ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 386

21/7/2021
Κατευοδώνοντας τον Τόλη μ' αυτό το τέλειο βίντεο...

https://www.youtube.com/watch?v=rLtc6wv-8ww

20/7/2021
Οι Κουρσάροι της Λίμνης της Βουλιαγμένης, οι Μενιδιάτες του Διαστήματος... (γέλιο)

20/7/2021

Για να διδάσκεται στα ωδεία και στις σχολές τραγουδιού τι σημαίνει ερμηνεία. Tόλης Βοσκόπουλος «Στοιχηματίζω»...
https://www.youtube.com/watch?v=1_fUVlW1fe4

20/7/2021
Είναι από τις πιο έντονες παιδικές αναμνήσεις μου. Μια γειτόνισσα να κλαίει, να ουρλιάζει, καθώς παίρνανε τον άντρα της επίστρατο, αφήνοντάς την πίσω, με τρία παιδιά (φίλοι μου τα δύο πιο μεγάλα), να τα βγάλει πέρα μόνη της και χωρίς δουλειά... 20 Ιουλίου 1974...
https://www.youtube.com/watch?v=dykgZ4HVA1U

20/7/2021
Η δημοσιογραφία τής καλοπέρασης και του easy livin’, όταν έχει ένα επίπεδο και δεν έχει διακόψει τη σχέση της με την λεπτή έστω και με υπαινιγμούς κριτική, εμένα μου αρέσει. Πάντα μου άρεσε. Και χαίρομαι όταν διαβάζω ανθρώπους που το 1970, τόσο παλιά, αντιμετώπιζαν κριτικά να πούμε την άποψη των τότε γηραλέων νοσταλγών πως... πάει, χάλασε η Μύκονος.

(Πάντως εγώ, που την είχα επισκεφθεί το 1990, την Μύκονο, μια χαρά την είχα βρει. Μένει να ξαναπάμε βέβαια, για να δούμε... αν ξαναχάλασε).

20/7/2021
Κλείνουν την Μύκονο στις 17, για 10 μέρες, μέχρι τις 26, και στις 20, μετά από τρεις μέρες δηλαδή, βγαίνουν με πρωτοσέλιδο >>«Ξανανοίγει» η Μύκονος: Τη Δευτέρα άρση περιορισμών σε κυκλοφορία και μουσική<<, παρουσιάζοντάς το σαν είδηση... κομίζοντας τα χαρμόσυνα νέα τής κυβέρνησής μας...
Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει πατέρα; Μα γιατί σε μια βδομάδα ξανανοίγει η Μύκονος, που την κλείσαμε πριν από τρεις μέρες!
Δεν υπάρχει πιο βρώμικη και πιο αισχρή e-φυλλάδα από το πρώτο θέμα. Βούρκος και σαπίλα.

18/7/2021
ΛΑΔΑΣ – ΜΠΑΛΚΟΣ – ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗΣ
>>Ζάκυνθος: Κλείνει ο κεντρικός δρόμος του Λαγανά με εντολή Χρυσοχοΐδη - Ενισχύεται με αστυνομικούς το νησί. Απαγόρευση της διέλευσης κυκλοφορίας όλων των οχημάτων στον κεντρικό δρόμο του Λαγανά στη Ζάκυνθο, από απόψε, Κυριακή.<<

Κουρέψτε τους κιόλας, ψαλιδίστε τους τα τζην, κατασχέστε δίσκους, σιντί, στικάκια και βάλτε τους να μαζέψουν και τις γόπες...

18/7/2021
Μιλούσα με τον Βαγγέλη Πιτσιλαδή τις προάλλες, αλλά ξέχασα να τον ρωτήσω για τούτο δω...

[Η Μαίρη Δρακοπούλου πρέπει να είναι η κυρία, αν δεν με απατούν τα... πολύ πίσω δωμάτια της μνήμης μου. Οι παλιοί, που ξέρουν, θα επιβεβαιώσουν...]

17/7/2021
Χωρίς μουσική, και μέσα από τις 1. Υπάρχουν κι άλλα πράγματα που μπορούμε να κάνουμε... σε αχυρώνες και σε αυλές.

17/7/2021
«Όπως κατάντησε η ζωή, δεν βρίσκει χώρο η λογική»
Πόλυς
https://www.youtube.com/watch?v=MunUFqIRlJc

16/7/2021
Το “Summer night city” είναι με διαφορά, με μεγάλη διαφορά, το ωραιότερο τραγούδι των ABBA, τουλάχιστον από την εποχή με το... ανεστραμμένο Β στον τίτλο τους.
Εντάξει, φαινομενικά είναι ένα τραγούδι που υμνεί τις μικρές καλοκαιρινές νύχτες της Στοκχόλμης, αλλά έχει κάποια περίεργα σημεία στους στίχους, που σηκώνουν συζητήσεις.
Δεν ξέρω, αλλά οι Therion φαίνεται πως πιάστηκαν απ’ αυτά κι έκαναν μιαν εκπληκτική, αλλά εντελώς creepy διασκευή στο τραγούδι, που εμένα προσωπικά με βγάζει κάπως προς το... ξενοδοχείο της Λάμψης (όχι του Φώσκολου, του Κιούμπρικ). Νομίζω δε πως όλοι όσοι εμφανίζονται στο βίντεο είναι πεθαμένοι... Μου περνάει κάτι τέτοιο απ’ το μυαλό τέλος πάντων... Είναι και η σέπια βλέπεις...
https://www.youtube.com/watch?v=yAQwSGGKNhg

16/7/2021
Υπήρχε λόγος να πάω σε κάτι δουλειές σε Πατήσια και Κυψέλη τις προάλλες, και λέω πως λεωφορεία και τρόλεϋ ήταν πατείς με πατώ σε. Με τα 3/4 από τα παράθυρα κλειστά και με αιρ-κοντίσιον της πλάκας.
Εν τω μεταξύ οι αχρείοι πήγαν και πήραν κάτι λεωφορεία απαράδεκτα (από τους... Εσκιμώους), δίπορτα(!), με την πόρτα του οδηγού να είναι μονίμως κλειστή, που σημαίνει ότι όλος ο κόσμος μπαινοβγαίνει από μια πόρτα! Σ’ αυτά τα ίδια απαράδεκτα «καινούρια» λεωφορεία δεν υπάρχουν παράθυρα! Υπάρχουν μόνο κάτι φινιστρίνια, που ανοίγουν μόνο κατά 45 μοίρες. Οι άνθρωποι είναι απλά εγκληματίες.
Όποιου του τύχει να πάει Κυψέλη, βράδυ, μετά τις 10, με τρόλεϋ θα περιμένει από μισή έως μία ώρα, για να μπει σε οχήματα, όπου οι επιβάτες κρέμονται σαν τα τσαμπιά, ο ένας πάνω στον άλλον.
Εν τω μεταξύ ο αστείος υπουργός Καραμαλής ο Δ’ λέει ότι στην εποχή τού κόβιντ έχουμε στην Αθήνα τις καλύτερες συγκοινωνίες – εμείς και το Σίδνεϋ μόνο αυξήσαμε τα δρομολόγια!! Έτσι λέει...

16/7/2021
Δεν πειράζει. Θα βρούμε άλλον καλύτερο... Eγώ δεν τον πήγαινα και σαν ποδοσφαιριστή εν τω μεταξύ, παρότι κίτρινος…
https://www.youtube.com/watch?v=wL2l07G-0bQ

15/7/2021
Αυτό το αριστούργημα, γι' αυτή την ώρα... Tonton Macoute…
https://www.youtube.com/watch?v=VlsT0hPKIbA

15/7/2021
Ο υπουργός ανάπτυξης >>τους χαρακτήρισε γραφικούς και ανορθολογιστές, ενώ σχολιάζοντας τις χθεσινές συγκεντρώσεις ανέφερε ότι πρόκειται για τους ίδιους ανθρώπους που συμμετείχαν στους «αγανακτισμένους» την περίοδο 2010-2011 και στο «όχι» για το δημοψήφισμα του 2015<<
Βγήκε ο νανογιλέκος, ο άρχοντας των κυβιστήσεων, να μιλήσει για «γραφικούς» και «ανορθολογιστές»!! Θα πέσει ο ουρανός να μας πλακώσει!!
Άσε ρε φαφλατά της δεκάρας, κοινέ συκοφάντη, που έχεις το θράσος να μιλάς για το ’15, άσε να κάνει κανας άλλος κριτική – γιατί κατά βάση λυπάσαι, που δεν ήσουν ανάμεσα στους φίλους σου, τους ξεκαπίστρωτους βουκεφάλες και τους καρνάβαλους με τις χλαμύδες και τις σάρισες...

15/7/2021
Ήθελα να γράψω δυο λόγια για την ρωσίδα σοπράνο Άννα Νετρέμπκο, που τραγούδησε το προηγούμενο Σάββατο, στο Παναθηναϊκό Στάδιο σ’ ένα γκαλά που διοργάνωσε η ΕΛΣ, αλλά το υλικό, που βρέθηκε μπροστά μου τυχαίως μα εγκαίρως, παράπεσε, σκεπάστηκε από διάφορα άλλα έντυπα... και το ποστ ξεχάστηκε. Έστω και κατόπιν εορτής λοιπόν...
Την Νετρέμπκο την «γνώρισα» από το άλμπουμ της “Duets” το 2007, στην Deutsch Grammophon, τη συνεργασία της με τον μεξικανο-γάλλο τενόρο Rolando Villazón – ένα εκπληκτικό οπερατικό CD, κι ένα από τα πιο αγαπημένα μου αυτού του στυλ.
Θυμάμαι πως τότε γινόταν πανικός με την Νετρέμπκο. Είχε αρχίσει το άστρο της να μεσουρανεί, απασχολώντας όχι μόνο τον κόσμο της όπερας, αλλά κι εκείνον της ποπ.

Θυμάμαι επίσης το εξώφυλλό της στο περιοδικό Μουσικός Τόνος (τεύχος #35, χειμώνας-άνοιξη 2008), που περιλάμβανε και μιαν αποκλειστική συνέντευξή της στην οποίαν έλεγε το προφανές (μα όχι και τόσο για αρκετούς από εμάς) πως στην όπερα υπάρχουν ρόλοι για διάφορες ηλικίες. Ρόλοι που είναι κομμένοι και ραμμένοι για τις φωνές των νεότερων τραγουδιστών, και άλλοι ρόλοι, που είναι ευκολότεροι για τους κάπως μεγαλύτερους, γιατί έχουν άλλες απαιτήσεις (οι ρόλοι).
Ισχύει δηλαδή στην όπερα, λέμε εμείς, ό,τι ισχύει περίπου και στο θέατρο. Η καταξίωση έρχεται σταδιακά, με την πάροδο της ηλικίας και με την ανάδειξη του δύσκολου και κλασικού ρεπερτορίου, από τις πιο μεστές φωνές.
Και κάτι ακόμη. Η Άννα Νετρέμπκο είχε τραγουδήσει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σχετικώς άσημη, στα μέσα της δεκαετίας του ’90, και τώρα για πρώτη φορά ως «αστέρι».

NERRVES garage-punk και γκαραζοψυχεδέλεια από την Αθήνα

Οι Nerrves είναι ένα garage-punk γκρουπ από την Αθήνα, που υφίσταται εδώ και κάποια χρόνια. Μάλιστα στις αρχές του 2016, στο δισκορυχείον, είχαμε αναφέρει τα σχετικά για το 45άρι τους με τα τραγούδια “Pest”, “Worn out” / “Random icon” [Smash Records / Dia de Los Muertos], τονίζοντας την ικανότητα τού γκρουπ να γράφει δυνατά, «σπιντάτα» κομμάτια, προτάσσοντας πολλές eighties garage-punk αναφορές.

Σε γενικές γραμμές αυτά ισχύουν και για την περίπτωση τού LP τους πλέον “We Were Too Late Anyway”, που κυκλοφόρησε από τις Primitive Music / Patari Records / Body Blows Records το 2019 και που διανέμεται ξανά, τώρα, από την B-Other Side Records.
Και λέμε σε «γενικές γραμμές», επειδή στο παρόν ηχογράφημα οι Nerrves επεκτείνονται και προς την «γκαραζοψυχεδέλεια», με τα κάπως μεγαλύτερα στο χρόνο τραγούδια τους –εκείνα, εννοούμε, που ξεπερνούν τα τρία ή και τα τέσσερα λεπτά– για να μην γράψουμε για το έσχατο “Sun’s the drug”, που ξεπερνά ακόμη και τα επτάμισι (λεπτά).
Ας πούμε λοιπόν πως μέλη των Nerrves είναι, την εποχή που γραφόταν το “We Were Too Late Anyway”, οι John Skevis φωνή, ντραμς, κρουστά, Stelios Voumvakis κιθάρες, Nikos Diamantopoulos μπάσο και Jiomy Kyriakopoulos όργανο, σύνθια, ταμπουρίνο, φωνή (υπάρχουν και βοήθειες σε τρομπέτα και φωνητικά) και πως το άλμπουμ περιλαμβάνει έντεκα κομμάτια, που αποτελούν, όλα, συνθέσεις των μελών του γκρουπ.
Από την μια μεριά λοιπόν –και αναφερόμαστε στην πρώτη πλευρά του LP– υπάρχουν τραγούδια σαν τα εισαγωγικά “Inside your head” και “A place (Out of here)” ή σαν το “Atari trance”, που ανήκουν σ’ εκείνα που θα τα αποκαλούσαμε «δυναμίτες», στηριγμένα στις γρήγορες ταχύτητες, τα αυθάδη φωνητικά και τα θορυβώδη παιξίματα, και από την άλλη υπάρχουν tracks σαν το mid-tempo “Guns” (με πολύ εποικοδομητική χρήση των πλήκτρων) ή σαν το «ψυχεδελικό» “Juvenile minds” με τα ωραία αρμονικά φωνητικά και με την πιο χαλαρή και κάπως ταξιδιάρικη ατμόσφαιρα.
Και φυσικά, στην δεύτερη πλευρά, το μοτίβο δεν αλλάζει. Έτσι από την μια μεριά έχουμε τα γερά κομμάτια “Teenage freaks”, “In my time” και “City” και από την άλλη το σχεδόν 8λεπτο “Sun’s the drug”, ένα τραγούδι «ψυχεδελικής» διάστασης και αφήγησης, με αναπροσαρμογές στις ταχύτητες, με επιβραδύνσεις και επιταχύνσεις, μ’ ένα μεσαίο μέρος αργό και υποβλητικό, με τις κιθάρες να κατεβαίνουν (μινόρε) κλίμακες και με τα φωνητικά να ακούγονται κάπως σαν... επικλήσεις. Αν και, κατά βάθος, μοιάζουν περισσότερο με κραυγές...
Επαφή: https://www.facebook.com/bothersiderecords/

TRINEICE ROBINSON μια φτασμένη τραγουδίστρια της jazz στο πρώτο άλμπουμ της

Η τραγουδίστρια Trineice Robinson έπρεπε να φθάσει στα σαράντα της, για να μπορέσει να κάνει το πρώτο προσωπικό άλμπουμ της – ένα άλμπουμ φισκαρισμένο στα τζαζ στάνταρντ, τα οποία αποδίδει ένα πρώτης τάξεως γκρουπ (με αρχηγό εκείνην). Μάλλον... πολλά εξαιρετικά γκρουπ, καθότι σε κάθε track υπάρχει και διαφορετική line-up session μουσικών – με μερικούς, πάντως, από αυτούς να εμφανίζονται σε αρκετά κομμάτια, όπως ο σημαντικός πνευστός (τενόρο & άλτο σαξόφωνα, φλάουτο) Don Braden και οι εξίσου άξιοι Cyrus Chestnut πιάνο, Kenny Davis μπάσο και Vince Ector ντραμς. Από ’κει και πέρα υπάρχουν προσθήκες σε φωνητικά, πιάνο, τρομπόνι, τρομπέτες, τενόρο σαξόφωνο, κρουστά και κιθάρες, που προσδίδουν στα διάφορα τραγούδια επιπλέον ηχοχρώματα.

Όπως διαβάζουμε στο κείμενο τού Scott Yanow (γνωστότατος τζαζ-δημοσιογράφος και συγγραφέας), που παρατίθεται στο τετραπλά διπλωμένο digipak… η Robinson ήταν για χρόνια απασχολημένη ως παιδαγωγός, ομιλήτρια σε πάσης φύσεως fora και ερευνήτρια, πάντα σε σχέση με την μουσική και το τραγούδι, κάτι που έθετε αυτομάτως σε δεύτερο επίπεδο την δισκογραφία της. Τραγουδώντας gospel από μικρή, συνεχίζει ο Yanow, πήρε κλασική εκπαίδευση στο τραγούδι, συμμετέχοντας πολλές φορές σε ποικίλες ορχήστρες. Ως τραγουδίστρια του r&b συνεργάστηκε με το live tour project “Standing in the Shadows of Motown”, ενώ εμφανιζόταν συχνά και μe ανάλογα συγκροτήματα.
Στο “All or Nothing” [4RM Music Productions, 2021] η Trineice Robinson με τους μουσικούς της διασκευάζουν στάνταρντ, όπως προείπαμε,– με το δικό της rhythm n’ blues “Let it shine”, που κλείνει ουσιαστικώς το άλμπουμ, να αποδεικνύει πως και ως συνθέτρια η Robinson θα μπορούσε πολύ άνετα να προχωρήσει. Όμως εκείνο που ενδιαφέρει εδώ, την καλή μουσικό, σ’ αυτό το παρθενικό CD της, είναι να περιγράψει ηχητικά το παρελθόν της – όλα εκείνα που την έκαναν μιαν αξιοσέβαστη τραγουδίστρια κ.λπ. και όχι να εκτεθεί ως συνθέτρια.
Και γι’ αυτόν τον λόγο αποφασίζει να τραγουδήσει αγαπημένες μελωδίες των Athur Altman (το “All or nothing at all” από το ρεπερτόριο του Frank Sinatra), Wayne Shorter (“Footprints”), Marvin Gaye (“What’s going on”), Duke Ellington (“Come Sunday”), McCoy Tyner (“You taught my heart to sing”), Natalie Cole (“La costa”), Thelonious Monk [“You know who (I mean you)”] κ.ά., μ’ έναν τρόπο... κλασικό, δηλαδή soulful, θερμό, με ένταση, με τόλμη αυτοσχεδιαστική στο scat-singing της, βγάζοντας «προς τα έξω» μια βεβαιότητα χαράς και γιορτής.
Συνοδεύεται βεβαίως, η Trineice Robinson, και από μεγάλους μουσικούς στο “All or Nothing”, που δεν παραλείπουν να «εκμεταλλευθούν», και αυτοί, το πλαίσιο, παίζοντας με ασυγκράτητη όρεξη –ο Cyrus Chestnut, για παράδειγμα, δίνει ένα εντυπωσιακό σόλο στο πιάνο του, στο “What’s going on”, και δεν είναι ο μόνος φυσικά–, υπογραμμίζοντας με τον καλύτερο τρόπο τόσο την αξία της τραγουδίστριας, μα και του άλμπουμ ειδικότερα.
Δεν υπάρχει κάτι άλλο να προσθέσουμε, για μια παραγωγή που φανερώνει από την αρχή τις επιδιώξεις της και τις οποίες επιτυγχάνει στον απόλυτο βαθμό.
Επαφή: www.drtrineice.com

WOLLNY / PARISIEN / LEFEBVRE / LILLINGER «εξερευνώ», «επεκτείνω», «εκμεταλλεύομαι», «εξολοθρεύω»

Τα... XXXX [ACT Music + Vision / ΑΝ Music, 2021] στον τίτλο τού νέου άλμπουμ των Michael Wollny (συνθεσάιζερ, fender rhodes, πιάνο), Emile Parisien (σοπράνο σαξόφωνο), Tim Lefebvre (μπάσο, ηλεκτρονικά) και Christian Lillinger (ντραμς, κρουστά) έχουν να κάνουν με το δεύτερο γράμμα “X” από τις λέξεις eXplore (εξερευνώ), eXpand (επεκτείνω), eXploit (εκμεταλλεύομαι) και eXterminate (εξολοθρεύω). Τέσσερα ρήματα που θα μπορούσε και γενικώς να συσχετίζονται με τη μουσική, μα και ειδικώς, αν αναφερόμαστε στο συγκεκριμένο CD – ένα εκτός ορίων ηχητικό κατασκεύασμα σε κάθε περίπτωση, πλήρως ή σχεδόν πλήρως αυτοσχεδιαστικό και, όπως δείχνουν τα πράγματα, δύσκολα κατατάξιμο.

Υπάρχει λοιπόν το improv, φυσικά η jazz και πάντως, και σε κάθε περίπτωση, υπάρχουν και τα ηλεκτρονικά, οπότε ένας χαρακτηρισμός τού τύπου “electronic-jazz” δεν θα ήταν και τελείως άστοχος – απεναντίας θα περιέγραφε πολύ καλώς εκείνο που εδώ αναπτύσσεται, ένα συνονθύλευμα old school ηλεκτρονισμών, που ελάχιστα συγκρατούνται από την ψυχεδελική διάλυσή τους μέσα σε τούτα τα απρόβλεπτα free πλαίσια (άκου tracks σαν το “Michael vs Michael” για παράδειγμα).
Θα σημειώναμε, περαιτέρω, πως το γερμανικό πειραματικό rock των αρχών του ’70, που ήδη είχε ενσωματώσει στις δομές του και τα ηλεκτρονικά, είναι μια καλή γενική αναφορά, με ορισμένες εξειδικεύσεις από κει και πέρα προς Tangerine Dream και CAN να ακούγονται λογικές (για να γράψουμε γι’ αυτά τα δύο «χοντρά» ονόματα, και να μην πάμε παραπέρα, σε Achim Reichel, Anima, Annexus Quam κ.λπ.).
Η περιπέτεια και το αναπάντεχο, μαζί με το τρομερά ενδιαφέρον, είναι ό,τι θα χαρακτήριζε τούτο το CD, το “XXXX”, ένα μάλλον ξεκομμένο άλμπουμ για το roster της ACT Music + Vision, που στέκεται πολύ ψηλά και πολύ μακριά!!

ΤΟΛΗΣ ΒΟΣΚΟΠΟΥΛΟΣ έφυγε από τη ζωή ο ένας και μοναδικός σταρ του ελληνικού τραγουδιού – πάντα πρωτοποριακός και καινοτόμος, έσπασε ταμπού σε θέατρο, κινηματογράφο, πίστα και δισκογραφία, αφήνοντας μυθικές εμφανίσεις, παραστάσεις και τραγούδια

Τα χρόνια του ’70 ήταν εκείνα που τοποθέτησαν στην κορυφή το αστέρι του Τόλη Βοσκόπουλου. Ένα αστέρι που είχε αρχίσει να ανεβαίνει σιγά-σιγά από τα σίξτις, για να καρφωθεί στο ψηλότερο σημείο την επόμενη δεκαετία και να μείνει εκεί για πάντα.
Καλλιτεχνική φύση από τη γέννα του, ο Τόλης Βοσκόπουλος διακρίθηκε σε πολλούς και διαφορετικούς χώρους, γιατί το ταλέντο του ήταν τέτοιο και τόσο, ώστε πολύ δύσκολα θα περιοριζόταν σε μια διάσταση, προς μία μόνο κατεύθυνση.
Μπορεί να είχε ξεκινήσει ως ηθοποιός ο Βοσκόπουλος, αλλά πολύ γρήγορα, στις αρχές του ’60, το τραγούδι και η μουσική θα έμπαιναν στη ζωή του, ας πούμε κάπως πιο επαγγελματικά, και δεν έφευγαν ποτέ απ’ αυτήν.
Ο άνθρωπος που τον ανακάλυψε ήταν ο συνθέτης Λυκούργος Μαρκέας κι έτσι, το 1962, στα 22 του χρόνια, ο Τόλης Βοσκόπουλος ντεμπουτάρει στην δισκογραφία με το δισκάκι «Βήμα-βήμα / Ξαστέρωσε ο ουρανός» στην Columbia. Τo πρώτο τραγούδι ήταν του Μαρκέα σε δεύτερη όμως εκτέλεση, γιατί το είχε πει πιο πριν μιαν άγνωστη τραγουδίστρια, η Νόνη Κωστοπούλου, και το δεύτερο των Γιώργου Μαλλίδη-Θάνου Σοφού.

Ακόμη και απ’ αυτά τα πρώιμα κομμάτια, που θυμίζουν έντονα ήχο και ύφος Μίκη Θεοδωράκη (τεράστια τότε η επιρροή του) η φωνή και η ερμηνεία τού Τόλη Βοσκόπουλου ξεχωρίζουν. Νέο παιδί, και παρ’ όλα αυτά είχε τον τρόπο να σφραγίζει εκείνο που έλεγε – κάτι που δεν ίσχυε για άλλους πολλούς συνοδοιπόρους του, που μιμούνταν στην αρχή άλλους φτασμένους.
Να τι λέει ο Γιώργος Ζαμπέτας για ’κείνη την εποχή, από το βιβλίο της Ιωάννας Κλειάσιου «Βίος και Πολιτεία» [Εκδόσεις Ντέφι, 1997]:
«Μέσα στο καλοκαίρι του 1962 με είχε φωνάξει μια μέρα ο Λυκούργος ο Μαρκέας να πάω για μια δουλειά.(...) Βλέπω όμως εκεί έναν πιτσιρικά, ένα ωραίο παιδί, σμηνίτης ντυμένος, ήτανε ο Τόλης Βοσκόπουλος. Έπαιζε μπουζουκάκι και τραγούδαγε. Δεν είπα τίποτα. Τον άφησα στα υπ’ όψιν. Μια μέρα, πάνω στην Columbia, τυχαίνει να είμαι εκεί  και είναι μέρα που κάνανε ακροάσεις, κι έχει φέρει ο Γιώργος ο Κατσαρός 3-4 νέους για ακρόαση, μεταξύ αυτών κι ο Βοσκόπουλος.(...) Μόλις τον άκουσα να τραγουδάει με τσίμπησε και λέω στον Μηλιόπουλο (σ.σ. εκ των αφεντικών)... Διονύση, αυτόν τον μικρό μην τον διώξεις, κράτησέ τον, έχει πολύ φαΐ αυτό το παιδί. Χα, χα, χα, χαχάνιζε ο Μηλιόπουλος... μας κοροϊδεύεις ρε, μου λέει, αυτός είναι ψόφιος. Ρε μαλάκα, του απαντάω –έτσι ακριβώς– τι να καταλάβεις εσύ, κράτησέ τον ρε, θα κάνει ζημιά αυτός. Κόψτε το λαιμό σας βέβαια, τι με νοιάζει; Κι έφυγα. Εκεί τον κάρφωσα τον Τόλη, πως είχε φωνή και ψυχούλα. Τον είχα στα σταντ-μπάι».
Ο κόσμος, ο πολύς κόσμος, μαθαίνει τον Τόλη Βοσκόπουλο σαν ηθοποιό, από τον κινηματογράφο, καθότι τα πρώτα δισκάκια του περνάνε απαρατήρητα. Έχει καλό ρόλο στην πασίγνωστη ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη «Κάτι να Καίει» (1964), όπως και στην «Ο Αριστείδης και τα Κορίτσια του» (1964) του Στέλιου Ζωγραφάκη, ενώ στην ταινία «Τ’ Αδέλφια μου» (1966) του Κώστα Δούκα συμπρωταγωνιστεί μαζί με την Δούκισσα, με την οποία τραγουδούν, όπως διαβάζουμε στους τίτλους «16 μεγάλες επιτυχίες!».
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/prosopa/apolies/tolis-boskopoylos-o-enas-kai-monadikos-star-toy-ellinikoy-tragoydioy

PORTICO QUARTET για το νέο άλμπουμ τους “Terrain”

Έχουμε γράψει στο δισκορυχείον κριτικές για διάφορα άλμπουμ των Βρετανών Portico Quartet, ενός από τα σημαντικότερα συγκροτήματα της σύγχρονης jazz –όπως για τα “Memory Streams” (2019), “Untitled (AITAOA #2)” (2018) και “Art in the Age of Automation” (2017)– κάτι που θα συνεχίσουμε να κάνουμε και τώρα, με αφορμή το πιο τελευταίο LP/CD τους, που τιτλοφορείται “Terrain” [Gondwana Records / AN Music, 2021].

Ηχογραφημένο στο Λονδίνο, την περυσινή χρονιά, από τους Duncan Bellamy ντραμς, μπάσο, κρουστά, σύνθια, πιάνο, φωνή, σάμπλερ, βιμπράφωνο και Jack Wyllie σαξόφωνα, πιάνο, σύνθια, σάμπλερ, και με σοβαρές βοήθειες από τους Francesca Ter-Berg τσέλο, Simmy Singh βιολί και Pete Bennie κοντραμπάσο, το “Terrain” περιέχει μόλις τρία tracks, υπό τους τίτλους “Terrain: I”, “II” και “III”, διάρκειας 19:20, 9:17 και 10:12 λεπτών.
Για μιαν ακόμη φορά οι Portico Quartet επιχειρούν να συνδέσουν την jazz, όψεις της jazz καλύτερα, με τα ηλεκτρονικά (τα ηλεκτρονικά τού Michael Oldfield και τα πλήκτρα των Pink Floyd ας ξαναπούμε), κατορθώνοντας άλλοτε ν’ ακούγονται σαν ένα πρωτίστως «ηλεκτρονικό» συγκρότημα, και άλλοτε σαν ένα... περισσότερο jazz. Οι συνθέσεις τους δηλαδή, που και εδώ είναι το παν, που είναι περαιτέρω μακροσκελείς, και που διακρίνονται και για την επαναληπτικότητά τους, διατηρούν την βασική «αναπτυξιακή» προβληματική τού ηλεκτρονικού ήχου (θυμηθείτε άλμπουμ των Tangerine Dream, του Klaus Schulze κ.ά.), ρυθμίζοντας τοιουτοτρόπως το πλαίσιο ούτως ώστε να έρθουν και να «κουμπώσουν», πάνω σε αυτό, οι τζαζ αναφορές, επιρροές κ.λπ., τις οποίες μεταφέρει πρωτίστως ο Wyllie με τους σαξοφωνισμούς του.
Τώρα, βεβαίως, υπάρχουν και επιμέρους επιδράσεις, στα passages των Portico Quartet και αναφερόμαστε κυρίως στις ethnic παρασπονδίες (με φορέα το σοπράνο σαξόφωνο του Wyllie ή τα κρουστά του Bellamy), που είναι πάντα «λεπτές» και σωστά ραφιναρισμένες, μα και στους ambient / new-age υπαινιγμούς, με τα πλήκτρα να γεμίζουν κάθε μικρή ή μεγάλη διάσταση τού ήχου τού γκρουπ.
Ωραία δουλειά γίνεται, επίσης, και με το πιάνο (παίζουν και οι δύο βασικοί οργανοπαίκτες), με τα έγχορδα και τα πνευστά να συνδιαλέγονται πάνω από τα ισχυρά ρυθμικά μοτίβα, που χτίζει ο Bellamy.
Είναι οι συνθέσεις, λοιπόν, των Portico Quartet (δεν είναι τα παιξίματα, η παραγωγή κ.λπ.), που κυριαρχούν, για μιαν ακόμη φορά σ’ ένα άλμπουμ τους , στο “Terrain” – ένα άλμπουμ, που μπορεί να μην προσθέτει κάτι σημαντικά καινούριο στην ηχοθήκη του γκρουπ, δεν αφαιρεί όμως και κάτι από τον ήδη σχηματισμένο μύθο τους.

10 πρόσφατοι δίσκοι Ελλήνων καλλιτεχνών και συγκροτημάτων - τζαζ, μπαλάντες, electro, πανκ, heavy metal, ποπ και ψυχεδέλεια, σε άλμπουμ που θα μείνουν

Συγκεντρώσαμε σ’ ένα κείμενο μερικούς από τους σημαντικότερους ελληνικούς δίσκους του τελευταίου καιρού. Άλμπουμ ποικίλων ειδών, που μπορούν να κάνουν μεγάλη στο χρόνο διαδρομή...

https://www.lifo.gr/culture/music/10-neoi-diskoi-ellinon-kallitehnon-kai-sygkrotimaton-poy-axizoyn

NILS LANDGREN FUNK UNIT «το φανκ είν’ η θρησκεία μου»

Το ενδέκατο και πιο πρόσφατο άλμπουμ των Nils Landgren Funk Unit (του γκρουπ του σουηδού τρομπονίστα και τραγουδιστή Nils Landgren), που αποκαλείται “Funk is my Religion” [ACT Music + Vision / AN Music, 2021], είναι ένα από τα καλύτερά τους. Και τούτη είναι μια μεγάλη κουβέντα, όταν την λες για το... ενδέκατο άλμπουμ οποιουδήποτε συγκροτήματος.

Funk μπάντα με τα όλα της, οι Nils Landgren Funk Unit, που συμπληρώνουν, εφέτος, 27 χρόνια στη σκηνή, μπορούν να υπερηφανεύονται όχι μόνον για τους καταπληκτικούς δίσκους τους μέσα σ’ αυτές τις τρεις σχεδόν δεκαετίες, μα και για τις πολλές και ουσιαστικές συνεργασίες τους, που φανερώνουν, ανάμεσα σε διάφορα, και το πόσο μετράνε σαν παίκτες-μουσικοί στην... φανκ πιάτσα. Έτσι, το ότι έχουν βρεθεί δίπλα στους Σουηδούς ονόματα σαν εκείνα των Maceo Parker, Bernard Pretty Purdie, Airto Moreira, Michael & Randy Brecker, Esbjörn Svensson, Roy Hargrove, Don Alias, Fred Wesley, Tim Hagans, Ray Parker Jr. κ.ά. δεν μπορεί να είναι (αυτό το συγκεκριμένο γεγονός) ένα από τα πιο ισχυρά διαπιστευτήρια, για την αξία και την σημαντικότητά τους.
Με τους Nils Landgren τρομπόνι, φωνή, Magnum Coltrane Price μπάσο, φωνή, πλήκτρα, Jonas Wall τενόρο σαξόφωνο, φωνή, Andy Pfeiler κιθάρα, φωνή, Petter Bergander πλήκτρα, φωνή και Robert Ikiz ντραμς, οι Nils Landgren Funk Unit παρουσιάζουν στο “Funk is my Religion” δέκα δικά τους tracks, και καμία διασκευή – tracks, τραγούδια και ορχηστρικά, συντεθειμένα από διάφορα μέλη του συγκροτήματος, μα κυρίως από τον Landgren.
Με την παραγωγή τού Magnum Coltrane Price να αξιοποιεί τις σύγχρονες δυνατότητες, χωρίς να μεταβάλλει το αποτέλεσμα σε κάτι τυπικό και αναμενόμενο, και με όλη την ομάδα να πετάει φωτιές, τόσο στα σολιστικά μέρη, όσο και στα ομαδικά, το “Funk is my Religion” δεν είναι τίποτα λιγότερο από έναν... δυναμίτη.
Και κλασικό funk έχουμε εδώ, mid-seventies James Brown-ικού τύπου ας πούμε, και afro-funk και afrobeat και άλλα διάφορα τέλος πάντων είδη και υποείδη, που, όλα μαζί, συναπαρτίζουν, ένα ακαταμάχητο CD. Ναι μεν υπάρχουν τραγούδια που «φυσάνε» στο “Funk is my Religion”, όπως το “Play funk” του Magnum Coltrane Price, αλλά είναι τα ορχηστρικά εκείνα που κόβουν  την ανάσα, με πρώτα ανάμεσά τους τα “See ya is court” (σύνθεση του τενορίστα Jonas Wall), “ES in memoriam” (σύνθεση του Nils Landgren – όλοι αντιλαμβάνονται ποιος είναι ο ES) και “Brand new funk” (κομμάτι συντεθειμένο από ολάκερη την μπάντα).
Άλμπουμ «διαμάντι», για μιαν ακόμη φορά, από τους Nils Landgren Funk Unit.

SARAH WILSON καλειδοσκόπιο

Θυμόμαστε ακόμη, κι ας έχουν περάσει περίπου 11 χρόνια, το προηγούμενο άλμπουμ τής συνθέτριας, τρομπετίστριας και τραγουδίστριας Sarah Wilson, το “Trapeze Project” [Brass Tonic Records, 2010], ένα άλμπουμ που μας είχε απασχολήσει μέσω του σχετικού review εδώ στο blog (30 Δεκ. 2010), επισημαίνοντας, ανάμεσα σε άλλα, την ικανότητα της Wilson να κινείται μεταξύ jazz και pop, με εξαιρετικά εν πολλοίς αποτελέσματα.

Το πιο νέο άλμπουμ τής αμερικανίδας μουσικού έχει τίτλο “Kaleidoscope” (2021), είναι τωρινή παραγωγή τής Brass Tonic Records, αλλά είναι ηχογραφημένο τον Ιούνιο του 2012, στο Brooklyn της Νέας Υόρκης – πράγμα που σημαίνει ότι κινείται σχετικώς κοντά αισθητικώς, για να μην πούμε εντελώς κοντά, στο “Trapeze Project”. Εξάλλου και σ’ αυτή την εγγραφή της η Wilson έχει δίπλα της το πιο φωτεινό είδωλό της, την πιανίστρια Myra Melford (μια μουσικό με ξεχωριστά πορεία στα τζαζ πράγματα, ήδη από την δεκαετία του ’80) και ακόμη τον μπασίστα Jerome Harris, ενώ συνοδεύουν ακόμη ο βιολιστής Colin Burnham, ο κιθαρίστας John Schott και ο άξιος ντράμερ Matt Wilson (για τον οποίον έχουμε γράψει πολλές φορές στο δισκορυχείον).
Έχοντας κοντά της λοιπόν μια τέτοιαν ομάδα, κατά βάση ένα κουιντέτο ή σεξτέτο συνολικώς, η Sarah Wilson μπορεί και κάνει θαύματα. Βοηθά βεβαίως το συνθετικό ταλέντο της, καθότι και τα δώδεκα tracks του “Kaleidoscope” είναι δικές της συνθέσεις, εξαιρετικές δικές της συνθέσεις, αλλά βοηθά, όπως και να το κάνουμε, και το team που έχει μαζί της, που, με τα παιξίματα και την γενικότερη συμμετοχή του, έχει τον τρόπο να αναδεικνύει τα κομμάτια.
Επίσης, η απαράμιλλη ικανότητα τής Sarah Wilson να κινείται (και σαν τραγουδίστρια) ανάμεσα στην jazz και την pop (τοποθετείστε και την country-pop κάπου παρακεί, κάτι προφανές σε τραγούδια σαν το “Lullaby + exile” για παράδειγμα) προσθέτει και στο “Kaleidoscope” πολλά γλαφυρά vibes.
Συνθέσεις όπως η “Felta road” σε κερδίζουν αμέσως με την μελωδική ευφράδειά τους, όπως και με την γενικότερη ανάπτυξη και ενορχηστρωτική κάλυψή τους, ενώ άλλες όπως η “Quiet rust”, μέσω της φωνής, μπορούν και μεταφέρουν ένα χαλαρό και αγαπησιάρικο κλίμα, όχι μακριά από την κλασική country μπαλάντα (βοηθά πολύ και το βιολί του Burnham προς αυτό).
Μα και τα πιο συμπαγή jazz tracks του “Kaleidoscope” είναι εξαιρετικά, σαν το “The hit” για παράδειγμα, που είναι αφιερωμένο στον σημαντικό τρομπετίστα John McNeil (δάσκαλος στο New England Conservatory και σημαντική τζαζ φιγούρα, με προσωπική δισκογραφία ήδη από την δεκαετία του ’70). Εδώ η Myra Melford έχει καταπληκτική παρουσία, όπως και όλη η μπάντα γενικότερα.
Αρκετά από τα tracks του “Kaleidoscope” είναι αφιερωμένα σε διάφορες προσωπικότητες της jazz, και αυτό κάτι δείχνει. Και όσον αφορά στις γενικότερες αναφορές και επιρροές της Sarah Wilson, μα και στην τόλμη της να αφιερώνει, στην Carla Bley π.χ., αναλαμβάνοντας το... κόστος. Ποιο κόστος; Μα το να αφιερώσεις κάτι σε κάποιον, που ενδεχομένως να μην του ταιριάζει, να μην του πάει κ.λπ. Το “Presence” όμως, το κομμάτι που είναι αφιερωμένο στην Carla Bley, είναι απλώς, εκπληκτικό! Πρόκειται για ένα τέλειο calypso, που, όπως διαβάζουμε είναι επηρεασμένο από το “Major”, που ακούγεται πρώτο-πρώτο στο CD των Carla Bley / Steve Swallow “Are We There Yet?” [WATT / ECM, 1999].
Έξοχο και το “Color” (αφιερωμένο σ’ έναν άλλο μέντορα τής Wilson, τον Paul Caputo), με τον ηλεκτρικό κιθαρίστα Schott σ’ ένα πολύ ιδιαίτερο σόλο και με την Myra Melford να υποβάλλει, με το ιμπρεσιονιστικό πιανιστικό περιβάλλον που ετοιμάζει.
Επαφή: www.sarahwilsonmusic.com

η BIRGIT MINICHMAYR τραγουδά σονέτα του William Shakespeare

Η Birgit Minichmayr είναι μια αρκετά γνωστή ηθοποιός (στις γερμανόφωνες χώρες πρώτα-πρώτα) του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Ίσως μάλιστα κάποιοι να την θυμούνται και εδώ, από την παρουσία της στην ταινία «Η Λευκή Κορδέλα» (2009) του Michael Haneke. Τώρα, η Minichmayr συναντιέται σ’ ένα project, ως τραγουδίστρια της jazz, να αποδίδει μερικά από τα περίφημα σονέτα του William Shakespeare, το απαύγασμα του ερωτικού λόγου για πολλούς ή για τους πάντες, μελοποιημένα από τον πιανίστα Bernd Lhotzky. Ο Lhotzky συμμετέχει και στην μπάντα συνοδείας φυσικά, με το team να το συμπληρώνουν οι Mulo Francel τενόρο σαξόφωνο, κλαρινέτο, κοντραμπάσο κλαρινέτο, sansula (είδος καλίμπας), Andreas Hinterseher ακορντεόν, μπαντονεόν, βιμπραντονεόν, Philipp Schiepek κιθάρα και D.D. Lowka κοντραμπάσο, κρουστά.

Τα σονέτα, τα οποία μελοποιούνται είναι εννέα (τα 130, 29, 66, 43, 62, 23, 24, 116 και 97) και όπως θα παρατηρούν οι φίλοι τους (οι φίλοι της ποίησης του Shakespeare) προέρχονται, κυρίως, από αυτά που απευθύνονται ερωτικά στον νεαρόν άνδρα (1-126, εδώ τα οκτώ από τα εννέα), ενώ υπάρχει και ένα από τα υπ’ αριθμ. 127-154 (το 130), που αφορούν στην «μαύρη κυρία».
Περιττό να πούμε πως τα σονέτα έχουν δεχθεί πάρα πολλές μελοποιήσεις μέσα στα χρόνια (προσφάτως ακούσαμε κάποια εξ αυτών από τον Rufus Wainwright, ενώ σαιξπηρικά σονέτα έχουν τραγουδήσει πολλοί και διάφοροι, από τον David Gilmour και τον Bryan Ferry, μέχρι τον Tom Rapp, την Ρωσίδα Alla Pugachova και την Ελληνίδα Mingrelia).
Οι μελοποιήσεις του Lhotzky στο άλμπουμ “As an Unperfect Actor” [ACT Music + Vision / AN Music, 2021] είναι, γενικώς, επιτυχείς. Οι αποχρώσεις είναι λεπτές οπωσδήποτε, οι μελωδίες γερές και σαφείς, με την ίδια την μουσικότητα των στίχων να οδηγεί και να επικαθορίζει εν πολλοίς το αποτέλεσμα.
Φυσικά η jazz-ballad είναι η βασική κατεύθυνση εδώ, αν και υπάρχουν και άλλου τύπου ηχοχρώματα (tango π.χ), πιο δυναμικά και πιο έντονα, όπως εκείνα στο “Tired with all these (Sonnet No. 66)” – τραγούδι που διαθέτει και folk επιρροές, και βεβαίως την ερμηνεία μιας τραγουδίστριας-θεατρίνας, που ξέρει να υποστηρίζει, ερμηνευτικώς, τις ποικίλες απαιτήσεις.
Αυτό πάντως που κυριαρχεί στην φωνή και στις αποδόσεις τής Birgit Minichmayr είναι το μέτρο. Υπάρχει βεβαίως η θεατρικότητα, το στυλ cabaret, η «διαλυμένη» προσέγγιση, καθώς εξελίσσονται τα μυστήρια των λόγων της αγάπης, αλλά πουθενά δεν ανιχνεύεται η υπερβολή, ο ψεύτικος αισθητισμός, μια κάποια λάθος κίνηση.
Φυσικά, προς τούτο συντείνει και το γκρουπ – με το οποίον η φωνή έχει άμεση και σφιχτή επικοινωνία. Ο Bernd Lhotzky έχει κάνει εξαιρετική δουλειά, εννοούμε, και τραγούδια σαν τα “Tired with all these (Sonnet No. 66)” (που ήδη προαναφέραμε), “Sin of self-love (Sonnet No. 62)” και “Let me not to the marriage of true minds” (Sonnet No. 116)” δεν μπορεί να είναι τίποτα λιγότερο από αριστουργήματα.

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 385

14/7/2021
Και κάπως έτσι φθάσαμε στο έσχατο σημείο, στην ύπατη κατρακύλα και την αναίσχυντη θρασύτητα, να παραδίδουν μαθήματα... κοινωνικής συνείδησης και ευαισθησίας οι «βάστα Σόιμπλε»(!!), όλοι εκείνοι που υποστήριξαν τον εξανδραποδισμό και την υποδούλωση της κοινωνίας, την υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας για όσο προλάβουμε να ζήσουμε, μα και για μετά από εμάς, τη διάλυση σχολείων, νοσοκομείων, πρόνοιας, συντάξεων, μεροκάματων κ.λπ., κοντολογίς τη φτωχοποίηση του μισού ελληνικού πληθυσμού, που εξανάγκασε εκατοντάδες χιλιάδες νέους και λιγότερο νέους να εγκαταλείψουν τη χώρα, οδηγώντας μερικές άλλες χιλιάδες στο ικρίωμα (στην κυριολεξία).
Κι έτσι τώρα, πάνω σ’ αυτό το έγκλημα, πάνω σ’ αυτό το βομβαρδισμένο τοπίο, που στέρησε τη χώρα από το 1/4 του πλούτου της, ένα νούμερο, ένα ποσοστό που αναλογεί μόνο σε συνθήκες πολέμου, πάνω σ’ αυτά τα αποκαΐδια της κοινωνίας, οι... νυν και αεί κοινωνικά ευαίσθητοι «βάστα Σόιμπλε», εκμεταλλευόμενοι τις καραντίνες, αλλά και την γενικότερη κατάσταση groggy του πληθυσμού, που χωρίς να έχει συνέλθει από την ολική καταστροφή των μνημονίων, υπόκειται σε μία δεύτερη στη σειρά καταστροφή, έρχονται να ολοκληρώσουν το... θεάρεστο έργο τους, χωρίς να επιδεικνύουν ούτε το παραμικρό ίχνος αληθινής και όχι υποκριτικής ευαισθησίας –έστω και στο επίπεδο μιας πρόσκαιρης ανακωχής με τον αντίπαλό τους, που δεν είναι άλλος από την κοινωνία– προσθέτοντας πάνω στο νεκρό σώμα τής χώρας μια σειρά από επαίσχυντα νομοθετήματα και αποφάσεις, που βάλλουν ευθέως κατά των πιο απαράβατων πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.
Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Το αντεργατικό νομοσχέδιο, που διαλύει ατομικά και συλλογικά τις εργασιακές σχέσεις, την αστυνομία στα πανεπιστήμια και γενικότερα τις πολιτικές για την εκπαίδευση, την κατάργηση των διαδηλώσεων, τον νέο πτωχευτικό νόμο, τις συνεχείς ψυχολογικές και όχι μόνον απειλές δια δυσβάσταχτων προστίμων κ.λπ., για να μην μιλήσουμε για τις επιδείξεις ισχύος τύπου «τάξη και ασφάλεια», α λα Νέα Σμύρνη, όποτε το θελήσουν και το αποφασίσουν και άλλα τέτοια.
Το σίγουρο είναι πως ο κατήφορος των «βάστα Σόιμπλε» δεν έχει τέλος, με την κοινωνία, τους φορείς, τις οργανώσεις, τα κόμματα κ.λπ., δηλαδή όλους εμάς, να παρακολουθούμε αυτή την ολοκληρωτική αντιδραστική επίθεση σαν σε κατάσταση νοκ-άουτ, παντελώς ανίκανοι ουσιαστικά για το οτιδήποτε.
Ίσως να ευθύνεται και η καλοκαιρινή ραστώνη...

13/7/2021
Σαν Φρανσίσκο, καλοκαίρι ’67. Ήταν πόστερ της Mari Tepper, που είχε φιλοτεχνήσει μερικά από τα ωραιότερα της psychedelic era. Έγινε και τραγούδι το μότο, εξ όσων είδα, από τον Roger Karshner των Νational Gallery, αλλά έγινε και postcard, που την ταχυδρόμησε ο Μάνος Χατζιδάκις στην Ελλάδα, από την Αμερική, με αναφορά στο “Blue”... 

12/7/2021

Δημήτρης Κακαβελάκης «Αβυσσος»
[Βιβλιοπωλείον της «Εστίας» Ι. Δ. Κολλάρου & Σίας Α.Ε., Αθήνα 1987]
Από την ενότητα «αγόΡΕΥΣΗ»...

11/7/2021
Προπονητές ποδοσφαίρου με κοστούμια, σακάκια και γραβάτες, σαν εκείνους που πηγαίνουν σε ρεστοράν για να φάνε, με τους... συμφοιτητές του απ’ το Χάρβαρντ. Ντύνονται με τέτοιο τρόπο λες και φοβούνται μην τους κόψουν το μισθό, αν δεν τους πούνε «καλοντυμένους».
Από μπαλαδο-εμφανίσεις... ολοστρόγγυλο μηδέν. Και από άλλα πολλά βέβαια.

11/7/2021
Δεν λέω πως κάποιος θα αγαπήσει τα Μαθηματικά από ένα βιβλίο με ωραίο εξώφυλλο, αλλά εδώ βλέπουμε, από την μια μεριά (1981), μια «εξωφυλλική» κουλτούρα φωτεινή, με χρώματα που να βγάζουν μάτι, παιγνιδιάρικη κι ευχάριστη, και από την άλλη μεριά (σήμερα) μια κουλτούρα μίζερη, σκοτεινή, αντιαισθητική, με γελοίες προμετωπίδες του τύπου «Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής» και με τις συναρτήσεις ρίζα δύο επί ημίτονο χι και την μετατόπισή της κατά π/4, στο κάθετο διάστημα (- ρίζα 2, + ρίζα 2) να αποθαρρύνουν, ασυζητητί, τον μέτριο ή αδιάφορο μαθητή για να ανοίξει το βιβλίο.
Από την μια μεριά έχουμε μιαν άκρως «φιλική» σχεδίαση θέλω να πω, και από την άλλη ένα σχεδιαστικό έκτρωμα.

Να μην μιλήσουμε για το περιεχόμενο, τώρα, των δύο βιβλίων, γιατί το ένα, το αριστερό, παίρνει «άριστα» (λέμε για ένα συγκλονιστικό βιβλίο, ειδικά στην τριγωνομετρία), ενώ το τωρινό είναι, κατά τη δική μου γνώμη, εντελώς αντι-εκπαιδευτικό.

11/7/2021
Η ΝΔ αυτή τη στιγμή δεν έχει πάνω από 25-28%, ποσοστό που όσο περνάει ο καιρός θα βαίνει, νομοτελειακά, μειούμενο. Μάλιστα, στους ψηφοφόρους κάτω των 35 ετών παρατηρείται η απόλυτη κατάρρευση. Νέος και ΝΔ, αυτή τη στιγμή, είναι όπως ο διάολος με το λιβάνι.
Ο Μητσοτάκης θέλει με νύχια και με δόντια να ελέγξει την πορεία τής ίωσης (καθότι το θέμα «στράβωσε» λόγω «δέλτα», που έσκασε νωρίτερα από τα προβλεπόμενα), ώστε να μπορεί τον Σεπτέμβρη να πάει σε εκλογές – γιατί εκλογές δεν μπορεί να γίνουν με καραντίνες, ημι-καραντίνες, περιοριστικά μέτρα, πολλούς θανάτους κ.λπ. Θα πουλήσει δηλαδή «τάξη» και «ασφάλεια» (υγειονομική και όποια άλλη), καθότι δεν έχει να πουλήσει κάτι άλλο, με την ελπίδα, πάντα, να κρατηθούν χαμηλά οι θάνατοι. Κάτι που τέλος πάντων θα φανεί μέσα στον Ιούλιο...
Το ζήτημα, επίσης, είναι τι θα γίνει μετά τις εκλογές, δηλαδή αν θα μπορέσει, η ΝΔ να συγκυβερνήσει, παίρνοντας κάποιον «πρόθυμο» στον λαιμό της, μέχρι να βγει ο χειμώνας και βλέπουμε, ή αν θα πάει κατ’ ευθείαν σε μια νέα αναμέτρηση – κάτι που για πολλούς λόγους θα είναι και δύσκολο και ανώφελο.

10/7/2021
Πέθανε ο Πωλ Μάρινερ στα 68 του, στράικερ / σέντερ-φορ της Ίπσουιτς στα κρίσιμα για εμάς χρόνια 1976-1984.
Το αγγλικό ποδόσφαιρο ήταν πολύ δημοφιλές στην Ελλάδα, εκείνη την εποχή –τώρα δεν υπάρχει αγγλικό ποδόσφαιρο, γιατί και οι Άγγλοι παίζουν πλέον, εδώ και χρόνια εξάλλου, όπως όλοι οι άλλοι– με τον Κώστα Σισμάνη στην τηλεόραση, κάθε Σάββατο μεσημέρι-απόγευμα, να αναμεταδίδει τον καλύτερο αγώνα του αγγλικού πρωταθλήματος, όπως και στιγμιότυπα από διάφορους άλλους αγώνες.
Η Ίπσουιτς ήταν από τις καλύτερες αγγλικές ομάδες εκείνων των χρόνων και ο Μάρινερ (που για κάποιο λόγο μού θύμιζε πολύ τον Θωμά Μαύρο, ως προς τον τρόπο που κινιόταν προς την αντίπαλη ή στην αντίπαλη περιοχή) ήταν από τους καλύτερους παίκτες της – μαζί με τους Μπούτσερ, Μιούρεν, Μπραζίλ, Γκέιτς κ.ά.

Θυμάμαι πολύ καθαρά από την τηλεόραση τον μεγάλο Άρη –ήταν φθινόπωρο του 1980– να αντιμετωπίζει για το κύπελλο ΟΥΕΦΑ, την Ίπσουιτς, με Μάρινερ κ.λπ., στη Θεσσαλονίκη, στη ρεβάνς του βρετανικού 5-1 (με σφαγιαστική διαιτησία εις βάρος της ελληνικής ομάδας). Το σκορ ήταν 3-0 υπέρ του Άρη στο 65 λεπτό(!), αλλά το τέταρτο γκολ, που θα σήμαινε και την πρόκριση, δεν ήρθε ποτέ. Απεναντίας, θα ερχόταν το 3-1...

9/7/2021
Σπουδαία τραγουδίστρια η Ζωζώ Κυριαζοπούλου. Δεν ξέρω ποιος μπορεί να είναι ο λόγος, αλλά μετά το 1970, σταδιακά, χάνονται τα ίχνη της. Όπως συνέβη με πολλές τραγουδίστριες του ελαφρού, έτσι και η Κυριαζοπούλου «σβήνει» ουσιαστικά, όταν «σβήνει» και το τραγούδι που υπηρετούσε. Παρότι η φωνή της ήταν τέτοια, που θα μπορούσε άνετα να υποστηρίξει και ελαφρολαϊκό τραγούδι ή ακόμη και μοντέρνο, στην πράξη εξαφανίζεται.
Αυτό το κομματάκι του Χρήστου Μουραμπά, από την ταινία «Αθήνα, Η Κλοπή της Οδού Σταδίου» (1968) –μια ταινία που δεν είναι για πέταμα, σκηνοθετημένη από κάποιον Νάσο Μπιμπέλα (ορισμένοι λένε πως πρόκειται για τον Όμηρο Ευστρατιάδη...) – δείχνει τι φωνάρα είχε Κυριαζοπούλου.
Φοβερό scat-singing εδώ, σπάνιο για την εποχή, που δείχνει τις αληθινά μεγάλες δυνατότητες αυτής της τραγουδίστριας (αδελφή της ήταν η επίσης εξαιρετική Σούλα Μπιρμπίλη).
https://www.youtube.com/watch?v=wcn_mGGhzM0

8/7/2021
Ψιτ, μάγκες, για ψυχεδέλεια εδώ... στην Flat Earth Society (γέλιο). To πρωτάκουσα το '85, στην επανέκδοση της Psycho, και ακόμη ηχεί στ' αυτιά μου. Τελείως βρέφη τα άτομα...
https://www.youtube.com/watch?v=SekiqvHAPY0