Τρίτη 25 Οκτωβρίου 2022

ΑΓΙΑ ΜΟΝΑΞΙΑ η ένατη κυκλοφορία του ηλεκτρονικού / ambient ντούο

Οι Αγία Μοναξιά ή και Agia Monaxia έχουν εννέα κυκλοφορίες έως ώρας – η ένατη είναι η “shape of the lotus twin (or) the shepherd’s surrender to reaper” [submersion records, 2022], για την οποία θα κάνουμε τώρα λόγο.
Περί τίνος ακριβώς πρόκειται; Για ένα ντούο βασικά, αλλά με αρκετές έξτρα βοήθειες, που κινείται στον χώρο της ηλεκτρονικής / ambient. Συμβατικά όργανα ακούγονται εδώ; Φυσικά, και μάλιστα πολλά, αφού ο Vagelis Moschos (το ένα μισό των Αγία Μοναξιά) χειρίζεται κιθάρες, σύνθια, πλήκτρα, μπάσο, όργανο, field recordings και φωνή, ενώ ο Ashley Hallinan (το άλλο μισό) κρουστά, κιθάρες, μπάσο, όργανο, μαρίμπα, field recordings, όταν στο “shape of the lotus…” ακούγονται επιπλέον φωνές, κοντραμπάσο, τζουράς, λαούτο, ούτι και επιπρόσθετες κιθάρες.
Τα κομμάτια του CD είναι έξι, με διάρκειες ποικίλες (8:10, 6:32, 4:16, 10:42, 16:36), έχοντας να παρουσιάσουν, επίσης, και κάποιες μεταξύ τους διαφορές.
Για παράδειγμα, το εισαγωγικό “lotus twin” είναι το πιο progressive, με ήχο καθηλωτικό και κάπως τελετουργικό, που είναι βασισμένος (ο ήχος) και στα πλήκτρα και στις κιθάρες. Το κομμάτι επιβάλλεται και υποβάλλει. Αναπτύσσεται με γνώση και αποτελεί, το δίχως άλλο, μιαν ιδανική εισαγωγή.
Ενδιαφέρον, με λιγότερες αλλαγές και με λιγότερες εκπλήξεις στο διάβα του, παρότι υπάρχει μία κλιμακούμενη ένταση, που καλύπτει προς το τέλος (και) noisy χαρακτηριστικά, είναι και το “lotus shape”, που ακολουθεί.
Στο τετράλεπτο “lotus surrender” συνυπάρχουν εφφέ, κρουστά, πλήκτρα, θόρυβοι, σύνθια κ.λπ., που «επικοινωνούν» παραπάνω από καλά, προσδίδοντας και σ’ αυτό το track το ανάλογο ενδιαφέρον.
Το “shape of the lotus…” των Αγία Μοναξιά θα ολοκληρωθεί με τα δύο πιο μακριά στο χρόνο κομμάτια, ένα σχεδόν 11λεπτο κι ένα σχεδόν 17λεπτο.
Στο πρώτο, το “fucking reaper”, το progressive ξεκίνημα, με τις field recordings (ψαλμωδίες, φωνές κ.λπ.) και την σεμνή όσο και σταθερή ανάπτυξη σίγουρα σε «κρατάει», με κάποιους υπαινιγμούς τύπου Vangelis, σ’ ένα πρώτο πλάνο, να είναι εδώ περισσότερο εμφανείς, ενώ στο δεύτερο, το “lotus shepherd”, η υποβολή επιτυγχάνεται μέσω της αργής ανάπτυξης και εξέλιξης και φυσικά μέσω του ανεβάσματος του volume, που δημιουργεί ένα λίγο-πολύ industrial περιβάλλον (νομίζω πως ακούς και κομπρεσέρ κάπου, αλλά δεν είμαι σίγουρος μέσα σ’ αυτόν τον ηχητικό ορυμαγδό).
Επαφή: https://agiamonaxia.bandcamp.com/album/shape-of-the-lotus-twin-or-the-shepherds-surrender

Δευτέρα 24 Οκτωβρίου 2022

DRACHMAS ο μοναδικός δίσκος ενός ελληνικού συγκροτήματος από το 1983

Θυμάμαι τους Drachmas από τις αρχές της δεκαετίας του ’80. Βασικά τους θυμάμαι να εμφανίζονται στην τηλεόραση σε διάφορες εκπομπές (στον Χρήστο Οικονόμου π.χ.) και να παίζουν τα τραγούδια τους, όπως θυμάμαι και τον δίσκο που είχαν κυκλοφορήσει τότε (1983) στην Music-box, υπό τον τίτλο “Make It”. Εν τω μεταξύ και παρότι αυτό το άλμπουμ των Drachmas το έχω συναντήσει άπειρες φορές μπροστά μου, σε ντάνες με δίσκους, ποτέ δεν το αγόρασα – και δεν ξέρω το γιατί. Το λέω, επειδή γενικώς αγόραζα μέσα στα χρόνια «τέτοια» ελληνικά ροκ άλμπουμ, ιδίως όταν τα εύρισκα στις «προσφορές» (τους δίσκους των Plasis, των At Last κ.λπ.).
Τώρα που το σκέφτομαι τούτο πρέπει να οφειλόταν στο ότι είχα σχηματίσει μια συγκεκριμένη εικόνα για τους Drachmas, βλέποντάς τους στην τιβί, που με οδηγούσε κάπου... Μου φαίνονταν, θέλω να πω, κάπως μεγάλοι σε ηλικία, και όχι... νεανικοί και αυτό, επειδή τότε ήμουν μαθητής ακόμη, γενικώς με αποθάρρυνε. Έπειτα και το rock των Drachmas δεν ήταν από αυτά που άκουγα εκείνη την εποχή, οπότε δεν ασχολήθηκα πολύ.
Προσφάτως, όμως, ένα φίλος, ο Nick Kutsarthur (τραγουδιστής στους ακόμη πιο παλαιούς Axis 33, από τις αρχές του ’70, που τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται με τους Old Dixie Band) μου έδωσε ένα πολύ περιποιημένο CD-R των Drachmas (με αντιγραμμένο εκείνο το μοναδικό LP τους από το ’83), έτσι σαν δώρο, οδηγώντας με και να τους ακούσω, με μεγαλύτερη προσοχή, μετά από 40 παρά ένα χρόνια, και να τους εκτιμήσω διαφορετικά... όντας μεγάλος πια.
Να πω λοιπόν πως οι Drachmas αποτελούνταν από τον Νίκο Ακαρέπη κιθάρες, φωνή (παλαιά στους Smile, στους Blue Birds, στο γκρουπ του Πασχάλη, μετά από τους Drachmas στους Μπλα Μπλα κ.λπ. και ο οποίος δεν βρίσκεται στη ζωή από το 2008), τον Αντώνη Πιτσολάντη μπάσο, φωνητικά (πριν στους Persons, στους Blue Birds, αργότερα στους Μπλα Μπλα κ.λπ.), τον Κώστα Κωσταράκη πλήκτρα και τον Νίκο Φραγκούλη ντραμς, κρουστά. Μια τετράδα που όμνυε στο pop rock των Foreigner και των Toto, επιχειρώντας να μεταφέρει στην ελληνική ροκ πραγματικότητα, εκείνων των ετών, το συγκεκριμένο στυλ.
Το ζήτημα ήταν πως το εν λόγω ύφος είχε δύο πολύ βασικά χαρακτηριστικά. Τις φοβερές παραγωγές, που έδιναν έναν όγκο «αρένας» στις συνθέσεις, και ακόμη τους πολύ «δυνατούς» τραγουδιστές «μπροστά», τους ικανούς να «μαζέψουν» όχι μόνο με την φωνή τους, αλλά και με την σκηνική παρουσία τους, τα ακροατήρια.
(1981)
Το pop rock, δηλαδή, έδινε πολύ μεγάλη σημασία στην «εικόνα», και το γενικότερο αμπαλάζ (ηχητικό και οπτικό) και αυτό δεν θα μπορούσε, τότε, να το ακολουθήσει κανένα ελληνικό συγκρότημα – γιατί τα συγκεκριμένα στάνταρντ ήταν άπιαστα από τα στούντιο και τις εγχώριες παραγωγές. Έτσι συνέβη και με τους Drachmas… ένα γκρουπ ορεξάτο, με πολύ καλούς μουσικούς και με αρκετά συμπαθητικές συνθέσεις, που όμως θα «θαβόταν» από την παραγωγή (Γιώργος Μανίκας).
Άκουσα με ενδιαφέρον τους Drachmas. Τους βρήκα δε πολύ μελετημένους και υποψιασμένους, για το είδος του rock που παίζανε και με διάθεση να πούνε και κάτι πέραν του αναμενομένου, ανακατεύοντας σε ορισμένα κομμάτια τους ακόμη και reggae επιρροές, όπως στο “Make it” ή στο “This time”, ενώ σε κάποια άλλα tracks (“Don’t be late”, “Double face”, “Music”), αποδείκνυαν ότι «μετρούσαν» γενικώς (σαν συνθέτες, παίκτες κ.λπ.) και πως αν είχαν την δυνατότητα να ηχογραφήσουν υπό άλλες συνθήκες (αμερικάνικες να πούμε) θα έκαναν γερό σαματά.
Άμα ξανατρακάρω τον δίσκο τους τώρα θα ξέρω γιατί θα τον αγοράσω...

DESERT MONKS το νέο άλμπουμ “Sympan” του ελληνικού γκρουπ

Βλέπω στο bandcamp των Desert Monks (Andreas Ntroulias κιθάρες, φωνή, Vangelis Bougiatiotis κιθάρες, Thanis Paraskevopoulos μπάσο, φωνή, Kostas Amargianitakis ντραμς, φωνή, συν «βοήθειες» σε κρουστά, φωνές, τρομπέτα) να περιγράφουν το πιο πρόσφατο CD τους, που αποκαλείται “Sympan” [Just Gazing, 2022], ως progressive rock, rock, alternative rock, indie rock και psychedelic rock. Τα alternative rock και indie rock έχουν ένα νόημα, το progressive rock έχει ένα πολύ, μα πάρα πολύ ελαφρύ (νόημα), ενώ το psychedelic rock μάλλον κανένα (νόημα).
Θέλω να πω με αυτό πως οι Desert Monks είναι ένα indie βασικά συγκρότημα, με κάποιες πιο «περίεργες» αναφορές στα πιο μεγάλα σε διάρκεια tracks του δίσκου τους, στα 6λεπτα “Alone, in love and well distracted” και “Waters”, με το έσχατο “Ten years ago today” να φανερώνει την ικανότητά τους και στην ακουστική (folk) μπαλάντα.
Ναι, είναι πολύ ωραίο το κλείσιμο του “Sympan”, όπως πολύ καλά είναι και τα δύο 6λεπτα tracks, μα ακόμη και τα “Eyes” και “Mermaid soup” (αυτά σε alternative φόρμες).
Έχουμε λοιπόν ένα γκρουπ, κι ένα άλμπουμ κατ’ επέκτασιν, κάπως πληθωρικό, που ενώ στην αρχή δεν σε «πιάνει» και πολύ, σταδιακώς «ανεβαίνει», για να κλείσει, στο τέλος, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Δεν ξέρω, σίγουρα, αν οι Desert Monks μπορούν να γράψουν σύγχρονο και απαιτητικό prog-rock, δείχνουν όμως ότι μπορεί, και σ’ αυτό, να τα καταφέρουν.
Τώρα, γιατί αναλώνονται στο indie είναι κι αυτό ένα ερώτημα, το οποίον, από ’μένα τουλάχιστον, δεν είναι εύκολο να απαντηθεί.
Εννοείται πως το συγκρότημα παίζει, επίσης, πολύ καλά, ενώ και η ηχογράφηση-παραγωγή είναι επαρκής.
Κάτι, όμως, πρέπει να γίνει, ή να αλλάξει αν θέλετε, με τον προσανατολισμό των Desert Monks, ώστε εκείνο που μας προτείνουν να είναι ακόμη περισσότερο διακριτό και στοχευμένο.
Μπορεί να μην υπάρχει αδιάφορο κομμάτι εδώ –και αυτό είναι, οπωσδήποτε, ένα από τα αδιαμφισβήτητα «συν» του “Sympan”–, δεν είναι όμως όλα tracks του αυτού επιπέδου. Λογικό από την μια μεριά, αλλά και άδικο, ταυτοχρόνως, αν σκεφτείς πως η μπάντα αυτή μοιάζει να έχει αληθινά υψηλές δυνατότητες.
Επαφή: https://desertmonks.bandcamp.com/album/sympan

Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2022

CAN το μεγάλο γερμανικό συγκρότημα του ροκ και η σχέση του με τον κινηματογράφο – περίφημα σάουντρακ για ταινίες του Βιμ Βέντερς, του Γέρζι Σκολιμόφσκι κ.ά., που άφησαν εποχή

Κατ’ αρχάς όταν μιλάμε και γράφουμε για τους CAN (κατά δήλωσή τους τα τρία γράμματα “C”, “A” και “N” σήμαιναν “Communism”, “Anarchism” και “Nihilism”), μιλάμε και γράφουμε για ένα από τα κορυφαία συγκροτήματα της ιστορίας του ροκ. Όχι μόνον του γερμανικού ροκ, ούτε του krautrock, αλλά του ροκ γενικότερα.
Οι CAN, που σχηματίστηκαν στα μέσα του 1968 στην Κολωνία, και που παρέμειναν μαζί, στην πρώτη και κύρια φάση τους, έως και τα τέλη των σέβεντις, έπαιξαν ένα προχωρημένο ροκ, ανακατεμένο, μέσα σ’ εκείνη την δεκαετία, με πολλά ψυχεδελικά, progressive, jazz, space, avant, experimental, electronic, ethnic, noise, funk, dub, reggae, ακόμη και disco στοιχεία, δημιουργώντας μία σειρά από άλμπουμ, που θεωρούνται σήμερα κλασικά και εν πολλοίς αξεπέραστα.
Λέμε π.χ. για τους δίσκους “Tago Mago” (1971), “Ege Bamyasi” (1972), “Future Days” (1973) και “Soon Over Babaluma” (1974) –για να αναφέρουμε μόνον τέσσερις–, όλους σε ετικέτα United Artists, που θα αποδεικνύονταν τα μετέπειτα χρόνια εντελώς καθοριστικοί για την εξέλιξη της ευρείας ποπ.
Εννοούμε με αυτό πως οι CAN έπαιξαν punk, post-punk και new wave, όπως και άλλα πολλά «ανακατέματα», πολύ πριν αυτά τα στυλ αναδειχθούν μέσα από τα αγγλικά και τα αμερικάνικα γκρουπ, επηρεάζοντας, στην διαδρομή, πλήθος καλλιτεχνών και συγκροτημάτων.
Να μερικά ονόματα που... έπιναν και πίνουν νερό στο όνομα των CAN: Brian Eno, John Lydon (Sex Pistols, Public Image Limited), Cabaret Voltaire, Pete Shelley (Buzzcocks), The Fall, Wire, The Stranglers, Julian Cope, Siouxsie and The Banshees, The Defunct, This Heat, DAF, David Byrne, Eurythmics, Red Hot Chili Peppers, Radiohead και δεκάδες άλλα.
Μέσα στις πολλές δραστηριότητες των CAN οι μουσικές για ταινίες και για σίριαλ ήταν αποφασιστικές, για την δική τους καλλιτεχνική υπόσταση και συγκρότηση. Και εννοούμε με αυτό πως τα μέλη του γκρουπ λειτουργούσαν άψογα, ως επαγγελματίες, μέσα από το καθεστώς της «παραγγελίας», ετοιμάζοντας καταπληκτικές μουσικές για πλήθος ταινιών (κυρίως γερμανικής παραγωγής).
Και κάπως έτσι, από πολύ νωρίς, από το 1970 ήδη, οι CAN θα κυκλοφορούσαν ένα άλμπουμ υπό τον τίτλο “Soundtracks” [Liberty], συγκεντρώνοντας σ’ έναν δίσκο, μερικά από τα ωραιότερα κομμάτια που έγραψαν ποτέ (για γερμανικές, βασικά, ταινίες). Εδώ θα μας απασχολήσει έντονα το LP “Soundtracks”, αλλά όχι μόνον αυτό, ούτε θα ξεκινήσουμε από ’κει...
Οι πρώτες απόπειρες
Η πρώτη επαφή των CAN με τον κινηματογράφο, τοποθετείται στην αρχή κιόλας της διαδρομής τους, το καλοκαίρι του 1968, όταν ακόμη λέγονταν Inner Space και αφορά στο σάουντρακ μιας κάπως αναρχικής πολιτικής σάτιρας, που ήταν σκηνοθετημένη από κάποιον Peter F. Schneider. Τίτλος της; “Agilok & Blubbo” (1969).
Η μουσική είναι γραμμένη στην Κολωνία και σε πρώτο χρόνο είχε τυπωθεί μόνον ένα 45άρι με τα κομμάτια “Agilok & Blubbo (Thema: No. 1) / Kamera-song” [Vogue, 1968].
Πολλά χρόνια αργότερα, το 2009, η ισπανική εταιρεία Wah-Wah θα κυκλοφορούσε ολόκληρο το σάουντρακ, στο οποίο ακούγονταν οι Holger Czukay μπάσο, Jaki Liebezeit ντραμς, Irmin Schmidt φωνή, φλάουτο, κιθάρες και Rosy Rosy φωνή, ενώ ηχολήπτης ήταν ο David Johnson (πρωταρχικό μέλος των CAN).
Ενδιαφέρουσα οπωσδήποτε μουσική με πολλά pop-rock, freaky-folk και πειραματικά στοιχεία, ενταγμένα άπαντα σ’ ένα κάπως ψυχεδελικό περιβάλλον, αλλά κάπως μακριά ακόμη από το βασικό ηχητικό αμπαλάζ των κατοπινών δουλειών των μεγάλων Γερμανών.
Ένα δεύτερο σάουντρακ από την ίδιαν εποχή αφορούσε στην ταινία του Kobi Jaeger “Kamasutra / Vollendung der liebe” (1969).
Η μουσική ηχογραφείται τον Νοέμβριο του ’68 και σε πρώτο χρόνο τυπώνεται ξανά, μόνον ένα 45άρι με τα κομμάτια “Kamasutra / I’m hiding my nightingale”  [Metronome, 1969].
Και σ’ αυτή την περίπτωση η συνολική μουσική θα κυκλοφορούσε πολλά χρόνια αργότερα (2009) σ’ ένα 2LP της γερμανικής εταιρείας Crippled Dick Hot Wax!, κάτω από τα ονόματα Irmin Schmidt / Inner Space Production.
Να πούμε πως στις σημειώσεις του gatefold υπάρχουν στοιχεία για την ταινία (βασικά παρακολουθούμε δύο ζευγάρια, ένα ινδικό, την Nanda και τον Dilip κι ένα γερμανικό, την Anke και τον Mike, στην πορεία τους προς την ερωτική ολοκλήρωση), αλλά σχεδόν τίποτα για τη μουσική της. Και βασικά το… ποιοι συμμετείχαν σ’ εκείνες τις ηχογραφήσεις.
Φυσικά, δεν θέλει πολύ κάποιος για να καταλάβει πως στην “Kamasutra” ακούγονται οι CAN, καθώς εύκολα μπορείς να αντιληφθείς τα παιξίματα των Jaki Liebezeit ντραμς, Michael Karoli κιθάρες, Holger Czukay μπάσο και ακόμη την φωνή του Malcolm Mooney – ενώ ακούγεται και φλάουτο, που λογικώς ανήκει στον David Johnson.
Να πούμε πως απ’ όλα αυτά τα ονόματα (και πέραν του Schmidt) στο gatefold αναγράφονται μόνον ο Mooney και η τραγουδίστρια Margarete Juvan (η φωνή στο “I’m hiding my nightingale”), με τους υπόλοιπους να τους… τρώει η μαρμάγκα.
Η μουσική στην “Kamasutra” είναι άλλοτε ηλεκτρική και άλλοτε ακουστική (στο παραδοσιακό ινδικό ύφος), αν και χωρίς σιτάρ, μόνο με (ακουστική) κιθάρα, τάμπλες και με το φλάουτο (του Johnson) αντί για μπανσούρι (ινδικό φλάουτο).
Φυσικά, στα ηλεκτρικά κομμάτια (σε ένα απ’ αυτά ακούγεται και σιτάρ) έχουμε πλήρη ροκ αφήγηση και μπάντα (τους CAN, το ξαναλέμε), που παίζει άλλοτε αργά και… ψυχεδελικά, όπως στο “Im temple”, και άλλοτε πιο… σπιντάτα, όπως στο “In Kalkutta III” (αμφότερα τα tracks από το πρώτο LP).
Το δεύτερο βινύλιο του διπλού δίσκου (Side C) ανοίγει μ’ ένα κάπως περίεργο έως και αλλοπρόσαλλο blues-rock (“Mundharmonika beat”), που εξελίσσεται κατά τον τρόπο των CAN, κάπως μονότονα δηλαδή όσον αφορά στο ρυθμικό τμήμα (γιατί η κιθάρα κάνει καλή… τζαζ δουλειά), ενώ από την τελευταία πλευρά το κομμάτι που ξεχωρίζει είναι το “In Kalkutta II”, που επίσης είναι μονότονα υποχθόνιο, έχοντας με τρόπο ενταγμένα στη ροή του τα διάφορα ακουστικά εφφέ.
Όπως με την περίπτωση του “Agilok & Blubbo” (το 2009), έτσι και με την έκδοση του “Kamasutra / Vollendung der Liebe” (ξανά το 2009) έχουμε μιαν αναπάντεχη κυκλοφορία, που σίγουρα θα άφησε τότε, και αφήνει και σήμερα, απολύτως ικανοποιημένους τους φίλους της μουσικής των CAN.
https://www.youtube.com/watch?v=0lyep91mSQ4
Οι (The) CAN όπως πλέον λέγονται, έχουν ήδη κυκλοφορήσει το πρώτο επίσημο άλμπουμ της, το “Monster Movie” [Music Factory], τον Αύγουστο του 1969, με την σύνθεση Holger Czukay μπάσο, Irmin Schmidt πλήκτρα, Jaki Liebezeit ντραμς, Michael Karoli κιθάρες και Malcolm Mooney φωνή, όταν ηχογραφούν τον Σεπτέμβριο εκείνης της χρονιάς το “Thief”, για το σάουντρακ της ταινίας “Kuckucksei im Gangsternest” (1969) του Franz-Josef Spieker, με τους Herbert Fux, Rainer Basedow και Hanna Schygulla.
Η Χάνα Σιγκούλα θα πρωταγωνιστούσε την ίδιαν εποχή στον «Έλληνα Γείτονα» (1969) του Rainer Werner Fassbinder, ενώ τους άλλους δύο ηθοποιούς, τον Herbert Fux και τον Rainer Basedow, θα τους βλέπαμε (και τους δυο μαζί) στην ταινία του Χρήστου Κεφάλα «Η Κρουαζιέρα του Τρόμου» (1971), δίπλα στους Ανδρέα Μπάρκουλη, Ann Smyrner, Karin Schubert κ.ά.
Η “Kuckucksei im Gangsternest” περιγράφεται στην βάση IMDb ως μία comedy / crime / fantasy ταινία, με το “Thief” των CAN να ηχεί καταπληκτικά, στο ύφος των πιο γνωστών δουλειών τους από τα late 60s-early 70s.
Σε πρώτο χρόνο το κομμάτι αυτό θα ακουγόταν στην γερμανική συλλογή (double LP) “Electric Rock / Idee 2000” [Liberty, 1970], μαζί με tracks των Canned Heat, Warren Zevon, Amon Düül II, The Groundhogs, Johnny Winter, Krokodil κ.ά., σε μια εξάλεπτη εκδοχή, ενώ θα συμπεριλαμβανόταν και στο μεταγενέστερο LP των CAN “Delay 1968” [Spoon, 1981], αλλά ένα λεπτό συντομότερο και σε άλλο mix.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/can-megalo-germaniko-sygkrotima-toy-rok-kai-i-shesi-toy-me-ton-kinimatografo

Σάββατο 22 Οκτωβρίου 2022

GALLO’S POLE ένα ελληνικό, κιθαριστικό ροκ συγκρότημα

Rock ελληνικό σχήμα είναι οι Gallo’s Pole, το οποίον αποτελούν οι Sakis Gallo ηλεκτρική κιθάρα, Kostas Baxevanis μπάσο και George Baltas ντραμς. Το σχήμα αυτό έχει τώρα διαθέσιμο ένα CD, το “Blow Jam” (2022), που περιέχει έξι instrumantals και που είναι φυσικά ανεξάρτητης παραγωγής [Scan Me].
Κατ’ αρχάς να πούμε πως το όνομα του γκρουπ παραπέμπει στο κλασικό folk “Gallows pole”, που έχουν διασκευάσει άπειροι, αλλά οι πολλοί το έμαθαν από τους Led Zeppelin (υπάρχει στο “III” του 1970). Φυσικά, οι Led Zep το είχαν δανειστεί από τον folkist Fred Gerlach, που πρώτος αυτός είχε δώσει μια κιθαριστική εκδοχή του, η οποία θα αναγνωριζόταν μέσα στα χρόνια ως η «βασική» (υπάρχει σ’ ένα LP τού Gerlach, στην Audio-Video Productions, που πρωτοβγήκε μάλλον στα 50s και το οποίο θα ξανατύπωνε η Folkways Records το 1962).
Το CD “Blow Jam” ανοίγει με το “Jerico” ένα πρώτο instro, έντονα κιθαριστικό φυσικά (σαν τίτλος παραπέμπει στους Redbone), με κιθάρες σε ρυθμικό και σε lead ρόλο, και με γενικότερη υφή κάπως... southern.
Στο “Drank that funk” το funk μοιάζει να κυριαρχεί. Και εδώ υπάρχουν διπλές κιθάρες, και μάλιστα και οι δύο σε ρόλο lead, παίζοντας ένα βασικό μοτίβο, πριν ξεκινήσει το σόλο, που είναι rock φυσικά (τώρα αν το “Drank” παραπέμπει στους Socrates δεν ξέρω, αλλά μπορεί...).
Το “Touch on Tosh” έχει reggae βάση και το “Tosh” δεν μπορεί παρά να σχετίζεται με τον Peter Tosh. Το κομμάτι ως reggae-rock είναι πολύ καλό, και οπωσδήποτε ηχεί (και) διαφορετικά σ’ ένα, όπως, και να το κάνουμε... ομογενοποιημένο ροκ άλμπουμ.
“Bold experience” αποκαλείται το τέταρτο track και εδώ οι αναφορές στον Jimi Hendrix βγάζουν μάτι. “Bold” από το LP “Axis: Bold as Love” και “Experience” από την ονομασία του συγκροτήματός του. Το κομμάτι είναι βαρύ, σκληρό, με ωραίες κοντές φράσεις στην κιθάρα, που επαναλαμβάνονται δημιουργώντας μία κατάσταση κάπως έκστασης, αλλά το κομμάτι δεν θα το αποκαλούσαμε ακραιφνώς «τζίμικο».
Στο “Blow jam” η παραπομπή μάλλον αφορά στον Jeff Beck. Το κομμάτι είναι ένα από το πιο «ψαγμένα» του CD, κινούμενο σε rhythm n’ blues κατεύθυνση, με τον Sakis Gallo να κάνει το δικό του παιγνίδι.
Το άλμπουμ θα κλείσει με το “Zivo”, που διαρκεί πάνω από 9λεπτά και που σαν κομμάτι βγάζει κάτι ελαφρώς «σαντανικό», όχι στον ήχο, αλλά σαν σύνθεση. Για μένα αυτό είναι το ωραιότερο track του άλμπουμ, με διαφορά απ’ όλα τα άλλα, και το ότι βρίσκεται εκεί ακριβώς, στο τέλος του δίσκου, είναι το πρέπον. Αφήνει την καλύτερη επίγευση εννοούμε, που τελικώς... μπορεί να αφορά και σε όλο το “Blow Jam”. Ένα «τυπικό» (δεν είναι υποτιμητικός ο χαρακτηρισμός – κάθε άλλο!) ροκ άλμπουμ, που μοιάζει κάπως με κιθαριστικό course.
Επαφή: https://www.facebook.com/sakisgallo/

Παρασκευή 21 Οκτωβρίου 2022

LEMURIAN FOLK SONGS τριτώνει το καλό για την ελληνική Twisted Flowers

Μετά τα άλμπουμ “Diviner Blues Sessions” και “When River Flows Reverse” των Ούγγρων Slight Layers, Predictions (ένα όνομα) και River Flow Reverse αντιστοίχως –για τα οποία έχουμε γράψει reviews παλαιότερα– η ελληνική εταιρεία Twisted Flowers, που σχετίζεται με το γνωστό δισκάδικο και site Vinyl Kiosk, μας προτείνει τώρα έναν τρίτο δίσκο αυτής της ευρύτερης (και πάντα ουγγρικής) παρέας, που έχει τίτλο “Maro” (2022) και που αφορά στους Lemurian Folk Songs.
Σχετίζονται οι Lemurian Folk Songs με τους Slight Layers, Predictions και με τους River Flow Reverse; Οπωσδήποτε, αφού μέλος και των τριών γκρουπ είναι ο μπασίστας-κιθαρίστας Bence Ambrus, ενώ τραγουδίστρια των River Flow Reverse και των Lemurian Folk Songs είναι η Krisztina Benus. Έχουμε λοιπόν δύο μέλη αυτής της παρέας, τον κιθαρίστα εδώ Ambrus και την τραγουδίστρια Benus, οι οποίοι ενώνονται με τους Gergely Szabó μπάσο και István Baumgartner ντραμς, δημιουργώντας έτσι τους Lemurian Folk Songs.
Κατ’ αρχάς να πούμε κάτι εν σχέσει με το... Lemurian. Η Λεμουρία (Lemuria) είναι μια φανταστική ήπειρος, που κάποιοι την τοποθετούν στον Ινδικό Ωκεανό, ενώ κάποιοι άλλοι την συνδέουν με μιαν άλλη φανταστική ήπειρο, την Mu, που εκτεινόταν στον Ειρηνικό. Πάνω σ’ αυτά τα μυθεύματα έχουν στηριχθεί παραεπιστήμονες, θεοσοφιστές και διάφοροι αυτοσχέδιοι ερευνητές, ενώ οι μύθοι αυτοί (που για κάποιους αποτελούν πραγματικότητες) έχουν επηρεάσει, πέρα από την λογοτεχνία, τις εικαστικές τέχνες κ.λπ., ακόμη και την jazz και βεβαίως το rock.
Οι παλαιοί θυμόμαστε σίγουρα το πολύ καλό άλμπουμ των Mu (Merrell Fankhauser, Jeff Cotton και λοιποί) “Lemurian Music”, που είχε κυκλοφορήσει και στην Ελλάδα από την Lyra (United Artists), το 1974 (στο back cover υπάρχει και ο χάρτης της Mu, που είναι τοποθετημένη στο κέντρο του Ειρηνικού Ωκεανού), ενώ κάποιοι μπορεί να ξέρουν και το κομμάτι “Lemuria” των Sun Ra and His Astro Infinity Arkestra, από το LP τους “Atlantis” [Saturn Research, 1969], το χαβανέζικο jazz-funk συγκρότημα Lemuria από τα late 70s, το κομμάτι των Γερμανών Passport “Lemuria’s dance”, το “Lemuria” του Joël Vandroogenbroeck από το library LP του “Lost Continents” (1980) κ.λπ.
Το rock συντηρεί, λοιπόν, τον μύθο της Lemuria, μ’ ένα νέο συγκρότημα και μ’ ένα LP, που είχε κυκλοφορήσει για πρώτη φορά ως digital και CD-R το 2017.
Οι Ούγγροι
Lemurian Folk Songs, και σε σχέση πάντα με το “Maro”, δεν έχουν καμία συγγένεια με το folk και με τα folk songs. Και το λέμε αυτό σε σχέση πάντα με τον ήχο τους, που είναι βαρύς, σφόδρα ηλεκτρικός, και που ακούγεται σαν… psychedelic blues-rock jam. Το “psychedelic” κολλάει τόσο με τα γυναικεία φωνητικά της Krisztina Benus, όσο και με τις κιθάρες του Bence Ambrus, που ιδίως στα κάπως πιο μεγάλα σε διάρκεια tracks, όπως είναι το 9λεπτο “Temple of the moon” κάνουν ωραία δουλειά, δημιουργώντας ένα hazy περιβάλλον, με πολλά εφφέ και με συνεπές «χάσιμο».
Με ήχο ακατέργαστο και βασικά «ζωντανό», οι Lemurian Folk Songs είναι σίγουρο πως δεν καλύπτονται πίσω από τις ευκολίες των σύγχρονων στούντιο, παραμένοντας πιστοί στο δόγμα, παίζουμε μαζί και ηχογραφούμαστε χωρίς... μεσάζοντες, δημιουργώντας αυτό τον ήχο, που σπανίως πλέον τον ακούμε στις σύγχρονες παραγωγές.
Πάντως να μην νομιστεί πως οι Ούγγροι είναι κανένα... παλαιολιθικό σχήμα, που αρνείται τις σύγχρονες εξελίξεις στο σκληρό rock, καθώς τα riffs και το βαρύγδουπο rhythm section αφήνουν και stoner vibes σε κομμάτια, όπως το “Grand sanctuary”, που κλείνει την πρώτη πλευρά.
Η δεύτερη πλευρά ξεκινά κάπως πιο... ψυχεδελικά, με την φωνή της Benus να βγαίνει πάνω από τα πάντα σκληρά passages, αν και γρήγορα το κομμάτι (“Messianic atrium”) αποκτά μιαν... άγρια ομορφιά, μέσα από τους ανελέητους κιθαρισμούς, τις αλλαγές στα tempi, και τα παρατεταμένα (με κόλπα) soli.
Φοβερό track είναι το επόμενο, το “Melusina”, που είναι γρήγορο, με ωραία «κατεβάσματα» και «ανεβάσματα», με rhythm section τελείως πριμιτίβ και με τις κιθάρες του Ambrus να «χάνονται» μέσα σε μια οχληρή παραζάλη (Bevis Frond ανακάλεσα εδώ, και πολλά άλλα, αλλά δεν υπάρχει λόγος να λέμε πολλά ονόματα).
Το “Maro” των Lemurian Folk Songs θα ολοκληρωθεί με το “Magister blues”, που είναι τραγούδι και που δεν είναι τόσο blues ή ίσως είναι με τον τρόπο των Ούγγρων. Φυσικά, και αυτό το track είναι πολύ καλό.
Ένα απολύτως «τίμιο», φτιαγμένο με «αγνά υλικά» άλμπουμ είναι το “Maro” των Lemurian Folk Songs. Ένα άλμπουμ που δεν κάνει ανούσιες παραχωρήσεις για να προσεγγίσει «πράγματα», που σήμερα παίζουν και στο ψυχεδελικού τύπου rock, διατηρώντας όλα εκείνα τα στοιχεία, που αναγνωρίζουμε και εντοπίζουμε όλοι μας από τους ανάλογους δίσκους της κλασικής εποχής.
Επαφή: www.vinylkiosk.com

Πέμπτη 20 Οκτωβρίου 2022

ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΟΥΤΣΟΥΝΑΝΟΣ ...θύμησες

O συνθέτης και ντράμερ Μανώλης Κουτσουνάνος (Manolis Koutsounanos) από την Κοζάνη μας απασχολεί αραιά και πού, με προσωπικές δουλειές, συμμετοχές του σε σχήματα κ.λπ. Γνωστός μας τουλάχιστον από την εποχή τού Apopsis Trio (2005), του συγκροτήματος στο οποίο συμμετείχε μαζί με τους Λάκη Τζήμκα και Γιώργο Τζούκα, ο Μ. Κουτσουνάνος είχε κάνει ένα προσωπικό CD το 2016, ενώ τώρα επανέρχεται –αν δεν έχουμε χάσει, εν τω μεταξύ, κάποιο άλλο επεισόδιο– μ’ ένα νέο άλμπουμ, που αποκαλείται «...Θύμησες» [Private Pressing, 2022].
Στο CD, που είναι πολύ περιποιημένο, κλεισμένο σε hardback εξώφυλλο, περιέχον 24σέλιδο booklet, με στοιχεία, credits και παλιές κιτρινισμένες φωτογραφίες, καταγράφονται επτά συνθέσεις του Μανώλη Κουτσουνάνου, όπως και μία του Κυριάκου Σφέτσα (“Paintings”), ειδικώς γραμμένη και ενορχηστρωμένη για το συγκεκριμένο άλμπουμ. Στα υπόλοιπα κομμάτια οι ενορχηστρώσεις ανήκουν στον Μ. Κουτσουνάνο.
Το κλίμα στον δίσκο «...Θύμησες» είναι ποικίλο – και εννοούμε με αυτό πως οι συνθέσεις του Μ. Κουτσουνάνου, περνούν από ποικίλα στάδια, ενσωματώνοντας πολλές και διαφορετικές επιρροές. Οι συμμετοχές-παρουσίες, δε, πολλών και καλών μουσικών σε αυτές φανερώνει, αν θέλετε, και το πνεύμα τους (των συνθέσεων), αφού τα τρομπόνια, οι τρομπέτες, τα σαξόφωνα και τα κλαρίνα, συνυπάρχουν με τις κιθάρες, το μπάσο, τα ντραμς (φυσικά) και ακόμη με τα πλήκτρα (πιάνο ή fender rhodes), το τσέλο, το βιολί και τους φωνητικούς αυτοσχεδιασμούς. Συνυπάρχει δηλαδή η ευρύτερη δυτικομακεδονική μουσική παράδοση, με την jazz, το rock, τα κλασικά ηχοχρώματα, τις «μουσικές του κόσμου» κ.λπ.
Άρα έχουμε να κάνουμε μ’ ένα ευρύτερο κράμα, που είναι αρκούντως προσεγμένο και δουλεμένο, από έναν μουσικό, που γνωρίζει τι θέλει και που ξέρει, επιπλέον, πώς ακριβώς να το επιτύχει – με την συνεισφορά, προφανώς, όλων αυτών των οργανοπαικτών της ευρύτερης δημιουργικής σκηνής (όπως τον βιμπραφωνίστα Χρήστο Ραφαηλίδη, τους μπασίστες Γιώτη Κιουρτσόγλου, Λάκη Τζήμκα και Ντίνο Μάνο, τον πιανίστα Γιώργο Τζούκα, τους τρομπετίστες Γιάννη Οικονομίδη και Στέλιο Χατζικαλέα, την κιθαρίστρια Βάσω Δημητρίου, την βοκαλίστρια Νατάσσα Μάρε Μουμτζίδου και άλλους πολλούς).
Άσσοι μουσικοί λοιπόν, που επιφυλάσσουν τα καλύτερα, για τις «...Θύμησες», αποδίδοντας με αληθινό κέφι, μια σειρά ωραίων συνθέσεων, μέσω των οποίων αναμιγνύονται με γόνιμο τρόπο οι παραδόσεις με τα πιο σύγχρονα ρεύματα.
Εντάξει, μπορεί να πει κάποιος, τέτοιες καταστάσεις δεν είναι πρωτοφανείς (ακόμη και για την ελληνική δισκογραφία εννοείται), άρα πού ακριβώς μπορεί να κρύβεται η έκπληξη εδώ;
Στις συνθέσεις κατά πρώτον, και βεβαίως στα παιξίματα, όπως και στην ηχογράφηση-παραγωγή... θα απαντούσαμε. Πραγματικά, δηλαδή, αφού στο άλμπουμ υπάρχουν μερικά καταπληκτικά tracks, όπως τα «Θύμησες», «Νανούρισμα», «Κοζανίτικος» και “Highway”, δίχως, φυσικά, να υστερεί κάποιο από τα υπόλοιπα, ενώ πολύ ωραίο είναι και το κλείσιμο, με την σύνθεση του Κυριάκου Σφέτσα, που ταιριάζει απολύτως με το ύφος του δίσκου, μεταφέροντας στο τώρα κάτι από την εποχή της πρώτης Greek Fusion Orchestra.  
Καταλήγοντας, θα γράφαμε για ένα άλμπουμ-έκπληξη, που κινείται στον χώρο της greek jazz και που έχει γίνει με ιδιαίτερη φροντίδα από τον Μανώλη Κουτσουνάνο και τους φίλους του.
Επαφή: koutsounanos@gmail.com

Τετάρτη 19 Οκτωβρίου 2022

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 469

17/10/2022
Το 1972 ακόμη και εφημερίδες που πρόσκεινταν στο χουντικό καθεστώς, όπως ο Ελεύθερος Κόσμος, δεν κατάπιναν «αμάσητη» την παρουσία των Αμερικανών στην Ελλάδα. Οι ερωτήσεις που γίνονται στον (χουντικό) στρατηγό Οδυσσέα Αγγελή είναι οξείες. Ιδίως αυτή για το δημοψήφισμα...
Σήμερα τέτοιες ερωτήσεις (για το τι συμβαίνει στην Αλεξανδρούπολη π.χ.) δεν τολμάει να κάνει, ακόμη και ως υπόθεση εργασίας να πούμε, ούτε και η (νατοϊκή) αριστερά στην Ελλάδα. Δεν συζητάμε για ΝΔ και τα τοιαύτα...

17/10/2022
Έπονται βουλευτικές και δημοτικές εκλογές και οι γειτονιές μας αρχίζουν να θυμίζουν εμπόλεμη ζώνη. Δρόμοι, πλατείες, πεζόδρομοι και πεζοδρόμια έχουν παραδοθεί στα «έργα». Μας σκάβουνε το λάκκο, κανονικά, γιατί εδώ θα γίνει ο τάφος μας...

15/10/2022
Η Εύα Κανέλλη είναι η τελευταία ΑΛΗΘΙΝΑ ΜΕΓΑΛΗ λαϊκή τραγουδίστρια (κάτι Νέγκες, κάτι Βελεσιώτου και όλες τις νεότερες τις έχει για κολατσιό). Σε πείθει. Πάει και τελείωσε. Και στο «σε πείθει» δεν χωράει γιατί. Γιατί έτσι. Γιατί είναι βιωματική η κρίση. Γιατί δεν σχετίζεται με διαβάσματα και τα τοιαύτα.
Εδώ τραγουδά τους φοβερούς στίχους του μέγιστου Κώστα Ψυχογιού, που κανονικά, αν υπήρχε πολιτισμός, θα έπρεπε να σκαλιστούν σε πέτρα, σαν τις δέκα εντολές, και να τοποθετηθούν στο κέντρο της Ομόνοιας. Ή και κάτω απ’ την Ομόνοια...
[η Κανέλλη τραγουδάει με χανζαπλάστ στο δάκτυλο – είναι τρομερή η γυναίκα!]
https://www.youtube.com/watch?v=gBlDIsgF7GA

15/10/2022
Στις παλιές φωτογραφήσεις των ομάδων (όχι σαν τις σημερινές που οι παίκτες φωτογραφίζονται σαν χεσμένοι, με λυγισμένα γόνατα) έξι στέκονταν όρθιοι πίσω και πέντε κάθονταν, σε βαθύ κάθισμα, μπροστά.
Όμως, σ’ αυτή τη φωτό της μεγάλης Παναχαϊκής από το πρώτο μισό του ’70, οι όρθιοι είναι εφτά, με το «μαύρο διαμάντι», τον «Γύφτο», τον μέγα μπαλαδόρο Κώστα Δαβουρλή να στέκεται άκρη αριστερά, για να φαίνεται ολόκληρος. Έτσι έπρεπε!
Κάτω, στα γόνατα, οι υπόλοιποι της ιερής πεντάδας, της εποχής - οι Ρήγας, Στραβοπόδης, Μιχαλόπουλος και Λεβεντάκος δηλαδή.
Μόνον ο Βασίλης Στραβοπόδης (από τους πέντε) είναι στη ζωή. Οι υπόλοιποι στοιχειώνουν τα μεσημέρια των Κυριακών μας...

15/10/2022
Εκπληκτικό rhythm section! Alex Dmochowski (Erroneous) μπάσο. Aynsley Dunbar Retaliation…
https://www.youtube.com/watch?v=T9tcNK5dy2U

14/10/2022
(Σεξουαλικότητα και πορνογραφία)

13/10/2022
Είδα λίγο από την μουσική εκπομπή του Μπέζου (στο Open) στο YouTube.
O Μπέζος είναι κακός ηθοποιός ακόμη και όταν γελάει. Το γέλιο του κάνει κρα ότι είναι κάπως σαν «κονσέρβα», κοινώς τραβηγμένο από τα μαλλιά, αφού κατά βάση είναι εντελώς προκάτ και επί της ουσίας αχρείαστο (γελάει, δηλαδή, χωρίς να υπάρχει κανένας απολύτως λόγος).
Εντάξει αχρείαστα γέλια θα μπορούσε να τα υποστηρίξει ένας καλός ηθοποιός, και να τα κάνει να φαίνονται αληθοφανή, αλλά ο Μπέζος δεν μπορεί να κάνει ούτε αυτό.
Η ορχήστρα μου άρεσε και μάλλον είναι η καλύτερη και η σεμνότερη απ’ όσες έχω δει τα τελευταία χρόνια στην τιβί, στις ανάλογες εκπομπές.
Για τους καλεσμένους δεν θέλω να πω τίποτα, γιατί θα φανώ πολύ κακός. Ορισμένοι νομίζουν ότι ο κόσμος κοιμάται τον ύπνο του δικαίου, και πως χρειάζονται κάποιοι, που να λένε συνεχώς αδιάφορα πράγματα, για να τον ξυπνήσουν. Τεράστια ψευδαίσθηση και μεγάλη η ιδέα που έχουν ορισμένοι για τους εαυτούς τους!
Φυσικά, το μαρτύριο να ακούς τον Μπέζο να τραγουδάει δεν το γλιτώνεις κι εδώ, σ’ ένα πρόγραμμα μίζερο και βαρετό, που βγαίνει κάπως προς το φως μόνον όταν αναλαμβάνει η ορχήστρα.

13/10/2022
Πριν από τον Γκάλη στο μπάσκετ ήταν ο Σταύρος Σαράφης του ΠΑΟΚ, στο ποδόσφαιρο, που στεκόταν στον αέρα.
Όταν τον έβλεπες να πηδάει για κεφαλιές (γιατί ήταν δεινός κεφαλοσφαιριστής, ενώ ήξερε και μπάλα, με το τόπι κάτω), τις μισές τουλάχιστον φορές έλεγες πως πηδάει σε λάθος χρόνο και πως θα ήταν αδύνατον να πιάσει την κεφαλιά.
Και όμως όχι απλώς την έπιανε, αλλά της έδινε και τέτοια τροχιά, που την καθιστούσε σίγουρο γκολ. Ο Κελεσίδης είχε πάθει μεγάλες νίλες.
Ο Σταύρος Σαράφης πέθανε σήμερα στα 72 του.

12/10/2022
Και «συμπερίληψη» και «επιτελεστικότητα»
Γιάννης Τσεκλένης (1971)
[μπροστά η Έφη Μελά, τους άλλους δεν τους ξέρω]

12/10/2022
Πριν από το ίντερνετ υπήρχαν τα βιβλία... Και τώρα φυσικά υπάρχουν τα βιβλία, αλλά πριν από το ίντερνετ δεν υπήρχε τίποτ’ άλλο, και κάπως έτσι αν ήθελε κάποιος να πληροφορηθεί για το ιταλικό ροκ ας πούμε, θα έπρεπε να ψάξει για ιταλικά βιβλία...
Γιατί μόνο σ’ αυτά υπήρχαν πληροφορίες για «τα πάντα». Ακόμη και για τους Pholas Dactylus, που είχαν παίξει live στο Σπόρτιγκ το 1973 και που μάλλον τους είχε δείξει, τότε, και η (ελληνική) τηλεόραση...
[μου τα θύμισε μια φίλη, πριν από λίγες μέρες]

12/10/2022
Άπιαστο άλμπουμ. Εφάμιλλο ή και ανώτερο από τα καλύτερα των Ash Ra Tempel...
https://www.youtube.com/watch?v=YheqOU1aYos

12/10/2022
(...)