώρα. Και αυτό το τονίζουμε επίσης, το «τώρα» εννοούμε, γιατί οι Nerve είναι ένα γκρουπ σύγχρονο (νομίζουμε πως με κάποια νεότερη μορφή τους υπάρχουν ακόμη), δίχως να το «μπερδεύεις» με τις μπάντες του χθες. Φυσικά, υπάρχουν επιρροές και από το «μέταλλο» εδώ, κυρίως στο τραγούδισμα του Ox, αλλά το ηχητικό μενού είναι hard rock στο απολύτως μεγαλύτερο μέρος του.
Άρα υπάρχει κιθάρα, εδώ, για ν’ ακούσει ο fan και να ευχαριστηθεί, και όχι μόνον riffs, που και αυτά το τερματίζουν – κιθάρα που σολάρει όπως τον παλιό-καλό καιρό, πριμοδοτώντας όσο περισσότερο γίνεται το, ούτως ή άλλως, σκληρό περιβάλλον.
Το “Audiodacity” περιέχει τραγουδάρες σαν τις “Excuse me” και “Down there” (με όλα τα κομμάτια να «σκοτώνουν», με διάρκειες δυο-τρία λεπτά το καθένα).
Επαφή: https://www.birdsrobe.com/

SUPER FLORENCE JAM: S/T [Bird’s Robe Records, 2009/2021]
Αυτό το mini-άλμπουμ, με τα έξι κομμάτια των super FLORENCE jam από το Σίδνεϋ, προέρχεται από το 2009 και δεν είναι κυκλοφορία τής Bird’s Robe Records. Όμως η αυστραλιανή εταιρεία το ξαναρίχνει στην αγορά τώρα, μετά από 12 χρόνια, επειδή, προφανώς, ταιριάζει στην αισθητική της.
Οι super FLORENCE jam (έτσι τους αρέσει να γράφονται) αποτελούνται εκ των Adam Krawczyk φωνή, κιθάρες, Laurence Rosier Staines κιθάρες, φωνή, Mike Solo ντραμς και Alex Tulett μπάσο και κατά βάση είναι ένα «σκληρό» γκρουπ, παρότι υπάρχουν και άλλες επιρροές ανάμεσα (από progressive, μέχρι και indie).
Η μπάντα είναι πολύ επηρεασμένη από τους Led Zeppelin – και πάνω σ’ αυτό το hard rock πλαίσιο επιχειρεί να σταθεί, έχοντας τα τραγούδια της ως βασικά στηρίγματα. Εννοούμε πως οι super FLORENCE jam τα καταφέρνουν μια χαρά σ’ αυτό το παρθενικό δισκάκι τους (θα ακολουθούσαν και άλλα αργότερα), δείχνοντας πως δεν είναι φθηνοί ή τυπικοί μεταπράτες, αλλά μουσικοί με τσαγανό, με δύναμη, που ξέρουν να δημιουργούν πειστικές καταστάσεις.
Μάλιστα όσο κυλάει τούτο το ντεμπούτο τους τόσο περισσότερο καλυτερεύουν και οι Αυστραλοί (εντάξει, το track list είναι τυχαίο, αλλά ας πούμε πως τα κομμάτια είναι ζωντανά σε στούντιο – παίζουν κάπως έτσι, εξάλλου, οι super FLORENCE jam), με τα δύο τελευταία tracks, που είναι και τα πιο μεγάλα σε διάρκεια, το “No time” (4:54) (με τα φωνητικά να ακούγονται σαν ένας φανταστικός συνδυασμός ανάμεσα σε Robert Plant και David Surkamp) και το “No man’s land” (5:12), αληθινά να σκίζουν!
Επαφή: https://www.birdsrobe.com/

EDREDON SENSIBLE: Vloute Panthère [Les Productions du Vendredi, 2021]
Οι Edredon Sensible είναι μια τετραμελής γαλλική ομάδα, που τώρα κυκλοφορεί το πρώτο άλμπουμ υπό τον τίτλο “Vloute Panthère”. Από το bandcamp τού γκρουπ δεν υπάρχουν πολλά διαθέσιμα στοιχεία, ούτε καν τα ονοματεπώνυμα των μελών, με τα συνακόλουθα όργανα που χειρίζονται, αλλά ψάχνοντας στο διαδίκτυο κάπου τα εντοπίσαμε... Έχουμε και λέμε λοιπόν: Jean Lacarrière τενόρο σαξόφωνο, Tristan Charles-Alfred βαρύτονο σαξόφωνο, Mathias Bayle ντραμς, κρουστά και Antoine Pedriolle ντραμς, κρουστά.
Αυτοί οι τέσσερις τύποι, δύο σαξοφωνίστες και δύο «κρουστοί» δηλαδή, παρουσιάζουν ένα... rock πολύ jazz, ή μια... jazz πολύ rock.
Είναι δύσκολο να αποφασίσεις τι από τα δύο συμβαίνει, όμως για να το πούμε κάπως αλλιώς, ώστε να γίνουμε και περισσότερο κατανοητοί, οι Γάλλοι παίζουν jazz, και μάλιστα κάπως ελεύθερη jazz, με την δύναμη ενός ροκ συγκροτήματος.
Δεν είναι πρωτοφανές αυτό που προτείνουν, εδώ, οι Edredon Sensible, καθώς τέτοια γκρουπ, ειδικώς στην γαλλική σκηνή, ευδοκιμούν ήδη από τα seventies, όμως από την άλλη μεριά, το κάπως ιδιόμορφο settings τους, χωρίς μπάσο, αλλά με σαξόφωνο που κρατάει το ρυθμό, τους δίνει επιπρόσθετους βαθμούς ελευθερίας, τους οποίους και εκμεταλλεύονται, οι Edredon Sensible, με δημιουργικό τρόπο.
Μέσα από γενικώς μεγάλες διάρκειες –μέχρι και 12λεπτο κομμάτι υπάρχει εδώ– οι γάλλοι μουσικοί αποδεικνύονται και ευφάνταστοι στους πειραματισμούς και τις ιδιοτροπίες τους, μα ταυτοχρόνως και... to the point, όσον αφορά στη «συνομιλία» τής jazz με το rock, μ’ έναν τρόπο πέραν των προφανών.
Σίγουρα η ηχογράφηση-μείξη-παραγωγή έχει παίξει πολύ μεγάλο ρόλο εδώ, το πώς ακούγονται τα όργανα εννοούμε στο “Vloute Panthère” (που σχετίζεται, ενδεχομένως, και με κάποιαν ιδιαίτερη μικροφωνική μελέτη), κάτι που τέλος πάντων καθιστά τον ήχο των Edredon Sensible, πέραν από αξιοπρόσεκτο, και κάπως μοναδικό.
Επαφή: https://edredonsensible.bandcamp.com/album/vloute-panth-re

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 394

18/8/2021
«Πόσον διατηρώ ζωηράν την εικόνα της εποχής μου. Μικρά, μικροτέρα τής σημερινής η Ελλάς και σχετικώς έντιμος η Ελληνική κοινωνία.(...)
Εκείνο το οποίον ενθυμούμαι ζωηρώς και όπερ δεν υπέπεσεν εις την αντίληψιν όσων, εκ της αναδιφήσεως παλαιών κειμένων προσπαθούσι να συλλάβωσι τον παλμόν τής χθες, είναι ότι εις τους καιρούς εκείνους, τους άνευ ψυχαγωγίας καιρούς, δεν υπήρχε π λ ή ξ ι ς . Θα ήτο δε η πλήξις άγνωστος και ως λέξις, εάν δεν συνήντα τις ταύτην εις μεταφράσεις Γαλλικών μυθιστορημάτων, βριθόντων αισθηματισμών μάλλον ανοήτων.
Δεν έπληττον, κύριε, οι άνθρωποι. Τείνω να καταλήξω εις το συμπέρασμα ότι η ανία είναι θυγάτηρ της ποικιλίας. Επινόησις των νεοτέρων χρόνων.
Εάν θελήσετε να συγκρίνητε την εποχήν εκείνην, από απόψεως ψυχαγωγίας, με την σημερινήν τοιαύτην, θα εδίδατε τον βαθμόν άριστα εις το παρελθόν και τον βαθμόν μηδέν εις το παρόν, και χείρον τούτου, αν χείρον υπάρχη.
Εκείνο το οποίον φραγκολεβαντινίζοντες ονομάζουσι σήμερον σινεμά, ευρίσκεται ακόμη εις τον εγκέφαλον των εφευρετών του. Μη ομιλώμεν περί ραδιοφώνου. Αλλά ουδέ φωνόγραφος είναι γνωστός. Θα χρειασθώσιν αρκετά ακόμη έτη δια να εισαχθεί ο πρώτος φωνόγραφος εις την μικράν επαρχιακήν πόλιν όπου υπηρετεί, καθηγητής τού Γυμνασίου ο αείμνηστος πατήρ μου Θρασύβουλος Παλιοκαιρινός, και να συγκεντρωθή ο πληθυσμός εν τη διορόφω οικία τού προύχοντος Ευσεβίου Τσικνή, πρώτου αποκτήσαντος το σατανικόν, ως εθεωρήθη, μηχάνημα.
Μέχρι της στιγμής εκείνης περί του ομιλούντος χωνίου μάς ωμίλουν οι ερχόμενοι εξ Αθηνών ταξιδιώται, λίαν αραιοί και ούτοι. Αλλά οι ταξιδιώται εθεωρούντο έκπαλαι τ ε ρ α τ ο λ ό γ ο ι , και οι ακροαταί των δεν απέδιδον σοβαρότητα εις τας πληροφορίας των.
Δεν θα επιστεύαμεν λοιπόν εάν δεν εθέταμεν τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων και εάν δεν ηκούαμεν ιδίοις ωσί τους αναδιδομένους εκ του φωνογράφου ήχους.
Αλλά, δια να επανέλθωμεν εις τα περί ψυχαγωγίας τού καιρού εκείνου, ούτε το θέατρον δυνάμεθα να κατατάξωμεν εις τας εκδηλώσεις αίτινες εψυχαγώγουν το κοινόν.
Προβληματικαί ακόμη και αι μετακινήσεις. Με ποίον μέσον να μετακινηθής εις εποχήν καθ’ ην μόλις είχεν αρχίσει εις τας συζητήσεις της Βουλής να γίνεται λόγος περί «σιδηρών τροχιών»; Άγνωστος λοιπόν ο σιδηρόδρομος, άγνωστος η άσφαλτος, άγνωστον το αυτοκίνητον. Οιαδήποτε μετακίνησις, μέσω των δυσβάτων ατραπών, βριθουσών και τούτων ληστών, απετέλει επικίνδυνον περιπέτειαν.
Όταν βλέπω, ή μάλλον αναγιγνώσκω, κατά τας ημέρας ταύτας, εις την εκδρομικήν στήλην των εφημερίδων, πόσαι εκδρομαί ετοιμάζονται δια τας εορτάς του Πάσχα, ενθυμούμαι, όχι πλέον την επαρχιακήν μου πόλιν, αλλ’ αυτήν ταύτην την πρωτεύουσαν τής χώρας, όπου οι λησταί είχον τα «λημέρια» των επί της οδού Πατησίων. Δια ν’ ανέλθη δε τις εις Πάρνηθα έδει να συνοδεύεται υπό ισχυράς στρατιωτικής δυνάμεως.(...)».

Παύλου Παλαιολόγου «Το Ημερολόγιο του Κοσμά Παλιοκαιρινού» [Εταιρεία Ελληνικών Εκδόσεων – χωρίς χρονιά, πιθανώς από το 1965]

17/8/2021
Ασυναγώνιστο λαϊκό κομψοτέχνημα. Στράτος Διονυσίου...
«Μεσ’ στης μοίρας μας τα χέρια / όλα τα ’φερε ο χρόνος
πίκρες γίναν τα φιλιά μας / στην καρδιά μας μπήκε ο πόνος...»
https://www.youtube.com/watch?v=W8C1tZcPRDY

16/8/2021
Πέθανε ο στιχουργός Τάσος Σαμαρτζής. Όλοι ξέρουν το τραγούδι του «Ίσως φταίνε τα φεγγάρια» σε μουσική Νότη Μαυρουδή. Εν πολλοίς ανεξερεύνητη περίπτωση.
Ο άνθρωπος αυτός είχε γράψει, ανάμεσα σε διάφορα άλλα, αγγλικούς στίχους πάνω στη μελωδία του «Πέντε μάγκες στον Περαία» (ή «Πέντε μάγγες», όπως είναι το σωστό) του Γιοβάν Τσαούς! Άσχετους στίχους με το θέμα του τραγουδιού τού Γιοβάν Τσαούς, καθώς ο Johnny Brown υπήρξε ένας από τους πιονιέρους (λευκούς) της κατάργησης της δουλείας στην Αμερική. Τόλμη αναμφισβήτητα, η οποία δικαίωσε τον Τάσο Σαμαρτζή, κρίνοντας εκ του αποτελέσματος...
https://www.youtube.com/watch?v=c6DfXAk9pOM

16/8/2021
Χθες πέθανε ο Γκερντ Μύλλερ, στα 75 προς 76 του, ένας από τους μεγαλύτερους στράικερ, γκολτζήδες, στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.
Ως παίκτης τον νιάτων μας, και επειδή τον ζήσαμε, ας πούμε δυο λόγια.
Δεν μπορούσες να ταυτιστείς, ως νέος, με τον Γκερντ Μύλλερ. Δεν ήταν φανταιζί παίκτης, δεν ήταν ντριμπλαδόρος, δεν ήταν εντυπωσιακός, δεν ξεσήκωνε τις κερκίδες με τις κατεβασιές του ή με τις βολίδες του από μακριά, δεν ήταν «ήρωας». Ήταν όμως η αρχή και το τέλος του ποδοσφαίρου, που δεν είναι άλλο από το γκολ.
Αν το ποδόσφαιρο είναι απλώς θέαμα χωρίς γκολ, τότε ακυρώνεται εν τη γενέσει του.
Αν η μπάλα δεν μπει στο δίχτυ, απλώς παίζεις για να παίζεις, και απ’ όλα τα 0-0 στην ιστορία ελάχιστα μπορεί να θυμάσαι μετά από χρόνια (προσωπικά θυμάμαι ένα Λίβερπουλ-Μπάγερν 0-0 από τις αρχές της δεκαετίας του ’80, με πολύ μεγάλη μπάλα).
Ο Μύλλερ προσωποποιούσε την απόλυτη ουσία του ποδοσφαίρου. Την παραβίαση της αντίπαλης εστίας. Με γκολ – τα περισσότερα εκ των οποίων δεν τα θυμόσουν ούτε πέντε λεπτά μετά. Κάτι προβολές, κάτι σουτάκια, κάτι μισογκόλ... ασ’ τα να πάνε... πάντα όμως η μπάλα θα όδευε στο πλεκτό, έτσι κι έφθανε στα πόδια του (ιδίως όταν βρισκόταν στην μικρή περιοχή, στην οποία χοντρικά «κατασκήνωνε»).
Αυτό το «χαρτάκι» μάς έχει μείνει από τότε...

15/8/2021

Fabrizio De Andrè “Ave Maria”…
https://www.youtube.com/watch?v=PA16-gr75W0

14/8/2021
Είχαν τραγουδήσει τον Ιούλιο του 2012 στο Καλλιμάρμαρο, οι Nomadi. Τους είχε καλέσει ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, μαζί με τους Salvatore Adamo, Angelo Branduardi, Tonino Carotone, Christophe κ.ά. Είχαν ηχογραφήσει κιόλας μαζί, το «Έξοδο βρες» (άκου στα σχόλια), αλλά το ωραιότερο τραγούδι των Ιταλών είναι το “Io vagabondo” από το 1972, που το είχα βρει κάποτε σε δισκάκι στο Μοναστηράκι...
Και στον Άρη, στην Κυψέλη, είχα βρει LP τους... Καλό γκρουπ...
https://www.youtube.com/watch?v=bMkyy2DwI2w

o BOMMI BAUMANN στην Καμπούλ των χίππυς, την δεκαετία του ’70 – oι περιπέτειες ενός τρομοκράτη που ανένηψε, στο κέντρο της Ασίας, ανάμεσα σε «γαλάζιους καπνούς» και «ουράνια τόξα»

Στα χρόνια του ’80 τα βιβλία του Bommi Baumann (1947-2016) είχαν μεγάλη ζήτηση στο εναλλακτικό αναγνωστικό κοινό. Συνδύαζαν αληθινά γεγονότα, βασικά την αποτύπωση της ζωής ενός τρομερού παιδιού του «γερμανικού Μάη», σε συνδυασμό με μακρινά ταξίδια στις «άγνωστες» χώρες της Ασίας –την Περσία του Σάχη ή το Αφγανιστάν των πολεμάρχων– μαζί με γερές δόσεις ύστερου χιππισμού, βουτηγμένου στα ψυχεδελικά ναρκωτικά, την σπαρτιάτικη ζωή και την ανέξοδη περιπλάνηση.
Το πρώτο απ’ αυτά τα βιβλία, το «Πώς άρχισαν όλα», που είχε τυπωθεί στην Δυτική Γερμανία το 1975, είχε κυκλοφορήσει στην Ελλάδα από τον Ελεύθερο Τύπο το 1986 (μτφ. Κώστας Σκιδάλης) και από ’κει μεταφέρουμε ένα μικρό κείμενο, που υπάρχει στο «αυτί».
«Ο Μίχαελ “Μπόμι” Μπάουμαν γεννήθηκε στην Ανατολική Γερμανία και έζησε εκεί μέχρι δώδεκα χρονών. Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 η οικογένειά του μεταναστεύει στο Δυτικό Βερολίνο και ο νεαρός Μπάουμαν γίνεται μαθητευόμενος οικοδόμος. Γρήγορα εισέρχεται στον κόσμο της αντικουλτούρας και το 1967 σχετίζεται με το φοιτητικό κίνημα της εποχής, καθώς και με το κίνημα των κοινοβίων. Απείθαρχο και ανυπότακτο στοιχείο, είναι από τους πρώτους, που, λίγο αργότερα, συμμετέχουν στο αντάρτικο πόλης, στην Δυτική Γερμανία. Γύρω στα τέλη του 1972 αποχωρεί από τον ένοπλο επαναστατικό αγώνα, ζει στην παρανομία, και γράφει την αυτοβιογραφία του, που πρωτοεκδίδεται το 1975».
Το βασικό γεγονός που συνετέλεσε στην ριζοσπαστικοποίηση της (δυτικο)γερμανικής νεολαίας, και του Bommi Baumann φυσικά, στο δεύτερο μισό των sixties, ήταν η δολοφονία του φοιτητή Benno Ohnesorg στις 2 Ιούνη 1967, απότοκο της οποίας ήταν και η οργάνωση Bewegung 2. Juni, που ίδρυσε ο Baumann, με τον καλύτερο φίλο του Georg von Rauch.
Να πώς περιγράφει τα γεγονότα o Fred Halliday (φοιτητής, τότε, των Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου) στο βιβλίο του «1 φοιτητικά / Μελέτες – Προγράμματα – Διακηρύξεις / Η ιστορία του φοιτητικού Συνδικαλιστικού Κινήματος σ’ όλο τον Κόσμο» [Υδροχόος, 1972]:
«Μόλις έφυγε ο Χούμπερτ Χάμφρεϋ (σ.σ. αντιπρόεδρος των ΗΠΑ και υπερασπιστής του πολέμου στο Βιετνάμ), ο επόμενος επισκέπτης της “ελεύθερης πόλης” (σ.σ. Δυτικό Βερολίνο) ήταν ο Σάχης της Περσίας, ένας μισητός τύραννος, που καταδίωκε για πολλά χρόνια τους πέρσες φοιτητές. Υπάρχουν πολλοί εξόριστοι πέρσες φοιτητές στη Δυτική Γερμανία, που συνεργάζονταν με την SDS (σ.σ. Sozialistische Deutsche Studentenbund) αρκετό καιρό. Έτσι το ξεκίνημα της εθνικής δυτικογερμανικής φοιτητικής εξέγερσης το προκάλεσε μια εκδήλωση διεθνικής συνεργασίας. Όταν έφτασε ο Σάχης η SDS οργάνωσε μια διαμαρτυρία έξω από το κτήριο της Όπερας του Βερολίνου. Η αστυνομία επιτέθηκε απροκάλυπτα στους διαδηλωτές και δολοφόνησε ένα φοιτητή, τον Μπέννο Όνεσοργκ. Οι επιπτώσεις της δολοφονίας αυτής ήταν τεράστιες, όχι μόνο στο Δυτικό Βερολίνο αλλά και σε ολόκληρη την Ομοσπονδιακή Γερμανία. Το πτώμα του Όνεσοργκ μεταφέρθηκε στο Αμβούργο, όπου χιλιάδες φοιτητές παρακολούθησαν την κηδεία του και τον θάνατό του ακολούθησαν εκατοντάδες διαδηλώσεις σ’ ολόκληρη τη Δυτική Γερμανία.(…) Οι μαχητικοί φοιτητές της Δυτικής Γερμανίας έβλεπαν καθαρά την ενότητα και παγκοσμιότητα της καταπίεσης: η αμερικανική επίθεση στο Βιετνάμ, ο ιμπεριαλιστικός έλεγχος της Περσίας, η κτηνωδία της αστυνομίας του Δυτικού Βερολίνου, τα συστηματικά ψέματα του Τύπου που έλεγχε ο Σπρίνγκερ (σ.σ. Bild κ.λπ.), καθώς και η εκμετάλλευση των πανεπιστημίων δεν ήταν παρά οι διαφορετικές όψεις ενός ενοποιημένου κυρίαρχου φαινομένου – του καπιταλισμού».
Παρακάτω ο Halliday αναφέρεται στην απόπειρα δολοφονίας του ακτιβιστή και βασικού εκπροσώπου του φοιτητικού κινήματος Rudi Dutschke (1940-1979) από ακροδεξιό εργάτη, τον Απρίλιο του ’68 κ.λπ.
Όλα αυτά περιγράφονται στο βιβλίο τού Bommi Baumann «Πώς άρχισαν όλα» –ένα βιβλίο που πούλησε 100 χιλιάδες αντίτυπα στην Δυτική Γερμανία, όταν κυκλοφόρησε– το τελευταίο κεφάλαιο του οποίου είχε τίτλο «Τρομοκρατία ή αγάπη;». Από ’κει και το απόσπασμα:
«Αυτό που με απασχολούσε όλο αυτό το διάστημα ήταν να δημιουργηθούν ανθρώπινες αξίες που δεν υπάρχουν στον καπιταλισμό, που δεν υπάρχουν πουθενά στην Ευρώπη, σ’ όλη τη δυτική κουλτούρα, που έχουν παραμεριστεί απ’ τη μηχανή. Κι αυτό είναι ακόμα και σήμερα το πρόβλημα, να τις ξανα-ανακαλύψουμε, να τις αναπτύξουμε απ’ την αρχή και να τις ξαναφέρουμε στο προσκήνιο. Και μ’ αυτό τον τρόπο κρατάς πάλι αναμμένη τη φωτιά, γίνεσαι πάλι φορέας μιας νέας κοινωνίας, αν κάτι τέτοιο είναι δυνατόν. Κι έτσι θα το κάνεις αυτό πολύ καλύτερα, απ’ την να την φέρεις ρίχνοντας μπόμπες. Γιατί έτσι εμφανίζονται πάλι οι ίδιες ψυχρές μορφές μίσους και στο τέλος έχουν αυτές πάλι τη δύναμη στα χέρια τους».

Το βιβλίο που μας ενδιαφέρει περισσότερο εδώ είναι το επόμενο του Bommi Baumann, το «Οδοιπορικό», που τυπώθηκε από τις εκδόσεις Αμηχανία, (μτφ. Πάνος Πικραμένος) το 1989 (πρώτη έκδοση, στην τότε Δυτική Γερμανία, το 1987).
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/vivlio/o-bommi-baumann-stin-kampoyl-ton-hippys-tin-dekaetia-toy-70

ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΕΟΝΤΗΣ με άλλη ματιά

Το πιο νέο άλμπουμ τού Χρήστου Λεοντή έχει τίτλο «Με Άλλη Ματιά» [Μετρονόμος, 2021] και περιλαμβάνει, βασικά, επανεκτελέσεις δικών του τραγουδιών από παλαιότερα άλμπουμ του. Κυρίως, όμως, της πιο πρόσφατης εποχής, καθώς τα έντεκα από τα δεκατέσσερα κομμάτια προέρχονται από τα CD «Έρωτας Αρχάγγελος» [Μετρονόμος, 2007] σε στίχους Δημήτρη Λέντζου, «Χελιδών Ηδομένη...» [Μετρονόμος, 2010] με μουσικές-τραγούδια από επενδύσεις κωμωδιών του Αριστοφάνη και «Φλόγα Που Καίει» [Μετρονόμος, 2017], επίσης σε στίχους Δημήτρη Λέντζου.

Αυτό, προσωπικώς, μου προξενεί μιαν εντύπωση. Ίσως θα ήταν πιο αναμενόμενο να ήθελε ο συνθέτης να... ακούσει «κάπως αλλιώς» τα πολύ παλιά τραγούδια του, να έδινε σ’ εκείνα μια διαφορετική όψη (ερμηνευτική-ενορχηστρωτική) μετά από σαράντα, πενήντα ή και σχεδόν εξήντα χρόνια (αν καταπιανόταν με τις πρώτες, νεανικές προσπάθειές του). Και όμως ο Χ. Λεοντής δεν επανέρχεται τόσο σ’ εκείνο το υλικό του, όσο στο πιο τελευταίο, στο πιο καινούριο του. Αυτό μας βάζει σε κάποιες σκέψεις, αλλά επειδή πρόκειται για σκέψεις και μόνον καλόν είναι να μην επεκταθούμε...
Πάντως υπάρχει εδώ ένα τραγούδι από το πολύ παλαιό και γενικώς άγνωστο άλμπουμ του «12 Παρά 5» [Philips, 1971], και αναφερόμαστε στο «Άσπρο μου ρόδο» που είχε πρωτοπεί η Μαρινέλλα και το οποίον τώρα αποδίδεται από τον Σταμάτη Κραουνάκη(!) και ακόμη το «Να καρτερείς» από το LP «Μαντζουράνα Στο Κατώφλι...» [Philips, 1980], που είχε πρωτοπεί ο Γιώργος Μεράντζας, ενώ εδώ το ακούμε από την Αγγελική Τουμπανάκη.
Τέλος το track list συμπληρώνεται μ’ ένα ανέκδοτο τραγούδι τού Χ. Λεοντή, το «Δούλος τρίδουλος» (ποίημα του Κώστα Βάρναλη), που αποδίδει ο Κώστας Τριανταφυλλίδης.
Κι αυτό, το πολύ σημαντικό. Τις νέες ενορχηστρώσεις δεν τις έχει επιμεληθεί ο Χ. Λεοντής, αλλά ο Μανόλης Ανδρουλιδάκης, που παίζει και κιθάρες στις ηχογραφήσεις. Δίπλα του, δε, ακούγονται και οι Τάσος Αθανασιάς ακορντεόν, Μάνος Αβαράκης φυσαρμόνικα, φλογέρες, Σταύρος Καβαλλιεράτος μπάσο, Νεοκλής Νεοφυτίδης πιάνο, Μιχάλης Πορφύρης τσέλο, Γιάννης Σινάνης μπουζούκι και Γρηγόρης Συντρίδης ντραμς. Μια πλήρης ορχήστρα λοιπόν, πολύ κοντά, και ως τύπος και ως ουσία, στον ηχητικό κόσμο τού Χρήστου Λεοντή.
Οι εκδοχές των τραγουδιών είναι πολύ καλές, από πάσα άποψη – και τούτο ανεξαρτήτως του τι μπορεί να θυμάται ο καθείς από τα πρωτότυπα tracks, ώστε, αυτομάτως, να συγκρίνει.
Οι περισσότεροι τραγουδιστές, και αναφερόμαστε βασικά στους νεότερους Αγγελική Τουμπανάκη και Κώστα Τριανταφυλλίδη, είναι άκρως εκφραστικοί έως και εντυπωσιακοί, ενώ ενδιαφέρουσα είναι και η προσέγγιση τού Σταμάτη Κραουνάκη στο «Άσπρο μου ρόδο», που είχε πει η Μαρινέλλα, το 1971.
Θυμάμαι ακόμη τα «Παράξενη νοσταλγία» και «Κόκκινη κραυγή», από το CD «Φλόγα Που Καίει» (2017), με τον εξαιρετικό τραγουδιστή Θοδωρή Βουτσικάκη, αλλά και εδώ, στο «Με Άλλη Ματιά», ο Μίλτος Πασχαλίδης και ιδίως η Αγγελική Τουμπανάκη ανταποκρίνονται με άνεση στις απαιτήσεις των τραγουδιών, που είναι από τα ωραιότερα του Χ. Λεοντή, της τελευταίας εποχής του.
Σ’ αυτά θα τοποθετούσα επίσης και το «Τα πλοία δίχως φώτα και σημαία», που είχε πρωτοπεί ο Δώρος Δημοσθένους στο CD «Έρωτας Αρχάγγελος» (2007) και που εδώ απογειώνει εκ νέου ο Κώστας Τριανταφυλλίδης (και μάλιστα από ζωντανή ηχογράφηση).
Οι φίλοι τού «έντεχνου» είναι σίγουρο πως θα ευχαριστηθούν και αυτές τις εκτελέσεις των τραγουδιών του Χρήστου Λεοντή, σ’ ένα άλμπουμ πολύ περιποιημένο γενικότερα.
Επαφή: www.metronomos.gr