CARPET βαυαροί progsters

Οι Carpet είναι Βαυαροί (από το Augsburg) και δεν είναι τωρινοί, καθώς υφίστανται από 15ετίας. Έχουν ηχογραφήσει δε τουλάχιστον τέσσερα άλμπουμ, με το πιο πρόσφατο να αποκαλείται “Collision” [Kapitän Platte, 2024]. Μέλη των Carpet είναι οι Maximilian Stephan κιθάρες, φωνή, Sigmund Perner fender rhodes, roland juno, Martin Lehmann τρομπέτα, φλούγκελχορν, Hubert Steiner μπάσο, Jakob Mader ντραμς, κρουστά και Maximilian Wörle φωνητικά.

Το rock που παίζουν οι Carpet είναι της παλαιάς σχολής, αλλά δίχως ιδιαίτερα αισθητικά κολλήματα. Progressive, βασικά, είναι ο ήχος τους, αλλά μεταφερμένος στο τώρα. Δεν αποτελούν, εννοούμε, οι Carpet ένα συγκρότημα της πιστής prog-αναβίωσης, καθώς έντεχνα προσδίδουν στον ήχο τους σημερινές αναφορές, που σχετίζονται κυρίως με το stoner – χωρίς, όμως, να κάνουν κατάχρηση των χαρακτηριστικών του. Υπάρχει, οπωσδήποτε, το βαρύ και ασήκωτο κλίμα, αλλά υπάρχει κι ένας υφέρπων λυρισμός, στα φωνητικά μέρη, που ανακαλεί στη μνήμη τους πολύ καλούς συμπατριώτες τους Weed, από τα early 70s.
Αν και τα επτά κομμάτια του “Collision” είναι πάνω από πέντε λεπτά το κάθε ένα, με το μακρύτερο στο χρόνο να πλησιάζει τα δέκα, εντούτοις το άκουσμα κυλάει χωρίς πρόβλημα και δίχως να κουράζει. Τούτο σημαίνει πως οι συνθέσεις των Carpet είναι πολύ καλές, και πάντα ωραία πλαισιωμένες, με τις riff-ολογίες, τα σωστά φωνητικά και τα απολύτως ελεγχόμενα σόλι τους.
Ωραία περίπτωση σύγχρονου prog rock, πληθωρικού, καλοβαλμένου και καλοτοποθετημένου, χωρίς ούτε ένα track να υστερεί, που σίγουρα θα ενθουσιάσει τους φίλους του στυλ.
Επαφή: www.kapitaen-platte.de

JOAN PEIRÓ AZNAR, LA VIU-VIU σύγχρονα τραγούδια και ορχηστρικά από την Ισπανία

JOAN PEIRÓ AZNAR: Amor Nòmada [Segell Microscopi, 2024]
Ακούγοντας το “Amor Nòmada” του τραγουδοποιού Joan Peiró Aznar από την Βαλένθια (γενν. 1989) ξαναείπα μέσα μου... ή ξέρεις να γράφεις τραγούδια ή δεν ξέρεις. Δηλαδή όσο και να το παλεύεις, όσο και να το «τραβάς», άμα είσαι ατάλαντος μπορεί να φθάσεις κάπου, αλλά έως εκεί. Δεν μπορείς να πας παραπάνω. Δεν μπορείς να διακριθείς. Ό,τι ακριβώς ΔΕΝ συμβαίνει με τον Aznar, ο οποίος φαίνεται ότι το κατέχει το άθλημα, έχοντας τον τρόπο να τερματίσει άνετα πρώτος ακόμη και αν οι συναγωνιστές του... τρέχουν πιο γρήγορα. Γίνεται αυτό; Γίνεται. Άμα έχεις ταλέντο τα πάντα γίνονται.

Το “Amor Nòmada” είναι ένα άλμπουμ με τραγούδια. Τραγούδια εννοώ... παλιομοδίτικα, από εκείνα που μπορείς να τα σιγοτραγουδήσεις ή και να τα σφυρίξεις, έχοντας σαφείς, ωραίες μελωδίες, βασισμένες σε παραδοσιακά μέτρα, πάνω στα οποία έχουν μπει σύγχρονα λόγια.
Στη «Νομαδική αγάπη» συμβάλλουν πολλοί μουσικοί, που παίζουν διάφορα όργανα. Ας πούμε τα ονόματα, τα όργανα και τους τόπους καταγωγής τους: Joan Peiró Aznar (Βαλένθια) κιθάρες, φωνή, Ales Cesarini (Βαλένθια) κοντραμπάσο, David Gadea (Βαλένθια) & Rodrigo Villanueva (Ουρουγουάη) κρουστά, Lies Hendrix (Βέλγιο) διατονικό ακορντεόν, Lena Nowak (Πολωνία) κλαρινέτο, Kazik Nietkiewicz (Πολωνία) τρομπέτα, Faris Ishaq (Παλαιστίνη) νέι, Shafeeq Alsadi (Παλαιστίνη) κανόνας, Xiomara Abello (Βαλένθια), Marta Montserrat Pera (Καταλονία) & Salvador Ortiz Badal (Βαλένθια) horns.
Υπάρχουν λοιπόν μουσικοί από διάφορα μέρη του κόσμου, και βασικά υπάρχει αυτή η περιπλάνηση σε ήχους των λαών, τους οποίους κάνει δικούς του ο Joan Peiró Aznar, μαζί με τους συνεργάτες του, προτείνοντας έναν δίσκο, μέσα στον οποίον συνυπάρχουν τζαζ ήχοι, ρούμπες, φολκ, φλαμένκο κ.λπ., που βρίσκουν διέξοδο σε θαυμάσια –το ξαναλέμε– τραγούδια. Άσματα της περιπλάνησης, εν ολίγοις και κυρίως της κατανόησης των πολιτισμικών διαφορετικοτήτων, που συνυπάρχουν κάτω από ένα κοινό όραμα – εκείνο της επιδιωκόμενης μέθεξης και της αληθινής συγκίνησης.

LA VIU-VIU: Flexüs [Segell Microscopi, 2024]
Ισπανικό σχήμα που το αποτελούν οι Cati Plana διατονικό ακορντεόν, Eduard Casals κλαρινέτο, hurdy-gurdy, flabiol, σφυρίχτρες, ασκούς, Jordimaria Macaya βιόλα και Marc Figuerola κοντραμπάσο, μαντολίνο, ηλεκτρική κιθάρα, οι La Viu-viu ετοιμάζουν ένα ήπιο και σχετικώς χαμηλών τόνων φολκλορικό άλμπουμ, με πρωτότυπες συνθέσεις, που ακούγεται κάπως... προχωρημένο. Και εννοούμε με αυτό πως τα κομμάτια του “Flexüs” δεν είναι τόσο απλά, ως κατασκευές, καθώς στις δομές τους υπεισέρχονται διάφορα στοιχεία – και βασικά από «παλαιές μουσικές», που προσδίδουν στο άκουσμα, κάποιες φορές, έναν περισσότερο ακαδημαϊκό, παρά έναν λαϊκό χαρακτήρα. Πιθανώς, δε, αυτό να ορίζεται από μια φράση του Philip K. Dick, που υπάρχει στο ωραίο triple folded χάρτινο cover, και η οποία λέει το εξής: «Δεν μπορείς να βγεις από τον λαβύρινθο. Ο λαβύρινθος κινείται και αυτός, καθώς περπατάς εντός του, αφού είναι ζωντανός».
Κάπως σαν «εγκλωβισμένοι» λοιπόν δείχνουν οι La Viu-viu σ’ αυτό το CD τους. Εγκλωβισμένοι σ’ ένα χώρο που υφίσταται ανάμεσα στην παραδοσιακή μουσική και τις έντεχνες φόρμες, και που αποτελεί πεδίο δράσης για τους ίβηρες οργανοπαίκτες, που είναι όλοι με καλές σπουδές και με επιτυχείς παρουσίες σε διάφορα άλλα πρότζεκτ (για παράδειγμα η Cati Plana και ο Jordimaria Macaya αποτελούν και τους Clavellina D’ Aire, για τους οποίους έχουμε γράψει σχετικώς τον Μάρτιο του ’23).
Στο άλμπουμ υπάρχουν πολλά κομμάτια, που σε αγγίζουν συναισθηματικώς, και που φανερώνουν πως οι La Viu-viu δεν είναι κάποιο τυπικό σύνολο, μα μία πολύ σοβαρή και ουσιαστική μπάντα, που ασχολείται σοβαρά με το θέμα της. Καταπληκτικό το “Toúto to mína”, το μοναδικό παραδοσιακό κομμάτι του δίσκου, που είναι κρητικής προέλευσης.
Επαφή: www.microscopi.cat

YELLOW BOX τεύχος #24 (Φεβρουάριος-Μάρτιος 2024)

Το νέο τεύχος του ηχο-μουσικού περιοδικού YELLOW BOX βρίσκεται στα περίπτερα. Έχει νέα σχεδίαση, κοστίζει 6 ευρώ, προσφέροντας πλήρη, όπως πάντα, ενημέρωση σε τεχνικά και μουσικά-δισκογραφικά θέματα. Πάμε λοιπόν σ’ αυτά:

Στο πρώτο μέρος του περιοδικού, το «τεχνικό», βλέπουμε τα βασικά θέματα και προϊόντα, με την σειρά που εμφανίζονται στο εξώφυλλο.
Εκεί κυριαρχούν τα ηχεία δαπέδου KEF BLADE Two Meta (γράφει ο Γιάννης Καμαρινός), ενώ βλέπουμε ακόμη τα In-Ear / ασύρματα ακουστικά DENON PEARL PRO (γράφει ο Μάνος Μαστραντωνάκης), το Streamer / DAC DENON DNP-2000NE (γράφει ο Μάνος Μαστραντωνάκης), τον νέο ολοκληρωμένο στερεοφωνικό ενισχυτή YAMAHA RN-600A (γράφει ο Βασίλης Πέππας) και το χειροκίνητο πικάπ άμεσης οδήγησης TECHNICS SL-100C (γράφει ο Γιάννης Δρακόπουλος).
Φυσικά, τα προϊόντα που καλύπτονται και τεστάρονται στις σελίδες του περιοδικού είναι πολύ περισσότερα... όπως ο ολοκληρωμένος ενισχυτής OCTAVE AUDIO V80 SE (γράφει ο Δημήτρης Σταματάκος), τα ηχεία βάσης MOFI ELECTRONICS SOURCEPOINT 10 (γράφει ο Γιάννης Καμαρινός), το Network player / DAC LINDEMANN LIMETREE NETWORK II (γράφει ο Γιάννης Καμαρινός) και άλλα διάφορα.
Στο δεύτερο μέρος του περιοδικού, τώρα, το «μουσικό-δισκογραφικό» υπάρχουν οι “Classical Music Reviews” (γράφει ο Θοδωρής Μπαφαλούκας), η “Jazz & Rock Corner (γράφω, εγώ, reviews για jazz και rock δίσκους), το “Audiophile LP Corner” (επιμέλεια Μαρία Τσακίρη), το «Κι όμως γυρίζει» (Νίκος Α. Τζαβέλλας), το «Soundtracks: Νέες κυκλοφορίες» (Κωνσταντίνος Σωτηρόπουλος), υπάρχει review για το BLACKBOX JAZZ MUSIC FESTIVAL 2024 (κείμενο και συνεντεύξεις Νίκος Α. Τζαβέλλας), εγώ γράφω για τον Louis Armstrong και άλλα διάφορα...
Μία χορταστική έκδοση, για ακόμη μία φορά από το YELLOW BOX, το καλύτερο ηχο-μουσικό περιοδικό, που κυκλοφορεί τώρα στην Ελλάδα.
Επαφή: www.yellowbox.gr

οι Ισπανοί CABRA έχουν ως μέλος τους τον Efrén López, που έχει συνεργαστεί με πολλούς έλληνες μουσικούς

Οι Cabra είναι ένα γκρουπ που ηχογραφεί για την καταλανική Segell Microscopi και του οποίου ηγείται ο Efrén López – μουσικός γνωστός και σ’ εμάς τους Έλληνες, αφού έχει συνεργαστεί με τον Ross Daly, την λυράρισα Κέλλυ Θωμά, τον λυράρη Στέλιο Πετράκη, τον Χρήστο Μπάρμπα (νέι), τον «κρουστό» Βασίλη Φιλίππου, την Σοφία Λαμπροπούλου (κανονάκι), τους Ιδαίον Project, τους Yeden κ.ά. Τα μουσικά ενδιαφέροντα του López είναι ευρύτερα εννοούμε και απλώνονται στις μουσικές τής Μεσογείου, γενικότερα, και όχι μόνον της πατρίδας του (έχει γεννηθεί στην Manises της Βαλένθια, πριν από 52 χρόνια).

Στους Cabra και πιο συγκεκριμένα σ’ αυτό το πρώτο άλμπουμ τους, που αποκαλείται “Vol.1” [Segell Microscopi, 2024], ο Efrén López (λαούτο, hurdy gurdy, άρπα και άπειρα κρουστά), μαζί με την Isabel Martín (φωνή, κρουστά, στίχοι), τον Juanfran Ballestero (φλάουτο, bagpipes, το πνευστό shawn) και τον Carlos Ramírez (hurdy gurdy και διάφορα τοξωτά όργανα) καταπιάνεται και καταπιάνονται με τις τοπικές μουσικές (σκοπούς από Αστούριας, χώρα των Βάσκων, Καστίλη, Εστρεμαδούρα, Βαλένθια και Ανδαλουσία), ανακατεύοντας ποικίλους ρυθμούς, γράφοντας πρωτότυπα λόγια και ενοργανώνοντας για διάφορα παραδοσιακά όργανα, όχι αναγκαστικώς συμβατά με τα εν λόγω ηχοχρώματα (καθώς εδώ ακούγονται ακόμη σαζ, κρητικό λαούτο, γυαλί-ταμπούρ κ.λπ.).
Γενικώς, υπάρχει πολύ ψάξιμο στις ευρύτερες γειτονικές μουσικές παραδόσεις, με αποτέλεσμα τα κομμάτια των Cabra να βγάζουν, άλλοτε, τον κλασικό παραδοσιακό λυρισμό (“No te casas con herrero”, “Bolero vell”) και άλλοτε έναν εκρηκτικό διονυσιασμό (“Corrido”, “El toro de Mieza / Charrascona / Charrada golpeada”), προσδίδοντας στην ηχογράφηση πανανθρώπινα χαρακτηριστικά.
Εννοούμε πως με αυτές τις καταπληκτικές μουσικές μπορεί να συναισθανθεί, να γλεντήσει και να «θεραπευτεί» ο οποιοσδήποτε και η οποιαδήποτε, σε κάθε γωνιά του κόσμου. 

Επαφή: www.microscopi.cat

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 567

18/3/2024
Το ελληνικό ροκ είναι κάτι πολύ πιο ευρύ απ' αυτό που νομίζουν ορισμένοι.
Μάρθα και Τένα Ελευθεριάδου, Τσεχοσλοβακία 1970... [κομματάρα]
https://www.youtube.com/watch?v=sRdqQ9lROH8

17/3/2024
>>Κυκλοφορεί η «Ρεζέρβα» του Διονύση Σαββόπουλου, περιλαμβάνοντας το «Μακρύ Ζεϊμπέκικο για τον Νίκο», 15λεπτη αριστουργηματική, ποιητική, ωμή και τολμηρή αφήγηση της ιστορίας του Κοεμτζή. Τα ραδιόφωνα επικαλούνται βολικά τη διάρκεια κι αρνούνται να το μεταδώσουν. Ο Νίκος Γκάτσος ενημερώνει γι’ αυτό τον (ανυπέρβλητο) διευθυντή του Τρίτου, Μάνο Χατζιδάκι, φίλο του Κωνσταντίνου Καραμανλή...<<
Μπλα... μπλα... μπλα... ανυπέρβλητος... μπλα... μπλα... μπλα... Το βασικό δεν το λέει. Ότι το «Μακρύ ζεϊμπέκικο» είχε λογοκριθεί στο δίσκο, με τις «επικίνδυνες» λέξεις να μην ακούγονται, αφού στη θέση τους «στρίγκλιζε» η μαγνητοταινία. Το ραδιόφωνο μας μάρανε... Δηλαδή δεν θα πεις για τη λογοκρισία στο βινύλιο και θα πεις για το ραδιόφωνο, που έτσι ή αλλιώς θα έπαιζε ένα λογοκριμένο τραγούδι; Αν είναι δυνατόν...
>>Από το 1980 που κυκλοφόρησε σε κασέτα η περίφημη δουλειά των θρυλικών «Μουσικών Ταξιαρχιών» «Disco Tsoutsouni», δεν ήταν λίγοι όσοι επαναλάμβαναν εκστασιασμένοι εκείνο το μοναδικό ρεφρέν του «Ερωτικού»(...) Μέχρι το 1982 το άλμπουμ κυκλοφορούσε με τρία λογοκριμένα κομμάτια, στα οποία υβριστικές λέξεις καλύπτονταν από «μπιπ»<<
Όποιος μου φέρει το δίσκο των Μουσικών Ταξιαρχιών (με τη «χοντρή» στο εξώφυλλο), που έχει και το «Ερωτικό» μέσα, με «μπιπ», θα του χαρίσω όλη τη δισκοθήκη μου. Τα «μπιπ» ήταν στον επόμενο δίσκο τους. Όχι στον πρώτο...
[δεν πάω παρακάτω... βαριέμαι να τα ψάξω ένα-ένα... ]

17/3/2024
Το να διαβάζω ότι πέθανε ο Steve Harley των Cockney Rebel και να μην διαβάζω ότι ο Βασ. Παπακωνσταντίνου τραγούδησε, στο "Φοβάμαι", το δικό του "Σεμπάστιαν" με ξεπερνά.
Αν έγραφα 100 λέξεις (στην Ελλάδα) για τον Harley αυτό το τιπ θα ήταν σίγουρα μέσα.

16/3/2024
Στα δέκα καλύτερα άλμπουμ της ελληνικής ποπ, διαχρονικά...
https://www.youtube.com/watch?v=F-3zsnk8O2I

16/3/2024
Τελευταίες προσθήκες...

15/3/2024

Το νέο τεύχος #24 (Φεβρουάριος-Μάρτιος 2024) του YELLOW BOX είναι στα περίπτερα...

14/3/2024
Έρχεται ο άλλος και μου λέει... καλά εσύ σοβαρός άνθρωπος κάθεσαι και ασχολείσαι με τη Eurovision; Του είπα κάποια πραματάκια, εδώ στο fb, τσαντίστηκε και με έσβησε από φίλο (ενώ εκείνος μου είχε κάνει αίτημα).
Μάγκες μου εγώ είχα γράψει για τη Eurovision άρθρο στο Jazz & Τζαζ (ναι στο Jazz & Τζαζ) το 2003 (ψάξτε εκεί περί την άνοιξη και θα το βρείτε), όταν δεν έγραφε «κανείς» γι’ αυτό το θέμα. Δεν υπήρχαν ούτε φαν-κλαμπ τότε, δεν υπήρχε τίποτα. Και πολύ νωρίτερα είχα βάλει στο έντυπο «δισκορυχείον» αυτό το LP, που βλέπετε στη φωτό και που έχει μέσα το αθάνατο “Nel blu, dipinto di blu”, από τη Eurovision του ’58...

Αφήστε λοιπόν τα περί «σοβαρότητας» (όσοι τα λέτε), γιατί από την πολλή τη... σοβαρότητα σας βλέπω, σε λίγο, να κάνετε παρέα μόνο με το Γιανναρά και με το Ράμφο.

14/3/2024
Είναι ελάχιστα τα τραγούδια που στείλαμε όλα αυτά τα χρόνια στη Eurovision, που να ανταποκρίνονται στα στάνταρ του θεσμού. Δύο, τρία; Κάπου κει... Η Μαρινέλλα το 1974, με το κρασί, θάλασσα και τ’ αγόρι μου, ήταν «μια χαρά», αλλά η Κωχ με το Παναγιά μου, παναγιά μου, το ’76 δεν ήταν. Δηλαδή το τραγούδι μπορεί να ήταν καλό, αλλά ήταν άσχετο με το θεσμό. Κακή επιλογή και χωρίς νόημα το σπρώξιμο από Χατζιδάκι κ.λπ. Είναι σαν σε φεστιβάλ με καλτ ταινίες, Γκουσγκούνη κ.λπ., εσύ να στέλνεις ταινία στυλ Αγγελόπουλου. Δηλαδή πρέπει να έχεις και λίγο την αίσθηση του πού απευθύνεσαι. Ακόμη και το Μάθημα σολφέζ υπερκάλυπτε τα στάνταρ της Eurovision – παραήταν καλό δηλαδή για τα κυβικά της. Είναι σαν οι Beatles να έγραφαν τραγούδι το 1965 για τη Eurovision. Αν ήταν ποτέ δυνατόν... Πρέπει να στοχεύεις πάντα σωστά, ούτε πιο ψηλά, ούτε πιο χαμηλά, ούτε στο άσχετο. Γι’ αυτό και το My number one είναι το καλύτερο τραγούδι που στείλαμε ποτέ στη Eurovision. Ήταν ακριβώς εκείνο που έπρεπε, για τη δεδομένη στιγμή. Για το τωρινό της Σάττι δεν ξέρω. Το άκουσα μία μόνο φορά σαν ήχο, και μου φάνηκε ok. Δεν έχω πλήρη γνώμη όμως για το τραγούδι, γιατί τώρα παίζει ρόλο και η εικόνα, όλα αυτά που προβάλλεις κ.λπ. Είναι περισσότερο μπερδεμένη, εννοώ, η κατάσταση, από κάθε άλλη φορά στην ιστορία (του διαγωνισμού). Δεν στέλνεις απλώς τραγούδι πια. Στέλνεις κάτι με κάθε λογής μηνύματα, τα οποία άλλοι συμμερίζονται και άλλοι όχι. Λειτουργούν πολύ και οι συγκυρίες. Όσο ποτέ στο παρελθόν.

LYNNE ARRIALE TRIO νέο άλμπουμ για την συνθέτρια και πιανίστρια της jazz

Αμερικανίδα τζαζ πιανίστρια και συνθέτρια, με μεγάλη ήδη ιστορία, η Lynne Arriale παρουσιάζει, τώρα, με το τρίο της, την πιο νέα δουλειά της που αποκαλείται “Being Human” [Challenge Records, 2024]. To άλμπουμ αυτό είναι το δέκατο έβδομο της Arriale, με leader την ίδια και ακόμη το τέταρτο, που ηχογραφεί για την ολλανδική Challenge Records τα τελευταία χρόνια. Στο “Being Human” η Arriale παίζει πιάνο φυσικά (και ακόμη το ηλεκτρικό όρθιο clavinova της Yamaha), ενώ την συνοδεύουν ο Alon Near μπάσο και ο Lukasz Zyta ντραμς – με το άλμπουμ να καταγράφει έντεκα tracks, όλα συνθέσεις της Arriale.

Κατ’ αρχάς να πούμε πως το “Being Human” είναι μία πολύ φροντισμένη παραγωγή, σε κάθε επίπεδο. Και στο «εξωτερικό» με την χάρτινη συσκευασία (και το απλό jewel case εντός), μα και επί του ηχογραφικού, καθώς έχουμε έναν «γεμάτο» και ωραία φινιρισμένο ήχο, που προσφέρει από μόνος του ηχητικές θωπείες.
Το λέμε, γιατί η μουσική της Arriale είναι και θωπευτική, αν κρίνουμε από μερικές αργές συνθέσεις της, σαν τις “Love” και “Gratitude”, που αφήνουν μία απαλή επίγευση (κάπως σαν ν’ ακούς... χριστουγεννιάτικη τζαζ).
Βασικά, εκείνο που πρωταγωνιστεί στο “Being Human” είναι η ηχητική ομορφιά ή και μόνη της η ομορφιά, αν θέλετε. Υπονοούμε πως το άλμπουμ έχει γίνει ακριβώς γι’ αυτό το λόγο – για να προβάλλει την καλή διάθεση και την ανθρωπιά, ή για να τιμήσει την καλή προσπάθεια ή και την θυσία ακόμη.
Προς τούτο όλα τα κομμάτια της Arriale είναι αφιερωμένα πότε στην Greta Thunberg, την Malala Yousafzai και τον ουκρανικό λαό, και πότε στο ανθρώπινο είδος και στους «ταγμένους», δηλαδή σε όσους έχουν θέσει ως σκοπό της ζωής τους να προσφέρουν για το κοινό καλό.
Εμπνεόμενη μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο η Arriale δεν μπορεί παρά να προσφέρει κάτι, ηχητικώς ανάλογο. Μια τζαζ λεπταίσθητη, με πολλά ρομαντικά στοιχεία, «κλασική» στην αφήγησή της και προσεγμένη, οπωσδήποτε, μέχρι κεραίας – δίχως όλα τούτα να σημαίνουν πως εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι το εργαστηριακό και το προαποφασισμένο. Όχι. Υπάρχουν άνθρωποι που βιώνουν την ομορφιά στη ζωή τους, και δεν χρειάζεται να προσπαθήσουν καθόλου για να πείσουν τους άλλους πως αυτό που βγαίνει από μέσα τους είναι όντως τίμιο και ειλικρινές.
Αυτό συμβαίνει με την jazz του “Being Human” του Lynne Arriale Trio, μιας παρέας, που μπορεί να σε παρασύρει στο δικό της «ταξίδι» με μερικά αληθινά εμπνευσμένα tracks σαν τα “Courage” και “Persistence”.
Επαφή: www.challengerecords.com

10 άξιοι σύγχρονοι ροκ δίσκοι από Γερμανία, Αγγλία, Γαλλία, Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία και Νέα Ζηλανδία - Πιάνουν όλα τα στυλ, από progressive, psychedelic, hard rock και folk rock, μέχρι krautrock, post rock και punk rock

Το ροκ είναι πάντα εδώ... ενωμένο, δυνατό. Κυκλοφορούν πολύ καλά ή και φοβερά άλμπουμ, παντού στον κόσμο, και βεβαίως στην Ελλάδα, που δείχνουν ότι υπάρχει και έμπνευση, από τη μεριά των μουσικών και των συγκροτημάτων, και βεβαίως κοινό που θα επιληφθεί του θέματος και θα τρέξει να υποστηρίξει live και δισκογραφία.
Δέκα σύγχρονοι ροκ δίσκοι, για όλα τα γούστα, παρουσιάζονται στη συνέχεια...
 
https://www.lifo.gr/culture/music/deka-axioi-syghronoi-rok-diskoi-apo-germania-agglia-gallia-ellada-ispania-italia-kai

GAGATOCH ελληνικό σχήμα με live electronics, μπάσο, εφφέ και λούπες

Οι GaGaToch, όπως τους αρέσει να γράφονται, είναι ένα ντούο, που το αποτελούν οι Στέλιος Γκαγκάρης (Stelios Gagaris) live electronics και Sergei Tochmachov μπάσο, εφφέ, λούπες. Οι δύο μουσικοί μάς είναι γνωστοί ως μέλη των Sugar Factory, ενός πολύ καλού post-rock γκρουπ, για το οποίο έχουμε γράψει στο παρελθόν – με αυτό που επιχειρούν εδώ, πάντως, να είναι τελείως διαφορετικό.
Το “Aegisthus” [Private Pressing, 2024], που είναι ένα 5-tracks CD, με διάρκεια περί τα 36 λεπτά, κινείται σε πειραματική κατεύθυνση, όντας ηχογραφημένο σε διάφορες τοποθεσίες περί το καλοκαίρι του ’23.

Τα πέντε tracks έχουν τίτλους αρχαιοελληνικούς-μυθολογικούς (“Catreus”, “Xenodice”, “Atreus”, “Thyestes”, “Aerope”) και αυτό δεν ξέρω αν σημαίνει κάτι σε σχέση με τη μουσική. Μάλλον σημαίνει, υπό την έννοια πως αυτή (η μουσική) είναι άχρονη, υποβλητική, «σκοτεινή», κάπως σαν να επενδύει ένα concept που κινείται μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας, ή μόνο φαντασίας.
Το ηχητικό περιβάλλον, που οικοδομούν οι GaGaToch, έχει διάφορα επιμέρους γνωρίσματα. Βασικά υπάρχει μία έντονη noise διάσταση, με ακατέργαστους ήχους να συμβάλλουν από διάφορες μεριές, δημιουργώντας σκηνές έντασης. Τα εφφέ, τα ηλεκτρονικά και οι λούπες βεβαίως κυριαρχούν, ενώ και το μπάσο, σαν ήχο, δεν μπορείς να το προσδιορίσεις, μέσα σ’ αυτό το συνονθύλευμα.
Υπάρχει ένα ανακάτεμα ακανόνιστων ήχων, που τεντώνει στα άκρα το “Aegisthus”, με μικρές «κοιλιές» ανάμεσα και μεγάλα «όρη», με το τελευταίο μόνον κομμάτι, το “Aerope” να δημιουργεί κάτι άλλο ως επιστέγασμα – καθώς ακούγεται πιο κοντά στην kraut αντίληψη για την ηλεκτρονική μουσική, πάντα με το volume ενισχυμένο, και από ρυθμικής πλευράς πιο συγκεκριμένο από τη μέση και μετά.
Υπάρχει αυτοαναφορικότητα στο “Aegisthus”, αλλά οπωσδήποτε σαν άκουσμα «στέκεται», έχει το ενδιαφέρον του εννοούμε, χωρίς να ενοχλείσαι.
Επαφή: https://gagatoch.bandcamp.com/album/aegisthus

o ντράμερ DAN WEISS με τους Miguel Zenón (άλτο) και Matt Mitchell (πιάνο)

Συνθέτης και ντράμερ είναι ο Dan Weiss, τον οποίον έχουμε συναντήσει είτε ως μέλος σε άλλα σχήματα ή μπάντες καλλιτεχνών (Daniel Hersog Jazz Orchestra, Tineke Postma, Rudresh Mahanthappa’s Indo-Pak Coalition, Rez Abbasi, Quinsin Nachoff Etherial Trio κ.λπ.) είτε μέσα από τα πιο προσωπικά άλμπουμ του, όπως είναι το “Dedication” [Cygnus Recordings, 2022] με το Dan Weiss Trio.
Πιάνο-μπάσο-ντραμς ήταν εκείνο το τρίο του 2022, άλτο σαξόφωνο-πιάνο-ντραμς είναι αυτό του άλμπουμ “Even Odds” [Cygnus Recordings, 2024], με τον Dan Weiss να τον συνοδεύουν οι Miguel Zenón (άλτο) και Matt Mitchell (πιάνο).

Όπως λέει ο ίδιος ο Dan Weiss, στις liner notes, κάθε κομμάτι τού “Even Odds” (με την εξαίρεση δύο από τα εν συνόλω είκοσι) είναι συντεθειμένο με τέτοιο τρόπο ώστε τα ντραμς να παίζουν πρωτεύοντα ρόλο σε αυτό. Επίσης λέει πως έξι από τα είκοσι tracks αφορούν στο συγκεκριμένο τρίο (και προφανώς στο ομαδικό παίξιμό του), ενώ όλα τα υπόλοιπα είναι γραμμένα για σόλο drums, που προσφέρεται ως βάση για αυτοσχεδιασμό από τους Zenón και Mitchell, εννοώντας πως πάνω σε μια δεδομένη σύνθεση για σόλο ντραμς, μπήκαν με overdubbing οι δύο μουσικοί και αυτοσχεδίασαν-ηχογράφησαν.
Υπάρχουν κομμάτια εδώ που έχουν τίτλους “Bu” και “Max Roach” και είναι αφιερωμένα στους δύο ιστορικούς ντράμερ της jazz (Bu ήταν το παρατσούκλι του Art Blakey), όπως υπάρχει και κομμάτι “Nusrat”, αφιερωμένο στον Nusrat Fateh Ali Khan. Ακόμη υπάρχει track που αποκαλείται “Ititrefen” και που είναι η λέξη Nefertiti ανάποδα γραμμένη (ευθεία αναφορά στη θρυλική σύνθεση του Wayne Shorter, από το εξίσου ιστορικό LP του Miles Davis).
Γενικώς αν ψάξεις θα βρεις πολλές αναφορές στις συνθέσεις τού Dan Weiss, άλλες πιο φανερές και άλλες καλύτερα κρυμμένες, όπως εκείνη στο track “M and M” (σίγουρα κάτι σημαίνουν αυτά τα δύο “M”, αλλά δεν είναι εύκολο να μαντέψεις), αν και σε κάθε περίπτωση εκείνο που βγαίνει πάνω απ’ όλα, εδώ, είναι το κλίμα μιας «ζωντανής» και έντονης προσέγγισης... συνθέσεων που μπορεί να μοιάζουν κάπως με ασκήσεις (αρκετές έχουν διάρκεια από ένα έως δύο λεπτά), αλλά στην πράξη είναι σύντομα και ολοκληρωμένα κομμάτια.
Επαφή: www.danweiss.net, www.cygnusrecordings.bandcamp.com

DAVID LEON ένα παράξενο improv άλμπουμ

Ένα παράξενο και βασικά improv άλμπουμ έχουμε εδώ. Αποκαλείται “Bird’s Eye” [Pyroclastic Records, 2024] και ανήκει στον reedman David Leon (κουβανικής καταγωγής, γεννημένος στο Miami που ζει στο Brooklyn), ο οποίος χειρίζεται σοπράνο & άλτο σαξόφωνα και ακόμη άλτο φλάουτο και πίκολο. Στο “Bird’s Eye” ο Leon δεν είναι μόνος του, αφού τον συνοδεύουν, σε σχήμα τρίο, η DoYeon Kim σε gayagum (κορεάτικο έγχορδο-zither), φωνή και η Lesley Mok σε drums, κρουστά και glockenspiel, δημιουργώντας όλοι μαζί αυτό το κάπως παράξενο –το ξαναλέμε– και ελαφρώς ακατάτακτο άκουσμα, που έχει πάντως το δικό του ενδιαφέρον.

Οι βασικές επιρροές-αναφορές τού Leon, εδώ, είναι βασικά δύο. Και δεν αναφερόμαστε, βεβαίως, στο jazz-improv πλαίσιο, που στήνεται εξ αρχής, αλλά σ’ εκείνα που παρεισφρέουν εντός του και το χαρακτηρίζουν.
Έτσι λοιπόν υπάρχουν από τη μια μεριά οι κουβανικές αναφορές στα ρυθμικά patterns τής Mok και από την άλλη οι παραδοσιακές κορεάτικες, όπως αυτές «διαφεύγουν» μέσα από τα παιξίματα της Kim στο gayagum.
Βασικά, στο “Bird’s Eye” υπάρχει πλέρια ελευθερία, με αποτέλεσμα οι συνομιλίες των δύο διαφορετικών και απομακρυσμένων παραδόσεων να ακούγονται... εκτός ορίων, δίχως τούτο να σημαίνει πως δεν μπορούν να αγγίξουν και το «μέσο» τζαζ-αυτί, όπως συμβαίνει σε κομμάτια σαν το “Nothing urgent, just unfortunate”, μα και σε άλλα εννοείται.
Άλλοτε πάλι εκείνο που κυριαρχεί, δίνοντας το αρχικό σήμα, είναι το gayagum, πριν αναλάβει πρωτοβουλίες ο Leon με τα πνευστά του, με το ρυθμικό υπόβαθρο να ακολουθεί, μέσα από ποικίλες θέσεις (και συχνά απλώς συνοδευτικές), όπως συμβαίνει στο αργό και μελωδικό “To speak in flowers”.
Ενδιαφέρον έχει και το “A night for counting stars”, εκεί όπου η Kim απαγγέλει, υπό συνοδεία μουσικής φυσικά, ένα ποίημα του κορεάτη Υun Dong-ju, που έζησε στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα, και που έγραφε ποίηση με λυρικά ή και με εθνικά χαρακτηριστικά, ενώ ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχουν κάποια tracks με μικροτόνους, όπως συμβαίνει στο “Expressive jargon I & III”, που ακούγεται περισσότερο απω-ανατολίτικο (με τον Leon να κάνει μοναδική δουλειά στο άλτο), ή και στο “Infatuation station”.
Οπωσδήποτε το “Bird’s Eye” δεν είναι ένα εύκολο CD, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως η δουλειά που κάνει, για μιαν ακόμη φορά, η Pyroclastic Records δεν είναι άκρως σημαντική. Η προσπάθειά της, εννοούμε, να μας συστήσει μουσικές ή συνδυασμούς μουσικών εντελώς διαφορετικών παραδόσεων, μέσα από τα κανάλια της jazz και του δημιουργικού αυτοσχεδιασμού, συνδυάζοντας ελεύθερη επικοινωνία και αισθητική ακεραιότητα.
Επαφή: www.pyroclasticrecords.com

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 566

13/3/2023
Τρανσολατρεία. Η Ατζίτα στην Κέρκυρα

[«Όργια στην Κέρκυρα» (1983) του Ηλία Μυλωνάκου]

12/3/2024
Η μουσική άλλαξε από τότε που τα νέα τραγούδια, ακόμη και οι επιτυχίες, σταμάτησε να διασκευάζονται.
[ο Guidone ήταν καλύτερος λέει από τους Rolling Stones, στη Λεωφόρο το '67, όταν έπαιξε σαπόρτ...] 

https://www.youtube.com/watch?v=75YZjSn9Jyw

12/3/2024
Μουσική Χάρης Χαλκίτης, στίχοι Boris Bergman (ο στιχουργός των Aphrodite's Child κ.ά.), τραγούδι Δημήτρης Ταμπόσης. Όταν τα ελληνικά νιάτα διέπρεπαν στα κλαμπ και τα πικάπ της Δυτικής Ευρώπης...
https://www.youtube.com/watch?v=6zmlTa3vE4w

11/3/2024
Ακούω κάποιους να λένε (τώρα να μην τους χαρακτηρίσω...) πως δεν κυκλοφορούν σήμερα μουσικά περιοδικά – εννοούν χάρτινα.
Για καθίστε ρε... το Metal Hammer τι είναι; Το YELLOW BOX, που γράφω κι εγώ, τι είναι; Το LUNG τι είναι; Δεν είναι μουσικό περιοδικό; Ακόμη και ο Ήχος βγαίνει σε κάποια μορφή, Sound kai Vision νομίζω, κάπως έτσι... Μπορεί να βγαίνει και κανα άλλο και να μου διαφεύγει... Α ναι, και ο Μετρονόμος!
Δηλαδή, επειδή δε βγαίνει το Ποπ & Ροκ (που για μένα ήταν το χειρότερο μουσικό περιοδικό των έιτις - update: από τα τρία μεγάλα της εποχής εννοώ), πάει να πει ότι δεν κυκλοφορούν μουσικά περιοδικά;

11/3/2024
ερωτική πόλη, μεγάλη φτωχομάνα, πόλη των ποιητών, συμβασιλεύουσα, νύφη του θερμαϊκού και... συννυφάδα του παγασητικού
[ρε μην ξαναπείτε όλες αυτές τις μ@λακίες]

11/3/2024
Τελικά, αν και το κομμάτι της Σάττι το γράψανε καμιά δεκαριά άτομα δεν αποφεύχθηκε η αναταραχή με το «τα τα τα».
Σήμερα τα τραγούδια –τα ποπ, που κάνουνε τεράστιες επιτυχίες σε tiktok, youtube κ.λπ., δεν λέμε για τα άλλα, που τ’ ακούνε 100 άνθρωποι–, τα γράφουνε, αυτοί που τα γράφουνε, αγκαλιά με τους δικηγόρους.
Η φάμπρικα της «κλεψιάς», αληθινής ή δήθεν, είναι από τις πιο ανθηρές και αποφέρει κι αυτή πολλά φράγκα, αφού από παντού καιροφυλαχτεί ο απίθανος που θα σου πει ότι του βούτηξες τρία δευτερόλεπτα από κάποιο δικό του κομμάτι, πως του άρπαξες το λαλαλά ή του έκλεψες το ριφάκι ή το σαμπλάκι.
Νομίζετε πως τα παλιά τα χρόνια θα κοντραριζόταν ο καπετάν-Γκινής με τον Σαββόπουλο για το «Ντιρλαντά», αν το «Ντιρλαντά» δεν το τραγουδούσε όλος ο κόσμος και δεν γινόταν παγκόσμια επιτυχία;
Σήμερα δεν μπορείς να γράψεις κάτι, με σκοπό το κέρδος (κάτι θεμιτό), αν δεν έχεις ισχυρή νομική προστασία. Και αν τελικά σε σύρουνε σε δίκες και χάσεις, τότε, αν το τραγούδι είναι γραμμένο από καμιά δεκαριά άτομα, θα σου πέσει ελαφρύτερο και το πρόστιμο...

9/3/2023
Κοιτάω αυτό το βίντεο ξανά και ξανά. Απολαμβάνω τον τεράστιο τραγουδιστή Δημήτρη Ξανθάκη (τον τρόπο του, το στήσιμό του, την κίνησή του, το σκυφτό στυλ του, το πώς πιάνει τις γαρδένιες στον αέρα) πώς κάνει δικό του τέλος πάντων, και μάλιστα live, αυτό το τρομερά δύσκολο αριστούργημα του Στέλιου (βγάζοντάς τον από τη μνήμη μου!), ενώ παρατηρώ και τους αποσβολωμένους συναδέλφους του, τον Βαρδή, τον Μπάση, τον Ανδρεάτο, τη Νέγκα, την Ασλανίδου, καθώς έχει φύγει η γη κάτω από τα πόδια τους... Πρώτα καταξιώνεσαι από τους συναδέλφους σου και μετά από τον κόσμο, ως γνωστόν.
«Δεν θέλαν ορισμένοι / να ζούμε αγαπημένοι»... τι έγραψες ρε αθάνατε Πυθαγόρα;
https://www.youtube.com/watch?v=7oj8snXrigM

9/3/2024
Διαβάζω κάποιους που λένε για τη Γιουροβίζιον ότι παλιά ήταν «μια χαρά» και πως άκουγες και κανα τραγούδι της προκοπής κτλ., ενώ τώρα κατάντησε κτλ.
Μάγκες μου θυμάμαι να παρακολουθώ Γιουροβίζιον στα σέβεντις και στα έιτις και να με πιάνουν τα χασμουρητά. Τα περισσότερα τραγούδια ήτανε για χeσιμο, ενώ και πολλά που βραβεύονταν ήταν κλεμμένα από δω κι από κει.
Ακόμη και η μ@λακία, το Ουότερλου των Άμπα, ήταν από το “See my baby jive” των Wizzard. Για να μην πω για το γαλλικό νούμερο 1 του ’77, το L'Oiseau et l'Enfant, που ήταν από το Here’s to you του Μορικόνε. Όλοι έπαιρναν από τις επιτυχίες του αγγλο-αμερικάνικου τοπ, για να επωφεληθούν και να κερδίσουν.
Λίγα κομμάτια μέσα στα χρόνια, στη Γιουροβίζιον, είχαν το χάρισμα να ήταν καλά τραγούδια και να αντιπροσωπεύουν, ταυτόχρονα, τη χώρα την ίδια και όχι τις ποπ μητροπόλεις. Δανέζικη ποπ, σουηδική ποπ και τα ρέστα... Δεν υπάρχουν τέτοια πράματα, όλα είναι αγγλοαμερικάνικα.
Τουλάχιστον η Σάττι έχει ελληνικούρα μέσα, ψιλο-ακατέργαστη και με στοιχεία παλιοποιότητας, και αυτό κάτι λέει. Είναι κάτι που φύεται στον τόπο μας τέλος πάντων - δεν είναι ο φρικτός μαϊμουδισμός στα τραγούδια των Γιάνκηδων και των Μπόμπηδων.

8/3/20424
Τελικά, με τα αυστηρά κριτήρια που έθεσε ο Μητσοτάκης (τα αυστηρότερα στην Ευρώπη, όπως διαβάζουμε) δεν πρόκειται να ιδρυθεί κανένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο...

8/3/20424
Δεν ξέρω τι συνειρμούς έκανα αλλά το Ζάρι της Σάττι μου φέρνει στη μνήμη το Φοβάμαι της Angie. Κάτι τα χορευτικά, κάτι η ανάγκη να ζεις στην εποχή σου και όχι σε κάποια άλλη φανταστική, κάτι το beat... όλα αυτά μαζί, και άλλα ακόμη.
https://www.lifo.gr/culture/music/i-angie-tragoydise-gia-mia-dysleitoyrgiki-elliniki-oikogeneia-sta-teli-toy-80
https://www.youtube.com/watch?v=IWHJcxKY3ZY

7/3/2024
Ήθελα να βάλω το εξώφυλλο από τον δίσκο των Edgar Broughton Band με τα κρεμασμένα από τα τσιγκέλια κρέατα (και μ’ έναν άνθρωπο, ανάμεσα, γυμνό και κρεμασμένο ανάποδα), αλλά είναι τόσο κάφροι αυτοί εδώ στο φου-μπου, που μπορεί να μου ρίξουνε μπαν και δεν γουστάρω (γιατί ήδη έχω φάει κάμποσα).
Οπότε τη βγάζουμε μόνο με την τραγουδάρα «Βράδυ πάνω από τις στέγες» και με «άλλο» εξώφυλλο, για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο...
https://www.youtube.com/watch?v=mJYkzYLfHIE

6/3/2024
Ένα από τα φοβερά, αλλά όχι πολύ γνωστά τραγούδια του Δήμου Μούτση. Το λέει ο Κωστής Χρήστου εξάλλου...
[πολλά αθάνατα τραγούδια, από έναν προικισμένο τραγουδοποιό, που έφυγε σήμερα από τη ζωή]
https://www.youtube.com/watch?v=Xg40pRGchr4

5/3/2024
Φίλοι και φίλες μού λένε από χρόνια... γιατί δε βγάζεις κανα βιβλίο, τόσοι βγάζουνε. Τόσο υλικό έχεις... και τα λοιπά...
Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν καιγόμουν για να βγάλω βιβλία. Ούτε όταν βγήκε το «Ραντεβού στο Κύτταρο» (για την δισκογραφία του ελληνικού ροκ), το 1996, καιγόμουν. Την πλάκα μου έκανα τότε, είχα άπλετο ελεύθερο χρόνο και τελικά έγραψα κάτι που εκτιμήθηκε αμέσως από δύο εκδότες, στους πρώτους που το πήγα, για να καταλήξω να συνεργαστώ, τελικά, με τον αείμνηστο Πέτρο Σταθάτο (στο Δελφίνι).

Η αξία ενός βιβλίου με δικά μου κείμενα είναι μία και μόνη, για μένα, τώρα. Είναι η δυνατότητα που μου παρέχεται να συγκεντρώσω ένα σκόρπιο υλικό, που έτσι όπως είναι κομμάτι-κομμάτι ριγμένο στο χάος του ίντερνετ, χάνει και μέρος της αξίας του και κυρίως χάνει τη συνέχειά του.
Όσο μάγκικο και να είναι ένα κείμενο, αν δεν το δεις σε σχέση με τα πριν και τα μετά του παραμένει λειψό, μισό. Με το βιβλίο «μαζεύεις» τη δουλειά σου και τις δίνεις το αληθινό της νόημα. Φτιάχνεις μια ιστορία. Ή την προσεγγίζεις τέλος πάντων.
Δεν το αποφάσιζα να βγάλω βιβλία, γιατί οικονομικά δεν με συνέφερε η φάση. Είχα μιλήσει μέσα στα χρόνια με διάφορους εκδότες, δίχως να καταλήξουμε κάπου. Τώρα, όμως, καταλήξαμε.
Το πρώτο νέο που μεταφέρω, τώρα, εδώ (γιατί θα υπάρξουν και άλλα νέα, σύντομα) είναι πως θα ξαναβγεί το «Ραντεβού στο Κύτταρο», για το οποίο... πολιορκούμαι από χρόνια.
Το βιβλίο είναι σπάνιο. Αν εμφανισθεί σε παλαιοβιβλιοπώλες που ξέρουν τη συλλεκτική αξία του, φεύγει με 30 και 40 ευρώ – και ξέρω αρκετούς που το ψάχνουν.
Το βιβλίο θα το ξαναδώ φυσικά, χωρίς ουσιαστικά να το αλλάξω. Λέμε λοιπόν για μία δεύτερη αναθεωρημένη έκδοση, με νέο εξώφυλλο και με τις απαραίτητες «χειρουργικές» επεμβάσεις, ώστε το βιβλίο να ανήκει στο τώρα, δίχως να αλλάξω ούτε το ύφος του, ούτε την ουσία των κειμένων του (ανεξάρτητα από το αν και πόσο με αντιπροσωπεύουν μετά από 30 χρόνια – σίγουρα η πλειονότητα των κρίσεων με αντιπροσωπεύει).
Θα γίνει ένα... remastering, για να το πω πιο κατανοητά, που θα του δώσει νέα ζωή, για να αποτελέσει ξανά το βιβλίο έναν μπούσουλα, και για τους νεότερους πλέον αναγνώστες, που θέλουν να διαβάσουν μια «σωστή» περιγραφή της δισκογραφικής ιστορίας του ελληνικού ροκ.
Αντιλαμβάνομαι την αναγκαιότητα αυτού του βιβλίου να υπάρχει σήμερα στα βιβλιοπωλεία και υπόσχομαι πως θα βγει μια έκδοση που θα κάνει στράκες – και οπτικά και σαν κείμενο. Δεν θα μπω τώρα σε λεπτομέρειες...
Η εμπειρία του εκδοτικού οίκου Όγδοο στα μουσικά βιβλία συνηγορεί προς αυτό.
[νεότερα, και για το «Ραντεβού στο Κύτταρο» και για άλλες «εκπλήξεις», στο άμεσο μέλλον...]

4/3/2024
Και ξανά Τέτη Σχοινάκη, με τραγουδάρα Σούκα, Κύπρο και Τζανετάκο...
https://www.youtube.com/watch?v=vv070I9lcEI

4/3/2024
«Μέσα στα μαύρα σου κυρά μου τα μαλλιά φωλιάζουν άστρα κι ανοιξιάτικα πουλιά»
Αν προλάβαινε τον ερωτικό κινηματογράφο, του πρώτου μισού του ’70, θα είχε αφήσει εποχή η Τέτη Σχοινάκη. Θα έκανε μια χαψιά ακόμη και την Τίνα Σπάθη. Φοβερό ατίθασο παίξιμο, που το γνωρίσαμε εμείς, οι πιο παλιοί, από το ρόλο της, ως Λίλη, στο παλιό «Εκείνες κι Εγώ».

Ένα μεγάλο RIP, γι’ αυτό το κορίτσι...

3/3/2024
Τους έπιασε καΐλα και για τη γλώσσα τώρα... Χουντικής έμπνευσης το νομοσχέδιο του ΥΠΠΟ:
«Μέτρα για τη διαφύλαξη και την ανάδειξη της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς, την προστασία και ενίσχυση του ελληνόφωνου τραγουδιού και της ορχηστρικής μουσικής απόδοσης του ελληνόφωνου τραγουδιού και την προστασία και διάχυση της ελληνικής γλώσσας, στο πλαίσιο της διαφύλαξης και ανάδειξης της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς».
>>Σύμφωνα λοιπόν με το Ν/Σ θα πρέπει να παίζεται τουλάχιστον 45% ελληνικής μουσικής από τη μουσική που ακούγεται στους παρακάτω κοινόχρηστους χώρους...<<
Και βεβαίως στην παλιά Ανατολική Γερμανία –που υπήρχε ο σχετικός νόμος 60/40 Regelung, από το 1958, βάσει του οποίου το ποσοστό της μουσικής που θ’ ακουγόταν δημοσίως στη χώρα θα έπρεπε να προερχόταν κατά 60% από τις σοσιαλιστικές χώρες και κατά το υπόλοιπο 40% από τις καπιταλιστικές– υπήρχε μεγαλύτερη δημοκρατικότητα.

ARVE HENRIKSEN / HARMEN FRAANJE touch of time

Το “Touch of Time” [ECM Records / AN Music, 2024] είναι ετοιμασμένο από δύο πολύ δυνατούς μουσικούς, τον νορβηγό τρομπετίστα (χειρίζεται και ηλεκτρονικά) Arve Henriksen και τον ολλανδό πιανίστα Harmen Fraanje. Μουσικούς, που τους γνωρίζουμε και από την προηγούμενη παρουσία τους στην ECM, μα και από άλμπουμ άλλων εταιρειών.
Ο Henriksen, για παράδειγμα, έχει συνεργαστεί μέχρι και με τον Έλληνα Νίκο Φωκά, στο CD “nensha” [Underflow Record Store & Art Gallery, 2022], ενώ τις πιο πρόσφατες δεκαετίες τον συναντάμε σε δυνατούς σχηματισμούς, που αποτυπώθηκαν σε κορυφαίες εταιρείες (Rune Grammofon, ECM, ACT, Losen κ.ά.). Να θυμίσουμε: Arild Andersen Group, Christian Wallumrød Trio, Lars Danielsson Liberetto, Jakob Bro / Arve Henriksen / Jorge Rossy κ.λπ. Σε όλα αυτά τα σχήματα ο Arve Henriksen υπήρξε βασικό στέλεχος.
Όμως και ο Harmen Fraanje είναι ένας καταξιωμένος οργανοπαίκτης – και αυτός με παρουσίες στην ECM, π.χ. στο άλμπουμ του Mats Eilertsen “And Then Comes the Night” (2019), στο “Quilter” [Losen, 2019] των Thomas Dahl & Court και αλλού. Άρα, συζητάμε για δύο μουσικούς με άξιο παρελθόν και με εξ ίσου άξιο παρόν, αν αναλογιστούμε εκείνο που ακούμε στην πρόσφατη συνεργασία τους.

Το “Touch of Time” περιλαμβάνει δέκα tracks – επτά συντεθειμένα και από τους δύο και τρία συντεθειμένα μόνον από τον Fraanje. Βασικά, εδώ ακούμε τρομπέτα, πιάνο και ηλεκτρονικά. Αλλά σημασία δεν έχουν μόνον οι ηχητικές πηγές, μα κυρίως οι συνθέσεις, και βεβαίως οι ατμόσφαιρες, ή μάλλον η ατμόσφαιρα, που εκείνες οικοδομούν. Αυτό είναι που «μετράει» πάνω απ’ όλα στο “Touch of Time”.
Λέμε λοιπόν για ένα ηχογράφημα άκρως υποβλητικό, φυσικά περίτεχνο, μελωδικά μαεστρικό, που δεν επιβάλλεται μέσω ακραίων και εξωτερικά εντυπωσιακών στοιχείων, μα κυρίως μέσω ενός συντονισμένου προσανατολισμού προς τα βαθιά αισθήματα.
Το γεγονός ότι κυλάει αργά το “Touch of Time”, νωχελικά και με εκλεπτυσμένο πάθος, μπορεί να το εντάσσει (αυτό το γεγονός) στο λεγόμενο... κλίμα ECM, που μπορεί να μην έχει σχέση με τις ρίζες της τζαζ, αλλά τούτο, τελικά, δεν σημαίνει κάτι. Δεν σημαίνει κάτι εδώ και δεκαετίες, εξάλλου, αν αναφερόμαστε στον «ήχο ECM».
Είναι μια παλαιά νέα μουσική όλο αυτό που ακούμε στο “Touch of Time” –σύγχρονη-ευρωπαϊκή θα μπορούσε επίσης να την αποκαλέσουμε–, με ήδη μεγάλο ιστορικό βάρος και αναγνωρισμένο καλλιτεχνικό φορτίο, που δεν μπορεί παρά να ελκύει.