10 πρόσφατοι ευρωπαϊκοί ροκ δίσκοι, που αξίζουν – συγκροτήματα και καλλιτέχνες, που κινούνται από το punk-rock, μέχρι το indie και το progressive, με σχεδόν πάντα συναρπαστικά αποτελέσματα

Το ροκ εμφανίζει μια τρομερή δυναμική στον βορρά της Ευρώπης και βασικά στην Νορβηγία, από την οποία εκκινούν πολλά και διαφορετικά, και σίγουρα ενδιαφέροντα ροκ συγκροτήματα. Από κοντά και οι μεγάλες χώρες της κεντρικής Ευρώπης (και βασικά η Γερμανία) προσφέρουν αφειδώς σχήματα, ενώ δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει χώρες με... παραδοσιακή, όσο και ιδιόμορφη συμβολή στο ροκ, όπως η Γαλλία.
Τα ονόματα που παραθέτουμε στη συνέχεια (ανάμεσα και δύο ελληνικά) δεν είναι απλώς καινούρια ή σχετικώς καινούρια, αλλά κυρίως πολλά υποσχόμενα.

1. NOTOWNS: Joyride [GR. Inner Ear, 2023]
Οι Notowns δεν έχουν ιστορία, αλλά αν τα φέρει δεξιά η ζωή θα αποκτήσουν. Λέμε για ένα τρίο από Αθήνα-Πειραιά, που σχηματίστηκε πρόπερσι και που μέσα σε ελάχιστο διάστημα βλέπει ένα άλμπουμ του να κυκλοφορεί από την Inner Ear. Ο δίσκος αποκαλείται “Joyride” και περιέχει οκτώ τραγούδια, αγγλόφωνα, που κινούνται σε punk και punk-rock-electro κατευθύνσεις.
Οι Notowns θα μπορούσε να κατηγορηθούν από διάφορους «ψαγμένους», απερίσκεπτα φυσικά, για... ντεμοντέ πανκοφιλία ή και για... εϊτίλα, αλλά όλα αυτά, αν ειπωθούν (ή αν έχουν ήδη ειπωθεί), θα είναι εκτός τόπου και χρόνου.
Το ξέρω... υπάρχουν πολλοί και πολλές σε όλους τους χώρους της Τέχνης, που επιχειρούν να προτείνουν κάτι με άγκιστρο, με hook, στο παρελθόν. Γι’ αυτό έχουμε και τους σιξτάδες, που αντιγράφουν μέχρι και γραμματοσειρές(!) του ’60, τους εϊτάδες, που λιώνουν μπροστά στο αφελές και το χαζοχαρούμενο της εποχής κ.ο.κ.
Δεν είναι κακό να κοιτάς προς τα πίσω, στο χθες. Κακό είναι να το αντιγράφεις ανώδυνα (το χθες), εξιδανικεύοντας πρόσωπα και καταστάσεις, και αφήνοντας τη νοσταλγία να αποφασίζει για το πόσο αξίζει κάτι (και όχι για το αν αξίζει).
Δεν χρειάζεται να πω πως στο σύνολο των περιπτώσεων η νοσταλγία θα αποφασίσει λάθος, αφού ακόμη και αν κεντράρει σωστά θα το κάνει για λάθος λόγους. Ενώ θα δώσει, περαιτέρω, την αφορμή σε διαφόρους να απορρίψουν το χθες, ως κάτι ξοφλημένο και παρωχημένο.
Λοιπόν, οι Notowns δεν νοσταλγούν τίποτα από τα 80s. Πρώτον, γιατί, πιθανώς να ήταν αγέννητοι ή τέλος πάντων πολύ μικροί  τότε. Άρα νοσταλγία δεν μπορεί να υπάρχει, για κάτι που δεν το έχεις βιώσει.
Οι άνθρωποι αυτοί, οι Notowns, διαθέτουν κατ’ αρχάς αισθητήριο. Έχουν ακούσει διάφορα προφανώς, από το χθες, και βεβαίως κάπου πρέπει να στάθηκαν και να είπαν... να... αυτός είναι ο ήχος μας. Τούτο, όμως, από μόνο του δεν σημαίνει κάτι.
Και εδώ ακριβώς είναι το κρίσιμο σημείο, το οποίον οι Notowns το ξεπερνούν με περίσσια σοβαρότητας και δίχως επιπολαιότητα, πράττοντας το σωστό και το πρέπον. Δηλαδή... όχι αντιγράφοντας ένα κλίμα, μια εποχή ή έναν ήχο, μα, χρησιμοποιώντας όλο αυτό το background, επιχειρούν να οικοδομήσουν ένα σημερινό άλμπουμ, που να μπορεί να ενταχθεί δημιουργικά στο τώρα, μεταφέροντας, συγχρόνως, όλο το εξωτερικό fun εκείνης της περιόδου (θυμηθείτε την ελληνική Creep Records).
Το λέμε λοιπόν αυτό, και το επισημαίνουμε, ως κάτι το θαυμαστό, επειδή τα τραγούδια των Notowns είναι τρομερά – χοντρικά το ένα καλύτερο από τ’ άλλο. Και σαν μουσικές, και σαν στίχους (ιδίως σαν στίχους, στους οποίους καταγράφουν όψεις της σύγχρονης σκληρής και απάνθρωπης πραγματικότητας με οξύνοια) και σαν ερμηνείες και σαν ενοργανώσεις (κιθάρες, μπάσο, ντραμ-μασίν, σύνθια).
Punk-rock με electro στοιχεία παίζουν οι Notowns, γράφοντας τραγουδάρες (“Hetawave”, “Joyride”, “2022”, “Twilight zone” κ.λπ.), οδηγώντας μας ν’ ακούμε το “No reflex” τους, στη σειρά μετά τα κλασικά “No escape”, “No fun” και “No feelings”…
Τι άλλο να πεις; Μπράβο στα παιδιά και πάντα τέτοια!
Επαφή: www.inner-ear.gr

9. LARS FREDRIK FRØISLIE: Fire Fortellinger [NOR. Karisma Records, 2023]
O Lars Fredrik Frøislie είναι ο κιμπορντίστας των Νορβηγών Wobbler, ενός από τα καλύτερα ευρωπαϊκά progressive rock συγκροτήματα, τα τελευταία 20-25 χρόνια (να επισημάνουμε τα πιο πρόσφατα άλμπουμ τους “From Silence to Somewhere” του 2017 και “Dwellers of the Deep” του 2020), ο οποίος προτείνει τώρα ένα εξ ίσου δυνατό και ενδιαφέρον LP, που αποκαλείται “Fire Fortellinger”.
Κατ’ αρχάς να σημειώσουμε πως στον δίσκο αυτό καταγράφονται μόλις τέσσερα tracks – χοντρικά δύο 17λεπτα και δύο 6λεπτα. Έτσι, μέσω αυτών των μεσαίων και μεγάλων χρονικών διαρκειών επιχειρεί ο Frøislie να παρουσιάσει και να αναπτύξει τις ιδέες του, που τον οδηγούν, με σίγουρα και σταθερά βήματα, προς το ποθούμενο.
 Στην οικοδόμηση ενός σημερινού progressive δίσκου, εννοούμε, αλλά με ξεκάθαρο σέβεντις ηχόχρωμα. Γι’ αυτό και στα μίντια αναφέρεται, για την περίπτωσή του, το “70s prog”, σαν ένα νέο και αυτόνομο genre, που σηματοδοτεί εκείνο ακριβώς που συμβαίνει εδώ. Το επισημαίνουμε τούτο, επειδή το σύγχρονο prog είναι κάτι τελείως διαφορετικό, με άλλον γενικώς ήχο, που παρακολουθεί πιο στενά την εξέλιξη στο στυλ, μέσα σε όλες τις δεκαετίες. Εδώ δεν συμβαίνει αυτό.
Το κύριο γνώρισμα του ήχου του Frøislie είναι τα πάμπολλα keyboards. Γενικώς γίνεται χαμός εδώ, καθώς ακούγονται Ηammond C3, Mellotron M400, Minimoog Model D, Hohner Clavinet D6, Yamaha CP70B, Rhodes mkII, Wurlitzer 200 και άλλα διάφορα, όλα ωραία τοποθετημένα και συνδυασμένα.
Επίσης ο Frøislie τραγουδά (στην νορβηγική), παίζοντας και κρουστά, ενώ τον συνοδεύει μόνον ένας ακόμη μουσικός, ο Nikolai Hængsle στο μπάσο. Κιθάρες, με άλλα λόγια δεν υπάρχουν στο “Fire Fortellinger”, δίχως αυτό, πάντως, να αποβαίνει καθοριστικό για το άκουσμα. Είναι σε τέτοιο βαθμό πλούσιος ο ήχος στο “Fire Fortellinger”, εννοούμε, ώστε να μην αντιλαμβάνεσαι πουθενά κάποια μικρή ή μεγάλη έλλειψη.
Πολύ καλά τα μεγαλύτερα σε διάρκεια tracks και ιδίως το δεύτερο 17λεπτο “Naturens katedral”.
Επαφή: www.karismarecords.no

10. ASHINOA: L'Or​é​e [UK. Fuzz Club Records, 2023]
Κλείνουμε με το πολύ καλό άλμπουμ των Ashinoa, από την Λυών, ένα πενταμελές σχήμα (Chris Poincelot, Matteo Fabbri, Jérémy Labarre, Paul Renard, Ghazi Frini), που υφίσταται από το 2015 και που αρέσκεται να κινείται σε progressive, electronic και πειραματικούς δρόμους.
Το “L'Or​é​e” είναι ένα αληθινά ενδιαφέρον άλμπουμ, που θα ενθουσιάσει τους φίλους του σύγχρονου ψαγμένου rock, μ’ αυτές τις γεμάτες εκπλήξεις συνθέσεις του, τα απροσδιόριστα παιξίματά του και την ποικιλία των ηχοχρωμάτων του.
Ίσως, μάλιστα, αυτή ακριβώς η ποικιλία να του προσδίδει και μια δυσκολία να το παρακολουθήσεις, υπό την έννοια πως το LP δεν έχει μια σταθερή ροή, με το κάθε track να διαφοροποιείται του άλλου.
Μπορεί λοιπόν όλα τα κομμάτια να έχουν ενδιαφέρον, και να λειτουργούν πολύ καλά, αλλά συνολικώς το “L'Or​é​e” μοιάζει κάπως αποσπασματικό. Φυσικά, αυτό δεν το λέμε σώνει και καλά για (σοβαρό) μειονέκτημα, αφού τα πολλά και παράξενα που ακούς εδώ, ξεπερνούν τις όποιες επιμέρους μικρο-ατασθαλίες.
Και με πολλά ηλεκτρονικά («τοίχους», εφφέ κ.λπ.) και με πολλά πλήκτρα και με κιθάρες και με ρυθμικό τμήμα, που ακούγεται καταιγιστικό κατά τόπους, το άλμπουμ αυτό των Ashinoa είναι προορισμένο να αγαπηθεί από τους φίλους των μουσικών των Heldon, των Delired Chameleon Family και των ανάλογων σέβεντις συγκροτημάτων.  
Επαφή: www.fuzzclub.com
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/10-prosfatoi-eyropaikoi-rok-diskoi-poy-axizoyn

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 510

27/5/2023
Πρέπει κάτι να... διαβάζει (γέλιο) πριν από τη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ το 2012, με το Μανιφέστο να γράφει στο πρωτοσέλιδο «Η Ελλάδα στo χείλος της ρήξης. Εκρήγνυται η κοινωνική εξέγερση». Το ύφος του Quentin είναι όλα τα λεφτά... (γέλιο)

27/5/2023

60 χρόνια από τη δολοφονία του βουλευτή της αριστεράς Γρηγόρη Λαμπράκη.
Τραγούδι και πολιτική στην Ελλάδα των ετών 1963-1967. Αν στην Αγγλία ήταν το folk και η trad-jazz, που συνδέθηκαν με το προοδευτικό κίνημα στις αρχές των 60s, στην Ελλάδα ήταν το τραγούδι της αριστεράς (Θεοδωράκης, Σαββόπουλος, Λοΐζος, Λεοντής κ.ά.).
https://www.lifo.gr/san-simera/rok-ton-lamprakidon

26/5/2023
Ασύλληπτο τραγούδι - τεράστια τραγουδίστρια. Αηδόνι. Και σόλο του Βασίλη Σούκα στο τέλος. Βάσω Χαρακίδα...
https://www.youtube.com/watch?v=569Di6wmGvo

26/5/2023
>>Το 34% των ψηφοφόρων αποφάσισε την τελευταία στιγμή<<
Τέσσερα χρόνια ασύλληπτης συστημικής πλύσης εγκεφάλου και ν’ αποφασίζει ο άλλος τι θα ψηφίσει πάνω από την κάλπη; Πλήρης αποτυχία του προπαγανδιστικού μηχανισμού της ΝΔ.
Να μην ξαναπεράσουν οι σκέρτσοι και οι γεραπετρίτηδες τέτοια λαχτάρα...

25/5/2023
Xθες μαθεύτηκε ο θάνατος του σκηνοθέτη του undergound και άλλα πολλά Kenneth Anger. Ήταν 96. Προσέξτε αυτό το κείμενο...

>>Όπως διαβάζω στο περιοδικό “Classic Rock” (issue 96, Summer 2006) στο κείμενο τού Christopher Knowles “Symphony for the Devil”, o Kenneth Anger είχε έρθει σ’ επαφή με τον Parsons και τη συζυγό του Marjorie Cameron κάνοντας παρέα μαζί τους μέχρι και το 1952, όταν ο Parsons θα σκοτωθεί μετά από κάποια «ύποπτη» έκρηξη στο εργαστήριό του. Μάλιστα, μέσω αυτών ο Anger θα γνωρίσει και την Jane Wolfe, μια θρυλική ηθοποιό του βωβού κινηματογράφου, που είχε αναδειχθεί ως η καλύτερη «μαθήτρια» τού Aleister Crowley. (Η Wolfe είχε ζήσει από το 1920 έως το ’23 στην Cefalù της Σικελίας, στο ορμητήριο του Crowley, έχοντας εγκαταλείψει έκτοτε την κινηματογραφική καριέρα της).<<
https://www.lifo.gr/culture/music/i-bathia-apokryfistiki-rok-istoria-toy-kenneth-anger-toy-thrylikoy-skinotheti-toy

25/5/2023
Όσα ζήσαμε δεν λησμονιούνται. Δεν ξεχνάμε τον πανικό που γινόταν στα μπαρ και τα κλαμπ, με τα τραγούδια της Tina Turner, στα έιτις. Με το “What’s love got to do with it”, με το “We don’t need another hero” (από το Mad Max της εποχής), με το “Typical male” ή το “The best”. Τραγούδια, που τα άκουγες παντού και που έθεταν σε μια καινούρια βάση την πορεία τής μεγάλης τραγουδίστριας, μια πορεία με πολλά σκοτεινά σημεία, που την φρέναραν για χρόνια – τουλάχιστον μέχρι να βρει τη δύναμη, να πατήσει γερά στα πόδια της, και μόνη της, πλέον, να φθάσει στην κορυφή. 

Όσο και να μας συνδέουν, πάντως, τα έιτις με τη φωνή και την περσόνα της, δεν παύει να είναι η δεκαετία του ’60 εκείνη που κατέστησε την Tina Turner είδωλο. Με τραγούδια ύμνους, μαζί με τον Ike Turner, όπως το “Beauty is just skin deep” ή το περίφημο “River deep-mountain high” (1966) του Phil Spector και με άλμπουμ σαν το “The Hunter” (1969), που αναδείκνυε την παντοτινή ισχυρή βάση τής δουλειάς της, που δεν ήταν άλλη από το blues, η Tina Turner, με τον Ike ή χωρίς, υπήρξε μια «θεά» της soul music, ένα είδωλο της μαύρης μουσικής. (από το LiFO.gr)
https://www.youtube.com/watch?v=r0F5ypDEbuc

25/5/2023
(με αφορμή μια κουβέντα σε φιλικό τοίχο)
Τον Dylan δεν τον βρίζανε μόνο οι Έλληνες –καλά του κάνανε!–, όταν έβγαλε το χριστιανικό “Slow Train Coming” το 1979 (το «βρίζανε» διαβάστε το ως «του τα χώνανε», του ασκούσαν σκληρή κριτική κ.λπ.), αλλά και οι συμπατριώτες του οι Αμερικάνοι.
Άνοιξα τώρα το βιβλίο του Greil Marcus “Bob Dylan / Writings 1968-2010”, εκεί όπου διαβάζεις φοβερούς χαρακτηρισμούς κατά του Dylan, απ’ αυτούς που δεν ήταν εύκολο να γράψουν τότε οι Έλληνες (οι οποίοι, πάντως, πιάνανε τη συντηρητική στροφή του και του τα σούρνανε αναλόγως).
Λοιπόν ο Marcus ανάμεσα σε άλλα τον αποκαλεί αλαζόνα, μισαλλόδοξο, αυτάρεσκο, προσβλητικό έως και ρατσιστή(!), σε σχέση με τα τραγούδια πάντα –εκεί όπου περιγράφει τους Άραβες, στο φερώνυμο “Slow train coming”, ως σεΐχηδες, με φανταχτερά κοσμήματα και δαχτυλίδια στη μύτη, που αποφασίζουν για το μέλλον της Αμερικής από το Άμστερνταμ και το Παρίσι (σ.σ. αθώοι οι Αμερικάνοι, ένοχοι οι Άραβες!!)– καταλήγοντας πως αυτά δεν είναι τραγούδια από κάποιον που σκέφτεται, αλλά από κάποιον που τον έχουνε βάλει στην πρίζα!

Παλιά οι άνθρωποι, ακόμη και στην Ελλάδα, γράφανε πιο ελεύθερα, με θάρρος γνώμης, δεν μασάγανε. Τα χώνανε άγρια. Η ελευθερία του λόγου και της γνώμης, δε, στα μίντια επιβραβευόταν από τους αναγνώστες, που επιζητούσαν διακαώς την «άλλη άποψη» και σκέφτονταν πάνω σ’ αυτή, αναπτύσσοντας έτσι και το δικό τους αισθητήριο και κριτήριο.
Το τι συμβαίνει τώρα να μην το πιάσουμε... Να μείνουμε στον χριστιανό Dylan του ’79...

24/5/2023
Το διακύβευμα των εκλογών είναι να μην γίνει μπλε και η Κομοτηνή...

24/5/2027
Διαβάζω κάτι κείμενα σε σχέση με το Σαββόπουλο, που γράφτηκαν λόγω της γνωστής αφορμής, και ξεκαρδίζομαι. Ρε, αφού δεν ξέρετε πού πάνε τα τέσσερα τι γράφετε; Αν τα γράφατε αυτά τον καιρό των εφημερίδων οι παλιοί αρχισυντάκτες δεν θα χαράμιζαν ούτε ένα μονόστηλο για τις βλακείες σας. Βρήκατε, τώρα, το δίκτυο και το παίζετε γραφιάδες... Μόνο για γέλια και για χασμουρητά είναι όσα λέτε...
Γράφτε ρε τίποτα για τους Joy Division καλύτερα, ή για τον Joe Cocker ξέρω γω, μπορεί να κινήσετε περισσότερο το ενδιαφέρον... λέμε τώρα...
Άλλο...
Επειδή το θέμα Σαββόπουλου θα παίζει και σ’ αυτή την προεκλογική περίοδο (ήδη βλέπω να πουσάρεται ο Μητσιάς, που είπε ότι καλά τα είπε ο Σαββό) οι Συριζαίοι πρέπει να παίζουνε εμπλοκή Σαββό στις εκδηλώσεις τους και παντού. Αφήστε τώρα το Θανάσ’ και τους άλλους... προοδευτικούς καλλιτέχνας. Δεν βγαίνει τίποτα μ’ αυτούς... Και η Αυγή να δώσει CD Σαββόπουλου και να κάνει αφιερώματα στις σελίδες. Και ο Κόκκινος να παίζει Σαββό και να εξηγούν το έργο του οι παραγωγοί. Και όσους είπανε κατά του Σαββόπουλου να τους περάσει ο Τσίπρας από πριονοκορδέλα. Άκου είναι «πληγή» ο Σαββό για τον Φίλη!!
Χεστήκαμε ρε Φίλη με τα κολλήματά σου. Ο Σαββό, εδώ και 50 χρόνια σχεδόν, λέει άλλα απ’ αυτά που νομίζεις. Αν εσύ είσαι άσχετος με τα συγκεκριμένα θέματα κι έχεις κολλήσει στο «ήλιε ήλιε αρχηγέ» είσαι άξιος της μοίρας σου...

24/5/2023
Θέλει να κάνει αντιπολίτευση ο Ανδρουλάκης στον Μητσοτάκη. Άιντε ρε μασκαράδες! Ακόμη και το Ποτάμι θα ψήφιζε λιγότερα από τα μισά νομοσχέδια της ΝΔ, που ψήφισε το Κινάλ...
>>Τα ποσοστά υπερψήφισης των κυβερνητικών νομοσχεδίων από τα κόμματα της αντιπολίτευσης είχαν ως εξής: ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ 49,4% - ΣΥΡΙΖΑ 20,1% - Ελληνική Λύση 14,1% - ΜέΡΑ25 4,1% - ΚΚΕ 0,4%<<

23/5/2023
Σαν σήμερα, το 1992, πέθανε ο Κώστας Δαβουρλής. Ήταν 44 ετών. Αυτό το ματς μας στιγμάτισε σαν παιδιά και δεν πρόκειται ποτέ να το ξεχάσουμε...
https://www.youtube.com/watch?v=AC1iUNgriiQ

23/5/2023
Επειδή κάποιοι απορούν... Τουρκοφάγοι και Μακομάχοι την ψήφισαν και... Καραμπελιάδες γενικώς.
Στην Α Θεσσαλονίκης πήρε η ΝΙΚΗ των παπάδων 4,58% και η Πλεύση 4,52%...
>>ΖWΗ ΚWΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Το θέμα της εκδήλωσης και ο τίτλος της ήταν «Καταγγέλλουμε τη Συμφωνία των Πρεσπών» και πράγματι, περιστράφηκε η εκδήλωση, και σωστά, γύρω από τη δυνατότητα να ακυρωθεί αυτή η Συμφωνία. Η δική μου ομιλία και παρέμβαση με την οποία έκλεισε η εκδήλωση είχε ακριβώς αυτό ως αντικείμενο. Ότι, δηλαδή, αυτή την προδοτική και Εθνικά επιζήμια Συμφωνία, την Συμφωνία των Πρεσπών που υπέγραψε ο κύριος Τσίπρας χωρίς λαϊκή νομιμοποίηση, έχουμε όχι μόνο το δικαίωμα και τη δυνατότητα, έχουμε και την υποχρέωση να την ακυρώσουμε και βεβαίως, ο δρόμος για να γίνει αυτό είναι μέσα από Δημοψήφισμα, το οποίο πρέπει να προκηρυχθεί από την Ελληνική Κυβέρνηση.<<

23/5/2023
Λίγο μετά το 2000 είχα γράψει ένα κείμενο στο Jazz & Τζαζ για τον Barış Manço. Δεν ξέρω αν "στέκεται" τώρα το κείμενο, γιατί δεν το έχω διαβάσει από τότε. Πάντως δεν το είχα γράψει από... θράσος. Είχα ήδη δίσκους του Manço, που τους είχα βρει στο Μοναστηράκι, όταν αυτά τα ονόματα δεν τα έψαχνε ακόμη κανείς, ενώ είχα και επαφές μ' ένα Τούρκο από την Άγκυρα, και ανταλλάσσαμε δίσκους και απόψεις. Του έστελνα Ρίτα Σακελλαρίου και Άντζελα Δημητρίου, που γούσταρε και μου έστελνε διάφορα τούρκικα. Ό,τι έμαθα για το ροκ στην Τουρκία το έμαθα από κείνον. Μετά τα έβλεπα από δω κι από κει στο δίκτυο και τους δίσκους στο eBay (discogs δεν υπήρχε ακόμη).
Εκείνο το κείμενο για το Barış Manço είμαι σίγουρος πως ήταν το πρώτο που είχε γραφτεί ποτέ στην Ελλάδα για τον κορυφαίο ίσως του anadolu rock (για μένα είναι), και κάποια στιγμή θα ψάξω να το βρω, για να δω αν αξίζει τον κόπο να το αναδημοσιεύσω...
https://www.youtube.com/watch?v=9ynDhnvOdSY

EDWARD SIMON ο βενεζουελανός πιανίστας-κιμπορντίστας της jazz και latin jazz στο πιο νέο άλμπουμ του

Όπως έχουμε ξαναγράψει... ο βενεζουελανός πιανίστας (και κιμπορντίστας) Edward Simon, ζει και δουλεύει εδώ και δεκαετίες στις Ηνωμένες Πολιτείες. 

Μπορεί ο Simon να μην είναι πολύ γνωστός στην Ελλάδα, παρότι ηχογραφεί προσωπικά άλμπουμ από το 1995, είναι όμως ένας από ’κείνους τους μουσικούς –μαζί με τον κουβανό πιανίστα Gonzalo Rubalcaba, τον παναμέζο πιανίστα Danilo Pérez, τον πορτορικανό σαξοφωνίστα David Sanchez και ορισμένους ακόμη–, που έδωσαν ένας πλήρες και ουσιαστικό «τζαζ πρόσωπο» στην ισπανόφωνη διασπορά, στις ΗΠΑ, τις τελευταίες δεκαετίες. 

Η συνεισφορά όλων αυτών, σε κάθε περίπτωση, στη σύγχρονη σκηνή είναι κάτι παραπάνω από σημαντική, και οπωσδήποτε ένα μερίδιο (αυτής της συνεισφοράς) ανήκει και στον Edward Simon, που έχει γράψει ορισμένα καταπληκτικά άλμπουμ, τούτα τα τελευταία 28 χρόνια. Δυστυχώς, στο blog, έχουμε αναφερθεί μόλις σε δύο απ’ αυτά, στο “Sorrows & Triumphs” [Sunnyside Communications] του 2018, όπως και στην πολύ κατατοπιστική συλλογή του “25 Years” [Ridgeway Records, 2020], που περιείχε 17 tracks από την έως τότε δισκογραφία του.

Τώρα, ένα νέο άλμπουμ του Edward Simon στρίβει στο player – ένα άλμπουμ που αποκαλείται “Femeninas” [Simon Music Productions / artistShare, 2023] και το οποίον περιλαμβάνει έντεκα tracks, latin και latin jazz, αφιερωμένα στις Λατινοαμερικάνες. 

Εξάλλου, αν εξαιρέσεις τρία κομμάτια, που είναι γραμμένα από τον Simon, τα υπόλοιπα οκτώ ανήκουν σε γυναίκες-τραγουδοποιούς. Ήτοι Joyce Moreno, Elizabeth Morris, Chabuca Granda, Violeta Parra, Marta Valdés, Rosa Passos και Georgina Hassan, με τα τραγούδια να ερμηνεύονται από ένα πρώτης τάξεως σχήμα, που μπορεί να έχει τον πιανίστα-κιμπορντίστα Simon επικεφαλής, αλλά δίπλα του στέκονται η τραγουδίστρια Magos Herrera, ο μπασίστας Reuben Rogers, ο ντράμερ Adam Cruz, ο περκασιονίστας Luis Quintero και ο κιθαρίστας Romero Lubambo.
Όλα τα κομμάτια, γνωστά (σαν το “Gracias a la vida”) και άγνωστα, είναι ένα κι ένα, αλλά ανάμεσα σ’ αυτά που ξεχωρίζουν περισσότερο είναι οι πρωτότυπες συνθέσεις του Edward Simon, που είναι καταπληκτικές. Ειδικώς το 8λεπτο “Mujer remolino” είναι «άλλο πράμα», φωτιά κανονική (με έξοχη την Herrera στα vocals και γενικότερα ολάκερο το σχήμα).
Επαφή: www.edwardsimon.com

MILLIONS OF DEAD TOURISTS υγιείς

Οι Millions of Dead Tourists δεν είναι καινούρια μπάντα, ούτε πρωτοεμφανιζόμενη. Υπάρχουν τουλάχιστον από το 2016 έχοντας τυπώσει έως σήμερα τρία άλμπουμ. Βασικά λέμε για ένα σχήμα που ομνύει, σε πρώτη φάση, στα ηλεκτρονικά και τα εφφέ, καθώς και τα τέσσερα μέλη του ανακατεύονται με αυτά. Πού είναι ποια (τα τέσσερα μέλη); Σημειώστε: Yiannis μπάσο, εφφέ, Iason σύνθια, σαμπλ, ντραμ-μασίν, Sotiris μπάσο, εφφέ και Nikolas φωνή, εφφέ.
Παρατηρούμε, επίσης, πως δύο από τα μέλη του γκρουπ είναι μπασίστες – κάτι όχι σύνηθες, και κάτι που παίζει επίσης πολύ μεγάλο ρόλο στον τελικό ήχο. Συνεπώς έχουμε αυτά τα δύο πρώτα και βασικά δεδομένα.

Τώρα, τα κομμάτια του πιο νέου CD του γκρουπ, που τιτλοφορείται «Υγιείς (Healthy)» [1000+1 TiLT / WON TON Records, 2023], είναι τέσσερα, δύο μέσης και δύο μεγάλης διάρκειας, έχοντας τους εξής τίτλους: «Αλλεργικό σοκ», «Υγιείς», «Το χέρι που παίρνει» και «Κόκκαλο». Εκτός του πρώτου track όλα τα υπόλοιπα έχουν ελληνικά λόγια. που σπηκάρονται πάνω στις ρυθμοδομές.
Έτσι, το 11λεπτο «Υγιείς» είναι ένα up-tempo κομμάτι, στα όρια του techno, αν και electro στη συνολική αφήγησή του, ενώ mid και με προοδευτική αυξανόμενη ένταση είναι το 7λεπτο «Χέρι που παίρνει», με τον λόγο να δηλώνει και πάλι παρών, όπως και στο 9λεπτο «Κόκκαλο» εξάλλου, επίσης ένα βαρύ electro track, που ακολουθεί περισσότερο electro-punk λογική.
Ένα από τα βασικά γνωρίσματα των Millions of Dead Tourists, που σχετίζεται με το λόγο τους, είναι η κριτική τους διάθεση σε σχέση με όσα συνέβησαν την περίοδο της νόσου covid-19.
Γραμμένο μέσα στις καραντίνες το «Υγιείς (Healthy)» είναι επηρεασμένο από το γενικότερο ζοφερό κλίμα «των εγκλεισμών, των υποχρεωτικοτήτων και του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης», όπως αναφέρουν οι ίδιοι, στο μέσα μέρος του cover τους – κάτι που σε γενικές γραμμές αποτυπώνεται και στις μουσικές τους, που είναι σκληρές, δύσθυμες, μονότονες και ζοφερές.
Υπάρχει μια συνάφεια και μια συνέπεια, λοιπόν, σε σχέση με όλα τα επιμέρους του «Υγιείς (Healthy)» των Millions of Dead Tourists, κάτι που οπωσδήποτε δρα δημιουργικά (για το ίδιο του γκρουπ πρώτα-πρώτα).
Επαφή: https://millionsofdeadtourists.bandcamp.com/album/healthy

EUGEN & ROGER CICERO ένα σάουντρακ για δύο σημαντικά πρόσωπα της μουσικής

Περί soundtrack πρόκειται. “Zwei Leben, Eine Bühne” (Δύο Ζωές, Μία Σκηνή) είναι ο τίτλος μιας ταινίας-ντοκιμαντέρ των Kai Wessel και Tina Freitag από το 2022, που είναι αφιερωμένη σε δύο σημαντικά πρόσωπα, που έδρασαν στα τζαζ κυκλώματα της Γερμανίας από το ’60 και μετά. Στον περίφημο πιανίστα Eugen Cicero (1940-1997), που πέθανε 57 ετών και στον γιο του, τον τραγουδιστή Roger Cicero (1970-2016), που θα πέθαινε ακόμη πιο νέος, στα 46 χρόνια του.

Στο άλμπουμ λοιπόν [IN+OUT Records / ΑΝ Music, 2022], καταγράφεται η μουσική αυτού του ντοκιμαντέρ, που είναι μοιρασμένη ανάμεσα στον πατέρα και τον γιο Cicero, με τα πιο παλαιά κομμάτια να προέρχονται από το 1965 (επιλογές από τα κλασικά άλμπουμ του Eugen Cicero “In Town” και “Cicero’s Chopen”, στην SABA) και το νεότερο από το 2016, και το άλμπουμ του Roger Cicero “The Roger Cicero Jazz Experience” στην Wavemusic.
Για τον Eugen Cicero έχουμε ξαναγράψει στο blog και εδώ ας τονίσουμε μόνον το διαρκές ενδιαφέρον του ρουμάνου πιανίστα όσον αφορά στην εξερεύνηση όλων εκείνων των στοιχείων που θα μπορούσε να ενοποιήσουν την «κλασική» και τζαζ πιανιστική φιλολογία εις σάρκαν μία – κάτι που αποδεικνύεται περίτρανα και από τα tracks, που ανθολογούνται εδώ, τα οποία βρίθουν ανάλογων αναφορών.
Καταπληκτικός πιανίστας ο Eugen Cicero, με κάτι «ελαφρύ» βεβαίως στις διασκευές, που είναι όμως ιδιαιτέρως θελκτικό (κομμάτια σαν το “Badinerie” ή το “Prelude E-Minor, Op.28 No. 4” του Σοπέν είναι απλώς αριστουργήματα).

Αντιθέτως, ο γιος Roger υπήρξε ένας μουσικός περισσότερο του καιρού του. Περίφημος τραγουδιστής καταγράφεται εδώ με διάφορα σχήματα, αποδίδοντας από Prince (“Kiss”) και Stevie Wonder (“Have a talk with god”), μέχρι Billy Joel (“Just the way you are”) και Nick Drake (“From the morning”), δημιουργώντας απολαυστικές pop-jazz καταστάσεις.
Γενικώς, ένα πολύ εμπεριστατωμένο και ευχάριστο άλμπουμ, που προεξοφλεί και μία αναλόγου ενδιαφέροντος ταινία.

JAN VAN ANGELOPOULOS / FOTIS SIOTAS μουσικές με παραδοσιακές αφετηρίες

Δύο μουσικοί, πους τους έχουμε ακούσει να συνεργάζονται εσχάτως στα άλμπουμ Φώτης Σιώτας / Θοδωρής Γκόνης «Δύο Λάθη» [United We Fly, 2022] και Jan Van Angelopoulos “Streams” [Teranga Beat, 2021], αποφασίζουν να κάνουν κάτι από κοινού – ηχογραφώντας συνθέσεις τους, που έχουν παραδοσιακές αφετηρίες (και όχι μόνον ελληνικές, κατ’ ανάγκην).
Είναι γνωστή η αγάπη και του Αγγελόπουλου και του Σιώτα για τις παραδοσιακές μουσικές και ειδικότερα για ’κείνες που προέρχονται από την βόρεια Ελλάδα, οπότε δεν είναι παράξενη ούτε η συνεργασία τους, ούτε φυσικά και το ύφος του άλμπουμ τους “Folks Nowadays” [Same Difference Music, 2023].

Κατ’ αρχάς να πούμε τι είδους όργανα χειρίζονται, εδώ, οι δύο μουσικοί. Έχουμε λοιπόν τον Jan Van Angelopoulos σε ντραμς, dreadbox σύνθι και πεντάλια και τον Φώτη Σιώτα σε βιολί και εφφέ. Άρα, λοιπόν, υπάρχει και ηλεκτρονικό στοιχείο στις συνθέσεις, το οποίον όμως δεν είναι καθοριστικό στο τελικό αισθητικό αποτέλεσμα. – ή μάλλον, για να είμαστε ακριβείς, δεν είναι τόσο καθοριστικό.
Και το λέμε τούτο υπό την έννοια πως τα ντραμς και το βιολί είναι εκείνα, που κυριαρχούν στην ηχογράφηση, με τα ηλεκτρονικά να παίζουν έναν ρόλο συνήθως συμπληρωματικό, είτε μέσω εφφέ και χρωματισμών, είτε υποστηρίζοντας ακόμη και ρυθμικά μοτίβα (όπως ακούμε στο “How it started”), βοηθώντας περαιτέρω και στην συγκρότηση κάποιων ιδιόμορφων ίσο (“Starlight raga”), φέρνοντας, έτσι, στη μνήμη τον τρόπο δράσης των συμπαθητικών χορδών στα ινδικά έγχορδα.
Φυσικά, το κύριο μελωδικό δεδομένο των συνθέσεων, στο “Folks Nowadays”, είναι παραδοσιακής προέλευσης, κάτι, όμως, που δεν τις εμποδίζει (τις συνθέσεις) να ηχούν μ’ έναν δικό τους τρόπο – κάπως «άγριο» και συχνά πληθωρικό, όπως στο “Red coal”. Και τούτο, παρά το γεγονός πως τα βασικά όργανα είναι μόλις δύο.
Είναι η συνολική ηχητική διαμόρφωση των κομματιών, εννοούμε, που οδηγεί το άκουσμα, τοποθετώντας το σ’ ένα γήινο, σ’ ένα χθόνιο επίπεδο και όχι, τα όποια μεμονωμένα στοιχεία.
Αν κάτι νοιώθουμε να λείπει από τούτη την ηχογράφηση (σε κάποια τουλάχιστον tracks) είναι μόνο το μπάσο, καθώς τα ντραμς στερούνται του βασικού συνοδοιπόρου τους, αλλά τόσο το βιολί όσο και τα σύνθια γεμίζουν όπως πρέπει τον ήχο, δημιουργώντας σχεδόν πάντα όχι την αίσθηση, αλλά την βεβαιότητα τού πλήρους (κι ένα τέτοιο κομμάτι είναι το φερώνυμο “Folks nowadays”, εκεί στην μέση του δίσκου).
Πολύ ενδιαφέρον έχουν επίσης το... διονυσιακό “Return from the city”, το περισσότερο... δραματικό και με ωραία ηλεκτρονική διαχείριση “Famous for no reason”, και ακόμη το λυρικό-συναισθηματικό “Closing game” (το μοναδικό κομμάτι με φωνές, που ακούγεται στο CD).
Οι Jan Van Angelopoulos και Φώτης Σιώτας μπορεί να «παίζουν» με την παράδοση, μπορεί να εμφανίζονται ακόμη και με... ανατρεπτική διάθεση, όπως στο έσχατο “We came here walking”, αλλά αυτό δεν παύει να συμβαίνει με σχέδιο και με κανόνες.
Επαφή: https://janvandeengel.bandcamp.com/album/folks-nowadays?label=343415265&tab=music